Richard Charles Nicholas Branson, ποίος είναι ο διάσημος επιχειρηματίας και ιδρυτής της Virgin,

Richard BransonRichard Charles Nicholas Branson

Προσκολλημένο στο κεντρικό φτερό  ενός ειδικά διασκευασμένου αεροσκάφους, το διαστημόπλοιο SpaceShipTwo με δύο πιλότους και έξι επιβάτες θα απογειωθεί από τη διαστημική πύλη της Virgin Galactic στο Νέο Μεξικό.

Οταν φτάσει σε ύψος 15 χιλιομέτρων, όπως αναφέρει η Καθημερινή, θα αποχωριστεί το μητρικό αεροσκάφος, ο κινητήρας του θα πάρει μπρος και θα αναπτύξει ταχύτητα 4.000 χιλιομέτρων την ώρα.
Ο γαλάζιος ουρανός θα γίνει μαύρος όταν το σκάφος θα βγει από την ατμόσφαιρα.
Ο πιλότος θα σβήσει τις μηχανές και οι επιβάτες θα πλεύσουν για τέσσερα λεπτά χωρίς βαρύτητα στο Διάστημα, τραβώντας φωτογραφίες αιωρούμενοι μέσα στο αεροσκάφος.
Ύστερα τα φτερά του θα στραφούν προς τα πάνω και θα αφεθεί να πέφτει σαν φτερό πίσω στην ατμόσφαιρα.
Στα 15 χιλιόμετρα ύψος, τα φτερά θα επανέλθουν στην αρχική τους θέση, ο κινητήρας θα ανάψει ξανά και το διαστημόπλοιο θα προσγειωθεί στον αεροδιάδρομο από όπου ξεκίνησε.
Ο διαστημικός τουρισμός θα έχει ξεκινήσει.

Ή τουλάχιστον αυτό ήταν το σχέδιο που έχει βάλει μπρος εδώ και δέκα χρόνια ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο εγκέφαλος πίσω από την αυτοκρατορία της Virgin, ο οποίος, όπως έχει πει, βρίσκει ενδιαφέρον στη ζωή θέτοντας φαινομενικά αδύνατους στόχους και προσπαθώντας να τους πετύχει.
Μέχρι το τραγικό δυστύχημα της τελευταίας ημέρας του Οκτωβρίου, όταν το SpaceShipTwo στη δοκιμαστική του πτήση συνετρίβη, με αποτέλεσμα το θάνατο του ενός πιλότου, τον σοβαρό τραυματισμό του δεύτερου και τη ματαίωση -για άλλη μία φορά- του διαστημικού ονείρου του Μπράνσον.

Περιπετειώδης, φιλόδοξος και ικανός
Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, στα 64 του, είναι ο πιο «ποπ» δισεκατομμυριούχος. Μοιάζει νεότερος, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τα μίντια, καταπιάνεται με περιπετειώδη εγχειρήματα.
Δείχνει να αντιμετωπίζει τη ζωή όπως ένα ενθουσιώδες παιδί που ξαφνικά του δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσει ό,τι ονειρεύτηκε.
Φυσικά, δεν είναι ακριβώς έτσι.
Μόνος του απέκτησε την τεράστια περιουσία του, που υπολογίζεται σήμερα στα 2,58 δισεκατομμύρια λίρες ,5ος πλουσιότερος άνθρωπος στη Βρετανία.
Από τα 16 άφησε το σχολείο, ξεκίνησε ένα περιοδικό για μαθητές, το πρώτο τεύχος του οποίου συγκέντρωσε 8.000 δολάρια διαφήμιση και κυκλοφόρησε σε 50.000 αντίτυπα (!), και έφτασε, μερικά χρόνια αργότερα, να διευθύνει έναν επιχειρηματικό κολοσσό, ο οποίος σήμερα περιλαμβάνει 200 εταιρείες σε περισσότερες από 30 χώρες,μεταξύ αυτών δισκογραφικές, αεροπορικές, τηλεπικοινωνίας, τράπεζες, ακόμη και σιδηροδρομικές γραμμές.
Ξεκινούσε πάντα επιχειρήσεις με αντικείμενο που εκείνον τον ενδιέφερε και μετά έβρισκε τον τρόπο να βγάλει χρήματα από αυτές.
Είναι ένας φιλόδοξος και ικανός επιχειρηματίας με περιπετειώδες πνεύμα.

