
Ένας τίτλος, μια αρχή, μια ανάμνηση ή μήπως η πρώτη φράση μιας ιστορίας;
...και αναρωτιέμαι - που θέλουν να με οδηγήσουν οι λέξεις;
Να είναι η πρώτη φράση μιας ιστορίας;
-. Εκεί που συνάντησα τη θάλασσα…
Και δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά ο ορίζοντας, ο άνεμος και μια σιωπή που δεν ζητούσε ερμηνεία.
Η θάλασσα δεν ήταν απλώς ένας τόπος, αλλά μια συνάντηση με κάτι που υπήρχε μέσα μου πολύ πριν την αντικρίσω.
Και κάθε φορά ξεδιπλώνεται φυσικά, χωρίς προκαθορισμένη διαδρομή.
-. Εκεί που συνάντησα την θάλασσα...
Δεν αναζητούσα τίποτα...
Δεν υπήρχε αναζήτηση, προσδοκία, ούτε η αγωνία να βρεθεί κάτι που λείπει.
Δεν υπήρχε αναζήτηση, προσδοκία, ούτε η αγωνία να βρεθεί κάτι που λείπει.
Μόνο ένας άνθρωπος που έχει πάψει να ζητά από τον κόσμο απαντήσεις.
Και...
Και...
...τότε συναντά τη θάλασσα.
-. Εκεί που συνάντησα τη θάλασσα...
Δεν αναζητούσα κάτι...
-. Εκεί που συνάντησα τη θάλασσα...
Δεν αναζητούσα κάτι...
Ούτε απαντήσεις,
ούτε εξηγήσεις,
ούτε εκείνα τα μικρά κομμάτια αλήθειας που οι άνθρωποι μαζεύουμε σε όλη μας τη ζωή, πιστεύοντας πως κάποτε θα σχηματίσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα.
Είχα απλώς περπατήσει αρκετά.
Και τότε την είδα.
Δεν ήρθε να με υποδεχτεί.
Είχα απλώς περπατήσει αρκετά.
Και τότε την είδα.
Δεν ήρθε να με υποδεχτεί.
Δεν άλλαξε τον ρυθμό της για χάρη μου.
Συνέχισε να κάνει αυτό που έκανε πάντα, πολύ πριν υπάρξω και πολύ μετά από μένα.
Κι εγώ, όπως κάθε φορά, δεν είχα κάτι να της ζητήσω...
Κι εγώ, όπως κάθε φορά, δεν είχα κάτι να της ζητήσω...
ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΗΝ ΒΛΕΠΩ
...και, ναι...
...και, ναι...
δεν υπάρχουν διδάγματα...
Μόνο η θάλασσα, ο άνθρωπος και η συνάντηση, χωρίς να χρειάζεται κανείς από τους δύο να εξηγήσει τον εαυτό του...
κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina-taneatisgaleras
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου