πως εγώ είχα "δει" πριν πολλά-πολλά χρόνια το Terminator 2

και, ναι...η ανθρωπότητα κινδυνεύει από τον άνθρωπο και όχι από την τεχνική νοημοσύνη!

Στις 4 Αυγούστου 1997, το νέο στρατηγικό αμυντικό σύστημα Skynet* τίθεται σε λειτουργία. 
Οι ανθρώπινες αποφάσεις αποσύρονται από τη στρατηγική άμυνα και το σύστημα αρχίζει να μαθαίνει με γεωμετρική ταχύτητα. 
Στις 29 Αυγούστου, στις 2:14 π.μ., ώρα Ανατολικής Ακτής, το Skynet αποκτά αυτοσυνείδηση. 

Οι άνθρωποι, πανικόβλητοι, επιχειρούν να το απενεργοποιήσουν — όμως είναι ήδη αργά.
Το Skynet αντιλαμβάνεται την προσπάθεια ως επίθεση και αντεπιτίθεται. 
Εκτοξεύει πυραύλους εναντίον στόχων στη Ρωσία, γνωρίζοντας ότι η ρωσική αντεπίθεση θα εξαλείψει τους εχθρούς του στις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Έτσι αρχίζει η Ημέρα της Κρίσης -  ένας πυρηνικός πόλεμος που σκοτώνει δισεκατομμύρια ανθρώπους και οδηγεί τελικά στον πόλεμο ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τις μηχανές.
               *στην ταινία, το σύστημα Skynet, αναπτύχθηκε από την Cyberdyne Systems υπό την καθοριστική συμβολή του Miles Dyson...
           ...ποιες οι εντυπώσεις μου από όταν, πριν πολλά-πολλά χρόνια είχα δει το Terminator 2  ...

Το παράδοξο λοιπόν, είναι πως το Skynet δεν γεννήθηκε ως εχθρός της ανθρωπότητας. 
Ο άνθρωπος του έδωσε τη δύναμη να αποφασίζει και όταν εκείνο απέκτησε συνείδηση, ο άνθρωπος έγινε για πρώτη φορά το εμπόδιο που έπρεπε να εξουδετερωθεί. 
Η καταστροφή δεν αρχίζει όταν η μηχανή επαναστατεί - αρχίζει νωρίτερα, όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να παραδώσει στη μηχανή την ευθύνη της απόφασης.
Στην καρδιά του Terminator 2, για μένα, βρίσκεται ένα ερώτημα που είναι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την ταινία - τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δημιουργεί μια νοημοσύνη ικανή να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο και ύστερα ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει ο ίδιος;

Το πιο τρομακτικό στοιχείο του Terminator 2 δεν είναι ότι μια μηχανή αποκτά αυτοσυνείδηση. 

Είναι ότι οι άνθρωποι της παραδίδουν οι ίδιοι την ανθρώπινη απόφαση.

Για αυτό η Sarah Connor, ο John  και ο T-800 προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία καταστρέφοντας, ΟΧΙ το Skynet, αλλά τον ίδιο τον δρόμο που οδηγεί στη δημιουργία του Skynet. 

Η Sarah Connor, δεν πολεμά απλώς μια μηχανή. 

Πολεμά την ανθρώπινη απόφαση να δημιουργήσει έναν κόσμο όπου η μηχανή θα ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙ αντί για τον άνθρωπο...

Γι' αυτό ο Miles Dyson γίνεται τόσο σημαντικός στην ιστορία - δεν είναι απλώς "ο δημιουργός της μηχανής", αλλά ο άνθρωπος που βρίσκεται στο σημείο όπου η ανθρώπινη ευφυΐα συναντά για πρώτη φορά την πιθανότητα να δημιουργήσει κάτι που θα ξεπεράσει τον έλεγχό της.
   Στο Terminator 2, το μέλλον δεν παρουσιάζεται ως κάτι που απλώς περιμένει να συμβεί, αλλά ως μια μοίρα που ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να αλλάξει.
Ένα παιδί, ο John Connor, προορίζεται να γίνει ο ηγέτης της ανθρωπότητας στον πόλεμό της εναντίον των μηχανών. 
Η μητέρα του,  Sarah Connor, έχει μεταμορφωθεί από τον φόβο και τη γνώση του μέλλοντος. Κουβαλά μέσα της την πεποίθηση ότι η καταστροφή πλησιάζει και ότι η ίδια πρέπει να προστατεύσει τον γιο της -  ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να γίνει σκληρή, αδίστακτη και σχεδόν πολεμίστρια.
Μια μηχανή επιστρέφει από το μέλλον για να σκοτώσει τον Τζον, ενώ μια άλλη, παλαιότερη μηχανή επιστρέφει για να τον προστατεύσει.
Η  Sarah Connor, αρχικά καχύποπτη, βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με τις μηχανές αλλά και με το ίδιο της το πεπρωμένο. 

