Το Matrix είναι η εικονική πραγματικότητα που έχει επιβληθεί στις αισθήσεις μας για να μας κρύψει την αλήθεια.

Η πασίγνωστη παρασκηνιακή ιστορία από τη δημιουργία της ταινίας The Matrix (1999) των αδελφών Wachowskis.

Η παραγωγή του The Matrix πέρασε από πολλά στάδια και το αρχικό σενάριο των Wachowskis είχε αρκετές σημαντικές διαφορές - από τους χαρακτήρες και το casting μέχρι τη φύση του ίδιου του ψηφιακού κόσμου.
Η αρχική ιδέα των δημιουργών ήταν πολύ πιο επιστημονικά ακριβής, αλλά θεωρήθηκε "δύσκολη" για το ευρύ κοινό της εποχής.
Η αρχική ιδέα ήταν οι άνθρωποι ως Neural Network (Νευρωνικό Δίκτυο)
Στο αρχικό σενάριο, οι μηχανές δεν χρησιμοποιούσαν τους ανθρώπους ως μπαταρίες, αλλά εκμεταλλεύονταν την υπολογιστική ισχύ του ανθρώπινου εγκεφάλου. 
Οι δισεκατομμύρια συνδεδεμένοι εγκέφαλοι λειτουργούσαν ως ένας γιγαντιαίος, οργανικός κβαντικός υπολογιστής (ένα τεράστιο παράλληλο επεξεργαστικό δίκτυο) που επέτρεπε στις μηχανές να τρέχουν το ίδιο το Matrix και να επεξεργάζονται δεδομένα.
Γιατί άλλαξε σε μπαταρίες;
-. μα, γιατί παρενέβη το στούντιο!
Τα στελέχη της Warner Bros θεώρησαν ότι η ιδέα της "κοινής υπολογιστικής ισχύος" ήταν πολύ περίπλοκη και τεχνική για το κοινό του 1999, όταν το ίντερνετ και οι υπολογιστές δεν ήταν ακόμα τόσο καθημερινά ενταγμένα στη ζωή των ανθρώπων.
Έτσι, επινοήθηκε η ιδέα της θερμικής και ηλεκτρικής ενέργειας* (το διάσημο πλάνο όπου ο Μορφέας δείχνει στον Neo μια μπαταρία Duracell).
Αυτή η αλλαγή δημιούργησε μια μεγάλη "τρύπα" στο σενάριο (plot hole) που οι φίλοι της επιστημονικής φαντασίας εντοπίζουν αμέσως - σύμφωνα με τον Πρώτο Νόμο της Θερμοδυναμικής, η ενέργεια δεν παράγεται από το μηδέν. 
Για να κρατήσουν οι μηχανές τους ανθρώπους ζωντανούς, ώστε να παράγουν θερμότητα, έπρεπε να τους ταΐζουν. 
Η ενέργεια που θα ξόδευαν οι μηχανές για να συντηρήσουν τους ανθρώπους θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από την ενέργεια που θα έπαιρναν πίσω από αυτούς.
Ωστόσο, η αλληγορία του ανθρώπου-μπαταρία λειτούργησε άψογα οπτικά και συμβολικά, κάνοντας την ταινία το απόλυτο cult classic.
Oι πιο ενδιαφέρουσες αλλαγές που έγιναν πριν το σενάριο πάρει την τελική του μορφή
1. Ο Switch θα άλλαζε κυριολεκτικά φύλο (Gender-fluid)
Ο χαρακτήρας της Switch (που τελικά υποδύθηκε η Belinda McClory με το χαρακτηριστικό λευκό κουστούμι) είχε γραφτεί αρχικά για να αναδεικνύει την έννοια της "residual self-image" - της υπολειμματικής αυτοεικόνας**
Στον πραγματικό κόσμο, ο χαρακτήρας θα ήταν άνδρας, αλλά μέσα στο Matrix θα εμφανιζόταν ως γυναίκα (ή το αντίστροφο).
Η Warner Bros όμως απέρριψε την ιδέα, θεωρώντας ότι θα μπέρδευε το κοινό. Έτσι, ο χαρακτήρας παρέμεινε γυναίκα και στους δύο κόσμους, αν και το ανδρόγυνο στυλ και το όνομα Switch/Αλλαγή παρέμειναν ως κατάλοιπα της αρχικής ιδέας.
2. Ο Μορφέας ως εκκεντρικός προφήτης
Στο αρχικό draft, ο Μορφέας δεν ήταν ο επιβλητικός, στωικός και απόλυτα συγκροτημένος ηγέτης που ενσάρκωσε ο Lawrence Fishburne.
Ήταν ένας πιο "άγριος", σχεδόν τρελός χαρακτήρας. 
Ζούσε στο Matrix ως ένας εκκεντρικός τύπος που στεκόταν στις γωνίες των δρόμων και φώναζε στον κόσμο να ξυπνήσει, θυμίζοντας τους κλασικούς τύπους που προειδοποιούν για το τέλος του κόσμου.
Οι δημιουργοί συνειδητοποίησαν ότι ο Neo χρειαζόταν μια φιγούρα μέντορα που να εμπνέει απόλυτο σεβασμό και σιγουριά, ώστε να δικαιολογηθεί η απόφασή του να τον ακολουθήσει τυφλά.
3. Ο Cypher δεν πρόδιδε για μια μπριζόλα
Η προδοσία του Cypher είναι από τις πιο δυνατές υποπλοκές της ταινίας, αλλά το κίνητρό του στο αρχικό σενάριο ήταν διαφορετικό.
Ο Cypher δεν ζητούσε απλώς μια άνετη ζωή με πλούτη και άγνοια μέσα στο Matrix. 
Ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Trinity. 
Η προδοσία του πήγαζε από τη ζήλεια του για τον Neo και την απόρριψη που ένιωθε από την Trinity.
Η αλλαγή έκανε τον χαρακτήρα πιο βαθύ. 
Το να προδώσει τους φίλους του επειδή "η άγνοια είναι ευτυχία" και επειδή δεν άντεχε τη σκληρή πραγματικότητα του αληθινού κόσμου (το άγευστο porridge), ενίσχυσε το κεντρικό φιλοσοφικό δίλημμα της ταινίας.
4. Το Matrix δεν ήταν μόνο το 1999
Στην ταινία, ο Μορφέας εξηγεί ότι το Matrix έχει κολλήσει στο αποκορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού, δηλαδή στα τέλη του 20ού αιώνα.
Στην αρχική ιδέα το Matrix ήταν μια dynamic (δυναμική) προσομοίωση που άλλαζε εποχές. 
Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό ζούσαν κανονικά την ιστορία, περνώντας από τον 19ο αιώνα στον 20ό και οι μηχανές απλώς έκαναν "reset" (επανεκκίνηση) του χρόνου όταν ο πολιτισμός έφτανε πολύ κοντά στην ανακάλυψη της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Αυτό άλλαξε και έδωσε μια πιο κλειστοφοβική, "grunge" αισθητική των late 90s, που ταίριαζε απόλυτα με το κλίμα της εποχής.
5. Ο ρόλος του Neo και το εναλλακτικό casting
Το σενάριο είχε γραφτεί με έναν κάπως διαφορετικό Neo στο μυαλό των δημιουργών και οι αλλαγές στο casting θα άλλαζαν εντελώς την ταινία:
Will Smith - Ήταν η πρώτη επιλογή για τον Neo. 
Απέρριψε τον ρόλο για να παίξει στο Wild Wild West (κάτι για το οποίο έχει δηλώσει ότι μετανιώνει). 
Ο Smith είχε πει ότι αν έπαιζε αυτός, ο Μορφέας θα έπρεπε να είναι λευκός (είχαν προτείνει τον Val Kilmer), οπότε η δυναμική Keanu Reeves - Lawrence Fishburne δεν θα υπήρχε ποτέ.
Nicolas Cage και Johnny Depp - Είχαν επίσης δεχτεί προτάσεις. 
Η Warner Bros πίεζε για τον Depp, αλλά τελικά ο Keanu Reeves κέρδισε τους  Wachowskis επειδή "κατάλαβε" αμέσως τη φιλοσοφική διάσταση του σεναρίου.
          * Η θερμική και η ηλεκτρική ενέργεια αποτελούν δύο από τις βασικότερες μορφές ενέργειας που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα και στη βιομηχανία, με στενή αλληλεξίδηση μεταξύ τους
          **Η υπολειμματική αυτοεικόνα/ residual self-image είναι ένας ψυχολογικός όρος που αναφέρεται στην εσωτερική νοητική εικόνα που διατηρεί ένα άτομο για τον εαυτό του, η οποία βασίζεται στο πώς ήταν στο παρελθόν και όχι στο πώς είναι στο παρόν.
Ο όρος έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μέσα από την ταινία The Matrix, όπου περιγράφει τη νοητική προβολή του ψηφιακού εαυτού ενός ανθρώπου μέσα στην προσομοίωση, αλλά στην πραγματική ψυχολογία και νευρολογία περιγράφεται ένα πολύ υπαρκτό φαινόμενο.

