Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πες το με ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πες το με ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 4 Ιουλίου 2026

Ο Καβάφης και η αόρατη και άπιαστη κίνηση του χρόνου

Χρόνος – Οι ερευνητές έχουν αναπτύξει έναν αλγόριθμο για την προσομοίωση της επιστροφής ενός σωματιδίου για λίγο στο παρελθόν.
Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν νέες διαδρομές για την εξερεύνηση της ροής του χρόνου σε κβαντικά συστήματα.
Ανοίγουν επίσης νέες δυνατότητες για δοκιμές κβαντικών προγραμμάτων υπολογιστών και διόρθωση σφαλμάτων.
Γυρίζει πίσω ο χρόνος;
Επιστήμονες στη Ρωσία διαβεβαιώνουν ότι ναι ο χρόνος γυρίζει πίσω και δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας-είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Όπως λένε κατάφεραν να αντιστρέψουν τη ροή του χρόνου με τη βοήθεια ενός κβαντικού υπολογιστή.
Η επιστημονική αυτή μελέτη μπορεί να αλλάξει εντελώς το τοπίο στον τομέα των κβαντικών υπολογιστών*, αλλά και στην σκέψη μας.
Και ναι έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους της φυσικής!
Οι μελετητές χρησιμοποίησαν ηλεκτρόνια και τον παράξενο κόσμο της κβαντικής μηχανικής, με αποτέλεσμα να γυρίσουν πίσω τον… χρόνο.
Οι επιστήμονες πραγματοποίησαν ένα περίπλοκο πείραμα, το οποίο θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μπάλες μπιλιάρδου που κάνουν… rewind μετά από το σπάσιμο.
Όποιος παρακολουθούσε το πείραμα στον υπολογιστή έβλεπε το περιστατικό να εξελίσσεται αντίθετα από τη ροή του χρόνου.
Ο επικεφαλής της επιστημονικής προσπάθειας dr. Gordey Lesovik, επικεφαλής του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας, δήλωσε:
"Έχουμε τεχνητά δημιουργήσει μια κατάσταση που εξελίσσεται σε ροή αντίθετη από αυτή του θερμοδυναμικού βέλους του χρόνου"
Αλήθεια μήπως μπορούμε;
Οι αλλαγές που παρατηρούμε κατά τη διάρκεια των χρόνων ξέρουμε πολύ καλά – ή μήπως μας έχουν πείσει - ότι απεικονίζουν έντονα το “βέλος του χρόνου” της επιστήμης – την πιθανή εξέλιξη από την τάξη στη αταξία.
Δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε αυτό το βέλος, όπως δεν μπορούμε να διαγράψουμε τις ρυτίδες μας ή να αποκαταστήσουμε ένα θρυμματισμένο φλιτζάνι και να το επαναφέρουμε στην πρότερή του μορφή.
Ή μήπως μπορούμε;
Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα όνειρο  του “γέρου” που αποκοιμήθηκε “στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι”;
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. 
Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· 
«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»
Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. 
Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.
…. Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. 
Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι!
                             επίλογος
            και τι είναι οι κβαντικοί υπολογιστές?
μμμμ...
...στα μαθητικά μου χρόνια είχα μια λατρεία στα μαθηματικά και στην φυσική!
...αυτή η λατρεία δεν έσβησε ποτέ, παρόλο που στην μετέπειτα ζωή μου ακολούθησα άλλα μονοπάτια...όμως ποτέ δεν σταμάτησα να παρακολουθώ τις εξελίξεις σε αυτές τις μαθητικές μου αγάπες - και να πως εγώ κατανοώ τους κβαντικούς υπολογιστές:
σας το μεταφέρω όσο πιο απλά μπορώ με μια απλή αναλογία
- φανταστείτε ότι ψάχνετε την έξοδο ενός τεράστιου λαβύρινθου...
Ένας κλασικός υπολογιστής δοκιμάζει τα μονοπάτια ένα-ένα. 
Ένας κβαντικός υπολογιστής "εξερευνά" πολλά μονοπάτια ταυτόχρονα και ενισχύει κατά πολύ, την πιθανότητα εύρεσης της σωστής λύσης. 
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κβαντικοί υπολογιστές θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς. 
Πιθανότερο είναι να χρησιμοποιούνται για εξειδικευμένα προβλήματα όπου έχουν σημαντικό πλεονέκτημα.
              και...
κάποια σημαντική διαφορά μεταξύ τους;
Οι κλασικοί υπολογιστές χρησιμοποιούν bits, που μπορούν να έχουν τιμή 0 ή 1. 
Οι κβαντικοί υπολογιστές χρησιμοποιούν qubits (κβαντικά bits), τα οποία μπορούν να βρίσκονται σε κατάσταση 0, 1 ή και των δύο ταυτόχρονα χάρη σε ένα φαινόμενο που ονομάζεται Quantum Superposition. 
Επιπλέον, τα qubits μπορούν να συνδέονται μεταξύ τους μέσω ενός φαινομένου που λέγεται Quantum Entanglement, επιτρέποντας πολύπλοκους υπολογισμούς που είναι εξαιρετικά δύσκολοι για τους σημερινούς υπολογιστές.

     Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
άντληση πληροφοριών και από το:https://www.sciencedaily.com/releases/2019/03/190314092802.htm

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2025

Πες το με ένα λουλούδι - ένα πανέμορφο φθινοπωρινό τριαντάφυλλο...

Στου κήπου τη σιγή, προτού χαράξει, ένα τριαντάφυλλο δειλά ανθίζει,
σαν σκέψη που δεν πρόλαβε ν’ αλλάξει,
σαν μυστικό που η αύρα ψιθυρίζει.
Με φύλλα βελούδινα, σιωπηλά
και χρώμα που η ψυχή δεν περιγράφει,
σταγόνες πρωινής δροσιάς τρεμουλιάζουν στο φως 
σαν την θύμηση του ονείρου που χάνεται.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2025

πες το με ένα ποίημα...και είναι Νίκος Καρούζος και ένα έρημο άνθος...

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ
ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία
ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο.
Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει
τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα...
Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς
ἀμέριμνο σὰν ἰδέα.

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2025

Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου 2025

Κόρη, για την αγάπη σου τα κύματα θα σκίσω κι ας είναι η θάλασσα δεινή κι εχθρός μου το νερό της.

 1. Μουσαίος, Ηρώ και Λέανδρος
(5ος-6ος αι.), στ. 203-218
[ Ο μονόλογος του Λέανδρου ]
«Κόρη, για την αγάπη σου τα κύματα θα σκίσω
κι ας είναι η θάλασσα δεινή κι εχθρός μου το νερό της.
Κινώντας για την κλίνη σου το ρεύμα δεν θα τρέμω
και διόλου δεν θα φοβηθώ το πέλαγος που ουρλιάζει.
Μα κάθε νύχτα που περνά για τον υγρό εραστή σου
τον άγριο τον Ελλήσποντο θα διαπερνά με θάρρος.
Την Άβυδο, την πόλη μου, μακριά πολύ δεν κτίσαν.
Ένα λυχνάρι μοναχά στον πύργο σου εκεί πάνω
στη νύχτα ας φέγγει τη βαθιά. Κι όταν θα το κοιτάζω
καράβι θα ’μαι του Έρωτα κι ο λύχνος σου ένα αστέρι·
εκείνον θα ’χω για οδηγό, τον Βοώτη δεν θα βλέπω
κι ο τολμηρός Ωρίωνας βοηθός μου δεν θα γίνει
κι ούτε την άβροχη τροχιά θ’ ακολουθώ της Άρκτου,
σαν έρχομαι από απέναντι προς το γλυκό λιμάνι.
Μόνο, καλή μου, πρόσεχε τους δυνατούς ανέμους
μήπως τυχόν τον σβήσουνε και χάσω την ψυχή μου,
τον λύχνο τον λαμπρό ταγό που ορίζει τη ζωή μου».

