Το περισσότερο που μπορείς να περιμένεις από την τελειότητα είναι να διαρκέσει μόνο μια στιγμή.Και το περισσότερο που μπορείς να περιμένεις από μια στιγμή είναι να είναι τέλεια.
Στην αρχαία ελληνική σκέψη, η έννοια του χρόνου δεν ήταν ενιαία, αλλά χωριζόταν σε δύο βασικές κατηγορίες, οι οποίες συχνά συμπληρώνουν η μία την άλλη: τον Χρόνο και τον Καιρό.
Αυτή η διάκριση δεν αφορά μόνο τις λέξεις, αλλά δύο διαφορετικούς τρόπους αντίληψης της ζωής:
1. Ο Χρόνος
-. η σημασία του: Αναφέρεται στον ποσοτικό, γραμμικό και διαδοχικό χρόνο.
Είναι ο χρόνος που μετράμε, ο χρόνος του ρολογιού, των ημερολογίων, των δευτερολέπτων, των λεπτών, των ωρών και των ετών.
-. οι ιδιότητές του: Είναι μετρήσιμος, ποσοτικός και αμείλικτος, καθώς κυλάει συνεχώς προς μία κατεύθυνση.
-. στην μυθολογία σχετίζεται με τον Τιτάνα Κρόνο, ο οποίος "καταβροχθίζει" τα παιδιά του (τις στιγμές που περνούν).
2. Ο Καιρός
-. η σημασία του: Αναφέρεται στον ποιοτικό χρόνο.
Είναι η "κατάλληλη στιγμή", η ευκαιρία, η στιγμή που έχει σημασία, το "σωστό timing".
-. οι ιδιότητές του: Δεν είναι μετρήσιμος με ρολόι.
-. οι ιδιότητές του: Δεν είναι μετρήσιμος με ρολόι.
Είναι ακανόνιστος, στιγμιαίος και ποιοτικός.
Ο Καιρός είναι η στιγμή που η δράση φέρει βάρος και νόημα.
-. στην μυθολογία ο "Καιρός" προσωποποιούνταν ως θεότητα (συχνά ως ο νεότερος γιος του Δία), απεικονιζόμενος με φτερά στα πόδια (γιατί φεύγει γρήγορα) και με μια μακριά τούφα μαλλιών πίσω, την οποία έπρεπε να αρπάξει κανείς την κατάλληλη στιγμή.
Συνοπτική διαφορά:
"Ο Χρόνος είναι ο ποταμός, ο Καιρός είναι η στιγμή που βουτάς μέσα του"
...και ποια η σημασία του στη σημερινή γλώσσα
Ενώ στα αρχαία ελληνικά οι λέξεις είχαν αυτή την αυστηρή διάκριση, στα νέα ελληνικά η λέξη "καιρός" έχει επικρατήσει να σημαίνει κυρίως τις μετεωρολογικές συνθήκες, αλλά διατηρεί την αρχαία σημασία σε φράσεις όπως - "δεν είναι καιρός για αστεία" ή "ο καιρός γαρ εγγύς".
Επιπλέον, υπάρχει και η έννοια του Αιώνος, που αντιπροσωπεύει τον αιώνιο, ατελεύτητο χρόνο.
Ο διάσημος αρχαίος Έλληνας γλύπτης Λύσιππος (4ος αι. π.Χ.) είχε φιλοτεχνήσει ένα πολύ γνωστό χάλκινο άγαλμα που αναπαριστούσε τον θεό Καιρό.
-. στην μυθολογία ο "Καιρός" προσωποποιούνταν ως θεότητα (συχνά ως ο νεότερος γιος του Δία), απεικονιζόμενος με φτερά στα πόδια (γιατί φεύγει γρήγορα) και με μια μακριά τούφα μαλλιών πίσω, την οποία έπρεπε να αρπάξει κανείς την κατάλληλη στιγμή.
Συνοπτική διαφορά:
"Ο Χρόνος είναι ο ποταμός, ο Καιρός είναι η στιγμή που βουτάς μέσα του"
...και ποια η σημασία του στη σημερινή γλώσσα
Ενώ στα αρχαία ελληνικά οι λέξεις είχαν αυτή την αυστηρή διάκριση, στα νέα ελληνικά η λέξη "καιρός" έχει επικρατήσει να σημαίνει κυρίως τις μετεωρολογικές συνθήκες, αλλά διατηρεί την αρχαία σημασία σε φράσεις όπως - "δεν είναι καιρός για αστεία" ή "ο καιρός γαρ εγγύς".
Επιπλέον, υπάρχει και η έννοια του Αιώνος, που αντιπροσωπεύει τον αιώνιο, ατελεύτητο χρόνο.
Ο διάσημος αρχαίος Έλληνας γλύπτης Λύσιππος (4ος αι. π.Χ.) είχε φιλοτεχνήσει ένα πολύ γνωστό χάλκινο άγαλμα που αναπαριστούσε τον θεό Καιρό.
Το άγαλμα παρίστανε τον Καιρό ως γυμνό έφηβο με φτερά στα πόδια, υποδηλώνοντας την ταχύτητα και, σύμφωνα με την περιγραφή, είχε μακριά μαλλιά μόνο στο μέτωπο, ενώ το πίσω μέρος του κεφαλιού ήταν φαλακρό.
Αυτή η λεπτομέρεια συμβόλιζε ότι είναι εύκολο να "πιάσεις" την ευκαιρία/Καιρό όταν έρχεται, αλλά αδύνατο να την ξαναπιάσεις μόλις περάσει.
Το έργο βρισκόταν στη Σικυώνα και έγινε ευρύτερα γνωστό μέσα από το ρωμαϊκό αντίγραφο που φυλάσσεται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο του Τορίνο.
Το θέμα του Καιρού ως θεότητας που προσωποποιεί την κατάλληλη στιγμή ήταν δημοφιλές στην αρχαιότητα και ο Λύσιππος του έδωσε μια χαρακτηριστική, δυναμική μορφή.
Το πραγματικό χάλκινο, αλληγορικό άγαλμα του Λυσίππου ήταν τοποθετημένο έξω από το σπίτι του στην Αγορά της Ελληνιστικής Σικυώνας.
Ήταν στημένος ο "καιρός" μπροστά από οικοδόμημα, σύμφωνα με τον επιγραμματοποιό Ποσείδιππο, ώστε να αποτελεί διδαχή για τους περαστικούς.
Το Επίγραμμα του Ποσείδιππου, που σώζεται είναι η παρακάτω:
-Ποιος και από που είναι ο δημιουργός σου;
-Από την Σικυώνα είναι.
-Ποίο είναι το όνομα του;
-Λύσιππος.
-Ποιος είσαι εσύ;
-Είμαι ο Καιρός, που δαμάζει τα πάντα.
-Γιατί με τα άκρα των δακτύλων σου πατάς;
-Πάντα τρέχω.
-Γιατί έχεις φτερά στα πόδια σου;
-Σαν τον άνεμο πετάω.
-Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
-Δείγμα προς τους ανθρώπους, πώς είμαι πιο κοφτερός από την αιχμή του.
-Γιατί έχεις την κόμη στην όψη;
-Για να με αρπάξει εκείνος που θα με συναντήσει.
-Γιατί είσαι πίσω φαλακρός;
-Γιατί αν δεν με πιάσεις από εμπρός, είναι αδύνατον να με πιάσεις από πίσω
-Για πιο σκοπό σε έκανε ο τεχνίτης;
-Για σένα ξένε, για να μάθεις και να γίνεις σοφότερος.
Αυτή η λεπτομέρεια συμβόλιζε ότι είναι εύκολο να "πιάσεις" την ευκαιρία/Καιρό όταν έρχεται, αλλά αδύνατο να την ξαναπιάσεις μόλις περάσει.
Το έργο βρισκόταν στη Σικυώνα και έγινε ευρύτερα γνωστό μέσα από το ρωμαϊκό αντίγραφο που φυλάσσεται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο του Τορίνο.
Το θέμα του Καιρού ως θεότητας που προσωποποιεί την κατάλληλη στιγμή ήταν δημοφιλές στην αρχαιότητα και ο Λύσιππος του έδωσε μια χαρακτηριστική, δυναμική μορφή.
Το πραγματικό χάλκινο, αλληγορικό άγαλμα του Λυσίππου ήταν τοποθετημένο έξω από το σπίτι του στην Αγορά της Ελληνιστικής Σικυώνας.
Ήταν στημένος ο "καιρός" μπροστά από οικοδόμημα, σύμφωνα με τον επιγραμματοποιό Ποσείδιππο, ώστε να αποτελεί διδαχή για τους περαστικούς.
Το Επίγραμμα του Ποσείδιππου, που σώζεται είναι η παρακάτω:
-Ποιος και από που είναι ο δημιουργός σου;
-Από την Σικυώνα είναι.
-Ποίο είναι το όνομα του;
-Λύσιππος.
-Ποιος είσαι εσύ;
-Είμαι ο Καιρός, που δαμάζει τα πάντα.
-Γιατί με τα άκρα των δακτύλων σου πατάς;
-Πάντα τρέχω.
-Γιατί έχεις φτερά στα πόδια σου;
-Σαν τον άνεμο πετάω.
-Γιατί κρατάς ξυράφι στο δεξί σου χέρι;
-Δείγμα προς τους ανθρώπους, πώς είμαι πιο κοφτερός από την αιχμή του.
-Γιατί έχεις την κόμη στην όψη;
-Για να με αρπάξει εκείνος που θα με συναντήσει.
-Γιατί είσαι πίσω φαλακρός;
-Γιατί αν δεν με πιάσεις από εμπρός, είναι αδύνατον να με πιάσεις από πίσω
-Για πιο σκοπό σε έκανε ο τεχνίτης;
-Για σένα ξένε, για να μάθεις και να γίνεις σοφότερος.
επιμέλεια κειμένου:ntina