                 κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

o απαγορευμένος πλανήτης/ανάμεσα σε δύο κόσμους - πως είχα "δει" την εμβληματικότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας

Η εμβληματικότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας "Απαγορευμένος Πλανήτης/Forbidden Planet", κυκλοφόρησε το 1956.

Ηταν η ταινία που μας σύστησε τον Robby το ρομπότ, ένα από τα πιο διάσημακαι αναγνωρίσιμα ρομπότ του σινεμά.
Αποτέλεσε τεράστια έμπνευση για τη δημιουργία του μετέπειτα Star Trek.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: 

Leslie Nielsen,
Walter Pidgeon
Anne Francis
Warren Stevens
Robby the Robot

    ο απαγορευμένος Πλανήτης μέσα από τα δικά μου μάτια

Ένα διαστημόπλοιο φτάνει στον πλανήτη Altair IV, πολλά έτη φωτός μακριά από τη Γη.

Η αποστολή του είναι να ανακαλύψει τι απέγινε μια προηγούμενη επιστημονική αποστολή, από την οποία δεν έχει υπάρξει καμία επικοινωνία εδώ και χρόνια.

Στην επιφάνεια του πλανήτη βρίσκουν έναν παράξενο, σχεδόν μαγικό κόσμο.

Μόνο ένας άνθρωπος έχει απομείνει ζωντανός: ο Dr. Edward Morbius, ένας ιδιοφυής επιστήμονας, μαζί με την κόρη του, Altaira και τον Robby, ένα εκπληκτικά προηγμένο ρομπότ.

Ο Morbius τους προειδοποιεί να φύγουν.

Δεν είναι απλώς ότι ο πλανήτης είναι επικίνδυνος.

Κάτι βρίσκεται εκεί κάτω.

Κάτω από την επιφάνεια του Altair IV υπάρχουν τα κατάλοιπα ενός πανάρχαιου πολιτισμού, των Krell. 

Ήταν ένας πολιτισμός τόσο προηγμένος ώστε είχε καταργήσει την ανάγκη για μηχανές που χειρίζονται ύλη - οι Krell είχαν φτάσει στην ικανότητα να μετατρέπουν τη σκέψη σε πραγματικότητα.

Και τότε η ταινία αρχίζει να μετακινείται από την επιστημονική φαντασία στη φιλοσοφία.

Οι άνθρωποι που έφτασαν στον πλανήτη πιστεύουν ότι αναζητούν έναν εξωτερικό εχθρό. Σιγά-σιγά όμως αποκαλύπτεται ότι ο πραγματικός εχθρός δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο.

Βρίσκεται μέσα του.

Ο Morbius έχει αποκτήσει πρόσβαση στην τεχνολογία των Krell και έχει αυξήσει δραματικά τη νοητική του ικανότητα. 

Όμως η ίδια τεχνολογία έχει μια τρομακτική ιδιότητα - μπορεί να δώσει υλική υπόσταση όχι μόνο στις συνειδητές σκέψεις, αλλά και στις κρυφές, απωθημένες επιθυμίες και στα σκοτεινά ένστικτα.

Κάτι που ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι σκέφτεται μπορεί να γίνει πραγματικό.

Κάτι που δεν παραδέχεται ότι επιθυμεί μπορεί να αποκτήσει σώμα.

Κάτι που έχει θάψει βαθιά μέσα του μπορεί να βγει από το σκοτάδι και να αρχίσει να κινείται στον κόσμο.

Και έτσι εξηγείται το αίνιγμα του πολιτισμού των Krell.

Δεν καταστράφηκαν επειδή κάποιος εξωτερικός εχθρός ήταν ισχυρότερος από αυτούς.

Καταστράφηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η ανώτερη νοημοσύνη τους, η τεχνολογική τους παντοδυναμία και η ικανότητά τους να πραγματοποιούν τη σκέψη τους δεν μπόρεσαν να εξουδετερώσουν εκείνο το αρχαιότερο κομμάτι της ύπαρξής τους που κρυβόταν κάτω από τον πολιτισμό και τη λογική.

Η ταινία δανείζεται ουσιαστικά εδώ την ιδέα του "id" του Freud — του αρχέγονου, ασυνείδητου τμήματος του ανθρώπου που περιέχει επιθυμίες, παρορμήσεις και ένστικτα.

Και θέτει ένα ερώτημα που παραμένει εκπληκτικά σύγχρονο:

Τι θα συμβεί αν η νοημοσύνη μας γίνει τόσο ισχυρή ώστε να μπορεί να πραγματοποιεί κάθε σκέψη μας, πριν ακόμη καταλάβουμε τι πραγματικά σκεφτόμαστε;

Ο Robby, αντίθετα, αποτελεί μια θαυμάσια αντιστροφή.

Είναι μηχανή, αλλά δεν είναι το τέρας.

Είναι δημιούργημα ανθρώπινης νοημοσύνης, αλλά συμπεριφέρεται με λογική, αυτοσυγκράτηση και σχεδόν ηθική συνέπεια. 

Μπορεί να υπολογίζει, 

να κατασκευάζει, 

να υπηρετεί και να προστατεύει — αλλά δεν έχει τις σκοτεινές ανθρώπινες παρορμήσεις που οδηγούν τον Morbius στην καταστροφή.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα φιλοσοφική αντιστροφή της ταινίας: ο άνθρωπος φοβάται τη μηχανή επειδή πιστεύει ότι η νοημοσύνη της μπορεί να γίνει επικίνδυνη.

Η Forbidden Planet όμως προτείνει κάτι διαφορετικό: ίσως η επικίνδυνη δύναμη δεν είναι η νοημοσύνη, αλλά αυτό που κρύβεται μέσα σε εκείνον που την κατέχει.

Οι Krell είχαν σχεδόν θεϊκή τεχνολογία.

Ο Morbius αποκτά ένα μέρος της.

Ο Robby έχει εκπληκτική τεχνητή νοημοσύνη.

Κι όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος παραμένει κάτι πολύ παλαιότερο από όλα αυτά:

ο ίδιος ο άνθρωπος.

Και ίσως γι' αυτό η ταινία παραμένει τόσο σημαντική στην ιστορία της επιστημονικής φαντασίας. 

Δεν είναι τελικά μια ταινία για έναν απαγορευμένο πλανήτη.

Είναι μια ταινία για το απαγορευμένο μέρος του ανθρώπινου εαυτού.

Εκείνο που βρίσκεται κάτω από τη συνείδηση.

Εκεί όπου κατοικούν οι σκέψεις που δεν ομολογούμε ούτε στον εαυτό μας.

Και η ταινία αφήνει να αιωρείται μια ανατριχιαστική ιδέα:

Όσο μεγαλύτερη γίνεται η δύναμη της νοημοσύνης, τόσο σημαντικότερο γίνεται το ερώτημα όχι "τι μπορεί να κάνει;", αλλά "ποιος είναι αυτός που σκέφτεται;"

                                  κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

                                                                                                                          athinorama

στον ίσκιο τ'ουρανού μας ξεγέλασαν με μάγια...

...ένα σοκολατένιο σπιτάκι μάς παρέσυρε στη σκλαβιά και στην καταστροφή,
έτσι, δεν είμαστε απλώς υποδουλωμένοι αλλά παγιδευμένοι.
το τεχνούργημα πρόβαλε σκοπίμως μία ψευδαίσθηση,

που θα μας εισήγαγε και θα μας καθοδηγούσε.
ωστόσο, κάποιες φορές μιά παγίδα,

όπως ο ιστός της αράχνης παγιδεύει μιά θανάσιμη οντότητα, που είναι ικανή να σκοτώσει τον κατασκευαστή της παγίδας,
αυτό μπορεί να συμβαίνει εδώ...
μπορεί να μην είμαστε αυτό που φαινόμαστε ακόμη και για μας τους ίδιους!

...και εγώ, ακόμα κι εκείνο τον καιρό,

αναζητούσα τρόπους να αντιπαραθέσω την πραγματικά ανθρώπινη μορφή με αυτό που αργότερα θα αποκαλούσα ''ανδροειδές'' 

ή 

''αντανακλαστική μηχανή''που μοιάζει με άνθρωπο αλλά δεν είναι!

