Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μαθαίνω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μαθαίνω. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026

Μαθαίνω : Τί είναι το CRISPR και πώς δουλεύει;

                                             Από Ερμής Γεωργιάδης, Μοριακός Βιολόγος
Από την πρώτη χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος και μετά, το CRISPR αποτελεί την πιο εντυπωσιακή τομή στην ιστορία της γενετικής και παρ’ όλη τη σημαντικότητά του δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό.
Στη βάση του το CRISPR (Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeat) είναι μία επαναστατική τεχνική ακριβούς κατάτμησης και τροποποίησης του DNA, είτε αυτό ανήκει σε άνθρωπο ή ζώο, είτε σε βακτήριο, που ανακαλύφθηκε όταν ερευνητές μελετούσαν το ανοσοποιητικό σύστημα κάποιων βακτηρίων. 
Το όνομα αυτό αναφέρεται στη μοναδική οργάνωση μικρών και επαναλαμβανόμενων αλληλουχιών του DNA που βρίσκονται μέσα στο γενετικό σύστημα των βακτηρίων και αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού τους συστήματος.
Όταν ένας ιός προσβάλει το βακτηριακό κύτταρο, το ανοσοποιητικό CRISPR σύστημα του βακτηρίου αιχμαλωτίζει ένα τμήμα του DNA του ιού και το ενσωματώνει μέσα στο δικό του DNA. 
Με τον τρόπο αυτό το ανοσοποιητικό σύστημα του βακτηρίου αναγνωρίζει τον ιό από τον οποίο προήλθε και εξουδετερώνει την επίθεση καταστρέφοντας το γονιδίωμα του ιού που είναι απαραίτητο για την αναπαραγωγή του.
Αυτό γίνεται σε 3 βασικά βήματα:
-. Προσαρμογή: Το DNA του επιτιθέμενου ιού τμηματοποιηείται σε μικρά κομμάτια τα οποία ενσωματώνονται στην αλληλουχία CRISPR του βακτηριακού DNA.
-. Παραγωγή του CRISPR RNA: Γίνεται μετάφραση (μετατροπή του DNA – διπλή έλικα – σε RNA – μονή έλικα) των αλληλουχιών CRISPR του βακτηριακού DNA. Το παραγόμενο RNA κόβεται σε μικρά τμήματα που ονομάζονται CRISPR RNAs.
-. Στοχοποίηση: Τα μικρά αυτά κομμάτια RNA (CRISPR RNA) καθοδηγούν το ανοσοποιητικό σύστημα του βακτηρίου ώστε να καταστρέψει το γονιδίωμα του ιού εξαιρετικά καλά διότι προέρχονται από το ίδιο το γονιδίωμα του ιού.
Σήμερα, οι επιστήμονες μπορούν να αντιγράψουν τον τρόπο που δουλεύει το CRISPR και να κόψουν, ράψουν ή αντικαταστήσουν κομμάτια του DNA κατά βούληση, χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτή σε DNA οποιασδήποτε προέλευσης.
Οι εφαρμογές της τεχνικής CRISPR είναι πάρα πολλές. 
Εκτός από τη βιομηχανία, στην οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί όπου υπάρχουν βιομηχανικές διαδικασίες που εμπλέκονται βακτηριακές καλλιέργειες (π.χ. παραγωγή γαλακτοκομικών), μπορεί να αποτελέσει βασικό εργαλείο στο επιστημονικό εργαστήριο και στην ιατρική.
Μία εφαρμογή είναι η θεραπεία γενετικών ασθενειών. 
Τα πρώτα στοιχεία που δείχνουν ότι αυτή η τεχνική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να διορθώσει ενα μεταλλαγμένο γονίδιο και να αντιστρέψει συμπτώματα της νόσου σε ζωντανό ον δημοσιεύθηκε πρόσφατα.
Επιπρόσθετα στη θεραπεία κληρονομικών ασθενειών, η τεχνική αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις λοιμώδεις νόσους με την παρασκευή περισσότερο εξειδικευμένων αντιβιοτικών που στοχοποιούν μόνο τα βακτηριακά στελέχη που προκαλούν τη νόσο και όχι τα υπόλοιπα.
Τέλος, ένα πρόσφατο άρθρο περιγράφει πώς η τεχνική CRISPR χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει λευκά αιμοσφαίρια ανθεκτικά στον ιό HIV.

Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025

Μαθαίνω - αναλυτική κλίση ρήματος "αντεπεξέρχομαι"

Ενεστώτας
Οριστική

αντεπεξέρχομαι, 
αντεπεξέρχεσαι, 
αντεπεξέρχεται, 
αντεπεξερχόμαστε, 
αντεπεξέρχεστε, 
αντεπεξέρχονται
Υποτακτική
να αντεπεξέρχομαι, 
να αντεπεξέρχεσαι, 
να αντεπεξέρχεται, 
να αντεπεξερχόμαστε, 
να αντεπεξέρχεστε, 
να αντεπεξέρχονται
Προστακτική
β΄ πληθυντικό: 
αντεπεξέρχεστε
Μετοχή
αντεπεξερχόμενος, 
αντεπεξερχόμενη, 
αντεπεξερχόμενο
Παρατατικός
Οριστική
αντεπεξερχόμουν, 
αντεπεξερχόσουν, 
αντεπεξερχόταν, 
αντεπεξερχόμαστε, 
αντεπεξερχόσαστε, 
αντεπεξέρχονταν
(& αντεπεξερχόμουνα, 
αντεπεξερχόσουνα, 
αντεπεξερχότανε, 
αντεπεξερχόμασταν, 
αντεπεξερχόσασταν, 
αντεπεξερχόντουσαν)
Αόριστος
Οριστική

αντεπεξήλθα, 
αντεπεξήλθες, 
αντεπεξήλθε, 
αντεπεξήλθαμε, 
αντεπεξήλθατε, 
αντεπεξήλθαν (ή αντεπεξήλθανε)
Υποτακτική
να αντεπεξέλθω, 
να αντεπεξέλθεις, 
να αντεπεξέλθει, 
να αντεπεξέλθουμε, 
να αντεπεξέλθετε, 
να αντεπεξέλθουν (ή να αντεπεξέλθουνε)
Προστακτική
---

Εξακολουθητικός Μέλλοντας
Οριστική
θα αντεπεξέρχομαι, 
θα αντεπεξέρχεσαι, 
θα αντεπεξέρχεται, 
θα αντεπεξερχόμαστε, 
θα αντεπεξέρχεστε, 
θα αντεπεξέρχονται
Συνοπτικός Μέλλοντας
Οριστική

θα αντεπεξέλθω, 
θα αντεπεξέλθεις, 
θα αντεπεξέλθει, 
θα αντεπεξέλθουμε, 
θα αντεπεξέλθετε, 
θα αντεπεξέλθουν (ή θα αντεπεξέλθουνε)
Συντελεσμένος Μέλλοντας
Οριστική

θα έχω αντεπεξέλθει, 
θα έχεις αντεπεξέλθει, 
θα έχει αντεπεξέλθει, 
θα έχουμε αντεπεξέλθει, 
θα έχετε αντεπεξέλθει, 
θα έχουν(ε) αντεπεξέλθει
Παρακείμενος
Οριστική