Για του λόγου το αληθές, το 1985 προσπάθησε να περάσει τον Ατλαντικό με γιοτ.
Το 1987 τα κατάφερε με αερόστατο, ενώ 4 χρόνια αργότερα διέσχισε και τον Ειρηνικό.
Σκαρφαλώνει βουνά, κάνει kite-surfing, του αρέσει η δράση.
"Με μεγάλωσαν γονείς που δεν με άφηναν να δω τηλεόραση.
Σκαρφάλωνα στα δέντρα και έσωζα γάτες, αντί να παρακολουθώ άλλους να το κάνουν", έχει πει.
"Η ζωή μου είναι μια μακρά πανεπιστημιακή εκπαίδευση, θέλω να τα δω και να τα κάνω όλα".
Αναπόφευκτα ένα ταξίδι στο Διάστημα θα γινόταν το υπέρτατο όνειρό του.

Η αρχή της περιπέτειας
Θυμάται ακόμα να παρακολουθεί στα 19 του τον Αρμστρονγκ και τον Ολντριν να περπατούν στο φεγγάρι.
"Πίστευα πραγματικά ότι κάποια στιγμή θα το έκανα κι εγώ". 
Του δόθηκε η ευκαιρία στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ-Mikhail Gorbachev-πρότεινε στον Richard  Branson να γίνει ο πρώτος διαστημικός τουρίστας.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν 18 μήνες εκπαίδευση και... 50 εκατομμύρια δολάρια.
"Σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι θα έβρισκαν προκλητικό να ξοδέψω τόσα χρήματα για να ταξιδέψω στο Διάστημα".
Αρνήθηκε.
Τον ενοχλούσε όμως πως ούτε η Αμερική ούτε η Ρωσία ενδιαφέρονταν να "βάλουν στο παιχνίδι" τους χιλιάδες ανθρώπους που θα ήθελαν να κάνουν ένα διαστημικό ταξίδι.
Κι έτσι άρχισε να τεστάρει την ιδέα.
"Αν μπορούσατε να πάτε στο Διάστημα με ασφάλεια και είχατε χρήματα για το εισιτήριο, θα το κάνατε;" ήταν η ερώτηση που έκανε σε όλους και το 95% απαντούσε ναι.

Το 1987, όταν προσπαθούσε να διασχίσει με αερόστατο τον Ατλαντικό, βρέθηκε για πρώτη φορά στην έρημο Μοχάβε και στα κεντρικά της Scaled Composites, της εταιρείας του εκκεντρικού Μπερτ Ρούταν-Burt Rutan, που έγινε γνωστός γιατί το 1986 είχε σχεδιάσει το πρώτο αεροσκάφος που θα έκανε το γύρο του κόσμου χωρίς στάση, το GlobalFlyer.
Ήταν η πρώτη τους γνωριμία.

Όταν το 2003 ένας πιλότος της Virgin πήγε στην έρημο Μοχάβε και συνειδητοποίησε ότι, εκτός από το GlobalFlyer, σχεδιάζουν και το SpaceShipOne, τηλεφώνησε στον στενό συνεργάτη του Μπράνσον, Γουίλ Γουάιτχορν, κι εκείνος αμέσως ειδοποίησε το αφεντικό του: "Ξέχνα το GlobalFlyer, αυτοί εκεί φτιάχνουν διαστημόπλοιο!. 
Λίγους μήνες αργότερα ο Richard  Branson δειπνούσε με τον Burt Rutan και τον Πολ Αλεν, συνιδρυτή της Microsoft που είχε επενδύσει 20 εκατομμύρια δολάρια στο πρότζεκτ και τους έπειθε να δώσουν τα δικαιώματα της τεχνολογίας στη Virgin.
"Παραδόξως, ήμασταν οι μόνοι που εκφράσαμε ενδιαφέρον".

