Τροία - ο Peter O'Toole ως Πρίαμος και ο Brad Pit ως Αχιλλέας – η αριστουργηματική σκηνή μιας ταινίας που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου και που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις

...ενώ όλοι συζητούν για την Οδύσσεια του Christopher Nolan εγώ θυμήθηκα την Τροία του Wolfgang Petersen!

Peter O'Toole/Πρίαμος - Brad Pit/Αχιλλέας - η αριστουργηματική σκηνή που έμεινε στην ιστορία
Ο Peter O'Toole, ο οποίος υποδύθηκε τον βασιλιά Πρίαμο της Τροίας στην υπερπαραγωγή του 2004, είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία του ως μια τεράστια αποτυχία/disaster και είχε εκφράσεις δημόσια τις ενστάσεις του για τις επιλογές του σκηνοθέτη Wolfgang Petersen.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την έντονη κριτική δεν ήταν απλώς προσωπικές διαφωνίες, αλλά κυρίως καλλιτεχνικές και φιλολογικές, οι οποίες συνοψίζονται στα εξής βασικά σημεία:
-. Απουσία σκηνοθετικού οράματος και αδυναμία στο σετ
Ο Peter O'Toole, μια θρυλική φυσιογνωμία του κινηματογράφου με τεράστια εμπειρία, θεωρούσε ότι ο Wolfgang Petersen ήταν ουσιαστικά ανίκανος να διαχειριστεί το μέγεθος της ταινίας. 
Σε συνεντεύξεις του, ο ηθοποιός είχε δηλώσει με ειλικρίνεια (και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του) ότι ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν είχε απολύτως καμία ιδέα!
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι έπρεπε να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, καθώς δεν λάμβανε τις απαραίτητες κατευθύνσεις.
-. Η ευτελισμός της "Ιλιάδας" και η απουσία των Θεών
Ο Peter O'Toole ήταν άνθρωπος της κλασικής παιδείας και είχε τεράστιο σεβασμό για το αρχαίο έπος του Ομήρου. 
Επέκρινε έντονα το σενάριο του David Benioff για την απόφαση να αφαιρέσει πλήρως τους Θεούς του Ολύμπου από την ιστορία. 
Για τον Peter O'Toole η απουσία των θεών μετέτρεπε την Ιλιάδα από ένα μεγάλο ποιητικό έπος για το πεπρωμένο και την παρέμβαση του θείου, σε μια απλή, κλισέ ταινία σπαθιών (sword-and-sandal) δ-action του Χόλιγουντ.
-. Η διαμάχη για τη σκηνή Πρίαμου - Αχιλλέα
Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο σημείο τριβής. 
Στον Όμηρο, μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές είναι όταν ο γέρων Πρίαμος πηγαίνει κρυφά στο στρατόπεδο του Αχιλλέα, πέφτει στα γόνατα και του φιλά τα χέρια, τα χέρια που σκότωσαν τον γιο του, τον Έκτορα, ζητώντας το πτώμα για να το ταφεί.
Ο Peter O'Toole ήθελε να αποδώσει την σκηνή αυτή, με την αρχαία συναισθηματική δύναμη, που περιλαμβάνει το φίλημα των χεριών. 
Ο Wolfgang Petersen  όμως ήθελε να αλλάξει τη δομή της σκηνής, μειώνοντας τον κλασικό, θεατρικό της χαρακτήρα για να ταιριάζει περισσότερο στα πρότυπα ενός γρήγορου χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ. 

Ο Peter O'Toole, ως κορυφαίος σαιξπηρικός ηθοποιός, εξοργίστηκε με τις παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, θεωρώντας ότι υποτιμούσε το ομηρικό κείμενο.

Εξοργίστηκε με αυτή την προσέγγιση, θεωρώντάς την μικρόψυχη και άγνοια της ανθρώπινης φύσης όπως απεικονίζεται τον Όμηρο.

Εν ολίγοις η αιτία της διαφωνίας ήταν η χολιγουντιανή προσέγγιση του Wolfgang Petersen, ο οποίος προσπάθησε να δώσει σκηνοθετικές οδηγίες στον Peter O'Toole, για το πώς να κλάψει και πώς να προσεγγίσει τον Αχιλλέα.

Ο Peter O'Toole, ένιωσε ότι ο σκηνοθέτης δεν καταλάβαινε το βάθος της τραγωδίας. 

Αρνήθηκε να αλλάξει την ερμηνεία του, επέμεινε στην απόλυτη πιστότητα της ομηρικής παράδοσης (γονατιστός, φιλώντας τα χέρια) και επέβαλε τον δικό του τρόπο με την εμπειρία του.

Η σκηνή τελικά διασώθηκε και δεν κόπηκε επειδή ο Peter O'Toole, "κέρδισε" τη μάχη στο πλατό, αναγκάζοντας τον σκηνοθέτη να υποχωρήσει μπροστά στο μέγεθος της ερμηνείας του!
-.. Η βιομηχανική ατμόσφαιρα της παραγωγής
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα γυρίσματα ως απολύτως ψυχρά και βιομηχανικά. 
Ενώ παίζανε σκηνές παθούς, γύρω τους υπήρχαν τεράστια συνεργεία, κάμερες και μηχανήματα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ατμόσφαιρα για να βγάλουν οι ηθοποιοί τον καλύτερο εαυτό τους. 
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι η ταινία ήταν προϊόν συναρμολογημένο σε γραφείο, παρά μια καλλιτεχνική δημιουργία.
....τα δικά μου συμπεράσματα μετά από τις μελέτες μου πάνω στην ταινία, (γιατί από πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο) στο σενάριο και στα λεγόμενα των συντελεστών
Για τον Peter O'Toole, η Troy του 2004 αντιπροσώπευε την κλασική περίπτωση όπου το Χόλιγουντ παίρνει ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το "αφοπλίζει" από κάθε στοιχείο που το κάνει σπουδαίο, μειώνοντάς το σε μια φανταχτερή, τεράστια εμπορική επιτυχία
Η σκηνοθεσία του Wolfgang Petersen, την οποία ο Peter O'Toole θεωρούσε αδύναμη και διεκπεραιωτική, ήταν γι' αυτόν η χαριστική βολή αυτής της "αποτυχίας"
Πέραν όλον αυτών, ο Peter O'Toole είχε μιλήσει με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τη συνεργασία του με τον Brad Pitt‎‎, χαρακτηρίζοντας τη μεγάλη σκηνή του Πρίαμου με τον Αχιλλέα μια εξαιρετική υποκριτική εμπειρία.
Αρκετοί κριτικοί θεώρησαν ότι αυτή η σκηνή είναι το συναισθηματικό αποκορύφωμα της ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Peter O'Toole, αλλά και του Brad Pitt‎‎.
Με τα χρόνια, ακόμη και ο ίδιος ο Wolfgang Petersen ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι η πίεση του στούντιο και του τεράστιου προϋπολογισμού τον οδήγησε σε δημιουργικούς συμβιβασμούς, κάτι που εξηγεί γιατί ο Peter O'Toole ένιωσε ότι η τελική ταινία δεν αξιοποίησε ούτε το ομηρικό υλικό ούτε τις ερμηνείες των ηθοποιών!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Ο αλητάγγελος που υποδύθηκε τον ηθοποιό

από το χρονολόγιο του Dionysios Skliris  https://www.facebook.com/dionysios.skliris/posts/pfbid0gASVLThMxSrbENtb5kyFHqt942MFG5cMryCBQj1mVSrHBZRAVV4HdDScmLoSwEpFl
O αποχαιρετισμός μου στον Αλέν Ντελόν που φιλοξενήθηκε στο "Βήμα της Κυριακής"
Ο αλητάγγελος που υποδύθηκε τον ηθοποιό
Ο Αλέν Ντελόν είχε δηλώσει για τον αντίζηλο Μπελμοντό: «Είναι υποκριτής (commédien) εγώ είμαι αυθεντικός δράστης (acteur). Δεν παίζω τίποτα που να μην το ζω». 
Σήμερα ο Ντελόν φαντάζει απομεινάρι μιας άλλης εποχής, όπου η ομορφιά αρκούσε για να συγχωρέσει κανείς τα πάντα, ακόμη και τον ματσισμό, την έλλειψη πολιτικής ορθότητας, τη μισάνθρωπη εκδοχή της φιλοζωίας. 
Κι όμως, αυτός ο άντρας παλαιάς κοπής ενσάρκωσε πρόωρα τη μεταμοντέρνα συνθήκη: Χωρίς να φοιτήσει ποτέ σε δραματική σχολή, βίωσε το σινεμά ως δυναμική πραγμάτωση της ταυτότητάς του, ως εγχείρημα αυτογνωσίας ενός ψυχικά τραυματισμένου ανθρώπου, ως επιτέλεση σχέσεων υιότητας και πατρότητας, από τις οποίες δεν έλειπε ο ερωτισμός, ως μια συνέχιση με άλλα μέσα της στράτευσης και του τυχοδιωκτισμού της νιότης του. 
Ο Ντελόν δεν μπορούσε να αναπαραστήσει έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό του. Δεν έπαιζε ρόλους• προσπαθούσε να ακεραιώσει τον θρυμματισμένο εαυτό του, δημιουργώντας το «προϊόν Αλέν Ντελόν», πολύ πριν από την εποχή μας, όπου καλούμαστε να γίνουμε «μάνατζερ του εαυτού μας» μέσα από την ψηφιακή αυτοσκηνοθεσία. 
Ο Ντελόν βίωσε τραυματικά τον χωρισμό των γονιών του. 
Μεγάλωσε με τις φυλακές ως «αυλή» της θετής οικογένειας. 
Η μητέρα του τού χάρισε ομορφιά, αλλά όχι αγάπη. (Σε μεγάλη ηλικία, τεκνοθέτησε τον εγγονό της, που δεν είχε αναγνωρίσει ο γιος της, σαν για να αναπληρώσει την εγκατάλειψη του ίδιου, τραυματίζοντάς τον διπλά). 
Ενώ ο δεύτερος σύζυγός της τον προόριζε για μια καριέρα αλλαντοπώλη, δραπέτευσε, κατατασσόμενος στο ναυτικό στην Ινδοκίνα. 
Έζησε ζωή αλήτικη πέριξ της πλατείας Πιγκάλ και στη Μονμάρτη. 
Γυναίκες μεγαλύτερες είδαν σε αυτόν το «άγαλμα» που είχε διακρίνει ο Σωκράτης στον Αλκιβιάδη. 
Ένα κάλλος ψυχρό, αλλά και εύπλαστο στην κατεύθυνση μιας μελλοντικής εκτόξευσης. 
Η ηθοποιός Μπριζίτ Ομπέρ διέκρινε στο αγγελικό του πρόσωπο έναν σταρ του σινεμά. Χωρίς να έχει καμία μόρφωση, ο Ντελόν αποφάσισε να υποκριθεί τον υποκριτή, να πάρει από το σινεμά ό,τι δεν του έδωσε ο πόλεμος και το περιθώριο. 
Η αριστοκρατική Ρόμι Σνάιντερ ένιωσε μια ιλιγγιώδη έλξη για τον αλητάγγελο, που διάλεξε για συμπρωταγωνιστή της. 
Όμως ο Ντελόν καθιερώθηκε ως Ρίπλεϊ, ήτοι ως αριβίστας που διαπράττει σφετερισμό ταυτότητας, σε μια αντιμετώπιση των εκκρεμοτήτων της υιότητας.
Την πατρική μορφή τη βρήκε στον Ζορζ Μπομ, που καθοδήγησε μαεστρικά την καριέρα του και στον Λουκίνο Βισκόντι που τον ανέδειξε στη βιβλική τραγωδία "Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του". 
Ο "Γατόπαρδος" θίγει την ιστορική πρόοδο που υπηρετούν τα αδίστακτα νιάτα. 
Ο γηραιός Βισκόντι κινηματογράφησε τον Ντελόν ως συνδυασμό θηλυκής στιλπνότητας και αρρενωπής θανάσιμης βίας, προοικονομώντας τον κατοπινό "Θάνατο στη Βενετία". Μετέδωσε στον Ντελόν απαιτήσεις μόρφωσης και αισθητικής, αλλά απέτυχε να τον καταστήσει ηθοποιό θεάτρου. 
Ο Ντελόν δεν μπορούσε παρά να παίξει τον εαυτό του και επιθυμούσε διακαώς πλην ανανταπόκριτα τον ρόλο του Ξένου (Καμύ), που εξέφραζε το οικογενειακό και πολιτικό του δράμα. Έκτοτε, έγινε «παραγωγός» του εαυτού του ως συγκεκριμένου προϊόντος. 
Η δυνατότητά του να κινείται στον υπόκοσμο της Γαλλικής Ριβιέρας και στο «swinging London», εκφράζοντας την γκωλική γαλλική υπερηφάνεια σε εποχή απο-αποικιοποίησης, δημιούργησαν ένα κοινό που τον πίστεψε ως σύμπτωση ζωής και τέχνης.
Από την πρόσφατη απομόνωσή του ως απογοητευμένου ερημίτη τον έβγαλε το ενδιαφέρον για την Ουκρανία, για την οποία θα στρατευόταν, αν ήταν νεώτερος, ξαναπιάνοντας το νήμα της παλιάς ζωής του στρατιώτη. 
Ο Ζελένσκι δήλωσε τον θαυμασμό του κατά μία ενδιαφέρουσα αντιστροφή όπου ο ηθοποιός που ανέλαβε πολιτική ισχύ απέτισε τιμή στον άνθρωπο της δράσης που υποδύθηκε τον ηθοποιό. 
Σε μια ώριμη συνέντευξη ο Ντελόν απάντησε ότι θα ήθελε μετά τον θάνατο να του προσφέρει ο Θεός αυτό που στερήθηκε σε όλη τη ζωή του: Τη μητέρα και τον πατέρα του μαζί. 
Τη στιγμή του θανάτου του προκαλεί πάθη εξίσου ισχυρά με της ζωής του: Οι επικριτές τού προσάπτουν το ότι ένας άνθρωπος τόσο λατρεμένος είχε ανικανότητα για χαρά, αφήνοντας εκκρεμή μια διερώτηση για το τι σημαίνει η ομορφιά, αν της λείπει η αγάπη.

