o dr. Wilhelm Reich, η οργόνη, ο αιθέρας και η ενέργεια του Χώρου

Ο θρίαμβος του κακού είναι η απραξία του καλού Edmund Burke

"... η βασική αλήθεια σε όλες τις διδασκαλίες της ανθρωπότητας είναι ίδια και καταλήγει σε ένα μόνο κοινό πράγμα: 

Να βρεις το δρόμο σου προς αυτό που νιώθεις όταν αγαπάς πολύ ή όταν δημιουργείς ή όταν χτίζεις το σπίτι σου ή όταν γεννάς τα παιδιά σου ή όταν κοιτάς τα αστέρια τη νύχτα" dr. Wilhelm Reich
     Αιθέρας/Πεμπτουσία και "αιθεροβάμωνες" επιστήμονες
 Αν και θεωρείται επιστημονικά «νεκρός» εδώ κι έναν αιώνα, ο Αιθέρας/Aether εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο ως μια θεωρία για την ερμηνεία της ανεξήγητης "θάλασσας ενέργειας" και του "κοχλάζοντος κενού', που μας περιβάλει. 
Από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ο Αιθέρας αποτελούσε το τελευταίο κρίκο που συνέδεε τη Φυσική με τη μεταφυσική. 
Στην αρχαιότητα πίστευαν πως όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος από ένα υλικό λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο, που οι Έλληνες ονόμαζαν Αιθήρ, οι Ινδοί Πράνα και οι Κινέζοι Τσι. 
Ο Πυθαγόρας πίστευε στην ύπαρξη του αιθέρα ως «πέμπτο στοιχείο» της Φύσης, ενώ οι ανατολικοί πολιτισμοί αποκαλούσαν το ίδιο στοιχείο Ακάσα (Akasha).
Ο Αριστοτέλης υποστήριζε πως εκτός από τα τέσσερα στοιχεία, Γη, 
Ύδωρ, 
Αήρ και Πυρ, υπήρχε στη Φύση και ο Αιθήρ. 
Σύμφωνα με την άποψη του ο ουρανός διέφερε θεμελιακά από τον κόσμο, καθώς αποτελούνταν από ένα πέμπτο στοιχείο, τον αιθέρα, που ήταν και η "πέμπτη ουσία" της Φύσης, εξού και η λέξη πεμπτουσία. 
Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σ’ αυτό το συμπέρασμα επειδή παρατήρησε πως όλα τα ουράνια σώματα είναι φωτεινά, διαγράφουν ατέρμονους κύκλους, είναι άφθαρτα κι αμετάβλητα. Επομένως κάποια άγνωστη μορφή ενέργειας θα έπρεπε να είναι υπεύθυνη γι’ αυτό.
Στους αιώνες που ακολούθησαν οι αλχημιστές, που αναζητούσαν την «πεμπτουσία», κράτησαν ζωντανή τη θεωρία του Αιθέρα. 
Στις συμβολικές απεικονίσεις των αλχημιστών ο Αιθέρας αντιπροσώπευε πάντα το κεφάλι, το "πέμπτο άκρο" του σώματος, ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία αντιπροσωπεύονταν από τα άλλα τέσσερα άκρα, χέρια και πόδια. 
Σύμφωνα μ’ αυτούς τους συμβολισμούς ο Αιθέρας θεωρούνταν ανώτερο στοιχείο της Φύσης και η "αιθερική" κατάσταση ως ένα από τα ανώτερα επίπεδα του "πνευματικού σώματος".
Στους επιστημονικούς και φιλοσοφικούς κύκλους η θεωρία του Αιθέρα γνώρισε και πάλι διάδοση τον 17ου αιώνα. 
Ο Ολλανδός αστρονόμος Κρίστιαν Χούχενς/Christiaan Huygens, 1629-1695 πίστευε ότι στο διαστημικό κενό υπήρχε ένα αδιόρατο ρευστό, που "κυμάτιζε" τα φωτόνια, όπως ανάλογα ο αέρας δημιουργούσε κύματα για τη διάδοση του ήχου. 
Το υλικό αυτό το ονόμασε Αιθέρα, από τον Αριστοτέλη. 
Την ίδια άποψη υιοθέτησαν ο Καρτέσιος, ο Κοπέρνικος και ο Νεύτωνας. 
Μάλιστα ο τελευταίος υποστήριξε ότι υπήρχε Αιθέρας, προκειμένου να ικανοποιήσει την ανάγκη του για ένα ακίνητο σύστημα αναφοράς έτσι ώστε να εξηγήσει την κίνηση των ουράνιων σωμάτων.
Τον 19ο αιώνα ο Φάραντεϊ υποστήριξε την ύπαρξη του φωτοβόλου αιθέρα, θέτοντας ταυτόχρονα τις βάσεις του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού. 
Στη συνέχεια ο Τζεημς Κλερκ Μάξγουελ (1831-1878), ορίζοντας τα πεδία ως καταστάσεις μηχανικής συμπίεσης ενός αόρατου αλλά υπαρκτού υλικού που γεμίζει το χώρο, του αιθέρα, πρόσθεσε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα θα πρέπει να θεωρούνται ως ελαστικές συμπιέσεις του αιθέρα. 
Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ήταν δονήσεις αυτού του ενδιάμεσου αβαρούς και ρευστού υλικού, εφόσον τα κύματα της θάλασσας είναι δονήσεις του νερού και του ήχου δονήσεις του αέρα.
Σύμφωνα με τον Μάξγουελ το κενό φαινόταν να ενεργεί διηλεκτρικά, σαν να ήταν ηλεκτρικά πολωμένο. 
Προσπάθησε λοιπόν να προσφέρει κάποιο είδος μηχανικού μοντέλου για τη διάδοση του ηλεκτρομαγνητικού κύματος μέσα στο απόλυτο κενό. 
Έτσι φαντάστηκε ότι το κενό γεμίζει από τη μυστηριώδη ουσία του Αιθέρα, που υποστηρίζει και περικλείει τα χρονικά μεταβαλλόμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία –κάτι σαν παλλόμενο αλλά αόρατο ζελέ που διαποτίζει το σύμπαν. 
Το τρεμούλιασμα του αιθέρα ήταν η αιτία που το φως ταξίδευε μέσα του, ακριβώς όπως τα κύματα του νερού μεταδίδονται μέσω του νερού και ο ήχος μέσω του αέρα. 
Αυτό το παράξενο υλικό ήταν λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο. 
Όλα τα ουράνια σώματα περνούσαν μέσα του χωρίς να επιβραδύνονται. 
Ήταν όμως αρκετά συμπαγής ώστε τα εγκάρσια κύματα να διαδίδονται με τεράστια ταχύτητα.
Ανάμεσα στους επιστήμονες του 19ου αιώνα που υπεράσπιζαν τη θεωρία του Αιθέρα ήταν και ο μεγαλοφυής Σερβοαμερικάνος Νίκολα Τέσλα/Nikola Tesla, ο εφευρέτης των επαγωγικών κινητήρων εναλλασσόμενου ρεύματος, που έφεραν επανάσταση στην ηλεκτρομηχανική, καθώς και άλλων 700 πρωτοποριακών ευρεσιτεχνιών. 

Ο Τέσλα υποστήριζε πως: "Ένας ασύρματος πομπός δεν παράγει ερτζιανά κύματα, τα οποία είναι ένας μύθος, αλλά ηχητικά κύματα στον αιθέρα, που συμπεριφέρονται με κάθε τρόπο σαν αυτά στον αέρα, εκτός από το ότι, λόγω της μεγάλης ελαστικής δυνάμεως και εξαιρετικά μικρής πυκνότητας του μέσου, η ταχύτητα τους είναι αυτή του φωτός"
Ο Βίλχελμ Ράιχ την ονομάζει ΟΡΓΟΝΗ
Εχουν αποδειχθεί οι εξής αξιωματικές ιδιότητες του: 

Ο Αιθέρας υπάρχει παντού, γεμίζει όλο το σύμπαν, διαπερνά κάθε ύλη, είναι η πηγή κάθε ενέργειας, μεταβάλλεται σε ύλη ή μάζα. 