Η λίστα με τους 700 εκλεκτούς
Το 2004 το SpaceShipOne έκανε το πρώτο του ταξίδι πέρα από τη Γραμμή Καρμάν, που ορίζεται στα 100 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και θεωρείται το σύνορο μεταξύ ατμόσφαιρας και Διαστήματος.
Στα φτερά του είχε το σήμα της Virgin.
Ηταν τότε που ο Richard  Branson ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ξεκινήσει εμπορικές πτήσεις στο Διάστημα μόλις κατάφερνε να φτιάξει το απαραίτητο όχημα - που θα βασιζόταν στην τεχνολογία του SpaceShipOne.
Tα εισιτήρια θα κυκλοφορούσαν σύντομα, το ποσό έφτανε τα 200.000 δολάρια και θα έπρεπε να δοθεί ολόκληρο ως προκαταβολή.

Ο Στίβεν Ατένμπορο, ο πρώτος εργαζόμενος της Virgin Galactic, έφτιαξε την ιστοσελίδα με την αίτηση για τους ενδιαφερομένους.
"Αυτό που λέγαμε ήταν: δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει το πρότζεκτ, πότε θα είναι διαθέσιμη η υπηρεσία, δεν ξέρουμε καν αν θα σας επιτραπεί να ταξιδέψετε, γιατί ξέρουμε λίγα για τις προδιαγραφές βάρους, ύψους κ.λπ., αλλά, αν θέλετε να συμμετάσχετε, πρέπει να δώσετε 200.000 δολάρια... Περιμέναμε μεν πολλά “χτυπήματα”, αλλά δεν ελπίζαμε σε πολλές συμμετοχές".
Παρ’ όλα αυτά το σάιτ "έπεσε" από την επισκεψιμότητα και η εταιρεία άρχισε να λαμβάνει επιταγές από όλο τον κόσμο.
Μεταξύ των 700 τελικώς συμμετεχόντων βρέθηκαν και πολλά διάσημα ονόματα, όπως η Αντζελίνα Τζολί, ο Τομ Χανκς, ο Λεονάρντο ντι Κάπριο κ.ά.

Η πορεία, όμως, ήταν πιο δύσκολη από ό,τι ο πάντα αισιόδοξος Richard  Branson πίστευε ή ήθελε να παρουσιάζει.
Στην αρχή, ήταν το 2007 η χρονιά του πρώτου ταξιδιού.
Αντ’ αυτού συνέβη το πρώτο θανατηφόρο ατύχημα: τρεις μηχανικοί σκοτώθηκαν κατά τον έλεγχο μιας νέας βαλβίδας στη δεξαμενή των καυσίμων.
Ποτέ δεν βρέθηκε η αιτία της έκρηξης.

Η ημερομηνία που έδινε κάθε φορά ο Richard  Branson ως τελική για το πρώτο διαστημικό ταξίδι, στο οποίο μάλιστα -για να διασκεδάσει τους φόβους- δήλωνε ότι θα συμμετείχε και ο ίδιος με τα παιδιά του, έπαιρνε συνεχείς παρατάσεις. Μετά ήταν το 2009, το 2011, ύστερα η άνοιξη του 2013 και τελικά το τέλος του 2014.
Όπου η μοίρα επιφύλασσε ένα ακόμη τραγικό ατύχημα.