έχω αντεπεξέλθει, 
έχεις αντεπεξέλθει, 
έχει αντεπεξέλθει, 
έχουμε αντεπεξέλθει, 
έχετε αντεπεξέλθει, 
έχουν(ε) αντεπεξέλθει
Υποτακτική
να έχω αντεπεξέλθει, 
να έχεις αντεπεξέλθει, 
να έχει αντεπεξέλθει, 
να έχουμε αντεπεξέλθει, 
να έχετε αντεπεξέλθει, 
να έχουν(ε) αντεπεξέλθει
Μετοχή
---
Υπερσυντέλικος
Οριστική

είχα αντεπεξέλθει, 
είχες αντεπεξέλθει, 
είχε αντεπεξέλθει, 
είχαμε αντεπεξέλθει, 
είχατε αντεπεξέλθει, 
είχαν(ε) αντεπεξέλθει
     Σημείωση: Πρόκειται για ήδη αρχαίο ρήμα, σύνθετο με 
τις προθέσεις αντί, επί και εξ, πράγμα που σημαίνει ότι προφέρεται και γράφεται σωστά με -ε- αντεπεξέρχομαι. 
Ο συχνός εσφαλμένος τύπος ανταπεξέρχομαι οφείλεται σε αναλογία προς τα σύνθετα που ξεκινούν με τον συνδυασμό ανταπο- (με δεύτερη την πρόθεση από), π.χ. ανταποκρίνομαι, ανταποδίδω κ.ά.
    -. τις πολύτιμες πληροφορίες για το συγκεκριμένο ρήμα βρήκα στο ιστολόγιο:https://latistor.blogspot.com/2025/08/blog-post_80.html

Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2025

Μαθαίνω - Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν (Συνηθίζεται στους Κλαζομένιους να διαπράττουν απρέπειες)

Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν είναι έκφραση που χρησιμοποιείται για να δηλώσει υποτιμητικά και απαξιωτικά για κάποιον ότι είναι γνωστός για την απρεπή συμπεριφορά του, ότι δηλ. η απρέπειά του είναι σύνηθες γνώρισμα του χαρακτήρα του, ότι η απρέπεια είναι αναμενόμενη από αυτόν.
Η φράση έγινε παροιμιώδης έκφραση και χρησιμοποιείται σήμερα για να χαρακτηρίσει τη ροπή κάποιου ανθρώπου στην ασχημοσύνη (απρέπεια, ακοσμία), την έκφραση περιφρόνησης για ανθρώπους τέτοιας ποιότητας από τους οποίους είναι αναμενόμενη απρεπής συμπεριφορά.
Μετάφραση αρχαίου κειμένου (όπως παραδίδεται από τον Κλαύδιο Αιλιανό συγγραφέα του 2ου μ.Χ. αιώνα, στο έργο του Ποικίλη Ιστορία)
         Η σύντομη ιστορία που αναφέρει ο Κλαύδιος Αιλιανός έχει ως εξής
Περὶ τῶν τοὺς τῶν Ἐφόρων θρόνους ἀσβόλῳ χρισαμένων
Κλαζομενίων τινὲς εἰς τὴν Σπάρτην ἀφικόμενοι καὶ ὔβρει καὶ ἀλαζονείᾳ χρώμενοι τοὺς τῶν ἐφόρων θρόνους, ἔνθα εἰώθασι καθήμενοι χρηματίζειν καὶ τῶν πολιτικῶν ἔκαστα διατάττειν, ἀλλὰ τούτους γε τοὺς θρόνους ἀσβόλῳ κατέχρισαν. μαθόντες δὲ οἱ ἔφοροι οὐκ ἠγανάκτησαν, ἀλλὰ τὸν δημόσιον κήρυκα καλέσαντες προσέταξαν αὐτὸν δημοσίᾳ κηρύξαι τοῦτο δὴ τὸ θαυμαζόμενον· «ἐξέστω Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν.»
Σχετικά με τους θρόνους των Εφόρων στη Σπάρτη που μαυρίστηκαν.
Κάποιοι από τους Κλαζομένιους, όταν έφτασαν στην Σπάρτη, με ύβρη και αλαζονεία αντιμετώπισαν τους θρόνους των εφόρων, όπου αυτοί συνήθιζαν να κάθονται και να αποφασίζουν και για τα θέματα της πολιτείας να διατάσσουν, αλλά και αυτούς τους θρόνους καταμαύρισαν. 
Όταν δε το έμαθαν οι έφοροι, δεν αγανάκτησαν, αλλά αφού κάλεσαν τον δημόσιο κήρυκα, τον πρόσταξαν να διακηρύξει δημοσίως αυτό το θαυμαστό "συνηθίζεται στους Κλαζομένιους να διαπράττουν απρέπειες"
               Ανάλυση
Η εκτίμηση για αυτή την ιστορία είναι ότι οι Έφοροι της Σπάρτης, γνωρίζοντας ότι οι Κλαζομένιοι ήταν σύμμαχοι, δε θέλησαν να τους τιμωρήσουν για να μη διαταράξουν τη σχέση τους με την αποικία των Κλαζομενών της Μικράς Ασίας (κοντά στη Σμύρνη), αλλά ούτε και θέλησαν να επιτρέψουν αυτή την αυθαιρεσία χωρίς να δράσουν. 
Με την ανακοίνωση αυτή αφενός πέτυχαν να δείξουν στους Σπαρτιάτες ότι η συμπεριφορά των Κλαζομενίων ήταν μόνο κατ’ εξαίρεση αποδεκτή και αφετέρου να υποδείξουν την έντονη ενόχλησή τους στους Κλαζομενίουςκαι να τους επιτιμήσουν για το χαρακτήρα τους.
                  επιμέλεια κειμένου:nrina

Τρίτη 8 Ιουλίου 2025

Μαθαίνω - "εις αύριον τα σπουδαία"

Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου το 404 π.Χ, η Σπάρτη τήρησε επιθετική πολιτική απέναντι στην υπόλοιπη Ελλάδα και αποξενώθηκε από πολλούς συμμάχους της.
Η Θήβα, εν τω μεταξύ, αύξησε τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του πολέμου και θέλησε να πάρει υπό κατοχή της τις πόλεις τής Βοιωτίας. 
Αυτή η πολιτική οδήγησε σε σύγκρουση μεταξύ της Θήβας και της Σπάρτης. 
Το 395 π.Χ, η Θήβα, μαζί με την Αθήνα, 
την Κόρινθο και το Άργος,
άρχισε πόλεμο με τη Σπάρτη, γνωστό ως Κορινθιακό Πόλεμο.
Ο πόλεμος διήρκεσε 8 χρόνια και η Θήβα αναγκάστηκε να συνάψει ξανά συμμαχία με τη Σπάρτη.
Το 382 π.Χ, ωστόσο, ο Σπαρτιάτης διοικητής Φοιβίδας διέπραξε κάτι που θα έκανε οριστικά τη Θήβα εχθρό της Σπάρτης.
Αφού διέσχισε κατά τη διάρκεια εκστρατείας τη Βοιωτία, εκμεταλλεύτηκε εμφύλια διαμάχη στη Θήβα και μπήκε στην πόλη με τον στρατό του. 
Εκεί, κατέλαβε την Καδμεία, την ακρόπολη της Θήβας και έδιωξε το αντισπαρτιατικό κόμμα από την πόλη.
Εδώ συναντάμε και τον Επαμεινώνδα, στον οποίον, παρόλο που ανήκε στην παράταξη αυτή, επιτράπηκε να μείνει στην πόλη. 
Οι Σπαρτιάτες διόρισαν φιλική σε αυτούς κυβέρνηση στη Θήβα και εγκατέστησαν φρουρά στην Καδμεία για να ελέγχουν τους Θηβαίους.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη σπαρτιατική κατοχή, οι εξόριστοι Θηβαίοι συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα και με παρότρυνση του Πελοπίδα, ετοιμάστηκαν να ελευθερώσουν την πόλη τους. Εν τω μεταξύ, στη Θήβα, ο Επαμεινώνδας ετοίμαζε τους νεαρούς Θηβαίους για να αντιμετωπίσουν τους Σπαρτιάτες.
Τον χειμώνα του 379 π.Χ. μια μικρή ομάδα από εξόριστους, με αρχηγό τον Πελοπίδα, διείσδυσε στην πόλη.
Σχετική πληροφορία έφτασε στους κυβερνήτες της Θήβας κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου που οργάνωσαν, αλλά ο αρχηγός τους Αρχίας, προκειμένου να μη χάσει τη διασκέδαση, είπε το περίφημο "εις αύριον τα σπουδαία" - 
Οι εξόριστοι Θηβαίοι, μεταμφιεσμένοι σε γυναίκες, μπήκαν στην αίθουσα του συμποσίου, σκότωσαν τους αρχηγούς της φίλα προσκείμενης στην Σπάρτη κυβέρνησης και βοηθούμενοι από τον Επαμεινώνδα και τον Γοργίδα, ο οποίος διοικούσε μια ομάδα νεαρών, και από ένα σώμα Αθηναίων οπλιτών, περικύκλωσαν μετά τους Σπαρτιάτες στην Καδμεία.
Την επόμενη ημέρα, ο Επαμεινώνδας και ο Γοργίδας έφεραν τον Πελοπίδα και τους άνδρες του στη συνέλευση και προέτρεψαν τους Θηβαίους να πολεμήσουν για την ελευθερία τους. 
Η Καδμεία περικυκλώθηκε και οι Σπαρτιάτες δέχθηκαν επίθεση, διότι ο Πελοπίδας είχε καταλάβει πως έπρεπε να νικήσει τους Σπαρτιάτες πριν να φθάσουν δυνάμεις από τη Σπάρτη. Η σπαρτιατική φρουρά παραδόθηκε με τον όρο να φύγει ασφαλής....
                                     επιμέλεια κειμένου:ntina

Σάββατο 24 Μαΐου 2025

Μαθαίνω - αρχαία ελληνικά: αναλυτική κλίση του ρήματος "φείδομαι"

φείδομαι - ρήμα
οι σημασίες του: τσιγκουνεύομαι, 
διστάζω να δώσω, 
κάνω οικονομία, 
δείχνω συγκράτηση,
λυπάμαι
-. δεν φείδομαι χρημάτων
-. φείδου χρόνου/μη σπαταλάς το χρόνο σου
φείδομαι = κάνω οικονομία, προσέχω, λυπάμαι
χρόνοι του ρήματος:
Ενεστώτας: 
φείδομαι
Παρατατικός: 
εφειδόμην
Μέλλοντας: 
φειδήσομαι φείσομαι και ποιητ. πεφιδήσομαι
Αόριστος: 
ἐφεισάμην και φεισάμην και αόριστος β' πεφιδόμην, 
Παρακείμενος: 
πέφεισμαι
Υπερσυντελικος: 
επεφείσμην
Ενεστώτας
Οριστική

φείδομαι, 
φείδῃ ή φείδει, 
φείδεται, 
φειδόμεθα, 
φείδεσθε, 
φείδονται
Υποτακτική
φείδωμαι, 
φείδῃ, 
φείδηται, 
φειδώμεθα, 
φείδησθε, 
φείδωνται
Ευκτική
φειδοίμην, 
φείδοιο, 
φείδοιτο, 
φειδοίμεθα, 
φείδοισθε, 
φείδοιντο
Προστακτική
φείδου, 
φειδέσθω, 
φείδεσθε, 
φειδέσθων ή φειδέσθωσαν
Απαρέμφατο
φείδεσθαι
Μετοχή
φειδόμενος
φειδομένη
φειδόμενον
Παρατατικός
Οριστική

ἐφειδόμην, 
ἐφείδου, 
ἐφείδετο, 
ἐφειδόμεθα, 
ἐφείδεσθε, 
ἐφείδοντο
Μέλλοντας
Οριστική

φείσομαι, 
φείσῃ ή φείσει, 
φείσεται, 
φεισόμεθα, 
φείσεσθε, 
φείσονται
Ευκτική
φεισοίμην, 
φείσοιο, 
φείσοιτο, 
φεισοίμεθα, 
φείσοισθε, 
φείσοιντο
Απαρέμφατο
φείσεσθαι
Μετοχή
φεισόμενος
φεισομένη
φεισόμενον
Παθητικός Μέλλοντας
Οριστική

φεισθήσομαι, 
φεισθήσῃ ή φεισθήσει, 
φεισθήσεται, 
φεισθησόμεθα, 
φεισθήσεσθε, 
φεισθήσονται
Ευκτική
φεισθησοίμην, 
φεισθήσοιο, 
φεισθήσοιτο, 
φεισθησοίμεθα, 
φεισθήσοισθε, 
φεισθήσοιντο
Απαρέμφατο
φεισθήσεσθαι
Μετοχή
φεισθησόμενος
φεισθησομένη
φεισθησόμενον
Αόριστος
Οριστική

ἐφεισάμην, 
ἐφείσω, 
ἐφείσατο, 
ἐφεισάμεθα, 
ἐφείσασθε, 
ἐφείσαντο
Υποτακτική
φείσωμαι, 
φείσῃ, 
φείσηται, 
φεισώμεθα, 
φείσησθε, 
φείσωνται
Ευκτική
φεισαίμην, 
φείσαιο, 
φείσαιτο, 
φεισαίμεθα, 
φείσαισθε, 
φείσαιντο
Προστακτική
φεῖσαι, 
φεισάσθω,
φείσασθε, 
φεισάσθων ή φεισάσθωσαν
Απαρέμφατο
φείσασθαι
Μετοχή
φεισάμενος
φεισαμένη
φεισάμενον
Παθητικός Αόριστος
Οριστική

ἐφείσθην, 
ἐφείσθης, 
ἐφείσθη, 
ἐφείσθημεν, 
ἐφείσθητε, 
ἐφείσθησαν
Υποτακτική
φεισθῶ, 
φεισθῇς, 
φεισθῇ, 
φεισθῶμεν, 
φεισθῆτε, 
φεισθῶσι(ν)
Ευκτική
φεισθείην, 
φεισθείης, 
φεισθείη, 
φεισθείημεν ή φεισθεῖμεν, 
φεισθείητε ή φεισθεῖτε, 
φεισθείησαν ή φεισθεῖεν
Προστακτική
φείσθητι, 
φεισθήτω, 
φείσθητε, 
φεισθέντων ή φεισθήτωσαν
Απαρέμφατο
φεισθῆναι
Μετοχή
φεισθείς
φεισθεῖσα
φεισθέν
Παρακείμενος
Οριστική

πέφεισμαι, 
πέφεισαι, 
πέφεισται, 
πεφείσμεθα, 
πέφεισθε, 
πεφεισμένοι εἰσί
Υποτακτική
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον ὦ
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον ᾖς
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον ᾖ
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα ὦμεν
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα ἦτε
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα ὦσι
Ευκτική
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον εἴην
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον εἴης
πεφεισμένος- πεφεισμένη- πεφεισμένον εἴη
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα εἴημεν (εἶμεν)
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα εἴητε (εἶτε)
πεφεισμένοι- πεφεισμέναι- πεφεισμένα εἴησαν (εἶεν)
Προστακτική
πέφεισο, 
πεφείσθω,
πέφεισθε, 
πεφείσθων ή πεφείσθωσαν
Απαρέμφατο
πεφεῖσθαι
Μετοχή
πεφεισμένος,
πεφεισμένη,
πεφεισμένον
Υπερσυντέλικος
ἐπεφείσμην, 
ἐπέφεισο, 
ἐπέφειστο, 
ἐπεφείσμεθα, 
ἐπέφεισθε, 
πεφεισμένοι ἦσαν

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2025

Μαθαίνω - Τι είναι το μηδέν;

Το μεγάλο ενδιαφέρον για το μηδέν, αυτό το στρογγυλό τίποτα, τη σκοτεινή πύλη προς το άγνωστο, "το Ο χωρίς πρόσωπο", όπως το αποκάλεσε ο Σαίξπηρ, συνεχίζεται αμείωτο και επανέρχεται, κατά καιρούς, με διαφορετικούς τρόπους. 
To μηδέν υπήρξε και το θέμα του ενδιαφέροντος βιβλίου του Robert Kaplan "Το Υπαρκτό Τίποτα"
Μια ιστορία του μηδενός" (εκδόσεις Αλεξάνδρεια). 
Ο συγγραφέας αφηγείται τη διαδρομή του μηδενός μέσα στο χρόνο, χωρίς να στερεί από το θέμα του την επιστημονική, τη φιλοσοφική και την υπαρξιακή του διάσταση.
Το μηδέν δεν αντιμετωπιζόταν πάντοτε ως αριθμός. 
Η περιπέτεια της μεταμόρφωσής του στον αριθμό που γνωρίζουμε δεν ήταν εύκολη και ακολούθησε αρκετούς ελιγμούς. 
Σήμερα είναι αριθμός, αλλά και αριθμητικό ψηφίο που δίνει αξία σε άλλους αριθμούς, χρησιμοποιείται ως σύμβολο κράτησης θέσης σε θεσιακά συστήματα, ενώ περισσότερο γνωστή είναι η χρήση του στους υπολογιστές, τις τηλεοράσεις και τα τηλέφωνα που λειτουργούν με αριθμούς εκφρασμένους στο δυαδικό σύστημα με 0 και 1. 
Κλειδί της κατανόησης της έννοιάς του, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι η μελέτη της ιδέας του μηδενός, της λειτουργίας και της συμπεριφοράς του.
Στο σύντομο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να παρακολουθήσετε, συνοπτικά, την πορεία του μηδενός μέσα στον χρόνο, από την εποχή που ο άνθρωπος δημιούργησε την τέχνη της μέτρησης μέχρι σήμερα.
                       

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2025

Μαθαίνω: Τι σημαίνει;

 ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν
Είναι ένα ρητό με αλληγορική σημασία που μας έρχεται από την αρχαιότητα
"Ωδινεν όρος και έτεκε μυν" και προέρχεται από το απόσπασμα: 
"Ώδινεν όρος, Ζευς δ’ εφοβείτο, το όρος έτεκε μυν" δηλαδή "έπιασαν οι πόνοι του τοκετού το βουνό κι ο Δίας φοβήθηκε, αυτό όμως γέννησε ποντικό"
Πρόκειται για μια αρχαιοπρεπή έκφραση που σημαίνει ότι υποσχέθηκε πολλά και δεν έκανε τίποτα. 
Την χρησιμοποιούμε μεταφορικά  και όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ασήμαντο ή ανάξιο λόγου αποτέλεσμα, ενώ αναμέναμε κάτι αξιόλογο.

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2025

Μαθαίνω : επίθετα, για να δούμε τι γνωρίζουμε για αυτά

ΜΑΘΗΜΑ 14ον

Φίλοι μου σήμερα θὰ ῥίξουμε μία ματιὰ στὶς κλίσεις τῶν ἐπιθέτων.
Ἐπίθετα εἶναι οἱ λέξεις ποὺ «τίθενται» ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν, γιὰ αὐτὸ καὶ λέγονται ἒτσι. (Ἐπὶ + θέτω στὸ οὐσιαστικό.)
Δηλαδὴ στὴν φράσι «ὁ καλὸς ἂνδρας», ἡ λέξις «καλός» εἶναι τὸ ἐπίθετο ποὺ τίθεται «ἐπι» τοῦ οὐσιατικοῦ «ἂνδρας».

Τὰ ἐπίθετα χωρίζονται σέ:

  • 1. τρικατάληκτα μὲ τρία γένη, ( μὲ τρεῖς καταλήξεις, μία γιὰ τὸ κάθε γένος). Π.χ. ὁ καλ-ός, ἡ καλ-ή, τὸ καλ-όν.
    Ἂλλο παράδειγμα: ὁ βαθ-ύς, ἡ βαθ-εῖα, τὸ βαθ-ύ.

    Σχηματίζουν τὸ θηλυκὸ κατὰ τὴν Α’ κλίσι (ἡ καλὴ – τῆς καλῆς – τῇ καλῆ, ἡ βαθεῖα – τῆς βαθείας – τῇ βαθεία), καὶ τὸ ἀρσενικὸ καὶ οὐδέτερο κατὰ τὴν Β΄ κλίσι (ὁ καλὸς – τοῦ καλοῦ – τῷ καλῷ, τὸ καλὸν – τοῦ καλοῦ – τῷ καλῷ) ἢ κατὰ τὴν Γ΄ κλίσι (ὁ βαθὺς – τοῦ βαθέως – τῷ βαθεῖ, τὸ βαθὺ – τοῦ βαθέος – τῷ βαθεῖ).
  • 2. δικατάληκτα μὲ τρία γένη (τὸ ἀρσενικὸ καὶ θηλυκὸ ἒχουν ἓναν τύπο). Ἂλλα κλίνονται κατὰ τήν Β΄καὶ ἂλλα κατὰ τὴν Γ΄ κλίσι.
    Συνήθως δικατάληκτα ἐπίθετα εἶναι οἱ σύνθετες λέξεις, ὃπως «ὁ – ἡ ἐπιμελής», «τὸ ἐπιμελές», «ὁ – ἡ ἀρτιμελής», «τὸ ἀρτιμελές» κ.λ.π.
    Ἂλλο παράδειγμα εἶναι οἱ λέξεις «ὁ ἂφθον-ος, ἡ ἂφθον-ος» καὶ οὐδέτερον «τὸ ἂφθον-ον».