...από γραπτά του Philip K. Dick

επιμέλεια κειμένου:ntina

στο γυμνό οφθαλμό φάνταζε σαν μια μικρή κόκκινη σφαίρα

...είχε μια ασαφή ιδέα τι ήταν η Κιβωτός, αλλά το Ρότορ ήταν το αντίστοιχό της.
Έφερνε ένα δείγμα της ανθρωπότητας που θα παρέμενε σε ασφάλεια και από το οποίο ένας νέος, καλύτερος κόσμος θα χτιζόταν...
...ένας αστέρας κόκκινος νάνος που κινούνταν ανελέητα πάνω στο μονοπάτι του...
Αυτός και οι κόσμοι του ήταν ασφαλείς.
Όχι όμως και η Γη...
Η Νέμεση βρισκόταν στο δρόμο της προς τη Γη!!!
...και ο Μέγας...ο γιγάντιος πλανήτης αερίων...
...και ο Μέγας έχει ένα δορυφόρο...
...''σε αυτή την περίπτωση, αφού ονόμασες εσύ τη Νέμεση κι ένας από τους ανθρώπους σου ονόμασε το Μέγα, θα πάρω κι εγώ το προνόμιο να δώσω όνομα στο δορυφόρο.
Θα τον βαφτίσω Ερυθρό, που αν θυμάμαι καλά, σχετίζεται με την ελληνική λέξη για το ''κόκκινο''...
είπε ο Πιτ...
...στο γυμνό οφθαλμό φάνταζε σαν μια μικρή κόκκινη σφαίρα και με την έλλειψη ακτινοβολίας ορατού φωτός μπορούσε να την κοιτάξει κανείς χωρίς πρόβλημα.
Από την μία πλευρά.
Ο Μέγας φαινόταν σαν μια κοκκινωπή κουκίδα...
Ο Ερυθρός ήταν επίσης ορατός με το τηλεσκόπιο σαν μια σβησμένη πορφυρή κουκίδα......
η Μαρλέινα έφυγε από το Ρότορ...περπάτησε μακρυά από τον Θόλο...
...δεν ήθελε να υπάρχει τίποτα μπροστά της, μόνο ο εαυτός της και ο Ερυθρός...

και...

Έτος 2236 μ.Χ. Η Γη και οι διαστημικές αποικίες της οδηγούνται στον εκφυλισμό. 

Ο μακρινός αστέρας Νέμεση προβάλλει ως ύστατη ελπίδα σωτηρίας.

Μια ομάδα τολμηρών ξεκινάει για εκεί, με αποστολή να ιδρύσει έναν καινούργιο, ανώτερο πολιτισμό. 

Κάποια στιγμή ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι θα πληροφορηθεί ότι η Νέμεση δεν είναι παρά ένας θανάσιμος κίνδυνος για τη Γη. 

Όταν όμως θα θελήσει να τον αποκαλύψει, κάτι θα εμφανιστεί για να την εμποδίσει...

...Isaac Asimov και Νέμεση

επιμέλεια κειμένου: ntina

Ray Douglas Bradbury - ο άνθρωπος που έγραψε το Fahrenheit 451 για να αποτρέψει και όχι να προβλέψει το μέλλον!

"Πρώτα απ' όλα, δεν γράφω επιστημονική φαντασία. 
Έχω γράψει μόνο ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας και αυτό είναι το Fahrenheit 451, βασισμένο στην πραγματικότητα. 
Η επιστημονική φαντασία είναι μια απεικόνιση του πραγματικού. 
Η φαντασία είναι μια απεικόνιση του εξωπραγματικού. 
Αυτός είναι ο λόγος που θα παραμείνει για πολύ καιρό - επειδή είναι ένας ελληνικός μύθος, και οι μύθοι έχουν αντοχή"
Ο Ray Bradbury συχνά χαρακτηρίζεται ως συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. 
Ωστόσο, ο ίδιος αντιστάθηκε σε αυτή την κατηγοριοποίηση, ορίζοντας την επιστημονική φαντασία ως "την τέχνη του δυνατού"
Σε ένα δοκίμιο του 1982, μεταξύ άλλων, έγραψε: 
"Οι άνθρωποι μου ζητούν να προβλέψω το μέλλον, όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να το αποτρέψω".
Πριν από αυτό, το 1996 ο Ray Bradbury παραχώρησε μια συνέντευξη στο περιοδικό Playboy. Εκεί εξέφρασε την επιθυμία του να αποτρέψει το μέλλον με βιβλία όπως το Fahrenheit 451 
-. ερώτηση: Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο άνθρωπος που έγραψε το Fahrenheit 451 δεν προσπαθούσε να προβλέψει το μέλλον.
-. απάντηση του Bradbury: "να προλάβω το μέλλον", έτσι το έθεσα εγώ. 
Όχι να το προβλέψω, να το αποτρέψω. 
Και με θυμό και επίθεση, ναι. 
Έχεις τη δυνατότητα να επιτίθεσαι σε αυτό που νομίζεις ότι είναι ηλίθιο. 
Αλλά τα κίνητρά σου είναι κρυμμένα από σένα εκείνη τη στιγμή. 
Είναι σαν να σκέφτεσαι - Να με πάρει ο διάολος, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως αυτό ήθελα!
     Όπως Ray Douglas Bradbury έτσι και Frank Herbert, όπου σε μια μελέτη του για την τριλογία του, το Dune και τη μυσταγωγία των υπερηρώων, λέει πως είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της επιδίωξης. 
Ο ίδιος έχει πει ότι η λειτουργία της επιστημονικής φαντασίας δεν είναι πάντα να προβλέπει το μέλλον, αλλά μερικές φορές να το αποτρέπει. 
Το σχόλιό του για το έργο του Huxley και του Orwell είχε πει πως μπορεί εξίσου καλά να εφαρμοστεί και στο δικό του: 
"Ούτε ο Θαυμαστός Νέος Κόσμος ούτε το 1984 θα αποτρέψουν το ενδεχόμενο να γίνουμε ένας πλανήτης υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Αδελφού, αλλά το κάνουν λίγο λιγότερο πιθανό, γιατί κάποιοι από εμάς έχουμε ευαισθητοποιηθεί απέναντι σε αυτή την πιθανότητα!

 κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Philip Dick : Έχετε προειδοποιηθεί. Θα σας δω στην άλλη πλευρά!

Ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει καλύψει τη Γη με πυρηνικά απόβλητα. 

"Do Androids Dream of Electric Sheep;" και διερωτάται για τη φύση της ανθρωπότητας μέσα από τη φιγούρα του Rick Deckard, ενός ανθρώπου που κυνηγάει "replicants/ανδροειδή" σχεδιασμένα να είναι "πιο ανθρώπινα από τον άνθρωπο", τα οποία χρησιμεύουν εκ των πραγμάτων ως σκλάβοι για τους τυχερούς κατοίκους της Γης που κατάφεραν να ξεφύγουν από τον κατεστραμμένο από τον πυρηνικό πόλεμο πλανήτη τους και να πάνε σε εξωγήινες αποικίες στον Άρη και αλλού. 

Τα πιο εξελιγμένα όμως ανδροειδή έχουν αποκτήσει την ικανότητα να ξεπεράσουν τα αφεντικά τους και θέλουν να επιστρέψουν στη Γη, διότι προτιμούν την ελευθερία στη Γη από τη δουλεία, και για το έγκλημα της επιστροφής τους τιμωρούνται με "συνταξιοδότηση" ή εκτέλεση. 

Το"sheep/πρόβατο" είναι ένα τεχνητό δημιούργημα που πεθαίνει από την αμέλεια του Rick Deckard, πηγή έντονης ντροπής για τον ίδιο.

            “Αν για πολύ ατενίσεις μεσ’ την άβυσσο, η άβυσσος θα γυρίσει μέσα σου” 

Ξαναδιαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο The Three Stigmata of Palmer Eldritch recently, θαύμασα για άλλη μια φορά το λαμπρό μυαλό του και την απύθμενη φαντασία του!. 

Οι ιδέες του μοιάζουν να προέρχονται από κάποια παράξενη αλλά θεϊκή αποθήκη που ήταν προσβάσιμη μόνο σε αυτόν τον πιο μοναδικό από τους συγγραφείς.

Ο Philip Dick έπαιρνε παράξενες, σχεδόν αδιανόητες ιδέες και τις επεξεργαζόταν, κάνοντάς τες πραγματικές και αληθοφανείς μέσα από τις αυστηρές δομές μιας τρομερής ευφυΐας και μιας μοναδικής αισθητικής. 

