τα ανεξερεύνητα άδυτα της άλλης πλευράς - επαφές με την.. "άλλη πλευρά"

Θυμάμαι οτι ήμουν στο τραπέζι της κουζίνας και με πλάτη στο νεροχύτη. 

Ακούω θόρυβο από το νεροχύτη, σαν να περπατάει κάτι.

Η πρώτη μου επαφή με την άλλη πλευρά ήταν σε πολύ πολύ μικρή ηλικία.
Πρόκειται για τις πιο μακρινές μου μνήμες,
Θυμάμαι οτι ήμουν στο τραπέζι της κουζίνας και με πλάτη στο νεροχύτη. 
Ακούω θόρυβο από το νεροχύτη, σαν να περπατάει κάτι. 
Στρέφω το κεφάλι, μια ολόμαυρη γάτα έκανε σουλάτσο πάνω στο νεροχύτη. 
Για μερικά δευτερόλεπτα κοίταζα, είχε πλάτη, δεν με πήρε είδηση ότι την είδα. 
Έξαφνα γυρνά το κεφάλι, με βλέπει, βγάζει έναν τρομαγμένο ήχo, πέφτει στο λευκό μαρμάρινο πάτωμα και το πάτωμα την απορροφά. 
Σαν να μην υπήρχε γάτα ποτέ.. 

Θυμήθηκα ότι με είχε πάρει χαμπάρι η γάτα γιατί άπλωσα χέρι να την αγγίξω, δεν γούσταρε και βυθίστηκε!
Έχω δει πολλά όνειρα με ανθρώπους που τους απορροφούν οι τοίχοι και μένουν μόνο για λίγο οι σιλουέτες πάνω στον τοίχο να φωσφορίζουν, μέχρι που χάνονται και αυτές. 
Επίσης, με έχει πιάσει λίγες φορές η λεγόμενη "Μόρα", αυτή η οντότητα που σε βουτάει απο το λαιμό όταν κοιμάσαι μακαρίως και δεν μπορείς να αναπνεύσεις, να μιλήσεις, να ζητήσεις βοήθεια, και πολλώ δε μάλλον να ξυπνήσεις. 
Είναι φρικτό συναίσθημα.
Άλλες πάλι φορές, 
περπατώντας, έχω νιώσει οτι με ακολουθούν, ενώ γύρω μου δεν υπάρχει κανείς απολύτως. Αλλά αυτά τα τελευταία, νομίζω οτι τα έχουμε βιώσει όλοι, λίγο-πολύ. 
Όπως και «φαινόμενα» σαν το deja-vu, κάποια όνειρα που βγαίνουν, και τα λοιπά.

Ένα άλλο θέμα που είχαμε, για ένα φεγγάρι, ήταν το …Άρωμα. 

Ένα έντονο άρωμα, απροσδιόριστα αντρικό ή γυναικείο που ερχόταν κι αυτό, κι έφευγε..

Το αεράκι
Στο σπίτι που μένουμε από το 2000, είχαμε στο παρελθόν παρατηρήσει, κανα δυό περίεργα πραγματάκια. 
Ένα αεράκι, ήταν το πρώτο. 
Φυσούσε απο το πουθενά, με όλες τις πόρτες και τα πορτοπαράθυρα κλειστά, και καλά μονωμένα. 
Φυσούσε για λίγο, το ένιωθες να σε αγγίζει στο δέρμα, και μετά σταματούσε. 
Σταματούσε ξαφνικά, όπως ακριβώς ξεκινούσε.
Σταματούσε ξαφνικά, όπως ακριβώς ξεκινούσε.
Το Άρωμα

Ένα άλλο θέμα που είχαμε, για ένα φεγγάρι, ήταν το …Άρωμα. 
Ένα έντονο άρωμα, απροσδιόριστα αντρικό ή γυναικείο που ερχόταν κι αυτό, κι έφευγε. 
Ποτέ δεν έμενε για ώρες. 
Και μύριζε κάθε φορά, σε διαφορετικά σημεία του σπιτιού.
Και σε πολύ περίεργες ώρες, λχ στις 6.30 το πρωί. 
Μας ήταν πολύ δυσκολο να το εξηγήσουμε, αποκλεισαμε κάθε πιθανότητα να έρχεται απο κάποιο γείτονα δίπλα, και το ρίξαμε σε μια …γιαγιά που έμενε παλιά στο ίδιο σπίτι και είχε αφήσει εκεί την τελευταία της πνοή.
Το…μυστήριο αυτό λύθηκε όταν συνάντησα μια μέρα στο ασανσέρ τον 4ετή της Σχολής Ευελπίδων που το φορούσε.

Τη δεύτερη μου εμπειρία με δαιμονισμένο άνθρωπο, τη βίωσα σε ένα μοναστήρι, με έναν, μακαριστό πια, Γέροντα…

Το τρίτο και τελευταίο μέρος των παράξενων εξομολογήσεων του Απόστολου Παππά.
Το μπαλόνι.
Το μπαλόνι ήταν έναν συνηθισμένο μπαλονάκι με ήλιον, σαν αυτά που πουλάνε για τα παιδιά, σε παζάρια και πανηγύρια. 
Το μπαλόνι λοιπόν αυτό έκανε βόλτες μέσα στο σπίτι. 
Ξεκινούσε από το καθιστικό και έφτανε μέχρι το παιδικό δωμάτιο – που τότε δεν ήταν παιδικό, το χρησιμοποιούσα ως γραφείο και είχα εκεί το pc μου.
Εξορκισμός
Φαντάζομαι οτι θα έχετε δει τον Εξορκιστή, τον Εξορκισμό της Έμιλυ Ρόουζ, ή άλλες, ανάλογες ταινίες. 
Σε ένα μοναστήρι της Πελοποννήσου, είχα την πρώτη μου εμπειρία από δαιμονισμένο. 
Ήταν μια κοπέλα, γύρω στα 19 με 20. 
Μου είχε κάνει εντύπωση οτι δεν μπορούσαν να τη συγκρατήσουν, να την "κάνουν καλά", τέσσερις γεροδεμένοι άντρες.
Τη δεύτερη μου εμπειρία με δαιμονισμένο άνθρωπο, τη βίωσα σε ένα μοναστήρι, με έναν, μακαριστό πια, Γέροντα. 
Προσπαθούσε να εκδιώξει το δαιμόνιο απο τον δυστυχή "κατεχόμενο" άνθρωπο με έναν Σταυρό.
Ο δαιμονισμένος τότε, άρχισε να τον κολακεύει. 
Τι θες απο μένα; φύγε μακριά μου, εσύ είσαι Άγιος..Άγιος!. 
Ο Γέροντας κατάλαβε το τέχνασμα του Πονηρού, προφανέστατα ήθελε να του εξάψει μέσα του το θανάσιμο αμάρτημα της αλαζονείας.
-. ΔΕΝ είμαι άγιος, είμαι γη και σποδός… χώμα και νερό, του απάντησε. 
Ένα κάτι-σαν-σούρσιμο ακούστηκε και ο ασθενής έπεσε λιπόθυμος.
Προσωπικά βέβαια, είμαι αρκετά επιφυλακτικός σε θεωρίες και περιπτώσεις δαιμονισμού, φρονώ οτι τις περισσότερες φορές, μιλάμε για ψυχοπαθολογικές ή νευρολογικές καταστάσεις. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Το κλαρίνο να παίζει
OK, το περιστατικό δεν το έχω βιώσει προσωπικά, αλλά είναι απο τις φάρσες, που κάνουν συχνά στα χωριά.
Στην επαρχία, γίνονται αυτά. Φάρσες, στοιχήματα, σκηνικά διάφορα. 
Ο παππούς μου, για παράδειγμα, πιτσιρικάς έτι ων, έβαζε στοίχημα οτι θα πήγαινε στο νεκροταφείο τη νύχτα μόνος, και ως απόδειξη, λάδι απο τα καντήλια, ή κάποιο άλλο είδος, απο τα μνήματα.
Μια παρέα λοιπόν, σε κάποιο χωριό της Στερεάς, μετά απο αρκετή νυκτερινή οινοποσία, μετέβη στο νεκροταφείο του χωριού. 
Ο ένας απο αυτούς, είχε και το κλαρίνο του μαζί. «
-. Σε παρακαλώ ρε αδερφέ, πάμε στον τάφο του παππού μου, θέλω να του παίξεις το αγαπημένο του κομμάτι. 
-. Έγινε, πάμε. 