Προσέξτε: ὁ ἐπιμελ-ὴς (μαθητής), ἡ ἐπιμελ-ὴς (μαθήτρια), τὸ ἐπιμελ-ὲς (παιδί).
ΠΡΟΣΟΧΗ!!!! Ἓνα σύνηθες λάθος ποὺ κάνουν πολλοὶ φίλοι ἀπὸ ἂγνοια, εἶναι στὶς καταλήξεις αὐτῶν τῶν ἐπιθέτων. Ἂς τὰ δοῦμε:

Ἑνικὸς ἀριθμὸς

(ὁ, ἡ ἐπιμελής)

Ὀνομαστική:     ὁ – ἡ ἐπιμελής
Γενική:             τοῦ – τῆς ἐπιμελοῦς
Δοτική:             τῷ – τῇ ἐπιμελεῖ
Αἰτιατική:         τὸν – τὴν ἐπιμελῆ
Κλητική:           ὦ ἐπιμελές!

Πληθυντικὸς ἀριθμὸς

Ὀνομαστική:   οἱ – αἱ ἐπιμελ-εῖς
Γενική:           τῶν ἐπιμελ- ῶν
Δοτική:           τοῖς – ταῖς ἐπιμελ-έσι (ν)
Αἰτιατική:       τοὺς – τὰς ἐπιμελ-εῖς

Κλητική:        ὦ ἐπιμελ – εῖς!

ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ!!!

Ἑνικὸς ἀριθμὸς

Ὀνομαστική:  τὸ ἐπιμελὲς
Γενική:          τοῦ ἐπιμελοῦς
Δοτική:           τῷ ἐπιμελεῖ
Αἰτιατική:       τὸ ἐπιμελὲς
Κλητική:         ὦ ἐπιμελὲς

Πληθυντικὸς ἀριθμὸς

Ὀνομαστική:  τὰ ἐπιμελῆ
Γενική:           τῶν ἐπιμελῶν

Δοτική:           τοῖς ἐπιμελέσι
Αἰτιατική:       τά ἐπιμελῆ
Κλητική:         ὦ ἐπιμελῆ!

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Τὰ τριγενῆ καὶ δικατάληκτα τὰ προφέρουμε σωστά, ἀλλιῶς φαντάζουμε ἀγράμματοι: ὁ, ἡ ἀρτιμελής, τὸ ἀρτιμελές, καί πληθυντικός: οἱ ἀρτιμελεῖς καὶ τὰ ἀρτιμελῆ!!!!
ΑΥΤΟ εἶναι τὸ βασικότερο σημεῖο τοῦ σημερινοῦ μαθήματος!!!!
Βέβαια στὴν νεοελληνικὴ ἒχουν ἀσελγήσει καὶ στὰ ἐπίθετα καὶ λέγονται «τέρατα» τοῦ τύπου «τοῦ ἐπιμελῆ»….Τί ἀκούγεται σωστότερο, «τοῦ ἐπιμελοῦς μαθητοῦ» ἢ «τοῦ ἐπιμελῆ μαθητοῦ»;
Δὲν λέμε «ὁ διεθνῆ φήμης τραγουδιστής»….ἀλλὰ «ὁ διεθνοῦς φήμης τραγουδιστής
»

  • 3. μονοκατάληκτα μὲ δύο γένη (δὲν ὑπάρχει οὐδέτερο).
    Π.χ. ὁ – ἡ φυγὰς (τοῦ – τῆς φυγάδος, τῷ – τῇ φυγάδι), ὁ – ἡ πένης(= πτωχός) (τοῦ – τῆς πένητος, τῷ – τῇ πένητι), ὁ – ἡ βλὰξ (τοῦ – τῆς βλακός, τῷ – τῇ βλακί). Αὐτὰ κλίνονται συνήθως καταὰ τὴν γ΄ κλίσι.

Μπορεῖτε νὰ ἀνατρέξετε στὰ προηγούμενα μαθήματα προκειμένου νὰ θυμηθῆτε τὶς κλίσεις τῶν οὐσιαστικῶν. Ἂν ἒχετε ἀκολουθήσει τὶς ὁδηγίες μου καὶ ἒχετε «νοιώσει» τὴν μουσικὴ τῆς γλώσσης μας, θὰ εἶναι ἁπλὸ γιὰ ἐσᾶς νὰ κλίνετε τὰ ἐπίθετα. (Μάθημα 7ον (Α΄κλίσις), μάθημα 8ον (Β΄κλίσις), μάθημα 10ον (Γ΄κλίσις))

Ἂς δοῦμε συνοπτικὰ κάποια παραδείγματα.

Τὰ δευτερόκλιτα τρικατάληκτα (μὲ τρία γένη):
Ἑνικὸς ἀριθμός:           ὁ σοφ-ὸς – τοῦ σοφ-οῦ – τῷ σοφ-ῷ,

                                      ἡ σοφ-ὴ – τῆς σοφ-ῆς – τῇ σοφ-ῇ,
τὸ σοφ-ὸν – τοῦ σοφ-οῦ – τῷ σοφ-ῷ.

Πληθυντικὸς ἀριθμός: οἱ σοφ-οὶ – τῶν σοφ-ῶν – τοῖς σοφ-οῖς,
αἱ σοφ-αὶ – τῶν σοφ-ῶν – ταῖς σοφ-αῖς,
τὰ σοφ-ὰ – τῶν σοφ-ῶν – τοῖς σοφ-οῖς.

Τριγενῆ καὶ δικατάληκτα ἐπίθετα ὃμως, εἶναι καὶ κάποια ποὺ σχηματίζουν τὸν θηλυκὸ τύπο τῆς λέξεως μὲ κατάληξι –α.
Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ πρὶν τὴν κατάληξι τοῦ ἀρσενικοῦ προηγεῖται φωνῆεν ἢ ῥ. Ἒτσι λέμε:

ὁ δίκαι-ος, ἡ δικαί-α, τό δίκαι-ον! ὁ στέρε-ος, ἡ στερε-ά, τὸ στέρε-ον!! ὁ νέ-ος, ἡ νέ-α, τὸ νέ-ον !!!

Ἂς δοῦμε πῶς κλίνονται «ὁ δίκαιος, ἡ δικαία, τὸ δίκαιον»:

Ἑνικός ἀριθμός:               ὁ δίκαι-ος – τοῦ δικαί-ου – τῷ δικαί-ῳ,
ἡ δικαί-α – τῆς δικαί-ας – τῇ δικαί-ᾳ,
τὸ δίκαι-ον – τοῦ δικαί-ου – τῷ δικαί-ῳ.

Πληθυντικός ἀριθμός:    οἱ δίκαι-οι – τῶν δικαί-ων – τοῖς δικαί-οις,
αἱ δίκαι-αι – τῶν δικαί-ων – ταῖς δικαί-αις,
τά δίκαι-α – τῶν διακαί-ων – τοῖς δικαί-οις.

Παρατηροῦμε ὃτι ὁ τόνος τοῦ θηλυκοῦ, ὃταν τὸ ἀρσενικὸ τονίζεται στὴν προπαραλήγουσα, μπαίνει στὴν παραλήγουσα.
Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ τὸ –α τῆς καταλήξεως τοῦ θηλυκοῦ εἶναι μακρόν.
Ἒτσι λέμε: ὁ ἃγιος, ἡ ἁγία, τό ἃγιον.

ΓΙΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΜΕΛΕΤΗ μπορεῖτε νὰ μεταβῆτε ἐδῶ.

