Προσοχή στη συγκίνηση. Αν είναι γόησσα, δεν παύει να ’ναι και ρουφιάνα

 

αποσπάσματα από τα "Δολώματα για τον κανένα":
-. Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, 
παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. 
Με πλήρη επίγνωση ότι μια μέρα ο πλανήτης αυτός θα καταψυχθεί ή θ' αναφλεγεί μαζί με τα επιτεύγματά τους. 
Άλλης λογής ήρωες, που, αυτοί, θα βγάλουν ασπροπρόσωπη την ποτέ ανθρωπότητα. 
-. Τη μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, 
πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. 
Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. 
Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό. 
Αλίμονο. 
Αν νογούσανε τα πουλιά, θα μας έπαιρναν με τις πέτρες – συγγνώμην, με τις κουτσουλιές ήθελα να πω.
-.Νέε, θυμήσου: δε γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία – αλλά κι εκείνος που την πολεμάει.
Προσοχή στη συγκίνηση. 
Αν είναι γόησσα, δεν παύει να ’ναι και ρουφιάνα.
Η απόσταση από το «τίποτε» στο «ελάχιστο» είναι πολύ μεγαλύτερη παρ’ ό,τι από το «ελάχιστο» στο «πολύ».
-. Τό Ἕνα καί τό Ἀπόλυτο πού συλλαμβάνει ὁ νοῦς μας - 
εἶναι τά πολλά καί σχετικά τῶν ἄλλων, φτασμένα στήν καθαρότητα τῆς μονάδας. 
Οδυσσέας Ελύτης, Τα μικρά έψιλον, από τη συλλογή κειμένων Εν λευκώ, εκδ. Ίκαρος.

οδυσσέας ελύτης: Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.

«Ήδη, σας το είπα.

Είναι η βαρβαρότητα.

Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.

Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου.

Για τον πλήρη εξευτελισμό του.

Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας;

Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.

Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ.

Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα.

Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη.

Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.

Είναι η αμάθεια και το σκότος.

Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

Λόγια του μεγάλου Έλληνα ποιητή του Οδυσσέα Ελύτη από τη συνέντευξη Τύπου στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετανία", στις 19/10/1979, την επόμενη μέρα της σχετικής ανακοίνωσης από τη Σουηδική Ακαδημία για την απονομή σε αυτόν του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας

ntina

Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστός Ανέστη με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων. Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ μού έδωσαν ελληνική

το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.

Εκεί σπάροι και πέρκες

    ανεμόδαρτα ρήματα

ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια

    όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε

σφουγγάρια μέδουσες

    Με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

Εκεί ρόδια, κυδώνια

    θεοί μελαχρινοί, θείοι και εξάδελφοι

το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια

    και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας

λυγαριά και σχίνο

    σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,

    ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα - πρώτα Δόξα Σοι.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα - πρώτα Δόξα Σοι!

    Εκεί δάφνες και βάγια

θυμιατό και λιβάνισμα

    τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια

Στο χώμα το στρωμένο με τ΄ αμπελομάντιλα

    κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστός Ανέστη

    με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.

Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.

Μονάχα έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας...

...ο κόσμος ο μικρός,ο μέγας...
Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ΄εικόνα
και ομοίωσή μου :
Ίπποι πέτρινοι με τη χαίτη ορθή
και γαλήνιοι αμφορείς
και λοξές δελφινών ράχες
η Ίος η Σίκινος η Σέριφος η Μήλος
...και είναι…
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ…
...και είναι από το…
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ...
ntina

Τα λουλούδια μεγαλώνουν κάθε νύχτα τρεις οργιές

Τα λουλούδια μεγαλώνουν

κάθε νύχτα τρεις οργιές

τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές

σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

~~~~~~~~~~~~~

μιά γλυκιά στροφή από "τα Ρω του Έρωτα"

του Ελυτη...
ntina