Πάνε πάνω τον ταφο, πάει κάποιος κρυφά και δένει τον κλαριτζη απ το κάγκελο του τάφου.
 Σχεδόν τύφλα στο μεθύσι, ο οργανοπαίκτης δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε. 

Βάζει κάποιος μια φωνή, 
-. Πάμε ρε, οι πεθαμένοι σηκωθηκαν και μας κυνηγάνε.
 
Αρχισαν να τρέχουν όλοι, ο τύπος κίνησε να φύγει κι αυτός, και πιασμένος καθώς ήταν, ένιωσε να τον τραβάνε πίσω. 
Ακόμα δεν έμαθα αν τελικά τη γλίτωσε τη συγκοπή.
Παιχνιδάκια με τον.. έξω απο δω.
Δεκαετία του 80, Παρνασσός. 
Σε μια κατασκήνωση, που πήγαινα συχνά τα καλοκαίρια μικρός, ένα παιδί, μετά από ένα άγριο τσακωμό, είχε πει οτι είχε συναντήσει τον Κυριούλη με τα Κέρατα και το Μούσι στο δάσος, να του γελάει σαρδόνια και να τον καλεί κοντά του.
Είχαμε τότε την φαεινή ιδέα, να …καλέσουμε τον Κυριούλη, για ένα «γειά». 
Πιτσιρικάδες που μαλακίζονται και πειραματίζονται. 
Θα έχετε ακούσει τη γνωστή φάση με τα κεριά και τους καθρέφτες, το διάβασμα του «
Πάτερ Ημων ανάποδα. 
Λένε οτι εμφανίζεται, ο ίδιος ο Άρχων του Σκότους, in flesh. 
Πήραμε 2 κεριά και ένα καθρέφτη, ένα στην κάθε πλευρά. Με ένα μαύρο ύφασμα στις πλευρές του καθρέφτη. 
Είχαμε ήδη γράψει το Πάτερ Ημών ανάποδα, συλλαβή προς συλλαβή.
Κάποιος ξεκίνησε να το διαβάζει, με τελετουργικό τρόπο. 
Δεν το τελείωσε ποτέ, για να δούμε αν θα είχαμε …επισκέψεις. 
Στη μέση περίπου, και ενώ μέχρι τότε επικρατούσε απολυτη σιωπή στο δάσος, αρχισαν να ουρλιάζουν σκυλιά. 
Πολλά σκυλιά, σε ενα οργισμένο, μακρόσυρτο αλύχτισμα.
Διακόψαμε αμέσως την τελετή, χωρίς να δούμε καμία τερατομορφή ή κάτι άλλο παραφυσικό. Tην επόμενη μέρα, κάποιος με ρώτησε, αν το βράδυ βάφαμε με μαρκαδόρους τις λάμπες, στην πετρόχτιστη «σκηνή» που μέναμε. 
Ηταν ένα συνηθσμένο παιχνίδι, στην κατασκήνωση. 
Του απάντησα πως δεν κάναμε κάτι τέτοιο. 
-. Περίεργο, μου είπε. Χθες βράδυ, η σκηνή σας, φωτιζόταν περίεργα. Και άλλαζε, διαρκώς χρώματα.
Ίσως είναι καλύτερα, άνθρωποι, να αφήνουμε το Άγνωστο στην ησυχία του…

https://apodyoptes.com/2018/01/06/epafes-me-tin-alli-plevra-meros-a/

Μια νύχτα στο Πολύγωνο - από τα Αινίγματα του Σύμπαντος...

Νύχτα. 

Νοέμβρης του 1976. 

Δευτεροετής φοιτητής τότε. 
Μόλις είχα φύγει από ένα φιλικό σπίτι, σε κάποιο στενό στο Πολύγωνο, μετά τα σημερινά Δικαστήρια, τότε σχολή Ευελπίδων.
Ο ουρανός ήταν κατακάθαρος, αφέγγαρος, γεμάτος άστρα, ορατά από την σκοτεινή γωνιά της Αθήνας που στεκόμουν και η τσουχτερή δροσούλα είχε αρχίσει να απλώνεται κάνοντάς μας να κουμπώνουμε τα μπουφάν.
Ήταν 11 παρά τέταρτο και περίμενα λεωφορείο για τον σταθμό του «Ηλεκτρικού» στην Βικτώρια. 
Βημάτιζα πέρα-δώθε, μπροστά από μια στάση στην Κων/νου Τσαλδάρη, με τα χέρια στις τσέπες, ενώ κάτω από το υπόστεγο της στάσης στεκόταν όρθιος ένας καλοντυμένος 30άρης περίπου. 
Ήλπιζα να προλάβαινα το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου που περνούσε στις 12 έξω από τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά.
Ξημέρωνε Κυριακή και είχα να ετοιμάσω την έκθεση εργαστηρίου της προηγούμενης Δευτέρας, ώστε να την παρέδιδα στον βαθμολογητή κατά την διάρκεια του μεθαυριανού εργαστηρίου. 
Και ήταν αρκετή δουλειά για να γίνει, μιας κι έπρεπε να παρουσιαστεί η χρονική εξέλιξη τεσσάρων διαφορετικών πειραμάτων εφελκυσμού και θραύσης, διαφόρων υλικών. 
Κοντολογίς, πάνω από 200 μετρήσεις και τουλάχιστον οκτώ διαγράμματα και στην συνέχεια εξαγωγή της μαθηματικής έκφρασης του φαινομένου για κάθε υλικό.
Για μια στιγμή ένιωσα να δυσανασχετώ από το πέρα-δώθε και σταμάτησα κάτω από το υπόστεγο ακριβώς στην έξοδο της στάσης προς τον δρόμο. 
Πήρα ανάσα και πρόσεξα ότι δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος. 
Απόλυτη ερημιά. 
Ο κόσμος που γλεντούσε την ώρα εκείνη, βρισκόταν ήδη μέσα στα διάφορα μαγαζιά ενώ οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν, επιτέλους, μετά από 6 μέρες εργασία. 
Δεν είχε ακόμα καθιερωθεί το πενθήμερο και ίσχυε το βιβλικό "Ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου"
Άρχισα πλέον να παρατηρώ τον φαρδύ δρόμο, την ενδιάμεση νησίδα με τα χαμηλά φυτά, τις λιγοστές -σκοτεινές οι περισσότερες- μαρκίζες και τις κάθετες ταμπέλες και, για μια στιγμή, είχε επικρατήσει τόσο απόλυτη ησυχία, καθώς μήτε βήματα ανθρώπου ακούγονταν μήτε αυτοκίνητο φαινόταν σε όλο το μήκος του δρόμου, που ανατρίχιασα στην ξαφνική αίσθηση ότι μόνο εγώ κι ο καλοντυμένος πίσω μου, μείναμε στον κόσμο. 
Ήταν τόση η ησυχία που θυμάμαι καθαρά να τον ακούω πίσω από τον ώμο μου να χουχουλιάζει τα χέρια του που είχαν παγώσει.
Εξέπνευσα αργά το χνώτο μου και το παρατήρησα να σχηματίζει ένα αραιό συννεφάκι υδρατμών μπροστά στο πρόσωπό μου. 
Είχε κρυώσει αρκετά η βραδιά λόγω της ξαστεριάς. 
Ύψωσα το κεφάλι μου να χαζέψω τον καθαρό έναστρο ουρανό και ξαφνικό ρίγος διέτρεξε την ραχοκοκαλιά μου.
Πάνω από το στέγαστρο της στάσης, χαμηλά, ένα σχεδόν σκοτεινό τόξο κύκλου άρχισε να ξεπροβάλλει, αργά και αθόρυβα, σβήνοντας ένα-ένα τα άστρα, καθώς έμοιαζε σαν μια υγρή σκοτεινιά που εξαπλώνονταν πάνω από το κεφάλι μου. 
Προχωρώντας, σταδιακά, φάνηκαν φώτα σε χρώματα κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μπλε να αναβοσβήνουν κυκλικά.
Μια ελαφρά κραυγή ξέφυγε απ’ το στόμα μου κάτι σαν "Αμάν, τι είν’ τούτο"
Άρχισα να κάνω βιαστικά νοήματα στον καλοντυμένο να έρθει στην έξοδο του υπόστεγου, δείχνοντάς του τον ουρανό. 
Ο τύπος σηκώθηκε από το παγκάκι της στάσης και ήρθε δίπλα μου έξω στον έρημο δρόμο. Γύρισε να κοιτάξει κι έμεινε για μια στιγμή με το στόμα ανοιχτό, αποσβολωμένος. 
Στη συνέχεια πάτησε φωνή «Ωω, ρε φίλε μου!» κι έφυγε τρέχοντας προς την είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου χώθηκε στο πλατύ κεφαλόσκαλο.
Απέμεινα μόνος να κοιτάζω το τεράστιο κυκλικό αντικείμενο να αιωρείται αθόρυβα, ναι αθόρυβα, σε όλο του το μεγαλείο, γεμίζοντας τον ουρανό πάνω από την Τσαλδάρη. 
Η ησυχία ήταν τόσο απόλυτη που άκουγα την βαριά ανάσα μου μόνο. 
Παρατήρησα ότι τα χρωματιστά φώτα έπαιζαν με διαφορετική φάση δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τρία φώτα γυρνούσαν κυκλικά κάτω από το αντικείμενο αλλάζοντας χρώματα. Θύμιζε χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.
Στο κέντρο του κυκλικού δίσκου υπήρχαν τρία μεγάλα φώτα λευκά με μια απόκλιση στο γαλάζιο, όπου φαίνονταν σαν να εκτόξευαν κάτι αχνό προς τα κάτω, σαν λεπτές ινώδεις ροές, προς το έδαφος. 
Θύμιζαν τουρμπίνες σκάφους όπως εκτοξεύουν φλόγα πίσω τους, κατά την απογείωση. 
Μόνο που οι «φλόγες» ήταν λευκές κι αθόρυβες.
Όλη η εξωτερική περιφέρεια του κύκλου παρουσίαζε έναν αχνό ιριδισμό στην επαφή της με τον αέρα, σαν μικροσκοπικούς σπινθήρες κι επίσης φαινόταν, το ίδιο αχνά, να ιριδίζει ένας λεπτός κύκλος ανάμεσα στα τρία εσώτερα φώτα και στα εξώτερα χρωματιστά.
Διαπίστωσα ότι ο αρχικός μου τρόμος είχε μετατραπεί σε δέος αλλά η ψυχραιμία μου είχε επανέλθει και παρατηρούσα προσεκτικά ό,τι μπορούσα να διακρίνω. 
Τα φώτα άλλαξαν γρήγορα ρυθμό και σχέδιο, έμοιαζαν να κινούνται ακανόνιστα αλλάζοντας διαρκώς κατεύθυνση κι ο δίσκος άρχισε να γλιστρά όλο και πιο γρήγορα στον αέρα. 
Το άγνωστο αντικείμενο, πλέον, επιταχυνόταν και, καθώς περνούσε πάνω από τον δρόμο, το κάλυπταν γοργά οι στέγες των απέναντι σπιτιών, μέχρι που χάθηκε.
Έμεινα στον έρημο δρόμο να περιμένω, άγνωστο τι, με την ανάσα βαριά και χαμένος σε ένα θολό τοπίο σκέψεων όπου καμία δεν σχηματιζόταν στην επιφάνεια του νου με σαφήνεια. Κοίταξα το ρολόι μου. 11 παρά 7 . 
Ούτε 3 λεπτά καθαρό χρόνο δεν είχε κρατήσει όλη η πτήση αν και φάνηκε πολύ περισσότερο.
Γύρισα το κεφάλι προς το πεζοδρόμιο, πίσω από την στάση και προς το κεφαλόσκαλο της πολυκατοικίας, αναζητώντας με το βλέμμα τον καλοντυμένο τριαντάρη. 
Άφαντος. 
Στάθηκα στην άκρη στο πεζοδρόμιο, με ταραχή και σύγχυση, να χαζεύω πότε τον ουρανό, πότε τον δρόμο, όταν διέκρινα στο βάθος το ποθούμενο λεωφορείο.
Για να είμαι ειλικρινής δεν καλοθυμάμαι πώς έφτασα στο σπίτι. 
Μάλλον άλλαξα συγκοινωνίες όπως είχα προγραμματίσει. 
Όλα έγιναν κάπως αυτόματα, μέχρι που μπήκα στον χώρο της κουζίνας όπου βρήκα την αδελφή μου να διαβάζει κάποιο μυθιστόρημα, μια απόλαυσή της του Σαββατοκύριακου, μιας και τις υπόλοιπες μέρες διάβαζε για το σχολείο και για τις εισαγωγικές εξετάσεις.
Σήκωσε το κεφάλι για να με καλησπερίσει κι έμεινε να με κοιτάζει άφωνη. 
Πρέπει να είχα τελείως φευγάτο ύφος, κάτι ανάμεσα σε αφηρημένο και χαζεμένο.
-Είσαι λίγο χλωμός κι ανέκφραστος, είπε.
Ένευσα «ναι» με το κεφάλι και πήγα προς την τουαλέτα, ακούγοντάς την πίσω μου να με ρωτά αν έγινε κάτι σοβαρό στην παρέα.
-Όχι, της απάντησα και μπήκα στο μπάνιο. 
Αφού έριξα κρύο νερό στο πρόσωπο και πήρα δυό ανάσες, βγήκα και κάθισα στην καρέκλα στην αντίκρυ πλευρά του τραπεζιού. 
Σήκωσα το βλέμμα και την κοίταξα για λίγο ίσια στα μάτια. Αλαφιάστηκε.
-Τι σου συνέβη; με ρώτησε.
Της περιέγραψα αναλυτικά τι είχα δεί κι έμεινε να με κοιτάζει με αμφιβολία χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά της.
-Είσαι σίγουρος για όσα είδες;
Της θύμισα την αντίδραση του καλοντυμένου τριαντάρη. Ακόμα κι αν εγώ ήμουν σε παράκρουση, αυτός γιατί να φύγει τρέχοντας;
-Θα ήταν το διαφημιστικό ελικόπτερο και σας ξεγέλασε, είπε γελώντας.
Εκείνες τις μέρες μια διαφημιστική εταιρεία είχε φέρει ένα ελικόπτερο που είχε βάλει από κάτω του ένα μεγάλο πλαίσιο με λάμπες διαφόρων χρωμάτων και σχημάτιζε στον νυχτερινό ουρανό κυλιόμενα γράμματα διαφημίζοντας διάφορα προϊόντα.
Επανέλαβα αυτό που είδα και της υπενθύμισα ότι από όλη την σκηνή απουσίαζε εντελώς ο ήχος. Το είχα δει άλλη φορά το συγκεκριμένο ελικόπτερο και ο θόρυβός του ήταν αδύνατον να καλυφθεί ακόμα και από πυκνή κυκλοφορία αυτοκινήτων.
Το μάτι μου έπεσε στο ρολόι του τοίχου. 