Αλέκος ρωτά, Σακελλάριος απαντά: Αν ο Θεός ήταν Έλληνας; Θα κατέστρεφε τον κόσμο για να...

Ο αποκαλούμενος και πρύτανης της κωμωδίας, Αλέκος Σακελλάριος παίρνει συνέντευξη από τον εαυτό του. 
Ρωτά και απαντά για τον Θεό, 
τα τρία κακά του νεοέλληνα, 
την ελπίδα και το μέλλον της Ελλάδας.
Οι πιθανότητες να βρούμε κάποιο από τα βιβλία της σειράς "Τότε που οι άνθρωποι γελούσαν" που κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη μάλλον δεν είναι πολλές.
Στην ιστοσελίδα των σχετικών εκδόσεων υπάρχει η ένδειξη "εξαντλημένο" και το ακόλουθο σημείωμα: «Οι δύο συγγραφείς αποτέλεσαν στη δεκαετία του 1980 το τελευταίο συγγραφικό δίδυμο, το οποίο σήκωσε το βάρος της υπέρτατης, θα λέγαμε, προσπάθειας για να διατηρηθεί ζωντανό το ευ­θυμογράφημα και το σατιρικό διήγημα. Δύο είδη του γραπτού λόγου τα οποία στις μέρες μας εξέλειπαν και λάμπουν πλέον, μόνον δια της απουσίας τους.
Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο μιας υπέροχης και απολαυστικής δεκάτομης σειράς αυτοτελών βιβλίων, που μας χάρισαν από κοινού οι δυο πολυγραφότατοι συγγραφείς ο Αλέκος Σακελλάριος, ο τότε πρύτανης της κωμωδίας και του ευθυμογραφήματος και ο  Δήμος Λεβιθόπουλος, ένας νέος ταλαντούχος σατιρικός συγγραφέας, που ένωσαν τις δυνάμεις "εν μια πέννη", δίνοντας ένα αποτέλεσμα μοναδικό! 
Τα μισά από τα δέκα βιβλία τους εκδόθηκαν τότε, αρχές δεκαετίας του ’80 και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. 
Κυκλοφόρησαν μέχρι και σε σχήμα τσέπης. 
Αφότου ο κορυφαίος συγγραφέας και πατριάρχης του ελληνικού κινηματογράφου Αλέκος Σακελλάριος "πήγε να συναντήσει τον Αριστοφάνη", το έταιρον συγγραφικό ήμισυ, ο Δήμος Λεβι­θόπουλος "αναζήτησε την έμπνευση σε άλλους μακρινούς τόπους" με αποτέλεσμα αυτά τα δέκα μοναδικά στο είδος τους βιβλία, εκδοθέντα και μη, να έχουν τη μοίρα ενός χαμένου θησαυρού"
Σε μια τέτοια έκδοση λοιπόν, διαβάζουμε σε κείμενο του ίδιου του Αλέκου Σακελλάριου:
– Οι Έλληνες χωρίζονται σε αμετανόητους άτιμους και σε μετανιωμένους τίμιους!
– Ποια είναι η κληρονομιά των Ελλήνων;
– Από τους σπουδαίους προγόνους μας, κληρονομήσαμε δύο ένδοξους βράχους: Την Ακρόπολη και τον Καιάδα. Και σταθήκαμε ανάξιοι όχι μόνον στο ύψος του πρώτου, αλλά και στο βάθος του δεύτερου.
– Γραφειοκρατία;
– Γραφειοκρατία είναι οι διαδικασίες που ακολουθούν τα προβλήματα όταν τα απασχολεί κάποια σοβαρή λύση!
– Τι έχεις να πεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος;
– Το μέγα ελληνικό θαύμα! Έχουμε κάψει σε δέκα χρόνια ότι οι άλλοι σε εκατό!
– Δηλαδή;
– Στην Ευρώπη αντιστοιχούν τρία δένδρα σε κάθε κάτοικο. Στην Ελλάδα αντιστοιχούν τρεις εμπρηστές σε κάθε δένδρο!
– Αξιοκρατία;
– Αξιοκρατία ονομάζουμε τα προσόντα που απαιτούνται για να υπερπηδήσουμε έναν καλύτερο από εμάς. Αναξιοκρατία λέμε την ατυχία μας να μην γίνουμε κι εμείς κάτι που δεν αξίζουμε, όπως θαυμάσια το καταφέρνουν τόσοι άλλοι.
– Ελπίδα;
– Την ελπίδα την φτιάχνεις με όση απελπισία σου έχει απομείνει.
– Φοβάσαι;
– Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα μαζί. Το κακό είναι ότι όσο πάει, αυτοί οι δύο όλο και λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους!
– Το μέλλον της Ελλάδας;
– Αν ποτέ πει να ξεβρωμίσει ο τόπος αυτός, πολύ φοβάμαι ότι θα μείνει…μόνον ο τόπος!

fosonline.gr

Ο Alain Delon πέθανε, Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. Όλα είναι ήσυχα.

Αυτό που έκανε τον Alain Delon τόσο δημοφιλή δεν ήταν μόνο το ό,τι ήταν η προσωποποίηση της αρρενωπότητας και η εκπάγλου καλλονής, εκθαμβωτική εμφάνιση του, αυτά ήταν καταλυτικά στοιχεία, αλλά, η  αινιγματική του φύση που από τη μια νόμιζες πως μπορούσες να τον "μάθεις"

να τον "εξερευνήσεις" και από την άλλη σου προκαλούσε ένα δέος που η θέα του και μόνο σε άφηνε άφωνο και αμήχανο μπροστά του. 
Στις ταινίες του, που γύρισε με τον πνευματικό πατέρα του νέου κύματος του γαλλικού σινεμά 
Jean-Pierre Melville, είναι το " αγγελικό πρόσωπο" που η ζωή που υποδύεται υπονομεύει την θεϊκή αύρα σε ένα κόσμο διαφθοράς,

βίας,

αμοραλισμού και ανηθικότητας!
Η παρουσία του, βαθύτατα γοητευτική και μυστηριώδη, δεν ξέρεις πότε ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις, ούτε ποια είναι η ταυτότητά του. 
Η πραγματική του ζωή δεν διέφερε και πολύ, καθώς, πολύ συχνά ο Alain Delon βρέθηκε στο επίκεντρο σκοτεινών υποθέσεων με δολοφονίες και επαφές με τη μαφία, αλλά και για τη μεγάλη του λατρεία για τα όπλα. 
Ο Alain Delon γεννήθηκε σε μια μικροαστική οικογένεια που ζούσε σε ένα μεσαίο παρισινό προάστιο και από 4 ετών τοποθετήθηκε σε ανάδοχη οικογένεια επειδή οι δικοί του χώρισαν. 
Κάποια στιγμή τον κάνουν υπάλληλο κρεοπωλείου, αλλά τους ξέφυγε. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 εργάστηκε σε διάφορες περίεργες δουλειές, όπως σερβιτόρος, πωλητής και αχθοφόρος στην αγορά Les Halles.

Γενικά δεν ήταν και ιδιαίτερα πειθαρχημένος αφού στα 20 του βρίσκεται στη φυλακή για διάφορα μικρο-αδικήματα. 

Έτσι στα 17 του κατατάχθηκε στο στρατό ως μισθοφόρος και συμμετείχε για τρία χρόνια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ινδοκίνα, τότε γαλλική αποικία -  από τα 4 χρόνια στον πόλεμο, πέρασε τους 11 μήνες στη φυλακή!
Μετά γυρίζει άνεργος στο Παρίσι και δοκιμάζει την τύχη του στο σινεμά και…. εγένετο ο Alain Delon που ερωτεύτηκε τη Romy Schneider!
Από τότε η κάμερα παραμένει γοητευμένη σε αυτό το πρόσωπο, αλλά και σε ό,τι βρίσκεται πίσω απ' αυτό, στις σκέψεις και στα συναισθήματά του. 
Και ναι, μόνο ένας άνθρωπος που έζησε μια ζωή τόσο πολυτάραχη όσο αυτός θα μπορούσε να δώσει τις ερμηνείες που μας άφησε.
Και πολλές φορές, βλέποντας και ξαναβλέποντας τις ταινίες του αναρωτήθηκα μήπως ο χαρακτήρας των ταινιών του ήταν η αποτύπωση του ίδιου του εαυτού του που ενώ απέπνεε μια ασύγκριτη σαγήνη αυτή στο βάθος ήταν επικίνδυνη και ερεβώδης!
Και γιατί ερεβώδης;
Μα γιατί είχε εμπλακεί σε σκοτεινές και ερεβώδεις καταστάσεις - πολύ εύκολο να τις βρει όποιος κάνει μια απλή έρευνα στις μηχανές αναζήτησης - τις οποίες ξεπέρασε και συνέχισε απρόσκοπτος την καριέρα του. 
Και ναι, αυτός ο εμβληματικός ηθοποιός, ο γίγαντας του παγκόσμιου κινηματογράφου μας χάρισε ερμηνείες που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να ξαναυπάρξουν στο μέλλον. 
‘Έπαιξε στο Γατόπαρδο/Il Gattopardo - 1963, το αριστούργημα
του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, όπου και η κορύφωση της καριέρας του!

Στο "Il Gattopardo" ο Alain Delon μας χάρισε μια αξεπέραστη ερμηνεία - όπου με την ορμή του και τη γοητεία του, θα αναδείξει τη σκοτεινή πλευρά της νέας εποχής!