Εκπέμπει φως, αλλά είναι διαφανής. 
Δεν υπάρχει θερμότητα στον αιθέρα, δεν υπάρχει απώλεια ενέργειας, παρατηρούμε όμως έναν μεταβολισμό ενέργειας. 
Βρίσκεται πάντοτε σε μια κίνηση κυματοειδή και παλμική. 
Μπορεί να αποδεχτεί ξεκάθαρα παντού με τρόπο οπτικό, θερμικό, ηλεκτροσκοπικό, με μετρητές Geiger. 
Προκαλεί τα φυσικά φαινόμενα που μέχρι σήμερα έμεναν χωρίς εξήγηση.
Ο "θάνατος" του Αιθέρα
Όμως η θεωρία του Αιθέρα δεν έμελλε να έχει πολύ επιστημονική ζωή μπροστά της. 
Το 1887 οι φυσικοί Άλμπερτ Μίκελσον και Έντουαρτ Μόρλεϊ/Albert Michelson-Edward W. Morley, θέλοντας σαν επιβεβαιώσουν την ύπαρξη του Αιθέρα, πραγματοποίησαν ένα πείραμα που απέδειξε ωστόσο πως αυτό το στοιχείο ήταν ανύπαρκτο! 
Σ’ αυτό το πείραμα απέδειξαν πως η ταχύτητα μιας δέσμης φωτός δεν μεταβάλλεται σε όποια κατεύθυνση ή απόσταση κι αν κινείται στην πειραματική διάταξη. 
Εφόσον λοιπόν δεν βρέθηκαν μεταβολές, αλλά μηδενικό αποτέλεσμα, ο Αιθέρας δεν υπήρχε.
Από τότε η θεωρία του Αιθέρα θεωρούνταν προβληματική και αμφιλεγόμενη. 
Τη χαριστική βολή όμως την έδωσε το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη Θεωρία της Σχετικότητας/Ε=mc², που έδειξε πως δεν υπήρχε αιθέρας για να στηρίζει τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό. 
α κύματα διαδίδονται από μόνα τους. 
Διακηρύσσοντας πως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία αποτελούν αυτούσιες οντότητες, που έχουν την ιδιότητα να ταξιδεύουν στο κενό διάστημα.
Μετά κι από την κατακεραύνωση του Αϊνστάιν ο Αιθέρας θεωρούνταν επιστημονικά νεκρός. Όποιος ασχολούνταν μαζί του θεωρούνταν ρομαντικός, αν όχι αιρετικός. 
Η ενασχόληση με τον Αιθέρα θεωρούνταν ψευδοεπιστήμη και στιγμάτιζε την καλή φήμη των επιστημόνων. 
Με τα χρόνια η λέξη Αιθέρας απέκτησε υποτιμητική σημασία. 
Ακόμη και σήμερα το επίθετο αιθέριος/Ethereal σημαίνει τον φευγάτο, αυτόν που βρίσκεται στον κόσμο του.
Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν πάντα επιστήμονες κι ερευνητές που ριψοκινδύνευαν τη φήμη τους ασχολούμενοι με την απαγορευμένη θεωρία του Αιθέρα, ενώ κάποιοι αρνητές αυτής της θεωρίας έγιναν στη συνέχεια οπαδοί της. 
Ακόμη και ο ίδιος ο Αϊνστάιν πραγματοποίησε το 1920 μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο Leyden, όπου φαινόταν να είχε μεταβάλει τη στάση του σχετικά με τον Αιθέρα: 

"Ανακεφαλαιώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος είναι προικισμένος με φυσικές ιδιότητες. 

Υπό αυτή την έννοια συνεπώς υπάρχει ένας Αιθέρας. 

Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος χωρίς τον Αιθέρα είναι αδιανόητος, διότι σ’ έναν τέτοιο χώρο όχι μόνον δεν θα υπήρχε διάδοση του φωτός, αλλά επίσης καμιά πιθανότητα ύπαρξης των προτύπων του χώρου και του χρόνου, και συνεπώς ούτε χωροχρονικό συνεχές"
Νεοαιθεριστές και Αιθερική Τεχνολογία/Aether Technology
Η κβαντική Φυσική καθώς και οι διάφορες θεωρίες για την Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου ανάστησαν ως ένα βαθμό την ομιχλώδη και απαγορευμένη θεωρία του Αιθέρα. 
Εμφανίστηκαν έτσι οι λεγόμενοι νεοαιθεριστές, που υποστήριζαν τη σύγκλιση Φυσικής και μεταφυσικής. 
Ένας πρωτοπόρος νεοαιθεριστής ήταν και ο dr. Wilhelm Reich. 
Αυτός ανακάλυψε την οργόνη, μια αρχέγονη κοσμική ενέργεια που βρίσκεται παντού στο σύμπαν, και η οποία έχει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού Αιθέρα.
Το 1954 ο διακεκριμένος Άγγλος φυσικός P. A. M. Dirac αναρωτήθηκε σοβαρά για τη σκοπιμότητα η επιστήμη να ρίξει μια δεύτερη ματιά στη θεωρία του Αιθέρα: "H φυσική θεωρία που δεν βασίζεται στον αιθέρα φαίνεται πως έφθασε στο ανώτατο στάδιο και στο τέλος των δυνατοτήτων της. Ί

σως δούμε στο Αιθέρα μια νέα ελπίδα για το μέλλον"
Ένας από αυτούς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Dirac ήταν και ο E. W. Silvertooth, ένας αμερικανός επιστήμονας από την Ουάσιγκτον. 
Το 1986 ο Silvertooth εκτέλεσε ένα πείραμα χρησιμοποιώντας εξοπλισμό λέιζερ και τις ειδικές γνώσεις του στην προωθημένη οπτική. 
Σ’ αυτό το πείραμα μετρήθηκε η κίνηση της Γης στο διάστημα. 
Υπολογίστηκε πως το ηλιακό μας σύστημα κινείται προς ολοταχώς προς τον αστερισμό του Λέοντα με ταχύτητα 400 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 144.000 χιλιόμετρα την ώρα! 
Ο Silvertooth πέτυχε εκεί που οι Michelson-Morley απέτυχαν. 
Το γεγονός ότι μπορούσε να ανιχνευθεί η κίνηση της Γης στο διάστημα, σήμαινε ότι πρέπει να υπήρχε ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ο Αιθέρας. 
Ο Silvertooth χρησιμοποίησε για τα πειράματα του πανάκριβο εξοπλισμός και η έρευνα του στηρίχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ κι από μια άλλη αμυντική υπηρεσία. 
Δεν είναι γνωστό αν επανέλαβε με επιτυχία το πείραμα του. 
Γνωστό είναι πάντως πως ένας Αυστριακός φυσικός υποστήριξε πως και ο ίδιος εντόπισε πειραματικά την ύπαρξη του Αιθέρα.
Σήμερα οι θεωρητικοί του Αιθέρα δεν τον βλέπουν ως ένα αόρατο υγρό, που βρίσκεται παντού στο σύμπαν. 
Αντίθετα λένε ότι είναι ένα σπειροειδές θεμέλιο του σύμπαντος, που δεν μπορεί να μετρηθεί με τα όργανα επειδή κινείται πολύ γρήγορα. 
Ο dr. Moray B. King από τη Γιούτα των ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος επιστήμονας της "ενέργειας του χώρου" που πιστεύει πως ο Αιθέρας κινείται με σπειροειδή κίνηση. 
Ο Ινδός επιστήμονας Paramahamsa Tewari έχει την ίδια άποψη. 
Σύμφωνα μ’ αυτή το σύμπαν, σε κάθε κυβικό του εκατοστό, είναι γεμάτο από κολοσσιαία επίπεδα ενέργειας τα οποία κινούνται με εκπληκτικές ταχύτητες σε μορφή δίνης 
Αυτή είναι η αιτία που από τους γαλαξίες μέχρι και τα ηλεκτρόνια κυριαρχεί η σπειροειδής κίνηση.
Γιατί όμως η ενέργεια του Αιθέρα δεν μπορεί να εντοπιστεί και να χρησιμοποιηθεί ακόμη; 
Ένας επιστήμονας περιέγραψε την ενέργεια αυτή σαν δύο γιγάντιους, αόρατους ελέφαντες που σπρώχνουν ταυτοχρόνως από τις δύο πλευρές μια πόρτα.