"Προαναγγελθέν" ατύχημα
Ηταν όμως η μοίρα;
Σύμφωνα με τον Τομ Μπάουερ, συγγραφέα του βιβλίου "Branson: πίσω από τη μάσκα, η ιστορία της Virgin Galactic", στον οποίο ο Richard  Branson έχει κάνει μήνυση για δυσφήμηση ,έχει απορριφθεί, τα πράγματα οδηγήθηκαν αναπόφευκτα εκεί.
Όπως λέει, οι ειδικοί που γνώριζαν το ακατέργαστο υποξείδιο του αζώτου το οποίο η Virgin Galactic χρησιμοποιούσε ως καύσιμο, είχαν προειδοποιήσει τον Richard  Branson ότι το εγχείρημα θα κατέληγε σε τραγωδία.
"Το συμβάν της Παρασκευής δεν ήταν ένα λυπηρό αλλά εντός προγράμματος ατύχημα για όσους πειραματίζονται στην αιχμή της επιστήμης.
Η Virgin Galactic ήταν καταδικασμένη από ένα ελαττωματικό σχέδιο".
Οπως λέει ο Μπάουερ, πριν από δύο μήνες ο επικεφαλής του προγράμματος στον τομέα της αεροδυναμικής, Τζιμ Τιγκ, παραιτήθηκε - και δεν ήταν ο πρώτος. Από το 2007 η Κάρολιν Κάμπελ, Βρετανίδα ειδικός στους κινητήρες πυραύλων, είχε καταθέσει υπομνήματα στη Virgin και στις αμερικανικές αρχές που αποδείκνυαν ότι το υποξείδιο του αζώτου συχνά εκρήγνυται από μόνο του. Αγνοήθηκε.
Η παραλλαγή που αντικατέστησε το καύσιμο φέτος περιείχε πάλι υποξείδιο του αζώτου και πλαστικό!
Η πτήση της περασμένης Παρασκευής ήταν η πρώτη με αυτό και ο Μπάουερ υποστηρίζει ότι το ατύχημα σχετίζεται με το καύσιμο.

Παρ’ όλα αυτά, η μέχρι στιγμής έρευνα κατατείνει στο ότι το αίτιο της συντριβής του διαστημόπλοιου βρίσκεται σε ένα από τα υπερσύγχρονα συστήματά του, που βοηθούσε το σκάφος να επιστρέψει στην ατμόσφαιρα, καθώς, όπως φαίνεται, τέθηκε σε λειτουργία νωρίτερα από ό,τι έπρεπε.
Οι εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι δεν έγινε έκρηξη, διότι βρήκαν ανέπαφες τις δεξαμενές καυσίμου.

Οπως και να ’χει, τώρα όλοι μιλούν για τεράστιο πισωγύρισμα στην πορεία προς το πρώτο εμπορικό διαστημικό ταξίδι, ενώ ήδη πολλοί από τους 700 κατόχους εισιτηρίων ζητούν τα χρήματά τους πίσω.
Αν και ο Richard  Branson εμφανίζεται αισιόδοξος, τίθενται σοβαρά ερωτήματα για το αν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει τα χρήματα αν του ζητηθούν, συνολικά 80 εκατομμύρια δολάρια, και ταυτόχρονα να συνεχίσει το πρότζεκτ. Το σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσει μια καμπάνια διαχείρισης της κρίσης - είναι άλλωστε εξαιρετικός σε αυτό.
Ο προσιτός του χαρακτήρας και οι εξαιρετικές του σχέσεις με τον Τύπο είναι ίσως και ο λόγος που ψηφίζεται ως ο πιο δημοφιλής Βρετανός επιχειρηματίας.
~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:eirinika.gr δημοσιεύτηκε 10 Νοεμβρίου του 2014
photo:google.gr

kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Ελληνικά προϊόντα στην Κίνα

Δοκιμάζοντας κρασί στο κτήμα του Βαρθολομαίου Λυραράκη.
Πάνω από 4.000 τουρίστες επισκέπτονται το οινοποιείο του κάθε χρόνο.

Έλληνες επιχειρηματίες και τα προϊόντα τους στην αγορά της Κίνας

Ηταν το Δεκέμβριος του 2012, όταν μια ομάδα επιχειρηματιών επιβιβαζόταν στο αεροπλάνο για Πεκίνο. Με ελληνικά προϊόντα στις βαλίτσες τους, ξεκινούσαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας με ένα και μοναδικό σκοπό: να κατακτήσουν την αγορά της Κίνας.
Γι’ αυτό το ταξίδι προετοιμάζονταν μήνες, είχαν τιμολογήσει τα προϊόντα τους, είχαν μιλήσει με τους προμηθευτές τους για να δουν τις ποσότητες που θα μπορούσαν να έχουν άμεσα διαθέσιμες αν γινόταν παραγγελία, είχαν μάθει ακόμα και κάποιες λέξεις στα κινεζικά.

