ένα "ξ" μας κοιτάζει από παντού...

Το γράμμα "ξ" που έχει εμφανιστεί γραμμένο σε εκατοντάδες προσόψεις κτιρίων, 
τοίχων, 
εισόδων, ακόμα και τυφλές όψεις στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις, αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα μυστήρια της εγχώριας street art σκηνής
Μέχρι στιγμής, δεν έχει επιβεβαιωθεί δημόσια ποιος το σχεδιάζει και τι ακριβώς θέλει να συμβολίσει.
Το γκράφιτι αυτό εμφανίζεται σε διάφορα μεγέθη και χρώματα (μαύρο, μπλε, ροζ, κεφαλαίο ή πεζό). 
Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει επίσημη ή επιβεβαιωμένη απάντηση για το τι ακριβώς συμβολίζει ή ποιος κρύβεται πίσω από αυτό. 
Ωστόσο, στην κοινότητα της πόλης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν οι εξής βασικές θεωρίες:

-. Καλλιτεχνική υπογραφή (Tag): Η πιο απλή και επικρατούσα εξήγηση στον χώρο του γκράφιτι είναι ότι πρόκειται για το "tag" (την υπογραφή) ενός ή μιας συγκεκριμένης street artist που επιλέγει να αφήσει το στίγμα του στην πόλη με έναν μινιμαλιστικό τρόπο, χρησιμοποιώντας απλώς ένα γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου.
-. Κοινωνική / Πολιτική Διαμαρτυρία: Πολλοί ερμηνεύουν το "ξ" ως αρχικό για λέξεις με έντονο κοινωνικό πρόσημο. 

Κάποιες θεωρίες αναφέρουν ότι λειτουργεί ως μια σιωπηλή διαμαρτυρία ενάντια στην εξοντωτική καθημερινότητα, ενώ άλλοι το συνδέουν με τη λέξη "ξανά" ή ως ένα σύνθημα αποδιώξιμου (ξου, ξεκουμπίδια) απέναντι σε φαινόμενα της καθημερινότητας ή της αστικής αλλοίωσης (π.χ. gentrification). 
-. Κρυπτογραφικό ή ψηφιακό σύμβολο: Ορισμένοι χρήστες του διαδικτύου έχουν αναπτύξει πιο εξεζητημένες θεωρίες, συνδέοντάς το με σύμβολα κρυπτονομισμάτων (Bitcoin) ή με κάποια viral καμπάνια που ξεκίνησε από πλατφόρμες όπως το TikTok.
Το φαινόμενο αυτό ακολουθεί την κλασική παράδοση των "cryptic tags" στις μεγαλουπόλεις, όπου ένα απλό σύμβολο αποκτά τεράστια αναγνωρισιμότητα ακριβώς επειδή διατηρεί την ανωνυμία και το μυστήριό του. 

-. Ένα αφαιρετικό σχέδιο: Ορισμένοι θεωρούν ότι δεν πρόκειται καν για το ελληνικό γράμμα "ξ", αλλά ότι το σχήμα θυμίζει ιππόκαμπο. 

-. Η δική μου υπόθεση είναι ότι ίσως δεν πρόκειται απλώς για μια υπογραφή, αλλά για μια προσπάθεια να επισημανθεί κάτι που υπάρχει ήδη μέσα στην πόλη, χωρίς οι περισσότεροι να του δίνουν σημασία.

Δεν βλέπω απλώς ένα γράμμα ζωγραφισμένο σε τοίχους - βλέπω ένα επαναλαμβανόμενο, αναγνωρίσιμο σήμα που έχει σχεδιαστεί για να γίνεται αντιληπτό μέσα στο αστικό τοπίο.

Και παρατηρώ τρεις πιθανότητες.
-. Την εγκατάλειψη και την αστική μνήμη. Τα παλιά βιομηχανικά κτίρια και τα εγκαταλειμμένα σπίτια είναι ίχνη μιας πόλης που αλλάζει, ξεχνά την ιστορία της ή αφήνει ένα μέρος της να καταρρεύσει. 

Ένα επαναλαμβανόμενο σύμβολο θα μπορούσε να μας κάνει να ξανακοιτάξουμε αυτούς τους χώρους. 

