Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2025
Αντωνόπουλος Γιώργος - κρατώντας την στιγμή!
αστικοί μύθοι ή μήπως όχι; - οι πάντα επίκαιρες και εξάπτουσες την ανθρώπινη φαντασία, θεάσεις UFO
Η συζήτηση για την εξωγήινη ζωή έχει αναζωπυρωθεί μετά από ένα παράξενο UFO που εντοπίστηκε στους ουρανούς πάνω από την Ισπανία, αιχμαλωτίζοντας την προσοχή ντόπιων κατοίκων, επιστημόνων και όλων των ατόμων που είναι λάτρεις του διαστήματος, παγκοσμίως.
Μάρτυρες περιέγραψαν ότι είδαν ένα ασυνήθιστο αντικείμενο να κινείται με τρόπους που αψηφούν τα συμβατικά μοτίβα αεροσκαφών, πυροδοτώντας συζητήσεις για την προέλευση και τον σκοπό του.
Η θέαση έχει καταγραφεί σε βίντεο από αρκετούς παρευρισκόμενους, προσθέτοντας λάδι στην εικασία και την παγκόσμια συζήτηση για UFO και την πιθανότητα ζωής πέρα από τη Γη.
Επιστήμονες και ερευνητές αναλύουν τώρα το υλικό και τις αναφορές για να διαπιστώσουν αν το αντικείμενο ήταν φυσικό ατμοσφαιρικό φαινόμενο, ανθρωπογενές σκάφος ή κάτι εντελώς άγνωστο.
Παρατηρήσεις UFO όπως αυτή είναι σπάνιες και συχνά αμφιλεγόμενες, αλλά το περιστατικό στην Ισπανία έχει τραβήξει σημαντικά προσοχή λόγω των πολλαπλών ανεξάρτητων αναφορών και της σαφούς ορατότητας του αντικειμένου.
Οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία της επιστημονικής έρευνας για να διαχωρίσει το γεγονός από τη φαντασία, αλλά η θέαση έχει ήδη πυροδοτήσει τη φαντασία του κοινού.
Ιστορικά, οι θεάσεις αγνώστων ιπτάμενων αντικειμένων έχουν επηρεάσει τόσο την λαϊκή κουλτούρα όσο και την επιστημονική έρευνα.
Από μυστηριώδη φώτα στον ουρανό έως υποτιθέμενες στενές επαφές, η ανθρωπότητα από καιρό εικάζει για επισκέπτες από άλλους κόσμους.
Αυτή η τελευταία θέαση στην Ισπανία συνεχίζει αυτή την παράδοση, υπενθυμίζοντάς μας ότι το σύμπαν είναι απέραντο και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο και ότι μπορεί να υπάρχουν φαινόμενα που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη.
Για όσους ενδιαφέρονται για την εξωγήινη ζωή, αυτή η παρατήρηση UFO προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να συζητήσουν, να μελετήσουν και να εικάσουν για το τι υπάρχει πέρα από τον πλανήτη μας.
Είτε οδηγήσει σε πρωτοποριακές ανακαλύψεις είτε παραμείνει ανεξήγητη, έχει ήδη προκαλέσει ενθουσιασμό, συζήτηση και γοητεία σε όλο τον κόσμο.
Η θέαση έχει καταγραφεί σε βίντεο από αρκετούς παρευρισκόμενους, προσθέτοντας λάδι στην εικασία και την παγκόσμια συζήτηση για UFO και την πιθανότητα ζωής πέρα από τη Γη.
Επιστήμονες και ερευνητές αναλύουν τώρα το υλικό και τις αναφορές για να διαπιστώσουν αν το αντικείμενο ήταν φυσικό ατμοσφαιρικό φαινόμενο, ανθρωπογενές σκάφος ή κάτι εντελώς άγνωστο.
Παρατηρήσεις UFO όπως αυτή είναι σπάνιες και συχνά αμφιλεγόμενες, αλλά το περιστατικό στην Ισπανία έχει τραβήξει σημαντικά προσοχή λόγω των πολλαπλών ανεξάρτητων αναφορών και της σαφούς ορατότητας του αντικειμένου.
Οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία της επιστημονικής έρευνας για να διαχωρίσει το γεγονός από τη φαντασία, αλλά η θέαση έχει ήδη πυροδοτήσει τη φαντασία του κοινού.
Ιστορικά, οι θεάσεις αγνώστων ιπτάμενων αντικειμένων έχουν επηρεάσει τόσο την λαϊκή κουλτούρα όσο και την επιστημονική έρευνα.
Από μυστηριώδη φώτα στον ουρανό έως υποτιθέμενες στενές επαφές, η ανθρωπότητα από καιρό εικάζει για επισκέπτες από άλλους κόσμους.
Αυτή η τελευταία θέαση στην Ισπανία συνεχίζει αυτή την παράδοση, υπενθυμίζοντάς μας ότι το σύμπαν είναι απέραντο και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο και ότι μπορεί να υπάρχουν φαινόμενα που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη.
Για όσους ενδιαφέρονται για την εξωγήινη ζωή, αυτή η παρατήρηση UFO προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να συζητήσουν, να μελετήσουν και να εικάσουν για το τι υπάρχει πέρα από τον πλανήτη μας.
Είτε οδηγήσει σε πρωτοποριακές ανακαλύψεις είτε παραμείνει ανεξήγητη, έχει ήδη προκαλέσει ενθουσιασμό, συζήτηση και γοητεία σε όλο τον κόσμο.
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025
Ομήρου Οδύσσεια : τα φτερωτά καράβια των Φαιάκων του Οδυσσέα
Στην ελληνική μυθολογία οι Φαίακες (Φαίηκες στην ιωνική διάλεκτο, π.χ. στον Όμηρο, Φαίαξ ή Φαίηξ στον ενικό αριθμό) ήταν ένας λαός γνωστός ιδιαίτερα από τον Όμηρο για τη ναυτοσύνη του («ναυσικλυτοί»).
Οι Φαίακες ήταν οι αγαπημένοι των θεών και φίλοι των ανθρώπων.
Αναφέρεται ότι αρχικώς κατοικούσαν στην απομακρυσμένη Υπέρεια, στα πέρατα του κόσμου.
Ως συγγενείς των θεών, αποκαλούνταν «αγχίθεοι», όπως οι Κύκλωπες και οι Γίγαντες.
Μια εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Ναυσίθοος, οι Φαίακες εκδιώχθηκαν από την Υπέρεια από τους Κύκλωπες και μετοίκησαν σε ένα νησί, τη Σχερία, που αποκλήθηκε από αυτούς και «Νήσος των Φαιάκων».
Οι Φαίακες διακρίνονταν για τη φιλοξενία τους, όπως την περιγράφει ο Όμηρος μετά τη διάσωση του Οδυσσέα από τη Ναυσικά στη «Νήσο των Φαιάκων».
Ο βασιλιάς τους εμφανίζεται να κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως.
