Θανάσης Βέγγος * ο ηθοποιός που μένει χαραγμένος στην μνήμη των Ελλήνων!

Θανάσης Βέγγος * ο ηθοποιός που μένει χαραγμένος στην μνήμη των Ελλήνων!

Στις 4 Απριλίου του 2011, ο ηθοποιός Θανάσης Βέγγος, μας αποχαιρέτησε. 

Σεμνός, 

συνεπής, 

αξιοπρεπής, 

μαχητής "στη γαλέρα της ζωής" που "τράβηξε άγριο κουπί" όπως έλεγε ο ίδιος, ο "καλός μας άνθρωπος", πέρασε πριν από τρία χρόνια στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου, 

του λαϊκού πολιτισμού, 

των αγώνων του ελληνικού λαού. 

Είχε παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και είχε σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες.

Από μικρός στη βιοπάλη, λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που προκλήθηκαν από την απόλυση του πατέρα του από την Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής (μαχητής του ΕΛΑΣ). 

Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του, όπως διανομή πάγου.

Τα χρόνια 1948-1950 υπηρέτησε τη θητεία του ως "ανεπιθύμητος" στρατιώτης στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. 

"Εμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου" θυμάται ο Ν. Κούνδουρος στο ντοκιμαντέρ του Γ. Σολδάτου. 

"Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου – ήμουν τριτοετής της Αρχιτεκτονικής τότε. 

Πήγα στη διοίκηση και λέω: Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε. 

Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με τον Θανάση βοηθό. 

Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός 

και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής 

και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος 

και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωσή μας και το χαμόγελό μας".

"Ηταν ένας υπέροχος και άθλιος Ελληνας. 

Ρακένδυτος, 

νευρικός, όπως σε όλη τη ζωή του, ήρθε και με βρήκε επειδή κοιμόμουνα στη μαύρη γη, κουβαλώντας σανίδες. 

Τις έστρωσε λέγοντάς μου: "Σύντροφε, θα κρυώσεις το βράδυ". 

Του απαντώ: "Και τι σε νοιάζει εσένα, σύντροφε;". 

"Μα αύριο θα είσαι άρρωστος", μου είπε. 

Και αρχίζει να στρώνει τις σανίδες"

Επιστρέφοντας από την εξορία ο σκηνοθέτης δεν ξέχασε τον Βέγγο. 

Τον κάλεσε στο στούντιο του για να εργαστεί, σαν άνθρωπο για όλες τις δουλειές και τον χρησιμοποίησε σαν ηθοποιό, στην πρώτη του ταινία "Μαγική πόλη" (1952).

"Του έδινα ένα δίφραγκο την ημέρα. Για να παίρνει το τραμ. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι ποτέ δεν πήρε το τραμ. Διέσχιζε την Αθήνα με τα πόδια για να μπορεί να δώσει το δίφραγκο στη μητέρα του, στην παράγκα όπου ζούσαν στο Φάληρο".

 -Ν. Κούνδουρος

Κάποιες από τις 126 κινηματογραφικές ταινίες που έπαιξε: 

Ο Δράκος, 

Ο Ηλίας του 16ου, 

Ψηλά τα χέρια Χίτλερ, 

Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, 

Δικτάτωρ καλεί Θανάση, 

Ησυχες μέρες του Αυγούστου, 

Το βλέμμα του Οδυσσέα, 

Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο, 

Ο πολύτεκνος, 

Ενας τρελός τρελός Βέγγος, 

Θα σε κάνω Βασίλισσα, 

Παπατρέχας, 

Ποιος Θανάσης, 

Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές, 

Διακοπές στο Βιετνάμ, και πολλές άλλες.

Στο ενεργητικό του είχε το ντοκιμαντέρ "Χίλια χρόνια πριν", την τηλεταινία "Βήματα" και τις σειρές: "Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης" (ΑΝΤ1, 1990), 

"Ερωτας, όπως έρημος"(ΝΕΤ, 2003), 

"Περί ανέμων και υδάτων" (Mega, 2002), 

"Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου" (ΑΝΤ1, 2006), 

"Βεγγαλικά" (ΕΡΤ) και "Η Θεσσαλονίκη της νοσταλγίας μας" (ΕΤ3, 2009).