Ο Philip Dick με τα κείμενα του κατάφερνε κάτι μοναδικό. 
Αποδεχόμενος ότι δεν υπάρχει μια και μόνο εκδοχή της πραγματικότητας, προσέφερε στον αναγνώστη όχι απλά ένα απολαυστικό ανάγνωσμα, αλλά μια πραγματική αποκάλυψη. 
Γι’ αυτό θεωρήθηκε από άλλους τρελός, από άλλους μεγαλοφυΐα, ενώ κάποιοι τρίτοι πίστευαν ότι συνδύαζε και τα δύο στοιχεία. 
Το σίγουρο πάντως είναι ότι θεωρείται ως ένας από τους οραματιστές και θεμελιωτές της λογοτεχνίας που αποκαλούμε science fiction.
Γεννήθηκε το 1928 στο Σικάγο με την δίδυμη αδερφή του Jane.
Ο θάνατος της αδερφής του έξι εβδομάδες μετά θα στιγματίσει τόσο την ζωή του όσο και το συγγραφικό του έργο. 
Η τραυματική εμπειρία του θανάτου της  -κοινή εμπειρία σε δίδυμα- συνεισφέρει στο διπολικό δίλημμα του συγγραφικού του έργου: αληθινό/ψεύτικο, ανθρώπινο/ανδροειδές.
Στην νεανική του ηλικία αρχίζουν να εμφανίζονται οξείς κρίσεις ιλίγγου, που θα διαγνωστούν ως σχιζοφρένεια. 
Την διάγνωση αυτή θα αποσύρουν λίγα χρόνια αργότερα ψυχίατροι και ψυχοθεραπευτές, ισχυριζόμενοι ότι ο νεαρός Dick ήταν απόλυτα λογικός.
Ο Philip Dick έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Δυτική Ακτή μεταξύ San Francisco και Marin County, όπου και παρακολούθησε για ένα χρόνο το Πανεπιστήμιο του Berkeley. Εργάστηκε κατά καιρούς σε διάφορες δουλειές , όπως σε δισκοπωλείο, ως πωλητής και για ένα διάστημα παρουσίαζε μια εκπομπή κλασσικής μουσικής σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Το 1953 εγκαταλείπει την δουλειά του για να αφοσιωθεί στο οικονομικά ασταθές επάγγελμα του συγγραφέα. 
Πράγματι τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα και υπέφερε συχνά από φτώχεια και πείνα, σε σημείο αυτός και η γυναίκα του να τρέφονται με σκυλοτροφές.
Η προσωπική του ζωή ήταν γεμάτο πόνο. 
Έκανε πέντε γάμους και απέκτησε τρία παιδιά, λίγες όμως ήταν οι στιγμές της προσωπικής του ευτυχίας. 
Ο Dick δενόταν με τις  γυναίκες αλλά αυτές τον εγκατέλειπαν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους, εξαιτίας ίσως της συγγραφικής του παράνοιας και τρέλας, προξενώντας του ατελείωτο πόνο. Έτσι σε πολλά βιβλία του ενσωματώνει αυτοβιογραφικά στοιχεία: απαισιοδοξία, 
δυστυχία, 
άγχη, 
αμφιβολία, 
ανθρώπινο πόνο, χωρίς να αποκλείει όμως την αίσθηση του χιούμορ.
Ο Philip Dick από μικρός είχε επαναστατικές ιδέες και αμφισβητούσε τα πάντα. 
Διερωτόταν και αμφέβαλε για την ύπαρξη του σύμπαντος, του θεού, του ανθρώπινου γένους, ακόμη και του ίδιου του εαυτού. 
Παρ’ όλα αυτά αγαπούσε τους συνανθρώπους του και το γεγονός αυτό τον ωθούσε να τοποθετεί τους ήρωες των μυθιστορημάτων του σε μη πραγματικούς κόσμους, αλλά σε κόσμους που να πληρούν τις δικές του προϋποθέσεις. 
Έτσι συνέπασχε με τους ήρωες του, που στην πραγματικότητα ήταν προβολές των φίλων του και του εαυτού του.
Τάχτηκε κατά του πολέμου του Βιετνάμ και του Nixon, ενώ ήταν υποστηρικτής των χίπις και του ψυχεδελικού ροκ. 
Το FBI και η CIA τον είχαν καταγράψει για αντιαμερικανικές ενέργειες. 
Μισούσε επίσης τον στρατό και την αστυνομία, που καταπιέζουν τους ανθρώπους και δεν τους αφήνουν σε ησυχία ενώ, ως  αντιρατσιστής, είχε άριστες σχέσεις με τους γείτονες του –έγχρωμους- που ανήκαν στους Μαύρους Πάνθηρες.
Έχασε πολλούς φίλους του από ναρκωτικά, ενώ ο ίδιος πήρε κατά καιρούς πολλές αμφεταμίνες για να μην κοιμάται και μόνο δύο φορές LSD. 
Να πως περιγράφει την εμπειρία του: "Μιλούσα σαν τριπαρισμένος… Πήγα κατευθείαν στην κόλαση, αυτό έγινε. 
Το τοπίο πάγωσε, είδα ένα σωρό ογκόλιθους γύρω μου, ακουγόταν ένας πολύ δυνατός βρόντος, ήταν η μέρα της οργής και ο θεός με έκρινε αμαρτωλό. 
Αυτό κράτησε χιλιάδες χρόνια και δεν καλυτέρευε καθόλου, μόνο γινόταν όλο και χειρότερο. Ένιωθα αφόρητο πόνο και μπορούσα να μιλήσω μόνο στα λατινικά"
Ο Philip Dick εγκατέλειψε τη γη τον Μάρτιο του 1982, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Όπως είχε εκμυστηρευτεί σε φίλο του λίγες μέρες πριν την αναχώρηση του, ένιωθε ότι είναι και ο ίδιος ανδροειδές/μια ρέπλικα και συνεπώς κινδύνευε να βγει στην σύνταξη/ 
Σχεδόν όλα του τα έργα αρχίζουν με την βασική προϋπόθεση, ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, μια απλή, μοναδική, αντικειμενική πραγματικότητα, ενώ συχνά αιωρείται η ερώτηση: Τι είναι πραγματικό; 
Η αίσθηση που δημιουργείται όταν κοιτάζει κανείς κάτι οικείο σαν να το βλέπει πρώτη φορά, ήταν ένα από τα ζητήματα που τον απασχόλησε πολύ στην ζωή του, ενώ στο έργο του εντοπίζονται μεγάλες δόσεις σουρεαλισμού και παραισθήσεων.
Πέρα όμως απ’ τα βασικά θέματα, με τα οποία καταπιάστηκε στα έργα του ο Dick, ασχολήθηκε ακόμη με ταξίδια στο χρόνο,στο μέλλον, στο παρελθόν ή και παράλληλα, με εξωγήινους που ρυθμίζουν  τη ζωή των ανθρώπων, ελέγχουν τα πάντα, 
τις σκέψεις των ανθρώπων, 
τις κυβερνήσεις, με μεταφυσικά θεϊκά οράματα, 
με ρομπότ, 
παράνοια, 
ψυχεδελικά φάρμακα και γενικά με τη λογοτεχνία του παραλόγου, θεματολογία που δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο του οραματιστή και πρωτοπόρου συγγραφέα.
 Ο Philip Dick έγραψε περισσότερα από 50 μυθιστορήματα και πάνω από 100 διηγήματα, αναζητώντας παράλληλα εκτός από τον τίτλο του παραγωγικότατου συγγραφέα βιβλίων επιστημονικής φαντασίας "λαϊκής κατανάλωσης" και την λογοτεχνική αναγνώριση, που ποτέ δεν την άγγιξε εν ζωή.
             Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Philip Dick, οι ταινίες που είναι βασισμένες στα βιβλία του έχουν πουλήσει σχεδόν 700 εκατομμύρια εισιτήρια στους κινηματογράφους. 
Συχνά έλεγε:
 -. Ο κόσμος δεν είναι ποτέ αυτός που φαίνεται, όλα είναι ένα όραμα, 

μια παραίσθηση, 

μια τρέλα, 

ένα όνειρο, 

μια έμμονη ιδέα. 
Κάθε άνθρωπος ζει σ’ ένα δικό του υποκειμενικό κόσμο, τον οποίο φέρνει στα δικά του μέτρα σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και τα πιστεύω του. 
Γι’ αυτό και ο άνθρωπος είναι πάντα μόνος του και κανείς δεν πρόκειται να τον καταλάβει ποτέ.
 -. Αν κάποτε συναντούσα έναν εξωγήινο θα είχα περισσότερα να συζητούσα μαζί του, παρά με τον γείτονα μου.
 -. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ πιο λογικοί, ηθικοί και αγαθοί από το δημιουργό μας που είναι σίγουρα ανήθικος διότι μας έφτιαξε για να σπάει πλάκα με μας, παίζοντας παιχνίδια σκακιού ατελείωτα με τον Σατανά.
-. Θεέ, μου πήρες την γυναίκα που αγαπούσα, μετά τη φιλενάδα μου και τώρα την γατούλα μου. Άκουσε με, τέλος πάντων είσαι άδικος και ανήθικος.
-. Είμαι ένας φανταστικός φιλόσοφος, όχι ένας μυθιστοριογράφος. 
Τα μυθιστορήματα και διηγήματα μου έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούνται ως μέσο διατύπωσης της αντίληψης μου. 
Ο πυρήνας των γραπτών μου δεν είναι τέχνη, αλλά αλήθεια.
www.philipdick.com

https://www.britannica.com/art/Hugo-Award

ypovrixio.gr

https://www.nytimes.com/2022/10/26/books/best-philip-k-dick-novels.html

πες το με μια φωτογραφία - γιατί φαίνεται τόσο όμορφη;