Οι Φαίακες ήταν ειρηνικός λαός που αποστρεφόταν τον πόλεμο, εργατικοί και εύθυμοι, αγαπούσαν το καλό φαγητό, τα λουτρά, τον έρωτα, τα τραγούδια και τον χορό.
«Η εντολή αυτών είναι να παραπέμπωσιν ακινδύνως εις την πατρίδα των πάντας τους προς αυτούς πλέοντας», πράγμα το οποίο κατόρθωναν με τα θαυμαστά πλοία τους.
Τα πλοία αυτά δεν είχαν κουπιά, ούτε πηδάλιο και διέτρεχαν τη θάλασσα σαν να ήταν φτερωτά, προικισμένα με αυτό το χαρακτηριστικό από τον θεό Ποσειδώνα, ενώ είχαν νου και μυαλό ανθρώπινο.
Σύμφωνα μέ τήν ἀντίληψη τῆς ἀρχαιολόγου καί νομικοῦ Ένριέττας Μέρτζ, ἡ Σχερία πού δέν ἦταν νῆσος ἀλλά χώρα, βρισκόταν στόν κόλπο τοῦ Μεξικοῦ κοντά στήν Φλώριδα, ἐνῶ ἡ Ὠγυγία βρισκόταν στίς σημερινές Ἀζόρες νήσους.
Συγκεκριμένες τοπογραφικές, γεωγραφικές, ζωολογικές καί μετεωρολογικές περιγραφές τοῦ Ὁμήρου στήν Ὁδύσσεια ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀντίληψη αὐτή.
Ἐκεῖ συμβαίνουν κυκλῶνες, ἀειφόρος ἀνάπτυξη, μεγάλες παλίρροιες κλπ. πού μᾶς περιγράφει μέ μεγάλη ἀκρίβεια ὁ Ὃμηρος.
Ὁ Ἑρμῆς γνωρίζει ὃτι οι περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα θα τελειώσουν και θά γυρίσει στήν Ἰθάκη μέσω…Σχερίας, ἀλλά δέν τό λέει στήν Καλυψώ, ἡ ὁποία δέν τό γνωρίζει.
Γι᾽αὐτό ἐκείνη συνιστᾶ στόν Ὀδυσσέα ἀργότερα, κατά τήν κατασκευή μεγάλης σχεδίας, νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Μεγάλη Ἂρκτο οἲη δ᾽ἂμμορος ἐστί λοετρῶν Ὠκεανοῖο (Ὀδ. ε 172), δηλαδή δέν βυθίζεται στόν Ὠκεανό, ἢτοι οἱ ἀστέρες της εἶναι ἀειφανεῖς.
Ὃταν λοιπόν ὁ Ὀδυσσέας ἀποπλέει ἀπό τήν Ὠγυγία, τίς σημερινές Ἀζόρες, με κατεύθυνση τήν Ἰθάκη, πλέει πρός ἀνατολάς.
Πολύ σωστά λοιπόν τοῦ συνιστᾶ ἡ Καλυψώ (ἡ καλύπτουσα θεά) νά ἒχει στ᾽ἀριστερά του τήν Μεγάλη Ἂρκτο γιά νά φθάσει στήν Ἰθάκη.
Ἑπομένως ἀποπλέοντας ἀπό τήν Ὠγυγία, ἀντί νά περάσει ἀπό τίς Ἡράκλειες στῆλες, τό σημερινό Γιβραλτάρ, ὣστε νά εἰσέλεθει στήν Μεσόγειο, παρεσύρθη ἀπό τό ρεῦμα τῶν Καναρίων Νήσων, πού τόν ὁδήγησε ὑποχρεωτικά στό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου (Gulf Stream), πού καί αὐτό τό γνώριζε ὁ Ὃμηρος ὡς ἀψόρρον ποταμόν Ὠκεανόν, ἢτοι ὡς ὀπισθόρρον ποταμόν, (πού γυρίζει πίσω), ὑποδηλώνοντας ἒτσι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου, ἀφοῦ οἱ ποταμοί δέν γυρίζουν πίσω, πλήν τοῦ κολπείου ρεύματος.
Ἑπομένως αὐτή ἡ σύσταση τῆς Καλυψοῦς πρός τό Ὀδυσσέα, δηλαδή νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Ἂρκτο, θά εἶχε ἰσχύ ὃταν αὐτός γύριζε ἀπό τούς Φαίακες στήν Ἰθάκη.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὃτι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου ἀμέσως βόρεια τοῦ Ἁγίου Δομινίκου, ρέει στίς 20 μοῖρες βορείου πλάτους, πρᾶγμα πού ἐπίσης σημαίνει ὃτι ἡ Μεγάλη Ἂρκτος στό σημεῖο τῆς κυκλικῆς περιφορᾶς γύρω ἀπό τόν Πολικό Ἀστέρα, θά βυθιζόταν στόν ὁρίζοντα καί δέν θά ἦταν ἂμμορος λοετρῶν Ὠκεανοῖο, δηλαδή ἀειφανής.
Ἡ Μέρτζ πιστεύει ὃτι κάποιο λάθος ἒγινε μέ ἂγνωστο τρόπο, πιθανόν κατά τούς χρόνους τῆς γενικῆς ταξινομήσεως τῆς Ἀλεξανδρινῆς Βιβλιοθήκης κατά τόν 2ον αἰῶνα καί ὃτι τό ἀπόσπασμα αὐτό, εἲτε ἒχει μεταφερθεῖ ἀπό τήν ἀρχική του θέση ἢ κατ᾽ἂλλον τρόπο πολλοί ἀπό τούς στίχους ἒχουν ἀπαλειφθεῖ. Καί μᾶλλον ἒχει δίκιο ἡ Ἀμερικανίδα μελετήτρια τοῦ Ὁμήρου, ὁ ὁποῖος ἐπαναλαμβάνει αὐτόν τόν στίχο καί στήν ραψωδία τῆς Ἰλιάδος Σ 489, καθώς γνωρίζει ὃτι ὁ ἐρχόμενος ἀπό τίς ῾Ηράκλειες Πύλες πρός Ἰθάκη καί εἰσερχόμενος στήν Μεσόγειο μέ προορισμό τήν Ἰθάκη πρέπει νά κατευθύνεται ἀνατολικά ὃταν ἒχει στ᾽ἀριστερά του τἠν Μεγάλη Ἂρκτο.
Πολλούς αἰῶνες ἀργότερα, ὁ νεώτερος ἐκδότης τῶν παναρχαίων Ἀργοναυτικῶν Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος, σπουδαῖος φιλόλογος τῆς ἀρχαιότητος, μᾶς πληροφορεῖ ὃτι ἡ <<Ἀργώ>> ἒπλεε κάτω τοῦ Ἰσημερινοῦ, ὃπου ἡ Μεγάλη Ἂρκτος δέν εἶναι ἀειφανής καί δέν ἰσχύει ὁ στίχος Ὀδ. ε 172. Τώρα πῶς ἡ “Ἀργώ” ἒπλεε ξαφνικά ἀπό τήν Μεσόγειο στόν Νότιο Ἀτλαντικό Ὠκεανό.
Ὁ Ὃμηρος μᾶς περιγράφει τίς περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα στόν Βόρειο Ἀτλαντικό.
Ὁ προσεκτικός ἀναγνώστης μένει κατάπληκτος ἀπό τίς περιγραφές αὐτές,καθώς ἀντιλαμβένεται ὃτι οἱ ὁμηρικές περιγραφές ἀναφέρονται σέ τροπικές περιοχές, πού οὐδέποτε συμβαίνουν στήν Μεσόγειο.
ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΎΣΣΕΙΑ (ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ)
Κι ακόμα πες μου, ποιά είν᾿ η χώρα σου κι η πόλη κι ο λαός σου,
για να σε πάνε τα καράβια μας με τους διαλογισμούς τους ·
τι εμείς οι Φαίακες στα καράβια μας δε θέμε καπετάνιους
κι ουδέ τιμόνια, σαν που βρίσκουνται στων άλλων τα καράβια ·
ό,τι λογιάζουμε, ό,τι θέλουμε μονάχα τους το βρίσκουν,
και των ανθρώπων όλων ξέροντας και καρπερά χωράφια
και πολιτείες, γοργά της θάλασσας τα πλάτη διαπερνούνε
συντυλιγμένα μες σε σύγνεφο και καταχνιά, κι ουδ᾿ έχουν
φόβο ποτέ τους να βουλιάξουνε κι ουδέ ζημιά να πάθουν.
Ακούστε όμως και τούτο: ο κύρης μου, χρόνια παλιά, ο Ναυσίθος,
θυμούμαι πού' λεγε πως κάποτε θα θύμωνε μαζί μας
ο Ποσειδώνας, τι όλους σπίτια τους γερούς τους προβοδάμε ·
κι ένα καράβι μας καλόφτιαστο, την ώρα που θα' ρχόταν
από προβόδισμα, θα τό' σπαζε στο αχνό το πέλαο μέσα,
και με βουνό τρανό θα σκέπαζε την πολιτεία μας γύρα.
Οι Φαίακες έχουν πλοία αβύθιστα, που κατευθύνονται από το νου των ανθρώπων και δεν έχουν ανάγκη από καπετάνιους και τιμόνια.
Η επιστροφή τού Οδυσσέα στην Ιθάκη είναι πάνω απ΄ όλα ένα ταξίδι ιδεατό, ένα ταξίδι τού νου και της καρδιάς. Έτσι βρίσκει το δρόμο για την πατρίδα του.
Επανερχόμενοι στους Φαίακες, μοιάζει να υπάρχει κάτι περίεργο και μυστηριώδες σχετικά με τα πλοία τους, που από την περιγραφή του βασιλιά τους Αλκίνου (ή Αλκίνοου) φαίνεται να μη χρειάζονται πλοηγό και τιμονιέρη και να βρίσκουν μόνα τους την πορεία σε ομίχλες και συννεφιές, χωρίς να κινδυνεύουν.
Η περιγραφή λοιπόν του Αλκίνου που σαν βασιλιάς προφανώς ήθελε να εντυπωσιάσει τον Οδυσσέα, μπορεί απλά να κρύβει την κατοχή του μυστικού της πυξίδας, που χάθηκε αργότερα μαζί με τους ίδιους τους Φαίακες.
Και σύμφωνα με ένα άρθρο της αρχαιολόγου Τερέζας Μητσοπούλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 20 Ιανουαρίου 1988 με τίτλο «Το ψαράκι στην πλώρη», αυτό ίσως πράγματι συνέβη, καθώς η απεικόνιση ενός ψαριού στην πλώρη πλοίων σε τηγανόσχημα σκεύη (2800-2300 π.Χ.), ενδέχεται να υπονοεί τη χρήση κάποιου είδους πυξίδας.
Έχοντας λοιπόν μία πυξίδα, ένα καράβι αποκτά ουσιαστικά όλες τις δυνατότητες που αναφέρει ο Αλκίνος για πλεύση φαινομενικά «στα τυφλά».
Ο Οδυσσέας ήταν σαν ναρκωμένος κατά τη διάρκειά του ταξιδιού της επιστροφής στην πατρίδα του την Ιθάκη.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που όταν οι ναύτες τον κατέβασαν στην Ιθάκη που τόσο λαχταρούσε να δει (για σύγκριση όταν έφυγαν από το νησί του Αιόλου, έμεινε εννέα μερόνυχτα ξάγρυπνος μέχρι να δει την Ιθάκη, κ΄ 30), και παρά τη βίαιη προσάραξη που προηγήθηκε (ν΄ 115), αυτός κοιμόταν ακόμα!
Νωρίτερα ο ίδιος ο Αλκίνος είχε αναφέρει στον Οδυσσέα ότι θα κάνει το ταξίδι κοιμισμένος (η΄ 318) ακόμα και αν πρόκειται να τον μεταφέρουν πιο πέρα και από την Εύβοια … «που λένε ότι βρίσκεται στην άκρη του κόσμου» … στην οποία κάποτε μετέφεραν τον Ραδάμανθυ καταφέρνοντας μάλιστα να επιστρέψουν την ίδια κιόλας ημέρα! (η΄ 326).
από το χρονολόγιο https://www.facebook.com/photo/?fbid=2283685325471153&set=a.266662827173423
Οι Φαίακες ήταν οι αγαπημένοι των θεών και φίλοι των ανθρώπων.
Αναφέρεται ότι αρχικώς κατοικούσαν στην απομακρυσμένη Υπέρεια, στα πέρατα του κόσμου.
Ως συγγενείς των θεών, αποκαλούνταν «αγχίθεοι», όπως οι Κύκλωπες και οι Γίγαντες.
Μια εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Ναυσίθοος, οι Φαίακες εκδιώχθηκαν από την Υπέρεια από τους Κύκλωπες και μετοίκησαν σε ένα νησί, τη Σχερία, που αποκλήθηκε από αυτούς και «Νήσος των Φαιάκων».
Οι Φαίακες διακρίνονταν για τη φιλοξενία τους, όπως την περιγράφει ο Όμηρος μετά τη διάσωση του Οδυσσέα από τη Ναυσικά στη «Νήσο των Φαιάκων».
Ο βασιλιάς τους εμφανίζεται να κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως.
Οι Φαίακες ήταν ειρηνικός λαός που αποστρεφόταν τον πόλεμο, εργατικοί και εύθυμοι, αγαπούσαν το καλό φαγητό, τα λουτρά, τον έρωτα, τα τραγούδια και τον χορό.
«Η εντολή αυτών είναι να παραπέμπωσιν ακινδύνως εις την πατρίδα των πάντας τους προς αυτούς πλέοντας», πράγμα το οποίο κατόρθωναν με τα θαυμαστά πλοία τους.
Τα πλοία αυτά δεν είχαν κουπιά, ούτε πηδάλιο και διέτρεχαν τη θάλασσα σαν να ήταν φτερωτά, προικισμένα με αυτό το χαρακτηριστικό από τον θεό Ποσειδώνα, ενώ είχαν νου και μυαλό ανθρώπινο.
Σύμφωνα μέ τήν ἀντίληψη τῆς ἀρχαιολόγου καί νομικοῦ Ένριέττας Μέρτζ, ἡ Σχερία πού δέν ἦταν νῆσος ἀλλά χώρα, βρισκόταν στόν κόλπο τοῦ Μεξικοῦ κοντά στήν Φλώριδα, ἐνῶ ἡ Ὠγυγία βρισκόταν στίς σημερινές Ἀζόρες νήσους.
Συγκεκριμένες τοπογραφικές, γεωγραφικές, ζωολογικές καί μετεωρολογικές περιγραφές τοῦ Ὁμήρου στήν Ὁδύσσεια ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀντίληψη αὐτή.
Ἐκεῖ συμβαίνουν κυκλῶνες, ἀειφόρος ἀνάπτυξη, μεγάλες παλίρροιες κλπ. πού μᾶς περιγράφει μέ μεγάλη ἀκρίβεια ὁ Ὃμηρος.
Ὁ Ἑρμῆς γνωρίζει ὃτι οι περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα θα τελειώσουν και θά γυρίσει στήν Ἰθάκη μέσω…Σχερίας, ἀλλά δέν τό λέει στήν Καλυψώ, ἡ ὁποία δέν τό γνωρίζει.
Γι᾽αὐτό ἐκείνη συνιστᾶ στόν Ὀδυσσέα ἀργότερα, κατά τήν κατασκευή μεγάλης σχεδίας, νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Μεγάλη Ἂρκτο οἲη δ᾽ἂμμορος ἐστί λοετρῶν Ὠκεανοῖο (Ὀδ. ε 172), δηλαδή δέν βυθίζεται στόν Ὠκεανό, ἢτοι οἱ ἀστέρες της εἶναι ἀειφανεῖς.
Ὃταν λοιπόν ὁ Ὀδυσσέας ἀποπλέει ἀπό τήν Ὠγυγία, τίς σημερινές Ἀζόρες, με κατεύθυνση τήν Ἰθάκη, πλέει πρός ἀνατολάς.
Πολύ σωστά λοιπόν τοῦ συνιστᾶ ἡ Καλυψώ (ἡ καλύπτουσα θεά) νά ἒχει στ᾽ἀριστερά του τήν Μεγάλη Ἂρκτο γιά νά φθάσει στήν Ἰθάκη.
Ἑπομένως ἀποπλέοντας ἀπό τήν Ὠγυγία, ἀντί νά περάσει ἀπό τίς Ἡράκλειες στῆλες, τό σημερινό Γιβραλτάρ, ὣστε νά εἰσέλεθει στήν Μεσόγειο, παρεσύρθη ἀπό τό ρεῦμα τῶν Καναρίων Νήσων, πού τόν ὁδήγησε ὑποχρεωτικά στό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου (Gulf Stream), πού καί αὐτό τό γνώριζε ὁ Ὃμηρος ὡς ἀψόρρον ποταμόν Ὠκεανόν, ἢτοι ὡς ὀπισθόρρον ποταμόν, (πού γυρίζει πίσω), ὑποδηλώνοντας ἒτσι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου, ἀφοῦ οἱ ποταμοί δέν γυρίζουν πίσω, πλήν τοῦ κολπείου ρεύματος.
Ἑπομένως αὐτή ἡ σύσταση τῆς Καλυψοῦς πρός τό Ὀδυσσέα, δηλαδή νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Ἂρκτο, θά εἶχε ἰσχύ ὃταν αὐτός γύριζε ἀπό τούς Φαίακες στήν Ἰθάκη.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὃτι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου ἀμέσως βόρεια τοῦ Ἁγίου Δομινίκου, ρέει στίς 20 μοῖρες βορείου πλάτους, πρᾶγμα πού ἐπίσης σημαίνει ὃτι ἡ Μεγάλη Ἂρκτος στό σημεῖο τῆς κυκλικῆς περιφορᾶς γύρω ἀπό τόν Πολικό Ἀστέρα, θά βυθιζόταν στόν ὁρίζοντα καί δέν θά ἦταν ἂμμορος λοετρῶν Ὠκεανοῖο, δηλαδή ἀειφανής.
Ἡ Μέρτζ πιστεύει ὃτι κάποιο λάθος ἒγινε μέ ἂγνωστο τρόπο, πιθανόν κατά τούς χρόνους τῆς γενικῆς ταξινομήσεως τῆς Ἀλεξανδρινῆς Βιβλιοθήκης κατά τόν 2ον αἰῶνα καί ὃτι τό ἀπόσπασμα αὐτό, εἲτε ἒχει μεταφερθεῖ ἀπό τήν ἀρχική του θέση ἢ κατ᾽ἂλλον τρόπο πολλοί ἀπό τούς στίχους ἒχουν ἀπαλειφθεῖ. Καί μᾶλλον ἒχει δίκιο ἡ Ἀμερικανίδα μελετήτρια τοῦ Ὁμήρου, ὁ ὁποῖος ἐπαναλαμβάνει αὐτόν τόν στίχο καί στήν ραψωδία τῆς Ἰλιάδος Σ 489, καθώς γνωρίζει ὃτι ὁ ἐρχόμενος ἀπό τίς ῾Ηράκλειες Πύλες πρός Ἰθάκη καί εἰσερχόμενος στήν Μεσόγειο μέ προορισμό τήν Ἰθάκη πρέπει νά κατευθύνεται ἀνατολικά ὃταν ἒχει στ᾽ἀριστερά του τἠν Μεγάλη Ἂρκτο.
Πολλούς αἰῶνες ἀργότερα, ὁ νεώτερος ἐκδότης τῶν παναρχαίων Ἀργοναυτικῶν Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος, σπουδαῖος φιλόλογος τῆς ἀρχαιότητος, μᾶς πληροφορεῖ ὃτι ἡ <<Ἀργώ>> ἒπλεε κάτω τοῦ Ἰσημερινοῦ, ὃπου ἡ Μεγάλη Ἂρκτος δέν εἶναι ἀειφανής καί δέν ἰσχύει ὁ στίχος Ὀδ. ε 172. Τώρα πῶς ἡ “Ἀργώ” ἒπλεε ξαφνικά ἀπό τήν Μεσόγειο στόν Νότιο Ἀτλαντικό Ὠκεανό.
Ὁ Ὃμηρος μᾶς περιγράφει τίς περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα στόν Βόρειο Ἀτλαντικό.
Ὁ προσεκτικός ἀναγνώστης μένει κατάπληκτος ἀπό τίς περιγραφές αὐτές,καθώς ἀντιλαμβένεται ὃτι οἱ ὁμηρικές περιγραφές ἀναφέρονται σέ τροπικές περιοχές, πού οὐδέποτε συμβαίνουν στήν Μεσόγειο.
ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΎΣΣΕΙΑ (ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ)
Κι ακόμα πες μου, ποιά είν᾿ η χώρα σου κι η πόλη κι ο λαός σου,
για να σε πάνε τα καράβια μας με τους διαλογισμούς τους ·
τι εμείς οι Φαίακες στα καράβια μας δε θέμε καπετάνιους
κι ουδέ τιμόνια, σαν που βρίσκουνται στων άλλων τα καράβια ·
ό,τι λογιάζουμε, ό,τι θέλουμε μονάχα τους το βρίσκουν,
και των ανθρώπων όλων ξέροντας και καρπερά χωράφια
και πολιτείες, γοργά της θάλασσας τα πλάτη διαπερνούνε
συντυλιγμένα μες σε σύγνεφο και καταχνιά, κι ουδ᾿ έχουν
φόβο ποτέ τους να βουλιάξουνε κι ουδέ ζημιά να πάθουν.
Ακούστε όμως και τούτο: ο κύρης μου, χρόνια παλιά, ο Ναυσίθος,
θυμούμαι πού' λεγε πως κάποτε θα θύμωνε μαζί μας
ο Ποσειδώνας, τι όλους σπίτια τους γερούς τους προβοδάμε ·
κι ένα καράβι μας καλόφτιαστο, την ώρα που θα' ρχόταν
από προβόδισμα, θα τό' σπαζε στο αχνό το πέλαο μέσα,
και με βουνό τρανό θα σκέπαζε την πολιτεία μας γύρα.
Οι Φαίακες έχουν πλοία αβύθιστα, που κατευθύνονται από το νου των ανθρώπων και δεν έχουν ανάγκη από καπετάνιους και τιμόνια.
Η επιστροφή τού Οδυσσέα στην Ιθάκη είναι πάνω απ΄ όλα ένα ταξίδι ιδεατό, ένα ταξίδι τού νου και της καρδιάς. Έτσι βρίσκει το δρόμο για την πατρίδα του.
Επανερχόμενοι στους Φαίακες, μοιάζει να υπάρχει κάτι περίεργο και μυστηριώδες σχετικά με τα πλοία τους, που από την περιγραφή του βασιλιά τους Αλκίνου (ή Αλκίνοου) φαίνεται να μη χρειάζονται πλοηγό και τιμονιέρη και να βρίσκουν μόνα τους την πορεία σε ομίχλες και συννεφιές, χωρίς να κινδυνεύουν.
Η περιγραφή λοιπόν του Αλκίνου που σαν βασιλιάς προφανώς ήθελε να εντυπωσιάσει τον Οδυσσέα, μπορεί απλά να κρύβει την κατοχή του μυστικού της πυξίδας, που χάθηκε αργότερα μαζί με τους ίδιους τους Φαίακες.
Και σύμφωνα με ένα άρθρο της αρχαιολόγου Τερέζας Μητσοπούλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 20 Ιανουαρίου 1988 με τίτλο «Το ψαράκι στην πλώρη», αυτό ίσως πράγματι συνέβη, καθώς η απεικόνιση ενός ψαριού στην πλώρη πλοίων σε τηγανόσχημα σκεύη (2800-2300 π.Χ.), ενδέχεται να υπονοεί τη χρήση κάποιου είδους πυξίδας.
Έχοντας λοιπόν μία πυξίδα, ένα καράβι αποκτά ουσιαστικά όλες τις δυνατότητες που αναφέρει ο Αλκίνος για πλεύση φαινομενικά «στα τυφλά».
Ο Οδυσσέας ήταν σαν ναρκωμένος κατά τη διάρκειά του ταξιδιού της επιστροφής στην πατρίδα του την Ιθάκη.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που όταν οι ναύτες τον κατέβασαν στην Ιθάκη που τόσο λαχταρούσε να δει (για σύγκριση όταν έφυγαν από το νησί του Αιόλου, έμεινε εννέα μερόνυχτα ξάγρυπνος μέχρι να δει την Ιθάκη, κ΄ 30), και παρά τη βίαιη προσάραξη που προηγήθηκε (ν΄ 115), αυτός κοιμόταν ακόμα!
Νωρίτερα ο ίδιος ο Αλκίνος είχε αναφέρει στον Οδυσσέα ότι θα κάνει το ταξίδι κοιμισμένος (η΄ 318) ακόμα και αν πρόκειται να τον μεταφέρουν πιο πέρα και από την Εύβοια … «που λένε ότι βρίσκεται στην άκρη του κόσμου» … στην οποία κάποτε μετέφεραν τον Ραδάμανθυ καταφέρνοντας μάλιστα να επιστρέψουν την ίδια κιόλας ημέρα! (η΄ 326).
από το χρονολόγιο https://www.facebook.com/photo/?fbid=2283685325471153&set=a.266662827173423
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025
Ο Ingersoll Lockwood και το θαυμαστό υπόγειο ταξίδι του Baron Trump's Marvelous!
Το μυθιστόρημα του Ingersoll Lockwood "Baron Trump novels" γράφτηκε αρχικά μεταξύ 1889 και 1893.
Επανεμφανίστηκε το 2017, όταν παρατηρήθηκαν οι ομοιότητες μεταξύ του ομώνυμου χαρακτήρα του βιβλίου και του Barron Trump!
Τα μυθιστορήματα αφηγούνται τις περιπέτειες ενός αγοριού του Wilhelm Heinrich Sebastian Von Troomp, το οποίο είναι γνωστό ως ο "Baron Trump", καθώς ανακαλύπτει υπόγειους πολιτισμούς, μέχρι να φτάσει πίσω στο σπίτι του, στο Trump Castle..
Επανεμφανίστηκε το 2017, όταν παρατηρήθηκαν οι ομοιότητες μεταξύ του ομώνυμου χαρακτήρα του βιβλίου και του Barron Trump!
Τα μυθιστορήματα αφηγούνται τις περιπέτειες ενός αγοριού του Wilhelm Heinrich Sebastian Von Troomp, το οποίο είναι γνωστό ως ο "Baron Trump", καθώς ανακαλύπτει υπόγειους πολιτισμούς, μέχρι να φτάσει πίσω στο σπίτι του, στο Trump Castle..
Στα δύο πρώτα βιβλία, ο χαρακτήρας ταξιδεύει στον χρόνο με τον σκύλο του, τον Bulger και συναντά διάφορους ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες.
Το τελευταίο βιβλίο το 1900 ή ο Τελευταίος Πρόεδρος, στο οποίο η συγκλονιστική νίκη στις προεδρικές εκλογές του 1896 ενός λαϊκιστή υποψηφίου δημιουργεί διάφορες αναταραχές στην πόλη!
Το τελευταίο βιβλίο το 1900 ή ο Τελευταίος Πρόεδρος, στο οποίο η συγκλονιστική νίκη στις προεδρικές εκλογές του 1896 ενός λαϊκιστή υποψηφίου δημιουργεί διάφορες αναταραχές στην πόλη!
Ο Ingersoll Lockwood (2 Αυγούστου 1841 – 30 Σεπτεμβρίου 1918) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, διπλωμάτης και συγγραφέας.
Έγραψε παιδικά μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένων των μυθιστορημάτων Baron Trump novels(1889/93), καθώς και το δυστοπικό μυθιστόρημα 1900: ή Ο Τελευταίος Πρόεδρος, ένα θεατρικό έργο και πολλά μη μυθοπλαστικά έργα.
Έγραψε μερικά από τα μη μυθοπλαστικά του έργα με το ψευδώνυμο Irwin Longman
Ζωή και νομική σταδιοδρομία
Ο Ingersoll Lockwood εννήθηκε στο Ossining, της Νέας Υόρκης, γιος του Munson Ingersoll και της Sarah Lewis Lockwood.
Ο Munson Ingersoll, όπως και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του, ο Ralph και ο Albert,
ήταν δικηγόρος και στενός φίλος του Henry Clay..
Ωστόσο, ο Munson Ingersoll, απέκτησε εξέχουσα θέση κυρίως κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και του πολιτικού του ακτιβισμού.
Ήταν στρατηγός στην Πολιτοφυλακή της Νέας Υόρκης και διοικητής της 7ης Ταξιαρχίας. Μεγάλος θαυμαστής του Ούγγρου πολιτικού και αγωνιστή της ελευθερίας Lajos Kossuth, ο Munson Ingersoll, συγκέντρωνε ενεργά κεφάλαια γι' αυτόν στη Νέα Υόρκη.
Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της πρώτης τράπεζας του Ossining και του Dale Cemetery και υπηρέτησε ως Διευθυντής της φυλακής Sing Sing από το 1850 έως το 1855.
Ο Ingersoll Lockwood είχε δύο αδελφούς, τον Henry Clay Lockwood και τον Howard Lockwood.
Όπως ο πατέρας και οι θείοι του, ο Ingersoll Lockwood σπούδασε δικηγόρος, αν και η πρώτη του θέση ήταν διπλωμάτης.
Το 1862 διορίστηκε Πρόξενος στο Kingdom of Hanover από τον Abraham Lincoln.
Εκείνη την εποχή ήταν το νεότερο μέλος της προξενικής δύναμης των ΗΠΑ και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση για τέσσερα χρόνια.
Με την επιστροφή του ίδρυσε δικηγορικό γραφείο στη Νέα Υόρκη με τον μεγαλύτερο αδελφό του Henry.
Μέχρι τη δεκαετία του 1880, ο Ingersoll Lockwood είχε καθιερώσει μια παράλληλη καριέρα ως λέκτορας και συγγραφέας.
Το 1884, παντρεύτηκε την Winifred Wallace Tinker, απόφοιτο του Vassar College και επίδοξη συγγραφέα.
Χώρισαν το 1892.
Την ίδια χρονιά η Winifred παντρεύτηκε τον Edward R. Johnes, δικηγόρο στο επάγγελμα και λογοτεχνία στο επάγγελμα.
Στο περιοδικό Current Literature περιγράφεται ως ο "ευγενικός και συμπαθητικός λογοτεχνικός σύμβουλος" της Winifred.
Ο Ingersoll Lockwood πέρασε τα χρόνια της συνταξιοδότησής του ως ερημίτης στο Saratoga Springs της Νέας Υόρκης, όπου δημοσίευσε το τελευταίο του βιβλίο, μια ποιητική συλλογή με τίτλο In Varying Mood, or, Jetsam, Flotsam and Ligan το 1912.
Ξεκινά με αντιπαραβαλλόμενες φωτογραφίες του Ingersoll Lockwood σε ηλικία 35 ετών και 70 ετών. Στον πρόλογο, έγραψε:
Το τέλος έχει σχεδόν φτάσει.
Περιμένω μόνο το σινιάλο για να ξεκινήσω το ταξίδι μου προς τα Νησιά των Μακάριων στην μακρινή Western Seas.
Στην αρχή ήμουν προβληματισμένος, γιατί το μικρό μου καράβι, αν και σταθερό, βυθιζόταν πολύ στο νερό.
Ήταν υπερφορτωμένο με έπαρση που δεν θα ήταν αποδεκτή και εμπορεύματα που δεν θα μπορούσαν να πωληθούν στα Νησιά των Ευλογημένων.
Πέταξέ τα όλα στη θάλασσα!
Τώρα που ελάφρυνα το πλοίο, νιώθω καλύτερα.
Ο Ingersoll Lockwood πέθανε στη Saratoga Springs πέντε χρόνια αργότερα, το 1918, σε ηλικία 77 ετών.
Δεν είχε παιδιά ή επιζώντες συγγενείς.
Έγραψε παιδικά μυθιστορήματα, συμπεριλαμβανομένων των μυθιστορημάτων Baron Trump novels(1889/93), καθώς και το δυστοπικό μυθιστόρημα 1900: ή Ο Τελευταίος Πρόεδρος, ένα θεατρικό έργο και πολλά μη μυθοπλαστικά έργα.
Έγραψε μερικά από τα μη μυθοπλαστικά του έργα με το ψευδώνυμο Irwin Longman
Ζωή και νομική σταδιοδρομία
Ο Ingersoll Lockwood εννήθηκε στο Ossining, της Νέας Υόρκης, γιος του Munson Ingersoll και της Sarah Lewis Lockwood.
Ο Munson Ingersoll, όπως και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του, ο Ralph και ο Albert,
ήταν δικηγόρος και στενός φίλος του Henry Clay..
Ωστόσο, ο Munson Ingersoll, απέκτησε εξέχουσα θέση κυρίως κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας και του πολιτικού του ακτιβισμού.
Ήταν στρατηγός στην Πολιτοφυλακή της Νέας Υόρκης και διοικητής της 7ης Ταξιαρχίας. Μεγάλος θαυμαστής του Ούγγρου πολιτικού και αγωνιστή της ελευθερίας Lajos Kossuth, ο Munson Ingersoll, συγκέντρωνε ενεργά κεφάλαια γι' αυτόν στη Νέα Υόρκη.
Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της πρώτης τράπεζας του Ossining και του Dale Cemetery και υπηρέτησε ως Διευθυντής της φυλακής Sing Sing από το 1850 έως το 1855.
Ο Ingersoll Lockwood είχε δύο αδελφούς, τον Henry Clay Lockwood και τον Howard Lockwood.
Όπως ο πατέρας και οι θείοι του, ο Ingersoll Lockwood σπούδασε δικηγόρος, αν και η πρώτη του θέση ήταν διπλωμάτης.
Το 1862 διορίστηκε Πρόξενος στο Kingdom of Hanover από τον Abraham Lincoln.
Εκείνη την εποχή ήταν το νεότερο μέλος της προξενικής δύναμης των ΗΠΑ και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση για τέσσερα χρόνια.
Με την επιστροφή του ίδρυσε δικηγορικό γραφείο στη Νέα Υόρκη με τον μεγαλύτερο αδελφό του Henry.
Μέχρι τη δεκαετία του 1880, ο Ingersoll Lockwood είχε καθιερώσει μια παράλληλη καριέρα ως λέκτορας και συγγραφέας.
Το 1884, παντρεύτηκε την Winifred Wallace Tinker, απόφοιτο του Vassar College και επίδοξη συγγραφέα.
Χώρισαν το 1892.
Την ίδια χρονιά η Winifred παντρεύτηκε τον Edward R. Johnes, δικηγόρο στο επάγγελμα και λογοτεχνία στο επάγγελμα.
Στο περιοδικό Current Literature περιγράφεται ως ο "ευγενικός και συμπαθητικός λογοτεχνικός σύμβουλος" της Winifred.
Ο Ingersoll Lockwood πέρασε τα χρόνια της συνταξιοδότησής του ως ερημίτης στο Saratoga Springs της Νέας Υόρκης, όπου δημοσίευσε το τελευταίο του βιβλίο, μια ποιητική συλλογή με τίτλο In Varying Mood, or, Jetsam, Flotsam and Ligan το 1912.
Ξεκινά με αντιπαραβαλλόμενες φωτογραφίες του Ingersoll Lockwood σε ηλικία 35 ετών και 70 ετών. Στον πρόλογο, έγραψε:
Το τέλος έχει σχεδόν φτάσει.
Περιμένω μόνο το σινιάλο για να ξεκινήσω το ταξίδι μου προς τα Νησιά των Μακάριων στην μακρινή Western Seas.
Στην αρχή ήμουν προβληματισμένος, γιατί το μικρό μου καράβι, αν και σταθερό, βυθιζόταν πολύ στο νερό.
Ήταν υπερφορτωμένο με έπαρση που δεν θα ήταν αποδεκτή και εμπορεύματα που δεν θα μπορούσαν να πωληθούν στα Νησιά των Ευλογημένων.
Πέταξέ τα όλα στη θάλασσα!
Τώρα που ελάφρυνα το πλοίο, νιώθω καλύτερα.
Ο Ingersoll Lockwood πέθανε στη Saratoga Springs πέντε χρόνια αργότερα, το 1918, σε ηλικία 77 ετών.
Δεν είχε παιδιά ή επιζώντες συγγενείς.
επιμέλεια κειμένου :ntina
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025
Ο μισητός κόκορας του Αρκά
Ο "Κόκορας του Αρκά" είναι το πρώτο κόμικ του καλλιτέχνη Αρκά, που παρουσιάζει τις ιστορίες ενός μισητού κόκορα που ζει σε ένα κοτέτσι και προσπαθεί να αποκτήσει σχέση με τις κότες.
Οι ιστορίες του κόκορα δημοσιεύτηκαν αρχικά στο περιοδικό "Βαβέλ" το 1981 και στη συνέχεια και σε άλλα περιοδικά όπως "Παρά Πέντε" και "Μικρό Παρά Πέντε" μέχρι το 1987.
Σε ένα κοτέτσι ζουν κότες, κοτοπουλάκια, και άλλα ζώα όπως ένα σκουλήκι και ένα γουρούνι.
Και ο μισητός κόκορας, ο οποίος στην αρχή αποτυγχάνει στις προσπάθειές του να αποκτήσει σχέση με τις κότες και καταφεύγει σε φαντασιώσεις.
Σε ένα κοτέτσι ζουν κότες, κοτοπουλάκια, και άλλα ζώα όπως ένα σκουλήκι και ένα γουρούνι.
Και ο μισητός κόκορας, ο οποίος στην αρχή αποτυγχάνει στις προσπάθειές του να αποκτήσει σχέση με τις κότες και καταφεύγει σε φαντασιώσεις.
Οι κότες στο κοτέτσι δεν θέλουν τον κόκορα ούτε ζωγραφιστό και σύμφωνα με τις ίδιες είναι ανίκανος στο σεξ.
Αντί αυτού προτιμούν το γουρούνι, έναν άλλο σημαντικό χαρακτήρα της ιστορίας.
Το γουρούνι λοιπόν τρώει όλες τις γκόμενες του κόκορα...
ntina
ntina
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2025
Το μεγάλο ρεμάλι - πάντα σύγχρονο - πάντα επίκαιρο
Προβλέπεται σύντομα να πέσει φτώχεια -πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι: Να γνωρίζουμε τη μεθοδολογία καταπολέμησης της φτώχειας... Σε 3 βηματα:
Προβλέπεται επίσης να πέσει και πείνα!
Θα πρέπει να κατέχουμε την τεχνική των ελιγμών, ώστε να μην πεινάσουμε όταν θα έρθουν οι μαύρες μέρες... Σε 3 βηματα, ξανα:
(Υστερόγραφο:
Δεν ξέρω βρε αναγνώστη μου, αλλά τις τελευταίες μέρες σα να μου φαίνεται ότι έχει στερέψει το χιούμορ από τις ζωές και το χαμόγελο από τα χείλη μας...
Δεν ξέρω βρε αναγνώστη μου, αλλά τις τελευταίες μέρες σα να μου φαίνεται ότι έχει στερέψει το χιούμορ από τις ζωές και το χαμόγελο από τα χείλη μας...
Σήμερα, το 90% των μπλογκ που κοίταξα, ήταν τίγκα στις βαθυστόχαστες αναλύσεις και τις κραυγαλέες καταγγελίες...
Και όσοι άλλοι είδα, ήταν αγριωποί, στοχαστικοί και σε θέση μάχης.
Εγώ είπα να προσφέρω στους μαχητές μια αξιόλογη δόση από το μαύρο (κατάμαυρο) χιούμορ του μακαρίτη του Reiser.
Εγώ είπα να προσφέρω στους μαχητές μια αξιόλογη δόση από το μαύρο (κατάμαυρο) χιούμορ του μακαρίτη του Reiser.
Σαν σήμερα, στις 5 Νοέμβρη του 1983, πέθανε ένας μεγάλος άνθρωπος.
Ο Jean-Marc Reiser.
Ήταν βλάσφημος,
βωμολόχος,
ασεβής και σχεδιαστικά πρωτοπόρος με το επιτηδευμένα άτσαλο, συνήθως ασπρόμαυρο σκίτσο του.
Με λίγες γραμμές και ακόμα λιγότερα λόγια ξεφτίλισε κάθε συμβατικότητα, κάθε καθωσπρεπισμό, κάθε πολιτική ορθότητα.
Ήταν και αταξινόμητος, μια κατηγορία κόμικς μόνος του, πολιτικά ανατρεπτικός και κομματικά άστεγος..
Οι εικόνες είναι από το "Μεγάλο Ρεμάλι" του Reiser/Ρεζέ που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Ars Longa / Παρά Πέντε το 1985.
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025
Toby Rogers: Κάποια στιγμή δεν υπήρχαν νέες εκτάσεις για να κατακτήσουμε... [οπότε] πώς εξάγεις πλούτο από τη μεσαία τάξη;
#. Toby Rogers: -. σε αυτό το βίντεο εξηγώ την έννοια του "βιολογικού αποικιοκρατισμού".
Υποθέτω ότι θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί "ιατρογενής δουλεία"
εξηγεί πώς οι κυβερνήσεις μας μας ακρωτηριάζουν/σκοτώνουν με εμβόλια για χάρη του "βιολογικού αποικιοκρατισμός".
"[..] τα τελευταία 500 χρόνια, αν ήσουν ένα έθνος που ήθελε να πλουτίσει, ο τρόπος που το έκανες ήταν να ναυπηγείς ένα σωρό πλοία, να τα γεμίζεις με στρατιώτες, όπλα και άλογα, και να σαλπάρεις από την Ευρώπη, προς τον Νέο Κόσμο, και να παίρνεις τα αγαθά τους.
Παίρνεις τον χρυσό τους, υποδουλώνεις τους ανθρώπους τους, αναγκάζεις τους ανθρώπους να εργάζονται στα χρυσωρυχεία και τέτοια πράγματα.
Έτσι πλούτισε η Ευρώπη.
Έτσι πλούτισε το Ηνωμένο Βασίλειο.
Και αυτό είναι το ιστορικό μοτίβο για 500 χρόνια.
500 χρόνια αποικιοκρατίας.
Και αργότερα υπήρξε ο νεοαποικιοκρατία με αθέμιτες εμπορικές συμφωνίες που συνέχισαν να πλουτίζουν την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και πιο πρόσφατα, με την υποστήριξη του αμερικανικού στρατού, μπορούμε να κάνουμε τα έθνη του τρίτου κόσμου να παράγουν πράγματα για εμάς σε χαμηλό κόστος που μας κάνουν να νιώθουμε πλούσιοι.
Έτσι, ιστορικά, για 500 χρόνια, αυτό ήταν το μοτίβο.
Να το πρόβλημα: Κάποια στιγμή, δεν υπήρχαν νέες γαίες προς κατάκτηση.
Έτσι, αυτό που αποφάσισε η άρχουσα τάξη ήταν ότι εκεί που είναι τα χρήματα, οι αγρότες που θα εκμεταλλευτούν, ήταν η μεσαία τάξη στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Και πώς εξάγεις πλούτο από τη μεσαία τάξη;
Το κάνεις μέσω ιατρογενούς βλάβης!
Έτσι, αν μπορείς να κάνεις ολόκληρο τον πληθυσμό να κάνει ενέσεις στα παιδιά του 72 φορές κατά την παιδική ηλικία και στη συνέχεια να κάνεις όλο τον υπόλοιπο πληθυσμό και τα παιδιά να κάνουν εμβόλια Covid και μπορείς να τα τραυματίσεις, τότε μπορείς να τα υποδουλώσεις εφ' όρου ζωής σε χρόνιες ασθένειες.
Έτσι, στην έρευνά μου, δείχνω ότι το κόστος φροντίδας για τον αυτισμό σε όλη τη διάρκεια ζωής κυμαίνεται από 5 εκατομμύρια έως 7 εκατομμύρια δολάρια ανά παιδί.
Αυτά είναι πολλά χρήματα.
Και πηγαίνουν κάπου, και πηγαίνουν στη φαρμακευτική βιομηχανία, στο βιομηχανικό συγκρότημα νοσοκομείων και στην άρχουσα τάξη.
Και με τα εμβόλια COVID, αυτό που έχουμε είναι, φανταστείτε μια μεσήλικη γυναίκα στην κομητεία Όραντζ της Καλιφόρνια, η οποία κάνει ένα εμβόλιο Covid και μετά παθαίνει μυοκαρδίτιδα.
Έτσι τώρα πρέπει να κάνει τακτικά ραντεβού με τον καρδιολόγο. Μπαινοβγαίνεται στο νοσοκομείο, είναι άρρωστη συνέχεια.
Έτσι, κατά τη διάρκεια των επόμενων πέντε έως δέκα ετών της ζωής της, το κόστος υγειονομικής περίθαλψης θα κυμανθεί περίπου στα 2 εκατομμύρια δολάρια.
Και όλα αυτά πηγαίνουν στους φαρμακευτικούς γιατρούς και στο φαρμακευτικό βιομηχανικό συγκρότημα.
Αν η ίδια γυναίκα ήταν σκλαβωμένη σε ένα χρυσωρυχείο στη Νότια Αμερική, θα μπορούσες να αποκομίσεις μόνο περίπου 20.000 δολάρια εργασίας από αυτήν, το περισσότερο αν την δούλευες μέχρι το κόκκαλο.
Και μετά, ξέρετε, τελικά θα χαθεί.
Το παλιό μοντέλο της αποικιοκρατίας, σωστά;
Αλλά σε πέντε έως 10 χρόνια στις ΗΠΑ μπορείς να αποσπάσεις 2 εκατομμύρια δολάρια από αυτό το ένα άτομο μέσω ιατρογενούς τραυματισμού, μέσω ενός εμβολίου Covid που προκαλεί μυοκαρδίτιδα που την στέλνει μέσα και έξω από το νοσοκομείο για 10 χρόνια θεραπείας.
Έτσι, η ασφαλιστική εταιρεία πληρώνει, η κυβέρνηση πληρώνει, αυτή υποθηκεύει το σπίτι της, η οικογένειά της πληρώνει, αποσπά όλο τον πλούτο από αυτήν και την οικογένειά της, και μετά από 10 χρόνια, η φαρμακευτική βιομηχανία της επιτρέπει να χαθεί.
Έτσι, η κρίση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, και ο λόγος που όλοι απλώς τραυματιζόμαστε συνεχώς, είναι ότι η δυτική αλλοπαθητική ιατρική έχει γίνει μια μηχανή για να αποσπά πλούτο από τη μεσαία τάξη, την εργατική τάξη και τις κατώτερες τάξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για να πλουτίσει τη φαρμακευτική βιομηχανία και την άρχουσα τάξη μέσω ιατρογενών τραυματισμών.
Αυτή είναι η κρίση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή.
Και συνέβαινε ήδη με τον αυτισμό και άλλες χρόνιες ασθένειες σε παιδιά πριν, και στη συνέχεια απλώς άνθισε σε μέγεθος κατά τη διάρκεια της επιδημίας COVID. [..]"
--------
*) Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Children's Health Defense: «Ο Ρότζερς είναι υπότροφος του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Οικονομικής Έρευνας Brownstone.
Έχει διδακτορικό στην πολιτική οικονομία από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ στην Αυστραλία και μεταπτυχιακό στη Δημόσια Πολιτική από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ».
* από την σελίδα: https://www.facebook.com/diakyvernisi
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)