Για τους περισσότερους, το συγκεκριμένο εγχείρημα των εξαγωγών ήταν επένδυση ζωής.
Εν μέσω κρίσης, κάποιοι είχαν χάσει τις δουλειές τους, κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, όπως τα δύο ξαδέρφια από την Ικαρία, η Ματίνα Λαρδά και ο Νίκος Τσαρνάς, που θέλησαν να προωθήσουν τα προϊόντα του τόπου τους ή ο Γιώργος Γιαννουλάκης που είχε αφήσει τη σιγουριά μιας επιτυχημένης οικογενειακής επιχείρησης για να κάνει το ίδιο με μία σειρά κρητικών προϊόντων.

Στην αποστολή υπήρχαν και κάποιοι πιο «έμπειροι»: ο Βαρθολομαίος Λυραράκης –δεύτερη γενιά οινοπαραγωγός από το Ηράκλειο– και ο Κώστας Ζαχαράκης, ο οποίος τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται με το λάδι.
«Η κρίση θα μας βοηθήσει να γίνουμε πιο δραστήριοι, η δυσκολία είναι και ευκαιρία», είχε πει ο Ζαχαράκης λίγες ημέρες πριν ταξιδέψει για την Κίνα, σε συγχωριανούς του ελαιοπαραγωγούς στο καφενείο του χωριού Αλφά στο Ρέθυμνο.
Εκείνος, ήδη, εξήγε στο εξωτερικό και προσπαθούσε να τους πείσει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να σταματήσουν να πωλούν χύμα λάδι.

Οι πρώτες εντυπώσεις
Η «Κ» είχε συνοδεύσει τότε την αποστολή στο Πεκίνο και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, συναντά ξανά τους συμμετέχοντες για να καταγράψει τη μέχρι τώρα διαδρομή τους, τις επιτυχίες και τις προκλήσεις.
Οι ιστορίες τους δείχνουν πως παρότι οι εξαγωγές παρουσιάζονται συχνά ως το αντίδοτο στην κρίση, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που συναντήσαμε, είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη και μάλλον μοναχική υπόθεση.

Στην Κίνα, παρά τις δυσκολίες της τελευταίας στιγμής (υπέρογκα πρόστιμα για υπέρβαρο για όσους μετέφεραν οι ίδιοι τα προϊόντα, καθυστερήσεις με το τελωνείο για όσους επέλεξαν να τα στείλουν), κατάφεραν να στήσουν τα περίπτερά τους με εντυπωσιακές και προσεγμένες συσκευασίες και να συναντήσουν 26 Κινέζους επιχειρηματίες.
Οι περισσότεροι δοκίμαζαν για πρώτη φορά τα ελληνικά προϊόντα και μίλησαν με τους Ελληνες επιχειρηματίες για τις λεπτομέρειες μιας πιθανής συνεργασίας: σκληρό παζάρι για την τιμή, σχέδια προώθησης των «εξωτικών» γι’ αυτούς προϊόντων και δυνατότητες για μεγάλες παραγγελίες που θα εξασφάλιζαν διάρκεια στη συνεργασία.

Ανάμεσά τους, η Λούσι Λου που εκπροσωπούσε εταιρεία με 70 σημεία πώλησης στο Πεκίνο και είχε ενθουσιαστεί με τα λουκούμια της Ικαρίας, ο Ζινγκ Μα, με αλυσίδα εστιατορίων, ο οποίος σκεφτόταν να σερβίρει τραχανά, η Ξιανγκ Μιν που δήλωνε πως ήθελε να βάλει ελληνικά προϊόντα στο μεγάλο ντελικατέσεν της στη Σαγκάη.