Όσο κι αν σπρώχνουν με ίσες δυνάμεις, η πόρτα δεν πρόκειται ν’ ανοίξει ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. 
Η άντληση της αιθερικής ενέργειας απαιτεί μια κατάλληλη διαφορά δυναμικού.
Οι θεωρητικοί της νέας Φυσικής πιστεύουν πως ο Αιθέρας δεν υπακούει στους περιβόητους Νόμους της Θερμοδυναμικής, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε και να καταστραφεί, παρά μόνον ν’ αλλάξει μορφή. 
Γι’ αυτούς η ενέργεια πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. 
Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί ή να καταστραφεί. 
Εκείνο που χρειάζεται είναι ένας νέος Αϊνστάιν, που θα ξεπεράσει τους νόμους διατήρησης της ενέργειας και θα δημιουργήσει το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η νέα αιθερική τεχνολογία/Aether Technology.
Το πρόβλημα όμως είναι πως οι άνθρωποι αρνούνται να πιστέψουν πως έχουν απεριόριστες δυνατότητες εμπρός τους, αρκεί να εκμεταλλευτούν σωστά τη νοημοσύνη και τα ένστικτα τους. 
Ο πλανήτης μας ασφυκτιά κάτω από το σημερινό ενεργειακό μοντέλο, που βασίζεται στην καύση των ανθρακούχων ενώσεων. 
Ο θρίαμβος του κακού είναι η απραξία του καλού Edmund Burke
Γιώργος Στάμκος: ερευνητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος, δημιουργός του περιοδικού ΖΕΝΙΘ
https://terrapapers.com/etheras-ke-energia-tou-chorou/

https://www.deutschlandfunk.de/psychoanalytiker-wilhelm-reich-das-goettliche-im-leiblichen-100.html

Ο Nikola Tesla ήταν ένας άνθρωπος που γεννιέται κάθε 2.000 χρόνια.

Γράφει ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Ο Nikola Tesla ήταν ένας άνθρωπος που γεννιέται κάθε 2.000 χρόνια.
Η ανθρωπότητα πιθανώς δεν θα γνωρίσει άλλον επιστήμονα τόσο ιδιοφυή όσο αυτός, με απίστευτα χαρίσματα, απίθανες εκκεντρικότητες και «αλλόκοτες» αλλεργίες.
Ο εγκέφαλος τού Nikola Tesla ήταν τέλειος.
Είχε τη δυνατότητα να οραματίζεται, να σχεδιάζει και να ελέγχει με εικονικές προβολές, κάθε είδους συσκευή που γεννούσε η δημιουργική ενόρασή του.
Το σώμα του βάδιζε παράλληλα με την αξεπέραστη διάνοιά του.
Διέθετε πέρα από τα ανθρώπινα όρια αντιληπτικότητα τού περιβάλλοντος καθώς ήταν υπερβολικά ευαίσθητος σε κάθε είδους ερεθίσματα.
Μπορούσε να βλέπει τον αιθέρα, που όπως ήταν φυσικό πίστευε φανατικά πως υπάρχει, γι’ αυτό και θεωρούσε ανόητους τους ισχυρισμούς τού Αϊνστάιν περί κενού διαστήματος.
Έβλεπε τη φωταύγεια τού αιθέρα συνεχώς, ενώ είχε άμεση τηλεπαθητική (αιθερική ή ενεργειακή) επαφή με όσους συνδεόταν συγκινησιακά.
Με το θάνατο τής μητέρας του μαζί με τα αιθερικά φαινόμενα, όπως λέει ο ίδιος, είδε αγγέλους και άκουγε υπέροχη μουσική.
Το περίεργο ήταν ότι ο ίδιος ήταν άθεος, αλλά όχι φανατικά άθεος.
Θεωρούσε τις θρησκείες αναγκαία και χρήσιμα δημιουργήματα τού ανθρώπου, ενώ ερμήνευε όσα του συνέβαιναν ως φαινόμενα τής αυξημένης του ευαισθησίας.