[Σημείωση: Στο ποίημα του Μουσαίου, δύο νέα παιδιά, η Ηρώ και ο Λέανδρος, βιώνουν τον κεραυνοβόλο έρωτα. Υπάρχει όμως το πρόβλημα της απόστασης, καθώς τις πόλεις τους τις χωρίζει ο Ελλήσποντος. Το σχέδιο που συλλαμβάνει ο Λέανδρος, και τελικά εφαρμόζουν οι ερωτευμένοι, είναι παράτολμο: Το αγόρι κολυμπά κάθε βράδυ από την πόλη του σ’ εκείνη της αγαπημένης του, ενώ αυτή φροντίζει το φως του λυχναριού της να του δείχνει τον δρόμο. Η άφιξη της βαρυχειμωνιάς οδηγεί στο τραγικό τέλος, με τον χαμό του ζευγαριού. Ακόμα κι έτσι, ο θάνατος βρίσκει τα σώματα των δύο νέων το ένα δίπλα στο άλλο. Ο τελευταίος στίχος του ποιήματος σχολιάζει: «Και στην τελευταία αυτή συμφορά κατάφεραν ν’ απολαύσουν ο ένας τον άλλο».]

https://neoplanodion.gr/2025/01/11/tria-byzantina-erotika-poiemata/#more-30600

Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2024

πες το με ένα ποίημα - Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις...

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..
Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο περάσμα των κύκλων!..
Κωστής Παλαμάς

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2024

Πως πεθαίνει η Ελλάδα και θα μένει ένα "χέρσο χωράφι"

αποκαΐδια...
χέρσος τόπος, άγονος
και
ναι, πουλιέται για ένα κομμάτι ψωμί...
και κάπου εκεί, σε χρόνους πίσω μακρινούς ο Άλκης*, γυρνώντας με μια πιρόγα έψαχνε να βρει την Αττική του που έχει γίνει πια φαιό νταμάρι...
και μεις;
πεδίο βολής φτηνό, που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι...
               .......................
                     Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
                    εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
                    που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι...
*ένας ήταν και είναι ο Άλκης!
Ο Άλκης Αλκαίου!
ntina

Κυριακή 4 Αυγούστου 2024

Καύσωνας σήµερα...

Άδειοι οι δρόµοι.
Των ανθρώπων.
Η αγορά κλειστή.
Καύσωνα έχει σήµερα.
Όλοι κλεισµένοι.
Σε καβούκια.
Για προφύλαξη.
Κάποιοι.
Σε παραλίες συνωστισµένοι.
Αύριο, στη δουλειά
Θα ανακαλύψουνε
τους άλλους.
Για να επιδείξουν
τα εγκαύµατα απ’ τον ήλιο.
Σαν τρόπαιο θάρρους.
Καύσωνας σήµερα.
Ευτυχώς,
όλοι έχουν φύγει.
Χρήστος Κ. Λορέντζος

Κυριακή 9 Ιουνίου 2024

Η φωτογραφία της ημέρας - Κυριακή 09/06/2024

-. "…Άπλωσε μια πρασιά στοργής
Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
Ν’ ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες
Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι
Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος
Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη
Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας" - Ελύτης

Σάββατο 4 Μαΐου 2024

αφουγκράζομαι τον Νίκο Καρούζο να λέει: -. με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς εφέτος Προς την Ανάσταση... Παραμερίζει πανέρια τεράστια γιομάτα βιολέτες σπρώχνει τους αέναους παπάδες τινάζει νευρικά προς τα πίσω τη μαλλούρα του το γεγονός είν' ολοφάνερο: βαρέθηκε

μην με διαβάσετε λέει ο Καρούζο όταν... 
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
και το Πάσχα?
Και το Πάσχα τι ήταν για τον κορυφαίο Έλληνα ποιητή?
Ας τον αφήσουμε να μας πει...
με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς
εφέτος
Προς την Ανάσταση...
Παραμερίζει πανέρια τεράστια
γιομάτα βιολέτες
σπρώχνει τους αέναους
παπάδες
τινάζει νευρικά προς τα πίσω
τη μαλλούρα του
το γεγονός είν' ολοφάνερο:
βαρέθηκε!
     Πάσχα 1955
-. ύστερα από εντατική μελέτη των πατερικών κειμένων και της "Φιλοκαλίας", ο Καρούζος συνθέτει και εντάσσει στη συλλογή "Σημείο" το ποίημα "Πάσχα των πιστών":
Κύριε, λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν.
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.
Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,
αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.
Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,
της αιωνιότητας ο κάματος,
έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,
είναι πολύ σ' εμένα το μερίδιο της ανομίας.
Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:
Πού έκρυψαν τον ήλιο;
Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.
Λυτρώνεται ο άνθρωπος;
Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»
κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.
     Πάσχα 1981 
- ο Καρούζος συνθέτει και πάλι ένα ποίημα με τη λέξη "Πάσχα" στον τίτλο, δεν το εντάσσει σε ποιητική συλλογή, αλλά το δωρίζει γενναιόψυχα, με χειρόγραφη αφιέρωση, στην τότε τριών ετών Μαρία Γιαγιάννου, νυν ποιήτρια και συγγραφέα:
Ν' ακούς αμέριμνη τον αγέρα
να ταιριάζεις καημούς
αδράχνοντας την αντικειμενικότητα.
Όταν θα απολαμβάνεις από ελικόπτερο
τον Επιτάφιο
να βλέπεις λιγάκι και για μένα.
Σε μια κοινωνία βλαστημένου σοσιαλισμού
με όλη πια την ομορφιά σαν
Θεοτόκο
σου εύχομαι εκατομμύρια χρώματα.
     Πάσχα 1987
-. Σε ένα φύλλο χαρτί Α4, με μολύβι, ο Καρούζος συνθέτει για μια ακόμα φορά ένα ποίημα με το "Πάσχα" στον τίτλο.
Λαμπρύνομαι ως άτομο μα όχι
στην ολότητα· η λάμψη όμως
εκπηγάζει από κείνη των ψυχών
τη σύναξη
που διαφεντεύει γαλαζοπράσινο.
Αποφεύγω τα μηνύματα
κι αποφεύγω τ' αυτοκίνητα.
Είμαι διαβάτης· επιβάλλομαι
στην κίνηση.

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2024

πες το με ένα ποίημα... Kahlil Gibran - γιατί εκεί είναι που το ποτάμι θα ξέρει ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί στον ωκεανό, αλλά θα γίνει ο ωκεανός.

...η δική μου σχέση αγάπης,
λατρείας και συγγένειας με τον απέραντο ιστό της ζωής, βρίσκει την αλήθεια της στο ποίημα του Kahlil Gibran που δείχνει το φόβο της εξαΰλωσης, 
της πλήρους καταβύθισης σε μια αιώνια απώλεια ταυτότητας, που στην πραγματικότητα είναι μια έκκληση για πίστη, 
για εμπιστοσύνη στην ωκεάνια φύση της δύναμης που εκδηλώνει τη ζωή! ntina/thalia
             Φόβος
Λέγεται ότι πριν μπει στη θάλασσα
ένα ποτάμι τρέμει από φόβο.

Κοιτάζει πίσω στο μονοπάτι που έχει διανύσει,
από τις κορυφές των βουνών,
τον μακρύ δρόμο που διασχίζει δάση και χωριά.

Και μπροστά του,
βλέπει έναν απέραντο ωκεανό,
που για να μπει
δεν φαίνεται τίποτα περισσότερο από το να εξαφανιστεί για πάντα.

Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Το ποτάμι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.
Η επιστροφή είναι αδύνατη στην ύπαρξη.

Το ποτάμι πρέπει να πάρει το ρίσκο
να μπει στον ωκεανό.
γιατί μόνο τότε ο φόβος θα εξαφανιστεί,
γιατί εκεί είναι που το ποτάμι θα ξέρει
ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί στον ωκεανό,
αλλά θα γίνει ο ωκεανός.

Kahlil Gibran 1883-1931

Δευτέρα 11 Μαρτίου 2024

πες το με ένα ποίημα - και μας έλεγε ο Σουρής...

...Η ψωροκώσταινα πατρὶς καὶ πάλιν κοκορεύεται,
άσβεστος κρύπτεται πυρά στης δόξης το καμίνι,
και Στάδια μαρμάρινα κι αγώνας ονειρεύεται
αν κι εκ της πείνας μάρμαρο προώρισται να μείνει..
                   ntina

Κυριακή 10 Μαρτίου 2024

πες το με ένα ποίημα - Είμαι ο Κώστας Παύλου Παναγιωτόπουλος, ο BAR-BAR δηλαδή!!!