Τριτόκλιτα τρικατάληκτα:

Ἑνικὸς ἀριθμός:              ὁ βαρὺς – τοῦ βαρέ-ος – τῷ βαρ-εῖ,
ἡ βαρεῖα – τῆς βαρείας – τῇ βαρείᾳ,
τό βαρὺ – τοῦ βαρέ-ος – τῷ βαρεῖ.

Πληθυντικὸς ἀριθμός:     οἱ βαρεῖς – τῶν βαρέ-ων – τοῖς βαρέσ-ι,
αἱ βαρεῖαι – τῶν βαρειῶν – ταῖς βαρείαις,
τὰ βαρέ-α – τῶν βαρέ-ων – τοῖς βαρέσι. ***

Μὲ τὶς ἲδιες καταλήξεις κλίνεται ὁ ἣμισυς – ἡ ἡμισεία – τό ἣμισυ – (πληθυντικός) οἱ ἡμίσεις – αἱ ἡμίσειαι – τά ἡμίσεα καί ἡμίση. (Γιὰ τοὺς φίλους μουσικοὺς καὶ ὂχι μόνον)

Ἐπίσης ἒχουμε τὰ τρικατάληκτα σὲ –ας -ασα –αν (πᾶς – πᾶσα – πᾶν), σὲ -εις
–εσσα – εν (χαρίεις – χαρίεσσα – χαρίεν) καὲ σὲ – ων –ουσα –ον (παρὼν – παροῦσα – παρόν).

Ἑνικὸς ἀριθμός:              ὁ πᾶς – τοῦ παντ-ὸς – τῷ παντ-ί,
ἡ πᾶσα – τῆς πάσ-ης – τῇ πάσ-ῃ,
τό πᾶν – τοῦ παντὸς – τῷ παντί.

Πληθυντικὸς ἀριθμός:     οἱ πάντ-ες – τῶν πάντ-ων – τοῖς πᾶσ-ι,
αἱ πᾶσαι – τῶν πασῶν – ταῖς πάσαις,
τὰ πάντα – τῶν πάντων – τοῖς πᾶσι.

Ἑνικὸς ἀριθμός:              ὁ χαρίεις – τοῦ χαρίεντ-ος – τῷ χαρίεντ-ι,
ἡ χαρίεσσα – τῆς χαριέσσης – τῇ χαριέσσι,
τὸ χαρίεν – τοῦ χαρίεντος – τῷ χαρίεντι.

Πληθυντικὸς ἀριθμός:     οἱ χαρίεντ-ες – τῶν χαριέντ-ων – τοῖς χαρίεσι,
αἱ χαρίεσσαι – τῶν χαριεσσῶν – ταῖς χαριέσσαις,
τὰ χαρίεντ-α – τῶν χαριέντ-ων – τοῖς χαρίεσι.

Ἑνικὸς ἀριθμός:             ὁ παρὼν – τοῦ παρόντ-ος – τῷ παρόντ-ι,
ἡ παροῦσα – τῆς παρούσης – τῇ παρούσῃ,
τὸ παρὸν – τοῦ παρόντ-ος – τῷ παρόντ-ι.

Πληθυντικὸς ἀριθμός:    οἱ παρόντ-ες – τῶν παρόντ-ων – τοῖς παροῦσ-ι,
αἱ παροῦσαι – τῶν παρουσῶν – ταῖς παρούσαις,
τὰ παρόντ-α – τῶν παρόντ-ων – τοῖς παροῦσ-ι.

Καὶ τέλος ἂς δοῦμε τριγενῆ καὶ δικατάληκτα ποὺ κλίνονται ὡς τριτόκλιτα:

Ἑνικὸς ἀριθμός:               ὁ, ἡ εὐδαίμων – τοῦ, τῆς εὐδαίμον-ος – τῷ, τῇ εὐδαίμον-ι,
οὐδέτερον:    τὸ εὐδαίμον – τοῦ εὐδαίμον-ος – τῷ εὐδαίμον-ι.

Πληθυντικὸς ἀριθμός:     οἱ, αἱ εὐδαίμονες – τῶν εὐδαιμόν-ων – τοῖς, ταῖς εὐδαίμοσι,
οὐδέτερον:    τὰ εὐδαίμον-α – τῶν εὐδαιμόν-ων – τοῖς εὐδαίμοσ-ι.

Κατὰ τὸν ἲδιον τρόπο κλίνονται «ὁ σόφρων», «ὁ βασιλόφρων», «ὁ παράφρων» κ.ἂ.

Πάντοτε νὰ θυμόμαστε ὃτι στὶς σύνθετες λέξεις, κλίνουμε τὴν λέξι κατὰ τὸ δεύτερο συνθετικό.
Π.χ. ὁ κατ-αγγέλων – τοῦ κατ-αγγέλοντος – τῷ κατ-αγγέλοντι κ.λ.π.
Τὸ δεύτερο συνθετικὸ τῆς λέξεως, «ὁ ἀγγέλων», εἶναι τριτόκλιτη καὶ ὡς τέτοια κλίνεται ἡ λέξις. Μέ τὸ ἲδιο σκεπτικό, τὸ ἐπίθετο «ὁ – ἡ εὒχαρις», ποὺ ἐπίσης ἒχει ὡς δεύτερο συνθετικὸ τὴν τριτόκλιτη λέξι «ἡ χάρις», θὰ κλιθῆ στὴν γενική: «τοῦ – τῆς εὐ-χάριτος», ἀφοῦ «ἡ χάρις» κλίνεται «ἡ χάρις, τῆς χάριτ-ος, τῇ χάριτ-ι» κ.λ.π.

ΓΙΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΜΕΛΕΤΗ μπορεῖτε νὰ μεταβεῖτε ἐδῶ

*** Ἐπειδή ὃσοι παρακολουθοῦν τὰ μαθήματα μὲ συνέπεια ἒχουν φθάσει σὲ καλὸ γνωσιακὸ ἐπίπεδο, καὶ πρὸς χάριν οἰκονομίας χώρου, δὲν θεωρῶ σκόπιμο νὰ κλίνῳ τὰ ὀνόματα σὲ ὃλες τὶς πτώσεις. Ὃσοι ἐπιθυμοῦν μποροῦν νὰ δοῦν λεπτομερῶς τὶς κλίσεις τῶν ἐπιθέτων στοὺς παραπάνω προτεινομένους ἱστοτόπους, καθὼς κι ἐδῶ

Χρύσα Λίνδου

https://filonoi.gr/2015/01/16/httpfilonoi-gr20141024xr-mathhmata-arxaion-ellhnikon-14on/

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2025

Μπορείτε να το διαβάσετε; Για κάντε μια προσπάθεια!

Σνφμύωα με μαι έυρενα στο Πμανιπσητετο του Κμτρπιαιζ, δεν πζαιει ρλόο με τι σρειά είναι τοθοπεμέτενα τα γτάμαμρα μσέα σε μία λξλέη, αεκρί το πώτρο κια το ταελείτυο γάμρμα να ενίαι στη στωσή θσέη. 
Τα υλοπιόπα μροπούν να ενίαι σε τχίυεας θιέεσς και να μροπετίε να τις δαβαιάεστε χρωίς πλβημόρα. 
Ατυό γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξηέ αλλά την λξηέ σαν σνύλοο.
Ατίπτσυεο ε;
ninta!