Πριν τον “Γατόπαρδο”, ο Alain Delon είχε πρωταγωνιστήσει και σε άλλο ένα εμβληματικό φιλμ του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, με τοποθέτηση αυτή τη φορά πλήρως διαφορετική, Ο Ρόκο και τ’Αδέρφια του/Rocco e i suoi fratelli‎‎ -1960
Μια φτωχή οικογένεια πέντε γιων μετακομίζει στο Μιλάνο σε αναζήτηση ευκαιριών. 
Ο Alain Delon υποδύεται τον αφοσιωμένο και καλόψυχο Ρόκο, έναν μειλίχιο, σχετικά παθητικό χαρακτήρα, ο οποίος δέχεται τις μεγαλύτερες θυσίες για να σώσει τον αδερφό του Σάιμον, δουλεύει σε καθαριστήριο ρούχων αλλά τελικά γίνεται μποξέρ για να υποστηρίξει την οικογένειά του.

Και ερχόμαστε στο 1976 όπου ο Losey ο 3ος συναντά τον Alain Delon και εγένετο ο Mr. Klein!
Mr. Klein, του Joseph Walton Losey III το 1976, και εδώ ο Alain Delon δίνει  ρεσιτάλ ερμηνείας!
Εδώ ο Alain Delon ξεδιπλώνει την πιο μεστή και ώριμη ερμηνεία της καριέρας του, η άκοπη άνεση και η διακριτική αγύρτικη σπιρτάδα παραχωρούν τη σκυτάλη σε παγωμένα βλέμματα και εκφράσεις όπου αποκρυσταλλώνεται η νευρικότητα, 
η ταραχή, 
η περισυλλογή και η απόγνωση - ο Alain Delon δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος!
Εδώ βλέπουμε ένα καιροσκόπος επιχειρηματίας που εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο των Εβραίων του Βισύ για να τους σώσει από τον αφανισμό απαιτεί τεράστια ανταλλάγματα. 
Μέχρι τη στιγμή που ένας άλλος κύριος Mr. Klein, Εβραίος στη καταγωγή, εμφανίζεται για να θέσει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή - να γίνει θύμα του αντισημιτισμού σε ένα καφκικό κόσμο από σκοτεινά και ανώνυμα κέντρα που επιβουλεύονται την ανθρώπινη ύπαρξη και κυρίως σηματοδοτεί μια εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητας. 
Βαθιά εμπνευσμένος από τις θεματικές του Κάφκα περί αναζήτησης ταυτότητας μέσα σε ένα αδιέξοδο, ο Losey  απλώνει περίτεχνα στην οθόνη το παράλογο μυστήριο, στο οποίο μπλέκεται ο κεντρικός ήρωας, αρχικά ως μια ακολουθία μικρών συμπτώσεων ή ενοχλήσεων, που δε λένε να φύγουν, σταδιακά εξελισσόμενη σε έναν προσωπικό εφιάλτη. 
Ποιος είναι ο κύριος Mr. Klein, πραγματικά; 
Υπάρχει ένας σωσίας που τον υπονομεύει; 
Ποιος ήταν ο Alain Delon τελικά; 

Ποιος ήταν ο Alain Delon που τον ερωτεύτηκαν οι ομορφότερες γυναίκες - ο μοναχικός καβαλάρης ο περιτυλιγμένος  με γυναίκες;

Ποιος από όλους toyw χαρακτήρας που υποδύθηκε ήταν ο αληθινός ο Alain Delon;
Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτά τα εξαίσια,

υπέροχα και συνάμα ψυχρά μάτια;

Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτό το τεράστιο εγώ; 

Ήταν ο Alain Delon ένα θεσπέσιο,

θεϊκό και υπέροχο όνειρο ή ένα 
αίνιγμα, από αυτά που μόνο ο εικοστός αιώνας γέννησε;
Μάλλον γιατί...

ο Alain Delon,

ο Luchino Visconti,

ο Joseph Losey III,

η Romy Schneider,

ο Dirk Bogarde,

ο Cary Grant δεν ζούνε πια εδώ-

δεν υπάρχουν πια και δεν νομίζω ότι θα ξανά - υπάρξουν!

... και ο επίλογος από το Death of a Rotten Man  όπου παρακολουθούμε να αποσυναρμολογούνται τα ωμά πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας και αποκαλύπτεται μια υψηλή κοινωνία που ηλεκτρίζεται από ανομολόγητες σχέσεις και παρίες που μετατρέπονται σε σκλάβους της ίδιας τους της εξουσιαστικής κατάστασης. 

Είναι μαριονέτες από τη στιγμή που συναντάμε τον Tomski, έναν δυσοίωνο χαρακτήρα στον οποίο ο Klaus Kinski προσδίδει με ταλέντο τα χαρακτηριστικά του και ο οποίος ξεπερνά όλους τους άλλους με την τρομακτική του επισκόπηση, εξηγώντας μια κατάσταση που δεν έχει καμία άλλη λογική εκτός από εκείνη που την οδηγεί πλέον αυτόματα και απάνθρωπα. 

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι τόσο οι άνθρωποι που έχουν σημασία όσο ένα διεστραμμένο σύστημα που πρέπει να διατηρηθεί ως έχει. 

Ένα σύστημα που σαφώς κινδυνεύει ελάχιστα από την ενδεχόμενη αποκάλυψη των σελίδων του τετραδίου του περιπλανώμενου σημειωματάριου. 

Στα τρία τέταρτα αυτού του παιχνιδιού θανάτου και παρασκηνιακών τακτικών, η αλήθεια τελικά αποκαλύπτεται. 

Ό,τι κι αν συμβεί, ό,τι κι αν γίνει με την υπόθεση Serrano, τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ, όπως εύστοχα το θέτει ο ηθοποιός Alain Delon σε έναν επικήδειο λόγο, τον επιτάφιο της όλης υπόθεσης:

"Αν ο επιθεωρητής Pernais είναι ειλικρινής, θα παραιτηθεί. 

Και θα πάει για ψάρεμα σολομού. 

Αν είναι ανέντιμος, μπορεί να γίνει αρχηγός της αστυνομίας. 

Κάποιοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού θα έχουν ένα μικρό κυνήγι άγριας χήνας. 

Στο διπλό, να είστε σίγουροι. 

Όταν επιστρέψουν, θα έχουν ξαναφορέσει τις ρεπουμπλικανικές μάσκες μάσκες τους, όπως οι γριές πόρνες τα οπίσθιά τους. 

Όχι, οι μόνοι που θα υποφέρουν πραγματικά είναι οι σολομοί. 

Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. 

Όλα είναι ήσυχα.

                                               κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

taneatisgaleras

https://www.dvdclassik.com/critique/mort-d-un-pourri-lautner

https://www.imdb.com/title/tt0076410/reviews

https://www.lefigaro.fr/cinema/alain-delon-la-legende-du-cinema-est-mort-20240818

ο Michael και η Shakira

"Την ερωτεύτηκα σε περίπου οκτώ λεπτά", είπε ο Μάικλ στους Radio Times το 2018.
"Της πήρε δύο ώρες για να με ερωτευτεί"
Το 1971, ο ηθοποιός Michael Caine, που τότε δεν είχε γίνει ακόμα ο θρύλος του κινηματογράφου, ήταν στο σπίτι του με έναν φίλο και παρακολουθούσαν τηλεόραση. 
Έπαιζε μια διαφήμιση εταιρείας καφέ και ο φίλος του Michael ήταν έτοιμος να αλλάξει κανάλι όταν ξαφνικά τράβηξε την προσοχή του Michael ένα κορίτσι στη διαφήμιση. 
Ήταν τόσο γοητευμένος από αυτήν που πλησίασε την τηλεόραση, κάθισε στα γόνατα και την κοίταζε από κοντά. 

-. είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ και αμέσως σχεδίασε να πετάξει όπου κι αν έμενε για να τη συναντήσει, γιατί

μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ο ηθοποιός ερωτεύτηκε την εικόνα ενός αγνώστου κοριτσιού στην οθόνη, το οποίο όμως ήξερε ότι έπρεπε να το συναντήσει. 

Τελικά ανακάλυψε ότι όντως ζούσε στο Λονδίνο,

και ναι, είχαν έναν κοινό φίλο στη διαφημιστική επιχείρηση που ήταν σε θέση να τους συνδέσει.

Ο φίλος του, του είπε ότι το μοντέλο της διαφήμισης ζει στο Λονδίνο, το όνομα της είναι Shakira, είναι από τη Γουιάνα και έτσι κανόνισε ένα ραντεβού μαζί της!
Τα συναισθήματα του στην πρώτη κιόλας συνάντηση έγιναν αντιληπτά. 
Το ίδιο όμως αισθάνθηκε και η κοπέλα!
Στις 8 Ιανουαρίου 1973, ο Michael και η Shakira παντρεύτηκαν στο Λας Βέγκας στο Candlelight Wedding Chapel.
Ο Michael και η Shakira καλωσόρισαν την κόρη τους Νατάσα Κέιν το 1973.
Και λέει για τη ζωή του με τη Shakira  - "Ω, είμαστε τόσο όμορφα. 
Και από τότε φεύγουμε για μικρούς μήνες του μέλιτος. 
Κάθε τόσο πηγαίνουμε σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο και κάνουμε ένα Σαββατοκύριακο μήνα του μέλιτος μακριά από όλους."
Και ζουν μαζί 53 χρόνια. 
Και λέει για την οικογένειά του - 
"Είμαι μεγάλος οικογενειάρχης. 
Έχω δύο εγγόνια... και μου αρέσουν.
Έγινα λίγο ήρωας γι 'αυτούς. 
Έβλεπα κινούμενα σχέδια με τον μεγαλύτερο και εμφανίστηκε ένα τρέιλερ για μια από τις ταινίες του Batman και εκεί είμαι με τον Batman. 
Μου είπε
-. ξέρεις τον Batman;
Είπα ανέμελα, 
-. Ναι, είναι φίλος μου...
Ο Michael Caine είναι 91 ετών και η αγαπημένη του Shakira 77.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός συνάντησε για πρώτη φορά την Shakira τη δεκαετία του 1970 και είπε ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. 
Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1973 και υποδέχτηκε την κόρη του την ίδια χρονιά. 
Από τότε είναι δυνατοί και αγαπημένοι και βέβαια περήφανοι παππούς και γιαγιά!

όταν πόζαραν για το εξώφυλλο του PEOPLE το 1976

The Truth About Oppenheimer /Η αλήθεια για τον Oppenheimer

Λένε πως η νέα ταινία του Christopher Nolan "Oppenheimer" φαίνεται να εξανθρωπίζει τον J. Robert Oppenheimer ως μια εκλεκτική ιδιοφυΐα που στοιχειωνόταν από τις βαθιές συνέπειες του όπλου που δημιούργησε.

Ωστόσο, μια άλλη ιστορία κρύβεται κάτω από τον #Oppenheimer

Μια μυστική ιστορία. 

Αυτή που είδε τους επιστήμονες του Προγράμματος Μανχάταν να διεξάγουν μυστικά ιατρικά πειράματα σε ανυποψίαστους και αθώους Αμερικανούς πολίτες.

Η αληθινή ιστορία είναι ότι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγούνταν της δίωξης των Ναζί εγκληματιών πολέμου, οι επιστήμονες του Προγράμματος Μανχάταν έκαναν κρυφά ενέσεις σε Αμερικανούς πολίτες με θανατηφόρες δόσεις πλουτωνίου χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεση των υποκειμένων.

Αν το Πρόγραμμα Μανχάταν/Manhattan Project  είχε ως στόχο την προστασία της Αμερικής, γιατί οι επιστήμονές του να κάνουν ενέσεις σε Αμερικανούς πολίτες με ραδιενεργό υλικό;

Ο Christopher Nolan περιγράφει το "Oppenheimer" ως "μια ταινία τρόμου", δηλώνοντας ότι η ταινία θα αφήσει τον θεατή να σκεφτεί σκοτεινά και ανησυχητικά ερωτήματα. 

