Γεωπολιτική-Πιόνι στη «Μεγάλη Σκακιέρα» από το 1997 η Ουκρανία

Άγγελος Στάγκος

Το 1997 ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Κάρτερ, καθηγητής του Χάρβαρντ και από τους μεγάλους βραχμάνους που διαμορφώνουν την στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ , έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Μεγάλη Σκακιέρα».
Στο βιβλίο αυτό κάνει προβλέψεις, αλλά και υποδείξεις, για τα επόμενα βήματα που επρόκειτο να γίνουν, είτε στη βάση σχεδίου, είτε και εκ των πραγμάτων στον πλανήτη, ειδικά στην περιοχή της Ευρασίας (όπου Ευρασία, η Ευρώπη, η Σιβηρία και ένα μέρος της Κεντρικής Ασίας), ώστε να μην απειληθεί η μόνη πλανητική υπερδύναμη που είχε απομείνει μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Μπρεζίνσκι λοιπόν υπενθυμίζει ένα δόγμα των αρχών του 20ου αιώνα που έλεγε ότι όποιος εξουσιάζει την Ανατολική Ευρώπη, ελέγχει την καρδιά της Ευρώπης, όποιος εξουσιάζει την καρδιά της Ευρώπης, ελέγχει τον νησιωτικό κόσμο, όποιος εξουσιάζει τον νησιωτικό κόσμο, ελέγχει τον πλανήτη. 

Αυτό συμπληρώνει το συμπέρασμά του ότι στη σύγκρουση της ηπειρωτικής υπερδύναμης (Σοβιετική Ένωση) και ναυτικής υπερδύναμης (ΗΠΑ) νικήτρια βγήκε η δεύτερη η οποία δεν θα πρέπει ποτέ να επιτρέψει να σηκώσει κεφάλι μία νέα ηπειρωτική υπερδύναμη (Ρωσία, Κίνα) που θα αμφισβητήσει την παγκόσμια ηγεμονία της (των ΗΠΑ δηλαδή).
Ο Μπρεζίνσκι ονόμασε και τους μεγάλους γεωστρατηγικούς παίκτες, που είναι εκτός των ΗΠΑ βέβαια, η Γαλλία και η Γερμανία οι οποίες μέσα από τον γαλλογερμανικό άξονα θέλουν να προχωρήσουν στην Ενωμένη Ευρώπη (να σημειωθεί ότι στην πρόσφατη επίσκεψη του Ολάντ στην Ουάσινγκτον, ο Ομπάμα ξεπέρασε τον εαυτό του προσπαθώντας να τον στηρίξει, χαιρετώντας την επάνοδο της Γαλλίας στον γαλλογερμανικό άξονα) και ταυτόχρονα ασκούν επιρροή στα περίξ - η Γαλλία προς τη Βόρεια Αφρική, η Γερμανία προς τα ανατολικά - στη Ρωσία και την Κίνα.
Στη συνέχεια ο Μπρεζίνσκι προσδιόριζε τον βασικό αντικειμενικό σκοπό των ΗΠΑ σε σχέση με την Ευρώπη:
Πρώτον, να στηρίξει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και να πείσει ότι θέλει την Ευρώπη ως εταίρο στον πλανήτη. Το κάνει ήδη η Ουάσινγκτον και οι συνομιλίες για δημιουργία ελεύθερης ζώνης εμπορίου σε αυτό αποσκοπούν, μεταξύ άλλων.
Δεύτερον, απαιτείται η Ευρώπη να αποκτήσει διακριτή πολιτική και στρατιωτική ταυτότητα. Προφανώς μέσω Γαλλίας και Γερμανίας και είναι ενδεικτικό ότι η τελευταία έχει αρχίσει να στέλνει περισσότερες στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. 

Πρόκειται για συνειδητή απόφαση.
Τρίτον, επειδή ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία μπορούν μόνες τους να ξεκαθαρίσουν με τη Ρωσία ( με την έννοια ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί της) ποιες χώρες περιλαμβάνονται στην ευρωπαϊκή σφαίρα, απαιτείται συνεχής ενεργητική, επικεντρωμένη και αποφασιστική ανάμειξη των ΗΠΑ. Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπισθούν τα ευαίσθητα για τη Ρωσία ζητήματα της θέσης των Βαλτικών χωρών και της Ουκρανίας μέσα στο ευρωπαϊκό σύστημα.
Αυτά τα ανέφερε ο Μπρεζίνσκι (γκουρού των Δημοκρατικών για την εξωτερική πολιτική, όπως ο Κίσσινγκερ ήταν των Ρεπουμπλικάνων, αν και λίγο πολύ είναι κοινή η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) στο «δόγμα» του ο Μπρεζίνσκι πριν 17 χρόνια.
Και όπως εντάχθηκαν οι Βαλτικές χώρες στο ευρωπαϊκό σύστημα, τώρα ήλθε η σειρά της Ουκρανίας και μάλιστα με πρωτοβουλία τυπικά της Λιθουανίας, που στην προεδρία της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση προσπάθησε να ολοκληρώσει την συμφωνία σύνδεσης με την Ουκρανία, που η ματαίωσή της από την πλευρά του Κιέβου πυροδότησε το μακελειό.
Κατά τον Μπρεζίνσκι, η πολιτική ένωση της Ευρώπης και η εξασφάλισή της ασφάλειάς της είναι διαδικασίες αδιαίρετες. 

Είναι αδιανόητο μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη να μην έχει μία κοινή διευθέτηση ασφάλειας με τις ΗΠΑ μέσω ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση πάνε μαζί. Το 1997 λοιπόν περιέγραψε ένα χρονοδιάγραμμα εξελίξεων προς αυτή την κατεύθυνση με τέσσερα βήματα:
Το πρώτο βήμα ήταν η ένταξη στο ΝΑΤΟ χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, δηλαδή των χωρών της λεγόμενης Ανατολικής Ευρώπης, ακόμη και πριν ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Αυτό έγινε.
Το δεύτερο βήμα ήταν η ένταξη των Βαλτικών χωρών και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παράλληλα η έναρξη διαδικασίας να μπουν κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ μαζί με κάποιες βαλκανικές χώρες. Και αυτό έγινε, με εξαίρεση τα Σκόπια, επειδή αντιδρά η Ελλάδα εξαιτίας του ονόματος. 

Τις προάλλες που ήταν ο Ράσμουσεν, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ το θέμα ξανασυζητήθηκε, αλλά η εκκρεμότητα παραμένει. 

Το τρίτο βήμα θα ήταν η ένταξη πιθανώς της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν έγινε, αλλά μικρή σημασία έχει, αφού είναι πλήρως συνδεδεμένες οι δύο χώρες με τη Δύση.
Και ερχόμαστε στο τέταρτο βήμα που το ζούμε τώρα και γίνεται με μία μικρή καθυστέρηση, είτε γιατί τα σχέδια δεν υλοποιούνται πάντα με ακρίβεια, είτε γιατί μεσολάβησε η οικονομική. 

Ετσι, ενώ Μπρεζίνσκι το προσδιόριζε μεταξύ 2005 – 2010, η Ουκρανία θεωρείται πλέον μέρος της Κεντρικής Ευρώπης και μπαίνει σε διαδικασία διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ ταυτόχρονα.
Η συμφωνία σύνδεσης θα ήταν η αρχή… 

 Και το πιο καταπληκτικό είναι ότι γίνεται αναφορά σε εμβάθυνση της συνεργασίας στο πλαίσιο Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα στον τομέα της άμυνας, μεταξύ Γαλλίας – Γερμανίας – Πολωνίας. 

Και το σενάριο ήταν αυτή η συνεργασία να αποτελεί τον πυρήνα της Δύσης για διευθετήσεις που πιθανότατα θα περιλαμβάνουν την Ουκρανία, ακόμη και την Ρωσία. 

Με δεδομένο το γεωπολιτικό ενδιαφέρον της Γερμανίας και της Πολωνίας για την Ουκρανία, «προφήτευσε» ο Μπρεζίνσκι, η Ουκρανία θα συρθεί σε μία ειδική Γαλλο – Γερμανο – Πολωνική σχέση. Αυτή η Γαλλο – Γερμανο – Ουκρανική πολιτική συνεργασία που θα περιλαμβάνει 230 εκατομμύρια ανθρώπους θα εξελιχθεί σε μία «εταιρική σχέση» που θα ενισχύσει το γεωστρατηγικό βάθος της Ευρώπης.
Επισημαίνεται ότι όταν ο Γιαννουκόβιτς έκανε πίσω στη συμφωνία σύνδεσης, μάλλον με πίεση από τη Μόσχα που φρόντισε όμως να του προσφέρει 15 δις ως δέλεαρ, άρχισαν οι πρώτες διαδηλώσεις και αμέσως πήγε στο Κίεβο και εμφανίστηκε στο δρόμο με τους διαδηλωτές ο τότε γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Βέστερβέλε. 

Επισημαίνεται επίσης ότι πίσω από τους διαδηλωτές βρίσκεται και η Πολωνία που εκτός των άλλων, διακρίνεται και για τον έξαλλο αντιρωσισμό της. 

Τέλος, επισημαίνεται ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας πήγαν στο Κίεβο για να συμφωνήσουν με τον Γιαννουκόβιτς τους όρους εκτόνωσης της κατάστασης, άλλο αν η συμφωνία κατέρρευσε μέσα σε 24 ώρες. 

Ο Μπρεζίνσκι πάντως ήταν τόσο βέβαιος το 1997 για τις εξελίξεις, που στο βιβλίο του περιέλαβε και χάρτη στον οποίον Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και Ουκρανία περικλείονται σε ένα σχήμα, σαν μία οντότητα!
Όπως γίνεται φανερό από την παραπάνω περιγραφή, το «δόγμα» Μπρεζίνσκι, που οι μέχρι τώρα εξελίξεις δείχνουν ότι υλοποιείται σχεδόν μέχρι κεραίας, θέλει κάποια στιγμή και τη Ρωσία να ενσωματωθεί σε τεράστια υπερατλαντική συμμαχία, (λέγε με ΝΑΤΟ) υπό την εποπτεία πάντα των ΗΠΑ, που μετά θα γίνει και τεράστια ευρασιατική συμμαχία, πάλι με επικεφαλής τις ΗΠΑ. 