Βαρβαρικά
   1). Στο ημίφως
       κι οι σοφές,
       είχαν ύφος
       ...ασαφές.
  2). Τώρα που γίναμε παρανάπλωμα του πυρός,
       τη προστασία του πρασίνου έχει αναλάβει η Χλωροφυλακή!
  3). Όλα έχουν ένα τέλος
       κι η Πεντέλη
       πέντε τέλη!
  4). Ποιός τη βρύση
        θα τη βρίσει
        αν νερό
        δεν αναβρύσει;
  5). Με μπικουτί και ρόλεϊ
       θα μπει κουτί στο τρόλεϊ
  6). Ιαπωνίς
       μήπως πονείς;
       Νο, νο
       εν κιμονώ
       εγκυμονώ
  7). Και εργατιά
       κι έργα γατιά
  8). ΠαπαΔαρείου και Παπαρισάχτιδος
       γεννώνται παίδες, δύο-δύο
  9). Τ' όνομά μου είναι Βαρβάρα
       βάρα, βάρβαρέ μου βάρα... 
10). Επιμείνας επί μήνας
       Μίνα βρήκε ο Μηνάς.
       Που ήταν μόνος και μονάς.
11). Ζει μόνη
       και ζυμώνει...
                                                               read more: peri-grafis.net

Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2024

πες το με ένα ποίημα, αλλά και με ένα τραγούδι...

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...
Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.
                    
Τάσος Λειβαδίτης, "Αλλά τα βράδια"

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα.
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα.
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη...

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!
Δως μου το χέρι σου...
Δως μου το χέρι σου...

Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2024

Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν - σιγή δεν μας αρμόζει

"Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος";
και απαντά ο ποιητής
Τις βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;
τις χαυνωθείς Ασιανός παραιτηθείς εις μοίραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων
ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,
χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;
Το μόνον μας θεοπρεπές δώρημα, περιέχον
τα πάντα - ενθουσιασμόν, λύπην, χαράν, αγάπην·
εν τη ζωώδει φύσει μας ανθρώπινον το μόνον!
Συ όστις τον αποκαλείς άργυρον, δεν πιστεύεις
το μέλλον, λύον την σιγήν, μυστηριώδες ρήμα.
Συ εν σοφία δεν τρυφείς, πρόοδος δεν σε θέλγει·
με την αμάθειαν - χρυσήν σιγήν - ευχαριστείσαι.
Νοσείς. Είν' η αναίσθητος σιγή βαρεία νόσος,
ενώ ο Λόγος ο θερμός, ο συμπαθής, υγεία.
Σκιά και νυξ είν' η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
Ο Λόγος είν' αλήθεια, ζωή, αθανασία.
Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν - σιγή δεν μας αρμόζει
αφού εις το ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου.
Λαλήσωμεν λαλήσωμεν - αφού λαλεί εντός μας
η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία!
~~~~~~~
...δεν το ξεχνώ τον ποιητή...
πως θα μπορούσα άλλωστε...
Κωνσταντίνος Καβάφης

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

πες το με ένα ποίημα - Η άρνηση της Ιφιγένειας

Αχνοφαίνονται τα πλεούμενα, Ιφιγένεια.
Λιβάνι στρώθηκαν τα σκαλοπάτια
προς τη θάλασσα.
Το βήμα σου, το φόρεμα και τα μαλλιά
αποσταλμένοι του ανέμου.
Έρχονταν μια μια δυο δυο οι νύχτες
στις ρώγες των δακτύλων σου
και στην κορφή της πλάτης
αβασίλευτος πάντα ένας ήλιος.

Ανήμπορη να μετρήσεις τους αμπελώνες
τα χωράφια και τους ελαιώνες σου
χανόσουν σε καλοκαιριάτικο όνειρο.

Εκεί στο ξύλινο μπαλκόνι σου
θέριευαν τα γεράνια
μεγάλωναν τα σπιτικά πουλιά
κι έπαιζες τα δειλινά με χαϊμάλια
και ιστορίες αγάπης.

Βασιλοκόρη
ξέχναγες τα ωραία σάνταλά σου
όταν ο λιονταρογέννητος ουρανός
σε γυναικεία του στιγμή
ακουμπούσε στα γόνατά σου.

Ιφιγένεια, κάθε καΐκι κι ένας άγριος Απρίλης
κάθε γοργόνα πλώρης
κι ένα γιορτερό ακρογιάλι.

Γέροντες σοφοί
πριν απ’ την αρχή των δέντρων
γέροντες πολύξεροι
είχαν διηγηθεί —
πριν ακόμα γεννηθεί η Αφροδίτη
πίσω απ’ τα σύννεφα—
την ιστορία της κοπέλας
που φιλική ήταν στους ανέμους.
Κι εσύ
—μάρμαρο το φως
δέσμια κρατά την κεφαλή σου—
μίλησες στη θάλασσα την Παναγιά
γλυκά σκυμμένη
στο γιο της το Σεπτέμβρη
για τους πολεμιστές
και τις κακές τους σκέψεις.

Δεν πιστεύουν οι πολεμιστές.
Ταύροι είναι
με ήλιους ζωγραφιστούς στις πανοπλίες
και τις κνήμες
βαριά φυτεμένες στο χώμα.
Δεν πιστεύουν στους καρπούς της αναμονής
στις θάλασσες που επιστρέφουν
όλο και πιο πλούσιες —
αναγεννιούνται κι οι βυθοί.

Χρειάζεται ο καιρός του πουλαριού
των ψηλών κάκτων
της νεροφίδας
και των αστεριών ώς να ξαναφανούν.
Χρειάζεται η αιωνιότητα της εμπιστοσύνης.

Μιλάνε για τη μάχη
τη θρέφουν μαζί με τ’ άλογα
και τις αγριοπέρδικες.
Όλα είναι έτοιμα λένε.
Τα αιχμηρά όπλα, τα ηνία
η γη ανασκαμμένη για τα σώματα
ο θυμός, οι φωνές των γυναικών.
Κι ο άνεμος;
Φάνηκαν τα πρώτα δελφίνια, Ιφιγένεια.
Τα πουλιά και τα καράβια ακολουθούν.
Κλαρί λεμονανθού άνθιζ’ η καλοσύνη
στο περβόλι σου.
Κι όμως ο λαιμός σου προσφέρεται
αόρατο μονοπάτι του κακού.

Θόρυβος στ’ ακρογιάλι.
Στις πλάκες του λιμανιού
πατήματα ανδρών, τρεξίματα
μαντάτα πρόσωπα.
Αρνήθηκε είπαν.

Αρνήθηκε η Ιφιγένεια.
Για την αγάπη έλεγε
για τη γλυκιά καρδιά
