Από το χρονολόγιο του Θοδωρή Μαραγκουδάκη: Η Σοβιετική Ένωση ούτε από τον Γκορμπατσώφ κατέρρευσε ούτε από τον Χρουστσώφ.

                             
από το χρονολόγιο του Θοδωρή Μαραγκουδάκη https://www.facebook.com/teomarag/posts/pfbid0dLYhvgbozbMmdijRooLH2jL1pSLnpL1HfRQZUQ7PqNycrfVBPTQbyPxmbkodPb5cl

Η Σοβιετική Ένωση ούτε από τον Γκορμπατσώφ κατέρρευσε ούτε από τον Χρουστσώφ.
Είναι πάρα πολύ απλοϊκή και "αθωωτική" για κάποιους από τους πραγματικούς υπευθύνους της κατάρρευσης ή για τους υποστηρικτές τους αυτή η ερμηνεία.
Βεβαίως μπορεί να πει κανείς ότι και ο Γκορμπατσώφ και ο Χρουστσώφ παλιότερα δεν μπόρεσαν να βρουν τις σωστές λύσεις... και εκ του αποτελέσματος σίγουρα θα έχει δίκιο αυτός που θα το πει.
Μόνο που όποιος το υποστηρίζει αυτό, πρέπει να μας πει ποιες ήταν οι σωστές λύσεις που δεν εφαρμόστηκαν. Και τι συνέπειες θα είχαν αν τελικά είχαν εφαρμοστεί.
Σε αυτό... υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη έλλειψη φαντασίας και ιδεολογική/θεωρητική φτώχεια... το "καλύτερο" που έχουν να μας πουν όσοι υποστηρίζουν την απλοϊκή άποψη ότι "για όλα έφταιγαν ο Γκορμπατσώφ και ο Χρουστσώφ" (παραδόξως ένα μεγάλο μέρος από αυτούς τον Μπρέζνιεφ τον αφήνουν απ' έξω!) είναι ότι... ο Στάλιν δεν ήταν όσο σταλινικός έπρεπε, δεν εξόντωσε όόόόόόλους τους αντιπάλους του και όόόόόόλους όσους αμφέβαλαν για το είδος του σοσιαλισμού που υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση κι έτσι μπόρεσαν να επικρατήσουν οι "ρεφορμιστές".
Αλλά για να μιλήσουμε σοβαρά... η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης άρχισε από πάρα πολύ νωρίς, από την εποχή του Λένιν ακόμα!
Διότι ο Λένιν είχε πει "όλη η εξουσία στα Σοβιέτ" και "η γη στους αγρότες" - και τα μεν Σοβιέτ έγιναν πάρα πολύ σύντομα διακοσμητικά, η δε γη περιήλθε ουσιαστικά στο κράτος... σίγουρα οι αγρότες δεν είχαν φανταστεί αυτή την εξέλιξη.
Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές και βάσιμες αλλά ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ. 

Έπαψε να υπάρχει το βασικότερο στοιχείο του σοσιαλισμού όπως η θεωρία του το υποσχόταν: το να αποφασίζουν οι μάζες.
Ήδη λοιπόν πολύ νωρίς συνέβη η πρώτη μετάλλαξη... αν διαβάσει κανείς το βιβλίο της αναρχικής Αμερικανίδας Έμμα Γκόλντμαν "Η Απογοήτευσή μου στη Ρωσία", το οποίο γράφτηκε το 1921 θα διαπιστώσει την ύπαρξη αυτού που αργότερα ονομάστηκε σταλινισμός χωρίς να αναφέρεται ούτε μια φορά το όνομα του Στάλιν! 

Ο οποίος ήταν άγνωστος στους περισσότερους τότε!
Ξαναλέω: Δικαιολογίες υπήρχαν, τρομερές δυσκολίες υπήρχαν, όμως η μετάλλαξη που επήλθε από αυτές τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε η νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση το 1917-22 συνέχισε να υπάρχει κι όταν η Σοβιετική Ένωση σταθεροποιήθηκε!
Η μετάλλαξη χειροτέρεψε μάλιστα με τις γνωστές σταλινικές εκκαθαρίσεις της 10ετίας του 1930 - όσο κι αν τα θύματά τους δεν ήταν τόσα όσα είχε διαδοθεί (αλλά και πάλι πάρα πολλά ήταν... και αυτή η εποχή ούτε έναν Σοβιετικό πολίτη άφησε ανεπηρέαστο άμεσα ή έμμεσα) κι όσο κι αν υπήρχαν κάποιοι πραγματικοί και σοβαροί λόγοι ανησυχίας που οδήγησαν σε αυτές.
Ωστόσο η Σοβιετική Ένωση με τη σκληρότατη δουλειά και με τον ενθουσιασμό, αληθινό και κατευθυνόμενο των πολιτών της κατόρθωσε να γίνει από καθυστερημένη αγροτική χώρα μια υπερδύναμη η οποία μπόρεσε να νικήσει τον ναζισμό.
Για μένα κάπου εκεί χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία!
Με το τέλος του Β΄ ΠΠ η αίγλη της Σοβιετικής Ένωσης σε όλο τον κόσμο ήταν τεράστια - αλλά ο Στάλιν, αντί να εκμεταλλευτεί αυτή την αίγλη και να δράσει με φαντασία, έδρασε φοβικά, με όρους 19ου αιώνα. 
Δηλαδή αντί να διακηρύξει "είναι αποκλειστικό δικαίωμα των λαών πώς θα καθορίσουν το μέλλον τους χωρίς ξένες επεμβάσεις", που μια τέτοια διακήρυξη θα μπορούσε να οδηγήσει στη νίκη του σοσιαλισμού σε χώρες της αναπτυγμένης Δύσης, με πολύ μεγάλες δυνατότητες, μοίρασε τον κόσμο με τους δυτικούς με σκοπό να δημιουργήσει ένα "τείχος" κρατών ανάμεσα σε αυτούς και στη Σοβιετική Ένωση, έτσι ώστε αν ξαναγινόταν εισβολή από τη Δύση να ήταν αδύνατον ο εχθρός να έφτανε στα σοβιετικά σύνορα!
Όμως ήδη από την ανακάλυψη της ατομικής βόμβας και στη συνέχεια με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, τελικά αποδείχθηκε ότι ο Στάλιν έφτιαξε μια... τεράστια γραμμή Μαζινό χωρίς καμιά αξία!
Και το χειρότερο... οι λαοί των περισσότερων χωρών που εντάχθηκαν στο "σοσιαλιστικό στρατόπεδο" εντάχθηκαν με το ζόρι, με εξαίρεση την Αλβανία και τη Γιουγκοσλαβία και πιθανόν και τη Βουλγαρία (με επιφύλαξη για την τελευταία). Και τελικά η Γιουγκοσλαβία και η Αλβανία τα έσπασαν με τη Σοβιετική Ένωση κιόλας!
Από εκείνη τη στιγμή η Σοβιετική Ένωση έπρεπε να παίζει το ρόλο του τροφοδότη και συγχρόνως... του δεσμοφύλακα αυτών των χωρών. 

Αντί να δυναμώσει αποκτώντας χώρες - συμμάχους φορτώθηκε χώρες που έπρεπε να τις επιτηρεί και να τις "νταντεύει", με μεγάλες, τεράστιες οικονομικές συνέπειες, διότι έπρεπε να "φροντίζει" (με τον δικό της τρόπο) και γι' αυτές, ενώ δυσκολευόταν να φροντίσει τον εαυτό της! 
Ήδη επί Στάλιν υπήρξαν οι πρώτες αντιδράσεις που οδήγησαν τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο στην πετυχημένη αποχώρηση από το "σοσιαλιστικό στρατόπεδο" και στις άλλες χώρες, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε πολύ δυσάρεστες δίκες και εκτελέσεις των κομμουνιστών ηγετών που ζητούσαν μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση. 

Μόνο οι Πολωνοί κατόρθωσαν να έχουν "απλώς" φυλακίσεις των ηγετών τους κι όχι εκτελέσεις - αυτό όμως έγινε διότι ο Στάλιν είχε εξοντώσει προπολεμικά την ηγεσία του πολωνικού ΚΚ και τα πνεύματα λαμβάνοντας υπόψη και τον παραδοσιακό, δικαιολογημένο παλιότερο αντιρωσισμό των Πολωνών ήταν πολύ οξυμένα.
Και μετά ήρθε ο δύστυχος ο Χρουστσώφ... ο οποίος ασφαλώς ήταν κι εκείνος μέρος του σταλινικού μηχανισμού. 

Αλλά αυτό δεν αλλάζει ότι αντιμετώπιζε ένα σωρό τρομακτικά προβλήματα: πρώτα τον Λαυρέντι Μπέρια ο οποίος ήθελε να επαναφέρει τον καπιταλισμό με δικτάτορα τον εαυτό του και παρά λίγο να "φάει" όλους τους υπόλοιπους ηγέτες του ΚΚΣΕ πριν τον εξοντώσουν εκείνοι. Μετά τις εξεγέρσεις στην Ανατολική Γερμανία, στην Πολωνία και (τη σοβαρότερη απ' όλες) στην Ουγγαρία το 1956, πολύ χειρότερη από εκείνη της Τσεχοσλοβακίας μετέπειτα, το 1968. Μετά την απόπειρα ανατροπής του, το 1957 από τα στελέχη του ΚΚΣΕ που διαφωνούσαν με την καταγγελία των εγκλημάτων του Στάλιν (χωρίς να ξέρουν και τι ήθελαν ακριβώς... διότι ο σταλινισμός όπως ήταν επί Στάλιν δεν γινόταν να επανέλθει).
Είχε να αντιμετωπίσει την κακή κατάσταση της αγροτικής οικονομίας μέσα στη Σοβιετική Ένωση, διότι οι αγρότες δεν ήθελαν "να τα δίνουν όλα" στη δουλειά για τα κρατικά αγροκτήματα, τα σοβχόζ και τα κατ' όνομα συνεταιριστικά αλλά ουσιαστικά κι εκείνα κρατικά, τα κολχόζ. 

Προτιμούσαν να λουφάρουν και να δουλεύουν, παράνομα ή νόμιμα, όσο επιτρεπόταν, για τον εαυτό τους! 
Δέχτηκε μεγάλη κριτική ο Χρουστσώφ για την κριτική στην προσωπολατρεία και στα εγκλήματα του Στάλιν που έκανε το 1956 στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (και τη συνέχισε και στο 22ο). 

ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΕΚΑΝΕ; 

Ψέματα έλεγε; 

Δεν υπήρχε προσωπολατρεία; 

Δεν έγιναν τρομερά κι αδικαιολόγητα εγκλήματα; 

Μπορούσαν αυτά να κρυφτούν επ' αόριστον κάτω απ' το χαλί; 

ΕΙΝΑΙ "ΘΑΥΜΑ" ΠΩΣ ΚΡΥΦΤΗΚΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΚΙΟΛΑΣ!
Ασφαλώς και έγιναν λοιπόν όλα αυτά... το ερώτημα ήταν αν έφταιγαν μόνο ο Στάλιν και η ηγετική του ομάδα ή αν το πρόβλημα ήταν βαθύτερο, δηλαδή αν έφταιγε τελικά το πολιτικό σύστημα... 

Ο Χρουστσώφ όμως δεν ήθελε να καταστρέψει το σύστημα και περιόρισε την κριτική του στο πρόσωπο του Στάλιν. 

Και πώς μπορούσε άραγε να το μεταρρυθμίσει προς το "σοσιαλιστικότερο", δηλαδή να δώσει περισσότερη εξουσία στο λαό, χωρίς τον κίνδυνο να θελήσει ο λαός να αλλάξει το σύστημα και να μην αρκεστεί στη μεταρρύθμισή του;
Είχε ακόμα να αντιμετωπίσει την ανάγκη να χαλαρώσει η πίεση στον κόσμο, ο οποίος είχε περάσει πάρα πολλά σκληρά χρόνια (μεταξύ των οποίων τον τρομερό για τη Σοβιετική Ένωση, έστω και νικηφόρο Β΄ ΠΠ) και έπρεπε να βρεθεί τρόπος να ανασάνει! 

Ο κόσμος δεν άντεχε να είναι άλλο "φαντάρος", ήθελε να ζήσει πιο ανέμελα, να διασκεδάσει, να έχει στη διάθεσή του καταναλωτικά αγαθά, που πάντα η παραγωγή τους παραμελούνταν για χάρη της βαριάς βιομηχανίας και των αμυντικών δαπανών. 

Οι οποίες αμυντικές δαπάνες δεν γινόταν να μειωθούν όσο κρατούσε η "βαριά" φάση του ψυχρού πολέμου - γι' αυτό ο Χρουστσώφ άρχισε να διακηρύσσει την "ειρηνική συνύπαρξη".
Και δυστυχώς για τη Σοβιετική Ένωση δεν κέρδιζε από τους πολέμους και από τις στρατιωτικές δαπάνες όπως οι ΗΠΑ και δεν είχε αποικιακό παρελθόν ώστε να εκμεταλλεύεται τον υπόλοιπο κόσμο για χάρη της δικής της ευημερίας... 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗΚΕ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΗΣΜΠΟΛΙΤΙΖΜΕΝΗΣ ΔΥΣΗΣ!
ΤΙ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΑΜΟΙΡΟΣ Ο ΧΡΟΥΣΤΣΩΦ; ΟΥΤΕ ΨΥΛΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΤΟΥ!
Είχε, νομίζω, τη στόφα ενός καλού ανθρώπου, όσο καλός μπορούσε να είναι ένας ηγέτης της ΕΣΣΔ σε τέτοιες συνθήκες. 

Δεν είχε όμως τη στόφα του μεγάλου ηγέτη... ήταν παρορμητικός και εμπειρικός.
Έτσι αναγκάστηκε να ταλαντεύεται συνεχώς μεταξύ "φιλελευθεροποίησης" και αυταρχισμού... παρουσιάζοντας πολύ μεγάλες αντιφάσεις στην πολιτική του.
Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι τα πρώτα χρόνια του Χρουστσώφ, ας πούμε από το 1956 ως το 1962 ο κόσμος της Σοβιετικής Ένωσης πραγματικά ανάσανε και ένοιωσε πιο ευτυχισμένος. Και πολύ περήφανος για κάποια επιτεύγματα, όπως η πτήση του πρώτου ανθρώπου, του Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα.
Δυστυχώς για τον Νικήτα Χρουστσώφ και δυστυχώς για τη Σοβιετική Ένωση και για όλο τον κόσμο, τελικά απέτυχε... δεν μπόρεσε να διορθώσει τα χάλια της αγροτικής οικονομίας και παρά τις διακηρύξεις του για "ειρηνική συνύπαρξη", παραλίγο να φέρει τον κόσμο στο χείλος του πυρηνικού πολέμου με την απερίσκεπτή του ενέργεια να θέλει να τοποθετήσει πυραύλους στην Κούβα με στόχο τις ΗΠΑ το 1962 - τελικά αναγκάστηκε να τους αποσύρει κερδίζοντας βέβαια την αντίστοιχη απόσυρση των αμερικανικών πυραύλων από την Τουρκία, επικοινωνιακά βγήκε χαμένος όμως.
Του καταλογίστηκε η πολύ δυσάρεστη για το "σοσιαλιστικό στρατόπεδο" ρήξη Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας που ολοκληρώθηκε το 1960 (τότε έφυγε και η Αλβανία από τη σοβιετική επιρροή παίρνοντας το μέρος της Κίνας) - και μάλλον δεν έδειξε την ανάλογη ευελιξία σε αυτό το θέμα.
Προσπάθησε να αποκαταστήσει τις σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης με τη Γιουγκοσλαβία - αυτό έπρεπε να γίνει αλλά τελικά μάλλον του χρεώθηκε σαν "αδυναμία", διότι ο Τίτο έπαιζε πλέον το δικό του παιχνίδι και ποτέ δεν ξαναεντάχθηκε στο σοβιετικό μπλοκ.
Και ενώ ήρθε στην εξουσία με μια πρόθεση να φέρει έναν πιο "φιλελεύθερο" αέρα, τελικά είναι εκείνος επί των ημερών του οποίου χτίστηκε το τείχος του Βερολίνου το 1960! 

ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΛΥΣΗ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ, ΜΑΝΤΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!
Σα να μην έφτανε αυτό, η έμφυτη αισιοδοξία του τον οδηγούσε σε υπερβολές... δηλαδή να διακηρύσσει την αντικατάσταση της "δικτατορίας του προλεταριάτου" (μεγάλο κι αχρείαστο λάθος του Μαρξ αυτός ο όρος που χαντάκωσε όλη την υπόθεση... αλλά δεν είναι δυνατόν να το αναλύσω τώρα) από το "παλλαϊκό κράτος" και ότι σε λίγα χρόνια θα είχε επιτευχθεί ο στόχος του σοσιαλισμού με πολύ καλό βιοτικό επίπεδο για όλους - όμως αυτά κάθε άλλο παρά συνέβαιναν στην πράξη. 

Όχι μόνο δεν συνέβαιναν αλλά αναγκάστηκε να απαντήσει με τη βία σε εργατικές απεργίες που έγιναν επί των ημερών του λόγω του ότι οι απεργοί διαμαρτύρονταν ακριβώς για το χαμηλό βιοτικό επίπεδο!
Έτσι έχασε τα στηρίγματά του στο κόμμα και ανατράπηκε το 1964. 

Αν μη τι άλλο ανατράπηκε αναίμακτα - και πέθανε στη ντάτσα του (δηλαδή στο εξοχικό του) από φυσικά αίτια το 1971.
Ο μαρξιστής ιστορικός Έρικ Χόμπσμπάουμ τον χαρακτήρισε "ακατέργαστο διαμάντι" - και νομίζω ότι είχε δίκιο. 

Αλλά τα προβλήματα που κληρονόμησε ή γεννήθηκαν επί των ημερών του ήταν πολύ βαριά για τους ώμους του. 

Ίσως και για τους ώμους του οποιουδήποτε άλλου.
Αλλά... παρασύρθηκα και έγραψα πολλά ως συνήθως. 

Έτσι για τον Γκορμπατσώφ πρέπει να γράψω άλλη ανάρτηση.

Μουσική Και …Αρχαία Ελληνική Γραμματική

 Μουσική και …γραμματική!

Πολλοί από τους κανόνες της γραμματικής και της ορθογραφίας, που βασάνισαν γενιές και γενιές μαθητών, περιγράφουν τη μουσική της γλώσσας.

Μουσική της γλώσσας εννοούμε τον χρωματισμό της φωνής – την μελωδία – που χαρακτηρίζει την κάθε γλώσσα ή τοπική διάλεκτο και που μας κάνει να την αναγνωρίζουμε όταν την ακούσουμε, ακόμα και αν δεν ξέρουμε να την μιλάμε.

Για παράδειγμα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πότε κάποιος μιλάει Ρωσικά και πότε Ισπανικά, άσχετα με τον αν ξέρει τις γλώσσες, όπως επίσης εύκολα ξεχωρίζουμε από την προφορά του έναν Κύπριο από έναν Επτανήσιο.

Αυτή η μελωδία της γλώσσας, στα αρχαία Ελληνικά, δεν περιγράφεται με μουσικά σύμβολα αλλά με σύμβολα της γραμματικής. 

Πολλά από τα σύμβολα ή τους κανόνες γραμματικής που διδάσκονταν και διδάσκονται ακόμα στα σχολεία είναι μουσικά και περιγράφουν τον τρόπο που πρέπει να προφέρεται η γλώσσα.

Δυστυχώς αυτό ποτέ δεν το μάθαμε στο σχολείο, ούτε παλαιότερα με το πολυτονικό ούτε και τώρα, αποστηθίζουμε απλώς κανόνες που κανένας δεν μας εξήγησε που χρησιμεύουν ή αν κάποτε χρησίμευαν σε κάτι.

Αυτά τα σύμβολα -όπως ακριβώς και στην μουσική- είναι δύο ειδών: Aυτά που περιγράφουν την εναλλαγή ύψους (πρίμα και μπάσα) μεταξύ συλλαβών και λέξεων και αυτά που ορίζουν τη χρονική διάρκεια της κάθε συλλαβής.

Για το ύψος τα πιο βασικά σύμβολα της γραμματικής είναι οι τόνοι.

Οι τόνοι ήταν τρεις, η οξεία, η βαρεία και η περισπωμένη.

Η βαρεία ήταν σε αχρηστία ακόμα και στο πολυτονικό σύστημα, την αναφέρω όμως γιατί είναι ένα από τα μουσικά σύμβολα της γλώσσας.

Η σημασία των τόνων ήταν η εξής:

α) η οξεία, η οποία -όπως το λέει και το όνομά της- υψώνει τον τόνο της συλλαβής στην οποία μπαίνει. Κατά κανόνα το ανέβασμα αυτό είναι μία πέμπτη καθαρή (μουσικό διάστημα). 

Είναι το πιο εύκολο και φυσικό διάστημα για την ανθρώπινη φωνή.

β) η βαρεία, η οποία είναι το αντίθετο της οξείας, δηλαδή χαμηλώνει την νότα της συλλαβής μία πέμπτη και τέλος,

γ) η περισπωμένη, η οποία μας λέει ότι ο τόνος της συλλαβής στην οποία μπαίνει περισπάται, δηλαδή στην αρχή ανεβαίνει και μετά κατεβαίνει στην ίδια συλλαβή. 

Γι’ αυτό μπαίνει μόνο σε μεγαλύτερης διάρκειας συλλαβές, δηλαδή τις μακρές, που προλαβαίνει η φωνή να κάνει αυτό το ανεβοκατέβασμα.

Για να αντιληφθεί κάποιος την πραγματική σημασία των τόνων πρέπει να δούμε τη διαφορά τους από την αρχαία στην νέα Ελληνική γλώσσα.

Στην νέα Ελληνική, ακόμα και στο πολυτονικό σύστημα, οι τονισμοί των λέξεων είναι δυναμικοί, δηλαδή την συλλαβή που τονίζεται σε μια λέξη την προφέρουμε πιο έντονα από τις άλλες.

Αντίθετα ο τονισμός της αρχαίας ήταν μελωδικός, δηλαδή στην συλλαβή που τονιζόταν ανέβαινε ή κατέβαινε το ύψος της φωνής ανάλογα με τον τόνο που είχε η συλλαβή και αυτό ήταν που δημιουργούσε την μελωδικότητα της γλώσσας.

Στην αρχαία Ελληνική γραφή δεν υπήρχαν τόνοι και πνεύματα για τον λόγο ότι όλοι ήξεραν πώς να προφέρουν σωστά την γλώσσα.

Αργότερα θέλοντας να διασώσουν την μουσική της Ελληνικής γλώσσας -απ’ αυτό που τελικά της συνέβη- επινοήθηκαν οι τόνοι και τα πνεύματα και διάφοροι κανόνες γραμματικής που στην ουσία περιγράφουν την μουσική της γλώσσας, τον τρόπο που έπρεπε αυτή να «τραγουδιέται».

Εκτός από τα τονικά σύμβολα, οι γραμματικοί της ελληνιστικής περιόδου χρησιμοποίησαν και πνεύματα.

Τα πνεύματα είναι δύο: η ψιλή (᾿) και η δασεία (῾). Συνήθως, λέω στους μαθητές μου, για να μην τα μπερδεύουν, να θυμούνται: δασεία –> δεξιά.  

Αυτά τα σύμβολα  διευκόλυναν τη διάκριση ανάμεσα σε δασείς και μη δασείς(‘ψιλούς’) φθόγγους. 

Τί σημαίνει όμως «δασύς» και τί «ψιλός» φθόγγος;

Υπήρχε στην αρχαία γλώσσα ένας φθόγγος που παραγόταν με αέρα που περνούσε σχεδόν ανεμπόδιστος από το στόμα, παρόμοιος με τον ήχο που συμβολίζεται στην αγγλική με το γράμμα h σε λέξεις όπως ahead, hot, here. 

Αυτός ακριβώς ήταν ο δασύς φθόγγος. Δασύς σημαίνει ‘τραχύς’, ενώ ψιλός σημαίνει ‘γυμνός’, δηλαδή φθόγγος που δεν έχει δασύτητα. Ο δασύς φθόγγος μεταφέρθηκε στα λατινικά με το γράμμα H σε λέξεις όπως historia, που είναι η μεταγραφή του αρχαιοελληνικού ΗΙΣΤΟΡΙΑ.

Η διάρκεια των συλλαβών

Τα φωνήεντα χωρίζονται σε μακρά, βραχέα και δίχρονα.

Οι συλλαβές που έχουν μακρό φωνήεν διαρκούν περισσότερο απ’ αυτές που έχουν βραχύ, όσο για τα δίχρονα, όπως το λέει και το όνομα τους, σε κάποιες περιπτώσεις είναι μακρά και σε κάποιες βραχέα όπως αυτό ορίζεται από τους κανόνες της γραμματικής.

Η διάρκεια λοιπόν μιας συλλαβής εξαρτάται από τον αν αυτή είναι μακρά ή βραχεία. 

Η σχέση της διάρκειας του μακρού με το βραχύ είναι συνήθως ότι το μακρό έχει τη διπλάσια διάρκεια από το βραχύ.

Αν σε ένα κείμενο είχαμε μια σταθερά επαναλαμβανόμενη συγκρότηση του λόγου από μακρές και βραχείες συλλαβές -για παράδειγμα 3 βραχείες και 1 μακρά- τότε το κείμενο αυτό θα είχε μέτρο, θα ήταν έμμετρος λόγος, δηλαδή ποίηση.

Για όσους ξέρουν έστω και λίγο θεωρία μουσικής θα έχουν ήδη καταλάβει πόσο εύκολο είναι να περιγράψουμε τη διάρκεια των μακρών και των βραχέων με αξίες.

Αν για παράδειγμα η βραχεία συλλαβή θεωρηθεί 1 όγδοο τότε η μακρά συλλαβή θα διαρκεί 1 τέταρτο (δηλαδή 2 όγδοα).

Αν είχαμε λοιπόν ένα έμμετρο κείμενο που θα είχε μέτρο 3 βραχείες συλλαβές και 1 μακρά τότε στην μουσική θα είχαμε μέτρο 5|8 με δομή 3 όγδοα και ένα τέταρτο.

Δεδομένου ότι η διάρκεια των συλλαβών -ειδικά στην μελοποίησή τους- μπορεί να αυξομειωθεί, για παράδειγμα 3 βραχείες συλλαβές να είναι ίσες με μία μακρά, δημιουργείται η δυνατότητα μιας μεγάλης ποικιλίας μέτρων και ρυθμών απ’ αυτούς που βρίθει η Ελληνική μουσική.

Εκτός από του τόνους και άλλα σημεία στίξης αφορούν στο ύψος και στον τρόπο εκφοράς των συλλαβών όπως τα πνεύματα, η υπογεγραμμένη, τα εισαγωγικά, οι παρενθέσεις.

Να πω δύο λόγια για τα εισαγωγικά και τις παρενθέσεις επειδή αυτά χρησιμοποιούνται και στα Νέα Ελληνικά.

Όταν διαβάζοντας ένα κείμενο συναντάμε εισαγωγικά, υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας για να διαβάσουμε το τμήμα που περικλείεται από αυτά, ενώ αντίθετα όταν συναντάμε παρενθέσεις χαμηλώνουμε τον τόνο της φωνής μας.

Για παράδειγμα ένα κείμενο με εισαγωγικά:

…Πάνω που είχε φουντώσει η συζήτηση ακούστηκε η φωνή του καφετζή «άντε παιδιά συνεχίζεται αύριο. Πρέπει να κλείσω τώρα».

Και ένα με παρενθέσεις:

…Ήταν ίδιος ο πατέρας του (τον είχε χάσει εδώ και πέντε χρόνια), ακόμα και στο τσουλούφι που πέταγε στην χωρίστρα του…

Η μουσική και η γλώσσα έχουν τόσο στενή σχέση που η ίδια λέξη μπορεί να έχει τρεις και τέσσερις διαφορετικές έννοιες ανάλογα με τον τρόπο που θα την προφέρουμε.

Για παράδειγμα όταν προφέρονται στα νέα Ελληνικά οι λέξεις: τύχη, τείχη και τοίχοι, που είναι ομόηχες, δεν φαίνεται η διαφορά τους, ενώ στην αρχαία καθεμία έχει διαφορετική προφορά κατ’ αντιστοιχία με τον τρόπο γραφής της.

Η αρχαία Ελληνική ήταν μια κατ’ εξοχήν μουσική γλώσσα.

Η ομιλία μάλιστα της Ελληνικής γλώσσας ονομαζόταν «αυδή» που προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Για να καταλάβουμε περίπου τον τρόπο που μιλιόταν, καλύτερα να φανταστούμε κάποιες τοπικές διαλέκτους που έχουν έντονα μουσικά στοιχεία, είναι σαν να τραγουδιούνται περισσότερο παρά να μιλιούνται. 

Όπως επίσης και τα σύγχρονα ιταλικά που διατήρησαν την μελωδία της γλώσσας τους σε αντίθεση με τα νέα Ελληνικά που συν τω χρόνω -ίσως να συνέβαλε σε αυτό και η μεσολάβηση της Τουρκοκρατίας- έχασαν την μελωδικότητά τους.

Την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Ρωμαίοι συνέρρεαν στις πλατείες για να παρακολουθήσουν ομιλίες που εκφωνούσαν Έλληνες ρήτορες στην Ρώμη. Το εντυπωσιακό είναι ότι πήγαιναν και εκείνοι που δεν ήξεραν Ελληνικά και ο λόγος ήταν -όπως οι ίδιοι έλεγαν- ότι οι ρήτορες αυτοί λαλούσαν σαν αηδόνια.

Στα πανεπιστήμια του εξωτερικού η αρχαία Ελληνική γλώσσα διδάσκεται με την προφορά της σε αντίθεση με την Ελλάδα που διδασκόταν πάντα με την προφορά της νέας Ελληνικής.

Το ότι η Ελληνική γλώσσα είναι μια γλώσσα με σημαντικό παρελθόν- ίσως η σημαντικότερη- είναι γνωστό. Μπορεί όμως να είναι και μια γλώσσα με μέλλον ειδικά στον τομέα της πληροφορικής.

Ο Μπιλ Γκέιτς της Microsoft έχει δηλώσει ότι η γλώσσα που θα χρησιμοποιηθεί στην επόμενη γενιά υπολογιστών θα είναι η αρχαία Ελληνική.

Ήδη η Apple σε συνεργασία με το CNN έχουν ετοιμάσει ένα πρόγραμμα εκμάθησης αρχαίων Ελληνικών για Αγγλόφωνους και Ισπανόφωνους.

Άγγλοι επιχειρηματίες, επίσης, προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη τους να διδαχθούν την αρχαία ελληνική γλώσσα, επειδή Βρετανοί ειδικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες. ΄

Γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία όχι μόνο στην πληροφορική και την υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργάνωσης και διοίκησης».