Παρακολουθήστε το video:

                     

επιμέλεια κειμένου: ntina

Ο Θανάσης Βέγγος σε μιά από τις συγκλονιστικότερες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου

 "Σε ένα συνταρακτικό απόσπασμα από την ταινία –με τον κάπως παραπλανητικό τίτλο, για να την περνούν αι αρχαί για κωμωδία "Ο Θανάσης Στη Χώρα Της Σφαλιάρας"
Εάν την έχετε δει, καταλαβαίνετε σε ποια σκηνή αναφέρομαι. 
Δεν είναι από εκείνες που ξεχνιούνται.
Ο Θανάσης μεταφέρει με το κάρο του ένα νεκρό παιδί, κάποιο από τα θύματα του Πολυτεχνείου, ενώ ακούγεται το τραγούδι του Μίκη "Σου είπαν ψέματα πολλά", με τη φωνή του Αντώνη Καλογιάννη. 
Το πηγαίνει στην εκκλησία, στην Αγία Μαρίνα του Θησείου. 
Το παίρνει σηκωτό και το κρατάει στην αγκαλιά του, σαν να ήταν δικό του παιδί. 
Που ήταν. 
Κοιτάζει προς τον ουρανό και τότε, βάζει τα κλάματα.
Η κάμερα που καταγράφει τις εκφράσεις του Βέγγου από ψηλά πιάνει μία έκφραση που κόβει την αναπνοή. 
Μέσα από τα απέραντα βάθη της βουβής θλίψης, αναδύεται η σιωπηλή οργή. 
Το βλέμμα είναι ατσάλινο και ταυτόχρονα τσακισμένο από τον πόνο. 
Με έπιασε συγκίνηση και δέος. 
Σε αυτή τη σκηνή, ο Θανάσης Βέγγος έπαιζε τον εαυτό του.
Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ο ήδη διάσημος ηθοποιός καβάλησε το σαραβαλάκι του, έριξε τα καθίσματα και βάλθηκε να σώζει ζωές στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείου, σκεπάζοντας τα πανικόβλητα κορμιά με κουβέρτες και φελιζόλ για να τα κρύψει!!
"Μπροστά μας ο υπέροχος, ο μοναδικός, ο πραγματικός άνθρωπος και ηθοποιός Θανάσης Βέγγος. 
Είχε ρίξει τις πίσω θέσεις στο κιτρινόμαυρο παλιό Ντάτσουν και μας έβαζε μπρούμυτα, μας σκέπαζε με κουβέρτες και από πάνω μας έβαζε μακριές πλάκες φελιζόλ, πέρναγε μέσα από τα μαύρα κοράκια και μας πήγε σπίτι μας", θυμάται ο κύριος Φραγκίσκος Κουνάνης, που διασώθηκε χάρη στον καλό μας άνθρωπο. 
Τον άγιο Αθανάσιο της Ελλάδας, που πέρασε στην αθανασία στις 3 Μαΐου 2011.
Η αντιδικτατορική ταινία των Ντίνου Κατσουρίδη, Πάνου Γλυκοφρύδη έκοψε 250.000 εισιτήρια το 1976, αλλά έχει προβληθεί ελάχιστα στην ελληνική τηλεόραση!!"
Πηγή: Ν. Παπαδογιάννη
Η σπονδυλωτή ταινία των Ντίνου Κατσουρίδη και Πάνου Γλυκοφρύδη με το Θ. Βέγγο
που αφορά τρεις περιόδους:
τη χούντα του Μεταξά
τη χούντα του 1967
τα γεγονότα της Κύπρου και την επιστράτευση
Ο Θανάσης Βέγγος σε μια άκρως δραματική ταινία, τρέχει κυνηγημένος, όπως σε όλη του τη ζωή, απο χουντικούς, 
φασίστες και δοσίλογους, προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον αντιδικτατορικό αγώνα. 
Όταν όμως καταλαβαίνει πια τι συμβαίνει, αντιδρά συμμετέχοντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
Σκοτεινές περίοδοι της νεώτερης Ελλάδας που προβάλλονται με έναν μοναδικό αλλά και τραγικό τρόπο…

Επειδή λατρεύω τις παλιές κινηματογραφικές ταινίες - Riso amaro και Vittorio Gassman, Doris Dowling, Silvana Mangano, Raf Vallone

Riso Amaro ιταλική ταινία του 1949, σε σενάριο και σκηνοθεσία Giuseppe De Santis . 

Σε παραγωγή Dino De Laurentiis, με πρωταγωνιστές τους Silvana Mangano, 

Raf Vallone, 

Doris Dowling και Vittorio Gassman.

Το Bitter Rice γνώρισε εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Ήταν προϊόν του ιταλικού νεορεαλισμού . 

Ο ιταλικός τίτλος της ταινίας βασίζεται σε ένα λογοπαίγνιο,

αφού η ιταλική λέξη riso μπορεί να σημαίνει ή "ρύζι" ή «γέλιο», riso amaro λοιπόν "πικρό γέλιο" ή "πικρό ρύζι".

Αν και το Bitter Rice δεν κέρδισε κανένα βραβείο, προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας το 1950 και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1949 .

                  

https://en.wikipedia.org/wiki/Raf_Vallone

https://en.wikipedia.org/wiki/Doris_Dowling

https://en.wikipedia.org/wiki/Vittorio_Gassman

https://en.wikipedia.org/wiki/Silvana_Mangano

https://en.wikipedia.org/wiki/Bitter_Rice

Επειδή λατρεύω τις παλιές κινηματογραφικές ταινίες : Η Ατιμασμένη/ ιταλική ταινία γυρισμένη το 1960, πρωτότυπος τίτλος Titanus

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Alberto Moravia/ το ομώνυμο βέβαια είναι σχετικό γιατί στα ιταλικά ο τίτλος είναι La Ciociara, που υποδηλώνει την γυναίκα από την συγκεκριμένη περιοχή και σε σκηνοθεσία του μεγάλου Vittorio de Sica η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας χήρας η οποία πασχίζει να προστατέψει την κόρη της και την ίδια μέσα από την φρίκη του πολέμου.
Η ταινία δεν είναι απλή. 
Διακρίνει κάποιος αρκετές διαστρωματώσεις και θέματα που θέλει να θίξει ο δημιουργός. Πιστός στο δόγμα του νεορεαλισμού, εκτός από την αποτύπωση των χαρακτήρων των απλών ανθρώπων και τις δυσκολίες τους στην συγκεκριμένη περίοδο, περνάει και μηνύματα για την αυστηρή καθολική κοινωνία- ωραία η φράση της Sophia Loren "εγώ παντρεύτηκα την Ρώμη", η οποία παντρεύτηκε έναν γέρο για να μπορέσει να ξεφύγει από τον περιορισμό της επαρχίας, το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι αλλά και τον προβληματισμό για την μεταπολεμική κατάσταση στην Ιταλία που αποτυπώνεται μέσα από τα λόγια του συμπαθητικού κομμουνιστή Μικέλε / Jean-Paul Belmondo.
Η Τσεζίρα / Σοφία Λόρεν και η κόρη της Ροζέτα / Eleonora Brown, εγκαταλείπουν την Ρώμη για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς - των Συμμάχων και μετά από αρκετές περιπέτειες επιστρέφουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, μια ορεινή περιοχή της Νότιας Ιταλίας όπου έχουν καταφύγει και άλλες οικογένειες μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. 
Εκεί η Τσεζίρα γνωρίζεται με τον Μικέλε, απόφοιτο της Φιλοσοφικής και γιο μαυραγορίτη, ο οποίος όπως είναι φυσικό την ερωτεύεται. 
Η Sophia Loren είναι απολαυστική, επάξια νομίζω κέρδισε και το Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για την ταινία και όσοι γνωρίζουμε και (λίγα) ιταλικά μπορούμε να απολαύουμε και τα λογοπαίγνια αλλά και τις γλωσσικές αντιθέσεις τις Ιταλίας.
Η τραγωδία δεν αργεί να φανεί. 
Η πτώση του Μουσολίνι και η εμφάνιση των Συμμάχων, αρχικά ως Άγγλων κομάντος, έπειτα ως αποβατικών στρατευμάτων δεν αρκούν για να την αποτρέψουν. 
Οι απελευθερωτές ουσιαστικά είναι μέρος της τραγωδίας. 
Δεν είναι τυχαίο που ο Μικέλε ο κομμουνιστής αναλαμβάνει να εξηγήσει πρώτα στους Άγγλους κομάντος και έπειτα στον Γερμανό αρχισμηνία (τα δυο κύρια αντίπαλα στρατόπεδα στην Ιταλία) για το τι είναι η Ιταλία και γιατί δεν μπορούν να την καταλάβουν οι ξένοι.
Επιστρέφοντας στο χωριό από την κοντινή πόλη που είχαν πάει για τρόφιμα, ο Μικέλε και η Τσεζίρα πέφτουν πάνω σε μια εξαντλημένη γερμανική περίπολο η οποία υποχωρεί και με βίαιο τρόπο παίρνει μαζί τους σαν οδηγό τον Μικέλε - ο οποίος όπως είναι φυσικό δεν επιστρέφει, ποτέ) για να βρούνε οδό διαφυγής. 
Μητέρα και κόρη αποφασίζουν να να γυρίσουν στην Ρώμη και στην διαδρομή τις βιάζουν (ομαδικά) τα στρατεύματα των «απελευθερωτών» Συμμάχων - για την ακρίβεια Μαροκινοί, σε μια ερειπωμένη εκκλησία.
Συντετριμμένες, με τις ζωές τους να έχουν αλλάξει για πάντα, συνεχίζουν το ταξίδι της επιστροφής με τις τύψεις να πνίγουν κυρίως την μητέρα επειδή δεν κατάφερε να προστατέψει την κόρη της.
Ούτε εδώ θα δούμε μάχες, θα δούμε περισσότερο τις συνέπειες των μαχών σε κατοικημένες περιοχές, δηλαδή βομβαρδισμούς,  εκτελέσεις αμάχων, και τα συνήθη επακόλουθα της ανάμιξης ξένων στρατιωτικών με τον ντόπιο πληθυσμό -βιασμοί, λεηλασίες κλπ.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τον βιασμό δηλαδή χιλιάδων Ιταλίδων από Μαροκινούς ατάκτους - μέλη του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος,  που συμμετείχαν στην μάχη του Μόντε Καζίνο. Υπάρχουν ελλείψεις και στο στρατιωτικό μέρος. 
Τα άρματα των Αμερικανών δεν είναι παρά Μ47 Patton, τα οποία άρχισαν να παράγονται την δεκαετία του ’50, αντί των υποτιθέμενων Μ4 Sherman ή Μ24 Chaffee που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί την περίοδο. 
Το γερμανικό He 111 που εκτελεί τον βομβαρδισμό είναι βγαλμένο από τα κινηματογραφικά επίκαιρα. 
Δεν ξέρω αν η Sophia Loren πείθει βέβαια και σαν μητέρα μιας προεφηβικής ηλικίας κοπέλας - η Ροζέτα είναι δεκατριών, καθώς όταν γυρίστηκε η ταινία η Sophia Loren ήταν 26 ετών. 
Παρ’ όλες τις «τεχνικές» ελλείψεις η ταινία δεν παύει να είναι κορυφαία, νοσταλγική και συνάμα να προκαλεί θλίψη και πικρία. 
Δείτε την, έστω σαν κάτι εναλλακτικό, αν και όχι τόσο εύπεπτο.
Τεχνικά χαρακτηριστικά: 
Ασπρόμαυρη, γλώσσα ιταλικά, διάρκεια 97 λεπτά. 
Εναλλακτικοί τίτλοι La Ciociara / ιταλικά, Two Women / αγγλικά. 

polemikestainies

wikiwand.com

wikipedia.org

Πέθανε σε ηλικία 71 ετών ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός William Hurt

