Ο Jean-Marc Sabatier, μαζί με τους συναδέλφους του καθηγητές Jacques Fantini, Patrick Guérin, Nouara Yahi, Fodil Azzaz et Henri Chahinian συμμετέχει σε ένα νέο κύκλο Ερευνητικών Μελετων και μοντελοποίησης που αφορούν τις νέες μεταλλάξεις του Sars cov2, την αποτελεσματικότητα των εμβολίων απέναντι στις μεταλλάξεις και τις ανοσολογικές αποκρίσεις κυτταρικές και χυμικές.

Φωτό +κείμενο Sissie Bara από το χρονολόγιο Juliette Georgiades:https://www.facebook.com/thomas.gata.5/posts/1808465456018629

Ο Jean-Marc Sabatier, είναι Διευθυντής Έρευνας στο γαλλικό Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών CNRS.

Είναι διδάκτωρ μοριακής βιολογίας και μικροβιολογίας και εργάζεται αποσπασμένος στο ινστιτούτο νευρο φυσιοπαθολογίας του παν/μιου της Aix-Marseille.

Μαζί με τους συναδέλφους του καθηγητές Jacques Fantini, Patrick Guérin, Nouara Yahi, Fodil Azzaz et Henri Chahinian συμμετέχει σε ένα νέο κύκλο Ερευνητικών Μελετων και μοντελοποίησης που αφορούν τις νέες μεταλλάξεις του Sars cov2, την αποτελεσματικότητα των εμβολίων απέναντι στις μεταλλάξεις και τις ανοσολογικές αποκρίσεις κυτταρικές και χυμικές.

Τα αποτελέσματα των μελετών αυτών παρουσιάζει σε μια συνέντευξη που θα τη βείτε εδω: https://www.francesoir.fr/.../jean-marc-sabatier...

Τη προδημοσίευση της μελέτη τους θα τη βρείτε στα αγγλικά εδώ: https://www.authorea.com/.../10.../au.163638609.95446888/v1

Η συνέντευξη αυτή που παρουσιάζει τα συμπεράσματα της μελέτης είναι εξαιρετικά σημαντική. Τινάζει στο αέρα όλη την εμβολιοκεντρκή διαχείριση της πανδημίας εφόσον η μελέτη αποδεικνύει την Επκινδυνότητα των mRNA εμβολίων Μεταφράζω:

Δημοσιογράφος: Η μελέτη σας αφορά τις νέες μεταλλάξεις του ιού, την αποτελεσματικότητα των εμβολίων έναντι αυτών των μεταλλάξεων, και τις ασονοσολικές αποκρίσεις τόσο της κυτταρικής όσο και της χυμικής ανοσίας εκείνης δλδ που παράγεται απο τα λεμφοκύταρα Β. Σε ότι αφορά τις τελευταίες μορφές ανοσίας, αυτό το οποίο ονομάζουμε ισορροπία μεταξύ εξουδετερωτικών αντισωμάτων της λοίμωξης και διευκολυντικών αντισωμάτων της λοίμωξης, ειναι μια παράμετρος άγνωστη στο κόσμο. Οταν μιλάμε συνήθως για αντισώματα, έχουμε κατά νου τα εξουδετερωτικά, αυτα δλδ που εξουδετερώνουν τους ιους. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τί συμβαίνει με όλα αυτά τα διαφορετικού τύπου αντισώματα, όταν προσβληθούμε απο μια λοίμωξη, ή μετά απο έναν εμβολιασμό;

Jean-Marc Sabatier: Οταν μπει στον οργανισμό ενός ξενιστή πχ ενός ανθρώπου, ένα αντιγόνο, ( δλδ ένα μόριο, μια μοριακή δομή που μπορεί να είναι τμήμα ενός μακρομορίου που βρίσκεται στο εξωτερικό μέρος ενός παθογόνου μικροοργανισμού και προκαλεί ανοσοαπόκριση), ή ένα εμβόλιο που θα παράξει το αντιγόνο, όπως είναι τα ΜRNΑ (pfizer moderna) ή τα εμβόλια αδενοϊού (astrazeneca johnson), που θα παράξουν τη πρωτεϊνη Spike, συμβαίνει το εξης: παρουσιάζεται στο ανοσοποιητικο σας σύστημα το αντιγόνο, η πρωτεϊνη Spike. Το ανοσοποιητικο σας σύστημα κινητοποιείται για να εξολοθρεύσει αυτό το αντιγόνο. Μαθαίνει να το αναγνωρίζει ως εχθρό μέσω του εμβολιασμού.

Το ανοσοποιητικό σύστημα έχει δύο πυλώνες: Ο 1ος είναι η χυμική ανοσία που βασίζεται στα αντισώματα. Ο 2ος είναι η κυταρική ανοσία. Αυτοί οι 2 πυλώνες προχωράνε απο κοινού.

Τη πρώτη φορά που ένας οργανισμός συναντά ένα αντιγόνο η έναν ιό μπαινει σε λειτουργία η έμφυτη γεννετήσια ανοσοπροστασία. Αυτή είναι καταρχήν άμεση δλδ απο τη στιγμή που έρθουμε σε επαφή με ένα μικρόβιο είτε αυτό ειναι ιός, είτε βακτήριο, είτε παράσιτο ή μύκητας. Ονομάζεται επίσης μη ειδική ανοσία, γιατί γενικά θα παραμείνει η ίδια ανοσοπροστασία όποιο και να είναι το μικρόβιο που έχει απέναντι της.

Αυτή η ανοσοπροστασία περιέχει έναν συγκεκριμένο αριθμό τυποποιημένων κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος τα οποία είναι και κυρίως κυκλοφορούντα μονοκύταρα, που λέγονται μακροφάγοι, και δενδριτικά κύτταρα που λεγονται κοκκιοκύτταρα. Μέσα στα κοκκιοκύταρα, υπάρχουν τα ωσινόφιλα κοκκιοκύτταρα, τα ουδετερόφιλα, τα βασεόφιλα και τα μαστοκύτταρα. Και μετά υπάρχουν επίσης τα κύτταρα ΝΚ που σημαίνει Natural Killer δλδ τα κύτταρα δολοφόνοι, τα οποία βρίσκονται στο όριο μεταξύ της έμφυτης γεννετικής ανοσίας και της προσαρμοστικής ή επίκτητης ανοσίας. Αυτή η έμφυτη ανοσία είναι άμεση και πολύ ισχυρή, ειδικά στα παιδιά.

Σε ότι αφορά την προσαρμοστική ή επίκτητη ανοσία, αυτή αποκτιέται 4 περίπου ημέρες μετά την ενεργοποίηση της έμφυτης γεννετήσιας ανοσία. Είναι εξειδικευμένη στο μικρόβιο που μας απειλει κάθε φορά και έχει διάρκεια στο χρόνο. Βασίζεται στα λεμφοκύταρα Β που παράγουν αντισώματα (χυμική ανοσία) όταν ενεργοποιούνται σε πλασματοκύτταρα, καθώς επίσης βασίζεται και σε κυτταροτοξικά CD8 Τ λεμφοκύτταρα, τα οποία εκφράζουν τον υποδοχέα CD8. Και αυτα τα τελευταία είναι κύτταρα που εμπλέκονται επίσης στην αναγνώριση μικροβιακών αντιγόνων όταν αυτά τα αντιγόνα εμφανίζονται στην επιφάνεια μολυσμένων κυττάρων, στην προκειμένη περίπτωση στην αναγνώριση της πρωτεΐνης Spike και άλλων ιικών αντιγόνων στο πλαίσιο μιας φυσικής μόλυνσης.

Δημοσιογράφος: Εάν πάρουμε το παράδειγμα του ιού Sars-CoV-1 που εμφανίστηκε το 2002, τα άτομα που μολύθηκαν απο αυτόν παρέμειναν με φυσική ανοσία για 17 χρόνια.

Jean-Marc Sabatier: Μα φυσικά! Κι αυτό συνέβει χάρη σε αυτή την προσαρμοστική επίκτητη ανοσία ( των λεμφοκυταρων T CD8+ και των λεμφοκυτάρων B ) που έχει το χαρακτηριστικο να είναι εξειδικευμένη. Μπαίνει σε λειτουργία πιο αργά απο την έμφυτη γεννετήσια ανοσία, μερικές μέρες αφότου ένα άτομο μολυνθεί απο τον ιό.

Δημοσιογράφος: Αυτό το οποίο ονομάζουμε χυμική ανοσία, που εντοπίζεται με εξετάσεις αίματος, είναι τα αντισώματα, οι ανοσοσφαιρίνες G, A και M (τα IgG, τα IgA και τα IgM). Αυτή η χυμική ανοσία μειώνεται σε μερικούς μήνες κι αυτός είναι και ο λόγος που ζητείται να γίνουν αναμνηστικές εμβολιαστικές δόσεις. Σε αυτη τη χυμική ανοσία υπάρχουν, λέγεται, τριών ειδών αντισώματα.

Jean-Marc Sabatier: Ναι πράγματι υπάρχουν τριών ειδών αντισώματα, αν επικεντρωθούμε βεβαια στη χυμική ανοσία, δλδ στη παραγωγή αντισωμάτων. Οταν ο οργανισμός δει ένα αντιγόνο θα παράξει γενικά τριών ειδών αντισώματα. Θα παραξει αρχικά τα ουδέτερα αντισώματα. Δλδ τα αντισώματα εκείνα που μπορούν να προσδεθούν στη πρωτεϊνη Spike χωρίς όμως απριόρι να κάνουν κάτι. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι αυτά τα αντισώματα δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Δεν προστατεύουν απο τη μόλυνση, παράγονται μεν αλλά δεν εξουδετερώνουν.

Ο δεύτερος τύπος αντισωμάτων είναι τα εξουδετερωτικά αντισώματα. Αυτά τα αντισώματα είναι και τα πλέον σημαντικά για ένα εμβολιαστικό προγ/μα. Είναι αυτά ακριβώς που επιδιώκουμε να παράξουμε με τις αναμνηστικές δόσεις των εμβολίων. Προσπαθούμε να έχουμε ένα μέγιστο αριθμό εξουδετερωτικών αντισωμάτων, γιατί είναι αυτά ακριβώς τα αντισώματα που προσκολώνται στους ιούς, τους εμποδίζουν το να μολύνουν τα κύταρα και εξουδετερώνουν την μόλυνση.

Ο τρίτος τύπος αντισωμάτων είναι τα διευκολυντικά αντισώματα: Αυτά κάνουν την ακριβώς αντίστροφη δουλειά απο τα εξουδετερωτικά. Διευκολύνουν δλδ την μόλυνση των κυττάρων απο το ιό. Επομένως είναι ποβληματικά και δεν τα θέλουμε καθόλου στα εμβολια μας.

Δημοσιογράφος: Σήμερα υπάρχουν προβλήματα με το εμβόλιο που σχεδιάστηκε με βάση το αρχικό στέλεχος της Wuhan. Ο ιός μεταλάσσεται αδιάκοπα και όταν οι μεταλλάξεις είναι πολύ σημαντικές μιλάμε για στελέχη. Εδώ και περίπου δύο χρόνια υπάρχουν στελέχη και υποστελέχη. Η μελέτη στην οποία συμμετείχατε δείχνει ότι με αφορμή τα νέα στελέχη εμφανίζονται στον οργανισμο των ανθρώπων περισσότερα διευκολυντικά της μόλυνσης αντισώματα απ΄οτι εξουδετερωτικά.

Jean-Marc Sabatier: Ναι αυτό ακριβώς συμβαίνει. Οταν εκχύσετε ένα ΜRNΑ εμβόλιο ή ένα εμβόλιο αδενοϊού, βάζετε τον οργανισμό σας να παράξει ο ίδιος και με τα δικά του κύτταρα τη πρωτεϊνη Spike. Αυτή η πρωτεϊνη που παρουσιάζεται στο ανοσοποιητικό σύστημα έχει έναν ορισμένο αριθμό τομέων στο εσωτερικό της που το ανοσοσποιητικο σύστημα θα αναγνωρίσει Πρόκειται για τα Επίτοπα.

Οταν το ανοσοποιητικό σύστημα δει τη πρωτεϊνη Spike, δεν θα την αναγνωρίσει σαν σύνολο. Aν φανταστείτε για παράδειγμα τη πρωτείνη Spike σαν ένα κολιέ απο μαργαριτάρια όπου κάθε μαργαρτάρι, είναι ένα υπόλλειμμα αμινοξέως, έχετε λοιπόν ένα κολιέ με 1 273 μαργαριτάρια που αντιστοιχούν σε 1 273 υπολλείμματα αμινοξέως της πρωτεϊνης Spike. Ωστόσο το ανοσοποιητικό σύστημα δεν θα αναγνωρίσει όλες τα μαργαριτάρια του κολιέ. Θα αναγνωρίσει ομάδες απο μαργαριτάρια. Πρέπει επίσης να ξέρουμε ότι υπάρχουν συνολικά 20 τύποι απο διαφορετικά μαργαριτάρια που επιτρέπουν να φτιαχτεί ένα κολιέ και κάποια από αυτά τα μαργαρτάρια μπορεί να είναι τροποποιημένα. Καθώς πρόκειται για αλυσίδα απο μαργαρτάρια το ανοσοποιητικό θα αναγνωρίσει ένα τομέα του κολιέ όπου για παράδειγμα υπάρχουν 6 μαργαριτάρια, έναν άλλο τομέα με 7 ή 8 μαργαριτάρια. και αυτοί οι τομείς κατανέμονται κατά μήκος του κολιέ.

Το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί επίσης να αναγνωρίσει συστοιχίες απο μαργαριτάρια μέσα στο χώρο. Δλδ μπορεί να έχετε μέσα στο κολιέ μαργαριτάρια που είναι απομακρυσμένα το ένα απο το άλλο στο εσωτερικό του κολιέ αλλά βρισκονται κοντά στο χώρο, εξαιτίας του ιδιαίτερου σχήματος του κολιέ.

Και μπορείτε να έχετε ένα αντίσωμα που να κατευθύνεται εναντίον πολλών μαργαριταριών τα οποία βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κολιέ, αλλά στο χώρο είναι σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Αυτά τα μαργαριτάρια συνιστούν ένα Διαμορφωτικό Επίτοπο. Ετσι σε επίπεδο πρωτεϊνης Spike, υπάρχουν τομείς που ονομάζουμε Διαμορφωτικά Επότοπα τα οποία θα αναγνωριστούν απο το ανοσοποιητικό απο τα αντισώματα που κατευθύνονται ενάντια σε συστοιχίες μαργαριταριών που κανονικά βρίσκονται απομακρυσμένα στο εσωτερικό του κολιέ.

Για παράδειγμα, το αντίσωμα ενδεχομένως θα αναγνωρίσει το μαργαριτάρι που είναι στη θέση 1 και το μαργαριτάρι που είναι στη θέση 100 ή το μαργαριτάρι της θέσης 250. Με λίγα λόγια, το αντίσωμα αναγνωρίζει είτε γραμμικά επίτοπα, δλδ αλυσίδες απο διαδοχικά μαργαριτάρια, όπως για παράδειγμα θα αναγνωρίσει το μαργαριτάρι της θέσης 7 μέχρι το μαγαριτάρι της θέσης 14 ( δλδ θα αναγνωρίσει όλα τα μαργαριτάρια στη σειρά το 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14). Και υπάρχουν και άλλα αντισώματα Διαμορφωτικά τα οποία κατευθύνονται σε Διαμορφωτικά επίποπα που θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν για παράδειγμα τα μαργαριτάρια των θέσεων 10, 12, 120, 250. Ομως άραγε όλα αυτά τα μαργαριτάρια βρίσκονται σε πολύ κοντινη απόσταση μεταξύ τους; Και αν ναι πώς γίνεται; Αυτό μπορεί να συμβεί γιατί το κολιέ έχει πάρει ένα ειδικό τρισδιάστατο σχήμα στο χώρο, δλδ έχει μια συγκεκριμένη τρισδιάστατη δομή που φέρνει κοντά τα μαργαριτάρια αυτά. Και τότε ακριβώς έχετε ένα ανοσοποιητικό σύστημα που μπορεί να αναγνωρίσει ένα τέτοιο τομέα.

Ετσι υπάρχουν περιοχές στη πρωεϊνή Spike — ή σε άλλες πρωτεϊνες— που είναι ανοσολογικά σιωπηρές, δλδ που το ανοσοποιητικό δεν βλέπει. Οταν κάνετε τον οργανισμό σας να παράγει πρωτεϊνη Spike με τα ΜRNΑ εμβόλια για παράδειγμα (αυτα της Pfizer/BioNTech, ή της Moderna), ο οργανισμός σας θα παράξει αυτο το μακρύ κολιέ των 1273 μαργαριταριών και το ανοσοποιητικό σύστημα θα αναγνωρίσει αυθόρμητα τους τομείς, δλδ τις ομάδες των μαργαριταριών είτε πρόκειται για μαργαριτάρια που διαδέχονται το ένα το άλλο δλδ αλληλουχικά, ή για μαργαριτάρια που βρίσκονται κοντά μεταξύ τους στο χώρο. Και τα αντισώματα που παράγονται θα αναγνωρίσουν ορισμένους τομείς που λέονται επίτοπα B και αναγνωρίζονται απο τα λεμφοκύταρα B. Αυτοί είναι τομέις οι οποίοι θα προκαλέσουν τη παραγωγή αντισωμάτων που μπορεί να είναι είτε ουδέτερα είτε εξουδετερωτικά είτε διευκολυντικά.

Δημοσιογράφος: Εχετε γράψει στη μελέτη σας ότι τα εξουδετερωτικά αντισώματα εντοπίζονται με τρόπο ιδιαίτερα τυχαίο, ανάλογα με τις μεταλλάξεις, ενώ τα διευκολυντικά αντισώματα του οργανισμού διατηρούνται σε όλες τις μεταλλάξεις που κυκλοφορούν. Εάν ξαναπάρουμε την ιστορία με όλα τα μεγάλα στελέχη που είχαμε και τα αντιπαραθέσουμε με τον εμβολιασμό, γνωρίζουμε άραγε μέχρι ποια μετάλλαξη δούλεψε ο εμβολιασμός τελικά;

Jean-Marc Sabatier : Είναι μια σταδιακή μετατόπιση. Η μετάβαση δεν είναι προφανής. Πρόκειται για προγνωστική ανάλυση. Δλδ δεν βασίζεται σε πείραμα δεν είναι διαπιστώσεις φαινομένων διευκόλυνσης που παρατηρήθηκαν με το ένα ή δε παρατηρήθηκαν με το άλλο στέλεχος του ιού. Είναι προβλέψεις σε σχέση με θέσεις αντιγόνων, δλδ με διαφορετικά επίτοπα που περιγράφηκαν στις μεταλλάξεις.

Για τον ιό Sars-CoV-1 της επιδημιας του 2002, υπάρχουν μελέτες που έφεραν στην επιφάνεια ορισμένα διευκολυντικά επίτοπα. Αυτό υποδηλώνει ότι προκειται για περιοχές της πρωτεϊνης Spike του Sars-CoV-1, του παλαιότερου κορωναϊού, οι οποίες ειναι γνωστό ότι προκαλούν τη παραγωγή αντισωμάτων τα οποια αντί να εξουδετερώσουν τη μόλυνση θα τη διευκολύνουν. Αυτά είναι λοιπόν τα λεγόμενα διευκολυντικά επίτοπα τα οποία ακολουθούν το φαινόμενο Antibody-Dependent Enhancement (ADE ) που σημαίνει διευκόλυνση της μόλυνσης μέσω των αντισωμάτων.

Δημοσιογράφος: Συνάδελφος απο την ερευνητική σας ομάδα εξήγησε το γιατί, το αρχικό στέλεχος της Wuhan έκανε βαρύτερη νόσηση απο ότι αλλού σε άλλες περιοχές του κόσμου. Κάποια άτομα στη Κίνα είχαν ήδη μολυνθεί απο τον Sars-CoV-1 τη περίοδο 2002-2003. Και όταν ο Sars-CoV-2 έφτασε στη Wuhan στα τέλη του 2019, η μόλυνση ήταν πιο βαριά εξαιτίας των διευκολυντικών αντισωμάτων που υπήρχαν με το νέο κορωναϊό

Jean-Marc Sabatier: Ναι γα να σας εξηγήσω σχηματικά τα πράγματα, όταν παρουσιάζετε έναν ιό, για παράδειγμα τον ιό . Sars-CoV-2 της Wuhan, στο ανοσοποιητικό σας σύστημα, θα παράξετε αντισώματα εναντίον της πρωτεϊνης Spike του αρχικού στελέχους της Wuhan. Πρόκειται για τη δομή του ιού του 2019. Αυτός ο ιός έχει επίτοπα καθορισμένα σε επίπεδο πρωτεϊνης Spike, εφόσον η ρίζα του έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Κατά συνέπεια υπάρχουν τομείς που είναι διευκολυντικοί, άλλοι που είναι εξουδετερωτικοί, και άλλοι που είναι ουδέτεροι.

Επομένως έχετε επιτοπα B που είναι ουδέτερα, Επίτοπα B που ειναι εξουδετερωτικά και επίτοπα B που είναι διευκολυντικά. Το ανοσοποιητικό σύστημα αποκρίθηκε με κλασσικό τρόπο και δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα σε αυτό το στάδιο. Το πρόβλημα μπορεί να προκύψει, αργότερα, όταν μολυνθείτε από ένα άλλο ορότυπο ιό, δλδ απο κάποιο άλλο στέλεχος του Sars-CoV-2 που θα ακολουθήσει το φαινόμενο ADE, δλδ στέλεχος το οποίο θα ακολουθήσει το φαινόμενο διευκόλυνσης της μόλυνσης απο τα αντισώματα ADE. Σε αυτή τη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα γιατί θα έχετε αντισώματα που διευκολύνουν την μόλυνση. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα που εμβολιάστηκαν με εμβόλια που σχεδιάστηκαν με βάση το αρχικό στέλεχος του Sars-CoV-2 της Wuhan, και μολυνθούν στη συνέχεια απο άλλο στέλεχος όπως η Δέλτα, η Ομικρον ή κάποιο άλλο, μπορεί να νοσησουν πολύ σοβαρά ακριβώς επειδή, αυτά τα διευκολυντικά αντισώματα βρίσκονται εκεί.

Κι αυτα τα διευκολυντικά αντισώματα θα προσδεθούν στον νέο στέλεχος/ ορότυπο του ιού. Αυτά τα συμπλέγματα που αποτελούνται απο το νέο ιό και τα διευκολυντικα αντισώματα θα αναγνωριστούν απο την έμφυτη γενεντήσια ανοσία και ιδιαίτερα απο τα μονοκυταρα, τους μακροφάγους, και τα δενδριτικά κύτταρα γιατί αυτά τα κύταρα έχουν στην επιφάνεια τους έναν υποδοχέα που ονομάζεται Fc-gamma R2A (βλέπε ακόμα έναν άλλο υποδοχέα τον Fc-gamma R2B), ο οποίος έχει την ιδιαιτερότητα να αναγνωρίζει το συνεχές κλάσμα των αντισωμάτων.

Τα αντισώματα παρουσιάζουν μια σχηματική δομή Y. Εχετε δυό ραβδους του Y που περιέχουν στα άκρα τους τα Παράτοπα. Αυτά τα παράτοπα είναι και τα δύο ακριβως όμοια και αναγνωρίζουν τα επίτοπα, δλδ τις περιοχές της πρωτεϊνης Spike εναντίον των οποίων κατευθύνονται. Και η ράβδος του Y, το συνεχές κλάσμα του αντισώματος, θα αναγνωριστεί απο τον υποδοχέα Fc-gamma R2A (βλέπε Fc-gamma R2B). Τα κύταρα του έμφυτου γενεντήσιου ανοσοποιητικού συστήματος (τα μονοκύταρα, τα μακρόφαγα, τα δενδριτικά κύταρα) που εκφράζουν αυτοί οι υποδοχείς, θα αναγνωρίσουν τα δυαδικά σύμπλοκα (ενώσεις) του διευκολυντικού αντισώματος που έχει προσδεθεί στον ιό και θα εξολοθρεύσουν αυτά τα σύμπλοκα με στόχο να εξουδετερώσουν τον ιό. Μέσα απο αυτή τη διαδικασία τα κύταρα μολύνει το ένα το άλλο, με το νέο στέλεχος του Sars-CoV-2.

Με άλλα λόγια, αυτά τα διευκολυντικά αντισώματα θα κάνουν την αντίστροφη δουλειά απο αυτή που θέλουμε και που κάνουν τα εξουδετερωτικά αντσώματα : Βοηθούν τον ιό να μολύνει αυτά τα κύτταρα του ανοσοποιητικού και ευνοούν την μόλυνση των δενδριτικών κυτάρων των μονοκυτάρων και των μακρόφαγων. Ολα αυτά επεκτείνουν περισσότερο κυτταρικό τροπισμό του ιού δλδ την τάση των κυττάρων στα οποία στοχεύει ο ιός να του διευκολύνουν την είσοδο, εφόσον το φαινόμενο ADE βοηθά επίσης τον ιό να μολύνει νέους τύπους κυττάρων. Το φαινόμενο αυτό καθιστά τον ιό πιο επικίνδυνο γιατί διευκολύνει την μόλυνση.

Δημοσιογράφος: Σε αυτή τη περίπτωση, εάν σκεφτούμε ότι ο εμβολιασμός μπορεί να έχει μια δράση προστασίας απέναντι στο αρχικό στελεχος και σε μερικές μεταλλάξεις που ήρθαν αμέσως μετά, τί γίνεται με τα νέα στελέχη του ιού;

Jean-Marc Sabatier: Το Ισοζύγιο ανάμεσα στα εξουδετερωτικά και τα διευκολυντικά αντισώματα ήταν θετικό για τις μεταλλάξεις Αλφα, και Βήτα του Sars-CoV-2. Για τα τελευταία στελέχη όπως η Γαμα η Δελτα η Λάμδα η Μι παρατηρείται η αντίστροφη τάση με το ισοζύγιο των εξουδετερωτικών και διευκολυντικών αντισωμάτων να είναι αρνητικό. Αυτό σημαίνει ότι ευνοούνται τα διευκολυντικά αντισώματα έναντι των εξουδετερωτικών, ενώ αρχικά στο πρώτο στέλεχος και τις δύο πρωτες μεταλλάξεις άλφα και βήτα η ισορροπία τω αντισωμάτων ευνοούσε κατά πολυ τα εξουδετερωτικά αντισώματα έναντι των διευκολυντικών. Δλδ για το αρχικό στέλεχος και αυτές τις δύο μεταλλάξεις το εμβόλιο ήταν αποτελεσματικό με όρους εξουδετέρωσης του ιού. Υπάρχει μια σταδιακή απόκλιση η οποία οδήγησε και στη δυσμενή ισορροπία μεταξύ των εξουδετερωτικών και διευκολυντικών αντσωμάτων.

Κι όταν κάνουμε αναμνηστικές δόσεις εμβολίων, 3η 4η 5η κλπ η σχέση όφελους/κινδύνου απο τον εμβολιασμό θα είναι όλο και πιο δυσμενής. Με το να επιδιώκουμε να προστατεύσουμε τους ανθρώπους, παράγοντας εξουδετερωτικά αντισώματα τελικά΄καταφέρνουμε το αντίστροφο. Αυξλανουμε δλδ την αναλογία διευκολυντικών αντισωμάτων έναντι των εξουδτερωτικών, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην έχουμε εμβολιαστική προστασία, αλλά αντιθέτως να έχουμε έναν διευκολυντικό στη μολυνση εμβολιασμό ο οποίος θα ευνοεί και θα διευκολύνει τη κυτταρική λοίμωξη. Ετσι τα εμβολιασμένα με τα αρχικά εμβόλια άτομα, που θα μολυνθούν απο νέα στελέχη του ιού μπορεί να νοσησουν πιο βαριά απ΄ότι θα νοσούσαν εάν δεν είχαν εμβολιαστεί.

Ευτυχώς η υπερμεταδοτική ομικρον που μεταδίδεται στις μέρες μας σε ολο το κόσμο είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνη, με καταγεγραμμένη θνητότητα μέχρι στιγμής 7 φορές μικρότερη απο αυτή της δέλτα, η οποία εξακολουθεί να είναι κυρίαρχη, και η οποία με τη σειρά της ήταν κατά 4 φορές λιγοτερο θανατηφόρα απο το αρχικό στέλεχος της Wuhan. Η Εμφάνιση στελεχών του Sars-CoV-2 που είναι ολό και λιγότερο θανατηφόρα, αν και πιο μεταδοτικά, καθιστά το φαινόμενο ADE λιγότερο προβληματικό.

Δημοσιογράφος: Εσείς και οι συνάδελφοι σας αποφασίσατε να προδημοσιεύσετε μια μελέτη, προκειμένου τα διαθέσιμα εμβόλια να επικαιροποιηθούν το συντομότερο, εφόσον δημισουργουν σοβαρά προβλήματα αποτελεσματικότητας και ασφαλειας.

Jean-Marc Sabatier : Ακριβώς, επιδιώκοντας να βελτιώσουμε την ανοσοπροστασία των ατόμων απέναντι στο Sars-CoV-2 με τις αναμνηστικές δόσεις απαρχαιωμένων εμβολίων που βασίζονται σε μια ξεπερασμένη πρωτεϊνη Spike, (ξεπερασμένη γιατί προέρχεται απο το γεννετικό υλικό του αρχικου ιού της Wuhan που δεν κυκλοφορεί πλέον εδώ και 18 μήνες περίπου,) κάνουμε το αντίθετο. Δλδ εμβολιάζοντας με αυτους τους όρους τους ανθρώπους τους κάνουμε πιο ευάλωτους. Τα άτομα που έχουν μολυνθεί απο ορισμένα στελέχη θα μπορούσαν έτσι να κάνουν πολύ βαριά ή και θανατηφόρα νόσηση.