Ο Nikola Tesla υπήρξε ένας επιστήμονας που μιλούσε τέλεια 6 γλώσσες.
Ήταν αυτός που αρνήθηκε το βραβείο Νόμπελ, παρά τα φοβερά οικονομικά του προβλήματα, επειδή προσφέρθηκε και στον εφευρέτη τής λυχνίας πυράκτωσης Έντισον, θεωρώντας ότι η Σουηδική Ακαδημία τον εξίσωνε με έναν νάνο.
Οι εκκεντρικότητές του ήταν πολλές και ποικίλες.
Χρειαζόταν… μαντίλια για να σκουπίζει επιμελώς τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα που ήδη άστραφταν από καθαριότητα, όταν πήγαινε να γευματίσει σε εστιατόρια, επειδή έπασχε από μικροβιοφοβία, ενώ πάθαινε αλλεργικό σοκ όταν ερχόταν σε επαφή με γυναικεία σκουλαρίκια….
Όσον αφορά τις εφευρέσεις του, μόνο η αναφορά τους κάνει κάποιον να μείνει άφωνος.
Πέρα από την τιθάσευση των νερών τού Νιαγάρα και την παραγωγή ηλεκτρισμού από αυτά, την καθιέρωση τού εναλλασσόμενου ρεύματος και τόσες άλλες, υπάρχουν και εκείνες που εξάπτουν κάθε φαντασία, αλλά παραμένουν καλά κρυμμένες σε φακέλους μυστικών υπηρεσιών και πιθανώς αδύνατο να υλοποιηθούν στην εποχή μας
Οι πλέον εντυπωσιακές και γνωστές ανακαλύψεις του αφορούν τη δυνατότητα πρόκλησης σεισμών, όπως πράγματι είχε κάνει με μια μικρή συσκευή, που κατέστρεψε με τσεκούρι, καθώς έσπευδε η αστυνομία εκεί που έκανε τα πειράματά του, ύστερα από το τρέμουλο τού εδάφους που συνέβαινε γύρω από το εργαστήριό του.
Πραγματοποίησε την εκπομπή κυμάτων συντονισμού, που έκαναν κομμάτια χοντρού σίδερου να σπάνε σαν σπιρτόξυλα και ισχυριζόταν ότι θα μπορούσε να κόψει στα δύο τη Γη σαν μήλο, αλλά και ότι μπορούσε να μειώσει την ισχύ των σεισμών.
Μιλούσε για έλεγχο τού καιρού, την επικοινωνία με το διάστημα, τη μεταφορά ηλεκτρισμού χωρίς καλώδια σε κάθε σημείο της Γης, τη ρομποτική, ενώ έκανε πραγματικότητα τη θεραπευτική χρήση τού ηλεκτρισμού (διαθερμία), τις λάμπες φθορισμού και πολλές άλλες.
Επειδή το παρόν σημείωμα δεν έχει σκοπό να αποτελέσει βιογραφία τού Τέσλα, αλλά μόνο μικρή αναφορά σε αυτή τη διάνοια, που η φύση ή ο θεός της χάρισε με υπερβολικά σπάταλο τρόπο απίστευτες δυνατότητες, είναι χρήσιμο να δούμε το φάσμα των ασθενειών που έπλητταν αυτόν τον Προμηθέα τού ηλεκτρισμού, που είχε ως πρότυπο τον Αρχιμήδη, αλλά διαπνεόταν από τις ρατσιστικές ιδέες τής ευγονικής και αρνήθηκε τις προτάσεις τού Λένιν να πάει στην ΕΣΣΔ για να συνεισφέρει στον εξηλεκτρισμό τού κομουνισμού.
Ο Τέσλα υπέφερε από συμπτώματα που συναντώνται σήμερα σε ανθρώπους που υποφέρουν από ηλεκτροευαισθησία.
Δυστυχώς γι’ αυτόν εκείνη την εποχή, (και σήμερα) ή ιατρική ήταν αρκετά τυφλή και αδαής για να μπορεί να αντιληφθεί την πηγή των προβλημάτων του και συνακόλουθα δεν είχε τη δυνατότητα να του προσφέρει καμία βοήθεια.