Ο William Hurt, ο οποίος έφτασε στο ζενίθ της καριέρας του με το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για το δράμα Kiss of the Spider Woman το 1986, πέθανε. 
Ήταν ήδη 71 ετών
«Με μεγάλη λύπη η οικογένεια Hurt θρηνεί τον θάνατο του William Hurt, του αγαπημένου πατέρα και βραβευμένου με Όσκαρ ηθοποιού, στις 13 Μαρτίου 2022, μία εβδομάδα πριν από τα 72α γενέθλιά του», έγραψε στο Twitter ο γιος του Γουίλ.
"Πέθανε ειρηνικά, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του, από φυσικά αίτια. 
Η οικογένειά μας αυτή τη στιγμή, ζητά τον σεβασμό της ιδιωτική της ζωή."
Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1950 στην Ουάσιγκτον.
Σπούδασε στη σχολή Juilliard και άρχισε να παίζει στη σκηνή τη δεκαετία του 1970 σε σκηνικές παραγωγές και ήταν μέλος της ομάδας ηθοποιών στην Circle Repertory Company από το 1977 έως το 1989. 
Παρέμεινε ενεργός ηθοποιός στη σκηνή καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, εμφανιζόμενος σε παραγωγές εκτός Μπρόντγουεϊ , συμπεριλαμβανομένων των Henry V , Fifth of July , Richard II και A Midsummer Night's Dream . 
Ο Hurt έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για το βραβείο Tony το 1985 για την παραγωγή του Hurlyburly στο Broadway .
Κέρδισε το βραβείο Obie για το ντεμπούτο του εκεί στο My Life , και κέρδισε ένα Βραβείο Theatre Guild το 1978 για τις ερμηνείες του στις 5 Ιουλίου , Ulysses in Traction, και Lulu.
Μετά από πρώιμες εμφανίσεις στην τηλεόραση ως guest star στο αστυνομικό δράμα Kojak και στη μίνι σειρά The Best of Families , και τα δύο το 1977, ο πρώτος σημαντικός κινηματογραφικός ρόλος του Hurt ήταν στο Altered States με θέμα την επιστημονική φαντασία το 1980. 
Κατέληξε σε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για Καλύτερο νέο αστέρι της χρονιάς σε ταινία - Male.
Το 1981, η ερμηνεία του William Hurt δίπλα στην Kathleen Turner  στο κλασικό νεο-νουάρ Body Heat τον ανέβασε στο αστέρι. Δύο χρόνια αργότερα, το 1983, εμφανίστηκε στα ευρέως αναγνωρισμένα δράματα The Big Chill και Gorky Park.
Ο Hurt έλαβε επίσης υποψηφιότητες για Όσκαρ για τα Children of a Lesser God (1986), Broadcast News (1987) και A History of Violence (2005).
Άλλες ταινίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του William Hurt ήταν οι αυτόπτες μάρτυρες (1981), ο τυχαίος τουρίστας (1988), A.I. Artificial Intelligence (2001) , το χωριό (2004) , η Syriana  (2005) , The Good Shepherd (2006) , Mr. Brooks (2007), Into the Wild (2007), και Robin Hood (2001).
Στην τηλεόραση, ένας τακτικά προγραμματισμένος ρόλος του Hurt ήταν στη σεζόν του 2009 του δράματος Damages, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για ένα βραβείο Emmy για τον εξαιρετικό δεύτερο ρόλο σε μια δραματική σειρά. 
Έλαβε επίσης ένα βραβείο Emmy για τον εξαιρετικό πρωταγωνιστικό ρόλο σε μίνι σειρά ή ταινία για το Too Big Too Fail το 2011.
Το 2007, η Marvel Studios ανακοίνωσε ότι ο Hurt θα υποδυόταν τον στρατηγό Thaddeus Ross στην ταινία του 2008 The Incredible Hulk, η οποία σύστησε τον ηθοποιό σε μια εντελώς νέα γενιά θαυμαστών. 
Επανέλαβε τον ρόλο στα Captain America: Civil War (2016), Avengers: Infinity War (2018), Avengers: Endgame (2019) και Black Widow (2021).

William Hurt

ntina

Οι καλύτερες ταινίες του 2020

Ο κινηματογράφος που έμεινε στην καρδιά μας σε μια δύσκολη χρονιά

1-. Κατηγορώ!/ J’ accuse, Ρόμαν Πολάνσκι – 2 Ιανουαρίου

Σε ένα μακρινό επίπεδο, το ζήτημα της περίφημης υπόθεσης Ντρέιφους που εδώ ο Πολάνσκι αναπλάθει με το δικό του αξεπέραστο στιλ, τον έχει ελκύσει σε προσωπική βάση, κρίνοντας από την ταλαιπωρία που ο ίδιος έχει υποστεί (και εξακολουθεί να υφίσταται) από τότε που κατηγορήθηκε για αποπλάνηση ανηλίκου στην δεκαετία του 1970 στην Αμερική. 

Ολοι τον έχουν «καταδικάσει» αλλά το φάσμα ολόκληρης της αλήθειας, κακά τα ψέματα, παραμένει κρυμμένο. 

Η αλήθεια είναι μια πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο επικίνδυνη έννοια απ’ όσο νομίζουμε (ή ενίοτε θέλουμε να νομίζουμε) μας λέει ο σκηνοθέτης.

2-. 1917, Σαμ Μέντες – 9 Ιανουαρίου

Η αποστολή που αναλαμβάνουν δύο Βρετανοί στρατιώτες (Ντιν Τσαρλς Τσάπμαν, Τζορτζ Μακέι) στην Γαλλία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πρέπει να είχε γίνει …χτες οπότε δεν υπάρχουν περιθώρια για κανενός είδους περιτολογία και φλυαρία. 

Πόσο μάλλον από την στιγμή που ο Μέντες αποφάσισε να γυρίσει το «1917» μονοπλάνο, που δεν είναι ακριβώς ένα μονοπλάνο αλλά μερικά – αν και ο διαχωρισμός γίνεται τόσο γλυκά και ανεπαίσθητα που δεν το καταλαβαίνεις καν. Κινηματογραφικό επίτευγμα με την κυριολεκτική έννοια του όρου, η ταινία δεν σε αφήνει ούτε δευτερόλεπτο σε ησυχία.

3-. Μια κρυφή ζωή/ A hidden life, Τέρενς Μάλικ – 13 Φεβρουαρίου

Ο κορυφαίος Αμερικανός σκηνοθέτης κινηματογράφησε τον Γολγοθά του Αυστριακού αγρότη Φραντς Γιάγκερστάτερ (ο Γερμανός ηθοποιός Αουγκούστ Ντιλ) ενός ανθρώπου αποφασισμένου να μην υποκύψει στις πιέσεις που θα τον ανάγκαζαν να απαρνηθεί τα πιστεύω και την ιδεολογία του. 

Σύζυγος και πατέρας, ο Γιάγκερστάτερ – πρόσωπο που όντως υπήρξε – αρνήθηκε να πολεμήσει για την Γερμανία όταν το ναζιστικό καθεστώς τον κάλεσε. 

Η ταινία είναι περισσότερο το ταξίδι μέσα στα βάθη της ψυχής αυτού του μυστηριώδους ανθρώπου που δεν εξήγησε ποτέ τους λόγους για τους οποίους πήρε την γενναία απόφασή του.

4-. Απόστρατος, Ζαχαρίας Μαυροειδής – 20 Φεβρουαρίου

Εχοντας συγκροτήσει μια στέρεη δραματουργικά ιστορία, ο Ζ. Μαυροειδής με άξονα την σχέση ανάμεσα στον εγγονό ενός αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού (στην κατοχή και τον εμφύλιο), με έναν κομμουνιστή γείτονά του στην περιοχή του Παπάγου (Μιχάλης Σαράντης- Θανάσης Παπαγεωργίου) καλλιεργεί συγχρόνως τρυφερότητα, χιούμορ, κατανόηση και αναγνωρίσιμους, χυμώδεις χαρακτήρες. Επίσης ,μια ταινία η οποία τολμά να αντιμετωπίσει με φρέσκο βλέμμα, ακομπλεξάριστα και χωρίς ενοχές μια μελανή περίοδο της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.»

5-. Το βαμμένο πουλί/ The painted bird, Βάτσλαβ Μαρχούλ – 5 Μαρτίου

Μέσα από την προσπάθεια ενός αγοριού να επιβιώσει στο βάρβαρο, απάνθρωπο περιβάλλον της εκπνοής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Βατσλάβ Μαρχούλ

τίμησε το ομότιτλο, απαγορευμένο στη Πολωνία της δεκαετίας του 1960 μυθιστόρημα του Γέρζι Κοζίνσκι. 

Χρησιμοποιώντας μια σλάβικη εσπεράντο γλώσσα που δεν ανήκει σε καμία χώρα, ο Β. Μαρχούλ στηρίχτηκε αποκλειστικά στην εικόνα και το αποτέλεσμα είναι ένας ασπρόμαυρος, μεγαλειώδης κινηματογράφος που πραγματικά αποστομώνει.

6-. Το κόλπο του αιώνα/ El Robo del Siglo, Αριέλ Γουϊνογκράδ – 9 Ιουλίου

«Μικρή» αλλά πάρα πολύ ευχάριστη ταινία, με θέμα την συγκρότιση μιας σπείρας Αργεντίνων που στοχεύουν σε αυτό που λέει ο τίτλος. 

Ταινία που σου δίνει την εντύπωση ότι οι συντελεστές της την γύρισαν, απλώς για το κέφι τους. 

Λειτουργεί σχεδόν θεραπευτικά, ειδικά για την δύσκολη εποχή μας. 

Απαιτήσεις ιδιαίτερες δεν υπάρχουν αλλά δεν λείπουν και οι εκπλήξεις που προσθέτουν στο όλο εγχείρημα μια πικάντικη γεύση.

7-. 6.5 Εκτός ελέγχου/ Metri Shesh Va Nim, Σαέντ Ρουσταγί – 20 Αυγούστου

Γυρισμένη με πάθος και πυγμή, η δεύτερη δημιουργία μεγάλου μήκους του Σαέντ Ρουσταγί ξεφεύγει από το στάδιο μιας απλής «αστυνομικής περιπέτειας» και όχι πάντα διακριτικά, αγγίζει ένα σωρό σοβαρά θέματα: από την αλόγιστη γραφειοκρατία που εκ των πραγμάτων δυσκολεύει το έργο της αστυνομίας της Τεχεράνης, μέχρι την κατάχρηση της αστυνομικής εξουσίας αλλά και την θανατική ποινή που εξακολουθεί να ισχύει σε αυτή την χώρα. 

Κάτι σαν μια «διασταύρωση» ταινιών του Ασγκάρ Φαραντί και του Μάικλ Μαν.

8.- Εμείς οι δύο/ Deux, Φίλιπο Μενεγκέτι – 13 Αυγούστου

Δυο γυναίκες περασμένης σχετικά ηλικίας (Μαρτέν Σεβαλιέ, Μπάρμπαρα Σούκοβα) προσπαθούν κάπου στη Γαλλία, να ζήσουν την ερωτική σχέση που έχουν συνάψει μεταξύ τους. 

Και ο Φ. Μενεγκέτι, νέος Ιταλός σκηνοθέτης με πολύ ταλέντο και βέβαιο κινηματογραφικό μέλλον, στήνει ευφυείς σκηνές που σου τσακίζουν την ψυχή με την ειλικρίνειά τους ή σε αφήνουν παγωμένο με την ακρίβειά τους.

9.- Ακαταμάχητος/ Irresistible, Τζον Στιούαρτ – 17 Σεπτεμβρίου

Η ιστορία ενός πολιτικού συμβούλου (Στιβ Καρέλ) ο οποίο για να αναπτερώσει το κοιμισμένο κόμμα των Δημοκρατικών πλησιάζει έναν πρώην στρατιωτικό, νυν αγρότη (Κρις Κούπερ) και προσπαθεί να τον πείσει να μπει στην μάχη των επόμενων εκλογών για την δημαρχία της πόλης του. 

