Πες το με ένα ποίημα - Το στερνό παραμύθι!

Πήραν στρατί στρατί το μονοπάτι

βασιλοπούλες και καλοκυράδες,

από τις ξένες χώρες βασιλιάδες

και καβαλλάρηδες απάνω στ’ άτι.

Και γύρω στης γιαγιάς μου το κρεβάτι,

ανάμεσ’ από δυο χλωμές λαμπάδες,

περνούσανε και σαν τραγουδιστάδες

της τραγουδούσαν -ποιος το ξέρει;- κάτι.

Κανείς για της γιαγιάς μου την αγάπη,

δε σκότωσε το Δράκο ή τον Αράπη,

και να της φέρη αθάνατο νερό.

Η μάνα μου είχε γονατίσει κάτου·

μα πάνω -μια φορά κι έναν καιρό-

ο Αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

                  Λάμπρος Πορφύρας

Μὰ ὁ δρόμος, χθὲς τὸ βράδυ, μὲς στὴ σταχτιὰ τὴ συννεφιὰ σὰ θέατρο εἶχε γίνει.

Δὲν ξέρω πῶς νὰ σοῦ τὸ εἰπῶ. Μὰ ὁ δρόμος, χθὲς τὸ βράδυ,

μὲς στὴ σταχτιὰ τὴ συννεφιὰ σὰ θέατρο εἶχε γίνει.

Μόλις φαινόταν ἡ σκηνὴ στ᾿ ἀνάριο τὸ σκοτάδι

καὶ σὰ σκιὲς φαινόντανε μακριά μου οἱ θεατρίνοι.

Τὰ σπίτια πέρα κι οἱ αὐλὲς καὶ τὰ κλωνάρια ἀντάμα

ἔλεγες κι ἦταν σκηνικὰ παλιὰ καὶ ξεβαμμένα,

κι ἐκεῖνοι ἐβγαίναν κι ἔπαιζαν τ᾿ ἀλλόκοτό τους δράμα,

κι ἄκουγες βόγκους κι ἄκουγες καὶ γέλια εὐτυχισμένα.

Ἐγὼ δὲν ξέρω. Ἐβγαίνανε κι ἐσμίγαν κι ἐπαγαίναν

κι ἤτανε μιὰ παράσταση καὶ θλιβερὴ κι ὡραία.

Κι ἔβγαινε, Θέ μου! κι ἡ νυχτιὰ καθὼς ἐπαρασταίναν,

κι ἔβγαινε, Θέ μου! κι ἔριχνε τὴ μαύρη της αὐλαία.

οι ξεχασμένοι μας ποιητές-Λάμπρος Πορφύρας.
...και πως η ψυχική διάθεση του ποιητή μεταμορφώνει μια εξωτερική πραγματικότητα...