-. Την ιδέα της χαρτογράφησης. Τα σημάδια μπορεί να λειτουργούν ως ένα είδος ανεπίσημου χάρτη, ορατού σε όσους αρχίζουν να αναγνωρίζουν το μοτίβο. 

-. Την ίδια την παρουσία του συμβόλου. Μπορεί ο σκοπός να μην είναι να μας υποδείξει ένα συγκεκριμένο κτίριο, αλλά να δημιουργήσει ένα ερώτημα - ποιος αποφασίζει τι αξίζει να βλέπουμε στην πόλη μας και τι περνά απαρατήρητο;

Μήπως το γράμμα λειτουργεί ως ένα είδος αστικής υπογραφής, χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει κανείς ποιος βρίσκεται πίσω από αυτήν;

Και μην ξεχνάμε πως το γράμμα "ξ" στην ελληνική αριθμητική φιλοσοφία (επηρεασμένη από τους Πυθαγόρειους), συμβολίζει την κοσμική τάξη και τη μέτρηση του χρόνου, ο δε ο Πλάτων θεωρούσε ότι το "ξ" εκφράζει τη δόνηση, την ανατάραξη, την πνοή και την κίνηση.
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Ήταν ένας βασιλιάς, Μέγκλα βασιλιάς...

Ήταν ένας βασιλιάς, Μέγκλα βασιλιάς, με φτερά στο κεφάλι του και με παράσημα στο στήθος του, δικά του ήτανε τα παράσημα, μόνος του τάκοβε, μόνος του τα μοίραζε, τα καλύτερα τα φόραγε ο ίδιος – και ρωτάγανε όλοι «που τα πήρε αυτός τόσα παράσημα, τι έκανε και του τα δώσανε;»
Και λέγανε οι καλώς πληροφορημένοι «να χαθήτε ζουλιάρηδες, δεν ντρέπεστε ρε; Ρωτάνε πως τα παίρνουν ρε τα παράσημα οι άνακτες;

Αφού τάχουνε δικά τους να μην τα μοιράξουνε μεταξύ τους;
Να!
Δίνουνε ο ένας  τ’αλλουνού, τ’αλλάζουνε να πούμε και έχουνε και πορεύονται και βαραίνουνε και πεντέξη κιλά τη φορεσιά τους…

....

το απόσπασμα είναι από το βιβλίο "Εμείς και οι Φράγκοι" ένα από τα πιο γνωστά χιουμοριστικά και ιστορικά έργα του συγγραφέα Νίκου Τσιφόρου.

Ο Τσιφόρου παίρνει μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της ελληνικής ιστορίας - τις Σταυροφορίες, 

τη Φραγκοκρατία και τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 - και την αφηγείται με το δικό του αμίμητο όπλο: το σαρκαστικό χιούμορ. 
Ο Τσιφόρος δεν γράφει σαν ψυχρός ιστορικός. 

Αφηγείται με λαϊκή γλώσσα, ειρωνεία, αναχρονισμούς και κωμικές λεπτομέρειες, απογυμνώνοντας τους ισχυρούς από το μεγαλείο που θέλουν να επιδεικνύουν. 

Πίσω από τους τίτλους, τα αξιώματα, τις θρησκευτικές διακηρύξεις και τις επίσημες δικαιολογίες, αναδεικνύει την απληστία, την υποκρισία και την ανθρώπινη ματαιοδοξία. 
Ο βασιλιάς που μόνος του κατασκευάζει τα παράσημα, μόνος του τα απονέμει και κρατά για τον εαυτό του τα καλύτερα, δεν είναι απλώς ένας γελοίος μονάρχης. 

Είναι ο άνθρωπος που έχει στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό για να επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητά του και φροντίζει να είναι ο ίδιος ο πρώτος αποδέκτης του θαυμασμού του.
Το αστείο, όμως, κρύβει και κάτι πιο αιχμηρό - δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική αξία, αρκεί να ελέγχεις ποιος απονέμει την αξία και ποιος αναγνωρίζεται ως άξιος.
Αυτό είναι το δυνατό σημείο του Τσιφόρου - μας κάνει να γελάμε με τον γελοίο βασιλιά, αλλά μας αφήνει να αναρωτιώμαστε πόσοι τέτοιοι βασιλιάδες κυκλοφορούν χωρίς στέμμα και πόσα παράσημα εξακολουθούν να μοιράζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.