Ο πρώην παρουσιαστής της τηλεόρασης Τζον Στιούαρτ έφτιαξε ακριβώς τον τύπο της αμερικανικής δραματικής κωμωδίας που μπορεί να κάνει την διαφορά: σκεπτόμενη, πολιτική, άμεση, επίκαιρη, έξυπνη και με μια εντελώς απρόβλεπτη σεναριακή τροπή προς το τέλος.

10.- H φωλιά/ The nest, Σον Ντέρκιν – 22 Οκτωβρίου

Κεντρικός ήρωας εδώ είναι ένας Βρετανός γιάπι (Τζουντ Λο) που άφησε την χώρα του για το κυνήγι του «αμερικανικού ονείρου» της «ριγκανικής» περιόδου και που φιλοδοξεί να επιστρέψει στο «θατσερικό» Ηνωμένο Βασίλειο και να ξαναδουλέψει. Το αποτέλεσμα είναι ένα κάπως «λοξό» οικογενειακό δράμα που σε κάνει να νιώθεις άβολα καθ’ όλη τη διάρκειά του, ίσως επειδή κατά βάθος γνωρίζεις ότι τα πράγματα πολύ δύσκολα, θα έχουν καλή εξέλιξη στην ζωή του παραπάνω ήρωα τον οποίο ο Λο, χειρίζεται ισορροπώντας με ευχαίρεια ανάμεσα στο διαβολικό και το αθώο.

~~~~~~~~~~~~~~~~

The Discovery

Η προβληματική σχέση μεταξύ ενός επιστήμονα και του απόμακρου γιου του. 

Το χαμηλών τόνων ρομάντζο μεταξύ δύο συναισθηματικά πληγωμένων ανθρώπων. 

Μια ανακάλυψη για την μετά θάνατον ζωή που αλλάζει όλα τα δεδομένα. 

Και ανάμεσά τους, μια ταινία που – ατυχώς – δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες που αρχικά δίνει.

Ο Τσάρλι ΜακΝτάουελ ήδη από την προηγούμενη ταινία του είχε αποδείξει ότι όσο τον ενδιαφέρει το genre περιτύλιγμα, άλλο τόσο (ίσως και περισσότερο) τον ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες δυναμικές που αναπτύσσονται εντός αυτών των ορίων. 

Το (επίσης διαθέσιμο στο ελληνικό Netflix) «The One I love», μια ταινία για ένα ζευγάρι που ανακαλύπτει δύο τέλειες εκδοχές των εαυτών τους με όλες τις πιθανές (ή και όχι) συνεπακόλουθες συνέπειες, ήταν ουσιαστικά ένα «rom com horror» που χρησιμοποιούσε τους κανόνες της επιστημονικής φαντασίας για να εξερευνήσει τις ισορροπίες εντός ενός ζευγαριού, να παίξει με τα όνειρα και τις προσδοκίες τους και να εξιστορήσει τελικά μια περίπτωση συζυγικής και προσωπικής κρίσης που ξεπερνά τα στερεοτυπικά και, μάλλον χιλιοειπωμένα, αφηγηματικά πλαίσια.

Αυτή τη φορά, ο ΜακΝτάουελ επιστρέφει με ένα «ρομάντζο επιστημονικής φαντασίας», χρησιμοποιώντας και πάλι τους (ακόμα πιο σκληροπυρηνικούς) κανόνες του genre για να εστιάσει στις ανθρώπινες σχέσεις, να μελετήσει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ηρώων του υπό την σκιά συγκλονιστικών για το ανθρώπινο γένος αποκαλύψεων και να τους ωθήσει ουσιαστικά σε έναν νέο – κυριολεκτικά και συναισθηματικά – κόσμο, όπου τα πάντα αλλάζουν αλλά και ταυτόχρονα παραμένουν ίδια, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις μεγάλες ιδέες και τις μικρές καθημερινές στιγμές.

Είναι ένα μεγαλόπνοο πλάνο που δύσκολα κρύβει τις φιλοδοξίες του και που, εξαρχής, υπόσχεται κάτι διαφορετικό, εξίσου ρομαντικό και κυνικό, ταυτόχρονα απλοϊκό όσο και μεγαλειώδες, σε ίδιο βαθμό ανθρωποκεντρικό όσο και άκρως φαντασιακό. 

Μόνο που αυτό που υπόσχεται ο ΜακΝτάουελ δείχνει να καταρρέει σταδιακά από το βάρος των ίδιων των φιλοδοξιών του χωρίς να μπορεί να πετύχει την απόλυτη συνεκτικότητα μεταξύ των ιδεών του, όσο κι αν κατά τη διάρκεια της ταινίας υπάρχουν εκλάμψεις ενδιαφέροντος και μικρές αποδείξεις ότι το «The Discovery» θα μπορούσε να είναι όντως μια μεγάλη ταινία.

Το φιλμ ξεκινά με τον Δρα. Τόμας Χάρμπερ του Ρόμπερτ Ρέντφορντ να δίνει την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη, έξι μήνες μετά την απόδειξή του ότι η ζωή μετά θάνατον όντως υπάρχει. 

Αυτή η ανακάλυψη έχει ήδη οδηγήσει στην αυτοκτονία ένα εκατομμύριο ανθρώπους, οι οποίοι πλέον βλέπουν αυτή την βεβαιότητα ως την μοναδική δίοδο διαφυγής τους από την τωρινή καθημερινότητά τους. 

Δύο χρόνια μετά, αυτός ο αριθμός έχει πλέον αγγίξει τα τέσσερα εκατομμύρια. Η ανακάλυψη του Δρος. Χάρμπερ έχει πλέον αναδείξει την αυτοκτονία στη νούμερο ένα λύση επίλυσης κάθε ανθρώπινου προβλήματος.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένας νέος άνδρας (ο Γουίλ του Τζέισον Σίγκελ) συναντά στο φέρι για ένα ομιχλώδες νησί την Άιλα της Ρούνι Μάρα. 

Εκείνος δείχνει να είναι επιφυλακτικός απέναντι στη πραγματικότητα που αναδεικνύει αυτή η ανακάλυψη. 

Εκείνη δείχνει να είναι πιο ανοιχτή σε όλα όσα επιφυλάσσει αυτός ο νέος κόσμος. 

Λίγο αργότερα, ο Γουίλ θα σώσει την Άιλα από την απόπειρα να δώσει τέλος στη ζωή της. 

Αυτή είναι μόλις η αρχή της γνωριμίας τους. 

Αυτό όμως που ακολουθεί, καλό θα είναι να το ανακαλύψει κάθε θεατής μόνος του, καθώς η αφήγηση του ΜακΝτάουελ (και του μόνιμου συνεργάτη του στο σενάριο Τζάστιν Λάντερ) είναι γεμάτη ανατροπές, αποκαλύψεις και μικρές στιγμές συναισθηματικών εκρήξεων, όπως θα περίμενε κανείς από μια καθαρόαιμη ταινία επιστημονικής φαντασίας.

The Discovery 424

Μόνο που, όπως και η ίδια η ανακάλυψη του Δρα. Χάρμπερ, το «The Discovery» σταδιακά χάνει την αρχική του αιχμή και σιγά σιγά αποκαλύπτει τα σαθρά του θεμέλια, μη καταφέρνοντας να διατηρήσει μέχρι το τέλος την ίδια φόρα με την οποία ορμά στην αφήγησή του. 

Σίγουρα ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να συνδυάσει τον ρεαλισμό και την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων με την βαριά επιστημονική φαντασία είναι αξιέπαινος και σίγουρα η Ρούνι Μάρα αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι οι αινιγματικοί, ψυχροί αλλά και βαθιά συναισθηματικοί χαρακτήρες είναι το φόρτε της, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο θυμίζει μια άτσαλη συρραφή ειδών παρά μια οργανική, πολύπλευρη δημιουργία. Κατά στιγμές, τα υποείδη λειτουργούν. 

Το κομμάτι της γνωριμίας μεταξύ του Γουίλ και της Άιλα διακατέχεται από μια λιτή ειλικρίνεια που είναι αυθεντική. 

Το κομμάτι της σύγκρουσης πατέρα και γιου από μόνο του στέκεται αρκούντως δυναμικά. 

Η δε αφήγηση της αίρεσης είναι επαρκώς ανατριχιαστική για να στηρίξει μια ολόκληρη ακόμα ταινία. 

Και, φυσικά, η ίδια η ανακάλυψη δε διστάζει να γίνει υπερβολική, πομπώδης και… κουλή, επιβεβαιώνοντας τον sci-fi χαρακτηρισμό του φιλμ.

Από την άλλη, όμως, το «The Discovery» κατέχει μια κραυγαλέα αφέλεια που υπονομεύει τα πράγματα, έχει μια υφή τηλεοπτικού πιλότου που περισσότερο υπόσχεται πράγματα για τη συνέχεια παρά τα εξερευνεί ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή και, επιπλέον, έχει την κακή συνήθεια να μεταπηδά από υποπλοκή σε υποπλοκή χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει σε βάθος την κάθε μια ξεχωριστά. 

Είναι εμφανή τα σημάδια μιας δυνατής ρομαντικής ιστορίας εδώ. 

Όπως και τα στοιχεία μιας έντονης sci-fi ταινίας. 

Ο συνδυασμός όμως είναι ένα άγαρμπο κολάζ, που καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα όχι πολυσχιδές αλλά απλά σχιζοφρενικό.

Το δε δεκάλεπτο της τελικής αποκάλυψης έρχεται τόσο απότομα και διαδικαστικά, που ακολουθεί μεν τους κανόνες της Βίβλου της επιστημονικής φαντασίας αλλά αποτυγχάνει να δημιουργήσει αντανακλαστικά ένα κάποιο δυνατό συναίσθημα. 

Το οποίο είναι πραγματικά κρίμα, γιατί θεωρητικά το φιλμ θα έπρεπε να είναι τολμηρό, θα έπρεπε να είναι σοκαριστικό, θα έπρεπε να είναι συναισθηματικά εξοντωτικό. 

Αντιθέτως, μέχρι και το τέλος, το «The Discovery» συνεχώς πασχίζει να ανακαλύψει ποια ακριβώς ταινία είναι. Iσως απλά να χρειαζόταν η βοήθεια των Μπριτ Μάρλινγκ και Ζαλ Μπατμαντζίλ. 

Το «The OA» τους είναι σαφώς πολύ πιο κοντά σε αυτό που ορίζει η ταινία ως δημιουργικό πυρήνα της.

https://www.tovima.gr/2020/12/28/culture/oi-kalyteres-tainies-tou-2020/

https://flix.gr/cinema/the-discovery-review.html

Η Σοφία Λόρεν πρωταγωνιστεί ξανά σε ταινία ενός Πόντι

Στα 86 της τη σκηνοθετεί ο γιος της
Η ζωή μπροστά σου ★★★
ΔΡΑΜΑ (2020)
Σκηνοθεσία: Εντοάρντο Πόντι
Ερμηνείες: Σοφία Λόρεν, Ιμπραχίμα Γκουέγιε, Ρενάτο Καρπεντιέρι
Σοβαρές ελπίδες να κερδίσει φέτος το δεύτερο Οσκαρ της θρυλικής καριέρας της έχει η Σοφία Λόρεν, η οποία πρωταγωνιστεί σε ένα ιταλικό φιλμ του Netflix, με τον γιο της μάλιστα, Εντοάρντο Πόντι –και γιο του εμβληματικού παραγωγού Κάρλο Πόντι– στο σκηνοθετικό τιμόνι. 
Η 86χρονη Λόρεν υποδύεται εδώ τη Μαντάμ Ρόζα, μια ηλικιωμένη Εβραία, επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και πρώην πόρνη, η οποία ζει σε κάποια παραθαλάσσια ιταλική πόλη, προσέχοντας παιδιά. 
Η ζωή της θα πάρει νέα τροπή όταν σε αυτή θα μπει ο Μόμο, ένα δωδεκάχρονο χαμίνι, με καταγωγή από την Αφρική, στο οποίο εκείνη προσφέρει καταφύγιο.
Ενα ωραίο εύρημα της ταινίας είναι πως τοποθετεί την κατά τα άλλα σκληρή ιστορία που πραγματεύεται σε ένα (εξαιρετικά καδραρισμένο και φωτογραφημένο) ηλιόλουστο θέρετρο της γειτονικής χώρας, από αυτά που παραπέμπουν κατευθείαν σε διακοπές και ξεγνοιασιά. 
Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική για τον ορφανό Μόμο, ο οποίος δουλεύει σαν «βαποράκι», έχοντας μάθει από πολύ μικρός να βασίζεται στις δικές του δυνάμεις για να επιβιώσει. 
Παρά τον ατίθασο χαρακτήρα του, πάντως, θα κερδίσει τελικά τη συμπόνια και τη στοργή της Μαντάμ Ρόζα, η οποία έχει περάσει και εκείνη τον δικό της γολγοθά. Κοριτσάκι στην κόλαση του Αουσβιτς και αργότερα στους δρόμους, βλέπει στο ταλαιπωρημένο αλλά γεμάτο λαχτάρα για ζωή αγόρι κάτι από τον παλιό εαυτό της και ενστικτωδώς προσπαθεί να το προστατέψει.
Κάπως έτσι σχηματίζονται τα υλικά μιας αντισυμβατικής οικογένειας, η οποία έχει γύρω της μερικούς ακόμη φύλακες αγγέλους, από μια πρόσχαρη τρανσέξουαλ μέχρι έναν ηλικιωμένο μουσουλμάνο μπακάλη. 
Ο τελευταίος μυεί τον Μόμο στη μαγεία των βιβλίων, που εξασκούν ακόμη περισσότερο την ήδη ανεπτυγμένη φαντασία του. 
Η αρχική γαλήνη ωστόσο θα ανατραπεί ξανά όταν η υγεία της Μαντάμ Ρόζα επιδεινώνεται, ενώ ο μικρός αποδεικνύει εκ νέου πως ο μεταξύ τους δεσμός έχει κάτι προσωπικό που κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει.
Φυσικά, όπως είπαμε, στο επίκεντρο όλων αυτών –εκτός από τον νεαρό Ιμπραχίμα Γκουέγιε που κάνει θαυμάσιο ντεμπούτο– βρίσκεται η Σοφία Λόρεν. Διανύοντας την ένατη δεκαετία της ζωής της, η Ιταλίδα ντίβα του σινεμά διαθέτει ακόμη την ικανότητα να μαγνητίζει τον φακό. 
Δίχως να καλύπτεται από υπερβολικό μακιγιάζ, όπως συνέβαινε π.χ. στο προ δεκαετίας «Εννέα» ή στις δημόσιες εμφανίσεις της, το πρόσωπό της μετατρέπεται σε καμβά που φέρει πάνω του τα σημάδια του χρόνου αλλά και μιας απίθανης ζωής, όχι ακριβώς παρόμοιας αλλά σίγουρα περιπετειώδους όπως αυτή της ηρωίδας της.
πηγή:kathimerini.gr

The Truman Show

Θέλετε να ξαναδείτε ή να δείτε το περίφημο The Truman Show;

Το Νοέμβριο το Netflix εμπλουτίζει τον κινηματογραφικό του κατάλογο με όμορφες και νοσταλγικές ταινίες.

Ανάμεσά τους το The Truman Show

Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show λοιπόν και η ζωή του Τρούμαν, μεταδίδεται εν αγνοία του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε δισεκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Ο Τρούμαν Μπέρμπανκ, έζησε τo μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μπροστά στην κάμερα, πρωταγωνιστώντας χωρίς ο ίδιος να έχει ιδέα, στο δικό του σόου. 

Η ζωή του γυρίζεται από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και μεταδίδεται 24 ώρες τη μέρα ζωντανά σε ολόκληρο τον κόσμο, επιτρέποντας στον δημιουργό του σόου Κριστόφ να αιχμαλωτίσει το αληθινό συναίσθημα και την ανθρώπινη συμπεριφορά σε διάφορες καταστάσεις. 

Η γενέτειρα πόλη του Τρούμαν είναι το Σιχέιβεν, μια εντελώς κατασκευασμένη πόλη πάνω σε ένα τεράστιο πλατό και η οποία κατοικείται από τους ηθοποιούς και το συνεργείο του σόου. 

Για να εμποδίσουν τον Τρούμαν να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει, ο Κριστόφ έχει... και εδώ σταματάω για να μην σας χαλάσω την έκπληξη και πως λέγαμε πιό παλιά;η συνέχεια επεί της οθόνης; α! μπα - η συνέχεια επεί του netflix...

                     

To The Truman Show είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 1998 σε σκηνοθεσία Peter Weir και σε σενάριο Andrew Niccol
Πρωταγωνιστεί ο Jim Carrey μαζί με τους Ed Harris και Laura Linney. 

Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Τρούμαν, ενός άνδρα του οποίου η ζωή μεταδίδεται εν αγνοία του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε δισεκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Το αρχικό σενάριο του Andrew Niccol ήταν περισσότερο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με την ιστορία να εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη. 

ΟScott Rudin αγόρασε το σενάριο και το έδωσε στην Paramount να το γυρίσει. 

Το φιλμ σκόπευε να σκηνοθετήσει ο  Brian De Palma , πριν αναλάβει ο Peter Weir 

Ο Andrew Niccol  έκανε αλλαγές στο σενάριο καθώς η παραγωγή περίμενε να αδειάσει το πρόγραμμα του  Jim Carrey ώστε να αρχίσουν γυρίσματα.

Η ταινία ήταν εμπoρική και καλλιτεχνική επιτυχία και έλαβε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ και βραβεύτηκε με 3 Χρυσές Σφαίρες.

Άλλες ταινίες που θα δούμε στο netflix είναι:

Minority Report

The Life Ahead

Batman

My Own Private Idaho

ntina

Daniel Day Lewis: μιλά για την κλασική ταινία Kes

Daniel Day Lewis-ο μεγάλος ηθοποιός μιλάει για την αγαπημένη του ταινία kes

Λίγο πριν επισκεφθεί το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ο σπουδαίος, τριπλά βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός Ντάνιελ Ντέι Λιούις μίλησε στα βρετανικά media για την ταινία που τα ξεκίνησε όλα.

Αν και επιμένει ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας ρόλος που επιθυμεί να παίξει, ο Ντάνι Ντέι Λιούις μίλησε με πάθος για την ταινία που τον ενέπνευσε να γίνει ηθοποιός.

Πριν από λίγες ημέρες, με φιλοξένησε ένας φίλος μου στην Ιρλανδία και μιλήσαμε για τις ταινίες που έχουμε δει και με ρώτησε:
"Πότε είδες για τελευταία φορά την ταινία Kes;"
Λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα έχω δει αυτή την ταινία δώδεκα φορές, αλλά όταν την είδα για πρώτη φορά, ήμουν 12 χρόνων, και πιθανώς ήταν μία από τις εξαιρετικές ταινίες που με επηρέασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου και εξακολουθεί να κάνει το ίδιο παρόλο που την έχω δει τόσες φορές".

"Πιστεύω ότι είναι μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Ντέιβιντ Μπράντλεϊ, είναι τόσο όμορφος και σπαραξικάρδιος.
Ο Κεν Λόουτς (σκηνοθέτης) είναι ένα πραγματικό λαμπρό παράδειγμα γι αυτή τη χώρα. Το Kes είναι σαν ένα φως που υπάρχει" είπε ο ηθοποιός.

Η ταινία κυκλοφόρησε το 1969, πρόκειται πλέον για μία κλασική ταινία του βρετανικού σινεμά που ακολουθεί τη ζωή ενός νεαρού αγοριού που στον ελεύθερό του χρόνο εκπαιδεύει ένα γεράκι.
~~~~~~~~~~
δείτε περισσότερα στο cnn-www.cnn.gr
~~~~~~~~~~~~~~
galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Ντάνιελ Ντέι Λιούις: Ο ηθοποιός θρύλος

Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ίσως ο κορυφαίος ηθοποιός στον πλανήτη και δεν δείχνει διατεθειμένος να ανοίξει συζήτηση μαζί τους.

Αυτή θα είναι η 7η επίσκεψη του στην Ελλάδα. Πέρασαν 29 χρόνια από την πρώτη φορά που βρέθηκε στην Αθήνα και όπως φαίνεται την θεωρεί το ... γούρι του, αφού την επισκέπτεται πάντα όταν είναι υποψήφιος για Όσκαρ.
Αν κάποιος δει τον τρόπο με τον οποίο ζει πάντως ο γνωστός ηθοποιός, θα καταλάβει πως η επιθυμία του να βρίσκεται εδώ είναι πραγματικά τιμητική.
Στις επισκέψεις του στην Αμερική, αρκετοί τον έχουν δει κατά καιρούς να κάθεται ολομόναχος στο μπαρ του ξενοδοχείου, με μία Guinness στο χέρι, την οποία έχει παραγγείλει με μια ελαφριά ιρλανδική προφορά.
Κρατάει χαμηλά το κεφάλι, θέλοντας να αποφύγει την επαφή με τους άλλους θαμώνες.
Κάποιοι τον αναγνωρίζουν, αλλά σπάνια τον πλησιάζουν.
Είναι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ίσως ο κορυφαίος ηθοποιός στον πλανήτη και δεν δείχνει διατεθειμένος να ανοίξει συζήτηση μαζί τους.
Η απομόνωση είναι κάτι που αναζητά.
Για περισσότερα από 20 χρόνια ο γεννημένος στο Λονδίνο ηθοποιός, έχει σχεδόν «κλειδωθεί» σε ένα απομακρυσμένο κτήμα 50 στρεμμάτων στα βουνά του Wicklow.
Η λάμψη του Χόλιγουντ δεν τον αντιπροσωπεύει.
Γι' αυτό άλλωστε και δεν εμφανίζεται σε ταινίες όσο συχνά θα ήθελαν οι θαυμαστές του να το κάνει-μια ταινία ανά πέντε χρόνια.
Γι' αυτό άλλωστε και μόλις στα 60 του χρόνια ανακοίνωσε πως η ταινία «Αόρατη Κλωστή» -Phandom Thread-στην οποία πρωταγωνιστεί, θα είναι και η τελευταία του.
Η καριέρα του θα μπορούσε να περιλαμβάνει πολλές περισσότερες ταινίες από αυτές στις οποίες είχαμε την τύχη να τον απολαύσουμε.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως έχει τρία Όσκαρ, τα περισσότερα από κάθε άλλον ηθοποιό.
Δεν είναι επίσης τυχαίο πως ο κριτικός κινηματογράφου των New York Times είχε γράψει πως η ερμηνεία του Ιρλανδού στο «Θα χυθεί αίμα» ήταν "η καλύτερη ερμηνεία όλων των εποχών".
Παράλληλα όμως χαρακτηρίζεται και από πολλούς συνεργάτες του στην βιομηχανία του θεάματος ως "τρελός και τρομακτικός".
Ένας από αυτούς είχε πει πως σε μια σκηνή αγώνα μπόουλινγκ, ο αστέρας του κινηματογράφου ξεκίνησε να τον χτυπάει πραγματικά με μπάλες του μπόουλινγκ.
Είναι όντως εκκεντρικός;
Πιθανότατα.
Είναι μήπως όντως λίγο «τρελός»;
Λίγοι γνωρίζουν.
Γιατί σε πολύ λίγους επιτρέπει να τον πλησιάσουν.