 Μέχρι να γίνει αυτό όμως συνιστά ότι τα κτυπήματα που θα καταφέρονται κατά της Ρωσίας, και της Ουκρανίας είναι αναγκαίο, να συνοδεύονται από συνεχείς διαβεβαιώσεις για την ασφάλειά της, από διάφορες μορφές συνεργασίας και παράλληλα να της λένε ότι οι πόρτες της Ευρώπης είναι ανοιχτές. 

Κλασική συνταγή του καρότου και του μαστιγίου.
Το ερώτημα όμως είναι πως θα αντιδράσει η Μόσχα, καθώς χάνοντας την επιρροή της στην Ουκρανία πλήττεται σημαντικά ο ηγετικός της ρόλος στην ευρασιατική συμμαχία,όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μετά την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης, βλέπει πολλούς ρώσους στην εθνικότητα (22 – 25% του πληθυσμού της Ουκρανίας) να κινδυνεύουν να γίνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε μία Ουκρανία γεμάτη αντιρωσικό μένος, αντιμετωπίζει πιθανή απώλεια των βάσεών της στην Κριμαία, αισθάνεται να αμφισβητείται η θέση της ως προστάτης των απανταχού Σλάβων και βεβαίως στενεύει απελπιστικά το στρατηγικό βάθος που την προστάτευε από εισβολές.
Ο Μπρεζίνσκι προβλέπει ότι τελικά η Ρωσία θα ενδώσει μετά από τις τεράστιες καταστροφές που έχει υποστεί ο ρωσικός λαός εδώ και πολλές δεκαετίες και τώρα μαστίζεται από υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με τεράστιο ποσοστό πρόωρων θανάτων, ιδιαίτερα στον ανδρικό πληθυσμό. 

Τώρα όμως κανείς δεν είναι βέβαιος πως θα αντιδράσει, καθώς μεταξύ άλλων υπάρχει και θέμα γοήτρου. 

Ήδη οι ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας, οι φιλορωσικές, βρίσκονται σε αναβρασμό και έτοιμες να αποσχισθούν. 

Οι ΗΠΑ μάλιστα έσπευσαν να προειδοποιήσουν τον Πούτιν ότι θα μπει σε επικίνδυνη περιπέτεια αν στείλει στρατό. 

Άλλωστε είναι φανερό ότι χωρίς να είναι βέβαιος ότι έχουν την προστασία ή την ενθάρρυνση της Ουάσινγκτον, καμία Γερμανία και καμία Πολωνία ( η Γαλλία παίζει ρόλο υποστήριξης στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης) θα τολμούσαν να προκαλέσουν τέτοιο χάος για να αποσπάσουν την Ουκρανία από την επιρροή της Ρωσίας.
Συμπέρασμα : Όλα όσα προέβλεψε ο μάγος Μπρεζίνσκι στη «Μεγάλη Σκακιέρα» το 1997, φαίνεται ότι αποτελούν μέρος ενός σχεδίου που υλοποιείται σταδιακά, αλλά και με θαυμαστή ακρίβεια. 

Δυο ή τρία χρόνια μπρος ή πίσω δεν έχουν καμία σημασία και βέβαια το παιχνίδι παίζεται από μεγάλους παίχτες. 

Αυτό να το λάβουν οι ανόητοι στην Ελλάδα που αυτοπαραμυθιάζονται και παραμυθιάζουν με αντιευρωπαϊσμούς, λαϊκισμούς, εξόδους από την Ευρώπη ή το ΝΑΤΟ. Μαύρο φίδι που μας έφαγε…
Αγγελος Στάγκος

reporter.gr

Δεν Θα Παραμείνει Ενιαία Χώρα για Πολύ η Ουκρανία

Δύο χώρες σε συσκευασία μίας ήταν ανέκαθεν η Ουκρανία. 

Το προηγμένο βόρειο και ανατολικό τμήμα της ήταν πάντα φιλορωσικό. 

Το καθυστερημένο νότιο και δυτικό κομμάτι της ήταν πολύ συχνά υποτελές σε ξένες, κεντροευρωπαϊκές δυνάμεις. 

Ακόμη και στα εβδομήντα χρόνια που η Ουκρανία αποτελούσε σοσιαλιστική δημοκρατία της Σοβιετικής Ενωσης και έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης της Μόσχας, οι διαφορές ανάμεσα στα δυο τμήματά της έγιναν φανερές και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 

     Ενώ πέντε εκατομμύρια Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον των Γερμανών, ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες άτομα από τα δυτικά τμήματα της Ουκρανίας πολέμησαν στο... πλευρό των Γερμανών ναζί εναντίον των συμπατριωτών τους και των Ρώσων! Ευνόητο είναι ότι η διαπάλη αυτή οξύνθηκε όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση, στα τέλη του 1991.

     Η εξουσία στη χώρα αυτή πηγαίνει τη μια προς τις φιλορωσικές δυνάμεις και την άλλη προς τις φιλογερμανικές. 

Ο νυν πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς είναι φιλορώσος, αλλά «πούλησε» τη Ρωσία φτάνοντας κυριολεκτικά στο παρά πέντε της υπογραφής συμφωνίας με την ΕΕ. Μιας συμφωνίας που σηματοδοτούσε τη στροφή της Ουκρανίας προς τη Γερμανία! 

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατόρθωσε κυριολεκτικά την υστάτη των στιγμών -μία εβδομάδα πριν!- να αποτρέψει την υπογραφή της συμφωνίας με σοβαρότατα χρηματικά ανταλλάγματα. 

Η δήθεν «πονηριά» όμως του Γιανουκόβιτς πυροδότησε την οργισμένη αντίδραση των φιλογερμανών Ουκρανών, που είδαν την τελευταία στιγμή να αποτρέπεται η επιθυμητή από αυτούς πολιτική στροφή της χώρας τους προς το Βερολίνο και την ΕΕ. 

Ταυτόχρονα, «πάγωσε» τους φιλορώσους Ουκρανούς που τον βλέπουν πλέον τον Γιανουκόβιτς ως «προδότη». 

Παράλληλα, του αφαίρεσε την υποστήριξη της Μόσχας, η οποία πλέον τον θεωρεί τουλάχιστον επικίνδυνο καιροσκόπο που αποκλείεται να στηρίξουν πάνω του οι Ρώσοι την πολιτική τους.

     Ο Γιανουκόβιτς δεν έχει μέχρι στιγμής ανατραπεί γιατί τόσο η Μόσχα όσο και το Βερολίνο για την ώρα προτιμούν να τον ανέχονται προσωρινά. 

Οι Ρώσοι προτιμούν τον ανυπόληπτο Γιανουκόβιτς από έναν ανοιχτά φιλογερμανό πρόεδρο της Ουκρανίας.

     Οι Γερμανοί προτιμούν να είναι ο υποτιθέμενος φιλορώσος Γιανουκόβιτς που θα υλοποιήσει μεταβατικά τη στροφή προς την ΕΕ, γιατί φοβούνται μήπως η εκλογή μέσα σε αυτό το χάος ενός δικού τους προέδρου προκαλέσει εξέγερση του φιλορωσικού τμήματος του ουκρανικού πληθυσμού με απρόβλεπτες πολιτικές επιπτώσεις. 

Σίγουρα κερδισμένοι μέχρι στιγμής από τις εξελίξεις στην Ουκρανία είναι οι Γερμανοί, αλλά τίποτα δεν είναι κατοχυρωμένο. 

Κάθε άλλο. 

Ολα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. 

Κατά την άποψή μας, αποκλείεται ολόκληρη η Ουκρανία να περάσει υπό γερμανική επιρροή. 

Αυτό δεν πρόκειται να το αφήσουν ποτέ οι Ρώσοι να συμβεί - εν ανάγκη με τα όπλα! 

Αντιθέτως, προϊόντος του χρόνου, αρχίζει στη Μόσχα σιγά σιγά να ωριμάζει η σκέψη της διάσπασης του σημερινού ουκρανικού κράτους σε δύο κομμάτια, το ένα φιλογερμανικό και το άλλο φιλορωσικό. Σε μια τέτοια περίπτωση, η νότια και δυτική Ουκρανία θα γίνει ένα ανεξάρτητο, αντιρωσικό και εθελόδουλο προς τη Γερμανία κράτος, όπως είναι οι Βαλτικές Χώρες, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Κροατία. 

Η βόρεια και ανατολική φιλορωσική Ουκρανία όμως μόνο μεταβατικά και προσωρινά θα υπάρξει ως ανεξάρτητη χώρα. 

Ταχύτατα, με δημοψήφισμα που θα έχει συντριπτικό αποτέλεσμα, το φιλορωσικό τμήμα της Ουκρανίας θα αποφασίσει να ενταχθεί στη Ρωσία!

     Η Κριμαία, ζωτικότατης στρατιωτικής σημασίας για τη Μόσχα και σχεδόν όλα τα πρώην σοβιετικά δυτικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας, θα γίνουν πλέον ρωσικό έδαφος, λύνοντας για πάντα ένα πρόβλημα που μέχρι τώρα έχει ρυθμιστεί προσωρινά με διακρατική συμφωνία Ρωσίας - Ουκρανίας, αφού τα εδάφη αυτά είναι ουκρανικά. 

Μέχρι τώρα οι Ρώσοι ήθελαν ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά οι τελευταίες εξελίξεις τούς έχουν κάνει να βλέπουν με διαφορετικό μάτι και την περίπτωση διαμελισμού της Ουκρανίας.

ethnos.gr

ethnikonthematon.blogspot.com

Μιχαήλ Στασινόπουλος

Ιωάννης Ιωαννίδης - "Γιατί τα ευρήματα των περισσότερων δημοσιευμένων επιστημονικών ερευνών είναι αναληθή"

O διακεκριμένος Έλληνας του Stanford, μιλά για τις αδυναμίες των σύγχρονων ερευνών, τους πραγματικούς κινδύνους για την υγεία και την σχέση του με την Ελλάδα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εξαιρετικού Έλληνα επιστήμονα που διαπρέπει στο εξωτερικό, ο Επιδημιολόγος Γιάννης Ιωαννίδης είναι κάτι σαν… κυνηγός αδύναμων ερευνητικών δεδομένων. 