Η πρώτη βιογραφία τού Τέσλα, που έχει γραφτεί από τον φίλο του John O’Neil,περιγράφει τις ακραίες ευαισθησίες που είχε αναπτύξει ο Τέσλα και τον βασάνιζαν, αποτελώντας μυστήριο γι’ αυτόν και για τους διάσημους γιατρούς που προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν.
Οι αισθήσεις του είχαν τόσο μεγάλη ευαισθησία, που ο ήχος ενός ρολογιού, που βρισκόταν σε απόσταση τριών δωματίων, ακουγόταν σαν τις καμπάνες τής αποκάλυψης…
Ο Nikola Tesla γεννήθηκε το 1856.
Μεγάλωσε στην εποχή που η βιομηχανική επανάσταση βρισκόταν στα σπάργανα.
Η ρύπανση από το ηλεκτρομαγνητικό νέφος ανύπαρκτη, η ατμοσφαιρική ρύπανση ελάχιστη, ο υπερπληθυσμός άγνωστο θέμα, όπως και τα προβλήματα από την κυκλοφορία στους δρόμους.
Και όμως.
Οι απλές δονήσεις εκείνης τής σχεδόν ανύπαρκτης κυκλοφορίας, έκαναν το σώμα του να τρέμει. Αναγκαζόταν να μονώνει τα πόδια του και το κρεβάτι του με καουτσούκ για να μην μεταβιβάζονται οι κραδασμοί στο σώμα του.
Η φυσιολογική ομιλία, ακουγόταν σαν να ουρλιάζουν πολλοί άνθρωποι μαζί.
Εξαιρετικά ευαίσθητος ήταν και στις ηλιακές ακτίνες.
Από τη στιγμή που βρισκόταν εκτεθειμένος στον Ήλιο, ένιωθε σαν να βομβαρδίζεται από αυτόν. Ήταν απολύτως φυσικό επειδή οι υπεριώδεις Α και Β που φθάνουν στη Γη, αρκούν για να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε κάθε φωτοευαίσθητο, όπως ακριβώς προκαλούν οι λάμπες «οικονομίας» οι οποίες εκτός από τις Α και Β υπεριώδεις εκπέμπουν και τις Γ.
Οι ηλιακές ακτινοβολίες , οι οποίες μπλοκάρονται από τη στρατόσφαιρα.
Ο Nikola Tesla ήταν υπερευαίσθητος και στην αφή.
Το απαλότερο άγγιγμα το βίωνε σαν σπρώξιμο ελέφαντα.
Είχε την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ενός αντικειμένου στο απόλυτο σκοτάδι ακόμα κι αν βρισκόταν σε απόσταση πολλών μέτρων, με μια περίεργη αίσθηση που βίωνε πάνω στο μέτωπο. Παρά ταύτα δεν υπέφερε ποτέ από πονοκεφάλους!
Το σώμα του βρισκόταν συνεχώς σε «παράλογη» και «αφύσικη» κατάσταση.
Ένιωθε σαν να βρισκόταν στο κρεβάτι τού Προκρούστη.
Βίωνε συσπάσεις στους μυώνες κι έτρεμε.
Ο παλμός του ήταν διαταραγμένος.
Από εξαιρετικά χαμηλός, έφτανε σε περισσότερους από 250 το λεπτό.
Όπως αναφέρει ο πρώτος βιογράφος του, αν και υπέφερε τόσο πολύ από αυτή τη μυστηριώδη ασθένεια, δεν είχε χάσει καθόλου το κουράγιο του και πολεμούσε συνεχώς για να γίνει καλά. Έπασχε από φοβίες, η πλέον γνωστή εξ όλων ήταν η μικροβιοφοβία του, που είχε προκληθεί πιθανότατα από χολέρα, που τον έπληξε στην πατρίδα του κατά το παιδικά του χρόνια.
ΟΙ στενές συγγενικές σχέσεις και ο τρόπος που εξελίσσονται είναι γνωστό ότι δημιουργεί μόνιμες αγκυρώσεις στην προσωπικότητα κάθε ατόμου.