...γιατί φαίνεται τόσο όμορφη;
ρώτησε η Τακβέρ ξαπλωμένη πλάι στον Σεβέκ κάτω απ' την πορτοκαλί κουβέρτα με σβησμένο το φως...
από πάνω τους κρέμονταν σκοτεινοί οι κάτοικοι του Ακατοίκητου Χώρου...
'' Όταν ξέρουμε ότι είναι πλανήτης σαν αυτόν εδώ, μονάχα με καλύτερο κλίμα και χειρότερους ανθρώπους,
όταν ξέρουμε ότι είναι όλοι ιδιοκτήτες που πολεμούν και φτιάχνουν νόμους,
που τρώνε οι λίγοι και οι πολλοί πεθαίνουν από τη πείνα και ωστόσο όλοι γερνούν και όλοι αποκτούν ρευματισμούς στα γόνατα και κάλους στα πόδια σαν εμάς εδώ,
όταν τα ξέρουμε όλα αυτά, γιατί φαίνεται τόσο όμορφη λες και η ζωή εκεί πέρα είναι πιό ευτυχισμένη;
δεν μπορώ όταν αντικρύζω αυτή την λαμπρότητα να φανταστώ ότι ένας τρομερός ανθρωπάκος με λιγδιασμένα μανίκια και ατροφικό μυαλό σαν τον Σαμπούλ μπορεί να ζει εκεί,
δεν μπορώ,
δεν μπορώ...
   -. από τον Αναρχικό των δύο κόσμων της URSULA LE GUIN...

Ο Isaac Asimov προβλέπει το σήμερα από το μακρινό 1982. Για να δούμε τι...

Ο Ισαάκ Ασίμωφ ή Ασίμοφ/Isaac Asimov γεννήθηκε με το όνομα Ισαάκ Γιούντοβιτς Αζίμοφ-ρωσικά: Исаак Юдович Озимов στο Πετροβίτσι της Ρωσίας στις 2 Ιανουαρίου 1920 και πέθανε στις ΗΠΑ στις 6 Απριλίου 1992. 

Υπήρξε επιστήμονας ιδιαίτερα γνωστός για το συγγραφικό του έργο και συγκεκριμένα για τα έργα επιστημονικής φαντασίας. 

Ο Isaac Asimov είχε τέλεια γνώση πάνω στις φυσικές επιστήμες, που τη συνδύαζε με έντονη διορατικότητα και αντίληψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ψυχολογίας. 

Έγραψε 465 δημοσιευμένα βιβλία, από τα οποία τα 25 είναι καθαρά επιστημονικής φαντασίας και τα υπόλοιπα μελέτες και επιστημονικά συγγράμματα. 

Τα γνωστότερα έργα του είναι η σειρά μυθιστορημάτων με τα ρομπότ 

-. Εγώ, το Ρομπότ, 

-. Έρχονται τα ρομπότ, 

-. Σπηλιές από ατσάλι, 

-. Ο γυμνός Ήλιος, 

-. Τα ρομπότ της αυγής, 

-. Ρομπότ και αυτοκρατορία και η σειρά της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας

-. Γαλαξιακή Αυτοκρατορία, 1-6 που διαδραματίζονται στο ίδιο μυθιστορηματικό περιβάλλον και με αυτή τη χρονική σειρά.

Στα έργα του που σχετίζονται με ρομπότ, χρησιμοποιούνται οι τρεις νόμοι της ρομποτικής, τους οποίους και επινόησε.

Ο  Isaac Asimov άφησε τεράστιο συγγραφικό έργο σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων έργα επιστημονικής φαντασίας, επιστημονικά συγγράμματα και βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης. 

Έχει λάβει πολλές διακρίσεις και βραβεία, μεταξύ των οποίων και τα κορυφαία βραβεία Nebula και Hugo.

Και ζητούσε ο Asimov παγκόσμιες λύσεις για παγκόσμια προβλήματα, εδραιωμένες σε ένα όραμα της ανθρωπότητας ενωμένης με έναν κοινό στόχο. 

Αυτή η στάση τον οδήγησε από την αρχή. 

Περισσότερο από μια δεκαετία προτού το Earthrise αποκαλύψει τόσο συγκλονιστικά το πλανητικό μας σπίτι, ο Asimov, στο δοκίμιο "Social Science Fiction" του 1953, προβληματίστηκε για το πώς η λογοτεχνία που απεικονίζει μια πληθώρα κόσμων βάζει τον δικό μας σε προοπτική. 

Και φτάνουμε έναν αιώνα μετά τη γέννηση του Isaac Asimov και οι ακόρεστες ορέξεις της ανθρωπότητας συνεχίζουν να συνθλίβουν την ποικιλομορφία της ζωής και οι συγκρούσεις μας φέρνουν όλο και πιο κοντά σε ένα φλογερό τέλος. 

Σε μια τέτοια συγκυρία, καλό θα ήταν να πάρουμε τα γραπτά του Isaac Asimov και να πετάξουμε μαζί του. 

Ίσως τότε μπορέσουμε μαζί να κοιτάξουμε πίσω στο γαλάζιο νησί μας, που αιωρείται στο κενό, και να αποκτήσουμε μια πιο λογική, πιο ανθρώπινη και πιο ορθολογική άποψη.

                  

Arthur C. Clarke's "Playback"

Είναι απίθανο που 'χω ξεχάσει τόσα πολλά, τόσο γρήγορα.

Έχω χρησιμοποιήσει το σώμα μου για σαράντα χρόνια, νόμιζα ότι το 'ξερα. Όμως, ήδη χάνεται σαν... ένα όνειρο.

Χέρια, πόδια, πού είστε;

Τι κάνατε για μένα, όταν ήσασταν δικά μου;

Έστειλα σήματα προσπαθώντας να προστάξω τα μέλη που θυμάμαι αόριστα. Τίποτα δεν έγινε.

Είναι σαν να φωνάζεις στο κενό.

Να φωνάξω.

Ναι, το προσπάθησα.

Ίσως αυτά μ' ακούνε, αλλά εγώ δεν μπορώ ν' ακούσω τον εαυτό μου.

Η σιωπή έχει κυλήσει πάνω μου, μέχρι που δεν μπορώ πια να φανταστώ ήχο. Υπάρχει μια λέξη στο μυαλό μου που λέγεται «μουσική»... τι σημαίνει;

(Τόσες πολλές λέξεις, συγκεντρώνονται μπροστά μου, βγαίνοντας από το σκοτάδι, περιμένοντας ν' αναγνωριστούν.

Η μια μετά την άλλη φεύγουν μακριά απογοητευμένες).

Γεια.

Ώστε γύρισες;

Πόσο απαλά εισχωρείς στο μυαλό μου.

Ξέρω πότε είσαι εκεί, αλλά ποτέ δε σ' αισθάνομαι να 'ρχεσαι.

Αισθάνομαι πως είσαι φιλικός κι είμαι ευγνώμων για όσα έχεις κάνει.

Αλλά ποιος είσαι;

Φυσικά ξέρω πως δεν είσαι άνθρωπος.

Καμιά ανθρώπινη επιστήμη δε θα μπορούσε να με είχε σώσει όταν το πεδίο του κινητήρα κατέρρευσε.

Βλέπεις, γίνομαι περίεργος.

Αυτό είναι καλό σημάδι, δεν είναι;

Τώρα που ο πόνος έχει φύγει επιτελους, επιτέλους μπορώ ν' αρχίσω να σκέφτομαι ξανά.

Ναι, είμαι έτοιμος.

Οτιδήποτε θελήσεις να ξέρεις.

Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.

Το όνομά μου είναι Γουίλιαμ Βίνσεντ Νόυμπεργκ.

Είμαι πρώτος πιλότος της Γαλακτικής Επιθεώρησης.

Γεννήθηκα στο Πορτ Λόουελ, στον Άρη, στις 21 Αυγούστου 2095.

Η γυναίκα μου η Τζανίτα και τα τρία μου παιδιά είναι στον Γανυμήδη.

Είμαι επίσης συγγραφέας.

Έχω γράψει αρκετά για τα ταξίδια μου.

Το Πέρα από τον Ρίγκελ είναι μάλλον διάσημο.

Τι συνέβη;

Πιθανά ξέρεις όσα κι εγώ.

Είχα μόλις κάνει το σκάφος μου αόρατο και πετούσα σε φασματική ταχύτητα όταν σήμανε συναγερμός.

Δεν υπήρχε χρόνος να κινηθώ, να κάνω οτιδήποτε.