Η δουλειά του είναι να ελέγχει την ορθότητα των δεκάδων ερευνών που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας.
Σκοπός του είναι να ελέγξει το κατά πόσο αυτοί οι τρανοί ισχυρισμοί που ακούμε κατά καιρούς για διάφορες τροφές και όχι μόνο, υποστηρίζονται από εξίσου τρανές στατιστικές αποδείξεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μελέτη του το 2005 με θέμα "Γιατί τα ευρήματα των περισσότερων δημοσιευμένων επιστημονικών ερευνών είναι αναληθή", στην οποία καταδεικνύει την πληθώρα ανυπόστατων ισχυρισμών και λανθασμένων στατιστικών στοιχείων που προκύπτουν από τις σύγχρονες έρευνες. 
Η μελέτη αυτή δημοσιεύτηκε στην επιστημονική εφημερίδα PLoS Medicine και είναι η πιο διαβασμένη!
Ο Γιάννης Ιωαννίδης μας μίλησε για την ορθότητα των ερευνών αυτών, αλλά και για μια πληθώρα άλλων θεμάτων όπως τους σοβαρότερους παράγοντες κινδύνου για την υγεία μας,
τη συνεισφορά της άσκησης και
τον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα των σύγχρονων επιστημονικών συνεδρίων.
Σε μία από τις τελευταίες σας μελέτες ερευνήσατε το κατά πόσο υπάρχει συσχέτιση πολλών τροφών με τον καρκίνο και φάνηκε πως δεν υπάρχει καμία συσχέτιση. 
Τι θα λέγατε σε κάποιον που σας έλεγε πως, παρά την έρευνά σας, εξακολουθεί να ανησυχεί;
Οι περισσότερες από τις συσχετίσεις που εμφανίζονται παροδικά στις ειδήσεις για τροφές που προκαλούν ή προστατεύουν από τον καρκίνο, δεν έχουν κάποια σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση. 
Είναι μονήρεις ανακοινώσεις που καταρρίπτονται όταν προχωρήσουμε στο να κάνουμε μεγαλύτερες μελέτες. 
Δεν ισχύει ότι όλες οι συσχετίσεις είναι λανθασμένες και φρούδες. 
Υπάρχουν ορισμένες τροφές που αυξάνουν ή μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου, αλλά για να σας δώσω ένα μέγεθος των σχέσεων αυτών: 
Αν κατορθώναμε να πείσουμε όλους τους ανθρώπους να μην τρώνε κονσέρβες από κόκκινα κρέατα, από 100 καρκίνους θα μπορούσαμε να μειώσουμε τον 1 ή τους 2. 
Αν μπορούσαμε να πείσουμε περισσότερους ανθρώπους να τρώνε περισσότερα φρούτα και λαχανικά πάλι από τους 100 θα μειώναμε έναν ή δύο. 
Σε αντίθεση με πράγματα όπως το κάπνισμα, που αν κατορθώναμε να εξαλείψουμε το κάπνισμα, θα μπορούσαμε να αποσοβήσουμε 90 από τους 100 καρκίνους του πνεύμονα και πολλούς ακόμα.
-. Τι αφορά το αρκετά δημοφιλές "μαγείρεμα" των ερευνών; 
Υπάρχει διαφορά σε αυτόν τον τομέα μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών.
Υπάρχουν πολλά επίπεδα "μαγειρέματος". 
Υπάρχει ένα επίπεδο που είναι καθαρή απάτη, το φαινόμενο στο οποίο κάποιος κατασκευάζει δεδομένα που δεν υπάρχουν, ασθενείς που ποτέ δεν είδε, αναλύσεις που δεν υπάρχει καμία τεκμηρίωση ότι έχουν γίνει. 
Αυτό είναι μάλλον σπάνιο. 
Είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι γίνεται επιστήμονας και ξοδεύει αμέτρητα χρόνια από τη ζωή του σπουδάζοντας και μοχθώντας για να γίνει απατεώνας. 
Υπάρχουν όμως άλλες ερευνητικές πρακτικές που θα μπορούσαν να περιγραφούν ως μη ορθολογιστικές ή μη άριστες. 
Για παράδειγμα είναι κοινή πρακτική κάποιος να "βασανίζει" τα δεδομένα μέχρι να αρχίσει να βλέπει κάτι που φαίνεται ενδιαφέρον ή δημοσιεύσιμο ή που μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κοινού. 
Είναι απάτη αυτό; 
Δεν είναι απάτη. 
Δεν είναι ότι τα δεδομένα δεν υπάρχουν, ότι οι αναλύσεις δεν έχουν γίνει. 
Απλώς τα αποτελέσματα βγήκαν με εξαντλητικό βασανισμό των δεδομένων, και των αναλύσεων. 
Σε αυτή τη περίπτωση είναι πολύ δύσκολο να πεις αν αυτό που έχει βρεθεί αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα.
Υπάρχει και το κομμάτι που κάποιος μπορεί να διογκώνει τα αποτελέσματα. 
Δηλαδή, στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων να είναι πιο αυθαίρετος, πιο ενθουσιώδης και να παρουσιάζει περισσότερο τα θετικά απ’ ότι τα αρνητικά. 
Οπότε αυτά που δημοσιεύονται δεν είναι λανθασμένα, αλλά είναι μόνο ένα κομμάτι από την αλήθεια. 
Οι ελληνικές μελέτες είναι μάλλον στο αντίστοιχο επίπεδο που είναι και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές μελέτες. 
Υπάρχουν όμως μεγάλες διαφορές ανάλογα με μικροπεριβάλλοντα. 
Έχουμε παρατηρήσει ότι μελέτες που χρηματοδοτούνται από τη βιομηχανία είναι πολύ πιο πιθανό να βγάζουν θετικά αποτελέσματα. 
Γιατί υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα, άρα το μαγείρεμα των αποτελεσμάτων και η παρουσίασή τους γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνει κάτι που συμφέρει τη βιομηχανία.
Επίσης υπάρχουν μικροπεριβάλλοντα που δημιουργούν τάσεις για εξεζητημένα αποτελέσματα όταν υπάρχει μεγάλη πίεση να παραδώσεις σημαντικά αποτελέσματα. 
Σε μια δημοσίευση στο PNAS, δείξαμε ότι αυτό ισχύει στις αμερικανικές μελέτες στις επιστήμες ψυχολογίας και συμπεριφοράς. 
Είδαμε ότι πιθανότατα επειδή οι αμερικάνοι επιστήμονες είναι κάτω από μεγάλη πίεση να βγάλουν σημαντικά αποτελέσματα ώστε να χρηματοδοτηθούν, είναι πιο πιθανό να δημοσιεύσουν αποτελέσματα που είναι ακραία.
-. Τι προτείνετε για ένα πιο δίκαιο σύστημα ελέγχου της ορθότητας των μελετών;
Μπορούν να γίνουν αρκετά πράγματα. 
Το πρώτο είναι η προώθηση διαδικασιών επικύρωσης από άλλους ερευνητές. 
Δηλαδή να μην πει μόνο η μία ομάδα βρήκα κάτι, αλλά και άλλοι επιστήμονες τελείως ανεξάρτητα με διαφορετικά δεδομένα να καταλήξουν στο ίδιο συμπέρασμα. 
Επίσης να υπάρξει μεγαλύτερη διαφάνεια. 
Τα δεδομένα των μελετών να είναι διαθέσιμα και οι αναλύσεις που έχουν γίνει να είναι επίσης διαθέσιμες σε άλλους ερευνητές ώστε να μπορέσουν να τις επαληθεύσουν. 
Τρίτη λύση είναι το να υπάρχει κάποια καταχώρηση των ερευνητικών πρωτοκόλλων όταν αυτά ξεκινάνε. 
Δηλαδή, αντί να περιμένεις μια μελέτη να εμφανιστεί από το πουθενά και να μην ξέρεις πότε ξεκίνησε ποιος την έκανε γιατί την έκανε, πού του ήρθε στο μυαλό, πόσο καιρό την τρέχει, πόσες άλλες έχει κάνει, αυτή η μελέτη όταν ξεκινάει να καταχωρείται σε μια δημόσια βάση.
-. Πώς μπορεί κάποιος να προστατευτεί από έρευνες από αμφιβόλου ορθότητας; Που βρίσκεται εν τέλει η αλήθεια;
Ο κόσμος θα πρέπει να διαβάζει την επιστημονική πληροφορία που αφορά την υγεία του με ενδιαφέρον, αλλά και με κάποια επιφύλαξη περιμένοντας τη διαδικασία επικύρωσης να ολοκληρωθεί. 
Δηλαδή, σίγουρα κατακλυζόμαστε από πληροφορίες, από ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, από σχέσεις κινδύνων υγείας, αν είναι όμως η πρώτη εμφάνιση κάποιας πληροφορίας, κάποιος μπορεί να την διαβάσει για απλό ενδιαφέρον ή από περιέργεια, αλλά δεν είναι ανάγκη αμέσως να αρχίσει να αλλάζει τη ζωή του με βάση αυτό που διάβασε. 
Πρέπει να αναρωτηθεί αν είναι κάτι που έχει επικυρωθεί από πολλές μελέτες, από ανεξάρτητους ερευνητές, αν οι μελέτες αυτές ήταν αρκετά μεγάλες, καλοσχεδιασμένες, αν είναι κάτι το οποίο είναι ισχυρά τεκμηριωμένο. 
Οι περισσότερες πληροφορίες που θα φτάσουν σαν πρώτο κύμα στην επιφάνεια, είναι απλώς κάτι ενδιαφέρον που μπορείς να το βάλεις στην άκρη και να προχωρήσεις χωρίς να χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα στην ζωή σου.
-. Ποιοι είναι οι σοβαρότεροι παράγοντες κινδύνου για την υγεία βάσει των μέχρι τώρα ερευνών;
Το κάπνισμα είναι ένας τρομερός δημόσιος κίνδυνος. 
Σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζεται ότι περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από κάπνισμα και οι αριθμοί αυτοί πρόκειται να αυξηθούν μέχρι το τέλος του αιώνα σε 1 δισεκατομμύριο νεκρούς. 
Αν λάβει υπόψη κάποιος την πρώιμη απώλεια ζωών, τα έξοδα που επιβαρύνεται το σύστημα υγείας για να φροντίσει όλα τα νοσήματα που προκύπτουν από το κάπνισμα και την απώλεια παραγωγικότητας, μιλάμε για ένα κόστος μερικών τρισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο για την ανθρωπότητα. 
Στην Ελλάδα κατά αντιστοιχία μιλάμε για περίπου 10.000 θανάτους τον χρόνο και περίπου πέντε δισεκατομμύρια ευρώ κόστος για την κοινωνία μας. 
Κατά συνέπεια όσο και να πει κάποιος μην καπνίζετε δεν είναι αρκετό! 
Χωρίς να ανήκω σε οποιοδήποτε κόμμα ή να θέλω να κάνω πολιτικό σχολιασμό, πρόσφατα είδα κάποια είδηση ότι ο πρωθυπουργός συναντήθηκε με την καπνοβιομηχανία και θριαμβολογούσε ότι η καπνοβιομηχανία επενδύει στην Ελλάδα και την κάνει κέντρο για κάποιες δραστηριότητες. 
Αυτό είναι σαν να θριαμβολογείς ότι η πανούκλα έπεσε στην χώρα σου!
Δεύτερο πολύ σημαντικό που είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει κανείς, η έλλειψη σωματικής άσκησης. 
Σε επίπεδο αριθμού θανάτων που θα μπορούσαν να αποσοβηθούν σε παγκόσμιο επίπεδο ο αριθμός είναι αντίστοιχης τάξης με το κάπνισμα. 
Μιλάμε για 5 εκατομμύρια θανάτους τον χρόνο που οφείλονται σε έλλειψη σωματικής άσκησης.
Τρίτο σημαντικό, οι κοινωνικές ανισότητες. 
Ξέρουμε ότι έχουν τρομερή επίδραση πάνω στην υγεία του πληθυσμού. 
Όταν έχεις μια κοινωνία η οποία μπορεί να είναι αρκετά πλούσια αλλά έχει μεγάλες ανισότητες, μεταξύ φτωχών και πλούσιων, η κοινωνία αυτή έχει πολλά περισσότερα προβλήματα υγείας από μία κοινωνία η οποία είναι ίσως λιγότερο πλούσια αλλά δεν έχει ακρότητες.
Τέλος, η διατροφή. 
Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία για τι τροφές μιλάμε, αλλά κάποιος πρέπει να αποφύγει την σοβαρή παχυσαρκία, όπως επίσης και το άλλο άκρο, δηλαδή να είναι εξαιρετικά αδύνατος. Όταν κάποιος είναι εξαιρετικά αδύνατος έχει μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου ακόμα και από το να είναι παχύσαρκος.
-. Στη μελέτη σας  - Αραβικές Νύχτες: 
Χίλιες και μία ιστορίες για το πως οι φαρμακοβιομηχανίες "φροντίζουν" για τις υλικές ανάγκες των γιατρών (British Medical Journal, 2000) σχολιάσατε σκωπτικά τον "τσιρκοειδή" χαρακτήρα των μεγάλων ιατρικών συνεδρίων. Εσείς συμμετείχατε ή συμμετέχετε σε ιατρικά συνέδρια;
Υπάρχουν εξαιρέσεις. 
Δεν είναι ότι υποστηρίζω ότι θα πρέπει να κλειστούμε στο δωμάτιό μας και να μην βρεθούμε ποτέ να συζητήσουμε για επιστήμη και για νέα πράγματα που μας απασχολούν. 
Το άρθρο αυτό το 2000 το είχα γράψει στηλιτεύοντας μια κατάσταση που ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη, και στην Ελλάδα αλλά σε πάρα πολλές χώρες. 
Συνέδρια τα οποία δεν είχαν απολύτως καμία επιστημονική διάσταση. 
Ο μόνος τρόπος για να σχολιάσεις αυτό το φαινόμενο είναι ο χιουμοριστικός και μάλιστα ο πικρά σκωπτικός, γιατί είναι κάτι τελείως αντίθετο προς την δεοντολογία και δεν έχει καμία σχέση με την επιστήμη. 
Αν αφήσουμε αυτό στην άκρη, υπάρχουν πάρα πολλά συνέδρια τα οποία διακινούν επιστημονική πληροφορία, έχουν ένα συγκεκριμένο επιστημονικό σκοπό, συγκεντρώνοντας μόνο ερευνητές που θέλουν να συζητήσουν αυστηρά πάνω στην επιστήμη. 
Αυτά πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά και πηγαίνω σε πολλές τέτοιες συναντήσεις που είναι εστιασμένες πάνω στην επιστήμη.
Για τα μεγάλα συνέδρια που μαζεύουν εκατοντάδες και χιλιάδες γιατρούς έχω μεγάλες επιφυλάξεις, ακόμα και όταν διαθέτουν (και) κάποιο επιστημονικό πρόγραμμα και τις επιφυλάξεις μου τις εξέθεσα πέρυσι σε ένα άρθρο στο Journal of the American Medical Association/JAMA. 
Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι τη στιγμή που η πληροφορία διακινείται τόσο γρήγορα διαδικτυακά και ο κόσμος κατακλύζεται από άρθρα τα οποία μπορεί να διαβάσει οποιαδήποτε στιγμή σε χρόνο μηδέν, ότι θα πρέπει να πας στην άλλη άκρη του κόσμου για να ακούσεις την καινούργια πληροφορία. 
Επίσης, το ότι στα συνέδρια θα εκπαιδεύσεις γιατρούς, το επιχείρημα είναι μάλλον αρκετά ασθενές. 
Δεν έχουμε καμία απολύτως τεκμηρίωση ότι το να μαζέψεις 10 χιλιάδες γιατρούς, όπως γίνεται σε κάποια από τα πολύ μεγάλα συνέδρια και να τους πας σε ένα μέρος, να κατορθώσεις να τους βάλεις σε κάποια αίθουσα διάλεξης ή κάποιο σεμινάριο, είναι ο τρόπος να τους εκπαιδεύσεις. 
Αν μη τι άλλο έχουμε δεδομένα ότι αυτού του τύπου οι διαλέξεις με μεγάλες ομάδες από ειδικούς, έχουν εξαιρετικά χαμηλή αποδοτικότητα. 
Πηγαίνει ο άλλος, κοιμάται μέσα στην αίθουσα, φεύγει και δεν του έχει μείνει απολύτως τίποτα.
Για τη δικτύωση το δέχομαι, αλλά αν μιλάμε για δικτύωση στον χώρο της έρευνας η πιο πιθανή λύση είναι να μαζέψεις τους ειδικούς πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα που μπορεί να είναι 5, 10, 20, 50, 100, το πολύ 200 άνθρωποι. 
Δηλαδή δεν χρειάζεται να έχεις 20 χιλιάδες γιατρούς, 20 χιλιάδες συνοδά μέλη και 10 χιλιάδες διαφημιστές για να το κάνεις. 
Μπορεί να γίνει μέσα σε ένα μικρό συνέδριο, που θα έχει από 50 μέχρι 200 ανθρώπους οι οποίοι θα είναι επιστήμονες σοβαροί του χώρου, θα συζητήσουν σε μία αίθουσα και θα συμμετέχουν όλοι. 
Είναι μια πολύ διαφορετική κατάσταση από όλα αυτά τα τεράστια συνέδρια όπου όλοι κυκλοφορούν περίπου σαν τουρίστες μέσα σε χιλιάδες αίθουσες με χιλιάδες ανακοινώσεις και χιλιάδες διαφημιστικές παγόδες. 
Αυτό πιστεύω οδηγεί σε μια μορφή άλωσης της επιστημονικής διάστασης των γιατρών. 
Τους κάνει κατά κάποιον τρόπο συμμετάσχοντες σε μια κατάσταση τσίρκου, δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς. 
Δεν βλέπω τι επιστημονικότητα υπάρχει σε ένα τέτοιο συνέδριο. 
Αφήνω στην άκρη άλλες παρενέργειες όπως το τι στοιχίζει από πλευράς επιβάρυνσης του πλανήτη και πόσο χειροτερεύει την κλιματική αλλαγή το να μεταφέρεις πενήντα χιλιάδες ανθρώπους σε κάποιο σημείο της γης.

-. Σε πρόσφατη έρευνά σας, μαζί με τον Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Harvard Χουσεΐν Νάσι, δείξατε ότι η άσκηση ανταγωνίζεται «στα ίσα» ορισμένα καρδιολογικά φάρμακα, ενώ υπερτερεί έναντι ορισμένων. 
Πώς προέκυψαν τα δεδομένα;
Ήταν μια προσπάθεια να συγκεντρώσουμε ό,τι δεδομένα υπήρχαν από τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες τιμές, που να κοιτάνε το πόσο αποτελεσματική είναι η άσκηση ή το πόσο αποτελεσματικά είναι φάρμακα για διάφορες καταστάσεις. 
Επίσης κοιτάξαμε αν υπήρχαν μελέτες που να είχαν συγκρίνει άμεσα φάρμακα έναντι άσκησης, κοιτάξαμε διαφορετικές κατηγορίες νοσημάτων, προσπαθήσαμε να καλύψουμε όσο πιο ευρύ φάσμα μπορούσαμε και κατασκευάσαμε δίκτυα συγκρίσεων. 
Είναι μια νέα τεχνική όπου μπορείς να πάρεις μελέτες που έχουν γίνει με διαφορετικά φάρμακα και διαφορετικές παρεμβάσεις, πάνω στην ίδια νόσο ή στην ίδια κατάσταση και να συνθέσεις ποσοτικά τα δεδομένα τους μέσα σε όλο το δίκτυο των συγκρίσεων που έχει γίνει. Με αυτόν τον τρόπο μπορείς να πάρεις μια εκτίμηση του ποια είναι η αποτελεσματικότητα της καθεμίας από αυτές τις παρεμβάσεις συγκριτικά με τις άλλες.
Βρήκαμε λοιπόν ότι για ασθενείς που έχον εγκεφαλικό ή καρδιακή ανεπάρκεια ή στεφανιαία νόσο ή βρίσκονται σε προδιαβητική κατάσταση, τα δεδομένα από την αποτελεσματικότητα της άσκησης ήταν εξίσου καλά και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και καλύτερα από τα αποτελέσματα που μπορούσαν να είχαν φαρμακευτικές παρεμβάσεις. 
Αυτό είχε βέβαια, κάποια ετερογένεια, λίγο πολύ όμως η εικόνα ήταν ότι με την άσκηση μπορεί κάποιος νε πετύχει εξίσου καλά αποτελέσματα αν όχι και καλύτερα απ’ ό,τι με φαρμακοθεραπεία. 
Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να σταματήσει τα φάρμακα που παίρνει αν είναι αποτελεσματικά.
-. Ξεκινήσατε ως καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. 
Τι σας έκανε να φύγετε στην Αμερική;
Η ζωή μου είναι λίγο περίεργη όσον αφορά την γεωγραφική της κατάτμηση. 
Αρχικά σπούδασα στην Ελλάδα, μετά έφυγα για μια 10ετία στην Αμερική, μετά ξαναγύρισα στην Ελλάδα, τώρα έχω ξαναπάει στην Αμερική. 
Τα τελευταία τρία χρόνια θα έλεγα ότι είναι μια διαρκής αναζήτηση στην οποία αυτό που έχει σημασία για μένα είναι αν ένα περιβάλλον μπορεί να σε βοηθήσει ή τουλάχιστον να σε αφήσει να κυνηγήσεις την αριστεία. 
Τα τελευταία χρόνια φοβάμαι ότι η Ελλάδα γίνεται όλο και πιο δύσκολη, όχι στο να βοηθήσει αλλά ακόμα και να αφήσει κάποιον να προσφέρει ό,τι μπορεί περισσότερο. 
Θεώρησα ότι ακόμα και για την ομάδα που έφτιαξα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων θα μπορούσα να την βοηθήσω περισσότερο με το να βρίσκομαι στο Stanford. 
Δυστυχώς, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή κάπου πάσχει από έλλειψη οράματος. 
Κάπου πάσχει από τη δυνατότητα να αναζητήσει το καλύτερο και το άριστο. 