Το ίδιο συνέβη με τον Nikola Tesla όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του σκοτώθηκε πέφτοντας από άλογο. Ιδιοφυείς και διάσημοι όπως οι Σαλβατόρ Νταλί, ο Βαν Γκογκ, ο Βίλχελμ Ράιχ, ο Καρλ Μαρξ και ο Λένιν είναι μερικοί από εκείνους που η εξέλιξη τής ζωής τους καθορίστηκε από τη ζωή ή το θάνατο στενών συγγενών τους.
Παραμένει άγνωστος ο λόγος που ποτέ του δεν παντρεύτηκε, αν και τον θαύμαζαν αμέτρητες γυναίκες.
Στην πραγματικότητα ζούσε πάντα μόνος.
Οι ιδέες τού Τέσλα για τη χρήση τής ενέργειας αποδίδονται χαρακτηριστικά σε μια ομιλία του μπροστά στα μέλη τού Αμερικανικού Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.
«Μπορεί ο άνθρωπος να ελέγξει τη μεγαλοπρεπέστερη, την πλέον γοητευτικά εμπνευσμένη από όλες τις διαδικασίες της φύσης;…
Αν μπορούσε να το κάνει αυτό, θα είχε δυνάμεις σχεδόν απεριόριστες και υπερφυσικές…
Θα μπορούσε να δημιουργεί τους ήλιους και τα αστέρια, τη θερμότητα και το φως.
Θα μπορούσε να δημιουργεί ζωή και να την αναπτύσσει σε όλες τις άπειρες μορφές της…
Τέτοιες δυνάμεις θα μπορούσαν να τον τοποθετήσουν δίπλα στο Δημιουργό του, κάνοντάς τον ικανό να εκπληρώσει τον υπέρτατο προορισμό του».
Τελειώνοντας το σημείωμα για τις παθήσεις και τη διάνοια τού Τέσλα, που δεν θα υπάρξει παρόμοια για χιλιετίες, είναι ενδιαφέρουσα μια αναφορά από τα παιδικά του χρόνια για τα «θαύματα» που βίωνε στο πατρικό του σπίτι βλέποντας τον αιθέρα των αρχαίων Ελλήνων ή την οργόνη τού Βίλχελμ Ράιχ.
Ο Τέσλα ήταν στενά δεμένος με το γάτο του τον Μακάκ, κι αυτός ήταν που έσπρωξε το ενδιαφέρον τού μικρού Τέσλα στην έρευνα τού ηλεκτρισμού.
Οι αφορμές ήταν καθημερινές, καθώς στις στιγμές που του χάιδευε την πλάτη έβλεπε να εκπέμπονται ρεύματα φωτοβολούσας ενέργειας και τα χέρια τού τρίχρονου, τότε Τέσλα, τριζοβολούσαν έντονα!
«Ο πατέρας μού έλεγε ότι ήταν ηλεκτρισμός και η μητέρα να μην πειράζω τον γάτο επειδή θα έπιανε φωτιά», έλεγε ο Τέσλα.
Ωστόσο, ακόμα και τότε σκεφτόταν αφαιρετικά, προσπαθώντας να βρει εάν η φύση ήταν ένας τεράστιος γάτος, που παρήγε κεραυνούς και αστραπές και ποιος της έτριβε την πλάτη.
«Αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Θεό», μονολογούσε ο μικρός Τέσλα, επηρεασμένος από τον πατέρα του, που ήταν ιερέας.
Ένα άλλο φαινόμενο που τον έσπρωξε στην έρευνα τού ηλεκτρισμού ήταν τα φωτεινά αποτυπώματα που έβλεπε στα πόδια των ανθρώπων καθώς αυτοί περπατούσαν στο χιόνι.
Επίσης όταν μια χιονόμπαλα έπεφτε βίαια πάνω σε κάποιο αντικείμενο, έβλεπε να ξεπηδούν παρόμοιοι φωτεινοί πίδακες.
Όπως ανέφερε προς το τέλος τής υπερδημιουργικής και πολυτάραχης ζωής του «ακόμα και τώρα, δεν έχω καταλάβει τι είδους ηλεκτρισμός είναι αυτός»….

wifisos.wordpress.com