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2024

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - Όπερ Έδει Δείξαι

από το χρονολόγιο του Γιάννης Τσιανάκας
https://www.facebook.com/yannistsianakas/posts/pfbid0iwKuf3V7uSc8hKAC1H41aiPTaneNuYUdsUvrQha2KmgVPdKkpSeSKD8sb8E9SQPPl
Όπερ Έδει Δείξαι.
Με την φράση Όπερ Έδει ∆είξαι (ο.ε.δ), δηλαδή το οποίο έπρεπε να αποδειχθεί, έκλεινε ο Ευκλείδης κάθε θεώρηµα στα Στοιχεία.
Αντιστοίχως κάθε κατασκευή έκλεινε µε τη φράση:
Όπερ Έδει Ποιήσαι, δηλαδή όπως έπρεπε να κατασκευαστεί.
Στα λατινικά η αντίστοιχη φράση είναι:
Quod Erad Demonstrandum (Q.E.D).
Στη φράση αυτή συνοψίζεται η πεµπτουσία των µαθηµατικών. Κάθε µαθηµατική πρόταση πρέπει να αποδειχθεί ώστε να εγκυροποιηθεί και να γίνει καθολικά αποδεκτή από τη µαθηµατική κοινότητα. 
Η απόδειξη εισήχθη στα µαθηµατικά από τον Θαλή (640-546 π.Χ) και έκτοτε τα συνοδεύει απαρέγκλιτα στο ταξίδι τους µέσα στο χρόνο, καθιστώντας τα ισχυρά και απαλλάσσοντάς τα, κατά το δυνατόν, από υποκειµενικότητες.
Επίσης, µε τη φράση:
Όπερ Έδει ∆είξαι, ή Ποιήσαι ο Ευκλείδης ήθελε να τονίσει και το εξής. 
Αφού αποδείξαµε µια πρόταση και κατακτήσαµε τη γνώση που µας προσφέρει προχωράµε στην απόδειξη (ή κατασκευή) της επόµενης πρότασης. 
Η ολοκλήρωση µιας πρότασης είναι η αφετηρία για την επόµενη. 
∆εν σταµατάµε λοιπόν στα κατακτηθέντα, αλλά προχωράµε στην επόµενη γνώση διαρκώς!
Το ερώτηµα που τίθεται τώρα είναι πότε σταµατάµε. 
Η απάντηση είναι όταν κατακτήσουµε το στόχο που έχουµε θέσει από την αρχή.
Αυτό ο Ευκλείδης το έκανε με µεγάλη µαεστρία στα Στοιχεία και δεν σταµάτησε παρά στην 465η πρόταση, όπου απέδειξε ότι τα Πλατωνικά Στερεά είναι ακριβώς αυτά τα πέντε, δηλαδή τα κανονικά:
Τετράεδρο, Κύβος, Οκτάεδρο, ∆ωδεκάεδρο και Εικοσάεδρο. 
Συνεπώς ο σκοπός της συγγραφής των Στοιχείων ήταν η κατασκευή των πέντε Πλατωνικών Στερεών σε µια διαδροµή 465 προτάσεων. Στη διαδροµή αυτή, σύµφωνα µε τον Πρόκλο (412-485 µ.Χ), δεν χρησιµοποίησε όλες τις γνωστές προτάσεις, αλλά µόνο αυτές που ήταν απαραίτητες για τον τελικό σκοπό.
Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Μεγάλου ∆άσκαλου Ευκλείδη που τηρείται απαρέγκλιτα µέχρι σήµερα.

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 2024

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - αιθέρας

Αιθέρας το 5ο στοιχείο που "κάνουμε πως δεν υπάρχει"
Ο αιθέρας εμφανίζεται σε όλα τα χειρόγραφα της αλχημείας και τους περιοδικούς πίνακες μέχρι τον 19ο αιώνα, και στη συνέχεια αφαιρείται.
Ο Nikola Tesla αναφέρθηκε στον αιθέρα ως το
υπεραγώγιμο στρώμα της ύλης που είναι δυνατόν να μεταφέρει ασύρματα τον ηλεκτρισμό, ανεξάρτητα από την απόσταση και τα εμπόδια
Γιατί λοιπόν αποκλείουμε τον αιθέρα από τη σύγχρονη επιστήμη;
Αφαιρέθηκε επειδή δεν έχει υλική μορφή ή επειδή αυτό θα αποτελούσε εμπόδιο για τη νέα μεταρρύθμιση της μετρημένης ενέργειας;
                                                                                                               anonymous source