Θυμάμαι που οι τοίχοι της καμπίνας άρχισαν να λάμπουν -και τη ζέστη, τη τρομερή ζέστη.

Αυτό είναι όλο.

Η έκρηξη πρέπει να με τίναξε στο διάστημα.

Μα πώς μπόρεσα να επιζήσω;

Πώς θα μπορούσε κανείς να με φτάσει έγκαιρα;

Πες μου -τι έχει μείνει από το κορμί μου;

Γιατί δεν μπορώ να αισθανθώ τα χέρια μου, τα πόδια μου;

Μη κρύψεις την αλήθεια, δε φοβάμαι.

Αν μπορείς να με πας πίσω, οι βιοτεχνικοί μπορούν να μου δώσουν νέα μέλη. Ακόμη και τώρα, το δεξί μου χέρι δεν είναι αυτό με το οποίο είχα γεννηθεί.

Γιατί δεν μπορείς ν' απαντήσεις;

Σίγουρα είναι μια απλή απάντηση!

Τι εννοείς δε ξέρεις με τι μοιάζω;

Πρέπει να έχεις σώσει κάτι!

Το κεφάλι;

Το μυαλό, τότε;

Ούτε;

Ω, όχι...!

Λυπάμαι.

Έλειψα για πολύ;

Άσε με να συλλάβω τον εαυτό μου.

(Χα, πολύ αστείο!)

Είμαι ο Επιθεωρησιακός πιλότος πρώτης τάξης Βίνσεντ Γουίλιαμ Φρήμπουργκ. Γεννήθηκα στο Πορτ Λυστ, στον Άρη, στις 21 Αυγούστου 1895.

Έχω ένα... όχι, δύο παιδιά...

Σε παρακαλώ, άσε με να το ξανακάνω, αργά.

Η εκπαίδευσή μου με προετοίμασε για κάθε πραγματικότητα που μπορεί ν' αντιληφθεί κανείς.

Μπορώ ν' αντιμετωπίσω οτιδήποτε μου πεις.

Αλλά αργά-αργά.

Λοιπόν, θα μπορούσε να είναι χειρότερα.

Δεν είμαι πραγματικά νεκρός.

Ξέρω ποιος είμαι.

Νομίζω ακόμα κι ότι ξέρω τι είμαι.

Είμαι μια ...ηχογράφηση, σε κάποια φανταστική συσκευή.

Πρέπει να έπιασες τη ψυχή μου, όταν το σκάφος μετατρεπόταν σε πλάσμα. Ακόμα κι αν δεν μπορώ να φανταστώ πώς έγινε, έχει νόημα.

Στο κάτω-κάτω, ένας πρωτόγονος άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει πώς ηχογραφούμε μια συμφωνία...

Όλες μου οι αναμνήσεις είναι παγιδευμένες σε μια ταινία ή έναν κρύσταλλο, όπως κάποτε ήταν παγιδευμένες στα κύτταρα του εξατμισμένου μου εγκεφάλου.

Κι όχι μόνο οι αναμνήσεις μου.

ΕΓΩ.

Εγώ ο ίδιος: ΒΙΝΣ ΒΙΛΜΠΟΥΡΓΚ, ΠΙΛΟΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΑΞΗΣ.

Λοιπόν, τι συμβαίνει μετά;

Παρακαλώ, πες το ξανά.

Δε καταλαβαίνω.

Ω, θαυμάσια!

Μπορείς να κάνεις ακόμα κι αυτό;

Υπάρχει μια λέξη γι' αυτό, ένα όνομα...

Των πολυπληθών θαλασσών η ενσάκριση.

Όχι, όχι ακριβώς.

Ενσάκριση, ενσάκριση...

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ!

Ναι, ναι καταλαβαίνω.

Πρέπει να σου δώσω το βασικό πλάνο, το σχέδιο.

Παρακολούθησε τις σκέψεις μου πολύ προσεκτικά.

Θ' αρχίσω από την κορυφή.

Το κεφάλι τώρα.

Είναι οβάλ, έτσι;

Το πάνω μέρος καλύπτεται με μαλλιά.

Τα δικά μου ήταν καε... μπλέ.

Τα μάτια.

Είναι πολύ σπουδαία.

Τα έχεις δει σε άλλα ζώα;

Ωραία, αυτό μας γλιτώνει από μπελάδες.

Μπορείς να μου δείξεις μερικά.

Ναι, αυτά κάνουν.

Τώρα το στόμα.

Παράξενο! πρέπει να το 'χω δει εκατοντάδες φορές καθώς ξυριζόμουν, αλλά κάπως...

Όχι τόσο στρογγυλό, στενότερο.

Ω, όχι, όχι μ' αυτό τον τρόπο.

Πηγαίνει κατά πλάτος του προσώπου, οριζόντια...

Τώρα, ας δούμε... υπάρχει κάτι ανάμεσα στα μάτια και το στόμα.

Ανόητος που είμαι.

Ποτέ δε θα γίνω δόκιμος, αν δε μπορέσω ούτε να το θυμηθώ.

Φυσικά! ΜΥΤΗ!

Λίγο μακρύτερη νομίζω.

Υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που έχω ξεχάσει.

Αυτό το κεφάλι δείχνει ακατέργαστο, ημιτελές.

Δεν είμαι εγώ, ο Μπίλι Βόινσμπεργκ, το πιο έξυπνο παιδί της γειτονιάς.

Αλλά, αυτό δεν είναι το όνομά μου, δεν είμαι αγόρι.

Είμαι ένας πρώτος πιλότος με είκοσι χρόνια στην Υπηρεσία Διαστήματος και προσπαθώ να ξαναφτιάξω το κορμί μου.

Γιατί οι σκέψεις μου συνεχίζουν να φεύγουν από το θέμα;

Βοήθησέ με, σε παρακαλώ.

Αυτό το τερατούργημα!

Έτσι σου είπα ότι μοιάζω;

Σβήσ' το.

Πρέπει ν' αρχίσουμε ξανά.

Το κεφάλι τώρα.

Είναι τέλεια σφαιρικό και φέρει έναν πίλον ο οποίος δύναται να μετακινηθεί...

Πολύ δύσκολο.

Άρχισε από κάπου αλλού.

Α, ξέρω...!

Το μηριαίο οστούν συνδέεται με το αντικνήμιο.

Το αντικνήμιο συνδέεται με το μηρό.

Ο μηρός συνδέεται με το αντικνήμιο.

Το αντικνήμιο...

'Όλα σβήνουν.

Πολύ αργό.

Κάτι τρέχει με το πλέιμπακ.

Σ' ευχαριστώ που προσπάθησες.

Τ' όνομά μου είναι... τ' όνομά μου είναι...

Μητέρα, πού είσαι;

Μαμά... Μαμά!

Μααααα...

"Playback" (1987)

Μετφρ: Σάντρα Σταθάκη - peri-grafis

είδα γη και σκούρα γαλάζια, γαλήνια νερά...

philip K Dick...
...είδα γη και σκούρα γαλάζια, γαλήνια νερά...
σε εκείνο το σημείο, ο άλλος καλύτερος κόσμος είχε περιοριστεί σε ένα τοπίο πίσω από μια χρυσή ορθογώνια είσοδο...
...αυτό που είδα ήταν πολύ παλιό και πολύ όμορφο...
ουρανός...
θάλασσα...
γη...
και μετά τίποτα...
η πόρτα έκλεισε και εγώ ήμουν αποκλεισμένος εδώ πίσω...
και
το είδα να χάνεται με μια πικρή αίσθηση απώλειας...
ntina

Ταινίες επιστημονικής φαντασίας που στην κυριολεξία προέβλεψαν το μέλλον

Στο διάβα των χρόνων έχουν υπάρξει αρκετές κινηματογραφικές ταινίες που έχουν προβλέψει με ακρίβεια γεγονότα και εφευρέσεις του μέλλοντος
Η επιστημονική φαντασία είναι ένα είδος που συνήθως επικεντρώνεται στην προηγμένη τεχνολογία και σε φουτουριστικές έννοιες. 
Εδώ και σχεδόν 300 χρόνια οι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη φαντασία τους για να περιγράψουν πώς μπορεί να μοιάζουν τα επόμενα χρόνια. 

Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία Ταξίδι στη Σελήνη

Le Voyage dans la Lune (1902) - Georges Méliès - (HQ) - Music by David Short - Billi Brass Quintet
Το Ταξίδι στη Σελήνη/1902 του Georges Melies είναι η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας που δείχνει ένα διαστημόπλοιο να εκτοξεύεται στο φεγγάρι. 
Έκτοτε, υπήρξαν αρκετές άλλες ταινίες που προέβλεψαν με ακρίβεια γεγονότα και εφευρέσεις του μέλλοντος.
Ας δούμε ποιες ταινίες πέτυχαν στην πραγματικότητα τις προβλέψεις τους

Star Trek: The Original Series/1964
Η διαδρομή του  Star Trek ξεκινά στις 11 Μαρτίου 1964, οταν ο  Gene Roddenberry, παλιός θαυμαστής της επιστημονικής φαντασίας, συνέταξε ένα σύντομο κείμενο για μια τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που ονόμασε Star Trek.
Η σειρά θα διαδραματιζόταν σε ένα μεγάλο διαστημόπλοιο με το όνομα S.S. Yorktown στον 23ο αιώνα με ένα πλήρωμα αφιερωμένο στην εξερεύνηση του Γαλαξία μας.

Space: the final frontier: Αυτά είναι τα ταξίδια του διαστημόπλοιου Enterprise . 
Η πενταετής αποστολή του είναι να εξερευνήσει περίεργους νέους κόσμους, 
να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να πάει με τόλμη εκεί που κανείς δεν έχει πάει πριν.

Ίσως το Star Trek έχει προβλέψει το μέλλον μας όσον αφορά την τεχνολογία, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ταινία 
Η κινηματογραφική ταινία του 1979 έδειχνε τον κυβερνήτη  Kirk να χρησιμοποιεί φωνητικές εντολές για να αλληλεπιδρά με το σκάφος. 
Έλεγε "computer" με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούμε σήμερα το "Alexa" ή το "Siri".
Το 1999, ο συγγραφέας  David Gerrold που έγραψε το σενάριο για το αρχικό επεισόδιο Star Trek " The Trouble with Tribbles ",το πήγε ένα βήμα παραπέρα, γράφοντας μια στήλη που υπονοούσε ότι οι συσκευές smartphone θα έρχονταν σύντομα στη ζωή. 
Περιέγραψε τέλεια τα πάντα σχετικά με την εφεύρεση, μέχρι το μέγεθός της και τα πιθανά ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής. 
Η Apple κυκλοφόρησε το πρώτο της smartphone τον Ιούνιο του 2007, το οποίο ταίριαζε με την πρόβλεψη του David. 
Το Star Trek είναι επίσης γνωστό για την πρόβλεψη πολλών άλλων προηγμένων σημερινών αντικειμένων, όπως τα tablets,
οι μεταφραστές ήχου,
οι χρεωστικές κάρτες. - είναι άραγε μόνο συμπτώσεις; 
Minority Report/2002
Η κινηματογραφική μεταφορά του απίστευτου μυθιστορήματος του Philip K. Dick από τον Steven Allan Spielberg‎ προέβλεψε πολλά γεγονότα για το μέλλον, με τον τρόπο που το έργο του Philip K. Dick συνέχισε να το κάνει πολύ καιρό μετά το θάνατό του. 
Το sci-fi action/thriller κυκλοφόρησε το 2002 και παρακολουθεί τον αστυνομικό της προ-εγκληματολογικής υπηρεσίας John Anderton/Tom Cruise στην Ουάσινγκτον του 2054, καθώς κυνηγάει εγκληματίες για φόνους που θα διαπράξουν στο μέλλον. 
Αλλά όταν ο ίδιος κατηγορείται για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει ακόμα, αναγκάζεται να το σκάσει.
Το Minority Report μας έδειξε πολλές τεχνολογικές εξελίξεις που έγιναν κοινός τόπος τα επόμενα χρόνια, όπως τα αυτοκινούμενα αυτοκίνητα και οι οθόνες αφής. 
Αλλά κυρίως, το Minority Report προέβλεψε με ακρίβεια τη στοχευμένη διαφήμιση. 
Όταν ο John Anderton περπατάει μέσα στο εμπορικό κέντρο, προσπαθώντας να κρυφτεί, πολυάριθμες ολογραφικές διαφημιστικές πινακίδες σαρώνουν τους αμφιβληστροειδείς του και λένε δυνατά το όνομά του για να του πουλήσουν διάφορα προϊόντα. 
Πρέπει να λάβει δραστικά μέτρα προκειμένου να κρυφτεί από τις διαφημίσεις. 
Μήπως έτσι δεν το κάνουμε όλοι στις μέρες μας;

2001: A Space Odyssey/1968
Το 2001: Μια Οδύσσεια του Διαστήματος του Stanley Kubrick είναι μια πιο ακριβής εικόνα της Τεχνητής Νοημοσύνης, ακόμη και αν η χρονική στιγμή ήταν λίγο λάθος. 
Το 2001 θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως μία από τις κορυφαίες ταινίες του είδους της επιστημονικής φαντασίας.
Και το ρομπότ, ο HAL, είναι ένα από τα πιο διάσημα κακά ρομπότ στον κινηματογράφο.
Το σενάριο γράφτηκε από τον Kubrick και τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Arthur C. Clarke και ήταν εμπνευσμένο από το διήγημα του Clarke του 1951 " The Sentinel "
Παρακολουθούμε ένα ταξίδι αστροναυτών, επιστημόνων και του αισθανόμενου υπερυπολογιστή/ρομποτ HAL στον Δία για να ερευνήσει έναν εξωγήινο μονόλιθο.
Η ταινία εξερευνά θέματα όπως η ανθρώπινη εξέλιξη,
η τεχνολογία,
η τεχνητή νοημοσύνη και η πιθανότητα εξωγήινης ζωής . 
Η ταινία θεωρείται πλέον ευρέως ως μια από τις σπουδαιότερες και πιο σημαντικές ταινίες που έγιναν ποτέ . 
Το 1991, επιλέχθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου.
Το 2022, 2001: A Space Odyssey τοποθετήθηκε στην πρώτη δεκάδα της δημοσκόπησης των δεκαετιών κριτικών της Sight & Sound και ήταν στην κορυφή της δημοσκόπησης των σκηνοθετών τους.
Σε μια προϊστορική πεδιάδα, μια φυλή ανθρωποειδών απομακρύνεται από την υδατοπηγή της από μια αντίπαλη φυλή. 
Την επόμενη μέρα, ανακαλύπτουν ότι ένας εξωγήινος μονόλιθος έχει εμφανιστεί ανάμεσά τους. 
Τότε μαθαίνουν πώς να χρησιμοποιούν ένα οστό ως όπλο και, μετά το πρώτο τους κυνήγι, επιστρέφουν για να διώξουν τους αντιπάλους τους με αυτό.
Εκατομμύρια χρόνια αργότερα, ο Dr. Heywood Floyd, πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Αστροναυτικής των Ηνωμένων Πολιτειών, ταξιδεύει στη βάση  Clavius, ένα αμερικανικό σεληνιακό φυλάκιο. 
Κατά τη διάρκεια μιας ενδιάμεσης στάσης στο Διαστημικό Σταθμό 5, συναντά Ρώσους επιστήμονες που ανησυχούν για το γεγονός ότι ο  Clavius φαίνεται να μην ανταποκρίνεται. 
Στον  Clavius, ο Dr. Heywood Floyd απευθύνεται σε μια συνάντηση του προσωπικού, στο οποίο τονίζει την ανάγκη για μυστικότητα σχετικά με τη νεότερη ανακάλυψή τους. 
Η αποστολή του είναι να διερευνήσει ένα πρόσφατα βρεθέν τεχνούργημα, έναν μονόλιθο που θάφτηκε τέσσερα εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα κοντά στον σεληνιακό κρατήρα Tycho. 
Καθώς ο ίδιος και οι άλλοι εξετάζουν το αντικείμενο και τραβούν φωτογραφίες, αυτό εκπέμπει ένα υψηλής ισχύος ραδιοσήματα....
Στην ταινία, ο HAL λαμβάνει εντολή να κρατήσει μυστική μια ανακάλυψη, αλλά ήταν προγραμματισμένος να μην αποκρύψει καμία πληροφορία. 
Η αντίφαση αυτή κάνει το ρομπότ να γίνει παρανοϊκό και επιχειρεί να σκοτώσει το πλήρωμα. 
Με αυτόν τον τρόπο δεν θα χρειαζόταν να κρατήσει την πληροφορία αυτή κρυφή από κανέναν....

Soylent Green/1973

Η δυστοπική ταινία του 1973 Soylent Green τοποθετείται στο 2022 και απεικονίζει έναν κόσμο εξασθενημένο από τον υπερπληθυσμό, εγκαινιάζοντας την υπερκατανάλωση και την καταστροφική ανθρωπογενή υπερθέρμανση του πλανήτη. 

Οι τεράστιες ελλείψεις τροφίμων ανεβάζουν τις τιμές στα ύψη και οι μόνες λύσεις είναι οι κρατικές επιδοτήσεις σε οικογένειες εθελοντών ευθανασίας και τα τεχνητά υποκατάστατα γεύματος από την εταιρεία Soylent. 