Δημοσιογράφος: Συμφωνα με όσα είπαμε και με βάση τις ιδιότητες αυτού του ιού που μεταλλάσσεται γρήγορα, ο εμβολιασμός είναι ένα κατάλληλο εργαλείο; Ακόμα και αν η παρασκευή νέου εμβολίου μπορεί να γίνει πιο γρήγορα με την ΜRNΑ τεχνική, η ταχύτητα των μεταλλάξεων του ιού δεν οδηγεί τον εμβολιασμό σε αποτυχία;

Jean-Marc Sabatier : Υάρχουν δύο πράγματα. Εχουμε μια σχετική τύχη με τον Sars-CoV- 2. Παρατηρούμε μια κλασσική εξέλιξη στην ιολογία, εφόσον αυτοί οι ιοί γίνονται όλο και πιο μεταδοτικοί αλλά όλο και λιγότερο τοξικοί. Τα νέα στελέχη Δέλτα και Ομικρον μπορούν να μολύνουν πιο εύκολα τα κύτταρα και διαδίδονται πιο γρήγορα χάρη σε μια μεγαλύτερη, αναβαθμισμένη μεταδοτικότητα.. Εξελίσσονται για να είναι πιο μεταδοτικά. Ομως παράλληλα βλέπουμε ότι τα νέα στελέχη που εμφανίζονται όπως η όμικρον, είναι όλο και λιγότερο τοξικα και θανατηφόρα. Τα νέα στελέχη εμφανίζονται με αυξανόμενο ρυθμό εξαιτίας των πιέσεων που ασκει ο εμβολιασμός, ειδικά σε περίοδο πανδημίας.

Δημοσιογράφος: Πράγματι το είδαμε με τη Δέλτα, που ήταν πολύ περισσότερο μεταδοτική. Εάν πάρουμε το δείκτη μεταδοτικότητας Τ που υπολόγισε ο καθηγητής Jacques Fantini για την Ομικρον, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η ομικρον θα είναι πρακτικά 3 φορές λιγότερο μεταδοτική απο τη δέλτα. Σε αυτή τη περίπτωση, εάν είναι λιγότερο μεταδοτική αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι είναι περισσότερο επικίνδυνη; Για την ώρα δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Επειτα ο Jacques Fantini προσθέτει σε μια τελευταία μελέτη του ότι η Ομικρον δεν θα μπορούσε να επικρατήσει παρα τοπικά, και ότι η Δέλτα θα παραμείνει κυρίαρχη εφόσον ο δείκτης Τ της δέλτα είναι 10,67 και εκείνος ης όμικρον 3,90. θα ήθελα λοιπόν τη δική σας άποψη για το τί συμβαινει σήμερα εφόσον αυτή η μελέτη έχει ήδη μερικές μέρες που δημοσιεύτηκε και τα πράγματα πάνε πολύ γρηγορα. Επισης θα ήθελα να δανειστώ την σκέψη του καθηγητή Bernard la Scola που λέει ότι ένας ιός για παράδειγμα η δέλτα είναι πολύ μεταδοτικός αρχικά. αλλά αυτό μπορεί στη πορεία να αλλάξει όταν τερματίσει τη κούρσα. Ομως η Δέλτα έχει ήδη μολυνει πολλούς ανθρώπους.

Jean-Marc Sabatier Πράματι η δέλτα παραμένει αυτη τη στιγμή ιδιαίτερα παρούσα σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά βρισκεται σε μεταβατικό στάδιο, πρόκειται να τη διαδεχτεί η ομικρον

Τα δεδομένα που έχουμε σήμερα υποδεικνύουν πολύ έντονα ότι η όμικρον θα αντικαταστήσει τη δέλτα στο άμεσο μέλλον. Η προέλαση της σε διάφορες χώρες είναι εντυπωσιακή και πρέπει να πουμε ότι επικρατεί περισσότερο στις χώρες με πολύ υψηλό δείκτη εμβολιασμού. Αυτή η μετάλλαξη είναι ιδιαιτέρως ανθεκτική στα εμβόλια και η βλεννογονική της τροπικότητα στις ανώτερες οδούς του αναπνευστικού, τη καθιστά λιγότερο προσπελάσιμη απο το ανοσοποιητικό σύστημα. Την καθιστά όμως επίσης και λιγότερο επικίνδυνη και πιο μεταδοτικη από άλλες μεταλλάξεις και στελέχη.

Δημοσιογράφος: Ο δείκτης μεταδοτικότητας Τ της Ομικρον είναι μόλις 3,90. Ειναι λοιπόν κατά πολύ μικρότερος του δείκτη Τ της Δέλτα που είναι 10,67 και που σημαίνει λοιπόν ότι η Δέλτα έχει μεταδοτικότητα 3 φορές μεγαλύτερη απο την όμικρον. Ομως παρά το γεγονός αυτό, δεδομένου ότι η δέλτα είναι παρούσα ήδη πολλούς μήνες σε όλο το κόσμο, μπορούμε να φανταστούμε ότι η δέλτα είναι στο τέλος της κούρσας της και ότι η Ομικρον μπορεί να πάρει τη σκυτάλη και επιβληθεί ως το νέο κυρίαρχο στέλεχος;

Jean-Marc Sabatier Ναι η όμικρον θα πάρει γρήγορα τη σκυτάλη απο τη Δέλτα. Το σημαντικό, είναι ότι η επικινδυνότητα της όμικρον είναι μικρότερη απο αυτήν της δέλτα και φυσικά πολύ μικρότερη απο την επικινδυνότητα της αρχκής ρίζας του ιού της Wuhan. Η Δέλτα είναι περίπου 4 φορές λιγότερο επικίνδυνη απο το στέλεχος της Wuhan το οποίο εξαφανίστηκε μέσα σε λίγους μήνες και δεν κυκλοφορεί πλέον εδώ και περίπου 18 μήνες. Το στέλεχος της όμικρον δεν φαίνεται επικίνδυνο με όρους θνητότητας. Μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα εδω και μερικές εβδομάδες αν και η ρίζα του είχε ήδη ανιχνευτεί εδω και μήνες. Η χαμηλή θνητότητα της όμικρον αυτη τη στιγμή δείχνει καθαρά ότι προκαλεί ελαφριά νόσηση απο Covid-19. Ετσι η όμικρον ξεκάθαρα δεν είναι χειρότερη απο τη Δέλτα σε ότι αφορά την επικινδυνότητα. Οι ρίζες της γίνονται όλο και πιο μεταδοτικές αλλά παράλληλα γίνονται όλο και λιγότερο επικίνδυνες.

Δημοσιογράφος: Καθώς έχουν λανσάρει την εμβολιαστική καμπάνια εξίσσου στην Αγγλία και εάν λάβω υπόψη όλη την ανάλυση σας σχετικά με τα διευκολυντικά αντισώματα που κυριαρχούν στο νέο αυτό στέλεχος του ιού, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Ομικρον θα επιβληθεί και η επικράτηση της θα διευκολυνθεί απο τη 3η δόση;

Jean-Marc Sabatier : Ναι, γιατί όσο περισσότερο εμβολιάσουμε και πολλαπλασιάσουμε τις αναμνηστικές δόσεις, τοσο περισσότερο θα επιλέξουμε τα στελέχη που αντιστέκονται στα εμβόλια, δλδ αυτά που θα εμφανιστούν από τον εμβολιασμό. Καθώς η όμικρον δεν είναι τοξική αυτή η εξέλιξη δεν ειναι στα αλήθεια ενοχλητική

Αντίθετα, αυτό που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά σε σχέση με τον εμβολιασμό και το οποίο με ανησυχεί πιο πολύ απ΄όλα, δεν είναι άμεσα το φαινόμενο ADE, αλλά η τοξικότητα που συνδέεται με τη πρωτεϊνη Spike των εμβολίων. Αν θέλετε ένα εμβόλιο να είναι ένα πολύ καλό εμβόλιο, θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε δύο πράγματα: Αρχικά θα πρέπει να είναι αποτελεσματικό απέναντι στο μικρόβιο εναντίον του οποίου κατευθύνεται και που στη προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να είναι αποτελεσματικό στην εξουδετέρωση του Sars-CoV-2. Αποτελεσματικό τόσο στην εξουδετέρωση της κυτταρικής μόλυνσης, όσο και στο να μπλοκάρει τη μεταδοση του ιού απο το ένα μολυσμένο σε άλλο μη μολυσμένο.

Το δεύτερο σημείο το οποίο είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, ειναι ότι ένα εμβόλιο θα πρέπει να είναι ασφαλές. που σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να είναι επικίνδυνο για τον οργανισμό που το δέχεται συνολικά. Με άλλα λόγια, για να είναι καλό ένα εμβόλιο δεν πρέπει να προκαλεί ανεπιθύμητες παρενέργειες. Θα πρέπει να είαι σίγουρο, ασφαλές, και μη επικίνδυνο για τον οργανισμό που εμβολιάζεται. Και προφανώς σε ότι αφορά τα διαθέσιμα εμβόλια δεν ισχύουν οι παραπάνω προϋποθέσεις.

Δημοσιογράφος: Παρατηρούμε υπερβολικά πολλά περιστατικά ανεπιθύμητων παρενεργειών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, βλέπουμε μυοκαρδιτιδες, περικαρδίτιδες σύνδρομα Guillain-Barré.

Jean-Marc Sabatier: Θρομβώσεις, θρομβοκυταροπενίες, μυοκαρδίτιδες, και περικαρδίτιδες, αυτοάνοσες ασθένειες όπως οι διάφοροι διαβήτες, η επίκτητη αιμοφιλία, οι Θυροειδίτιδες τύπου Hashimoto, οι σκληρύνσεις κατάπλάκας, οι Σκληροδερμίες, οι Ρευματοειδείς πολυαρθρίτιδες, και άλλες παρενέργειες, Με τον εμβολιασμό πολλές αυτοάνοσες ασθένειες εμφανίζονται ή επιδεινώνονται. Το ίδιο ισχύει και για τους καρκίνους ή τις νευρολογικές διαταραχές.

Εαν επιστρέψω στο παράδειγμα με τους διαφορετικούς διαβήτες, θα αναφέρωτα εξής: Ο διαβήτης τύπου 2 οφείλεται στην μη ανεκτικότητα του οργανισμού απέναντι στη Γλυκοζη ενώ η διαβήτης τύπου 1 έχει αυτοάνοση προέλευση. Βλέπουμε ότι και οι δύο τύποι διαβήτη εμφανίζονται απο τον εμβολιασμό. Προσωπικά η εμφάνιση όλων αυτών των παρενεργειών είναι αυτή που με κινητοποίησε και που με έκανε να κρούσω το κώδωνα του κινδύνου. .

Οι επαναληπτικές δόσεις έχουν υψηλό κίνδυνο για την υγεία των ατόμων που τις κάνουν, στο να εμφανίσουν προβλήματα σε μεγαλύτερο ή μικρότερο χρονικό διάσημα. Γιατί; Διότι η αποτελεσματικότητα του εμβολίου είναι πλέον κατά πολύ ξεπερασμένη. Εγινε σχεδόν παρωχημένη ενώ οι ορατές ή ακόμα οι μη ορατές επιβλαβείς επιπτώσεις τςη πρωτεϊνης Spike παραμένουν ιδιαιτέρως παρούσες και ενισχύονται όσο αυξάνονται οι δόσεις. Εαν στην αρχή λοιπόν, και είναι αλήθεια αυτό, τα εμβόλια ήταν ικανά να εξουδετερώσουν τον ιό, σήμερα η αποτελεσματικότητα τους καταρρέει. Η πραγματική αποτελεσματικότητα των εμβολίων αγγίζει το 20 με 30 %. Πολύ σύντομα, σε λίγους μήνες, θα έιναι μηδενική. Δλδ δεν θα προστατεύει ούτε απο τη νόσηση κάθε είδους, ούτε φυσικά απο τη μετάδοση. Το βλέπουμε ήδη αυτό. Λένε ότι τα εμβόλια προστατεύουν απο τη βαριά νόσηση, απο τους θανάτους, κι αυτό ειναι πιθανό φυσικά, αλλά αυτή η προστασία εξανεμίζεται στο χρόνο γρήγορα.

Δημοσιογράφος: Λένε ότι τα εμβόλια προστατεύουν απο τις σοβαρές μορφές νόσησης. Εαν ξαναδούμε τις κλινικές δοκιμές της Pfizer, διαπστώνουμε ότι δεν υπήρχε κανενας θάνατος στην ομάδα του placebo και κανένας θάνατος στην ομάδα που της χορηγήθηκε το εμβόλιο. Και έμαθα ότι στην επιδημιολογία, ορίζουμε ως σοβαρές μορφές σε σχέση με τους θανάτους. Πώς μπορούμε λοιπόν σε αυτή τη περίπτωση να επιβεβαιώσουμε ότι το εμβόλιο προστατεύει πράγματι απο τις σοβαρές μορφές νόσησης;

Jean-Marc Sabatier : Αυτο δεν είναι ξεκάθαρο, γιατί πρόσφατα, είδα ότι στις δοκιμές τους υπήρχαν θάνατοι και στις δύο ομάδες. Οι δοκιμές αυτές παίρνουν κάποιο χρόνο, και καθώς υπήρχαν άτομα αρκετά ηλικιωμένα ή με υποκείμενα νοσήματα, είναι φυσιολογικό να υπήρχαν θάνατοι. Και προφανώς, υπήρχαν ελαφρώς περισσοτεροι θάνατοι στις ομάδες των εμβολιασμένων παρά σε εκείνες των μη εμβολιασμένων ατόμων, που πήραν δλδ το placebo. Το πρόβλημα είναι ότι έκτοτε, εμβολίασαν όλα τα άτομα εκείνα που θα χρησίμευαν για έναν έλεγχο, δλδ τους μη εμβολιασμένους ανθρώπους. Προκατέλαβαν τον έλεγχο του εμβολίου λέγοντας ότι έπρεπε να προστατεύσουν τα άτομα που δεν είχαν εμβολιαστεί. Αυτά τα άτομα λοιπόν, εμβολιάστηκαν με τις δόσεις του εμβολίου της Pfizer. Και αυτό αποτελεί ένα πρόβλημα γιατί δεν μπορούμε πια να συγκρίνουμε επίσημα τους πληθυσμούς, τις ορδές των εμβολιασμένων σε σχέση με τα ανεμβολίαστα άτομα γιατί τελικά όλος ο κόσμος εμβολιάστηκε

Δημοσιογράφος: Στη αρχή υπήρξε μια ομάδα ατόμων που πήραν το placebo και μια ομάδα εμβολιασμένων και λίγο αργότερα εμβολίασαν ολο το κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι μακροπροθεσμα δεν μπορούμε πια να συγκρίνουμε;

Jean-Marc Sabatier : Ναι και προσωπικά θεωρώ ότι αυτό έγινε εσκεμμένα γιατί πλέον δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω σε αυτό το θέμα. Δεν υπάρχει επιστροφή. Και όλο αυτο δεν θα πει τίποτα γιατί δεν μπορούμε πλέον να μελετήσουμε το θέμα απο κοντά.