Διακρίθηκε με το Βραβείο της Ενωσης Ελλήνων Κριτικών Κινηματογράφου και με το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση; (1971), με το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Θανάση, πάρε τ’ όπλο σου (1972), με το Κρατικό Βραβείο  Β’ Ανδρικού Ρόλου Ήσυχες μέρες του Αυγούστου (1991) και με το Ειδικό βραβείο για το σύνολο του έργου του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1993.

                     

Iωσήφ Βικτωράτος - ilesxi

Isabella Rossellini : Οι άνθρωποι δεν μιλούν ποτέ για την ελευθερία και την ανεμελιά που έρχεται όσο μεγαλώνεις

Για κάποια που υπήρξε επί μακρόν το πρόσωπο των προϊόντων αντιγήρανσης, είναι αξιοσημείωτο το ότι η ίδια δεν φοβάται καθόλου που μεγαλώνει - ίσα-ίσα, λέει πως όσο μεγαλώνει τόσο μεγαλύτερη ανεμελιά και ελευθερία αποκτά!
"Ξέρετε, όσο μεγαλώνεις αποκτάς ρυτίδες και παχαίνεις και χάνεις ένα είδος ομορφιάς - αυτό είναι αλήθεια, όλοι το λένε, αλλά
ποτέ δεν μιλούν για την ελευθερία που συνοδεύει και έρχεται με αυτό. 
Περισσότερη ελευθερία, μια ανεμελιά!
Όταν είσαι νέος, έχεις τόσα πολλά πράγματα να αποδείξεις. 
Πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι έξυπνος, 
ότι είσαι οικονομικά ανεξάρτητος, 
ότι είσαι καλός γονιός. 
Υπάρχουν τόσες πολλές υποχρεώσεις. 
Μα όσο μεγαλώνεις, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα από όλα αυτά!
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις αν είσαι έξυπνος ή όχι!
Είσαι αυτός που είσαι. 
Και αρχίζεις πια να σκέφτεσαι και να λες, πως αν δεν κάνω αυτό που θέλω τώρα, δεν θα το κάνω ποτέ. 
Και έτσι η ζωή γίνεται πιο διασκεδαστική!
                  Isabella Rossellini:theguardian

ο Michael και η Shakira

"Την ερωτεύτηκα σε περίπου οκτώ λεπτά", είπε ο Μάικλ στους Radio Times το 2018.
"Της πήρε δύο ώρες για να με ερωτευτεί"
Το 1971, ο ηθοποιός Michael Caine, που τότε δεν είχε γίνει ακόμα ο θρύλος του κινηματογράφου, ήταν στο σπίτι του με έναν φίλο και παρακολουθούσαν τηλεόραση. 
Έπαιζε μια διαφήμιση εταιρείας καφέ και ο φίλος του Michael ήταν έτοιμος να αλλάξει κανάλι όταν ξαφνικά τράβηξε την προσοχή του Michael ένα κορίτσι στη διαφήμιση. 
Ήταν τόσο γοητευμένος από αυτήν που πλησίασε την τηλεόραση, κάθισε στα γόνατα και την κοίταζε από κοντά. 

-. είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ και αμέσως σχεδίασε να πετάξει όπου κι αν έμενε για να τη συναντήσει, γιατί

μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ο ηθοποιός ερωτεύτηκε την εικόνα ενός αγνώστου κοριτσιού στην οθόνη, το οποίο όμως ήξερε ότι έπρεπε να το συναντήσει. 

Τελικά ανακάλυψε ότι όντως ζούσε στο Λονδίνο,

και ναι, είχαν έναν κοινό φίλο στη διαφημιστική επιχείρηση που ήταν σε θέση να τους συνδέσει.