Η Ματίνα Λαρδά θυμάται πως είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ενθουσιασμένη και βέβαιη πως το πρώτο συμβόλαιο δεν θα αργούσε.
Όταν δεν έλαβε απάντηση στο πρώτο email, θεωρώντας πως το πρόβλημα ήταν η γλώσσα, ζήτησε από τον άνθρωπο που είχε προσλάβει στην Κίνα (με κόστος περίπου 1.000 ευρώ τον μήνα) να επικοινωνήσει εκείνος.
Ούτε, όμως, τότε έλαβε απάντηση.
Το ίδιο συνέβη και με τον Γιώργο Γιαννουλάκη.
Για μήνες και οι δύο το κυνήγησαν χωρίς όμως ανταπόκριση.
«Προφανώς είχαν πολλές προσφορές και επέλεξαν κάτι άλλο, αλλά αυτό είναι μια εικασία, δεν μας εξήγησαν ποτέ το γιατί», λένε σήμερα στην «Κ».

Οι νέοι επιχειρηματίες, όμως, δεν το έβαλαν κάτω. Εχοντας επενδύσει χρόνο και χρήματα συνέχισαν να πηγαίνουν σε εκθέσεις στην Ευρώπη.
Σχεδόν πάντα μεμονωμένα, χωρίς στήριξη από το κράτος, είχαν να ανταγωνιστούν τις ομαδικές προσπάθειες επιχειρηματιών άλλων χωρών που έχουν καταφέρει να κάνουν brand την καταγωγή τους.
Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, έπρεπε συχνά να αντιμετωπίσουν –ως Eλληνες– καχυποψία, ακόμη και υποτιμητικά σχόλια.

Ο κ. Λυραράκης θυμάται έναν υποψήφιο πελάτη να σχολιάζει όταν τελείωσαν τη γευσιγνωσία πως «αυτό το κρασί το έχει ήδη πληρώσει ακριβά».
«Τέτοιου είδους σχόλια με στενοχωρούν αλλά δεν με σταματούν, είμαστε εδώ για να τους αποδείξουμε ότι είμαστε σωστοί επαγγελματίες», εξηγεί στην «Κ».

Ο κ. Γιαννουλάκης, πάντως, παραδέχεται πως πολλές φορές είχε σκεφτεί να τα παρατήσει.
«Κανείς γύρω μου δεν καταλάβαινε γιατί έπαιρνε τόσο χρόνο να κλείσω μια συμφωνία.
Μου έλεγαν, τρέχεις σε εκθέσεις, το προϊόν σου λες ότι είναι καλό, τι κάνεις λάθος;
Τους καταλαβαίνω γιατί και εγώ το ίδιο αναρωτιόμουν. Θέλει υπομονή και γερό στομάχι».

Ακούγοντας βέβαια την ιστορία για το πώς τελικά έκανε την αρχή, καταλαβαίνει κανείς πως μάλλον χρειάζεται και λίγο τύχη:
Ινδονήσια τουρίστρια που παραθέριζε σε ξενοδοχείο στην Ελούντα, το οποίο διέθετε τα προϊόντα του, ενθουσιάστηκε και του είπε πως ήθελε να τα πουλήσει στη χώρα της.
Αυτός δεν το πολυπίστεψε, αλλά ευγενικά της έδωσε ό,τι πληροφορία χρειαζόταν.
Τελικά επανήλθε με μια μεγάλη παραγγελία.
Η συνεργασία συνεχίζεται, έχουν φτιάξει εκεί μάλιστα ιστοσελίδα στη γλώσσα τους και στις αρχές του 2018 ο κ. Γιαννουλάκης θα ταξιδέψει για να γνωρίσει και από κοντά τους πελάτες του.

«Η ισχύς πάντα είναι εν τη ενώσει»
Ο κ. Λυραράκης όταν πρωτομπήκε στη δουλειά δυσκολεύτηκε να πείσει τους γονείς και τους θείους του πως πρέπει να επενδύσουν στις εξαγωγές.
«Είναι άλλη γενιά, πιο συντηρητικοί, ίσως είχαν και κάπου δίκιο γιατί στην αρχή προσπαθούσα να μπω ταυτόχρονα σε πολλές και διαφορετικές αγορές και αυτό είναι λάθος» εξηγεί.
Πράγματι, όταν τον είχαμε συναντήσει στην Κίνα, μόλις είχε γυρίσει από την Αυστραλία και αμέσως μετά θα ταξίδευε στην Αμερική.