Δημοσιογράφος: Είναι σχεδόν απάτη;

Jean-Marc Sabatier:Κατά μια έννοια κι αν αποδειχθεί, τότε ναι έχει στοιχεία απάτης αυτή η ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα με αυτά τα εμβόλια δεν είναι καθαρά. Αυτό όμως που είναι ξεκάθαρο, είναι ότι με όλα αυτά τα προβλήματα των παρενεργειών που αναφέρθηκαν εάν ήταν " κανονικά εμβόλια", δε θα είχαν ποτέ πάρει την έγκριση να χρησιμοποιηθούν για μαζικο εμβολιασμό σε πλανητικό επίπεδο και με αναμνησικες δόσεις επιπλέον. Θέλω να πώ με αυτό, ότι αυτά τα εμβόλια, θα είχαν ήδη σταματήσει να κυκλοφορούν εξαιτίας των σοβαρών παρενεργειών, οι οποίες είναι δεκαπλάσιες συγκριτικά με οποιοδήποτε άλλο εμβόλιο υπάρχει. Εχουμε δεκαπλάσια αύξηση των παρενεγειών των γενεντικών αυτών εμβολίων σε σχέση με κλασσικά εμβόλια που χρησιμοποιούνται εδώ και 20 ή 30 χρόνια, ενώ το συγκεκριμένο εμβόλιο δε χρησιμοποιείται παρά απο τα τέλη του 2020 μέχρι το 2021. Επιπλέον, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι οι ανεπιθύμητες παρενέργειες των εμβολίων είναι εξαιρετικά υποτιμημένες. Υπάρχει σαφώς μεγάλο πρόβλημα δυνητικής επικινδυνότητας του εμβολίου, ειδικά σε ότι αφορά την έμφυτη γεννετήσια ανοσοποστασία των εμβολιασμένων ανθρώπων

******. *******

Αυτό ήταν το 1ο μερος της συνέντευξης.

Απο τη μια η κατάρρευση της εμβολιαστικής πολιτικής του μακρόν στην χώρα και η προεκλογική περίοδος απο την άλλη έχουν σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότερος κόσμος απο τα παν/μια και το χώρο ης Ερευνας να κινητοποιείται εναντίον της εμβολιουστερικής διαχείρισης της επιδημίας που αποκτά εγκληματικές διαστάσεις.

Ολη αυτή η περίοδος της πανδημίας χαρακτηρίστηκε απο την υπερπροβολή, τηλεοπτική και ηλεκτρονική της μίας και μόνης άποψης για τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης. Κι αυτό φυσικά δεν συνεβει μόνο στη Γαλλία αλλά παντού. Επειδή ακριβώς ήταν και εξακολουθεί να είναι άποψη της εξουσίας η συγκεκριμένη διαχείριση βαφτίστηκε επιστημονική

. Αν προσέξει κανείς και καμιά όμως ποιοι/ες είναι οι "επιστήμονες" που ταύτισαν τον εαυτό τους με τις κυβερνήσεις, με αφορμή την επιδημία και ρίξει μια ματιά στο βίο και το έργο τους καταλαβαινει ότι όλο αυτό που μας συμβαίνει με αφορμή το κοβιντ δεν έχει καμία σχέση ούτε με την επιδημία αλλά ούτε και με την Επιστήμη.

Στο όνομα αρχικά των lock down και ύστερα των υποτιθέμενων εμβολίων, πνίγηκε κάθε φωνή που άρθρωνε διαφορετικό λόγο, ακόμα κι αν προέρχονταν από τα πλέον ηχηρά επιστημονικά ονόματα με Νόμπελ και διακρίσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση λογοκρισίας που επέβαλε το youtube μεταξύ άλλων και στο νομπελιστα Luc Montagnier, διεθνούς φήμης βιολόγου και ιολόγου, που το 1983 μοιράστηκε με τους Françoise Barré-Sinoussi et Harald zur Hausen,το Νόμπελ ιατρικής για την ανακάλυψη του ιού HIV του γνωστού σε όλες και όλους μας ιού του AIDS.

Ολα του τα βίντεο εξαφανίστηκαν απο το διαδίκτυο όταν στάθηκε απέναντι στη γαλλική κυβέρνηση για τη διαχείριση της επιδημίας και το μαζικο εμβολιασμό με τα γνωστα γεννετικά σκευάσματα που ονομάζουν εμβόλια.

Παρότι όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί, συμπεριλαμβανομένου και του μαζικού de facto υποχρεωτικού εμβολισμού έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικά, με τρανη απόδειξη την υπερθνησιμότητα στη γαλλία να φτάνει το 7% απο τη περίοδο έναρξης του εμβολιασμού μέχρι σήμερα, παραμένει απορίας άξιο το πως ο κοσμος και η αριστερά συνολικά, με εξαίρεση κάποιες μικρές δυνάμεις που αντιστέκονται, εξακολουθεί να ανέχεται τη καταπάτηση όλων των πολιτικών και ατομικών δημοκρατικών ελευθεριων. να ανέχεται να κυβερνιέται η χώρα απο άνα σκιώδες Συμβουλιο εθνικής ασφάλειας με άγνωστα μέλη χωρ΄ς δημοσιευμένα πρακτικά, κι ένα επιστημονικό σύμβουλιο για το κοβιντ για την εντιμότητα και το ποιόν των μέλων του οποίου πέρα απο τις προφοικές εγγυήσεις του προέδρου του δεν ξέρουμε τίποτα

Για τις κυβερνήσεις και τις φαρμακοβιομηχανίες βέβαια, είναι σαφές ότι αυτό που δεν κατάφεραν στη περίπτωση της δήθεν επιδημίας Η1Ν1, το πέτυχαν αναμφίβολα με το Sars Cov2: Αντιεργασιακά νομοσχέδια, κανονικοποιημένη καταστολή χωρίς μαζικές αντιδράσεις κι ο κόσμος κλεισμένος σπιτια του να ζεί υπο το φόβο της ασθένειας και του θανάτου.

Οι κοινωνίες σε όλο το πλανήτη και ειδικά στην Ευρώπη, όπου υπήρχαν ψίγματα κράτους πρόνοιας, παρακολουθουν τη διάλυση των νοσοκομείων και των συστημάτων υγείας, όχι απο την επιδημία αλλά απο τις κυβερνήσεις τους.

Αρωγοί αυτης της κατάστασης και με το αζημείωτο φυσικά, οι απο καιρό ξεπουλημένοι κάτοχοι παν/κών τίτλων, που όλο αυτό το διάστημα δεν κάνουν τίποτε άλλο απο τα επαναλαμβάνουν υστερικά με μια φωνη το ένα και μοναδικό αφήγημα όλων των δυτικών κυβερνήσεων, του μαζικού εμβολιασμού με πειραματικά αδοκίμαστα στο χρόνο σκευάσματα, ως μόνη λύση για την επιδημία. Κι αυτη την ομερτά βαφτίζουν επιστημονική γνώση και αλήθεια

Κατα τη γνώμη μου η θέση των επιστημόνων δεν είναι στα τηλεπαράθυρα. Δεν ήταν ποτέ εκεί. Είναι στα βιβλία στα πειράματα στα πεδία. Ο ρόλος τους δεν είναι να ξεπλένουν κυβερνήσεις ούτε να ιαφημίζουν τα προϊόντα των φαρμακευτικών, αλλά να προάγουν την επιστήμη ο κάθενας κι η καθεμια απο το δικό της μετερίζι.Μόνο έτσι μπορούν να κοιτάζουν τη κοινωνία κατάματα. Είναι γνωστό και γι αυτό θλιβερό, σε όποιον άνθρωπο ασχολείται με την επιστημονική έρευνα ότι η επιστήμη δεν ήταν ποτέ ένας μακρόσυρτος μονολογος. Επιστημονική Ομοφωνία δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει εξορισμού. Μονο Ομερτά υπάρχει. Η προβολή μιας και μόνης άποψης που προβάλλεται παντού θα έπρεπε απο μόνη της να είχε ψυλιάσσει, ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή την ιστορία. Τώρα τα στόματα σιγα σιγά ανοίγουν και τα πληκτρολόγια παιρνουν φωτιά https://undebtedworld.wixsite.com/.../%CE%BC%CE%B9%CE%B1...

Επειδή Επιστήμη σημαίνει διάλογος διαφωνία με επιχειρήματα πάνω σε μεθοδολογίες και δημοσιοποιημένα δεδομένα και πηγές σε καθεστώς πλήρης διαφάνειας

Paolo Veronese, Disputa con los doctores vers 1560 Museo del Prado

Πόση Βιταμίνη D μπορούμε να λάβουμε με Ασφάλεια;

Πόση Βιταμίνη D μπορούμε να λάβουμε με Ασφάλεια;
Τι πρέπει να γνωρίζουμε για την ασφαλή λήψη αυτής της ζωτικής βιταμίνης.
Dr. Δημήτρης Τσουκαλάς, MD
Η  σημασία της βιταμίνης D για την υγεία μας έχει αναγνωριστεί ευρέως και η μέτρηση των επιπέδων της στο αίμα άρχισε πλέον να γίνεται μέρος των εξετάσεων ρουτίνας σε σημαντικό αριθμό ιατρικών ειδικοτήτων.
Η μέτρηση των επιπέδων της συνταγογραφείται πλέον συχνά από ενδοκρινολόγους, παιδιάτρους, νευρολόγους, ρευματολόγους, ορθοπαιδικούς, παθολόγους και άλλους. Παράλληλα, όλο και περισσότεροι γιατροί χορηγούν βιταμίνη D στην προσπάθεια να αποκαταστήσουν την έλλειψη της. Πρόκειται για μια τεράστια πρόοδο που μπορεί να ωφελήσει ουσιαστικά στην βελτίωση της υγείας εύκολα και αποτελεσματικά. 
Βιταμίνη D και τοξικότητα
Για να αποκομίσουμε όμως τα οφέλη που μπορεί να μας προσδώσει η βιταμίνη D, πρέπει να διατηρούμε επίπεδα στο αίμα πάνω από 50 ng/mL καθόλη τη διάρκεια του έτους^(2,3).
Δόσεις από 5 -10.000iu ημερησίως, για τους ενήλικες, είναι οι ελάχιστες, ώστε να επιτευχθεί ένα ικανό βιολογικό αποτέλεσμα και να επιτευχθούν τιμές υψηλότερες των 50 ng/mL. 
Είναι πρακτικά αδύνατο να προκύψει τοξικότητα με τη λήψη βιταμίνης D στη φυσική της μορφή. Η συνήθης μορφή βιταμίνης D που χορηγείται με σκοπό τη συμπλήρωση, αφορά στη φυσική της μορφή -25(ΟΗ)D3- όπως αυτή παράγεται στο ανθρώπινο σώμα από την έκθεση στον ήλιο. Η συγκεκριμένη μορφή είναι προ-βιταμίνη, δεν είναι ενεργή και ενεργοποιείται από τον οργανισμό, όταν και εφόσον χρειάζεται. 
Η τοξικότητα που έχει καταγραφεί, δεν αφορά στη χορήγηση της βιταμίνης D στη φυσική της μορφή. Σπάνιες περιπτώσεις τοξικότητας έχουν καταγραφεί μετά από χορήγηση φαρμακευτικών μορφών της D3: 1,25 (OH)2 D3. 
Μπορεί όμως η χορήγηση της, σε αυξημένες δόσεις, να προκαλέσει τοξικότητα; 
Η απάντηση είναι ότι θεωρητικά αυτό μπορεί να συμβεί, ωστόσο πρακτικά είναι αδύνατον.
Αναφέρονται μεμονωμένες περιπτώσεις στη βιβλιογραφία, όπου από λάθος ελήφθησαν τεράστιες ποσότητες βιταμίνης D3, όπως 2.400.000 ή 1.680.000 μονάδων βιταμίνης D ημερησίως⁽⁴⁾. 
Εκδηλώθηκαν συμπτώματα τοξικότητας από βιταμίνη D, όπως κράμπες, ναυτία και ζάλη μετά από την πρόσληψη αυτών των δόσεων, επί 5μήνου. 
Για να λάβει κανείς αυτή τη δόση βιταμίνης D, θα πρέπει να καταναλώσει πάνω από 800 κάψουλες των 2.000 μονάδων ημερησίως, πράγμα πρακτικά μη εφικτό.  
 Η βιταμίνη D3 δεν είναι τόσο τοξική όσο θεωρούνταν κάποτε.
Prof. Michael Holick, MD, Phd
Mayo Clinic Proceedings⁽⁵⁾
Βιταμίνη D και ασβέστιο
Μια από τις κοινές ανησυχίες γιατρών και φαρμακοποιών, σχετικά με την λήψη υψηλών δόσεων βιταμίνης D, είναι η εκδήλωση τοξικότητας μέσω της αύξησης των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα⁽⁶⁾.  
Από την αναθεώρηση μελετών στο θέμα, δεν προκύπτει κανένα περιστατικό τοξικών επιπέδων του ασβεστίου για επίπεδα βιταμίνης D -στη φυσική της μορφή (25ΟΗD3)- στο αίμα έως και επτά φορές πάνω από τα φυσιολογικά (700 ng/mL), τα φυσιολογικά επίπεδα είναι μέχρι 100 ng/mL⁽⁴⁾.
Οι συνιστώμενες ανώτερες ασφαλείς δόσεις, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ενδοκρινολογική Εταιρεία, χωρίς την παρακολούθηση και μέτρηση των επιπέδων της από γιατρό, είναι οι 10.000 μονάδες ημερησίως για τους ενήλικες και 4.000 μονάδες για παιδιά από 8-18 ετών. 
Η πρόσληψη δόσεων υψηλότερων των 10.000iu ημερησίως, με σκοπό την αποκατάσταση σημαντικής έλλειψης της βιταμίνης D, θα πρέπει να γίνεται με την παρακολούθηση γιατρού και την μέτρηση των επιπέδων της στο αίμα.
Οι παραπάνω δόσεις είναι απολύτως φυσιολογικές και αναμενόμενες, εφόσον το ανθρώπινο σώμα μετά από την έκθεση στον ήλιο, το καλοκαίρι, παράγει 10-20.000 μονάδες βιταμίνης D, σε 15 περίπου λεπτά. Δόσεις από 5 -10.000iu ημερησίως, για τους ενήλικες, είναι οι ελάχιστες ώστε να επιτευχθεί ένα ικανό βιολογικό αποτέλεσμα.
Δεν έχει αναφερθεί στη βιβλιογραφία καμία περίπτωση τοξικότητας, έως και για ημερήσιες δόσεις 30.000 μονάδων ημερησίως 25-ΟΗ-D3 (της μορφής βιταμίνης D που παράγεται στο σώμα μας από την έκθεση στον ήλιο) και για επίπεδα έως 200 ng/mL στο αίμα για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Νεότερα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η βιταμίνη D είναι ασφαλής σε δόσεις πολύ υψηλότερες από αυτές που θεωρούνταν ασφαλείς στο παρελθόν^(1,3,5). 
Να σημειωθεί όμως ότι η βιταμίνη D θα πρέπει να λαμβάνεται μαζί με βιταμίνη Κ2 και μαγνήσιο, που είναι οι βασικοί συμπαράγοντες στην επίτευξη της μέγιστης ευεργετικής της δράσης.
Νεότερα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η βιταμίνη D είναι ασφαλής σε δόσεις πολύ υψηλότερες από αυτές που θεωρούνταν ασφαλείς στο παρελθόν^(1,3,5). 
Να σημειωθεί όμως ότι η βιταμίνη D θα πρέπει να λαμβάνεται μαζί με βιταμίνη Κ2 και μαγνήσιο, που είναι οι βασικοί συμπαράγοντες στην επίτευξη της μέγιστης ευεργετικής της δράσης.
Νεότερα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η βιταμίνη D είναι ασφαλής σε δόσεις πολύ υψηλότερες από αυτές που θεωρούνταν ασφαλείς στο παρελθόν^(1,3,5). 
Να σημειωθεί όμως ότι η βιταμίνη D θα πρέπει να λαμβάνεται μαζί με βιταμίνη Κ2 και μαγνήσιο, που είναι οι βασικοί συμπαράγοντες στην επίτευξη της μέγιστης ευεργετικής της δράσης.
Βιταμίνη D Ιδανικές Τιμές και Διόρθωση της Έλλειψης
Κατά τη διάρκεια του έτους, τα χαμηλότερα επίπεδα βιταμίνης D παρατηρούνται στο τέλος του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης.
Χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D αυτές τις περιόδους του έτους, συνδέονται με αυξημένη δραστηριότητα σε καρδιοπάθειες, διαβήτη, υπέρταση και αυτοάνοσα νοσήματα όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η ψωρίαση και η ρευματοειδής αρθρίτιδα^[7,8].
Η βιταμίνη D έχει σημαντική ανοσο-ρυθμιστική δράση και παίζει κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη και στην πορεία των αυτοάνοσων ασθενειών. 
Επαρκή επίπεδα είναι απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, τόσο για τη μείωση της πιθανότητας νόσου από λοιμώξεις όσο και για την ικανότητα του ανοσοποιητικού να αναγνωρίζει τους δικού του ιστούς. 
Χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D, συνδέονται με περισσότερες εξάρσεις και χειρότερη πορεία των αυτοάνοσων ασθενειών^[7-9].
"Είναι πρακτικά αδύνατο να προκύψει τοξικότητα με τη λήψη βιταμίνης D στη φυσική της μορφή, αυτή που παράγει το ανθρώπινο σώμα με την έκθεση στον ήλιο."
Σε πρόσφατη μελέτη, προτείνεται στα άτομα που έχουν αυξημένο κίνδυνο για εποχική γρίπη ή COVID-19, η χορήγηση 10.000iu βιταμίνης D3 ημερησίως για αρκετές εβδομάδες, ώστε να ανεβάσουν γρήγορα τα επίπεδα τους. 
Στη συνέχεια, προτείνεται η λήψη 5.000iu ημερησίως. 
Στόχος είναι η επίτευξη επιπέδων βιταμίνης 25(ΟΗ)D3 πάνω από 40-60 ng/mL^[10].
Στην διόρθωση της έλλειψης βιταμίνης D σε ασθενείς με αυτοάνοσα, αλλά και σε όσους εμφανίζουν βαριά νόσο, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι τείνουν να εμφανίζουν αντίσταση στη βιταμίνη D, απαιτούνται δηλαδή πολύ μεγαλύτερες δόσεις και υψηλότερα επίπεδα, ώστε να επιτευχθεί η ίδια βιολογική δράση που εμφανίζει η D στους υγιείς^[11,12].
Μέσα από την κλινική μας εμπειρία, έχουμε διαπιστώσει ότι η διόρθωση της έλλειψης της D, δεν προσδίδει τα πλήρη οφέλη όταν αυτή πραγματοποιηθεί κατά τη στιγμή της έξαρσης ενός χρόνιου, αυτοάνοσου ή οξέως νοσήματος. Χρειάζονται αρκετές εβδομάδες ή και μήνες χορήγησης θεραπευτικών δόσεων, παράλληλα με την διόρθωση ελλείψεων σε συμπαράγοντες της βιταμίνης D όπως βιταμίνη Κ2, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, μαγνήσιο, ψευδάργυρο, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες του οργανισμού και να παρατηρηθεί σημαντική κλινική βελτίωση^[13,14].

Βιβλιογραφία

1. Changing Incidence of Serum 25-Hydroxyvitamin D Values Above 50 ng/mL: A 10-Year Population-Based Study Daniel V. Dudenkov, MD et. al. Mayo Clinic Proceedings 
2. Vitamin D in Health and Disease Robert P. Heaney Creighton University.
   Clin J Am Soc Nephrol 3: 1535–1541, 2008.
3. Evidence that Vitamin D Supplementation Could Reduce Risk of Influenza and COVID-19 Infections and Deaths by William B. Grant et. al.  https://www.mdpi.com/2072-6643/12/4/988/htm
4. Risk assessment for vitamin D. John N Hathcock, Andrew Shao, Reinhold Vieth, and Robert Heaney. Am J Clin Nutr 2007;85:6–18
5. Vitamin D Is Not as Toxic as Was Once Thought: A Historical and an Up-to-Date Perspective Michael F. Holick, PhD, MD Mayo Clinic Proceedings. DOI: https://doi.org/10.1016/j.mayocp.2015.03.015 
6. Evaluation, Treatment, and Prevention of Vitamin D Deficiency: 
   J Clin Endocrinol Metab, July 2011, 96(7)1911–1930
7. Widespread seasonal gene expression reveals annual differences in human immunity and physiology. Xaquin Castro Dopico et al. Nature Communications volume. 12 May 2015.
8.  The Implication of Vitamin D and Autoimmunity: a Comprehensive Review Chen-Yen Yang, Patrick S. C. Leung, Iannis E. Adamopoulos, and M. Eric Gershwin. Clin Rev Allergy Immunol. 2018
9. Emerging Role of Vitamin D in Autoimmune Diseases: An Update on Evidence and Therapeutic Implications Giuseppe Murdaca. Autoimmun Rev . 2019 Sep.
10. Evidence that Vitamin D Supplementation Could Reduce Risk of Influenza and COVID-19 Infections and Deaths. William B. Grant et al. Nutrients March 2020.
11. A pilot study assessing the effect of prolonged administration of high daily doses of vitamin D on the clinical course of vitiligo and psoriasis Danilo C Finamor et.al. Dermatoendocrinol. 2013 Jan.  
12. “Effect of calcifediol treatment and best available therapy versus best available therapy on intensive care unit admission and mortality among patients hospitalized for COVID-19: A pilot randomized clinical study” Marta Entrenas Castillo et al. J Steroid Biochem Mol Biol. 2020 Oct.
13. World aging population, chronic diseases and impact of modifiable-metabolic risk factors. Dr. Dimitris Tsoukalas, MD (Greece). European Institute of Nutritional Medicine, E.I.Nu.M. 20th International Congress of Rural Medicine 2018. Tokyo - Japan. 
14. Sufficient vitamin D status positively modified ventilatory function in asthmatic children following a Mediterranean diet enriched with fatty fish intervention study. Maria M Papamichael, Catherine Itsiopoulos, Katrina Lambert, Charis Katsardis, Dimitris Tsoukalas, Bircan Erbas. Nutr Res . 2020 Aug 16.
    

Επιμέλεια Κειμένου: Επιστημονική Ομάδα Metabolomic Medicine

Ο λόγος του S.Bhakdi στους Έλληνες, όπου αναφέρονται τα ευρήματα πρόσφατης έρευνας στη Γερμανία

Στις 19 Δεκεμβρίου ήταν προγραμματισμένο να μιλήσει τους Έλληνες που βρίσκονταν στο Πάρκο Ελευθερίας ο κορυφαίος ιολόγος της Γερμανίας, Sucharit Bhakdi, παρόλα αυτά η κακή σύνδεση οδήγησε στην ματαίωση της ομιλίας του. 
Οι «υγειονομικοί κατά της υποχρεωτικότητας», δημοσίευσαν αναλυτικά το λόγο του S.Bhakdi, αλλά και το A.Burkhardt, οι οποίοι επί της ουσίας αναφέρονται στα ευρήματα της πρόσφατης έρευνας του Γερμανού ιατροδικαστή, μέσα από την οποία απέδειξαν ότι υπάρχουν θάνατοι από το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού. 
Αναλυτικά ο λόγος τους: 
«Το όνομά μου είναι Sucharit Bhakdi. 

Είμαι ιατρός (M.D.) που πέρασε τη ζωή του ασκώντας, διδάσκοντας και ερευνώντας Ιατρική Μικροβιολογία και Λοιμώδη Νοσήματα. 
Έχω επιτελέσει Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ιατρικής Μικροβιολογίας και Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg του Mainz, Γερμανία, από το 1990 έως τη συνταξιοδότησή μου το 2012. 
Έχω δημοσιεύσει πάνω από 300 ερευνητικά άρθρα στους τομείς της ανοσολογίας, βακτηριολογίας, ιολογίας και παρασιτολογίας και υπηρέτησα από το 1990 έως το 2012 ως Αρχισυντάκτης του περιοδικού της Ιατρικής Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας, ενός από τα πρώτα επιστημονικά περιοδικά αυτού του τομέα που ιδρύθηκε από τον Robert Koch το 1887. 
Το όνομά μου είναι Arne Burkhardt. 

Είμαι Παθολόγος. 
Έχω διδάξει στα Πανεπιστήμια του Αμβούργου, της Βέρνης και του Tübingen. 
Προσκλήθηκα ως επισκέπτης καθηγητής και για επισκέψεις σπουδών στην Ιαπωνία (Πανεπιστήμιο Nihon), στις Ηνωμένες Πολιτείες (Εθνικό Ινστιτούτο Brookhaven), στην Κορέα, στη Σουηδία, στη Μαλαισία και στην Τουρκία. 
Ήμουν επικεφαλής του Ινστιτούτου Παθολογίας στο Reutlingen για 18 χρόνια, μετά από τα οποία εργάστηκα ως ασκούμενος Παθολόγος με συμβάσεις συμβούλων με εργαστήρια στις ΗΠΑ. Δημοσίευσα περισσότερα από 150 επιστημονικά άρθρα σε γερμανικά και διεθνή περιοδικά καθώς και συνεισφορές σε εγχειρίδια στα γερμανικά, αγγλικά και ιαπωνικά. 
Για πολλά χρόνια πιστοποιούσα Παθολογικά Ινστιτούτα στη Γερμανία. 
Παρουσιάζουμε επιστημονικά στοιχεία που απαιτούν την άμεση διακοπή της χρήσης εμβολίων COVID-19 που βασίζονται σε γονίδια. 
Αρχικά αναφέρουμε γιατί οι παράγοντες δεν μπορούν να προστατεύσουν από ιογενείς λοιμώξεις. 
Αν και δεν μπορούμε να περιμένουμε κανένα θετικό αποτέλεσμα, δείχνουμε ότι τα εμβόλια μπορούν να πυροδοτήσουν αυτοκαταστροφικές διεργασίες που οδηγούν σε εξουθενωτική ασθένεια και θάνατο. Γιατί τα εμβόλια δεν μπορούν να προστατεύσουν από μόλυνση. 
Ένα θεμελιώδες λάθος στο οποίο βασίζεται η ανάπτυξη των εμβολίων ήταν να παραμεληθεί η λειτουργική διάκριση μεταξύ των δύο μεγάλων κατηγοριών αντισωμάτων, τα οποία παράγει το σώμα για να προστατευτεί από παθογόνα μικρόβια: 
• Η πρώτη κατηγορία (εκκριτική IgA) παράγεται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος (λεμφοκύτταρα) που βρίσκονται ακριβώς κάτω από τους βλεννογόνους που καλύπτουν την αναπνευστική και εντερική οδό. 
Τα αντισώματα που παράγονται από αυτά τα λεμφοκύτταρα εκτοξεύονται μέσω και προς την επιφάνεια των εσωτερικών επενδυματικών στιβάδων. 
Αυτά τα αντισώματα βρίσκονται έτσι στη θέση τους για να συναντήσουν ιούς που μεταδίδονται στον αέρα και μπορεί να είναι σε θέση να αποτρέψουν τη σύνδεση με τον ιό και τη μόλυνση των κυττάρων. 
• Η δεύτερη κατηγορία αντισωμάτων (IgG και κυκλοφορούν IgA) εμφανίζονται στην κυκλοφορία του αίματος. 
Αυτά τα αντισώματα προστατεύουν τα εσωτερικά όργανα του σώματος από μολυσματικούς παράγοντες που προσπαθούν να εξαπλωθούν μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. 
Τα εμβόλια που εγχέονται στον μυ - δηλαδή στο εσωτερικό του σώματος - θα επάγουν μόνο IgG και IgA στην κυκλοφορία, όχι εκκριτική IgA. 
Τέτοια αντισώματα δεν μπορούν και δεν θα προστατεύσουν αποτελεσματικά τους βλεννογόνους από μόλυνση από τον SARS-CoV-2. 
Έτσι, οι παρατηρούμενες «επαναστατικές λοιμώξεις» απλώς επιβεβαιώνουν τα θεμελιώδη σχεδιαστικά ελαττώματα των εμβολίων. 
Οι μετρήσεις των αντισωμάτων στο αίμα δεν μπορούν ποτέ να δώσουν πληροφορίες σχετικά με την πραγματική κατάσταση της ανοσίας έναντι της μόλυνσης της αναπνευστικής οδού. 
Σε πρόσφατες επιστημονικές δημοσιεύσεις έχει αναφερθεί η αδυναμία των αντισωμάτων που προκαλούνται από το εμβόλιο να αποτρέψουν τις λοιμώξεις από κορωνοϊό. 
Τα εμβόλια μπορούν να προκαλέσουν αυτοκαταστροφή. 
Μια φυσική μόλυνση με SARS-CoV-2 (κορωνοϊός) στα περισσότερα άτομα θα παραμείνει εντοπισμένη στην αναπνευστική οδό. 
Αντίθετα, τα εμβόλια αναγκάζουν τα κύτταρα βαθιά μέσα στο σώμα μας να εκφράζουν την πρωτεΐνη ακίδας του ιού, κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να κάνουν από τη φύση τους. 
Οποιοδήποτε κύτταρο που εκφράζει αυτό το ξένο αντιγόνο θα δεχτεί επίθεση από το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο θα περιλαμβάνει τόσο αντισώματα IgG όσο και κυτταροτοξικά Τ-λεμφοκύτταρα. 

Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε όργανο. 
Βλέπουμε τώρα ότι η καρδιά επηρεάζεται σε πολλούς νέους, οδηγώντας σε μυοκαρδίτιδα ή ακόμη και σε καρδιακή ανακοπή και αιφνίδιο θάνατο. 
Το πώς και γιατί τέτοιες τραγωδίες θα μπορούσαν να συνδέονται αιτιωδώς με τον εμβολιασμό παραμένει θέμα εικασίας, επειδή λείπουν επιστημονικά στοιχεία. 
Αυτή η κατάσταση έχει πλέον διορθωθεί. 
Έχουν γίνει ιστολογικές αναλύσεις σε όργανα 15 ατόμων που πέθαναν μετά τον εμβολιασμό.

Τα ακόλουθα σημεία είναι υψίστης σημασίας. 
1. Μόνο 4 ασθενείς είχαν νοσηλευτεί στη ΜΕΘ για περισσότερες από 2 ημέρες. 

Η πλειοψηφία δεν νοσηλεύτηκε ποτέ και πέθανε στο σπίτι (5), στο δρόμο (1), στη δουλειά (1) στο αυτοκίνητο (1) και σε εγκαταστάσεις κατ' οίκον φροντίδας (1). 

Ούτε ένας θάνατος δεν συσχετίστηκε με τον εμβολιασμό από τον ιατροδικαστή ή τον εισαγγελέα. 
2. Οι συμβατικές μεταθανάτιες νεκροτομές δεν αποκάλυψαν επίσης προφανείς υποδείξεις για τον πιθανό ρόλο του εμβολιασμού. 

Η μακροσκοπική εμφάνιση των οργάνων ήταν συνολικά μη αξιοσημείωτη, στις περισσότερες περιπτώσεις εθεωρείτο «ρυθμογενής καρδιακή ανεπάρκεια». 
Αλλά οι ιστολογικές αναλύσεις επέφεραν μια πλήρη ανατροπή. 

Ακολουθεί μια περίληψη των θεμελιωδών ευρημάτων. 
Ιστοπαθολογικά ευρήματα παρόμοιας φύσης ανιχνεύθηκαν σε όργανα 14 από τους 15 νεκρούς και κατανεμήθηκαν τυχαία σε πολλαπλά όργανα σε τυχαία σημεία. 

Τα όργανα που προσβλήθηκαν συχνότερα ήταν η καρδιά (14 από τις 15 περιπτώσεις) και οι πνεύμονες (13 από τις 15 περιπτώσεις). 

Οι παθολογικές αλλοιώσεις παρατηρήθηκαν επιπλέον στο ήπαρ (2 περιπτώσεις), στον θυρεοειδή αδένα (Θυρεοειδίτιδα Hashimoto, 2 περιπτώσεις), στους σιελογόνους αδένες (Σύνδρομο Sjögren, 2 περιπτώσεις) και στον εγκέφαλο (2 περιπτώσεις). 
Σε όλες τις περιπτώσεις κυριάρχησαν ορισμένα σημαντικά ευρήματα. 

Πρώτα ήταν η εμφάνιση φλεγμονωδών επεισοδίων σε μικρά αγγεία (ενδοθηλίτιδες), που χαρακτηρίζονται από αφθονία Τ-λεμφοκυττάρων και απομονωμένα, νεκρά ενδοθηλιακά κύτταρα εντός του αυλού του αγγείου. 

Δεύτερο ήταν η εκτεταμένη περιαγγειακή συσσώρευση Τ-λεμφοκυττάρων. 

Τρίτον, παρατηρήθηκε τακτικά μαζική λεμφοκυτταρική διήθηση των περιβαλλόντων ιστών και μη λεμφικών οργάνων ή ιστών με Τ-λεμφοκύτταρα, περιστασιακά με σημεία έντονης λεμφοκυτταρικής ενεργοποίησης και σχηματισμού ωοθυλακίων και με συνοδό καταστροφή ιστού (9 περιπτώσεις). 

πηγή:pronews.gr

Κωνσταντίνος Φαρσαλινός: Μας σκοτώνουν εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους...

Η ραγισμένη γυάλα της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Σε καιρούς όπου όλοι αναζητούν «σταθερές»,
η επιστήμη μοιάζει φάρος φωτός και αλήθειας.
Λάμπει όμως εξίσου για όλους;

Αν δεν ραγίσει το γυαλί, πώς θα φτιάξουμε καινούργιο;
Από καταβολής του πολιτισμού μας έτσι κατακτάται η γνώση.
Πόσο έτοιμοι είμαστε τώρα για μια ενδεχόμενη ανατροπή;
Και από πού θα προκύψει;
Από τα έδρανα των αξιοσέβαστων επιστημονικών ιδρυμάτων ή από κάποια συσκευή που θα φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά μας;
Η ξενάγηση σε ορισμένους υποψήφιους «ανατροπείς» δεν μπορεί παρά να μας δώσει ιδέες...

Ενα «ΤΡΕΛΟΨΑΡΟ» που το έλεγαν Santilli

Κάποτε, στο μεγάλο ποτάμι με τα χρυσόψαρα, ένα χρυσοψαράκι προβληματίστηκε για τον κόσμο γύρω του.
«Πώς φτιάχτηκε αυτός ο κόσμος;» ρώτησε τη μαμά του.
«Αυτό είναι απλό» του απάντησε.
«Ολοι ξέρουν ότι το ποτάμι δημιουργήθηκε από την πηγή».
«Ναι, αλλά τι βρίσκεται πίσω από την πηγή;».
«Αυτό δεν μπορούμε να το ξέρουμε εμείς... μόνο το χριστοψαράκι το ήξερε». «Κι εκείνο πού το 'μαθε; Του το 'πε ο μπαμπάς του;».
«Πώς μιλάς έτσι; Δείξε λίγο σεβασμό... Ολοι ξέρουν ότι το χριστοψαράκι δεν ήταν σαν εμάς - ήταν χρυσόψαρο γυάλας. Από 'κεί μέσα έβλεπε όλα όσα δεν μπορούμε να δούμε εμείς».
Το χρυσοψαράκι έμεινε σκεφτικό.
Δεν μπορούσε να φανταστεί τι βλέπει κανείς μέσα από μια γυάλα.
«Καλά, κι ο κόσμος μας πού τελειώνει;».
«Δεν έχεις ακούσει για την κάτω μεριά του ποταμού, εκεί όπου όταν φτάσει κάποιο από μας πέφτει στη θάλασσα και πεθαίνει; Εκεί τελειώνει».
«Ναι, αλλά τι είναι στη θάλασσα; Μήπως κάποια άλλα ψάρια μπορούν και ζουν εκεί;».
«Το χριστοψαράκι είπε ότι εκεί θα ζούμε μελλοντικά εμείς, όταν ξανάρθει και ξεδιαλέξει όσα από εμάς ήταν καλά ψάρια. Βέβαια... υπάρχουν και κάποια τρελόψαρα που λένε ότι ήδη ζουν εκεί άλλα ψάρια, αλλά ποιος δίνει σημασία σε λόγια τρελόψαρων;».
«Μαμά, άκουσα να λένε ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ο μόνος. Κάποιοι λένε ότι υπάρχουν πολλά ποτάμια με διαφορετικά ψαράκια...».
«Πάλι με τρελόψαρα κάνεις παρέα; Σου είπα να μην τους μιλάς!».
«Μα... αν έχουν δίκιο; Γιατί να μη συζητάμε γι' αυτό;».
«Γιατί είμαστε χρυσόψαρα. Και τι μαθαίνουν όλα τα καλά χρυσόψαρα από μικρά στο σχολείο; Οτι η σιωπή είναι χρυσός!».
Το παραμύθι με τα τρελόψαρα
Το παραμύθι αυτό ειπώθηκε ξανά και ξανά και στον κόσμο των ανθρώπων - με άλλα λόγια βέβαια - ωσότου τα «τρελόψαρα» άρχισαν να έχουν αποδείξεις για πολλά από εκείνα που σκέπαζε η σιωπή.
Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα που τόλμησαν να παρουσιάσουν τα ευρήματά τους την πλήρωσαν ακριβά: κάποια ψήθηκαν στη σχάρα (όπως ο Τζιορντάνο Μπρούνο), κάποια κόντεψαν να ψηθούν (όπως ο Γαλιλαίος) και τα περισσότερα πέθαναν από την πείνα, τυλιγμένα στην καταφρόνια (όπως ο Καντ).
Αλλά οι επόμενοι τα κατάφεραν να επικρατήσουν και από «τρελόψαρα» ονομάστηκαν «επιστήμονες».
Εδώ και τρεις αιώνες ψάχνουν, βρίσκουν και αποδεικνύουν, δίνοντας τα φώτα τους στους υπόλοιπους.
Ετσι η ζωή των «χρυσόψαρων» άλλαξε ριζικά.
Τώρα έχουμε όλοι μια «γυάλα στο σαλόνι» για να κοιτάμε τον κόσμο και όλο και περισσότεροι από μια «γυάλα που τη λένε Διαδίκτυο» για να τον ψάχνουμε.
Το πρόβλημα είναι - όπως σύντομα συνειδητοποιήσαμε - ότι όλα αυτά τα χρόνια χτίζαμε ασυναίσθητα και μια άλλη γυάλα, πολύ μεγαλύτερη, μέσα στη οποία κλείσαμε όλον τον πλανήτη: το φαινόμενο του θερμοκηπίου!
Δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε, καθώς όλοι μιλούν γι' αυτό μέσα από τις γυάλες του σαλονιού και του Διαδικτύου.
Οι επιστήμονες έκρουσαν τη γυάλα του κινδύνου και μας είπαν ότι πρέπει να βρούμε λύσεις σύντομα, προτού σπάσει εξαιτίας του η γυάλα του κλίματος και γίνει ο πλανήτης... λαμπόγυαλα.
Τι είδους λύσεις;
Μας μίλησαν για οικονομία στην ενέργεια, μείωση των ρύπων, φροντίδα για το περιβάλλον... όλα καλά και εύλογα, αλλά τίποτε που να μπορεί να αποδώσει άμεσα και να διώξει το θερμοκήπιο με ασφάλεια και βεβαιότητα επιτυχίας.
Ετσι συνεχίζουμε να κολυμπάμε σήμερα στην ανήσυχη γυάλα μας, βλέποντας με αγωνία τις εκδηλώσεις του τρελαμένου κλίματος να αδειάζουν την κλεψύδρα του χρόνου και λοξοκοιτώντας με προσμονή τους επιστήμονες μήπως και ανακοινώσουν δραστικότερες λύσεις.
Το σπάσιμο της σιωπής
Μέσα στην επιστημονική άπνοια του περασμένου καλοκαιριού ένα βιβλίο εκδόθηκε στην Αγγλία, γραμμένο από τον πρωτοπόρο της «θερμοδυναμικής της αντιύλης», καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου Hull, Τζέρεμι Ντάνινγκ-Ντέιβις (Jeremy Dunning-Davies).
Είχε τον τίτλο «Exploding a Myth: Conventional Wisdom or Scientific Truth?» - στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «Διαλύοντας τον μύθο της κατά συνθήκην αλήθειας» - και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης σε μυριάδες «περιθωριοποιημένων επιστημόνων» ανά τον πλανήτη.
Γιατί άραγε;
Τι ισχυριζόταν;
Θα κατανοήσουμε καλύτερα το νόημα όσων γράφει ο Ντέιβις αν πρώτα αναλογιστούμε το πλαίσιο μέσα από το οποίο αναδεικνύεται και καταξιώνεται παγκοσμίως η επιστημονική γνώση.
Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι οι επιστήμονες σταμάτησαν να ρίχνονται στην πυρά όταν η οικονομική ισχύς πέρασε από τα χέρια των επισκόπων στα χέρια των εμπόρων.
Επίσης όταν οι φιλόδοξοι ηγεμόνες της εθνικά διαχωριζόμενης μεταμεσαιωνικής Ευρώπης συνειδητοποίησαν ότι οι επιστημονικές εφευρέσεις μπορούσαν να μετατραπούν σε στρατιωτικά αξιοποιήσιμη τεχνολογία.
Ετσι η ανώτερη και ανώτατη παιδεία μετανάστευσε σταδιακά από τα μοναστήρια και τις εκκλησιαστικές σχολές στα πανεπιστήμια και βρέθηκε ο «ιστορικός συμβιβασμός» με το Βατικανό: οι θεολόγοι για τα μεταφυσικά και οι επιστήμονες για τα φυσικά.
Ο κόσμος ξεχύθηκε μπροστά, με ατμομηχανές, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, πυραύλους... και απέδειξε την ορθότητα των επιστημονικών θεωριών που στήριζαν όλα αυτά με ποτάμια αίματος στους πολέμους, αλλά και θαυμαστά επιτεύγματα στην ειρήνη.
Λίγο μετά το πιο πολύνεκρο «πεδίο πειραματισμού της επιστήμης», τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πυρηνοκρατούσες ΗΠΑ σκέφθηκαν ότι είναι καιρός να μπει μια τάξη στο πώς αξιολογούνται τα επιστημονικά ευρήματα.
Ετσι παράλληλα με την εξαγγελία ενός πρωτόγνωρου σε κλίμακα σχεδίου κρατικής επιχορήγησης της επιστημονικής έρευνας, η κυβέρνησή τους παρουσίασε και ένα σύστημα διύλισης των νεοεμφανιζόμενων εργασιών, κρίσης τους από εγκεκριμένους ομότεχνους επιστήμονες και δημοσίευσής τους σε κατάλληλα έντυπα (επιστημονικά περιοδικά).
Αυτό το «σύστημα κρίσης από συναδέλφους» (peer review system) θα ήταν και το αποφασιστικό φίλτρο για τη διάθεση των επιχορηγήσεων προς τους επιστήμονες, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν την έρευνά τους.
Ζητείται χώρος για... επαναστάσεις!
Το σύστημα κρίσης καθιερώθηκε και υιοθετήθηκε, στη συνέχεια, από όλον τον πλανήτη.
Μόνο που είχε εκ γενετής κάποιο σοβαρότατο ελάττωμα: αντιμετώπιζε την επιστημονική πρόοδο ως διαδικασία ομαλής και σταθερής συνάθροισης γνώσης. Αγνοούσε, δηλαδή, το ιστορικό δεδομένο ότι ενίοτε η ομαλή πρόοδος διακόπτεται από περιόδους επιστημονικών επαναστάσεων.
Σε τέτοιες περιόδους το σύστημα των ομότεχνων κριτών αδυνατεί να αξιολογήσει το καινοφανές και καταλήγει να φέρεται ως αντιδραστικός μηχανικός κατάπνιξης της προόδου.
Μια τέτοια περίοδο διατείνεται ότι διανύουμε το βιβλίο του Ντέιβις.
Ο μύθος που διαλύει είναι η πεποίθησή μας ότι όλα τα επιστημονικά θέματα συζητούνται ελεύθερα και ότι τα ευρήματα αξιολογούνται χωρίς προκαταλήψεις. Οχι, μας λέει.
Οποιος τολμάει να αμφισβητήσει την «ορθοδοξία» της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης (Big Bang), την ύπαρξη των Μαύρων Οπών, ή την ίδια τη Θεωρία της Σχετικότητας, καθίσταται αμέσως «αιρετικός».
Για να αποδείξει τον ισχυρισμό του, εξετάζει τα κενά και τα σφάλματα των παραπάνω θεωριών, αλλά και την αμφιλεγόμενη «αδρονική μηχανική», που οι θιασώτες της την προβάλλουν ως την παλινόρθωση της φυσικής σε νέα και ισχυρότερα θεμέλια, με νέου τύπου μαθηματικά, που δίνουν επιτέλους απαντήσεις σε άλυτα ως τώρα ζητήματα.
Παρόμοια οξεία κριτική στο «επιστημονικό κατεστημένο» είχαμε δει στο βιβλίο του Ρόμπερτ Γουίλσον «Η νέα Ιερά Εξέταση»(1), στο «Στιγματίζοντας τους διαφωνούντες»(2) του Μπράιαν Μάρτιν, στο «Προμηθέας Δεσμώτης»(3) του Τζον Ζάιμαν και στο άρθρο «Ανακλάσεις και προοπτικές της επιστήμης του 20ού και 21ου αιώνα»(4) του Ρόμπερτ Γιαν.
Ολοι τους έβλεπαν μια νομενκλατούρα να ποδηγετεί την εξέλιξη των επιστημόνων, καταπνίγοντας κάθε ενοχλητική φωνή, ρίχνοντας στην αφάνεια επαναστατικές νέες θεωρίες και κρύβοντας - ηθελημένα ή αθέλητα - ανακαλύψεις και τεχνολογίες που μπορούν να σώσουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.
Σε πολλές περιπτώσεις αυτό οφείλεται σε προσωπικές μικρότητες και αντιπαραθέσεις, σε πάμπολλες άλλες στα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τις χρηματοδοτήσεις, αλλά και, σε ολοένα αυξανόμενες περιπτώσεις, στην αδυναμία του συστήματος να αξιολογήσει έγκαιρα και έγκυρα τον κατακλυσμό νέων εργασιών - που έχουν πολλαπλασιαστεί έπειτα από την επιστημονική αφύπνιση πληθυσμιακών γιγάντων του Τρίτου Κόσμου, όπως η Κίνα και η Ινδία.
Μελετώντας αυτό το άκρως ανησυχητικό τοπίο μιας επιστήμης σε κρίση, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον ομότιμο καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών και καθηγητή Μαθηματικών του ΚΠΑ Αστέριο Γιαννούση.
Με προσκαλούσε σε μία ομιλία του στον «Δημόκριτο», την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, με θέμα... «Αδρονική φυσική - η φυσική του 21ου αιώνα»!
Αδραξα την ευκαιρία και τον ρώτησα τι είναι αυτό - που εξετάζει και ο Ντέιβις στο βιβλίο του - και από πού πηγάζει το θράσος της να ελπίζει σε κυριαρχία.
Για τους «κανονικούς» φοιτητές φυσικής, η αδρονική φυσική (hadronic physics) είναι απλά η μετεξέλιξη της πυρηνικής φυσικής, η οποία πλέον ερευνά τη φύση και συμπεριφορά των αλληλεπιδρώντων στοιχειωδών σωματιδίων μέσα στον πυρήνα του ατόμου, τα συλλήβδην καλούμενα αδρόνια. Δεν είναι όμως ακριβώς αυτό που εννοεί ο Ρουτζέρο Σαντίλι (Ruggero Maria Santilli), ένας πολυτάλαντος φυσικός από την Capracotta της Ιταλίας.
Με πτυχίο φυσικού από τη Νάπολι και μεταπτυχιακό από το Τουρίνο, ο Σαντίλι έφτασε το 1967 στο Μαϊάμι της Φλόριδας, για έρευνα με χρηματοδότηση της NASA. Κατά τη δεκαετία του '70 βρισκόταν πλέον στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου ερευνούσε για νέα καύσιμα και «καθαρή ενέργεια», με χρηματοδότηση του αμερικανικού υπουργείου Ενεργείας.
Ολα έμοιαζαν να πηγαίνουν τέλεια για τον λαμπρό νέο επιστήμονα, ως τη στιγμή (1978) που διατύπωσε τη λύση που θα έλυνε για πάντα τα ενεργειακά μας προβλήματα: η αποδοχή της λύσης του θα σήμαινε το τέλος της χρηματοδότησης εκατοντάδων εργαστηρίων και ερευνητών που ακολουθούσαν πιστά τις προδιαγραφές της Θεωρίας της Σχετικότητας.
Ναι, η καινοφανής θεωρία του Σαντίλι έβγαζε και τη σχετικότητα του Αϊνστάιν και την κβαντομηχανική λειψές!
Το αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν σταδιακά όλες οι πόρτες χρηματοδότησης για τις έρευνές του, παρ' όλο που το 1985 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νομπέλ.
Ο πεισματάρης Ιταλός δεν το έβαλε κάτω.
Ιδρυσε το Ινστιτούτο Βασικής Ερευνας (IBR) και τον εκδοτικό οίκο Hadronic Press, για να στηρίξει τις επιστημονικές δημοσιεύσεις των ερευνών του. Ακάματος και υπερπαραγωγικός, έχει ήδη παρουσιάσει εκατοντάδες εργασίες, τόσο για την «αδρονική μηχανική» του - μια δραματική επέκταση της κβαντομηχανικής - όσο και για τα «αδρονικά μαθηματικά» που χρειάστηκε να αναπτύξει ως γλώσσα του νέου μοντέλου φυσικής που εισήγαγε.
Αν έμενε σε αυτά, ο Σαντίλι θα καταγραφόταν ως «ένας ακόμη τρελός επιστήμονας με μια αστήριχτη και αναπόδειχτη θεωρία».
Ωστόσο δεν συνέβη ακριβώς αυτό. Κατόρθωσε όχι μόνο να τη δοκιμάσει πειραματικά, αλλά και να κατασκευάσει μηχανές και υλικά που - όπως ισχυρίζεται - την αποδεικνύουν.
Αντιδραστήρας ανακύκλωσης
Ολα αυτά ξεκίνησαν από μια παρατήρηση του Σαντίλι για τους κεραυνούς: πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, ο πλανήτης μας είχε μόλις το 40% του αζώτου που έχει σήμερα (το γνωρίζουμε από αέρα παγιδευμένο μέσα σε κεχριμπάρι).
Η βαθμιαία αύξηση του αζώτου στην ατμόσφαιρα θα μπορούσε να αιτιολογηθεί μόνο αν οι κεραυνοί ήταν αυτοί που προκαλούσαν τη σύνθεση αζώτου Ν(14,7) από άνθρακα C(12,6) και δευτέριο D(2,1).
Αλλά, ακολουθώντας τους νόμους της κβαντομηχανικής κάτι τέτοιο δεν ήταν καν επιτρεπτό.
Ο Σαντίλι βάλθηκε να το επιτύχει.
Πώς όμως;
Από την απαρχή της επιστήμης ο άνθρωπος δεν είχε κατορθώσει να δημιουργήσει μια ποσοτική αναπαράσταση κεραυνού, λόγω του ότι οι συνήθεις χημικές διαδικασίες αποδείχθηκαν ακατάλληλες να ανταποκριθούν στη μικρή διατομή του κεραυνού και στην εξαιρετικά μικρή διάρκειά του (κλίμακα νανοδευτερολέπτων).
Βρήκε τη λύση βυθίζοντας ένα ηλεκτρικό τόξο συνεχούς ρεύματος σε λυματολάσπη.
Επειτα από πολλά πειράματα και δοκιμές (μεταξύ των ετών 1984 και 1997) οδηγήθηκε σε νέου τύπου τεχνολογία, που τη βάφτισε «αδρονικοί αντιδραστήρες» (hadronic reactors), την κατοχύρωσε με διεθνή διπλώματα ευρεσιτεχνίας και την διαθέτει με το όνομα «PlasmaArcFlow Recyclers».
Τι κάνουν αυτοί οι αντιδραστήρες ανακύκλωσης;
Μετατρέπουν τα σκουπίδια σε ένα αέριο καύσιμο (το MagneGas), πιο αποδοτικό από τους υδρογονάνθρακες!
Αλλά υπάρχει και συνέχεια:
Ο Σαντίλι λέει ότι το MagneGas αποδίδει το 100% της ενέργειάς του κατά την καύση του, οπότε... αντίο στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής;
Αν προσθέσουμε και το ότι κατά τη διεργασία παράγεται και πρόσθετη θερμότητα, τότε η θεωρητική απόδοση του συστήματος φτάνει το 300% - χάσαμε και τον πρώτο νόμο;!
Ο Σαντίλι αποφεύγει να δηλώσει ξεκάθαρα ότι «έβγαλε τους νόμους λάθος». Προτιμά να σιωπά και αφήνει άλλους να εξομαλύνουν το θέμα λέγοντας ότι «η θερμοδυναμική είναι μακροσκοπική θεωρία, ενώ τα όσα συμβαίνουν στο MagneGas είναι μικροσκοπικά».
Τέλος υπάρχει και ένα ακόμη στοιχείο, με το οποίο ο Σαντίλι χτυπάει τον μεγάλο του αντίπαλο - το υδρογόνο και τα υβριδικά αυτοκίνητα:
το MagneGas χρησιμοποιείται ήδη σε αυτοκίνητα, με τη διάταξη του φυσικού αερίου.
Από τις μετρήσεις προκύπτει ότι στην εξάτμιση βγαίνει (α) κατά 9%-12% οξυγόνο, (β) πολύ λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα απ' ό,τι στα βενζινοκίνητα, (γ) πολύ λιγότερα οξείδια του αζώτου, (δ) λοιπά καυσαέρια μειωμένα κατά 96% από τα πρότυπα που θέτει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ελέγχου Καυσαερίων.
Οι κινητήρες υδρογόνου -- που βγάζουν νερό - σαφώς μας δίνουν καθαρή ενέργεια, αλλά απορροφούν οξυγόνο από την ατμόσφαιρα για την καύση. Επιπλέον, όταν το υδρογόνο διαφεύγει, ανεβαίνει ταχύτατα στη στρατόσφαιρα, ενώνεται με το όζον και μεγεθύνει την τρύπα στην ασπίδα προστασίας του πλανήτη από τις υπεριώδεις ακτίνες.
Κατά τους υπολογισμούς του Σαντίλι, αν αντικαθιστούσαμε όλους τους κινητήρες οχημάτων του πλανήτη με κινητήρες υδρογόνου θα κλέβαμε από την ατμόσφαιρα 2.8875Χ10^7 μετρικούς τόνους οξυγόνου κάθε μέρα!
Αντίθετα, το MagneGas προσθέτει οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.
Λύση στο πρόβλημα των σκουπιδιών;
Βέβαια ο Σαντίλι έχει μάθει πια να μην τρέφει αυταπάτες.
Το μπλοκ των αυτοκινητοβιομηχανιών και των εταιρειών πετρελαίου δεν πρόκειται να επιτρέψει άμεσα μια μαζική μεταστροφή στα καύσιμά του.
Ωσπου να γίνουν οι καιροί μενετοί, πρέπει να βρει άλλες αγορές για την τεχνολογία του.
Και τις έχει: οι «αδρονικοί αντιδραστήρες» του έχουν αποδείξει την αξία τους στη μετατροπή λυματολάσπης σε καθαρό νερό, θερμική ενέργεια και καύσιμο για τα μέσα συγκοινωνίας του δήμου που τους χρησιμοποιεί.
Το συνολικό κόστος μιας τέτοιας επένδυσης φθάνει τα 6 εκατομμύρια δολάρια, αλλά τα κέρδη είναι πολλαπλά.
Οπως λέει ο Σαντίλι «αρκεί ένα τηλεφώνημα σε εμένα για να σας το εγκαταστήσουμε και να μετατρέψετε το πρόβλημα των σκουπιδιών σε καθαρό όφελος».
Υπάρχει όμως και μία άλλη, τεράστια περιοχή εφαρμογών, από την οποία ο Σαντίλι δέχεται ήδη σφοδρή επίθεση: είναι η βιομηχανία ατομικής ενέργειας. Ολοι μας βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να πυκνώνουν οι προτάσεις για αντιμετώπιση του ενεργειακού με επανεπένδυση στα φαντάσματα του Κοζλοντούι.
Ακόμη και η σεισμοπαθέστατη Τουρκία και η διπλανή μας Αλβανία έχουν μπει στο χορό.
Ωστόσο, παρά την πρόοδο στα συστήματα ασφαλείας αυτών των εργοστασίων, κανείς δεν δίνει λύση στα πυρηνικά απόβλητα.
Κανείς... εκτός από τον «τρελό» Σαντίλι.
Διακηρύσσει ότι η τεχνολογία του μπορεί και μεταστοιχειώνει τα ραδιενεργά κατάλοιπα και τα κάνει ακίνδυνα!
Ζητεί επίμονα από ΗΠΑ, Ευρώπη και Ρωσία να του επιτρέψουν να τους το αποδείξει με δοκιμές στις πυρηνικές εγκαταστάσεις τους, αλλά βρίσκει πόρτες κλειστές.
Τα συμφέροντα που θίγονται είναι τρομακτικά.
Αφενός τα οικονομικά και αφετέρου τα ιερά και τα όσια της φυσικής: αυτό που υπόσχεται δυναμιτίζει τις θεωρίες που έχτισαν αυτή την πυρηνική τεχνολογία -- τη θεωρία της σχετικότητας και τη κβαντομηχανική.
Μιλάει για αντιστροφή του φαινομένου, όταν και τα δύο «δόγματα» λένε ότι είναι μη αντιστρεπτό.
Μαγνητική μεταστοιχείωση
Ακόμη και οι ψυχραιμότεροι από σας θα αναρωτιέστε σίγουρα:
«Αξιοποιεί ένα φαινόμενο που το ξέρουμε εδώ και 150 χρόνια (ηλεκτρικό τόξο), για να στήσει μια διεργασία που την ξέρουμε από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (υποβρύχια ηλεκτρόλυση πλάσματος) και να φθάσει στην κατάλυση όλης της κλασικής φυσικής! Πώς γίνεται;»
Ας δούμε την εξήγηση αυτής της κοσμογονίας από τον εφευρέτη της:
Το κάθε άτομο από μόνο του είναι μαγνητικά ουδέτερο.
Οταν όμως διέρχεται από ένα τόξο υψηλής ενέργειας, δημιουργείται ένα «τοπικό μαγνητικό πεδίο» που για το κάθε άτομο είναι ισχυρότερο εκατομμύρια φορές από το ισχυρότερο πεδίο που μπορεί να δημιουργηθεί σε ένα εργαστήριο.
Αυτό «συμπιέζει» τις τροχιές των ηλεκτρονίων στο άτομο ώσπου να γίνουν ομοεπίπεδες, πράγμα που μετατρέπει το άτομο σε μαγνητικά πολωμένη οντότητα.
Τότε αυτά τα άτομα-μαγνητάκια κολλούν το ένα στο άλλο, ακριβώς όπως συμβαίνει στους μαγνήτες που ξέρουμε.
Οταν βγουν τα άτομα από το ηλεκτρικό τόξο ανακτούν τη μαγνητική τους ουδετερότητα, αλλά δεν είναι πια τα ίδια: έχουν κολλήσει πολλά μαζί, συγκροτώντας νέες μονάδες ύλης, που ο Σαντίλι ονομάζει «magnecules» (μαγνομόρια). 
Η διαφορά τους από τα κανονικά μόρια είναι ότι δεν προέρχονται από συνένωση μέσω των «ηλεκτρονίων σθένους» - που στριφογυρίζουν στην εξώτερη περιοχή κάθε ατόμου.
Αντίθετα, κατά τον Σαντίλι, όλες οι χημικές ενώσεις που διέρχονται από το ηλεκτρικό τόξο χάνουν τους δεσμούς τους και κατακερματίζονται σε μοναδιαία άτομα.
Τι γίνονται όταν βγαίνουν από το τόξο και απαρτίζουν το αέριο MagneGas;
Οι φασματογράφοι βρίσκουν «τρελά πράγματα»:
Η5 (πέντε άτομα υδρογόνου κολλημένα), ΗΟ (ένα άτομο υδρογόνου με ένα οξυγόνου), CH (ένα άτομο άνθρακα με ένα υδρογόνου) και άλλα «αφύσικα» συμπλέγματα»(5).
Διαζύγιο με την πραγματικότητα;
Αν συνδυάσουμε τα παραπάνω με τον ισχυρισμό του ότι μπορεί να αντιστρέψει τη διεργασία παραγωγής πυρηνικών αποβλήτων, μπορούμε άνετα να «λαϊκίσουμε» λέγοντας ότι «ναι, ο Σαντίλι κάνει μεταστοιχείωση, άρα αλχημεία».
Το πρόβλημα δεν είναι όμως το πώς βαφτίζουμε αυτή τη νέα φυσική, όσο το αν είναι όντως «μια άλλη φυσική, ευρύτερη και πληρέστερη από αυτή που ήδη είχαμε».
Και αυτό δεν σκόπευε να μας το πει το επιστημονικό κατεστημένο.
Οπως είδαμε, έχει περάσει εικοσαετία αφότου πρωτοδιατύπωσε τη θεωρία του και ακόμη θεωρείται αιρετικός.
Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή καριέρα και να γίνει ιδιώτης ερευνητής και επιχειρηματίας, για να αποδείξει μέσω της εφαρμογής της τεχνολογίας του ότι η επιστημονική θεωρία που γέννησε ήταν ορθή.
Και απ' ό,τι λέει, έπραξε σωστά.
Διότι στα είκοσι αυτά χρόνια η κατάσταση έχει χειροτερέψει κατά πολύ.
«Δεν φαντάζεστε πόσες βιομηχανίες και στρατιωτικές υπηρεσίες έχουν συνεργαστεί μαζί μου, υπό τον όρο να μη δημοσιοποιήσω τη συνεργασία μας» δηλώνει χαρακτηριστικά.
Αν το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες «εξωτικές θεωρίες» που απορρίπτει το σύστημα των «ομότεχνων κριτών», τότε η επίσημη επιστήμη βαδίζει προς ένα διαζύγιο με την πραγματικότητα.
Σημείωση:
Για τα μαθηματικά της αδρονικής φυσικής ο Σαντίλι στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στις εργασίες των ελλήνων ερευνητών Α. Γιαννούση, Δ. Σούρλα και Γρ. Τσάγκα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι την πιο πρόσφατη μονογραφία του («Hadronic Mathematics, Mechanics and Chemistry», October 3, 2007 - International Academic Press) την αφιερώνει στη μνήμη του καθηγητή Γρηγόρη Τσάγκα, του μεγάλου γεωμέτρη που συνέβαλε καταλυτικά στη «Lie-Santilli isotheory».
Η εκδίκηση των ΑΛΧΗΜΙΣΤΩΝ
Υπάρχει η ελπίδα ότι το μήνυμα του βιβλίου του Ντέιβις έρχεται σε καιρούς ώριμους για μια αλλαγή στάσης του κατεστημένου.
Τρανταχτό παράδειγμα η υπόθεση της «ψυχρής σύντηξης στο ποτήρι»: πριν από δεκαεννέα χρόνια περίπου, στις 23 Μαρτίου του 1989 για την ακρίβεια, οι ηλεκτροχημικοί Martin Fleischmann και Stanley Pons, του Πανεπιστημίου Utah των ΗΠΑ, είχαν παρουσιάσει επίσημα «τη δημιουργία υπερβάλλουσας ενθαλπίας σε αρνητικά πολωμένο σύστημα Pd/D-D2O, οφειλομένης σε πυρηνική αντίδραση».
Επακολούθησε αμείλικτος πόλεμος από τους «ομότεχνους κριτές», που οδήγησε τους δύο επιστήμονες στην αφάνεια.
Εφέτος, στις 15 Φεβρουαρίου 2007, το έγκριτο γερμανικό περιοδικό της Χαϊδελβέργης «Naturwissenschaften» δημοσίευσε εργασία τριών ερευνητών της αεροναυτικής υπηρεσίας SPAWAR του Πενταγώνου(!), στην οποία δήλωναν ξεκάθαρα ότι αναπαρήγαγαν το πείραμα των Fleischmann - Pons και όντως έλαβαν αποτελέσματα που αιτιολογούνται μόνο με ψυχρή σύντηξη...
Στον απόηχο αυτού το «έγκριτο» πολυτεχνείο ΜΙΤ της Βοστώνης συγκάλεσε - στις 18 Αυγούστου 2007 - 50 γνωστούς ερευνητές της ψυχρής σύντηξης για να τη συζητήσουν.
Εκεί, αφού διαπίστωσαν ότι υπάρχουν ως τώρα 3.000 δημοσιεύσεις που υποστηρίζουν την ύπαρξη τού «επισήμως ανύπαρκτου φαινομένου», είδαν τον ερευνητή Lawrence Forsley - της εταιρείας JWK Technologies - να επιδεικνύει τη συσκευή που ο ίδιος χρησιμοποιούσε για ψυχρή σύντηξη: έπιανε κάτι λιγότερο από μισό κουτί παπουτσιών!
«Θεραπευτικός ΚΕΡΑΥΝΟΣ»
Μια αντίστοιχη περίπτωση «επιστροφής» έχουμε και στη χώρα μας: εδώ και δύο δεκαετίες περίπου ο αμφιλεγόμενος καθηγητής Φυσικής και Μαθηματικών στα ΤΕΙ Πειραιά Παναγιώτης Θ. Παππάς έχει κατασκευάσει μία συσκευή «ανεξήγητα αποτελεσματική».
Την έχει δοκιμάσει για χρόνια σε διάφορα νοσοκομεία και στο Γεωργικό Πανεπιστήμιο, παίρνοντας από όλους πιστοποιητικά επιβεβαίωσης της θεραπευτικής δράσης της.
Πρόκειται για τη συσκευή ονόματι «ΡΑΡΙΜΙ»( ΡΑΡ Ion Magnetic Inductor), που έχει ήδη κατοχυρωθεί με πατέντες και πωλείται σε θεραπευτικά κέντρα του εξωτερικού.
Χρησιμοποιείται κυρίως για καταπράυνση πόνου και επιτάχυνση της ανάρρωσης.
Ωστόσο αυτά είναι τα ελάχιστα που μπορεί να προσφέρει, κατά τον κατασκευαστή της.
Στην κραυγαλέα ιστοσελίδα του (www.papimi.gr), ο κ. Παππάς διατείνεται ότι η συσκευή προσφέρεται για κάθε είδους ευεργετική δράση σε ανθρώπους, φυτά, νερό και ζώα, με συμβολή στη θεραπεία καταγμάτων, δερματίτιδας, εγκαυμάτων, ρευματισμών... καρκίνου του προστάτη και AIDS!
Στην επικοινωνία μου μαζί του, μου διηγείται ακόμη και επαναφορά στη ζωή(!) της μητέρας του με το μηχάνημα αυτό...
Για τον τρόπο λειτουργίας του ΡΑΡΙΜΙ, o κ. Παππάς έχει μια ιστορία εξαιρετικά ομόηχη εκείνης του Σαντίλι, με εντελώς παραπλήσια αφετηρία - περιστατικό θεραπείας καρκίνου ύστερα από κεραυνοπληξία, το 1880.
Λέει ότι η μελέτη παλαιότερων συσκευών ηλεκτροθεραπείας τον οδήγησε στο να εφαρμόσει ένα μαγνητικό πεδίο - με μεγάλη ένταση αλλά για πολύ περιορισμένο χρόνο - το οποίο διαπερνά την επιδερμίδα και φθάνει στα εσώτερα κύτταρα.
Εκεί ο ηλεκτρομαγνητικός παλμός χαμηλής συχνότητας του ΡΑΡΙΜΙ αναδιατάσσει τους «εσωτερικούς βαθμούς ελευθερίας των μορίων», πράγμα που οδηγεί στο «ξεβούλωμα των πόρων» της εξωτερικής μεμβράνης των κυττάρων και στη δραματική βελτίωση της ροής της «βιοενέργειας».
Αλλά ο κ. Παππάς δεν αρκείται σε αυτό.
Δηλώνει ότι η ερμηνεία του φαινομένου το εξισώνει με... ψυχρή πυρηνική σύντηξη!
Υποστήριξε, συγκεκριμένα, σε διεθνές συνέδριο (στο Βανκούβερ του Καναδά, το 1998) ότι η βιολογική «Αντλία Νατρίου Καλίου» (SPP) είναι μια ψυχρή σύντηξη πυρήνων και μεταστοιχείωσης του νατρίου σε κάλιο υπό την παρουσία οξυγόνου.
Τέλος στην ιστοσελίδα του «περνά τον Ρουβίκωνα» και διατείνεται ότι η ερμηνεία της λειτουργίας του ΡΑΡΙΜΙ βγάζει λάθος τη Θεωρία της Σχετικότητας και αποδεικνύει την Αντιβαρύτητα...
Διόλου απρόσμενο το ότι όλοι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι φυσικής που ρώτησα για τις αιτιάσεις τού κ. Παππά μού μίλησαν με λόγια που περιγράφουν «τρελόψαρο».
Αρνούνται όλοι να ασχοληθούν μαζί του και να διερευνήσουν τι από όλα όσα κάνει το ΡΑΡΙΜΙ είναι αληθινό.
Ρώτησα τον ίδιο για την αντιμετώπιση που είχε από τους επίσημους φορείς της επιστήμης στην Ελλάδα και στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
«Σιωπή» μου απάντησε.
«Απαντούν στις δημοσιεύσεις μου με σιωπή, ακόμη και όταν τους προκαλώ να με διαψεύσουν με ανταμοιβή 100.000 ευρώ. Οσο για τα περιοδικά, είμαι κι εγώ κριτής σε διάφορα από αυτά, οπότε ξέρω από πρώτο χέρι το πώς ενεργοποιούν μηχανισμούς αποσιώπησής σου όταν θίγεις μεγάλα συμφέροντα...
Αλλά δεν με ενδιαφέρουν.
Εγώ πουλάω ήδη τις συσκευές μου στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, όπου αποδεικνύουν την αξία τους. Αυτή η αναγνώριση μου αρκεί».
Αυτή η απαξίωση των εδώ αρμοδίων δεν φαίνεται να επηρεάζει τους πανεπιστημιακούς της αντίπερα όχθης της Μεσογείου: λίγες ώρες μετά τη συνομιλία μας, βρήκα στο Διαδίκτυο δημοσίευση εργασίας - τον Αύγουστο του 2007 - της ερευνητικής ομάδας του Yoram Palti, από το ισραηλινό Πολυτεχνείο Technion της Χάιφας, όπου αποδεικνύουν ότι τα εναλλασσόμενα ηλεκτρικά πεδία έντασης 1-2 V/cm αρκούν για να σταματήσουν τη διαίρεση των κυττάρων και να «φρενάρουν τον καρκίνο».
Κατά την ερμηνεία του φαινομένου μιλούν και αυτοί για αναδιάταξη της πόλωσης και ανοιγοκλείσιμο των πόρων της κυτταρικής μεμβράνης.
Στοιχεία τόσο ερεθιστικά, όμοια με τις διεργασίες που περιγράφουν ο Σαντίλι και ο Παππάς για τις συσκευές τους...
Εκλεισα την ιστοσελίδα κουρασμένος.
Είχα μάθει πια ότι η σιωπή πολλών είναι για λίγους χρυσός.

Καφαντάρης Τάσος

δημοσίευση:25/11/2007 στο tovima.gr

Βιβλιογραφία

(1) Βλ. «The New Inquisition», 1991 - Robert Anton Wilson
(2) Βλ. «Stamping Out Dissent», 1993 - Brian Martin
(3) Βλ. «Prometheus Bound», 1994 - John Ziman
(4) Βλ. «20th and 21st Century Science: Reflections and Projections», Journal of Scientific Exploration, Vol. 15, 2001 - Robert G. Jahn
* Περισσότερα για τη θεωρία και την τεχνολογία του Σαντίλι θα βρείτε στις ιστοσελίδες www.magnegas.com και www.i-b-r.org.
Για την εφαρμογή των «αδρονικών αντιδραστήρων» σε επεξεργασία λυματολάσπης δήμου, δείτε το βίντεο www.youtube.com/watch? v=OC6r-6evo4k a.kafantaris@gmail.com
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μαριάννα Ευαγγέλου: Η ιστορία με τα PCR test

Η Μαριάννα Ευαγγέλου περιγράφει πώς δουλεύει το PCR test και κάνει μία σύντομη αναδρομή στο 2009.
Συνομιλούν μαζί της ο κ. Γεώργιος Παύλος, Καθηγητής Φυσικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (Δ.Π.Θ.) και ο κ. Δημήτρης Γάκης, χειρουργός μεταμοσχεύσεων και πρώην Διοικητής του ΑΧΕΠΑ.