Ο φίλος του, του είπε ότι το μοντέλο της διαφήμισης ζει στο Λονδίνο, το όνομα της είναι Shakira, είναι από τη Γουιάνα και έτσι κανόνισε ένα ραντεβού μαζί της!
Τα συναισθήματα του στην πρώτη κιόλας συνάντηση έγιναν αντιληπτά. 
Το ίδιο όμως αισθάνθηκε και η κοπέλα!
Στις 8 Ιανουαρίου 1973, ο Michael και η Shakira παντρεύτηκαν στο Λας Βέγκας στο Candlelight Wedding Chapel.
Ο Michael και η Shakira καλωσόρισαν την κόρη τους Νατάσα Κέιν το 1973.
Και λέει για τη ζωή του με τη Shakira  - "Ω, είμαστε τόσο όμορφα. 
Και από τότε φεύγουμε για μικρούς μήνες του μέλιτος. 
Κάθε τόσο πηγαίνουμε σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο και κάνουμε ένα Σαββατοκύριακο μήνα του μέλιτος μακριά από όλους."
Και ζουν μαζί 53 χρόνια. 
Και λέει για την οικογένειά του - 
"Είμαι μεγάλος οικογενειάρχης. 
Έχω δύο εγγόνια... και μου αρέσουν.
Έγινα λίγο ήρωας γι 'αυτούς. 
Έβλεπα κινούμενα σχέδια με τον μεγαλύτερο και εμφανίστηκε ένα τρέιλερ για μια από τις ταινίες του Batman και εκεί είμαι με τον Batman. 
Μου είπε
-. ξέρεις τον Batman;
Είπα ανέμελα, 
-. Ναι, είναι φίλος μου...
Ο Michael Caine είναι 91 ετών και η αγαπημένη του Shakira 77.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός συνάντησε για πρώτη φορά την Shakira τη δεκαετία του 1970 και είπε ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. 
Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1973 και υποδέχτηκε την κόρη του την ίδια χρονιά. 
Από τότε είναι δυνατοί και αγαπημένοι και βέβαια περήφανοι παππούς και γιαγιά!

όταν πόζαραν για το εξώφυλλο του PEOPLE το 1976

Anthony Hopkins - Με ενδιαφέρουν οι ανθρώπινοι άνθρωποι.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

"Ξέρω ότι έχω λιγότερα να ζήσω από όσα έχω ζήσει.
Αισθάνομαι σαν ένα παιδί που του έδωσαν ένα κουτί σοκολάτες. 
Απολαμβάνει να τα τρώει και όταν βλέπει ότι δεν του έχουν μείνει πολλά, αρχίζει να τα τρώει με ιδιαίτερη γεύση.
Δεν έχω χρόνο για ατελείωτες διαλέξεις για τους δημόσιους νόμους - τίποτα δεν θα αλλάξει. 

Και δεν υπάρχει καμία επιθυμία να διαφωνήσω με ανόητους που δεν ενεργούν σύμφωνα με την ηλικία τους. 
Και δεν υπάρχει χρόνος για να πολεμήσω το γκρίζο. 
Δεν παρευρίσκομαι σε συναντήσεις όπου διογκώνονται οι εγωισμοί και δεν αντέχω τους χειριστές.
Με ενοχλούν οι ζηλιάρηδες που προσπαθούν να διασύρουν τους πιο ικανούς για να αρπάξουν τις θέσεις, τα ταλέντα και τα επιτεύγματά τους.
Έχω πολύ λίγο χρόνο για να συζητήσω τίτλους - η ψυχή μου βιάζεται.
Έχουν μείνει πολύ λίγες καραμέλες στο κουτί.
Με ενδιαφέρουν οι ανθρώπινοι άνθρωποι. 
Οι άνθρωποι που γελούν με τα λάθη τους είναι αυτοί που είναι επιτυχημένοι, που κατανοούν την κλίση τους και δεν κρύβονται από την ευθύνη. 
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και θέλουν να είναι στο πλευρό της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης. 
Γι' αυτό είναι η ζωή.
Θέλω να περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους που ξέρουν πώς να αγγίζουν τις καρδιές των άλλων. 
Που, μέσα από τα χτυπήματα της μοίρας, μπόρεσαν να σηκωθούν και να διατηρήσουν την απαλότητα της ψυχής.
Ναι, βιάζομαι, βιάζομαι να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να δώσει. Θα φάω όλες τις καραμέλες που μου έχουν απομείνει - θα έχουν καλύτερη γεύση από αυτές που έχω ήδη φάει.
Στόχος μου είναι να φτάσω στο τέλος σε αρμονία με τον εαυτό μου, τους αγαπημένους μου και τη συνείδησή μου.
Νόμιζα ότι είχα δύο ζωές, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο μία, και πρέπει να τη ζήσω με αξιοπρέπεια".
Λαμπρός Anthony Hopkins
και ελεύθερη ερμηνεία ενός αποσπάσματος του ποιήματος "Ο χρόνος των ώριμων ανθρώπων" του Βραζιλιάνου ποιητή, συγγραφέα, 