Με αυτά τα δεδομένα, μήπως η κατάργηση των αρχαίων Ελληνικών και γενικά ο τρόπος διδασκαλίας της γλώσσας στα Ελληνικά σχολεία πρέπει να επανεξεταστούν από την εκπαιδευτική κοινότητα;

Ο Αδαμάντιος Κοραής είχε πει: «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύσει την Νέαν, ή απατάται ή απατά».

allaboutvoice.gr
eduadvisor.gr

http://users.uoa.gr/~hspyridis/moysikotitaarxglwssas.pdf

Μαθαίνω - πολιτισμικός ή πολιτιστικός;

Το επίθετο πολιτισμικός έχει κατεξοχήν στατικό χαρακτήρα, ενώ το επίθετο πολιτιστικός έχει κατεξοχήν δυναμικό χαρακτήρα

Πολιτισμός καλείται, ως γνωστόν, το σύνολο των υλικών και πνευματικών φαινομένων που χαρακτηρίζουν μια κοινωνική ομάδα ή ένα έθνος, σε αντιδιαστολή προς μια άλλη κοινωνική ομάδα ή ένα άλλο έθνος.
Επίσης, ως πολιτισμός ορίζεται η συνολική κοινωνική κληρονομιά μιας ομάδας ανθρώπων ή του ανθρώπινου είδους ως συνόλου. 
Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, ο πολιτισμός συνίσταται, μεταξύ άλλων, στη γλώσσα, τη θρησκεία, τις ιδεολογίες και τις πεποιθήσεις, τα ήθη και τα έθιμα, τους θεσμούς και τους νόμους, τις τέχνες, τα τεχνολογικά επιτεύγματα, τα μέσα παραγωγής, τις επιστημονικές γνώσεις, τις τελετές και τις τελετουργίες.
Είναι ευνόητο ότι η ανάπτυξη του πολιτισμού εξαρτάται από την ικανότητα του ανθρώπου να μαθαίνει και να μεταβιβάζει τις συσσωρευμένες γνώσεις του στις επόμενες γενιές.
Στο πλαίσιο της σύγχρονης γλωσσικής επικοινωνίας, καθίσταται συχνά αναγκαία η διάκριση ανάμεσα στον πνευματικό πολιτισμό ή κουλτούρα (culture στα Αγγλικά και τα Γαλλικά, Kultur στα Γερμανικά) και τον υλικό ή τεχνολογικό πολιτισμό (civilization στα Αγγλικά, civilisation στα Γαλλικά και Zivilisation στα Γερμανικά).
Στο ίδιο πλαίσιο, παρατηρείται η τάση να γίνεται διάκριση μεταξύ των επιθέτων πολιτισμικός και πολιτιστικός, ώστε να εκφραστεί η λεπτή διαφορά ανάμεσα στον πολιτισμό ως πνευματικό μέγεθος ή αφηρημένη έννοια και τον πολιτισμό ως πράξη, ως σύνολο δραστηριοτήτων που ικανοποιούν πνευματικές ή καλλιτεχνικές αναζητήσεις.
Ειδικότερα, το επίθετο πολιτισμικός δηλώνει κατά κύριο λόγο τον πολιτισμό ως πνευματική καλλιέργεια, αναφέρεται δε στην αφηρημένη διάσταση του πολιτισμού:
πολιτισμική κληρονομιά, 

πολιτισμικός ιστός, 

πολιτισμική ταυτότητα, 

πολιτισμικά γνωρίσματα, 

πολιτισμικές ρίζες, 

πολιτισμικές σπουδές, 

πολιτισμικό επίπεδο, 

πολιτισμικό υπόβαθρο, 

πολιτισμική αξία, 

πολιτισμικό σοκ, 

πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, 

πολιτισμικές διαφορές κ.λπ.
Το επίθετο πολιτιστικός, από την άλλη, δηλώνει κυρίως τον υλικό ή τεχνολογικό πολιτισμό, σχετίζεται δε με δραστηριότητες που υπηρετούν και προωθούν την ανάπτυξη του πολιτισμού, δηλαδή εκπολιτίζουν και εξανθρωπίζουν:
πολιτιστικός σύλλογος, 

πολιτιστικό κέντρο, 

πολιτιστικές εκδηλώσεις, 

πολιτιστική δράση, 

πολιτιστικές υπηρεσίες, 

πολιτιστικό δυναμικό, 

πολιτιστική πρωτεύουσα, 

πολιτιστικές ανταλλαγές, 

πολιτιστικές εκφάνσεις, 

πολιτιστικές διαδρομές, 

πολιτιστικές συναντήσεις, 

πολιτιστική ατζέντα κ.λπ.
Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι το επίθετο πολιτισμικός έχει κατεξοχήν στατικό χαρακτήρα, ενώ το επίθετο πολιτιστικός έχει κατεξοχήν δυναμικό χαρακτήρα.

in.gr

Υγειονομικοί σε αναστολή: Ένας ο δρόμος, άμεση επιστροφή

Αφιερωμένο σε αυτούς που η ψυχή τους είναι πιο βαθιά από την πληγή τους!
1η Σεπτεμβρίου 2022! 

Ένας χρόνος κατατρομοκράτησης, επιστημονικοφάνειας, βιασμού της κοινής λογικής, ανίερων διαχωρισμών, εκβιασμών, αμφιλεγόμενων μηνυμάτων, κυρώσεων, εκπτώσεων ηθών (γιατί οι τιμές ακολουθούν αντίστροφη πορεία)…

Ένας χρόνος αναστολής!
Αναστολής στην υγεία! 

Αναστολής στην εργασία! 

Αναστολής στο Δίκαιο. 

Αναστολής στη λογική!
Ένας χρόνος όπου ειπώθηκαν  «ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια . 

Μιας και δεν ντράπηκαν τα στόματα που τα λέγαν».
Και  εν μέσω όλων αυτών οι υγειονομικοί, οι σύγχρονες Ιφιγένειες που θυσιάστηκαν (με την ανοχή του Συντάγματος , πάντα) για το υπέρτερο δημόσιο συμφέρον (που αρέσκεται να συνθλίβει το άτομο).
Τι κι αν βροντοφώναξαν την αλήθεια! 

Τι κι αν την έγραψαν! 

Τι κι αν τρύπησαν τη σόλα των παπουτσιών τους διαδηλώνοντας! 

Τι κι αν έκαναν δεύτερο σπίτι τους το πεζοδρόμιο της οδού Αριστοτέλους!
Η μαζική ύπνωση –  έρχεται  κι αυτή από ένα σκοτεινό παρελθόν να μας θυμίσει ότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει και η εξουσία το γνωρίζει καλά –  αποδείχτηκε ένα γερό εργαλείο στην φαρέτρα της Εξουσίας που γνωρίζει τους τρόπους χειραγώγησης του όχλου (ο Γκαίμπελς μεγάλος δάσκαλος!).
Και έρχεται κάποια στιγμή που η ίδια η πραγματικότητα κραυγάζει την αλήθεια. 

Και έρχεται κάποια στιγμή που δημιουργείται μία ρωγμή στο σύστημα.
Μια ρωγμή που θα ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί αν οι υγειονομικοί που εκδιώχθηκαν ελέω ιού και αδιαμφισβήτητης επιστήμης δεν παρέμεναν σταθεροί σε αυτό που η συνείδησή τους και η επιστημονική κατάρτισή τους προστάζει.
Μια ρωγμή που θα ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί αν μια  μερίδα φωτισμένων ανθρώπων στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό δεν έβαζαν το κοινό καλό (το πραγματικό και ουσιαστικό)πάνω από τις ζωές τους .
Αυτοί οι υγειονομικοί , το προσωπικό των νοσοκομείων και των δομών μας, που είχαν το ψυχικό σθένος να ακολουθήσουν την Αλήθεια χωρίς φόβο και με πολύ πάθος έγιναν φάροι ελπίδας και πορείας για όλους μας.
Αυτοί οι υγειονομικοί απέδειξαν ότι «μια οργανωμένη μειοψηφία είναι μια πολιτική πλειοψηφία». 

Που παρεμβαίνει! 

Που καυτηριάζει! 

Που δεν σιωπά! 

Που παλεύει για το δημόσιο χαρακτήρα του ΕΣΥ!
Κι όλα αυτά χωρίς μισθό και ασφάλιση. 

Με έναν χειμώνα μπροστά τους που θα δοκιμάσει εκ νέου τις αντοχές τους. 

Με την αμείλικτη στάση της Εξουσίας που θεωρεί  ότι ο υγειονομικός δεν πρέπει να σκέφτεται αλλά να λειτουργεί ως χωνευτήριο των σκευασμάτων που κατά καιρούς παρασκευάζονται , ως διαχειριστής πρωτοκόλλων που απομακρύνουν την Ιατρική από την Ιπποκράτεια διάστασή της.
Σε αυτόν τον δύσκολο χειμώνα οι πολίτες που διαθέτουν κρίση, κοινή λογική και περίσσια συναισθήματος θα είναι δίπλα τους. 

Αυτόν τον δύσκολο χειμώνα θα τον περάσουμε αγκαλιά, όλοι μαζί. Στο πάρκο ελευθερίας, στο πεζοδρόμιο της οδού Αριστοτέλους, στην Πλατεία Συντάγματος, έξω από την Βουλή…
Ένα χρόνος αναστολής! 

Μια μαχαιριά στην καρδιά της Ιατρικής ! 

Μια ταφόπλακα στην Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα!
Μια ελπίδα , όμως, ότι το Αύριο θα είναι καλύτερο. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για τα υψηλά ιδανικά , υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!
Μέλη της ομάδας “Εκπαιδευτικοί στα Δυτικά, κίνηση για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία”

ntina - οι φωτογραφίες από την σημερινή πορεία προς το Σύνταγμα των Υγειονομικών σε αναστολή

Αυτός που σε κάνει να γελάς, σε βοηθάει να ζεις" είχε πει ο Μένανδρος

Το γέλιο στη ζωή μας

Η επίδραση του γέλιου στη σωματική, ψυχική και διανοητική κατάσταση των ανθρώπων έχει μελετηθεί επισταμένως ήδη από την δεκαετία του \'60. 

Γιατροί, όπως ο Γουίλιαμ Φράι, ψυχίατρος, πανεπιστήμιο Στάνφορντ και Λι Μπερκ, ερευνητής στον τομέα της ψυχο-νευρο-ανοσολογίας, στο πανεπιστημιακό κέντρο Λόμα Λίντα, ήταν οι πρωτοπόροι που μελέτησαν συστηματικά το πώς επιδρά το γέλιο στα σημαντικά φυσιολογία συστήματα του ανθρώπινου σώματος. 

Αυτές οι πρώτες έρευνες απέδειξαν ότι το πρόσχαρο γέλιο μειώνει την αρτηριακή πίεση, βελτιώνει την λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων, μειώνει τις ορμόνες του άγχους, παράγει φυσικά αναλγητικά, ενδορφίνες και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι έρευνες συνεχίζονται και σήμερα, εμπλουτίζουν την σχετική επιστημονική γνώση και ανοίγουν συνεχώς νέους δρόμος για θεραπευτικές εφαρμογές αυτών των ανακαλύψεων στην διαχείριση του ψυχικού και σωματικού πόνου.

"Αυτός που σε κάνει να γελάς ,σε βοηθάει να ζεις" είχε πει ο Μένανδρος.

Σύμφωνα με τον Max Eastman \"ερχόμαστε στον κόσμο προικισμένοι με την ενστικτώδη τάση να γελάμε και να έχουμε αυτή την αίσθηση που παρουσιάζεται με παιγνιώδη τρόπο ως αντίδραση στους πόνους . 

Αν και το γέλιο συχνά πυροδοτείται από πράγματα που είναι αστεία, δεν έχει σχέση με "αστείο" 

Το γέλιο έχει σχέση με την ανακούφιση του πόνου και ως εκ τούτου είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για όλα τα πράγματα στη ζωή που δεν είναι διόλου διασκεδαστικά. 

Όταν μπορούμε να "παίξουμε με τον πόνο μας" το αποτέλεσμα είναι το γέλιο.\"

Οι μελέτες έχουν αποδείξει ότι το γέλιο είναι φυσικό αντίδοτο στο στρες. 

Από την άποψη της φυσιολογίας του σώματος, το γέλιο και το στρες είναι τα δύο αντίθετα άκρα...

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι σχετικές έρευνες έχουν δείξει ότι : το γέλιο δεν έχει ανακουφιστική επίδραση μόνο στο άτομο που γελά αλλά και σε όσους βρίσκονται μαζί του.

Το γέλιο είναι μια βασικά συλλογική εμπειρία. 

Σπανίως γελάμε μόνοι μας. 

Ο ρόλος του γέλιου στις ανθρώπινες σχέσεις έχουν μελετηθεί από αρχαιοτάτων χρόνων. Όμως μόλις τις τελευταίες δεκαετίες οι κοινωνικοί επιστήμονες έχουν αρχίσει να αξιολογούν πραγματικά την «θεραπευτική επίδραση» που μπορεί να έχει ο γέλιο όχι μόνο στην ψυχο-διανοητική υγεία του ατόμου όσο και στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις. 

Το γέλιο δεν είναι μόνο ένας μηχανισμός εκτόνωσης και θεραπείας της ψυχοσωματικής έντασης είναι και μηχανισμός ενίσχυση και σύσφιξης των διαπροσωπικών σχέσεων και των κοινωνικών δεσμών. 

Σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους ,αν και το γέλιο μπορεί να είναι μέσο επίδειξης εξουσίας και επιβολής όταν γελάμε σε βάρος κάποιου, όταν όμως γελάμε μαζί με κάποιον άλλο άνθρωπο, μοιραζόμαστε μια κοινή εμπειρία ανακούφισης που συνήθως σχετίζεται με την απομάκρυνσης από κάποιο (πραγματικό ή φανταστικό) κίνδυνο.

Το γέλιο μας κάνει να νιώθουμε καλά, γιατί εξουδετερώνει επώδυνα συναισθήματα όπως φόβο, θυμό, ανία, απελευθερώνοντάς τα. 

Αυτή η απελευθέρωση μπορεί να παρεμποδίσει ή και να σταματήσει τις αψιμαχίες, να εξομαλύνει τις εντάσεις και να μας βοηθήσει να δούμε και να κατανοήσουμε την οπτική γωνία των άλλων ανθρώπων. 

Σε πολλές κοινωνίες υπάρχουν στην παράδοση τους ειδικές τελετουργίες γέλιου με στόχο την διαχείριση προβλημάτων στις σχέσεις και την σύσφιξη των ομαδικών και κοινωνικών δεσμών.

Παραδείγματα:

- - Οι Εσκιμώοι της Γροιλανδίας συνηθίζουν να λύνουν τις διαφορές τους με «μονομαχίες γέλιου». 

Οι αντιμαχόμενοι κάθονται αντικριστά και κερδίζει αυτός που θα κάνει τους άλλους να γελάσουν περισσότερο.

- - Πολλές αφρικανικές φυλές διοργανώνουν γιορτές γέλιου και χαράς όταν υπάρχουν προβλήματα στην λειτουργία της κοινότητας τους.

- - Φυλές ινδιάνων οργανώνουν θεραπευτικά φεστιβάλ γέλιου και μέσα από τελετουργίες γέλιου διώχνουν τα κακά πνεύματα και καλούν τα καλά.

- Οι γιορτές γέλιου και χαράς υπάρχουν σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς. Οι απόκριες είναι το ελληνικό και ευρωπαϊκό αντίστοιχο.

Το γέλιο και το παιχνίδι έχει αποδεδειγμένες θετικές επιδράσεις και στις σχέσεις των δύο φύλων αλλά και στις οικογενειακές σχέσεις . 

Όπως είπε μια νέα γυναίκα, περιγράφοντας την βελτίωση της σχέσης της με τον άντρα της, μετά από ένα «θεραπευτικό πρόγραμμα γέλιου» που έκαναν μαζί:

«Αν μπορούμε να γελάσουμε μαζί μπορούμε να ζήσουμε και μαζί?..»,.

Γιατί δεν γελάμε λοιπόν ;;;

Εφόσον ισχύουν όλα όσα προαναφέραμε, είναι απορίας άξιον γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν γελούν όλο και λιγότερο και αντιμετωπίζουν με αμηχανία, επιφύλαξη ακόμα και οργή τυχόν προτροπές να αξιοποιήσουν τις «θεραπευτικές ιδιότητες του γέλιου»? ή με άλλα λόγια να «αφήσουν έστω και για λίγο» την σοβαρή αντιμετώπιση των προβλημάτων τους. 

Η απάντηση είναι ότι όποιος γελάει πολύ και εύκολα μπορεί να θεωρηθεί «μη-σοβαρός». 

Ένα από τα πρώτα πράγματα που "κόβονται" στο σχολείο είναι τα γέλια. 

Μεγαλώνουμε κυνηγημένοι από την απειλή ότι θα φανούμε γελοίοι και ελαφρόμυαλοι. Ενηλικιωνόμαστε και μας έχει γίνει κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου ότι για να μας πάρουν οι άλλοι σοβαρά πρέπει να δείχνουμε σοβαροί. 

Για να παραμείνουμε σοβαροί πρέπει «να έχουμε τον έλεγχο» των συναισθηματικών εκδηλώσεων και της συμπεριφοράς μας . 

Αυτή η προσπάθεια διατήρησης του ελέγχου ενισχύει τον ανταγωνισμό και την καχυποψία και τελικά μας οδηγεί σταδιακά στην αποξένωση από τον εαυτό μας και τους άλλους..

Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να διακινούμε το σημαντικό από το ασήμαντο χωρίς να χάσουμε την ικανότητα μας να παίρνουμε τα πράγματα και με παιχνιδιάρικο τρόπο. 

To να είμαστε πάντα «σοβαροί» σε σχέση με σημαντικά πράγματα μπορεί να μας εγκλωβίσει μέσα στον πόνο.

Μπορεί το γέλιο να μην είναι πανάκεια, να μην λύνει όλα τα προβλήματα, να μην αλλάζει και να μην εξαφανίζει τα δύσκολα πραγματικά γεγονότα που συναντάμε στη ζωή. 

Όμως αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μην χάνει την παιγνιώδη διάθεση - ακόμα και μπροστά σε πραγματικά μεγάλες δυσκολίες και απώλειες - στην πραγματικότητα του επιτρέπουμε να μένει συνδεδεμένος με την χαρά και το νόημα της ζωής.

Ας δημιουργήσουμε λοιπόν τις δικές μας τελετουργίες σύνδεσης με την χαρά και το παιγνίδι:

- Ας βάλουμε το έξυπνο και καλοπροαίρετο χιούμορ στην καθημερινότητα μας - όπως πλένουμε τα δόντια μας και χτενίζουμε τα μαλλιά μας?.

- Ας καθιερώσουμε τα αστεία και την παιχνιδιάρικη διάθεση με τον/την σύντροφο, τα παιδιά μας.

- Ας συναντιόμαστε με τους φίλους μας όχι μόνο για να μιλάμε για προβλήματα (αλλά και για να γελάμε?)

- Ας κάνουμε καθημερινά για λίγα λεπτά εξάσκηση στο να βλέπει και την αστεία πλευρά της ζωής.

επιμέλεια κειμένου:ntina

exelixi-psychotherapy

Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου είναι πυξίδα ζωής.

συνάντηση στην κορυφή        (Wiktor Klette)

Η αμφίδρομη επιρροή ανάμεσα στο σώμα και το «πνεύμα» είναι πλέον αποδεκτή σε σημείο να θεωρείται σήμερα φυσιολογική η κατάπτωση και η ασθένεια του σώματος αν νοσεί το πνεύμα. 

Εξάλλου, ο όρος «ψυχοσωματικό» μπαίνει πια στο στόμα μας σαν καραμέλα.

Η πορεία της αλληλένδετης σχέσης σώματος-ψυχής άρχισε στα βάθη των αιώνων για να καταλήξει σήμερα, μέσα από διάφορες φιλοσοφικές, ψυχιατρικές και ιατρικές προσεγγίσεις και ερμηνείες, να αποτελεί μία πραγματικότητα. 

Κανείς πλέον δεν θέτει υπό αμφισβήτηση ότι μία σωματική δυσλειτουργία επηρεάζει δυσμενώς την ψυχική μας κατάσταση - ούτε ότι μία κακή ψυχική κατάσταση επηρεάζει την σωστή λειτουργία του σώματος και το κάνει να νοσεί.

Για του λόγου το αληθές, βλέπουμε τη λέξη «στρες» να καταλαμβάνει όλο και πιο περίοπτη θέση στους καταλόγους Προληπτικής Ιατρικής για πολλές ασθένειες.

Είναι πια αποδεδειγμένο επιστημονικά ότι τα τρία βασικά συστήματα του ανθρώπινου σώματος....

το νευρικό...

το ενδοκρινικό και...

το ανοσοποιητικό συνδέονται μεταξύ τους. 

Αυτό, πολύ απλά, σημαίνει ότι τα συναισθήματα και το σώμα δεν είναι δύο οντότητες ξεχωριστές, αλλά οργανικά αλληλένδετες. 

Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι οι ίδιες χημικές ουσίες που δρουν ευρύτερα τόσο στον εγκέφαλο όσο και στο ανοσοποιητικό σύστημα είναι επίσης αυτές που βρίσκουμε συχνότερα στις περιοχές των νεύρων που ρυθμίζουν τα συναισθήματα.

Μία από τις πιο πειστικές αποδείξεις σχετικά με την άμεση σύνδεση συναισθημάτων και ανοσοποιητικού συστήματος ανήκει στον δρα Νταίηβιντ Φέλτεν, διευθυντή στο Κέντρο Νευροανοσολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λόμα Λίντα, στην Καλιφόρνια. Ο δρ Φέλτεν, ξεκινώντας από την παρατήρηση ότι τα συναισθήματα επηρεάζουν το ανοσοποιητικό σύστημα ανακάλυψε ότι τα ανοσοποιητικά κύτταρα μπορούν να είναι αποδέκτης των νευρικών μηνυμάτων. 

Γεγονός που απλά σημαίνει ότι μία ήρεμη κατάσταση του εγκεφάλου συμβάλει καθοριστικά τόσο στο να αναρρώσει κανείς από μία νόσο, όσο και στο να μειώσει τις πιθανότητες να αρρωστήσει γενικότερα. 

Ήδη από την δεκαετία του '80, αλλά κυρίως του ΄90, πολλοί έγκριτοι επιστήμονες ανά τον κόσμο ( Seligman, Carver, Visintainer, Friedman, Oliviero, Goleman) υποστηρίζουν ότι η αισιοδοξία επηρεάζει την υγεία, δίνει σημαντικά πλεονεκτήματα στους πάσχοντες,καθώς επίσης ότι θεραπεύοντας την συναισθηματική κατάσταση των ασθενών μαζί με την σωματική μπορεί να φθάσει κανείς σε ένα ικανοποιητικό ιατρικό αποτέλεσμα, τόσο από άποψη πρόληψης, όσο και από πλευράς θεραπείας. 

Πράγματι, δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες που θεωρούν ότι η νόσος εκδηλώνεται σε οργανικό επίπεδο ως σύμπτωμα και σε ψυχολογικό επίπεδο ως δυσφορία.

Υιοθετώντας αυτή την άποψη η ψυχοσωματική ιατρική ανατρέπει το κλασικό πλαίσιο που εκλάμβανε την βλάβη του οργάνου σαν αιτία της δυσλειτουργίας του και κατά συνέπεια της ασθένειας, και δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο όπου ένα συνεχές στρες, το οποίο πηγάζει από την καθημερινότητα του ατόμου στον αγώνα του για την επιβίωση, γεννά τη δυσλειτουργία του οργάνου που προκαλεί τη βλάβη, άρα και την ασθένεια.

Με την νέα αυτή θεώρηση τα παθολογικά φαινόμενα άρχισαν να μπαίνουν κάτω από το πρίσμα πολλαπλών παραγόντων, από τους οποίους δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ψυχολογικοί.

Είναι άραγε τυχαίο ότι ορισμένα άτομα έχουν επαναλαμβανόμενα ατυχήματα; 

Είναι τυχαίο ότι πολλοί άνθρωποι αρρωσταίνουν μετά από περιβαλλοντικές ή ψυχολογικές αλλαγές, όπως η συνταξιοδότηση, το πένθος, ο χωρισμός, οι συναισθηματικές ή εργασιακές απογοητεύσεις; 

Όχι δεν είναι τυχαίο, απαντούν πολλές σχετικές έρευνες. 

Ήδη έχουν καταχωρηθεί ως ψυχοσωματικές διαταραχές αρκετές ασθένειες και συμπτώματα, ενώ ο σχετικός κατάλογος εμπλουτίζεται διαρκώς. 

Υπέρταση, βρογχικό άσθμα, κολίτιδα, έλκος και έκζεμα είναι οι «ιστορικές» πλέον ασθένειες που πλήττουν τα άτομα με μεγάλο άγχος. 

Σύμφωνα με τους ειδικούς, ψυχογενείς μπορεί να είναι οι εξής νόσοι:

• Διαταραχές της ορέξεως, όπως η ανορεξία και η βουλιμία, οι οποίες οδηγούν σε ραγδαίες αυξομειώσεις βάρους και μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή.
• Ασθένειες και συμπτώματα στο πεπτικό σύστημα, όπου εκτός από την κολίτιδα και το έλκος δωδεκαδάκτυλου, βρίσκουμε την αιμορραγική κολίτιδα, την χρόνια γαστρίτιδα, την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (καούρες), τον σπασμό του πυλωρού (ο πυλωρός είναι τμήμα του στομάχου), το σύνδρομο του ευερέθιστου ή σπαστικού εντέρου, την δυσκοιλιότητα, τη διάρροια, τη ναυτία και τον εμετό.
• Ασθένειες και συμπτώματα του αναπνευστικού συστήματος, όπου εκτός από το βρογχικό άσθμα, βρίσκουμε την δύσπνοια, τον λόξιγκα και το σύνδρομο του υπεραερισμού (παρατεταμένη, γρήγορη και βαθιά αναπνοή).
• Ασθένειες και συμπτώματα του καρδιοαγγειακού συστήματος, όπως οι αρρυθμίες, οι κρίσεις ταχυπαλμίας, η στεφανιαία νόσος, η στηθάγχη, το έμφραγμα, η αρτηριακή υπέρταση, η ημικρανία, η καρδιακή νεύρωση, το προκάρδιο άλγος.
• Δερματολογικές ασθένειες και συμπτώματα, όπως η ψωρίαση, το κοκκίνισμα στο πρόσωπο, η ακμή, η ατοπική δερματίτιδα, ο κνησμός (φαγούρα), η νευροδερμάτωση, η υπερεφίδρωση, η ξηροδερμία, η ξηρότητα των βλεννογόνων του οργανισμού (λ.χ. στον κόλπο ή στην μύτη) το πρόωρο άσπρισμα των μαλλιών και η αναφυλαξία.
• Ασθένειες και συμπτώματα του μυοσκελετικού συστήματος, όπως οι κράμπες, η αρθρίτιδα, το ραιβόκρανο («κάμψη» του αυχένα προς τα πλάγια, λόγω επώδυνης σύσπασης ενός μυός της περιοχής που λέγεται στερνοκλειδομαστοειδής), η μυαλγία, η αυχεναλγία, η οσφυαλγία και το αυχενικό σύνδρομο.
• Ασθένειες και συμπτώματα στο ουρογεννητικό σύστημα, όπως ο πόνος και άλλα συμπτώματα της έμμηνου ρύσεως (περιόδου), η συχνουρία και η στυτική δυσλειτουργία.
• Ασθένειες και συμπτώματα στο ενδοκρινικό σύστημα, όπως ο υπερθυρεοειδισμός, ο υποθυροειδισμός, η υπογλυκαιμία, ο σακχαρώδης διαβήτης και η υπολειτουργία της υπόφυσης (αδένας του εγκεφάλου). 

Όπως υποστηρίζουν ορισμένοι γιατροί και ψυχολόγοι, οι ψυχοσωματικές ασθένειες δραστηριοποιούν έναν αμυντικό μηχανισμό, με τον οποίο εκδηλώνεται με άμεσο, σωματικό τρόπο η ψυχική δυσφορία. 

Σε αυτές τις ασθένειες, το άγχος, ο πόνος και γενικά οι υπερβολικά επώδυνες συγκινήσεις βρίσκουν άμεση διέξοδο στο σώμα, προκαλώντας διάφορα σωματικά ενοχλήματα. 

Γιατί; 

Επειδή δεν υπάρχουν τρόποι να εκλογικευθεί η ψυχολογική δυσφορία και η συγκινησιακή φόρτιση, οι οποίες απλούστατα δεν γίνονται αντιληπτές.

Σε γενικές γραμμές ο ψυχοσωματικός ασθενής εμφανίζεται να έχει μία καλή σχέση με την πραγματικότητα, μία σκέψη πάντα πλούσια σε γεγονότα και πράγματα, αλλά φτωχή σε συναισθήματα. 

Είναι δηλαδή άνθρωποι που δύσκολα αναφέρουν θυμό, φόβο, απογοήτευση ή έλλειψη ικανοποίησης. 

Συχνά πρόκειται για ασθενείς που δύσκολα εξωτερικεύουν τον συγκινησιακό τους κόσμο, που απορρίπτουν κάθε στοιχείο φαντασίας από τη ζωή τους. 

Έτσι, εστιάζουν όλες τις αμυντικές τους ικανότητες στην απομάκρυνση των ψυχικών περιεχομένων τα οποία οι ίδιοι απορρίπτουν ως απαράδεκτα - αλλά το κάνουν σε τέτοιο βαθμό, που καταστρέφουν το σώμα τους. 

Υπό αυτή την έννοια ένα άτομο μπορεί να είναι ανίκανο να μπει στον συναισθηματικό του κόσμο, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να αντιληφθεί τον θυμό, την απογοήτευση ή το άγχος που «βράζει» μέσα του για τη δουλειά του ή οτιδήποτε άλλο - ούτε βέβαια να φανταστεί μία πιθανή σύνδεση ανάμεσα στο έλκος του και τα συναισθήματα ή τα βιώματά του. 

Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου είναι πυξίδα ζωής. 

Εσωστρέφεια ή εξωστρέφεια, αισιοδοξία ή απαισιοδοξία είναι στοιχεία που καθορίζουν προς τα πού θα κλίσει η ζυγαριά του ευ ζην. 

Επιπλέον, επειδή η υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος επηρεάζεται από την ψυχική διάθεση, ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ευάλωτος στις λοιμώξεις επειδή βιώνει ανείπωτο στρες δίχως να το αντιλαμβάνεται για να το αντιμετωπίσει. 

Έχει, εξάλλου, διαπιστωθεί πως η ψυχική αντίδραση κάθε ασθενούς στην διάγνωση μιας ασθενείας  μπορεί να επηρεάσει έως ένα βαθμό την εξέλιξή της. 

Η θετική διάθεση του ασθενούς τον κάνει πιο μαχητικό απέναντι στην ασθένεια,εφόσον μέσα από τα θετικά συναισθήματα που νιώθει ο οργανισμός του παράγει διάφορες ορμόνες όπως η σεροτονίνη (συμβάλει στην καλή διάθεση) και οι ενδορφίνες (οι ορμόνες της ευφορίας). 

Αντιθέτως, οι δύσκολες συναισθηματικές σχέσεις, η επιθετικότητα, ο ανταγωνισμός και το άγχος γίνονται ένα μαχαίρι που στρέφεται εναντίον μας έτοιμο να μας τραυματίσει - μερικές φορές ακόμη και θανάσιμα.

Πηγές

1. Brill SR, Patel DR, MacDonald E. – “Psychosomatic Disorders in Pediatrics”. Indian J Pediatr. 2001 Jul;68(7):597-603.

2. Escobar JI, Rubio-Stipec M, Canino G et al. – “Somatic Symptom Index (SSI): A New Abridged Somatization Construct. Prevalence and Epidemiological Correlates in Two Large Community Samples”. J Nerv Ment Dis. 1989;177(3):140-146.

3. Fassino S. – “Psychosomatic Approach is the New Medicine Tailored for Patient Personality with a Focus on Ethics, Economy and Quality”. Panminerva Med. 2010 Sep;52(3):249-64.

4. Heinrich TW. – “Medically Unexplained Symptoms and the Concept of Somatization”. WMJ. 2004;103(6):83-7.

5. Smith GR Jr. – “Somatization Disorder in the Medical Setting”. Washington DC: American Psychiatric Press; 1991:5-9.

6. Stoudemire A. – “Somatothymia. Psychosomatics”. 1991;32(4):365-381

https://botanologia.blogspot.com/2011/01/blog-post_6548.html

Υγειονομικοί σε αναστολή: Κι όμως.. Πέρασε ένας χρόνος..

 Υγειονομικοί κατά της Υποχρεωτικότητας:Κι όμως.. Πέρασε ένας χρόνος..

Ένας χρόνος αναστολών.
Ένας χρόνος μακριά από την εργασία και τους ασθενείς μας.
Ένας χρόνος χωρίς εισοδήματα για τις οικογένειές μας.
Ένας χρόνος τώρα, που επιβιώνουμε χάρη στην αλληλεγγύη του κόσμου που μας στηρίζει -και τις  συναδέλφους, που δουλεύουν για αυτόν το σκοπό, με  αυταπάρνηση νυχθημερόν …
Ένας χρόνος τώρα, που αγωνιζόμαστε στους δρόμους για το δικαίωμα ΟΛΩΝ ΜΑΣ στην Ελευθερία και την αυτοδιάθεση του σώματός μας.
Συνεχίζουμε τον αγώνα και σας θέλουμε στο πλευρό μας.
Για την φτώχεια.
Για την ενεργειακή κρίση.
Για την επισιτιστική κρίση.
και την διάλυση του Ε.Σ.Υ.

syde.gr

Γαϊδουράγκαθο, το ισχυρότερο ηπατοπροστατευτικό βότανο.

 
Το γαϊδουράγκαθο σήμερα είναι το πιο μελετημένο βότανο για τη θεραπεία ηπατοπαθειών με πάνω από 450 δημοσιεύσεις.
Μελετάται η επίδρασή του στην αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας ηπατικής πάθησης,
η επίδρασή του στην πρόληψη του τοξικού τραύματος του ήπατος και γενικότερα μελετώνται οι ισχυρότατες ηπατοπροστατευτικές του ιδιότητες και δράσεις.
Έτσι οι ώριμοι καρποί του Silybum marianum σήμερα χορηγούνται ως συμπληρωματική θεραπεία σε περιπτώσεις:
-. χρόνιας φλεγμονώδους ηπατικής ασθένειας 
-. βλαβών του ήπατος που προήλθαν από χρόνια χρήση κάποιων φαρμάκων.
-. ηπατικής κίρρωσης – το γαϊδουράγκαθο συχνά προτείνεται ως θεραπεία για την αλκοολική ηπατίτιδα και την αλκοολική κίρρωση, και οι περισσότερες μελέτες δείχνουν ότι το γαϊδουράγκαθο βελτιώνει τη λειτουργία του ήπατος και αυξάνει την επιβίωση σε άτομα με κίρρωση ή χρόνια ηπατίτιδα. 
-. ηπατίτιδας χρονίας 
-. ηπατίτιδας οξείας
-. ιογενούς ηπατίτιδας – το γαϊδουράγκαθο χρησιμοποιείται ευρέως στη θεραπεία της ιογενούς ηπατίτιδας, ιδιαίτερα της ηπατίτιδας C...
read more:https://botanologia.gr/gaidoyragkatho-to-ischyrotero-ipatoprostateytiko-votano/

#botanologia

Το συνέδριο στην Ίο- Τι συμβαίνει στο χώρο της υγείας

παρακολουθήστε το στο σύνδεσμο: https://rumble.com/v1hkwt7-270822-live-.html

Συντονίστρια Greek Medical Freedom Alliance - - Κακαλέτρη Ζαφειρία, DDS,

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Guest zoom speaker: Ερευνήτρια Dr. Tess Lawrie MBBCh, PhD Ιατρός, Διευθύντρια World Council for Health, Διευθύντρια EbMCsquared, CIC, Διευθύντρια BIRD group 

Guest zoom speaker: Καθηγήτρια Dr. Dolores Cahill, PhD Ειδική Ανοσολόγος, Πρόεδρος World Freedom Alliance, Πρόεδρος World Doctors Alliance

Guest zoom speaker: Ιατρός Dr. Heiko Shoening, MD, Αντιπρόεδρος World Freedom Alliance, Αντιπρόεδρος World Doctors Alliance

- Αλιφραγκή Κατερίνα, MD

- Βακολίδης Νίκος, DDS, MSc

- Δεγρέ Δέσποινα, DDS, MSc

- Ευαγγέλου Μαριάννα MSc, PhD

- Ευθυμιάδης Δημήτρης MD

- Μπουρσιάνη Κωνσταντίνια, MD

- Νταλιάνης Αργύρης, MD, PhD

- Οικονόμου Παντελής, MD

- Περδικάρης Γεώργιος, MD, MSc

- Ράλλης Ανδρέας, MSc, PhD

Το άρθρο ενός γιατρού που δεν θα δείτε πουθενά

Γράφει ο Ανδρέας Λαζαρόπουλος, Ιατρός
Αυτές τις ημέρες το περιοδικό “Ιατρικές Ώρες” του Ιατρικού Συλλόγου Έβρου (ΙΣΕ) καλεί τα μέλη του να συμμετέχουν στην έκδοσή του, δημοσιεύοντας άρθρα ιατρικού, κοινωνικού ή συνδικαλιστικού περιεχομένου. 
Τους απέστειλα λοιπόν κι εγώ σήμερα, ως ευσυνείδητο μέλος του ΙΣΕ, το παρακάτω υβριδικό άρθρο, που συνδυάζει και τις τρεις κατηγορίες θεματολογίας.
"Πανδημία του κορονοιού - Η άλλη άποψη"
Κλείνοντας δυόμιση χρόνια πανδημίας στον πλανήτη, και δεδομένου ότι πλέον έχουμε πραγματικά στοιχεία/δεδομένα στα χέρια μας και όχι απλά εκτιμήσεις και θεωρητικές μελέτες, όπως είχαμε στην αρχή της, έφτασε η ώρα να κάνουμε έναν απολογισμό αναφορικά με την επιστημονική διαχείρισή της, στην οποία η επιστήμη μας, η ιατρική, έπαιξε κομβικό ρόλο.
Όπως σε όλα τα σημαντικά θέματα, έτσι και σ’ αυτό, η φωνή της επιστήμης εξαρχής δεν ήταν ενιαία. 

Δημιουργήθηκαν δύο σχολές επιστημονικής προσέγγισης, η γνωστή-κυρίαρχη και η σκεπτικιστική-μειοψηφική. 
Και από το σημείο αυτό ξεκινάει η επονομαζόμενη “δυστοπία”: Αντί να υπάρξει η κλασική σύγκρουση (θέση-αντίθεση) των διαφορετικών επιστημονικών απόψεων, πράγμα που αποτελεί την καρδιά της σύγχρονης επιστημονικής μεθοδολογίας, ώστε να ξεκαθαρίσει η αλήθεια απ’ την πλάνη και να οδηγηθούμε στην υγιή σύνθεση, συνέβη μια πρωτοφανής στα σύγχρονα επιστημονικά χρονικά δίωξη της αντίθετης άποψης, με χαρακτήρες ακραίου bullying. 
Μάλιστα, η δίωξη αυτή ευλογήθηκε και επιβλήθηκε με το πατρονάρισμα της πολιτικής εξουσίας. 
Πολύ σύντομα, η κυρίαρχη άποψη (από εδώ και στο εξής “το αφήγημα”, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται) επιβλήθηκε στον πλανήτη και, ειδικά στη χώρα μας, σε μια απ’ τις πιο σκληροπυρηνικές εκδοχές της, ενώ η μειοψηφική (η “ψεκασμένη”, όπως ειπώθηκε από τα πιο επίσημα-πρωθυπουργικά χείλη και έκτοτε, δια της προπαγάνδας, επικράτησε) αποκηρύχθηκε μετά βδελυγμίας, θεωρούμενη ως επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία…
Και πάμε τώρα στον απολογισμό:
1) Επιβλήθηκαν στη χώρα μας υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, κατά παράβαση κάθε έννοιας ιατρικής και λοιπής νομικής δεοντολογίας, με χαρακτήρες εκβιασμού και βιασμού, για να χτιστεί το Ιερό Τοτέμ του αφηγήματος, το περιβόητο τείχος ανοσίας. 
Οι “ψεκασμένοι” είχαν προειδοποιήσει εξαρχής ότι τείχος ανοσίας με τέτοιον ιό δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί. 
Το “αφήγημα”, όμως, έπνεε μένεα εναντίον τέτοιων “αντιεπιστημονικών” απόψεων! 
Μέχρι που πολύ αργά, τον Ιανουάριο του 2022, ο εκπρόσωπος των εν Ελλάδι ειδικών κ. Μαγιορκίνης, παραδέχτηκε όχι μόνο το ανέφικτο του τείχους ανοσίας με τους κορονοϊούς, αλλά και ότι ΔΕΝ είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν τέτοιο φαινόμενο, αλλά, παρά ταύτα, “είχαμε την ελπίδα!!”, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά και πέραν πάσας ιατρικής μεθοδολογίας σκέψης! (πηγή 1) 
Συνεπώς, οι εκβιαστικοί εμβολιασμοί γίναν με πρόσχημα ένα ντροπιαστικά καταρριφθέν, αντιεπιστημονικό επιχείρημα. 
Να τονίσουμε στο σημείο αυτό πως ο επιστημονικά υπεύθυνος της ανάπτυξης του εμβολίου της Οξφόρδης, sir Andrew Pollard, είχε ενημερώσει με τον πιο επίσημο τρόπο, ήδη από τον Αύγουστο του 2021, περί του ανέφικτου του εγχειρήματος (πηγή 2). 
Προφανώς, ο ιστορικός και ο νομικός του μέλλοντος θα κρίνουν αν υπήρξε και ενδεχόμενος δόλος στην περίπτωση της χώρας μας.
2) Αλλά η μεγαλύτερη και πιο Ιερή Αγελάδα του αφηγήματος, ήταν αδιαμφισβήτητα τα ίδια τα εμβόλια. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που η απόφαση να χρησιμοποιούνται αυτά ως η αιχμή του δόρατος της φαρμακευτικής προσπάθειας έναντι όλων των άλλων σκευασμάτων, συχνά πολύ πιο αποτελεσματικών, όπως τα μονοκλωνικά αντισώματα, υπήρξε πολιτική (κυνική δήλωση επιτρόπου της ΕΕ, Μαργαρίτη Σχοινά, Νοέμβριος του ’21, πηγή 
3) και όχι επιστημονική, σε μια τρομακτική διαπλοκή πολιτικής και ιατρικής με χαρακτήρες αντιποίησης επαγγέλματος από την πρώτη. 
Για τα εμβόλια υποσχέθηκαν οι του αφηγήματος ότι είναι το θαύμα της τεχνολογίας προς των άνθρωπο και έχουν τα εξής εκπληκτικά χαρακτηριστικά: είναι απολύτως ασφαλή και εξαιρετικά αποτελεσματικά: δεν κολλάς και δε μεταδίδεις! 
Μάλιστα, όπως δήλωσε και η κ. Παγώνη, με το κύρος της ειδικού και προέδρου του Ανωτάτου Πειθαρχικού Συμβουλίου των Ιατρών, που κυνηγάει απηνώς τα ιατρικά fake news, “ένας εμβολιασμένος δε θα μπει ποτέ σε ΜΕΘ”!! (Ιούνιος 2021, πηγή 
4). Αργότερα αυτό έγινε: κολλάς λιγότερο βαριά και μεταδίδεις λιγότερο απ’ τους ανεμβολίαστους. 
Στη συνέχεια, με την έλευση της παραλλαγής Όμικρον, που έδειξε να έχει ιδιαίτερη προτίμηση στους εμβολιασμένους, το αφήγημα αναθεωρήθηκε και πάλι και έγινε μπορεί να κολλάς το ίδιο, αλλά γλιτώνεις τη ΜΕΘ. Και, στο τώρα που βρισκόμαστε, η συντριπτική πλειοψηφία των καταλαμβανόντων τις ΜΕΘ είναι πλήρως εμβολιασμένοι… 
Περιττό να πούμε ότι οι “ψεκασμένοι” είχαν προβλέψει μέχρι κεραίας όλα τα ανωτέρω… 
Όσο για το θέμα της ασφάλειας, η δυστοπία χτύπησε κόκκινο, αφού ποινικοποιήθηκε η φαρμακοεπαγρύπνηση, και ενώ οι Ιατρικοί Σύλλογοι και η Πολιτεία όφειλαν να κάνουν εκτενείς σχετικές καμπάνιες, ώστε να εξοικειωθούν ιατροί και απλοί πολίτες με την έννοια της κίτρινης κάρτας, αντ’ αυτών έκαναν σημειολογικές διώξεις, με αποκορύφωμα αυτή στο πρόσωπο του καθ’ ύλην αρμόδιου εν Ελλάδι, καθηγητή κλινικής φαρμακολογίας Δημήτρη Κούβελα, ώστε να παταχθεί οποιαδήποτε υπόνοια αμφισβήτησης της ασφάλειας των εμβολίων, προϊόντων που τελούν υπό συμπληρωματική παρακολούθηση, χωρίς οριστική άδεια χρήσης, και για τα οποία η ελλιπής φαρμακοεπαγρύπνηση αποτελεί σοβαρότατο ιατρικό σφάλμα.
3) Όσο οι “ψεκασμένοι”, που απομακρύνθηκαν από τις εργασίες τους λόγω άρνησής τους να εμβολιαστούν, επιβεβαιώνονταν επιστημονικά, τόσο η πολιτική και ιατρική ελίτ της χώρας αύξανε την πολεμική εναντίον τους. 
Αποκορύφωμα αποτέλεσε η ανάγκη ύπαρξης επιπλέον ιατρονοσηλευτικού προσωπικού το φθινόπωρο-χειμώνα του 2021 προς ’22, που από πείσμα και εκδικητικότητα έφτασε να επιχειρείται να καλύπτεται με ανορθόδοξους τρόπους (κάλεσμα του νοσοκομείου Σερρών για εθελοντές, πηγή 5), μόνο και μόνο για να μην επαναπροσληφθούν οι εν αναστολή ευρισκόμενοι. 
Ομοίως και Ιατρικοί Σύλλογοι, στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την πανιατρικά δυσάρεστη επιστράτευση, που επικρεμόταν, πρότειναν πληθώρα λύσεων, αλλά η επιστροφή των ανεμβολίαστων, παρότι είχε ήδη καταρρεύσει το αφήγημα της αποστειρωτικής ανοσίας των εμβολίων, ουδέποτε περιλαμβανόταν σε αυτές! 
Ως αποτέλεσμα είχαμε, σε αντίθεση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες, να καταγράψουμε τραγικές επιδόσεις στη θνησιμότητα από κάθε αιτία το 2021 και ακόμα χειρότερες το 2022, που διανύουμε. 
Τα χέρια των εμπειροπόλεμων υγειονομικών, που έμειναν χωρίς οποιοδήποτε επιστημονικό έρεισμα εκτός εργασίας, βιώνοντας άκρα εκδικητικότητα από την Πολιτεία και αντισυναδελφική σκαιότητα απ’ τους Ιατρικούς Συλλόγους, αδιαμφισβήτητα θα είχαν σώσει πληθώρα ζωών. 
Ο ιστορικός και ο νομικός του μέλλοντος θα διερευνήσουν και αυτό το βαρύτατο έγκλημα κατά των πολιτών της χώρας και θ’ αποφανθούν σχετικά…
4) Άλλο σημείο επιστημονικής τριβής ανάμεσα στις δύο σχολές ήταν και η αναγκαιότητα-αποτελεσματικότητα των lockdown. 
Η σχολή του αφηγήματος τα θεωρούσε απολύτως απαραίτητα και επιβεβλημένα, σκληρά και διαρκή, με το επιχείρημα “και μία ζωή να χαθεί, είναι πολύτιμη”, ενώ η μειοψηφική σχολή τα θεώρησε εξαρχής λανθασμένη πρακτική (με ενδεχόμενη αξία, ίσως, τις πρώτες πολύ λίγες μέρες του 2020), που θα δημιουργούσαν περισσότερα προβλήματα/θανάτους, παρά θα έλυναν. Την άνοιξη του 2021, η καθηγήτρια επιδημιολογίας κ. Λινού, βγήκε επισήμως και μετανοημένη για μια ακόμα λάθος εκτίμηση της πλευράς του αφηγήματος, η οποία για άλλη μια φορά υποκλίθηκε στην επιστημονική οξυδέρκεια των “ψεκασμένων” (πηγή 6). 
Βέβαια, το κόστος των lockdown στην οικονομία, στην υγεία και συνεπώς σε ζωές είναι τεράστιο και μία συγγνώμη δεν αρκεί να το καλύψει, αλλά δεν είναι τώρα η ώρα της απόδοσης των ευθυνών…
5) Απ’ την αρχή της πανδημίας είχε καταδειχτεί από τη μειοψηφική πλευρά της ιστορίας το παράλογο του ελληνικού τρόπου καταλογισμού ενός θανάτου ως θανάτου covid. 
Αυτή η απαράδεκτη αλλοίωση στοιχείων, που αναπόφευκτα θα οδηγούσε -όπως και οδήγησε- σε λανθασμένες αποφάσεις, στηρίχθηκε από το αφήγημα ως η μεθοδολογικά ορθή, παρότι ήταν αντίθετη ακόμα και προς τις οδηγίες του ίδιου του Π.Ο.Υ.
Ήταν μια αντιεπιστημονική ελληνική πατέντα, που κατερρίφθη με κρότο και αυτοεξευτελιστικά από τους ίδιους τους αφηγηματίες δυόμιση χρόνια μετά, όταν η αλλοίωση των στοιχείων ήταν τέτοια, που εξέθετε την πολιτική και ιατρική ηγεσία του τόπου. 
Οι “ψεκασμένοι”, εν τω μεταξύ, “βαρέθηκαν” να μαζεύουν επιβεβαιώσεις…
6) Τέλος, και ίσως το κυριότερο, αναφαίνεται εσχάτως παγκοσμίως μια πολύ δυσοίωνη τάση έξαρσης αιφνιδίων θανάτων, ιδιαιτέρως νέων και υγιών ανθρώπων. 
Ο κόσμος “μουρμουρίζει” (και, όπως έλεγε ο Αισχύλος, “τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει”) για τις “ξαφνικίτιδες”, όπως τις ονόμασε, και ζητάει εξηγήσεις, κάτι που το “αφήγημα” αρνείται πεισματικά να δώσει. 
Οι “ψεκασμένοι” εδώ και καιρό είχαν ενημερώσει για την τοξική δράση της ακίδας στο ενδοθήλιο, που έχει καταδειχτεί σε κορυφαία ιατρικά, συστημικά περιοδικά, όπως το “Circulation” (πηγή 7) και επέμεναν στο ενδελεχές risk assessment των ανθρώπων προ του εμβολιασμού, όντας ιδιαιτέρως επιφυλακτικοί για τις νεότερες ηλικίες και αντιτιθέμενοι πλήρως στην οριζόντια υποχρεωτικότητα. Επίσης, εξέφραζαν έντονες αμφιβολίες για την αρχική βεβαιότητα της κυρίαρχης πλευράς ότι η τοξική πρωτεΐνη ακίδα μένει μόνο για λίγο στον ανθρώπινο οργανισμό, μετά από εμβολιασμό. 
Το ίδιο το CDC, ενόψει των νεότερων επιστημονικών δεδομένων, που καταρρίπτουν αυτή την πεποίθηση, πολύ πρόσφατα απάλειψε τη σχετική αναφορά στο site του, επιβεβαιώνοντας για πολλοστή φορά τη μειοψηφική επιστημονική πλευρά, αλλά, δυστυχώς, επιτείνοντας την εύλογη ανησυχία… (πηγή 8 ) 
Οφείλουν οι ιατρικοί σύλλογοι να βοηθήσουν στην άμεση διερεύνηση της υποψίας αυτής, ώστε να καθησυχαστεί η κοινωνία, ειδάλλως η αναστάτωση και η οργή της μπορεί να λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. 
Σε περίπτωση, φυσικά, που τεκμηριωθεί αιτιολογική συσχέτιση μεταξύ αιφνιδίων θανάτων νέων και υγιών ανθρώπων και εμβολιασμών, θα έχουμε το μεγαλύτερης έκτασης έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όλων των εποχών, με απρόβλεπτες συνέπειες και προεκτάσεις…
Συμπερασματικά, όλα τα παραπάνω σφάλματα θα είχαν πιθανώς αποφευχθεί, αν η επιστήμη έκανε αυτό που ήξερε καλά να κάνει μέχρι δυόμιση χρόνια πριν: να μη χρίει εαυτήν ως “αδιαμφισβήτητη” και μέσα απ’ το τίμιο καμίνι της θέσης και της αντίθεσης να οδηγείται στη σύνθεση, να οδηγείται στην καλύτερη δυνατή προσέγγιση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

πηγή
syde.gr
https://rumble.com/v1hkwt7-270822-live-.html