Κυριακή 3 Μαρτίου 2024

Δαμναμενέας - αρχάνθρωποι και αυτόχθονες

Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι
Όταν η Ρέα πήγε στην Κρήτη να γεννήσει τον Δία, ανέβηκε στο βουνό Ίδη και περίμενε την ώρα της. 
Μόλις την έπιασαν οι πόνοι, στηρίχτηκε στη γη και με τα δυο της χέρια. 
Από εκεί που ακουμπούσαν τα δάχτυλά της, ξεφύτρωσαν δαίμονες, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, Ιδαίοι από το όνομα του βουνού, Δάκτυλοι από τα δάχτυλά της, που την βοήθησαν να γεννήσει.
Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήταν πέντε ή δέκα ή δεκαπέντε ή πενήντα δαίμονες της Φρυγίας και της Κρήτης, γιοι, κατ’ άλλη εκδοχή, της νύμφης Αγχιάλης και πιστοί της Κυβέλης, όπως αποκαλούσαν τη Ρέα στη Μ. Ασία. 
Μερικοί μύθοι αναφέρουν ότι είναι οι πρώτοι κάτοικοι της Κρήτης, ανακάλυψαν τη χρήση της φωτιάς και τη μεταλλουργία και δίδαξαν τη μουσική στον Ορφέα.
Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι "ήταν δέκα, όσα και τα δάχτυλα", λέει μια εκδοχή. 
Υπήρχαν άλλοι που βεβαίωναν ότι ήταν εκατό. 
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ήταν πενήντα, 
είκοσι δεξιόχειρες, σιδηρουργοί το επάγγελμα, και τριάντα αριστερόχειρες, μάγοι. 
Κατά τον Φερεκύδη, ΣΤ’ π.Χ. αιώνα, οι 32, κι όχι τριάντα, "αριστεροί" Δάκτυλοι είχαν την δυνατότητα να κάνουν μάγια και οι είκοσι "δεξιοί" να τα λύνουν. 
Κατά τον Παυσανία (Β’ μ.Χ. αιώνα), ήταν μόνο πέντε: 
Ο αρχηγός τους, Ιδαίος Ηρακλής, ιδρυτής των Ολυμπιακών αγώνων, διαφορετικός από τον πανελλήνιο ήρωα, ο Ίδας και οι Παιωναίος, 
Επιμήδης και Ιάσιος.
Άλλος μύθος διηγείται πως αλλιώς γεννήθηκαν οι Ιδαίοι Δάκτυλοι και εξηγεί: 
Όταν η Ρέα γέννησε τον Δία, ανέθεσε την ανατροφή του στην Αδράστεια, κόρη πανάρχαιου βασιλιά της Κρήτης. 
Η Αδράστεια δεν ήταν βασιλοπούλα αλλά νύμφη, αναφέρει άλλος μύθος. 
Η Ρέα της ανέθεσε να αναθρέψει τον Δία μαζί με την νύμφη, και όχι κατσίκα,  Αμάλθεια και τη νύμφη Ίδη (ή Ίδα). 
Ο Δίας, ακόμα κι όταν έγινε αρχηγός των θεών, έδειχνε μεγάλο σεβασμό στην Αδράστεια. Όμως αγάπησε την Ίδη, πλάγιασε μαζί της κι απέκτησαν παιδιά τους Ιδαίους Δακτύλους και τους Κουρήτες. 
Αλλά το όνομα Αδράστεια σημαίνει "η Αναπότρεπτη". 
Στα τέλη του Ε’ π.Χ. αιώνα, αποτελούσε προσωνυμία της Νέμεσης, κόρης της Νύχτας, προσωποποίησης της οργής των θεών απέναντι στην ανθρώπινη αλαζονεία, φρουρού της ηθικής τάξης και τιμωρού κάθε ηθικής παρεκτροπής. 
Πολλοί υποθέτουν ότι οι νύμφες Αδράστεια, Ίδη και Αμάλθεια αποτελούσαν μια ακόμα τριάδα γυναικείων θεοτήτων, συγγενών με τις Ερινύες.
Στην Προποντίδα, στην φρυγική, ασιατική, πλευρά, υπήρχε πόλη Αδράστεια, ενώ σε έναν μύθο φρυγικής προέλευσης αναφέρεται η Αδράστεια ως Θεά Μητέρα που είχε υπηρέτες "τους τρεις Ιδαίους Δακτύλους", Άκμονα, 
Κέλμη και Δαμναμενέα. 
Ξεπετάχτηκαν από την γη κι έγιναν οι πρώτοι σιδηρουργοί. 
Άκμονας είναι και το αμόνι. 
Δαμναμενέας σημαίνει "αυτός που δαμάζει", το σφυρί και Κέλμης, κατά μία άποψη, το μαχαίρι που σφυρηλατείται.
Ο Κέλμης ήταν σύντροφος και παιδικός φίλος του Δία αλλά είχε την ατυχία να προσβάλει την Ρέα, την θεϊκή μητέρα. 
Η Τιτανίδα, για τιμωρία, τον μεταμόρφωσε σε μέταλλο που βασανίζεται ανάμεσα στο σφυρί και το αμόνι, "μεταξύ σφύρας και άκμονος". 
Κατά μια εκδοχή, οι Άκμονας και Δαμναμενέας εχθρεύονταν τον Κέλμη και τον βασάνιζαν με μεγάλη τους ευχαρίστηση.
Ως δύο, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, κατά τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, Γ’ π.Χ. αιώνα, ήταν ο Τιτίας και ο Κυλληνός και κάθονταν πλάι στη Μεγάλη Μητέρα της Φρυγίας, μοιράζοντας τον θρόνο μαζί της. 
Τους τιμούσαν μαζί με την Δινδυμίη, την Κυβέλη του βουνού Δίνδυμον, Δίκορφο, κοντά στην Κύζικο, στον ναό της που, κατά την παράδοση, είχαν ιδρύσει εκεί οι Αργοναύτες. 
Και οι δύο γεννήθηκαν στη σπηλιά Δίκτη, όταν η Αγχιάλη, νύμφη αλλά και ονομασία της Μεγάλης Μητέρας, πίεσε την γη με τα δάχτυλα των δυο χεριών της, τότε που την έπιασαν οι πόνοι της γέννας.
Κουρήτες και Κορύβαντες
Οι Κουρήτες ήταν νεαροί ιερείς του Δία, που εκτελούσαν θορυβώδη όργια χτυπώντας μεταξύ τους τις ασπίδες και χορεύοντας με πολλή φασαρία. 
Κατάντησαν κι αυτοί να λατρεύονται ως δαίμονες και να συγχέονται με τους Κορύβαντες και τους Ιδαίους Δακτύλους. 
Κορύβαντες ονομάζονταν οι ιερείς της Ρέας Κυβέλης που τελούσαν τα της λατρείας της με παράφορους χορούς και εκκωφαντική μουσική.
Κατά μια εκδοχή, οι Κορύβαντες ήταν τρία αδέλφια. 
Οι δυο σκότωσαν τον τρίτο, τύλιξαν το κεφάλι του με κόκκινο πανί, του φόρεσαν στεφάνι, το έβαλαν πάνω σε μια χάλκινη ασπίδα και το μετέφεραν ως τις υπώρειες του Ολύμπου όπου το έθαψαν. 
Μετά, μετέφεραν το καλάθι των μυστηρίων στη χώρα των Ετρούσκων. 
Το καλάθι περιείχε τον φαλλό του θεού Διονύσου. 
Σύμφωνα με πολλούς αρχαίους συγγραφείς, οι Κορύβαντες ταυτίζονται με τους Κουρήτες, αλλά, όπως αναφέρεται στη συνέχεια, και με τους Κάβειρους, οι οποίοι και είχαν αναλάβει την φύλαξη του Δία, όταν ήταν μωρό, κι έκαναν μεγάλη φασαρία για να μην ακούσει ο Κρόνος το κλάμα του.
Κατ’ άλλους, οι Κορύβαντες ήταν τέσσερις ή εννέα ή δέκα ή ολόκληρος λαός, οι πρώτοι άνθρωποι που κατοίκησαν πάνω στην γη. 
Κατά τη μία εκδοχή, οι άλλοι Τιτάνες έφεραν τους Κορύβαντες από την Κολχίδα και τους πρόσφεραν στην Ρέα, κατά την άλλη, η Ρέα κάλεσε τους Κουρήτες στην Κρήτη, από την Φρυγία.
Υπήρχε όμως και η άποψη ότι οι Κορύβαντες βγήκαν από την γη όπως τα δέντρα ή ότι το νερό της βροχής γονιμοποίησε την Γη που τους γέννησε. 
Ως γονείς τους όμως αναφέρονται και ο Δίας με την Ήρα ή ήταν παιδιά του Απόλλωνα και της Μούσας Θάλειας, ενώ μια άλλη εκδοχή προσπαθεί να διαχωρίσει τα πράγματα: Οι Κουρήτες ήταν παιδιά των Ιδαίων Δακτύλων.
Στους επόμενους αιώνες, Κορύβαντες και Βερεκύνδες, από το ομώνυμο βουνό της Φρυγίας, ονομάζονταν οι ιερείς της Ρέας Κυβέλης. 
Τιμούσαν την θεά με εκκωφαντική μουσική, τύμπανα, κύμβαλα και κρόταλα και παράφορους νυχτερινούς χορούς, κάτω από την λάμψη των πυρσών. 
Από αυτούς προήλθε η λέξη "κορυβαντισμός" που σήμαινε μανιώδη ενθουσιασμό.
Οπωσδήποτε, Ιδαίοι Δάκτυλοι, 
Κουρήτες και Κορύβαντες συνδέονταν με τους πρώτους επί γης κατοίκους, πριν να φθάσει ο άνθρωπος στον πολιτισμό, όταν η λατρεία της Μεγάλης Μητέρας επικρατούσε κάθε άλλης. Ήταν η Μητέρα Γη, 
η Ρέα Μητέρα, 
η Ρέα Κυβέλη της Μικράς Ασίας που έφτασε να συγχέεται με την Δήμητρα, τ
ην Ήρα και την Εστία, ως θεά της γονιμότητας, της βλάστησης και της ευφορίας.
historyreport.gr
 wikipedia.org