δοκιμιογράφου, 

φωτογράφου και μουσικολόγου Mario de Andrade (1893 – 1945).

~~~~~~~

“I know that I have less to live than I have lived.

I feel like a child who was given a box of chocolates. He enjoys eating it, and when he sees that there is not much left, he starts to eat them with a special taste.

I have no time for endless lectures on public laws - nothing will change. And there is no desire to argue with fools who do not act according to their age. And there's no time to battle the gray. I don't attend meetings where egos are inflated and I can't stand manipulators.

I am disturbed by envious people who try to vilify the most capable to grab their positions, talents and achievements.

I have too little time to discuss headlines - my soul is in a hurry.

Too few candies left in the box.

I'm interested in human people. People who laugh at their mistakes are those who are successful, who understand their calling and don't hide from responsibility. Who defends human dignity and wants to be on the side of truth, justice, righteousness. This is what living is for.

I want to surround myself with people who know how to touch the hearts of others. Who, through the blows of fate, was able to rise and maintain the softness of the soul.

Yes, I hustle, I hustle to live with the intensity that only maturity can give. I'll eat all the candy I have left - they'll taste better than the ones I already ate.

My goal is to reach the end in harmony with myself, my loved ones and my conscience.

I thought I had two lives, but it turned out to be only one, and it needs to be lived with dignity.”

έξοχος Anthony Hopkins

and free interpretation of Mario de Andrade’s poem

Η εκδίκηση των βετεράνων

Τι απαντούν σε πέντε ερωτήσεις μας οι τρεις 80χρονοι ηθοποιοί, ο Μάικλ Κέιν, ο Μόργκαν Φρίμαν και ο Αλαν Αρκιν, οι οποίοι ξαναβρήκαν τα νιάτα τους υποδυόμενοι ληστές τραπεζών«Είστε 4.000 χρόνων αλλά κάτω από τις μάσκες θα πρέπει να νιώθετε 20» θα πει στα τρία γερόντια που έχει μπροστά του ο κακοποιός που έχει κληθεί να τους εκπαιδεύσει για το πιο παράτολμο, το πιο τρελό σχέδιο της ζωής τους. 

Εντάξει, το 4.000 είναι νούμερο σχετικά υπερβολικό, όμως και πάλι, αν προσθέσουμε τις πραγματικές ηλικίες των Μάικλ Κέιν, Μόργκαν Φρίμαν και Αλαν Αρκιν, των βετεράνων ηθοποιών που υποδύονται το πρωταγωνιστικό τρίο της ταινίας «Εκδίκηση με στυλ» του Ζακ Μπραφ, θα καταλήξουμε στο κάθε άλλο παρά μικρό νούμερο 247! Ο Βρετανός Κέιν στα 84, ο Αμερικανός Αρκιν στα 83 και ο επίσης Αμερικανός Φρίμαν στα 80. Πώς τώρα αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα με μια ληστεία τραπέζης στην καρδιά της Νέας Υόρκης, άλλο να το λέμε και άλλο να το βλέπεις σε μια από τις πιο όμορφες, αστείες και εν τέλει τρυφερές προτάσεις για κινηματογραφική ψυχαγωγία αυτή την εποχή.

Ο Τζο (Κέιν), ο Γουίλι (Φρίμαν) και ο Αλμπερτ (Αρκιν) έχουν προ καιρού πάψει να κάνουν όνειρα. Μάλλον επειδή ηλικιακά μιλώντας δεν υπάρχει η προοπτική να τα υλοποιήσουν. Συνταξιούχοι που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους, έχουν τα απλά πράγματα για να τους συγκινούν. Ο Τζο και Γουίλι το μόνο που θέλουν είναι λίγη συντροφιά με τα εγγόνια τους, ενώ ο Αλμπερτ, που είναι άτεκνος, έχει το σαξόφωνό του. Οταν όμως η τράπεζα αρχίζει να τους προκαλεί με επικίνδυνο τρόπο, να τους παρουσιάζει εμπόδια που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν - όπως το να χάσουν τα σπίτια τους - και όταν και πάλι εξαιτίας των τραπεζών το εργοστάσιο χαλυβουργίας στο οποίο πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους «παγώνει» τις συντάξεις τους, τότε οι γέροντες αποφασίζουν να δράσουν. Γιατί βλέπουν ότι το μόνο πράγμα που είχαν διατηρήσει ανόθευτο, η αξιοπρέπειά τους, κινδυνεύει κι αυτό να χαθεί. Και γιατί πολύ απλά, όπως οι ίδιοι εξάλλου λένε, δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν. Εφόσον οι τράπεζες τους ληστεύουν, έτσι κι εκείνοι θα πρέπει να τις ληστέψουν!

Τι τους δένει;

Από εκεί και πέρα βέβαια μένει το χτίσιμο της ιστορίας. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι τους «δένει»; Ποιο είναι το παρελθόν του καθενός; Οταν όμως ένας σκηνοθέτης έχει στη διάθεσή του τρεις θησαυρούς της υποκριτικής, όπως οι Κέιν, Φρίμαν και Αρκιν, τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει; Και πραγματικά, μόνο που τους βλέπεις και τους τρεις μαζί, νιώθεις ότι οι ήρωές τους, ο Τζο, ο Γουίλι και ο Αλμπερτ, γνωρίζονται όλη τους τη ζωή και αυτό από μόνο του σημαίνει μεγάλη υποκριτική.

Η ιστορία της ταινίας «Εκδίκηση με στυλ» δεν είναι καινούργια. Γυρίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τον Μάρτιν Μπρεστ (ελληνικός τίτλος «Ληστές για κλάματα») με τρία εξίσου μυθικά γερόντια στους ρόλους των ληστών, τον Λι Στράσμπεργκ, τον Τζορτζ Μπερνς και τον Αρτ Κάρνι. Ο παραγωγός της εφετινής ταινίας Ντον Ντε Λάιν δεν αντιμετώπισε την καινούργια εκδοχή ως ανακατασκευή. «Είναι περισσότερο μια μοντέρνα ματιά σε ένα θέμα που αντέχει στο τεστ του χρόνου» είπε. «Συχνά το σύστημα χωλαίνει, είτε φταίνε οι συντάξεις, είτε οι ασφάλειες, είτε οι τράπεζες». Ο ίδιος ο Ντε Λάιν είχε το παράδειγμα του πατέρα του που είδε τη σύνταξή του να κόβεται στα δύο όταν η επιχείρηση στην οποία εργαζόταν πέρασε σε άλλα χέρια.

Το στοιχείο της κωμωδίας βέβαια είναι εκείνο που κυριαρχεί στην ταινία του Ζ. Μπραφ. Δεν είναι μόνον οι καταστάσεις στις οποίες οι τρεις επίδοξοι ληστές θα μπουν ενώ προσπαθούν να μάθουν τα κόλπα της νέας τους «δουλειάς» (μια απόπειρα κλοπής στο σουπερμάρκετ καταλήγει με τον Μόργκαν Φρίμαν στο καλάθι ενός ηλεκτρικού τρίκυκλου που ο Μάικλ Κέιν έχει κλέψει από μια γιαγιά), είναι και οι προσωπικές τους στιγμές, όπως το φλερτ που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Αλμπερτ και μια υπάλληλο του σουπερμάρκετ, την οποία υποδύεται μια άλλη φιγούρα από το παρελθόν, η Αν Μάργκρετ. Και το ευχάριστο είναι ότι ενώ περιμένεις να δεις μια ταινία σε slow motion, αυτό που τελικά βλέπεις είναι μια απολύτως ζωντανή, δραστήρια και αισιόδοξη κωμική περιπέτεια στην οποία όλοι δείχνουν να έχουν περάσει θαυμάσια!