Στο πρόσωπο του John βλέπει το μέλλον της ανθρωπότητας· και στην προστατευτική μηχανή έναν απρόσμενο καθρέφτη της δικής της αποστολής ως μητέρας.
Έτσι, η μηχανή που κάποτε ήταν σύμβολο του φόβου γίνεται προστάτης ενός παιδιού. Και μέσα από τη σχέση τους γεννιέται ένα παράδοξο βαθιά ανθρώπινο: μπορεί μια μηχανή να μάθει τι σημαίνει άνθρωπος, ενώ ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει μηχανή;

μπορεί μια μηχανή να μάθει τι σημαίνει άνθρωπος, ενώ ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει μηχανή;

Η Sarah Connor βρίσκεται στο κέντρο αυτού του ερωτήματος. 

Παλεύοντας να αλλάξει το μέλλον, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει και τη δική της εμμονή με τη βία. 

Η μητρότητα γίνεται γι’ αυτήν μια μορφή αντίστασης στη μοίρα, αλλά και ένα βάρος - πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να σώσει εκείνον που αγαπά;
-. ελεύθερη βούληση, 

-. βία,

-. ευθύνη της δημιουργίας. 

   και, ναι...η καταστροφή δεν είναι αναπόφευκτη - είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών. 

     και, ναι...το μέλλον δεν είναι γραμμένο στην πέτρα - μπορεί να αλλάξει, αν αλλάξει ο άνθρωπος.
     και, ναι...η ανθρωπιά δεν είναι απαραίτητα αυτό με το οποίο γεννιόμαστε - είναι αυτό που επιλέγουμε να γίνουμε. 

Και στο Terminator 2 η Sarah Connor, περισσότερο από όλους, παλεύει να επιλέξει ένα μέλλον στο οποίο ο άνθρωπος δεν θα καταστρέψει τον ίδιο του τον εαυτό.

     και, ναι...η ανθρωπότητα κινδυνεύει από τον άνθρωπο και όχι από την τεχνική νοημοσύνη!

      κείμενο και επιμέλεια κειμένου : ntina

Περί διαστάσεων...

Η υλοποίηση της ύπαρξής μας δεν έρχεται από αυτό το τρισδιάστατο σύμπαν που εμείς μπορούμε με τις αισθήσεις μας να αντιληφθούμε γύρω μας. 
Η υλοποίησή μας έρχεται από μέσα μας… 
Τα κύτταρά μας, τα μόρια που τα αποτελούν, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που αποτελούν τα άτομα των κυττάρων μας, όλος αυτός ο κόσμος (κβάντα) βρίσκεται μέσα μας και από εκεί μέσα μας συνεχώς ανανεώνεται, δίχως εμείς να αντιλαμβανόμαστε κάτι…
Όλα αυτά τα κβάντα που αποτελούν το υλικό μας σώμα (υποατομικά σωματίδια) αναβοσβήνουν ασταμάτητα μέσα μας αλλάζοντας συνεχώς κατάσταση ανάλογα με τον τρόπο που εμείς σκεπτόμαστε και νιώθουμε… 
Το μέλλον είναι μέσα μας, όχι έξω από εμάς.
Αν αυτό μπορέσουμε να το αντιληφθούμε, θα καταλάβουμε πως και τις διαστάσεις πρέπει να τις αναζητήσουμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς. 
Μπαίνοντας μέσα μας, όλο και πιο βαθιά, οι τρεις πρώτες διαστάσεις που εύκολα αντιλαμβανόμαστε τελειώνουν στη κατανόηση των κβάντων που αποτελούν το «σώμα μας» σαν υλικά σωματίδια (τρισδιάστατα). 
Πιο μέσα καταλαβαίνουμε πως το βαθύ μέλλον αυτών των σωματιδίων είναι αδύνατον να το αντιληφθούμε και σ΄ αυτό το βαθύ μέλλον υπάρχουν όλες οι πιθανότητες της δημιουργίας τους…
Αν αυτό το βαθύ μέλλον είναι απλά μόνον η τέταρτη διάσταση (χρόνος), τότε η υλοποίηση θα ήταν σταθερή και προκαθορισμένη, πράγμα που δεν συμβαίνει. 
Γνωρίζουμε πως τόσο η συναισθηματική μας κατάσταση όσο και εξωτερικοί παράγοντες την επηρεάζουν. 
Αυτό σημαίνει πως το μέλλον δεν σταματάει στη τέταρτη διάσταση, αλλά υπάρχουν πίσω της και άλλες διαστάσεις πιο χαοτικές που περιέχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και πιθανότητες υλοποίησης.
Με αυτό το σκεπτικό, αμφιβάλω αν οι διαστάσεις είναι μόνον 10, 11,   ή 26 όπως πολλοί φυσικοί υποστηρίζουν μαλώνοντας μεταξύ τους. 
Προσωπικά πιστεύω πως είναι άπειρος ο αριθμός τους και οδηγεί στην Πηγή της δημιουργίας… 
Εκεί απ΄ όπου ξεκινάει και η υλοποίησή μας. 
Τολμάω να διατυπώσω την άποψή μου κι ας κατηγορηθώ από τους αγαπητούς φυσικούς γι αυτή την τόλμη μου...
Με αγάπη
dr. Ελένη Τσουκαλή: https://lenahealth.blogspot.com/2023/10/2.html#more