Οι επισκέπτες του σπιτιού του - οι οποίοι μπορούν να το προσεγγιστούν μόνο ακολουθώντας ένα στενό διαδρομάκι – έχουν αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο ξοδεύει το χρόνο του.
Φτιάχνει παπούτσια, ασχολείται με την ξυλογλυπτική και γυρίζει για ώρες μόνος του μέσα στα βουνά με το ποδήλατο.
Περνάει αρκετό χρόνο και με την οικογένεια του.
Τη σύζυγο του και τους τρεις γιους του, τον 22χρονο Γκάμπριελ, τον 19χρονο Ρόναν και τον 15χρονο Κάσελ.
Τώρα γνωρίζουν πολύ καλά ποιος είναι ο πατέρας του.
Ο Κάσελ όταν ήταν μικρός και για αρκετά χρόνια, πίστευε πως ο πατέρας του δούλευε σε εργοτάξιο.
Καθόλου περίεργο αν σκεφτεί κανείς πως για να παίξει οποιοδήποτε ρόλο ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις περνάει μήνες ζώντας μέσα στο ρόλο.
Βιώνοντας τις συνθήκες που βιώνει και ο χαρακτήρας που θα υποδυθεί.
Η... σφραγίδα του
Για τον ρόλο του Ντάνιελ Πλέινβιου στο «Θα χυθεί αίμα», αρνήθηκε να έχει επαφή με τους υπόλοιπους ηθοποιούς εκτός των γυρισμάτων και επέμεινε να μένει σε μία σκηνή σε έναν έρημο πετρελαϊκό σταθμό του Τέξας όταν οι κάμερες δεν τραβούσαν.
Στην προηγούμενη ταινία του, η Μπαλάντα του Τζακ και της Ρόουζ, στην οποία έπαιξε έναν hippie, έχτισε τη δική του καλύβα στην παραλία ενός απομακρυσμένου Καναδικού νησιού, όπου περνούσε τις νύχτες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ενώ η οικογένειά του έμεινε σε ένα κοντινό ξενοδοχείο.
Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια έχει μερικές φορές ενοχλήσει τους συμπρωταγωνιστές του.
Όταν υποδύθηκε τον ψυχοπαθή «Μπιλ ο χασάπης» στις Συμμορίες της Νέας Υόρκης του Μάρτιν Σκορτσέζε, ασχολήθηκε αρχικά με το να μάθει τη δουλειά του χασάπη κι ενώ ήταν στο σετ, άκουγε μανιωδώς τη μουσική του ράππερ Eminem, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει σε υψηλά επίπεδα το «επίπεδο επιθετικότητας» του.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τσακωθεί και με τον συμπρωταγωνιστή του Λίαμ Νίσον ο οποίος είχε εξαγριωθεί που ο Ντέι Λιούις επέμενε να τον αποκαλεί με το όνομα του χαρακτήρα του ακόμα και όταν συναντήθηκαν στο γυμναστήριο του ξενοδοχείου τους.
Στην ίδια ταινία, αρνήθηκε επίσης να συναναστραφεί τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο οποίος του έσπασε τη μύτη σε μια πολύ ρεαλιστική σκηνή καυγά.
Η προετοιμασία του για τους ρόλους είναι ακραία, αλλά αποτελεί τη σφραγίδα του.
Στον ρόλο με τον οποίο κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ, το 1989 ως Ιρλανδός συγγραφέας και θύμα εγκεφαλικής παράλυσης, στην ταινία «Το αριστερό μου πόδι», ζήτησε από όσους εργάζονταν πίσω από τις κάμερες να τον πηγαίνουν τριγύρω με την αναπηρική καρέκλα του και έβαζε κάποιον να τον ταΐζει με ένα κουτάλι.
Για να προετοιμαστεί για το ρόλο του ως ο άδικα καταδικασμένος για βομβιστής του IRA στην ταινία «Εις το όνομα του πατρός», πέρασε τρεις νύχτες σε ένα παγωμένο κελί πενιχρών φυλακών.
Εκείνοι που περνούσαν από το σετ είχαν πάρει οδηγίες να τον κακοποιούν και να του ρίχνουν κρύο νερό.
Ένας τεχνικός, ο οποίος έχει αργαστεί δύο φορές με τον Ντέι Λιούις, είχε πει: "Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Όλοι έπρεπε να τον αποκαλούμε με το όνομα του χαρακτήρα του, ακόμα κι αν τον πετυχαίναμε στις τουαλέτες
Αν έκανε μια σκηνή όπου ήταν επιθετικός ή θα είχε έναν καυγά, θα άρχιζε να θυμώνει λίγες μέρες πριν, κοίταζε περίεργα και αγρίευε στους ανθρώπους στο σετ.
Έπρεπε να γνωρίζεις πότε θα ήταν καλό να τον αποφύγεις, γιατί θα μπορούσε να είναι αρκετά τρομακτικός όταν έμπαινε μέσα στον χαρακτήρα.
Όμως, τον συνάντησα εκτός δουλειάς λίγο μετά από την πρώτη ταινία που έκανα μαζί του και ήταν πολύ γοητευτικός και πολύ ευγενικός και γλυκός με εμένα.
Ήταν σαν να είχε γίνει, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο άνθρωπος που υποδύονταν"
Η νευρική κατάρρευση
Στο παρελθόν, είχαν κυκλοφορήσει φήμες πως έκανε χρήση ναρκωτικών, με τον ίδιο να δηλώνει πριν από χρόνια ότι είχε σταματήσει να χρησιμοποιεί.
Ωστόσο, παραδέχεται ότι ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του -είναι γιος του πρώην ποιητή Σέσιλ Ντέι Λιούις, ο οποίος πέθανε όταν ο Ντάνιελ ήταν 15 ετών-, πήρε υπερβολική δόση χαπιών ημικρανίας και χρειάστηκε να υποβληθεί σε ψυχιατρική θεραπεία.
Δεν ήταν εύκολη η παιδική του ηλικία: ο πατέρας του τον έστειλε εσωτερικό στο σχολείο Sevenoaks στο Κεντ, σε μια προσπάθεια να θεραπεύσει την «αταξία» του, που περιλάμβανε κλοπές από καταστήματα και καβγάδες.
Αλλά ο θάνατος του πατέρα του, του άφησε μια μόνιμη πληγή.
Όταν ο ατζέντης του Τζούλιαν Μπελφρέιτζ, ο οποίος είχε γίνει δεύτερος πατέρας του, πέθανε από καρκίνο το 1994, λέγεται ότι ο Ντάνιελ υπέστη μια νευρική κατάρρευση.
Πέντε χρόνια νωρίτερα, είχε μια παρόμοια κρίση παίζοντας Άμλετ στη σκηνή στο West End.
Ο ηθοποιός ήταν πεπεισμένος ότι μιλούσε στο φάντασμα του νεκρού πατέρα του και έφυγε τρέχοντας από τη σκηνή, ψιθυρίζοντας λόγια ανεξέλεγκτα.
Δεν επέστρεψε ποτέ στο θέατρο από τότε.
Οι γυναίκες της ζωής του
Όμως, η ζωή του ήταν γεμάτη και με μια σειρά από όμορφες γυναίκες του Χόλιγουντ, όπως η Τζούλια Ρόμπερτς, η Γουινόνα Ράιντερ, η Γκρέτα Σκάκι και η Ζιλιέτ Μπινός.
Ο πρωτότοκος γιος του, ο Γκάμπριελ είναι καρπός της εξαετής σχέσης του με την Γαλλίδα ηθοποιό Ιζαμπέλ Ατζανί.
Η Ατζανί είχε αποκαλύψει ότι την είχε χωρίσει με φαξ όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος με τον Γκάμπριελ και αρχικά δεν έδινε τίποτα για το παιδί.

Τώρα πλέον βρίσκεται κοντά στο γιο του.
Κατηγορήθηκε επίσης και για την συμπεριφορά του όταν γνώρισε την τωρινή σύζυγο του Ρεμπέκα Μίλερ, τώρα 55 ετών, το 1996 στα γυρίσματα της ταινίας The Crucible - μια ταινία του έργου που έγραψε ο πατέρας της, ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ.
Μετά από ένα σύντομο ειδύλλιο, το ζευγάρι παντρεύτηκε κρυφά στο Βερμόντ.
Υπήρχε μόνο μια «λεπτομέρεια»:
Ο ηθοποιός παραμέλησε να ενημερώσει την-για χρόνια-σύντροφο του, γυμνάστρια Ντέγια Πιτσάρντο, που ζούσε ακόμα στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν.
Η Ντέγια ανακάλυψε ότι ο σύντροφος της είχε παντρευτεί όταν ένας φίλος τους της τηλεφώνησε για να την συγχαρεί, υποθέτοντας ότι ήταν η νέα νύφη.
Αλλά η σχέση του με τη Μίλερ δεν προκάλεσε ποτέ κάποιο σκάνδαλο.
Ο ηθοποιός και η Αμερικανίδα έχουν ένα σπίτι στο Κονέκτικατ, όπου ο πατέρας της - ο πρώην σύζυγος της Μέριλιν Μονρόε - αποσύρθηκε πριν από το θάνατό του το 2005.
Το ζευγάρι και τα παιδιά τους μετακόμισαν εκεί λίγο πριν πεθάνει.
Πριν από χρόνια μάλιστα, αποκαλύφθηκε ότι Ντέι Λιούις είχε πείσει τον ηλικιωμένο Άρθουρ Μίλερ να συμφωνήσει σε μια επανένωση με το 40χρονο τότε γιο του που είχε σύνδρομο Down και που είχε βάλει σε ένα ίδρυμα μία εβδομάδα μετά τη γέννηση του.
Ο Μίλερ είχε κρατήσει το μυστικό της ύπαρξης του παιδιού, που ονομάζεται επίσης Ντάνιελ. Αλλά οι φίλοι λένε ότι ο Ντέι Λιούις τον ανακάλυψε και τον επισκέπτονταν κάθε εβδομάδα για να γνωρίσει καλά τον μυστικό γιο του θεατρικού συγγραφέα.
Αυτές τις μέρες, ωστόσο, οι επισκέψεις του ηθοποιού στην Αμερική έχουν γίνει σπάνιες.
Αντίθετα, έχει αγκαλιάσει την ερημική ζωή στο μικροσκοπικό ιρλανδικό χωριό του.
Επισκέπτεται μάλιστα συχνά την τοπική παμπ, The Roundwood Inn, με μια από τις μοτοσυκλέτες του και οι θαμώνες λένε πως θέλει να κάθεται μόνος στο μπαρ πίνοντας την αγαπημένη του μπίρα Guinness.
«Είναι πάντα πολύ ευγενικός, αλλά του αρέσει να μένει μόνος του» λένε.
«Δεν νομίζω ότι πολλοί από τους ντόπιους συνειδητοποιούν πραγματικά ποιος είναι επειδή κρατά τόσο χαμηλό προφίλ.
Φαίνεται να νιώθει αμηχανία όταν αναγνωρίζεται και προφανώς έχει κάποιο πρόβλημα με τη φήμη που τον ακολουθεί.
Οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν και τον αφήνουν ήσυχο».
Ένας πρώην συνεργάτης του είπε κάποτε:
«Ένιωθε πάντα φρίκη που έπρεπε να παρευρεθεί στην τελετή των Όσκαρ.
Δεν του αρέσει να στέκεται στο κόκκινο χαλί.
Δεν αντέχει να τραβάει την προσοχή».
Αυτή η πολύ γνήσια ταπεινοφροσύνη, σε συνδυασμό με την απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη του είναι και ο βασικός λόγος που ο εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός έχει πολλούς θαυμαστές.
Είναι άλλωστε ο ηθοποιός που υποδύθηκε κάποτε ο πρώην πρόεδρος της Αμερικής, Μπαρακ Ομπάμα (απόδειξη το παρακάτω βίντεο)!
Η ειρωνεία είναι ότι η φήμη δεν ήταν ποτέ ο στόχος του.
Αντίθετα, είναι κάτι που ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις απλά υπομένει.
διαβάστε περισσότερα στην πηγή του άρθρου:reader.gr
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
photo:google.gr
~~~~~~~~~~~~~~~~~
galatsinews:togalatsi.blogspot.gr