Πέντε χρόνια μετά βέβαια νιώθει δικαιωμένος, το κρασί τους ταξιδεύει σε 22 χώρες, ενώ το οινοποιείο τους είναι ανοικτό και επισκέψιμο από 4.000 τουρίστες κάθε χρόνο.
Εκεί μας προσκάλεσε μαζί με κάποιους ακόμα από την παρέα της Κίνας.
Ηταν η ημέρα της γενικής απεργίας και ο κ. Ζαχαράκης είχε ξενυχτήσει την προηγούμενη για να προλάβει να στείλει με το καράβι όλες τις παραγγελίες πριν εγκλωβιστούν τα πλοία στο λιμάνι, ο δε κ. Γιαννουλάκης καθυστέρησε να έρθει γιατί η πορεία είχε μπλοκάρει το κέντρο του Ηρακλείου. Οταν τελικά μαζευτήκαμε γύρω από το τραπέζι με κρητικούς μεζέδες και καλό κρασί, συζητήσαμε το εάν τελικά η κρίση των τελευταίων πέντε χρόνων δημιούργησε ευκαιρίες στον τομέα των εξαγωγών.

Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.
Το λάδι για παράδειγμα ακόμα φεύγει μαζικά έξω (περίπου στο 87%).
«Είναι δυστυχώς η εύκολη λύση σε ένα περιβάλλον που δεν μας στηρίζει», εξηγούν.
Οι ίδιοι θεωρούν πως το μεγαλύτερο κέρδος εκείνου του πρώτου ταξιδιού στην Κίνα είναι πως γνωρίστηκαν μεταξύ τους.
Ο κ. Ζαχαράκης και ο κ. Γιαννουλάκης πλέον συνεργάζονται και συχνά ανταμώνουν με τους υπόλοιπους.
Συζητούν, στηρίζουν ο ένας τον άλλο στις δυσκολίες και κάνουν όνειρα για όλα αυτά που θέλουν να καταφέρουν.
«Μόνο εάν αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα», θα πει ο Ζαχαράκης και όλοι στο κρητικό τραπέζι θα συμφωνήσουν.
«Η ισχύς πάντα είναι εν τη ενώσει» καταλήγει.

«Στη δουλειά αυτή δεν ξέρεις πότε θα κλείσει η συμφωνία»
Τέλη του 2013, η Ματίνα Λαρδά απογοητευμένη από τη συμμετοχή σε εκθέσεις που δεν έβγαζαν πουθενά, αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
Είχε εν τω μεταξύ μετακομίσει με την οικογένειά της στη Νότια Γαλλία, οπότε ένα πρωί πήρε μια κούτα με τα προϊόντα της, μπήκε στο αυτοκίνητο και οδήγησε μέχρι τις Κάννες.
«Μπήκα με αυτοπεποίθηση σε ένα από τα πιο ακριβά ντελικατέσεν της Κρουαζέτ και μόνο που δεν με πέταξαν έξω όταν κατάλαβαν τι ήθελα», θυμάται σήμερα γελώντας.
«Δεν έκατσα πολύ, τους είπα για τα προϊόντα μου και πως τους τα κάνω δώρο για να τα δοκιμάσουν».
Εφυγε θεωρώντας πως ήταν χαμένη υπόθεση, δύο εβδομάδες αργότερα, όμως, της τηλεφώνησαν και έκλεισε την πρώτη της δουλειά.