Έδειχνε 12:25′. 
Αφηρημένα το συνέκρινα με το ψηφιακό ρολόι στο χέρι μου, αγορασμένο, τότε, πανάκριβα, που το καμάρωνα για την ακρίβειά του. 
Έδειχνε 00:22:15. 
Ξαφνιάστηκα με την διαφορά. 
Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν κακορυθμισμένο το έλασμα ταλάντωσης στο μηχανικό ρολόι του τοίχου. 
Μετά θυμήθηκα ότι ήταν περίπου συγχρονισμένα πριν φύγω για το Πολύγωνο. 
Αλαφιασμένος, υπό το απορημένο βλέμμα της αδελφής μου, σηκώθηκα, πήγα στο χωλ με την κονσόλα του τηλεφώνου, σήκωσα το ακουστικό και σχημάτισα το 141 για να ακούσω το ηχητικό ρολόι του ΟΤΕ: 
"Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι Μηδέν και 26 και 50 δευτερόλεπτα ακριβώς. Μπιπ"
Κοίταξα το ψηφιακό ρολόι στον καρπό μου και δεν πίστευα στα μάτια μου: 00:23:52.
Είχε χάσει 3 ολόκληρα λεπτά, πράγμα αδύνατον.
Γύρισα στην κουζίνα σαν χαμένος. 
Εξήγησα στην αδελφή μου τι ανακάλυψα μόλις. 
Μείναμε και οι δύο να κοιταζόμαστε αδυνατώντας να διατυπώσουμε οποιαδήποτε ικανοποιητική ερμηνεία χωρίς να κάνουμε ακροβατισμούς στην σκέψη και απίθανες υποθέσεις. 
Με αυτή την απορία, σιωπηλά, πήγαμε για ύπνο, αν και άργησε να έρθει, εκείνο το βράδυ. Ώρες στριφογύριζα στο κρεβάτι και προσπαθούσα, με αγωνία, να χρεώσω με δυσλειτουργία το ψηφιακό ρολόι μου. 
Κατέστη αδύνατον.
Την Δευτέρα το μεσημέρι, μετά το εργαστήριο πήγα να ξεκουραστώ σε ένα παλιό πέτρινο δωμάτιο κάπου κάτω από τον Λυκαβηττό που το διατηρούσαμε όλη η παρέα, πληρώνοντας το ενοίκιο ρεφενέ. 
Εκεί βρήκα την κοπελιά μου κι ένα ακόμα φιλικό ζευγάρι να διαβάζουν εφημερίδα και να τρώνε σάντουιτς. 
Ο φίλος, μάλιστα, ήταν αυτός που είχα επισκεφθεί το βράδυ του Σαββάτου στο σπίτι του, στο Πολύγωνο.
Αρχίσαμε να συζητάμε και να ενημερώνουμε τα κορίτσια τι κάναμε το βράδυ εκείνο, τι μουσική ακούσαμε και άλλα τινά, όταν είπα ότι, αφού έφυγα από το σπίτι του και πήγα στην στάση για το λεωφορείο, συνέβη κάτι που αν τους το έλεγα, θα με κορόιδευαν για μια ζωή.
-Για δοκίμασέ μας! 
Είπε γελώντας η κοπελιά μου.
-Υπόσχεστε ότι δεν θα με πάρετε στο ψιλό;
-Υποσχόμαστε.
Μετά από κάμποσο δισταγμό, αποφάσισα να τους περιγράψω τι είδα. 
Έμειναν για μια στιγμή αμίλητοι.
-Τώρα μας μπέρδεψες, είπε ο φίλος μου, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή.
-Γιατί; 
Έμεινα να τον κοιτάζω χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι εννοούσε.
Άπλωσε το χέρι, πήρε την Ελευθεροτυπία, την άνοιξε στην προτελευταία σελίδα με τους γάμους τις κηδείες και τα μονόστηλα και μου έδωσε να διαβάσω το δεξί μονόστηλο, το κατεβατό με τα ειδησάρια. 
Ο τελευταίος τίτλος καθήλωσε το βλέμμα μου.
Άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο πάνω από το Πολύγωνο»
«Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, λίγο πριν τις 11, σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, ένα μεγάλο κυκλικό αντικείμενο, δισκοειδές, στάθηκε για λίγο πάνω από το Πολύγωνο, λίγο πέρα από την σχολή Ευελπίδων. 
Αιωρήθηκε για 2 λεπτά και μετά επιτάχυνε, αργά στην αρχή, όλο και πιο γρήγορα κατόπιν και, παίρνοντας απότομα ύψος, χάθηκε στον σκοτεινό ουρανό, πέρα από την κορυφογραμμή του Υμηττού.
120 άτομα, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καθώς και ασθενείς του Γενικού Νοσοκομείου "Ελπίς" που παρακολούθησαν την πτήση του αντικειμένου από τα παράθυρα του Νοσοκομείου, έδωσαν την ίδια περιγραφή, τονίζοντας ότι είχε πολύχρωμα φώτα που περιστρέφονταν κυκλικά, στην όψη που ήταν στραμμένη στο έδαφος, ενώ η επάνω πλευρά του, με φόντο τον σκοτεινό ουρανό, έμοιαζε να ήταν θολωτή.
Χθες ανακοινώθηκε από την διαφημιστική εταιρεία ότι το ελικόπτερο με την φωτεινή επιγραφή εκτελούσε πτήσεις πάνω από την Αθήνα.
-Μόλις πείσθηκα ότι αυτό που είδα ΔΕΝ ήταν το ελικόπτερο, γύρισα και είπα στην ομήγυρη τονίζοντας προκλητικά το "δεν"
-Πώς είσαι τόσο βέβαιος; με ρώτησαν όλοι με αμφιβολία.
Στράφηκα προς τον φίλο μου και έκανα την ερώτηση που γέμισε αμηχανία την συντροφιά.
-Ό,τι κι αν είδα, πετούσε χαμηλά. 
Την ώρα που έφυγα, αμέσως μετά, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, άκουσες ελικόπτερο να πετά πάνω από το σπίτι σου;
Σκέφτηκε για λίγο. 
Ένευσε όχι. 
Έπεσε βαριά κι εύγλωττη σιωπή. 
Η συζήτηση, λίγα δευτερόλεπτα μετά, άλλαξε εσπευσμένα σε κάτι πιο καθημερινό.
Έκτοτε, δεν ξαναμιλήσαμε για το θέμα! 
Ούτε κι εγώ είπα ποτέ για το ρολόι μου, αλλά, συχνά, το κοιτούσα με καχυποψία, από τότε. 
Σε πείσμα κάθε δικαιολογίας, δεν έχασε ούτε δευτερόλεπτο, μέχρι που τέλειωσε η μπαταρία του.
Λίγες μέρες μετά, έδειχνα στην κοπελιά μου την είδηση, αναδημοσιευμένη, στις τελευταίες σελίδες του νέου τεύχους του περιοδικού "Αινίγματα του Σύμπαντος", διάσημου στο είδος του, τα χρόνια εκείνα.
Με κοίταξε ξανά με εκείνο το σφιγμένο βλέμμα της δυσπιστίας. 

Σιώπησα.
https://apodyoptes.com/2024/09/23/mia-nihta-sto-polygono-astrovamon/

"Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων αλλοφύλων"

Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων αλλοφύλων
Η φράση αυτή αποδίδεται στον Σαμψών και την είπε πριν γκρεμίσει τον ναό των Φιλισταίων!
 (Κριταί ΙΣΤ', 30). 
Μεταφράζεται ως  "ας πεθάνω κι εγώ μαζί με τους αλλόφυλους".
Στις μέρες μας η φράση αυτή χρησιμοποιείται για κάποιον που είναι έτοιμος να θυσιάσει και τον εαυτό του προκειμένου να καταστρέψει τους εχθρούς του.

μυστηριώδες διαστρικό αντικείμενο ταξιδεύει επί του παρόντος στο ηλιακό μας σύστημα, και η θέα είναι πραγματικά εκπληκτική.

Οι αστρονόμοι μόλις αποκάλυψαν την πρώτη πραγματική εικόνα του 3I/ATLAS, του μυστηριώδους διαστρικού αντικειμένου που ταξιδεύει επί του παρόντος στο ηλιακό μας σύστημα, και η θέα είναι πραγματικά εκπληκτική. 
Η εικόνα, που τραβήχτηκε από το ισχυρό διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, είναι η πιο καθαρή εικόνα που έχει δει ποτέ η ανθρωπότητα από αυτόν τον κοσμικό περιπλανώμενο.
Σε αντίθεση με τους συνηθισμένους κομήτες ή αστεροειδείς που γεννήθηκαν στο ηλιακό μας σύστημα, το 3I/ATLAS προέρχεται από τα βάθη ενός άλλου αστρικού συστήματος, μεταφέροντας μυστικά ηλικίας δισεκατομμυρίων ετών. 
Η εικόνα του δείχνει ένα λαμπερό, επιμήκη σώμα με ένα ασυνήθιστο μοτίβο φωτεινότητας, που εγείρει νέα ερωτήματα σχετικά με τη σύνθεσή του. 
Οι πρώτες αναλύσεις υποδηλώνουν ότι η επιφάνειά του μπορεί να μην συμπεριφέρεται όπως οι τυπικοί παγωμένοι κομήτες και ότι θα μπορούσε να είναι κατασκευασμένο από εξωτικά υλικά που δεν έχουμε ξαναδεί.
Αυτό που κάνει το 3I/ATLAS ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι η απρόβλεπτη συμπεριφορά του. 
Αυτή η παράξενη συμπεριφορά θυμίζει το μυστήριο του 'Oumuamua, του πρώτου διαστημικού αντικειμένου που ανιχνεύθηκε το 2017, το οποίο επίσης εξέπληξε τους επιστήμονες με την ανεξήγητη επιτάχυνσή του.
Ο Avi Loeb του Χάρβαρντ έχει ήδη προτείνει ότι οι διαστημικοί επισκέπτες όπως αυτός θα μπορούσαν να είναι φυσικοί αγγελιοφόροι ή κάτι πολύ πιο προηγμένο. 
Ενώ η επικρατούσα επιστημονική άποψη τείνει προς ασυνήθιστες αλλά φυσικές εξηγήσεις, το μυστήριο παραμένει ανοιχτό.
Αυτή η εικόνα σηματοδοτεί την αρχή ενός συναρπαστικού κεφαλαίου στην αστρονομία. 
Για πρώτη φορά, δεν παρακολουθούμε απλώς την πορεία ενός διαστημικού ταξιδιώτη, αλλά τον βλέπουμε πραγματικά, pixel προς pixel, λεπτομέρεια προς λεπτομέρεια. 
Και καθώς συρρέουν νέα δεδομένα, το 3I/ATLAS μπορεί να μας αναγκάσει να αντιμετωπίσουμε ερωτήματα για το σύμπαν που δεν τολμήσαμε ποτέ να θέσουμε.
Και ήδη η αντίστροφη μέτρηση έχει επίσημα ξεκινήσει. 
Αστρονόμοι από όλο τον κόσμο παρακολουθούν το παράξενο διαστημικό αντικείμενο γνωστό ως 3I/ATLAS, και οι εικασίες έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους. 
Επίσημα χαρακτηρισμένο ως διαστημικός βράχος, αυτό το ταξιδιωτικό αντικείμενο από πέρα από το ηλιακό μας σύστημα έχει μπερδέψει τους επιστήμονες με κινήσεις και συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν με αυτές των συνηθισμένων κομητών ή αστεροειδών.
Η τροχιά του έχει μετατοπιστεί με τρόπους που δεν μπορούν να εξηγηθούν μόνο από τη βαρύτητα. 
Εκρήξεις αερίου; Πολύ αδύναμες. 
Θραύσματα πάγου; Δεν ταιριάζουν. 
Οι ανωμαλίες είναι τόσο ασυνήθιστες που ορισμένοι ερευνητές, μεταξύ των οποίων και ο αστροφυσικός του Χάρβαρντ Avi Loeb, έχουν προτείνει να μην αποκλείσουμε την πιθανότητα ύπαρξης προηγμένης τεχνολογίας. 
Μήπως το 3I/ATLAS είναι κάτι περισσότερο από ένα βράχο;
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι θεωρίες έχουν εκραγεί. 
Κάποιοι το αποκαλούν μητρικό σκάφος καμουφλαρισμένο ως κομήτης. 
Άλλοι πιστεύουν ότι μεταφέρει ανιχνευτές — ή τουλάχιστον αποδείξεις για πολιτισμούς πολύ παλαιότερους από τον δικό μας. Ενώ η επικρατούσα επιστημονική κοινότητα παραμένει επιφυλακτική, η έλλειψη σαφών απαντήσεων μόνο τροφοδοτεί την περιέργεια.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το 3I/ATLAS διασχίζει το ηλιακό μας σύστημα με μια τροχιά που δεν έχει ξαναδεί. 
Είναι ένας αγγελιοφόρος από ένα άλλο άστρο, που μεταφέρει μυστικά από κόσμους που ίσως δεν φτάσουμε ποτέ. 
Είτε είναι φυσικό είτε όχι, η παρουσία του μας υπενθυμίζει ότι το σύμπαν είναι ακόμα γεμάτο μυστήρια που περιμένουν να αποκαλυφθούν.
Προς το παρόν, όλα τα βλέμματα – και τα τηλεσκόπια – παραμένουν στραμμένα στο αντικείμενο Atlas. 
Θα αποδειχθεί ένα εξωτικό κομμάτι κοσμικών συντριμμιών ή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην ιστορία της ανθρωπότητας; 
Ο χρόνος τρέχει, η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και η αλήθεια μπορεί σύντομα να αποκαλυφθεί.

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

https://www.facebook.com/whatthefacttttt

https://www.facebook.com/deepuniversee

«Ανίκανη» η πράσινη ανάπτυξη να μας σώσει από την ηχορύπανση

Το άρθρο μπορεί να είναι παλιό,αλλά δυστυχώς τα προβλήματα από την ηχορύπανση συνεχώς επιδεινώνονται και η πολιτεία κωφεύει στις συνεχείς εκλύσεις των πολιτών για βοήθεια!!!

Η ηχορύπανση αποτελεί τη δεύτερη σοβαρότερη ρύπανση μετά την ατμοσφαιρική.
Η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα τον θόρυβο ως πρόβλημα, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμα και στην νεοεισαχθείσα στην Ελλάδα "πράσινη ανάπτυξη", το ζήτημα του θορύβου δεν περιλαμβάνεται. Αυτά προέκυψαν στην ημερίδα που διοργάνωσαν το ΙΕΜΑ (Ινστιτούτο Έρευνας και Ακουστικής) και το ΕΛΙΝΑ (Ελληνικό Ινστιτούτο Ακουστικής) με τίτλο "Θόρυβος: ένα πρόβλημα που χρειάζεται λύσεις". 
Το 600 π.Χ., οι Συβαρίτες της Κάτω Ιταλίας είχαν απαγορέψει τις θορυβώδεις εργασίες, όπως τη μεταλλουργία, στα όρια της πόλης τους.
Ομοίως, στην αρχαία Ρώμη τα άρματα δεν επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη νύχτα.
Στη σημερινή πολύβουη και εξαιρετικά σύνθετη ζωή οι θόρυβοι έρχονται από όλες τις μεριές: το κυκλοφοριακό, τα αεροσκάφη, τη βιομηχανία, τις οικοδομικές εργασίες, οικιακές συσκευές ακόμα και από τη διασκέδαση. 
Το ανθρώπινο αυτί δέχεται την ένταση του ήχου μέχρι τα 140db (ντεσιμπέλ), που είναι και το όριο πόνου.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει θεσπίσει από το 1999 ως ανώτατο όρι θορύβου τα 55db, ενώ το κατώφλι για την αύξηση του κινδύνου είναι τα 60db.
Σημαντικό ρόλο παίζει τί είδους είναι ο ήχος, κρουστικός, επαναλαμβανόμενος, στιγμιαίος ή με αυξομειώσεις.
Ενδεικτικά μια μέτρηση του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου έδειξε ότι στη λεωφόρο Κηφισίας ο θόρυβος κυμαίνεται από τα 65db ως 84db.
Μια ηλεκτρική σκούπα έχει ήχο 70-80db και το σεσουάρ 90db.
Οι γιατροί Νίκος Σωτηρόπουλος και Αλέξανδρος Χαραλαμπίδης αναπτύσσοντας τις επιπτώσεις του θορύβου στην υγεία που υποτιμώνται, αλλά είναι ύπουλες και έρχονται με τα χρόνια, ανέφεραν ότι "η έκθεση στο θόρυβο σχετίζεται με επιδείνωση ψυχικών ασθενειών, στεφανιαία νόσο, αύξηση αρτηριακής πίεσης και αγγειακών νοσημάτων, αύξηση κορτιζόλης και χοληστερόλης, παχυσαρκία, αγχωτικά επεισόδια, παρεμπόδιση ύπνου, 

βλάβη ακοής, 

μείωση της απόδοσης των εργαζομένων και των μαθητών."
Η Φωτεινή Χιωνιανάκη, πολιτικός μηχανικός και περιβαλλοντολόγος επισήμανε ότι "οι περιβαλλοντικοί όροι στην Ελλάδα παραμένουν πλημμελείς".
Τα όρια που ισχύουν για τον κυκλοφοριακό θόρυβο με το Ν17252/20.5.1992 του ΥΠΕΧΩΔΕ επιτρέπουν 67-70db για νέα οδικά έργα και σε απόσταση 2 μέτρα από την πρόσοψη του κτιρίου. "Αυτός ο νόμος, πέρα του ότι δεν εφαρμόζεται, αφορά δρόμους που κατασκευάστηκαν μετά το 1981, όχι, για παράδειγμα, τη Βασιλίσσης Σοφίας" επισημαίνει η κ. Χιωνιανάκη.
Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πραγματοποιήσει μελέτες και έχουν θεσπίσει όρια που τα τηρούν.
Η Ιταλία καθιέρωσε όριο σε σχέση με το χαρακτήρα κάθε περιοχής, ας πούμε σε μέρη που βρίσκονται νοσοκομεία και σχολεία το πρωί το όριο είναι 50db και το βράδυ 40db.
Η Ρώμη, όπως και το Βερολίνο έχουν χωριστεί σε κατηγορίες σε σχέση με την ακουστική κατηγοριοποίηση των περιοχών. 
Ο Τάσος Βασιλειάδης, ηλεκτρολόγος μηχανολόγος -σύμβουλος ακουστικής, ανέφερε ότι "στην Ελλάδα για την προστασία από το θόρυβο υπάρχει νομοθεσία από το 1981 (Ν1180/1981) και έκτοτε έχει συμπληρωθεί με άλλες νομοθετικές διατάξεις.
Πάσχουμε όμως στην εφαρμογή, υπάρχουν και εσωτερικές ασάφειες στους νόμους, δεν έχουν γίνει μελέτες και δεν πραγματοποιούνται έλεγχοι". 
Ενδιαφέρον αποτελεί η εφαρμογή του νόμου της κοινής ησυχίας, όταν "η στάθμη του θορύβου κρίνεται υποκειμενικά κατ' εκτίμηση της αστυνομικής αρχής, όπως αναφέρεται στην αντίστοιχη νομοθεσία", ενημέρωσε ο κ.Βασιλειάδης.
Ο Μανόλης Τζεκάκης, καθηγητής αρχιτεκτονικής, αναφέρθηκε στην ηχοπροστασία στους χώρους διαβίωσης. 

Ο "ελληνικός κανονισμός κτιριακής ηχοπροστασίας" χωρίζει τα κτίρια σε πέντε κατηγορίες ακουστικής άνεσης (από πολύ υψηλή ως πολύ χαμηλή).
Παλιότερα οι κατηγορίες ήταν τρεις (υψηλή-κανονική-χαμηλή) και όλα τα κτίρια έπρεπε να καλύπτουν τουλάχιστον τη μεσαία κατηγορία. Στο νέο κανονισμό "δεν υπάρχει υποχρέωση ένταξης σε κατηγορία, πρέπει όμως να εκπονηθεί μελέτη ηχοπροστασίας και να επιλεγεί μια κατηγορία που θα χαρακτηρίζει το κτήριο.

Δεν εφαρμόζεται όμως έλεγχος από τις πολεοδομικές υπηρεσίες. "
πηγή:http://www.protothema.gr

https://politesenoskatoteroutheou.blogspot.com/

Ανώτατα επιτρεπόμενα όρια θορύβου

Οι ενεργοί πολίτες ζητούν και έχουν πετύχει πολλά.

Προεδρικό διάταγμα: Αριθ. 1180/81 (ΦΕΚ 293/Α/6-10-1981)

Περί ρυθμίσεως θεμάτων αναγομένων εις τα της ιδρύσεως και λειτουργίας βιομηχανιών, βιοτεχνιών,

πάσης φύσεως μηχανολογικών εγκαταστάσεων και αποθηκών και τη εκ τούτων διασφαλίσεως

περιβάλλοντος εν γένει.

Για τις εγκαταστάσεις που βρίσκονται σε επαφή με κατοικούμενα κτίσματα το ανώτερο επιτρεπόμενο όριο θορύβου καθορίζεται στα 45 dB(Α), ανεξάρτητα από την περιοχή που βρίσκεται η εγκατάσταση. Ο θόρυβος τότε μετριέται μέσα στο κατοικημένο κτίσμα με ανοιχτές πόρτες και παράθυρα.

Ως ανώτατα επιτρεπόμενα όρια θορύβου, στο όριο ιδιοκτησίας της δραστηριότητας καθορίζονται τα

ακόλουθα :

α. Για αστικές περιοχές : τα 50 dB(A)

β. Για περιοχές που κυριαρχεί εξ ίσου το αστικό και το βιομηχανικό στοιχείο: τα 55 dB(A)

γ. Για περιοχές που κυριαρχεί το βιομηχανικό στοιχείο: τα 65 dB(A)

δ. Για θεσμοθετημένες βιομηχανικές περιοχές : τα 70 dB(A)

ε. Μέσα σε κατοικούμενα κτίσματα, ανεξαρτήτως σε ποια περιοχή βρίσκονται: τα 45 dB(A)

https://www.youtube.com/watch?v=PiqypE7_erU

https://www.facebook.com/politesenos.katoteroutheou

Σε δεκάδες χιλιάδες μετριούνται οι πρόωροι θάνατοι από καρδιακές ασθένειες που καταγράφονται ετησίως και αποδίδονται στη μακροχρόνια έκθεση σε θόρυβο

Το άρθρο μπορεί να είναι παλιό,αλλά δυστυχώς επίκαιρο όσο ποτέ!!!

Hμερομηνία δημοσίευσης: 20-07-08

75 ντεσιμπέλ σε ώτα μη ακουόντων!

Εκτός ορίων η ηχορρύπανση στην Αθήνα αλλά και το ΥΠΕΧΩΔΕ, που έχασε την ευρωπαϊκή προθεσμία για σύνταξη χαρτών θορύβου 

«Τους ξύπνησες όλους. Γιατί;»
Ποιος θυμάται πια εκείνη τη διαφημιστική εκστρατεία κατά της ηχορρύπανσης;
Σίγουρα όχι οι Αρχές, που εδώ και πολλά χρόνια φαίνεται να έχουν κλείσει μάτια και… αυτιά στο πρόβλημα.
Ούτε το καμπανάκι κινδύνου που κρούουν οι ειδικοί (ο θόρυβος βλάπτει την ανθρώπινη υγεία, όπως η μόλυνση του νερού και του αέρα, τονίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) ούτε καν οι συνεχείς διαμαρτυρίες των κατοίκων των μεγαλουπόλεων, ότι η ηχορρύπανση αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες υποβάθμισης της ποιότητας ζωής τους, διαταράσσουν τον ύπνο των αρμοδίων, που αμελούν και τις σχετικές ευρωπαϊκές υποχρεώσεις τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι έναν χρόνο μετά τη λήξη της προθεσμίας για τη σύνταξη στρατηγικών χαρτών θορύβου σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις άνω των 250.000 κατοίκων (θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί πέρυσι τον Ιούνιο), οι ελληνικές Αρχές δεν έχουν καν προκηρύξει τον σχετικό διαγωνισμό.
Και ο θόρυβος συνεχίζεται…
Σύμφωνα με τελευταίες μετρήσεις, οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων στη χώρα μας εκτίθενται σε πολλά παραπάνω ντεσιμπέλ από το ανώτατο θεσμοθετημένο όριο, ενώ η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, το Ηράκλειο και η Λαμία συγκαταλέγονται στις πιο θορυβώδεις πόλεις της Ευρώπης.
Υπολογίζεται ότι το 60% των κατοίκων της πρωτεύουσας υποφέρει από τον αστικό και κυκλοφοριακό θόρυβο, ο οποίος ξεπερνά κατά μέσον όρο τα 75 dB (ντεσιμπέλ) ενώ το όριο ανοχής του ανθρώπινου οργανισμού έχει καθοριστεί στα 70.
Οπως είναι αναμενόμενο, σε δυσμενέστερη θέση βρίσκονται όσοι ζουν κοντά σε λεωφόρους με πυκνή κυκλοφορία.
Εχει βρεθεί ότι η στάθμη θορύβου στα μπαλκόνια των ψηλότερων κτιρίων δίπλα στη λεωφόρο Κηφισού, στην περιοχή του Μοσχάτου και του Νέου Φαλήρου ξεπερνά τα 80 dB, ενώ υπάρχουν περιοχές του κέντρου στις οποίες η ένταση ξεπερνά τα 100 dB τις περισσότερες ώρες της ημέρας και της νύχτας…
Την κύρια πηγή θορύβου στην πρωτεύουσα αποτελεί η κυκλοφορία των οχημάτων και ιδίως των δικύκλων.
Υπολογίζεται πως το 5% των αυτοκινήτων και το 40% των δικύκλων που κυκλοφορούν στην Αττική εκπέμπουν στάθμες θορύβου υψηλότερες από τις επιτρεπόμενες.
Και ως γνωστόν, με μοτοσυκλέτες πραγματοποιείται το 10,8% του συνολικού μεταφορικού έργου στην Ελλάδα, με τον αντίστοιχο μέσον όρο της Ε.Ε. να μην ξεπερνά το 2,9% (στη χώρα μας αντιστοιχεί ένα δίκυκλο ανά δύο αυτοκίνητα, στην Ευρώπη η αναλογία είναι 1:7).
Οπως χαρακτηριστικά λέει στην «Κ» ο επίκουρος καθηγητής του Εργαστηρίου Ακουστικής του ΕΜΠ Γιώργος Καμπουράκης, η επιβάρυνση που προκαλούν οι μηχανές είναι πολύ μεγάλη, «μόλις περνάει δίκυκλο, η στάθμη του θορύβου αυξάνεται κατά 10–12 dB», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Ενώ όμως ο νέος ΚΟΚ προβλέπει πρόστιμο 83 ευρώ και αφαίρεση των στοιχείων κυκλοφορίας στα οχήματα χωρίς σιγαστήρα στην εξάτμιση και πρόστιμο 17 ευρώ σε κάθε άσκοπη χρήση της κόρνας, ουδείς πραγματοποιεί τους σχετικούς ελέγχους (αρμόδια είναι η Τροχαία).
Του λόγου το αληθές έχει επιβεβαιώσει με πορίσματά του και ο Συνήγορος του Πολίτη, στον οποίο φθάνουν συνεχώς καταγγελίες σχετικές με ηχορρύπανση.
Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά σε έκθεσή του, «ο έλεγχος του εκπεμπόμενου θορύβου από τα οχήματα από τις αρμόδιες υπηρεσίες είναι από ανύπαρκτος έως ελλιπής», ενώ επίσης «δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος της ποιότητας κατασκευής των εξατμίσεων των οχημάτων». Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις, επίσης, παρατηρεί ο Συνήγορος, στις οποίες έχουν ληφθεί μέτρα περιορισμού του θορύβου γύρω από μεγάλους οδικούς άξονες.
«Μικροκλίμα» θορύβου
Παντελής έλλειψη ελέγχων, ωστόσο, παρατηρείται και όσον αφορά την ηχορρύπανση που προκαλείται από τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη, δεν προβλέπεται η λήψη ηχομονωτικών μέτρων προκειμένου να χορηγηθεί άδεια λειτουργίας ενός καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος, ενώ κανείς δεν ελέγχει εάν τοποθετούνται ηχεία σε εξωτερικούς χώρους μολονότι κάτι τέτοιο απαγορεύεται. «Ακόμα κι όταν διενεργούνται έλεγχοι, οι δήμαρχοι σπάνια προβαίνουν στην προσωρινή σφράγιση του καταστήματος», αναφέρεται σε πόρισμα του Συνηγόρου. «Η κατάσταση βαίνει από το κακό στο χειρότερο», αναφέρει ο κ. Καμπουράκης. «Δεν είναι μόνο το κυκλοφοριακό. Η άνοδος της θερμοκρασίας και η αύξηση της χρήσης κλιματιστικών έχει δημιουργήσει στην Αθήνα ένα “μικροκλίμα” θορύβου, που ταλαιπωρεί ιδιαίτερα τους κατοίκους.
Δεν υπάρχει ωστόσο καμία κινητοποίηση από τις Αρχές για την αντιμετώπιση του προβλήματος, ούτε καν σε επίπεδο καμπάνιας.
Τα αρμόδια όργανα είναι υποστελεχωμένα, με αποτέλεσμα να μη γίνονται οι απαραίτητοι έλεγχοι και μετρήσεις». Επί της ουσίας, προσθέτει, ο καθένας είναι ελεύθερος να προσθέσει «μια νέα πηγή θορύβου στην πόλη».
Από Σεπτέμβριο…
Επειτα από τα παραπάνω, δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμα προχωρήσει στη σύνταξη στρατηγικών χαρτών θορύβου, όπως οφείλουμε βάσει ευρωπαϊκής οδηγίας.
Πράγματι, σύμφωνα με τον επικεφαλής του τμήματος Καταπολέμησης Θορύβων του ΥΠΕΧΩΔΕ, Νικόλαο Καραμέρο, υπήρξε καθυστέρηση «γιατί παραλάβαμε ημιτελή κατάσταση». «Δεν εντάχθηκε το έργο στο Γ΄ ΚΠΣ, τώρα το εντάξαμε στο Δ΄ ΚΠΣ και προχωράμε. Υπολογίζω τον Σεπτέμβριο να προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για τη χαρτογράφηση του θορύβου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη», σημειώνει.
Σύμφωνα πάντως με την τελευταία χαρτογράφηση θορύβου (είχε πραγματοποιηθεί το 1997), οι περισσότεροι οδικοί άξονες του κέντρου της Αθήνας αντιμετωπίζουν προβλήματα ηχορρύπανσης, ειδικά τις ώρες αιχμής. Στο «κόκκινο» βρίσκονται οι οδοί Πατησίων, Αχαρνών και Κηφισίας, στις οποίες σύμφωνα με τους ειδικούς θα πρέπει να μειωθεί η κίνηση στο μισό προκειμένου οι κάτοικοι να «καταλάβουν διαφορά»…
Επιπτώσεις στην υγεία
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, 110 εκατομμύρια άνθρωποι στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην εργασία και στον ύπνο τους εξαιτίας της ηχορρύπανσης.
Σε δεκάδες χιλιάδες μετριούνται οι πρόωροι θάνατοι από καρδιακές ασθένειες που καταγράφονται ετησίως και αποδίδονται στη μακροχρόνια έκθεση σε θόρυβο, ενώ υπολογίζεται ότι 120 εκατομμύρια εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν προβλήματα ακοής εξαιτίας της εργασίας σε συνθήκες θορύβου.
Οι επιπτώσεις της συνεχούς έκθεσης σε θόρυβο ποικίλλουν.
Διαρκής έκθεση, για παράδειγμα, σε στάθμη 30 dB προκαλεί διαταραχές ύπνου και αίσθημα κόπωσης, έκθεση σε στάθμη 50 dB διαταραχές του λόγου και της επικοινωνίας, έκθεση σε 80 dB διαταραχές στη συμπεριφορά, ευερεθιστότητα και επιθετικότητα, αλλά και προβλήματα στην απόδοση στην εργασία, τη μνήμη κ.λπ.
Σε υψηλότερα επίπεδα, ο θόρυβος μπορεί να προκαλέσει επίσης καρδειαγγειακές και άλλες παθοφυσιολογικές διαταραχές.
Στις «παράπλευρες» συνέπειες της έκθεσης σε θόρυβο είναι και η πρόκληση ατυχημάτων μέσω της οδήγησης.
Ιδιαίτερη ευαισθησία στην ηχορρύπανση εμφανίζουν τα παιδιά, ενώ ο θόρυβος επιδρά δυσμενώς και στη μαθησιακή διαδικασία.
Σε έρευνα που πραγματοποίησε το Εργαστήριο Ακουστικών Σημάτων και Τεχνολογίας ΜΜΕ του ΕΜΠ σε νηπιαγωγεία έδειξε ότι συχνά επικρατούν στάθμες θορύβου άνω των 85 dB.
«Εάν επρόκειτο για χώρους εργασίας θα χρειάζονταν ωτασπίδες!» σημειώνει ο επίκουρος καθηγητής του ΕΜΠ Γιώργος Καμπουράκης.

           Της Λινας Γιανναρου
                kathimerini.gr