Και αυτό είναι ένα νόσημα που είναι εξαιρετικά φθοροποιό. 
Είναι πιο φθοροποιό από το να σου λείπουν τα χρήματα. 
Μπορεί να σου λείπουν τα χρήματα, αλλά να έχεις τη διάθεση να είσαι άριστος να κυνηγάς το καλύτερο, να κυνηγάς το διαφορετικό να έχεις την αφοσίωση σε κάποια τελειότητα την οποία διεκδικείς ασυμπτωτικά, χωρίς ποτέ να την φτάνεις. 
Βλέπω ότι αυτό έχει φύγει από το δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον γι’ αυτό.
Υπάρχει ένας συνεχής εκνευρισμός, ένας διαγκωνισμός για το ποιος θα βγει στην επιφάνεια, για το ποιος θα φάει τα περισσότερα, για το αν έφαγε κάποιος ή δεν έφαγε. 
Αλλά η αριστεία έχει πάψει να υπάρχει μέσα στο δημόσιο διάλογο και αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. 
Υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι στην Ελλάδα που προσπαθούν να επιτύχουν το καλύτερο στον χώρο της επιστήμης και σε άλλους χώρους και πάντα ελπίζω ότι θα υπάρξει κάτι καλύτερο. 
Ποτέ δεν έχω εγκαταλείψει αυτήν την ελπίδα. 
Πιστεύω στο ότι οι Έλληνες έχουν εξαιρετικές δυνατότητες και εξαιρετικά μυαλά και μπορεί να είναι πολύ εργατικοί και πολύ αποδοτικοί, απλώς, ίσως οι συνθήκες αυτή τη στιγμή δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για να μιλήσεις για αριστεία. 
Δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται πολλοί για τις πραγματικές ικανότητες που έχουν οι Έλληνες επιστήμονες και τι μπορούν να πετύχουν. 
Υπάρχουν 1000 άλλα ζητήματα κάποια ίσως δικαιολογημένα, πολλά απλώς δημιουργώντας μια τεράστια μουρμούρα και απαισιοδοξία και μιζέρια.
https://journals.plos.org/plosmedicine/article/info:doi/10.1371/journal.pmed.0020124
https://jamanetwork.com/journals/jama/article-abstract/1105123

https://www.researchgate.net/publication/12205019_Arabian_nights_-_1001_tales_of_how_pharmaceutical_companies_cater_to_the_material_needs_of_doctors_Case_report
https://www.bmj.com/content/347/bmj.f5577
in2life

φωτογραφίσεις - Γιώργος Αντωνόπουλος photographer/ photoreporter

Γιώργος Αντωνόπουλος photographer/

photoreporter

τηλ:6938579262

 Επικοινωνήστε μαζί μας και συζητήστε με τον Κύριο Αντωνόπουλο τις προτάσεις σας. 

 Η εμπειρία τόσων χρόνων του Κυρίου Αντωνόπουλου και η ικανότητα των ατόμων της ομάδας μας εγγυάται

να σας προσφέρει ένα τέλειο φωτογραφικό αποτέλεσμα σε απόλυτα ανταγωνιστικές τιμές.

Αντωνόπουλος Γιώργος-βιογραφικό

Περιγραφή

Αντωνόπουλος Γιώργος - photographer-photoreporter

Εισαγωγή

Η φωτογραφική επιχείρηση photo life press λειτουργεί από το 1980 στη Λαμπρινή στην Αθήνα.

Ο ιδρυτής της, Αντωνόπουλος Γεώργιος, μετά απο πολυετή παρουσία στον χώρο του φωτορεπορτάζ με συνεργασίες με τις μεγαλύτερες εφημερίδες και περιοδικά της χώρας, αφοσιώθηκε στην φωτογραφική κάλυψη εκδηλώσεων με σκοπό την καλλιτεχνικά άρτια αλλά και ενθουσιώδη αποτύπωση των πιο ευτυχισμένων στιγμών των πελατών του,

χωρίς να έχει ξεχάσει την αγάπη του για την φωτογραφία δρόμου και το photoreportage.

Επίσης το στούντιό μας ασχολείται με όλους τους τομείς της φωτογραφίας όπως:

- Καλλιτεχνικό retouching

- Portrait retouching

- Φωτογραφίσεις PackShots

- Photographing architecture
- Φωτογράφιση Προϊόντων - photographing Products
- Καλλιτεχνική Φωτογράφιση - artistic photography
- Φωτογράφιση Μόδας - photographing Fashion
- Ηλεκτρονική επεξεργασία φωτογραφίας

Η μεγάλη μάστιγα της κατασπατάλησης των τροφίμων

Πριν λίγα χρόνια συνέβαιναν αυτά: "Στα σκουπίδια 150.000 τόνοι τροφίμων την ημέρα – Η μεγάλη μάστιγα της κατασπατάλησης των τροφίμων" Σήμερα τι;

Περίπου 88 εκ. τόνοι τροφίμων, αξίας 143 δις €, εκτιμάται ότι, μέχρι πριν ένα-δύο χρόνια, κατασπαταλώνται στην Ε. Ένωση σε ετήσια βάση.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα νούμερα είναι συγκλονιστικά -χάνονται ή σπαταλώνται περίπου 1,3 δισ. τόνοι ετησίως, δηλ. το 1,3 των τροφίμων που παράγονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο.
Την ίδια στιγμή, 868 εκ. πολίτες υποφέρουν από ασιτία.
Η ποσότητα των 1,3 δις τόνων θα μπορούσε να καλύψει τέσσερις φορές τις ανάγκες αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων που υποσιτίζονται.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η ετήσια σπατάλη τροφής ανέρχεται σχεδόν σε 179 κιλά ανά κάτοικο.
Και αυτή η σπατάλη τροφίμων διαιωνίζει τις ανισότητες και επιφέρει σημαντικά οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα.
Για παράδειγμα, τα τρόφιμα που πετιούνται κάθε χρόνο στην Ε.Ε. ευθύνονται για την κατανάλωση του 50% του νερού άρδευσης.
Χαρακτηριστικά επισημαίνεται επίσης πως για την παραγωγή ενός κιλού βοδινού κρέατος απαιτείται η κατανάλωση 5.000-10.000 λίτρων νερού.
Η απώλεια και η σπατάλη των τροφίμων παρατηρείται σε ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού, από την αγροτική παραγωγή έως την τελική κατανάλωση των νοικοκυριών.
Στην Ε. Ένωση, οι τομείς που συμβάλλουν κυρίως στην σπατάλη των τροφίμων είναι τα νοικοκυριά 53%,
η μεταποίηση 19%, ακολουθούμενες από τις υπηρεσίες τροφίμων 12%, την πρωτογενή παραγωγή 11% και το χονδρικό και λιανικό εμπόριο 5%.
Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι συντελεστές της αλυσίδας τροφίμων συμβάλλουν στην απώλεια και σπατάλη των τροφίμων και συνεπώς μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην πρόληψη και μείωσή τους.
Σύμφωνα με τον FAO, οι αιτίες που προκαλούν είτε την απώλεια είτε τη σπατάλη των τροφίμων εντοπίζονται από το στάδιο της προ-συγκομιδής έως την κατανάλωση και εντοπίζονται στις πρακτικές παραγωγής, στα πρότυπα ποιότητας, στη μη συγκομιδή, στην υπερ-παραγωγή, στον ανεπαρκή προγραμματισμό, στις τεχνικές συγκομιδής, στις συνθήκες αποθήκευσης, στη μεταφορά ιδιαίτερα των νωπών προϊόντων, στην αυξανόμενη ευημερία και τον πλούτο των νοικοκυριών, στην ανάπτυξη του τομέα των εστιατορίων και της τροφοδοσίας, στην κακό σχεδιασμό των αγορών των νοικοκυριών, στην απόρριψη τροφίμων λόγω σύγχυσης με τις ημερομηνίες “best before” και “use-by”, στις υπερβολικές μερίδες που δεν καταναλώνονται, στις καταναλωτικές συνήθειες-πχ. προμήθειες για μεγάλες χρονικές περιόδους, στο μέγεθος της συσκευασίας, στις μαζικές προσφορές κλπ.
Εκατομμύρια τόνοι φρέσκων φρούτων και λαχανικών πετιούνται κάθε χρόνο επειδή δεν είναι… όμορφα ή επειδή περισσεύουν,ή επειδή απλά δεν συλλέγονται!
Και εκατομμύρια άτομα υποφέρουν από την πείνα.
Πάνω από το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων σπαταλιέται στους αγρούς και τα σουπερμάρκετ, στα νοικοκυριά και τα εστιατόρια.
Τα μεγέθη είναι τέτοια, ώστε αν μειώναμε τη σπατάλη κατά 25%, θα αντιμετωπίζαμε το πρόβλημα του υποσιτισμού σε όλο τον κόσμο!
Το κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα που δημιουργείται από την σπατάλη των τροφίμων,εάν αναλογιστούμε την επισιτιστική ανασφάλεια και την πείνα, εάν αναλογιστούμε ότι περίπου 800 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από χρόνιο υποσιτισμό, ο οποίος πλήττει σχεδόν έναν στους τρεις ανθρώπους στον πλανήτη, είναι τεράστιο και ανήκουστο.
Υποσιτισμός σημαίνει ότι ένα άτομο δεν είναι σε θέση να αποκτήσει αρκετό φαγητό για να καλύψει τις ελάχιστες ημερήσιες ενεργειακές ανάγκες σε διατροφικές συνήθειες, σε διάστημα ενός έτους, ενώ ο FAO ορίζει την πείνα ως συνώνυμη με το χρόνιο υποσιτισμό.
Κατά συνέπεια, απαιτείται συντονισμός όλων των εμπλεκομένων φορέων, βελτίωση της νομοθεσίας και των πολιτικών που θα περιορίσουν την σπατάλη των τροφίμων αλλά και θα συμβάλλουν στην αναδιανομή των πλεονασμάτων τροφίμων, ευαισθητοποίηση, αλλαγή συμπεριφοράς των καταναλωτών, ανταλλαγή καλών πρακτικών, βελτιώσεις στον τομέα της εστίασης, χρήση ως ζωοτροφές, κομποστοποίηση, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Η ευαισθητοποίηση όλων μας για το μείζον αυτό θέμα ίσως είναι σημείο-κλειδί για την αλλαγή προτύπου ζωής, όπου η σπατάλη τροφίμων θα μειωθεί αισθητά φέρνοντας πολλαπλά οφέλη στην κοινωνία, το περιβάλλον και τα οικονομικά κάθε νοικοκυριού.
Στο επόμενο βίντεο από το TED παρακολουθούμε τον Tristram Stuart να μας εξιστορεί την δική του εμπειρία.

Αυγά, ψέματα και χοληστερίνη

Μια πρόσφατη δημοσίευση, σχετικά με την πιθανή συσχέτιση της κατανάλωσης του κρόκου των αυγών και της ανάπτυξης αρτηριοσκλήρυνσης, κάνει το γύρο του κόσμου και προκαλεί έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις όχι μόνο σε ιατρικά αλλά και γενικού περιεχομένου έντυπα και ιστοσελίδες. 

Οι συγγραφείς, γνωστοί και από προηγούμενες δημοσιεύσεις πάνω στο  θέμα, έκαναν μια αναδρομική μελέτη δεδομένων 1262 ασθενών με ήδη εγκατεστημένη αγγειακή νόσο και διαπίστωσαν ότι όσοι κατανάλωναν περισσότερους από δύο κρόκους αυγών εβδομαδιαίως είχαν μια μικρή, αλλά στατιστικά σημαντική, αύξηση της επιφάνειας της αθηρωματικής τους πλάκας στις καρωτίδες σε εξέταση με υπερήχους. 

Αυτό το εύρημα ήταν αρκετό για να τονίσουν στο συμπέρασμα ότι «η κατανάλωση αυγών και ιδιαίτερα των κρόκων πρέπει να αποφεύγεται σε άτομα με κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου». Βέβαια δε θα μπορούσαν να μη προσθέσουν πως «αυτή η υπόθεση θα πρέπει να επιβεβαιωθεί σε μια προοπτική μελέτη με περισσότερες πληροφορίες για τη διατροφή των ασθενών και άλλους παράγοντες στεφανιαίας νόσου όπως το επίπεδο της άσκησης και η περίμετρος της μέσης των ασθενών».1

Νομίζω ότι και ο πιο ευκολόπιστος, αθώος και ανυποψίαστος αναγνώστης ιατρικών δημοσιεύσεων θα αναρωτηθεί γιατί αυτά τα αυτονόητα που συστήνονται από τους συγγραφείς για την «μελλοντική» προοπτική μελέτη δεν έγιναν στην παρούσα αναδρομική μελέτη ώστε να ενισχύσουν την εγγενή λόγω της αναδρομικότητάς της αδυναμία; 

Σε ένα τόσο απλό ερωτηματολόγιο που στήριξαν τη μελέτη τους γιατί δε ρωτούσαν τους ασθενείς τουλάχιστον με τι συνόδευαν τ’ αυγά τους! 

Άλλο τ’ αυγά ακόμα και ελαφρά τηγανισμένα σε ελαιόλαδο και άλλο αυγά με μπέικον και λουκάνικα που πιθανότατα συνόδευαν το πρωινό των ασθενών από τον Καναδά της μελέτης! 

Γιατί δεν κατέγραψαν τη φυσική κατάσταση και το βαθμό σωματικής άσκησης των ασθενών και γιατί δε μπήκαν στον ελάχιστο κόπο μαζί με το υπερηχογράφημα καρωτίδων να μετρήσουν την περίμετρο μέσης;

Οι συγκεκριμένοι γνωστοί «αυγουλομάχοι» συγγραφείς αγωνίζονται πολλά χρόνια χωρίς επιτυχία να ανατρέψουν τα ευρήματα από τη μελέτη Framingham,2 αλλά και από   νεώτερες μελέτες, που αθωώνουν τα κρόκους των αυγών όχι μόνο από τις κατηγορίες για πρόκληση αρτηριοσκλήρυνσης, αλλά και για την αύξηση της χοληστερόλης (χοληστερίνης) του αίματος.3,4,5 

Εάν είχαν συμπεριλάβει στην απλούστατη σε εφαρμογή μελέτη τους τα παραπάνω στοιχεία που αναγνωρίζουν πως λείπουν θα μπορούσαν να παρουσιάσουν κάτι σχετικά αξιόπιστο, ενώ τώρα, αν ανατρέξει κανείς το διαδίκτυο, θα βρει σχεδόν αποκλειστικά ένα πλήθος από ειρωνικά και περιφρονητικά σχόλια για τη μελέτη και προσωπικά για τους συγγραφείς.6 Αλήθεια, πως γίνεται ένα μεγάλο διεθνές ιατρικό περιοδικό να δημοσιεύει μια τέτοιας ποιότητας εργασία; Υπήρχε  πιθανότητα η ίδια εργασία με το αντίθετο συμπέρασμα να δημοσιευθεί στο «Atherosclerosis» ή και στο τελευταίο επαρχιακό εθνικό περιοδικό που διψάει για δημοσιεύσεις;

Σε μια περίοδο που γίνεται προσπάθεια η θεραπεία με φάρμακα για «υπερχοληστερολαιμία» και ιδιαίτερα με στατίνες να συμπεριλάβει όλο και μεγαλύτερους πληθυσμούς υγιών ανθρώπων, (βλέπε άρθρο: Στατίνες δια πάσαν νόσον και πάσαν ηλικίαν;), η διατήρηση του φόβου της «χοληστερίνης» στους απλούς ανθρώπους έχει βασική σημασία. 

Ο κρόκος του αυγού πρέπει να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη καχυποψία ή καλύτερα σαν σοβαρός κίνδυνος για την υγεία μιας και περιέχει την στοχοποιημένη χοληστερόλη. 

Βέβαια ο κρόκος εκτός από χοληστερίνη περιέχει και άλλα ιδιαίτερα πολύτιμα διατροφικά συστατικά, όπως λεκιθίνη, σίδηρο και άλλα ιχνοστοιχεία, πλήθος βιταμινών, ω-3 λιπαρά και άλλες λιγότερο γνωστές αλλά ιδιαίτερα χρήσιμες ουσίες. Και η ίδια όμως η χοληστερόλη είναι βασικό και αναντικατάστατο δομικό συστατικό των κυτταρικών μεμβρανών, του νευρικού ιστού και των ορμονών. 

Ένα αυγό περικλείει ένα διατροφικό θησαυρό, που οφείλεται κυρίως στον κρόκο και όχι στο λεύκωμα (ασπράδι), μιας και προορίζεται από τη φύση να δημιουργήσει ένα νέο ζωντανό οργανισμό. 

Το εκπληκτικό επίσης είναι πως αυτός ο διατροφικός θησαυρός έχει μόνο 80 περίπου θερμίδες. 

Η χοληστερόλη που περιέχει, εισερχόμενη στην τεράστια δεξαμενή χοληστερόλης του οργανισμού που προέρχεται κυρίως από την παραγωγή της στο ήπαρ (1000 περίπου mg ημερησίως), δεν επηρεάζει καθόλου τα επίπεδα της ολικής χοληστερόλης του αίματος. Άλλωστε είναι γνωστό πως η μέτρηση της χοληστερόλης στο αίμα δεν επηρεάζεται από τη λήψη τροφής, σε αντίθεση με τη μέτρηση των τριγλυκεριδίων.

Τα «όρια ημερήσιας επιτρεπόμενης πρόσληψης χοληστερίνης», όπως βέβαια και τα «φυσιολογικά όρια της χοληστερίνης» που όλο και κατεβαίνουν, είναι όχι απλώς αυθαίρετα και επιστημονικά αστήρικτα, αλλά δυστυχώς και προκλητικά ψευδή και παραπλανητικά. 

Όσο περνάει ο καιρός σχηματίζω την άποψη πως η διόγκωση του «κινδύνου από τη χοληστερίνη» θα αποδειχθεί η μεγαλύτερη ιατρική ίσως και οικονομική «φούσκα» όλων των εποχών! 

Υπάρχει ιδανικός αριθμός αυγών που πρέπει να καταναλώνουμε τη βδομάδα; 

Σε μια κατά τ’ άλλα ισορροπημένη διατροφή και σωματική δραστηριότητα φαίνεται πως όχι τρία όπως ακούγεται αλλά και δεκατρία αυγά εβδομαδιαίως μπορούν να έχουν μόνο θετική επίδραση στην υγεία, να συμβάλουν στην απώλεια βάρους και να τονώσουν τις πνευματικές και σωματικές ικανότητες των ανθρώπων κάθε ηλικίας. 

Άλλωστε το καλύτερο φυσικό και ακίνδυνο «αναβολικό» των αθλητών είναι η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αυγών, ενώ εργαζόμενοι στην ύπαιθρο καταναλώνουν πολλές φορές οκτώ ή και δέκα αυγά σε μια μέρα και πεθαίνουν πλήρεις ημερών, συχνά αιωνόβιοι.       

Ο τρόμος της χοληστερίνης των αυγών που έχει διαδοθεί τις τελευταίες δεκαετίες στέρησε από πολλούς ανθρώπους, ανάμεσά τους δυστυχώς και παιδιά, την καλύτερη και ποιο υγιεινή ίσως τροφή που μπορούν να καταναλώσουν και μάλιστα με ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση, στοιχείο πολύ σημαντικό σε περίοδο οικονομικής κρίσης. 

Τα τελευταία χρόνια διατροφολόγοι και γιατροί προσπαθούν να πείσουν τους καταναλωτές πως αυτός ο φόβος είναι τελείως αστήρικτος και επιζήμιος. 

Τώρα, με την παρούσα θλιβερή εργασία που μάλλον θα ‘πρεπε να δημοσιευθεί Πρωταπριλιά, γίνεται μια προσπάθεια συντήρησης και αναζωπύρωσης αυτού του φόβου στον κόσμο. Φθάνουν στο σημείο μάλιστα οι συγγραφείς να ισχυρίζονται με βάση και μόνο τη δική τους διάτρητη επιστημονικά μελέτη, πως η κατανάλωση των κρόκων είναι σχεδόν το ίδιο επικίνδυνη με το κάπνισμα! 

Πάλι καλά που δε μας λένε να μη καθόμαστε κοντά σ’ αυτούς που τρώνε αυγά και γίνουμε παθητικοί αρτηριοσκληρωτικοί από την εισπνοή χοληστερίνης!

Το εκπληκτικό επίσης είναι ότι οι συγγραφείς της εν λόγω μελέτης, ενώ είναι γνωστό και δεν το κρύβουν πως χρηματοδοτούνται γενναία από τους κολοσσούς της παγκόσμιας φαρμακοβιομηχανίας, κατηγορούν τους συγγραφείς των εργασιών που αθωώνουν τα αυγά για μεροληψία λόγω οικονομικών σχέσεων με τους αυγουλοπαραγωγούς! 

Δεν αντέχω, θα την πω την παροιμία: «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!». 
References 
1. Spence JD, Jenkins DJ, Davinson J. Egg yolk consumption and carotid plaque. Atherosclerosis, 2012 Oct;224(2):469-73
2. Dawber TR, Nickerson RL, et al. Eggs, serum cholesterol, and coronary heart disease. Am J Nutr. 1982 Oct;36(4):617-25
3. Hu FB, Stampfer MJ, et al. A prospective study of egg consumption and risk of  cardiovascular disease in men and women. JAMA 1999 Apr 21;281(15):1387-94
4. Kritchevsky SB, Kritchevsky D. Egg consumption and coronary heart disease: an epidemiologic overview. J Am Coll Nutr. 2000 Oct;19(5 Suppl):549S-555S)
5. Barraj L, Tran N, Mink P. A comparison of egg consumption with other modifiable coronary heart disease lifestyle risk factors. Risk Anal 2009 Mar;29(3):401-15
6. http://www.theheart.org/article/1436479.do Debate over dangers of egg-yolk consumption continues with new study. August 20 2012
https://ntellos.gr/index.php/arthra/diatrofi/auga-psemmata-xolisterini

Ο πόλεμος εναντίον του Κάρβουνου

Η προπαγάνδα, δεν καθορίζει την πολιτική, την ακολουθεί, την εξυπηρετεί. 

Η προπαγάνδα για την "Κλιματική Αλλαγή" δεν καθορίζει την Πολιτική, η πολιτική καθορίζει την "Κλιματική Αλλαγή".
Αυτό που τόσο καιρό φαίνεται σαν «πόλεμος εναντίον του κάρβουνου» είναι ένα φαινόμενο που αν κοιτάξει κανείς έχει κοινούς παρονομαστές που είναι ή συμπτώσεις, ή Κεντρικός Σχεδιασμός.
Έναυσμα για αυτή την ανάρτηση, που είναι αντί μετάφρασης, είναι ένα άρθρο από ιστοσελίδα που εδώ και καιρό γράφει για τις πτυχές, προέλευση, και εντελώς πεζές, οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες του Οικοφασισμού. 
Ο Οικοφασισμός είναι ένα βασικό ιδεολογικό έρεισμα αυτού του νεφελώδους όρου, της «Νέας Τάξης».
Γιατί φοβόμαστε ή δεν θέλουμε το κάρβουνο;  

Αυτή είναι μία απορία, που η απάντησή της είναι:
(1) κάπου στα περιβαλλοντικά κινήματα που όμως
(2) συντονίζονται από την Γερμανία, με ισχυρά παραρτήματα κυρίως σε ΗΠΑ και Αυστραλία.
(3) Τα κινήματα αυτά είναι εργαλεία «εξωτερικής» και οικονομικής πολιτικής για τους Γερμανούς και
(4) εργαλεία εδραίωσης συγκριτικών πλεονεκτημάτων και προστασίας από ανταγωνισμό ορισμένων μεγάλων εταιριών.
(5) Έχει υπάρξει σαφής, κεντρική και συντονισμένη αρχική Γερμανική χρηματοδότηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που είναι «πράσινες» και αποπληρώνεται από αυξημένο κόστος ενέργειας, που δεν είναι παρά ανελαστικός φόρος.
(6) Η Γερμανία έχει εξάγει των νόμο EEG για τις ταρίφες που είναι μείζον εργαλείο στην επιβολή αυτού του φόρου και σε υποτελείς της χώρες (που έγιναν υποτελείς, ή με μίζες, όπως στην Ελλάδα, ή με Πράσινα κινήματα όπως σε Αμερική και Αυστραλία
(7) Η Γερμανία έχει σαφές όφελος σε απασχόληση και εξαγωγές από αυτή την άσκηση,
(8) υπάρχουν συγκλίνοντα συμφέροντα από τυχαίες η επιλεγμένες ή φαινομενικά ετερόκλητες ομάδες,
(9) συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης τάξης των γαιοκτημόνων σε Γερμανία και Αγγλία, και
(10) χρονικά, ενώ διάφορα συστατικά από τα παραπάνω σαφώς προϋπήρχαν του 1990, κάπως όλα έγιναν παγκόσμια πράξη όταν τέλειωσε ο Ψυχρός Πόλεμος, επανενώθηκαν οι Γερμανίες, υποχώρησαν οι ΗΠΑ από την Ευρώπη, και έγινε η Διάσκεψη του Ρίο για την Σωτηρία της Γης, λίγο μετά την «ανακάλυψη» του Ανρθωπογενούς Φαινομένου του Θερμοκηπίου από τον Bert Bolin το 1985 που έγινε μεταξύ 1985 και 1987 ακρογωνιαίος λίθος της έκτοτε Γερμανικής πολιτικής.
Τώρα όλα αυτά είναι ή τυχαία, ή έχει άλλα αόρατα χέρια από πίσω, ή έτσι δουλεύει ο …μερκαντιλισμός, ή δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι,
(Α) παρά την φιλολογία, η Γερμανία εξακολουθεί και ηλεκτροδοτείται από κάρβουνο και πυρηνικά (και μετά την Φουκουσίμα, αυξάνει την ηλεκτροδότηση από εισαγόμενο κάρβουνο,
(Β) ο κόσμος όλος και ειδικά οι αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ασίας ηλεκτροδοτούνται από κάρβουνο, και αυτό τους δίνει συγκριτικό οικονομικό και εξαγωγικό πλεονέκτημα, που γίνεται σημαντικό όσο αποκτούν γνλωση και τεχνολογία
(Γ) υπάρχει κηρυγμένος πόλεμος εναντίον του κάρβουνου στις ΗΠΑ – ειπώθηκε αυτή η έκφραση -- που, εάν ήμουν Αμερικάνος, θα έλεγα είναι πόλεμος κατά της οικονομικής ανταγωνιστικότητας της χώρας μου, και που έχει περίεργους συμμάχους τους φιλο-ευρωπαϊζοντες Δημοκρατικούς, τα κατάλοιπα δήθεν αριστερών, τους οικολόγους, και μερικές μεγάλες ηλεκτροπαραγωγικές εταιρίες,
(Δ) η Πρασινάδα συζητιέται σαν εργαλείο δασμών σε εισαγωγές από Κίνα και η Κίνα απάντησε με ένα σωρό βασικά άχρηστα Πράσινα έργα, και ,και, και…
Όλα τα παραπάνω ακούγονται βαρετά, ή συνομωσιολογικά, αν βάλω και συνδέσμους θα γίνουν ανυπόφορα κουραστικά. Θα αναφέρω δηλώσεις δύο γνωστών σε εμάς προσώπων:
Η μία δήλωση ήταν της Μπιρμπίλη. 
Στην καλή Πράσινη χαρά που έκλεινε μια παλιά λιγνιτική μονάδα, ή λίγο πριν, ή λίγο μετά, είχε πει ότι δεν φτάνει να είσαι υπέρ των ΑΠΕ, πρέπει να είσαι και κατά του λιγνίτη. 
Επιφανειακά αυτό δείχνει ότι, εάν καταλάβαινε τι έλεγε, δούλευε είτε για εισαγωγείς αερίου, είτε για αυτούς που θέλουν το κλείσιμο της Ελληνικής Βιομηχανίας από το 1985, περίπου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αυτάρκεια, την απασχόληση και την εθνική μας ύπαρξη.
Η άλλη ήταν της Μέρκελ. 

Σε πρόσφατη κριτική Γερμανών βιομηχάνων, καταναλωτών και μελών του ίδιου της του κόμματος κατά της Πράσινης τρέλας στην Γερμανία, απάντησε σαφώς ότι η Γερμανία πρέπει να είναι το πράσινο παράδειγμα, και ότι αυτό βοηθάει τις εξαγωγές. 
Οι Γερμανοί έστησαν μία εξαγωγική μηχανή, που βασίζεται στην Πλανητική Σωτηρία, εξάγει που απασχολεί περί τα 400.000 άτομα και που κατά δήλωσή τους μπορεί να γίνει 1.000.000 άτομα (στην Γερμανία). 
Αν οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές της Γερμανίες βάλουν και αυτοί το Πράσινο handicap, τις Πράσινες χειροπέδες, η Γερμανία που το έχει σχεδιάσει και εξάγει την πράσινη σωτηρία θα είναι μόνιμα, και εύκολα η κερδισμένη (θα εξάγει, θα απασχολεί, θα εισπράττει… 
Και άσε τους άλλους να παιδεύονται και να τσακώνονται μεταξύ τους...)
Και θα τελειώσω με μία παρατήρηση για το κάρβουνο. 
Το κάρβουνο είναι «βρώμικο» επειδή τα ιχνοστοιχεία που είχαν οι οργανισμοί που το έφτιαξαν ήταν «βρώμικα». 
Εμείς είμαστε «βρώμικοι». 
Το πετρέλαιο είναι καθαρό επειδή διυλίζεται και καταναλώνουμε τα προϊόντα του. 
Το αέριο είναι καθαρό, επειδή τα «βρώμικα» στοιχεία, μένουν στα στερεά και στα υγρά, μέσα στην Γη. 

Τα «βρώμικα» μαζεύονται, και ελέγχονται απόλυτα, και φτηνά, με φίλτρα, τεχνολογία και διαχείριση από την δεκαετία του 1960 και 1970. 
Όλα λοιπόν εξαρτώνται από το τι κάνει το CO2 και το H2O που είναι τα άλλα, μη «βρώμικα» προϊόντα της καύσης.. 

Ας τα βαφτίσουμε βρώμικα, και φτάσαμε.
Πάμε λοιπόν στην πρώτη πρόταση αυτής της ανάρτησης, που είναι σε μετάφραση: 
Η προπαγάνδα δεν καθορίζει την πολιτική, την ακολουθεί, την εξυπηρετεί. 
Η προπαγάνδα για την «Κλιματική Αλλαγή» δεν καθορίζει την Πολιτική, η πολιτική καθορίζει την «Κλιματική Αλλαγή».
Αν ήθελα να δώσω «πιασάρικο» τίτλο σε αυτή την ανάρτηση, θα έγραφα ότι ο πόλεμος εναντίον του Κάρβουνου είναι η εκδίκηση της Γερμανίας εναντίον αυτών που κέρδισαν τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Με τον Ψυχρό Πόλεμο, άλλα παίζουν, γιατί η Ρωσία έχει υπάρξει και εχθρός, και πάροχος πρώτων υλών, και σωτηρία κατά το τέλος του Α’ Π.Π., και καλή δικαιολογία για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση και επανένωση. 
Κι αν φαίνεται μπερδεμένο, πολύ απλοϊκά, θυμηθείτε ότι και λίγο πριν από τον Α' και λίγο πριν από τον Β' Π.Π, η Γερμανία είχε φίλους και είχε καλλιεργήσει φίλους και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ.  
Αυτή είναι απλή εξήγηση της σύγχυσης και της απουσίας απλού «καλού» και «κακού». Κάναμε «κακό» το κάρβουνο, και καθαρίσαμε.
Μα δεν σας κάνει και εντύπωση, ότι με όλη την πράσινη φυσιολατρία, δεν μας θέλουν στις εξοχές;  
Σε πόλεις μας θέλουν για να μας καθαρίζουν, και να πουλάνε ενεργειακές μπογιές, εισαγόμενες ντομάτες και να μας ανακυκλώνουν τα νερά, και να πουλάνε φίλτρα... 
Είχε ποτέ η Ελληνική επαρχία τέτοιες ανάγκες πριν το 1940;
Ο (Γερμανικός) σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα
Νέα Τάξη; Ποιά Νέα Τάξη;
Οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις στην σύγχρονη Γερμανία
Αυτό, δηλαδή το "ποιός φούστης με ενοχλεί",  είναι ένα θέμα που με παιδεύει αρκετά, και έχω μαζέψει ένα σωρό σχετικές αναρτήσεις, αν χαζέψετε στις ετικέτες κάτω δεξιά, θα δείτε το Γερμανικό Πράσινο Πλάνο, ή την Νέα Τάξη, ή την Πράσινη Πυραμίδα... 
Όποιος και να με ενοχλεί, μην ξεχνάτε, η πολιτική καθορίζει την προπαγάνδα, και όχι το αντίστροφο. Ποιός καθορίζει την πολιτική;  
Ο καθένας για πάρτη του και λυκοφιλίες κατά περίπτωση...

https://archaeopteryxgr.blogspot.com/2012/10/blog-post_20.html#more

Το ποίημα του Γκίντερ Γκρας:"Η Ντροπή της Ευρώπης"

Από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου:Θα το έχετε διαβάσει, εκτός αν απουσιάζατε από τη μπλογκόσφαιρα όλο το σαββατοκύριακο: ο Γερμανός νομπελίστας συγγραφέας Γκίντερ Γκρας δημοσίευσε στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ένα ποίημα συμπαράστασης στην Ελλάδα, δώδεκα δίστιχα με τίτλο «Το όνειδος της Ευρώπης», ένα ποίημα που προκάλεσε πολλαπλές συζητήσεις, τουλάχιστον για τρία θέματα. Καταρχάς, για το ίδιο το ποίημα, την αξία του και τις προσπάθειες μετάφρασής του στα ελληνικά. Έπειτα, για τον Γκίντερ Γκρας -είπαν κάποιοι, και σε σχόλια στο ιστολόγιο και αλλού, ότι επειδή ο 17χρονος Γκρας υπηρέτησε στα Waffen SS τους τελευταίους μήνες του πολέμου, τα σημερινά του κείμενα χάνουν κάτι από την αξία τους ή δεν μπορούν να παρθούν υπόψη. Άλλοι πάλι υπενθύμισαν ότι ο Γκρας πριν από λίγο καιρό είχε γράψει ένα ποίημα εναντίον της πολιτικής της ισραηλινής κυβέρνησης. Τέλος, μία μέρα μετά την δημοσίευση του ποιήματος, μια άλλη γερμανική εφημερίδα, η FAZ, δημοσίευσε ένα άρθρο από το οποίο πολλοί συμπέραναν ότι το ποίημα δεν είχε γραφτεί από τον Γκρας αλλά ήταν φάρσα, παρωδία, γραμμένη από ένα σατιρικό περιοδικό. Και αφού έγινε αρκετός θόρυβος για τη δήθεν φάρσα, βγήκε ο ίδιος ο Γκρας και δήλωσε ότι το ποίημα είναι δικό του ξεκαθαρίζοντας τα πράγματα. 

Η ντροπή της Ευρώπης
Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ' τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.
Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.
Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.
Στη φτώχεια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.
Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.
Καμιά ανοχή πλέον δεν δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες
υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.
Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.
Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ' όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ' είχε φιλοξενήσει.
Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ' τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.
Πιες, επιτέλους, πιες, κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.
Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.
Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.
Ποίημα σε μετάφραση (φύλλο της Παρασκευής 25 Μαΐου 2012)
lexilogia
sarantakos.wordpress.com

Γιώργος Παπανδρέου «Ημασταν πειραματόζωο σε εργαστήρι»

Με μία συνέντευξη στο περιοδικό «TIME» που θα συζητηθεί, ο τέως πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αναφέρθηκε στα χρόνια διακυβέρνησής του και πως η χώρα έφτασε στο Μνημόνιο, λέγοντας πως η χώρα μας υπήρξε πειραματόζωο.

Δύο χρόνια μετά την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης των ΕΕ/ΔΝΤ και την επιβολή σκληρής λιτότητας που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο, ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου παραδέχεται πως: «ήμασταν το πειραματόζωο»

Ο κ. Γ. Παπανδρέου επέρριψε τις συνέπειες της κρίσης αποκλειστικώς στους Ευρωπαίους ομολόγους του.
«Ημασταν πειραματόζωο σε εργαστήρι», τόνισε και υποστήριξε ότι όσα συνέβησαν «δεν θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί». 
Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε μάλιστα «λαϊκιστές» όσους Ευρωπαίους ηγέτες δεν αναγνωρίζουν τις θυσίες του ελληνικού λαού, καθώς, όπως είπε, "ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά οι Έλληνες. 

Πώς μπορεί ένας βουλευτής ή ένας ηγέτης να λέει από τη μία πλευρά ότι θα στηρίξει την Ελλάδα και, από την άλλη πλευρά, να χαρακτηρίζει τους Έλληνες τεμπέληδες;
Αυτό ωστόσο που προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη ήταν οι αναφορές του κ. Παπανδρέου στο δημοψήφισμα. 
Ο τέως πρωθυπουργός όχι μόνον υπεραμύνθηκε της επίμαχης επιλογής του, αλλά εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για τον τρόπο που αυτή απορρίφθηκε από την κ. Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί, λέγοντας ότι οι πολίτες θα έπρεπε να αποφασίσουν πριν υπογραφεί εάν θέλουν το δεύτερο Μνημόνιο.
Ανατρέχοντας στα όσα μεσολάβησαν τα τελευταία δύο χρόνια, στην ανάμειξη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και τα γεγονότα που οδήγησαν στην παραίτησή του, καθώς και στο γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα στην ευρωζώνη που έπρεπε να αποδεχθεί επώδυνα μέτρα λιτότητας ως αντάλλαγμα για τα δάνεια διάσωσης, ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε πως όλα αυτά «δεν θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. 

Ήμασταν το πειραματόζωο».
«Τα μέτρα λιτότητας συνέθλιψαν την ελληνική οικονομία, η οποία διανύει την πέμπτη χρονιά ύφεσης. 

Το ποσοστό ανεργίας εκτοξεύτηκε από το 9% το 2009 στο 21% σήμερα. 

Αύξηση παρουσιάζουν και τα ποσοστά αυτοκτονιών. 

Δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν. 

Ορισμένοι από τους οικονομικά ασθενέστερους Έλληνες βρέθηκαν ξαφνικά άστεγοι και ζουν από τα συσσίτια» σχολιάζει η αρθρογράφος του Τime.
«Μακάρι να μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε με πιο ήπιο τρόπο για τον λαό, κυρίως γι' αυτούς που δεν έφταιγαν σε τίποτα, όπως οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. 

Όμως τελικά όλοι πλήρωσαν και πλήρωσαν ακριβά» απαντά ο Γ.Παπανδρέου.
Παράλληλα, ο κ. Παπανδρέου υπεραμύνθηκε της απόφασής του για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, σημειώνοντας ότι ο λαός έπρεπε να αποφασίσει για να μην υπάρχει η αίσθηση ότι κάποιοι του επιβάλλουν το δεύτερο μνημόνιο.
www.iefimerida.gr
kathimerini.gr