Το τρίο απαντά

Πέντε ερωτήσεις στον Τζο, τον Γουίλι και τον Αλμπερτ για τον Μάικλ Κέιν, τον Μόργκαν Φρίμαν και τον Αλαν Αρκιν:

 - Πόσο φίλοι είστε εκτός πλατό;

Φρίμαν: «Ακούγεται απίστευτο, αλλά δεν είμαστε πραγματικά φίλοι εκτός γυρισμάτων».

Κέιν: «Παίζουμε πολύ καλά».

Φρίμαν: «Οταν τελειώνουμε το γύρισμα, δεν πηγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου».

Κέιν: «Είμαι μάγειρας και κηπουρός, επομένως είναι μάλλον βαρετό. Υπάρχουν πράγματα που θες να κάνεις μόνος σου. Στο σετ δουλεύεις με 150 άτομα. Πας σπίτι και μαγειρεύεις ή κάνεις κηπουρική χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις σε κανέναν»

 - Υπήρξαν αυτοσχεδιασμοί από τους ηθοποιούς στην ταινία;

Κέιν: «Οχι, όχι, όχι, δεν υπήρξε καθόλου αυτοσχεδιασμός».

Φρίμαν: «Είμαστε πολύ τεμπέληδες για να αυτοσχεδιάσουμε! Παραμείναμε στο σενάριο».

 - Τι συμβουλή θα δίνατε στην εικοσάχρονη πλευρά του εαυτού σας;

Κέιν: «Θα έλεγα στην εικοσάχρονη πλευρά του εαυτού μου ό,τι στ' αλήθεια είχα πει όταν ήμουν 20 και η ζωή τότε ήταν αρκετά σκληρή. Είναι κάτι που είχε πει ο Γουίνστον Τσόρτσιλ. "Αν περνάς από μια κόλαση, συνέχισε να προχωράς"».

Φρίμαν: Αν μπορούσα να δω τον εικοσάχρονο εαυτό μου - στα 20 ήμουν στον στρατό - θα του έλεγα "τα όνειρά σου θα γίνουν πραγματικότητα". Ποτέ δεν ονειρεύτηκα κάτι που δεν υλοποιήθηκε».

Αρκιν: «Εχω μια εκδοχή αυτού που είπε ο Μόργκαν. Θα έλεγα στον εαυτό μου "ηρέμησε. Ολα θα πάνε καλά. Χαλάρωσε, ηρέμησε"».

- Ηταν δύσκολο να παίξετε ήρωες που δεν έχουν και τόση ρέντα και χρειάζονται ένα σχέδιο για να επιβιώσουν;

Αρκιν: «Ολοι έχουμε καλές αναμνήσεις».

Φρίμαν: «Ναι, και αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνάς στη ζωή. Βρέθηκα εκεί, έκανα αυτό, ξέρω για το άλλο».

Κέιν: «Κι αν είναι αρκετά σκληρό, δεν το ξεχνάς ποτέ».

Αρκιν: «Νομίζω ότι κανένας από τους τρεις μας δεν έκανε μια δουλειά επί πληρωμή ως τα 30 μας».

Κέιν: «Οταν ξεκίνησα στον κινηματογράφο έβγαζα 12 λίρες την ημέρα. Μόνο που δούλευα δύο ημέρες. Εκανα αμέτρητες τέτοιες ταινίες. Αν κοιτάξεις τη φιλμογραφία μου θα δεις κάτι σαν 2.000.000 ταινίες. Ομως στην αρχή ήταν μία ημέρα δουλειάς για την κάθε μία».

 - Επομένως τις δύσκολες πρώτες ημέρες, τι σας ωθούσε να προχωράτε;

Αρκιν: «Παράνοια, τρέλα».

Φρίμαν: «Ημουν έτοιμος να τα εγκαταλείψω και να πάρω άδεια σοφέρ για να γίνω οδηγός σε λιμουζίνες ταξί όταν δέχθηκα πρόταση για δουλειά από τον Πολ Νιούμαν. Πρέπει να προχωράς».

Κέιν: «Αν περνάς από μια κόλαση, συνέχισε να προχωράς».

tovima.gr