για ειρηνικές πολίχνες
να φροντίσουμε τα καρποφόρα
τις βροχές να δεχτούμε στην ώρα τους
για τις βοσκές
για τους Αγγέλους.

Αρνήθηκε.

Να μη φτάσουν οι πολεμιστές·
να ομορφύνουν τα κάστρα
απ’ τον κισσό
να τρανέψουν τα παιδιά.
Για τη χαρά είπε
κι ανέβηκε στους ουρανούς.

Έκπληκτοι οι στρατιωτικοί
ανέβαλαν τον πόλεμο
και την Ελένη βρήκαν ταπεινή
να ετοιμάζει το δείπνο.

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2024

πες το με ένα ποίημα - η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων

 ...το περισσότερο αγαπημένο μου ποίημα του Ποιητή...
Σοφοί δε προσιόντων
Θεοὶ μὲν γὰρ μελλόντων, ἂνθρωποι δὲ γιγνομένων,
σοφοὶ δὲ προσιόντων αἰσθάνονται.
Φιλόστρατος, Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον, VIII, 7

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα

αντιλαμβάνονται. Η ακοή
αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
10
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.
ntina

Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2024

πες το με ένα ποίημα - Khalil Gibran και μην αγαπάς μισούς εραστές

Khalil Gibran
Μην αγαπάς μισούς εραστές
Μην απασχολείσαι με μισούς φίλους.
Μην καταπιάνεσαι με έργα των μισοταλαντούχων
Μη ζήσεις μια ζωή μισή
και μη πεθάνεις έναν μισό θάνατο
Αν επιλέξεις τη σιωπή, τότε μείνε σιωπηλός
Όταν μιλάς, κάνε το μέχρι να ολοκληρώσεις
Μη σωπαίνεις τον εαυτό σου για να πεις κάτι
Και μη μιλάς για να είσαι σιωπηλός
Αν αποδέχεσαι, τότε εξέφρασε το ωμά
Μη το κρύβεις
Αν αρνείσαι, τότε να είσαι ξεκάθαρος με αυτό,
επειδή μια αμφίβολη άρνηση δεν είναι παρά μια ασθενής αποδοχή
Μην αποδεχθείς μια λύση μισή
Μην πιστεύεις μισές αλήθειες
Μην ονειρεύεσαι ένα όνειρο μισό
Μη φαντασιώνεσαι μισές ελπίδες
Μισό ποτό δεν θα σε ξεδιψάσει
Μισό γεύμα δεν θα σε χορτάσει
Το να κάνεις το μισό δρόμο δεν θα σε βγάλει πουθενά
Μια ιδέα μισή δεν θα σου δώσει αποτελέσματα
Το άλλο σου μισό δεν είναι αυτός που αγαπάς
Είναι εσύ σε άλλο χρόνο, αλλά στον ίδιο χώρο
Είναι εσύ, όταν εσύ παύεις να υπάρχεις
Μια ζωή μισή είναι μια ζωή που δεν έζησες
Μια κουβέντα που δεν είπες
Ένα χαμόγελο που άφησες για αργότερα
Μια αγάπη που δεν είχες
Μια φιλία που δεν γνώρισες
Το να ξεκινάς και να μη φτάνεις
Να εργάζεσαι και να μην εργάζεσαι
Να είσαι παρών μόνο για να είσαι απών
Είναι αυτό που σε κάνει ένα ξένο σε αυτούς που είναι πιο κοντά σου,
και αυτούς ξένους σε σένα
Το μισό δεν είναι τίποτα άλλο από μια στιγμή αδυναμίας,
αλλά είσαι ικανός, επειδή δεν είσαι μισό πλάσμα
Είσαι ένα όλον που υπάρχει για να ζήσει μια ζωή,
όχι μια μισή ζωή

Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2024

πες το μας με ένα ποίημα αλησμόνητε Γιάννη Σκαρίμπα...

Kι έφυγες. Ωωω. Σαν αστραπών - στο σέρπιο μονοπάτι -
τύφλες φωτός (και σκίρτημα δορκάδας έρμου δάσου)
έμειναν τ' άψε-σβήσε σου: το πήδημα, το πάτι
και τ' αλαφριό, σαν άξαφνου πουλιού, ξεφτούρισμα σου...    
                 Το ξάφνιασμα
Δυο Πάνες φουσκομάγουλοι, στου κήπου σου τις στέρνες,
τα χάλκινα - με τρεις οπές - σουράβλια είχαν στα χείλη,
όταν εσύ τις φωτεινές του χάμου έκρουσες φτέρνες
- ζυγά πιτσούνια που έπαιζαν το 'να το άλλο εφίλει.

Του φραμπαλά σου φτερωτή τότε η - σαΐτα - ρίγα
(των χρυσοκεντημένων της - αράδα - παπαγάλων)
στις γάμπες σου ανελίχτηκε - γοργό ερπετό - που ερίγα
στο αλληλοκυνήγημα των άσπρω σου αστραγάλων.

Kι έφυγες. Ωωω. Σαν αστραπών - στο σέρπιο μονοπάτι -
τύφλες φωτός (και σκίρτημα δορκάδας έρμου δάσου)
έμειναν τ' άψε-σβήσε σου: το πήδημα, το πάτι
και τ' αλαφριό, σαν άξαφνου πουλιού, ξεφτούρισμα σου...