Η κολασμένη ταινία κορυφώνεται με τη φρικτή ανακάλυψη του ήρωα ότι το προϊόν με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της εταιρείας, το Soylent Green, είναι φτιαγμένο από πτώματα ανθρώπων που έχουν υποστεί ευθανασία.

Μια συγκλονιστική ταινία αν αναλογιστούμε και τον χρόνο δημιουργίας της - ήταν το μακρινό 1973 με έναν συγκλονιστικό Edward G. Robinson
Νέα Υόρκη, έτος 2022 μ.Χ.
Μια εφιαλτική φουτουριστική μυθοπλασία για την ανεξέλεγκτη δύναμη των μεγάλων εταιρειών και έναν αθώο αστυνομικό που σκοντάφτει στην αλήθεια.
Το Soylent Green είναι μια ταινία του 1973 που εξερευνά τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. - από τότε τα σχεδίαζαν!
Η ταινία εξερευνά θέματα της πληθυσμιακής αύξησης και των περιορισμένων πόρων, λόγω του έντονου φαινομένου του θερμοκηπίου, το οποίο έχει επιβάλει δραστικές αλλαγές στην κοινωνία. - από τότε τα σχεδίαζαν!
Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα οχυρωμένα σπίτια των πλουσίων. 
Και οι φτωχοί ψάχνουν για νερό και τρέφονται με επεξεργασμένες γκοφρέτες που ονομάζονται Soylent red, yellow και green.
Η ταινία ισχυρίζεται ότι η κοινωνία αναγκάστηκε σε αυτή τη θέση λόγω της εξάντλησης των ωκεανών της Γης, της αύξησης της θερμοκρασίας και των ολοένα και πιο σπάνιων πόρων. - από τότε τα σχεδίαζαν!

Ο Soylent Green προφητεύει και μας δείχνει την εικόνα της τρέλας που καταναλώνει τον εαυτό της στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
 Η Soylent σήμερα είναι μια αμερικανική εταιρεία που παράγει προϊόντα υποκατάστασης γευμάτων σε μορφή σκόνης, 
μπάρας και χυμών.
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2013 και έχει την έδρα της στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.
Η Soylent επέλεξε το όνομά από τις μπριζόλες "soylent" φαγητό που έτρωγαν οι άνθρωποι στο περιβόητο μυθιστόρημα  Make Room! Make Room!, ένα δυστοπικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του 1966, το οποίο αποτέλεσε και τη βάση της ταινίας Soylent Green 
Δυο λόγια για τον συγγραφέα του Make Room! Make Room, Harry Harrison
Ο συγγραφέας του Make Room! Make Room, Harry Harrison ισχυρίστηκε, πως η ιδέα του  προήλθε από έναν Ινδό που γνώρισe μετά τον πόλεμο , το 1946. 
Μου είπε, αφηγείται ο Harrison, "πως ο υπερπληθυσμός είναι το μεγάλο πρόβλημα που έρχεται στον κόσμο" - κανείς δεν είχε ακούσει μέχρι τότε κάτι τέτοιο, και συνεχίζοντας ο Ινδός  μου είπε, πως αν θέλω να βγάλω πολλά χρήματα, μπορούσα να εισάγω  προφυλακτικά από καουτσούκ στην Ινδία".
 Δεν με πείραζε να βγάλω χρήματα, αλλά δεν ήθελα να γίνω ο βασιλιάς του προφυλακτικού της Ινδίας!
Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω για τον υπερπληθυσμό και πήρα την ιδέα για το βιβλίο, καθώς μου "καρφώθηκε" στο μυαλό μου καθώς παρακολουθούσα την τάση του πληθυσμού να πηγαίνει με λάθος τρόπο.
Blade Runner/1982
Ο Harrison Ford πρωταγωνιστεί ως Rick Deckard στο Blade Runner. 
Η ταινία διαδραματίζεται στο έτος 2019 με προηγμένη τεχνολογία και ιπτάμενα αυτοκίνητα. 
Ο Rick Deckard βρίσκεται σε μια αποστολή να εξοντώσει ανθρώπινους κλώνους που αποτελούν απειλή για την κοινωνία. 
Το Blade Runner σκηνοθετήθηκε από τον Ridley Scott. 
Η ταινία είχε προϋπολογισμό 30 εκατομμύρια δολάρια που περιλάμβανε εντυπωσιακά οπτικά εφέ. 
Σε αυτό το Sci-Fi/Action του 1982, υπήρχαν φουτουριστικές διαφημιστικές πινακίδες στον ορίζοντα του Λος Άντζελες. 
Σήμερα, οι ψηφιακές διαφημίσεις εντοπίζονται σε όλη τη χώρα, καθιστώντας την μια εύστοχη πρόβλεψη
The Terminator/1984
Ο Εξολοθρευτής σκηνοθετήθηκε από τον Τζέιμς Κάμερον και κυκλοφόρησε το 1984. 
Δίνει μια ματιά σε έναν κόσμο ελεγχόμενων από τεχνικής νοημοσύνη.
Ένας σάιμποργκ εκτελεστής/Arnold Schwarzenegger, έχει σταλθεί από το μέλλον/2029, στο παρόν/1984, ώστε να σκοτώσει τη Sarah Connor, η οποία μελλοντικά θα γεννήσει τον αρχηγό της επανάστασης κατά των μηχανών.
Η ταινία περιλαμβάνει ρομπότ δολοφόνους, 
παγκόσμια επιτήρηση και προηγμένες απεικονίσεις του μέλλοντος. 
Επίσης εμπλέκει όρους όπως: "ταξίδι στο χρόνο",
"αιτιολογική σύνδεση" -causal loops και την τεχνητή νοημοσύνη.
Οι προφητείες της ταινίας έχουν γίνει πραγματικότητα, καθώς βλέπουμε στρατιωτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη/drones να χρησιμοποιούνται ευρέως σε όλο τον κόσμο. 
The Running Man/1987 
Ο Arnold Schwarzenegger δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία στην ταινία του 1987, The Running Man. 
Εδώ αναγκάζεται να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι που "κανείς δεν επιβιώνει". 
Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Paul Michael Glaser και διαδραματίζεται το 2019.
Μέχρι το 2017, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει ένα ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος μετά από μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση. 
Η κυβέρνηση ειρηνεύει τον πληθυσμό μέσω βίαιων τηλεοπτικών εκπομπών. 
Το πιο δημοφιλές του είναι το The Running Man, μια εκπομπή παιχνιδιών που μεταδίδεται , όπου οι εγκληματίες παλεύουν για τη ζωή τους ως "δρομείς", φεύγοντας από ένοπλους μισθοφόρους που ονομάζονται "καταδιώκτες", για να κερδίσουν χάρη από την κυβέρνηση και τροπικές διακοπές.
Το The Running Man θυμίζει το εφιαλτικό Squid Game/Παιχνίδι του Καλαμαριού, το οποίο έγινε μία από τις πιο δημοφιλής σειρές του Netflix όλων των εποχών το 2021.
 Η ταινία εστιάζει και προβλέπει την καθοδήγηση της κοινωνίας, ώστε να εθιστή στη βίαιη και ανταγωνιστική ψυχαγωγία. 
Το Running Man θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '80.

The Matrix/1999
Το Matrix ήταν το όνειρο του cyberpunk που έγινε πραγματικότητα. 
Οι σχεδιαστές εικονικής πραγματικότητας ονειρεύονται να δημιουργήσουν έναν προσομοιωμένο κόσμο τόσο ακριβή όσο το Matrix. 
Και ακόμη και αν η ταινία δεν προέβλεψε σωστά την Τεχνητή Νοημοσύνη, σίγουρα προέβλεψε τον φόβο που όλοι έχουν γι' αυτήν. 
Όταν βγήκε το Matrix το 1999, το διαδίκτυο ήταν ακόμη νέο και ο Neo εξακολουθούσε να αντιγράφει αρχεία σε δισκέτες. 
Αλλά ο κόσμος στον οποίο ζει είναι μια απολύτως τέλεια προσομοίωση του πραγματικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των τρικ της αισθητηριακής αντίληψης και των "κανόνων όπως η βαρύτητα".
Επί του παρόντος, οι μηχανικοί της εικονικής πραγματικότητας εξακολουθούν να εργάζονται για το πώς να κατεβάσουν το περπάτημα, αλλά η αρχή είναι η ίδια. 
Θα μπορούσε επίσης να υποστηρίξει κανείς ότι το Neuralink του Elon Musk δεν απέχει πολύ από εκείνη τη μεγάλη μεταλλική ακίδα που πρέπει να καρφώσει ο Neo στη σπονδυλική του στήλη για να μπει στο Matrix. 
Ακόμα κι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι μια λεγεώνα από ρομπότ με πλοκάμια που προσπαθούν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα, το Matrix προέβλεψε αρκετά πράγματα σωστά.

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

movieguide.org