Οταν ένα χρόνο μετά έλαβε μια πρόταση από μια μεγάλη παρέα Κινέζων επιχειρηματιών, που θα επισκέπτονταν την Ελλάδα, πως ήθελαν να τη συναντήσουν, οι ελπίδες της για την ασιατική αγορά ξαναζωντάνεψαν.
Κανόνισε να τους κάνει το τραπέζι, συμπεριέλαβε τα προϊόντα της στο μενού και βέβαια πλήρωσε τον λογαριασμό για τα 15 άτομα.
Της στοίχισε ακριβά, αλλά ένιωθε πως η βραδιά είχε επιτυχία.
«Οι Κινέζοι πήραν τα δώρα που τους είχαμε ετοιμάσει και έφυγαν.
Η ιστορία, όμως, επαναλήφθηκε καθώς εξαφανίστηκαν», εξηγεί.
Εκτοτε, αποφάσισε πως δεν θα ασχοληθεί ξανά με τη συγκεκριμένη αγορά, εστιάζει μόνο στην Ευρώπη, στη Νότια Γαλλία και στο Μονακό, όπου τροφοδοτεί πολυτελή γιοτ, ενώ αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει μια γραφειοκρατική αλλά απαραίτητη πιστοποίηση για να ξεκινήσει εξαγωγές στο Λονδίνο.

«Στη δουλειά αυτή δεν ξέρεις πότε θα κλείσει η συμφωνία», εξηγεί ο κ. Ζαχαράκης.
Και εκείνος, όπως η κ. Λαρδά, δέχθηκε μια πρόταση να τον επισκεφθεί στην Κρήτη μια παρέα 10 Κινέζων.
Δεν ήταν η πρώτη φορά, ούτε υπήρχε κάποια ένδειξη πως σίγουρα θα συνεργάζονταν, παρ’ όλα αυτά έτρεξε για να βγουν οι βίζες και έκανε τα πάντα για να τους περιποιηθεί.
Τους ξενάγησε ο ίδιος και κάθε βράδυ έστηνε κρητικό γλέντι προς τιμήν τους.

Το πρώτο συμβόλαιο
Οταν επέστρεψαν, του ζήτησαν να τους επισκεφτεί εκείνος στη Σαγκάη – ο κ. Ζαχαράκης που τότε ακόμα αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δυσκολεύτηκε, αλλά το έκανε.
Πήρε το αεροπλάνο την Παρασκευή, βρήκε νοσοκομείο για να κάνει αιμοκάθαρση στην Κίνα και τη Δευτέρα επέστρεψε στο Ρέθυμνο
Άξιζε, όμως, γιατί λίγες ημέρες αργότερα είχε στα χέρια του το πρώτο του συμβόλαιο – ένα κοντέινερ ελαιολάδου για τη Σαγκάη.

Σήμερα συνεχίζει με δεκαπλάσιες παραγγελίες και με τον τζίρο που κάνει αποπληρώνει τις δόσεις του δανείου για μια μεγάλη επένδυση τυποποίησης στο Ρέθυμνο, ενώ καλύπτει και όλα τα «έξτρα» έξοδα που πρέπει να υπολογίσει κανείς όταν ανοίγεται σε μια τέτοια χαώδη αγορά.
Από τη φιλοξενία ή τα αναγνωριστικά ταξίδια, μέχρι τα χριστουγεννιάτικα δώρα που στέλνει αυτές τις ημέρες σε όλους τους πελάτες – νυν αλλά και υποψήφιους.

Και αυτά είναι προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος εξαγωγέας στις «καλές εποχές».
Με τις τράπεζες να δίνουν δάνεια με το σταγονόμετρο, οι περισσότεροι εξαγωγείς αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια πρόβλημα ρευστότητας.
«Σπάνια μας δίνουν πλέον προκαταβολές στις παραγγελίες, οπότε είμαστε μονίμως στο τρέξιμο για να αντεπεξέλθουμε και βέβαια πάντα τα καταφέρνουμε στο πάρα πέντε.
Όσοι έχουμε αντέξει δηλαδή», διευκρινίζει ο κ. Ζαχαράκης.
Όταν πρωτοπήγαμε στο χωριό του υπήρχαν πέντε τυποποιητήρια ελαιολάδου, πλέον έχουν μείνει δύο.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr