Ο μεγαλοφυής κύριος Πέρελμαν. Η εικασία του Poincare.

Για λόγους καθαρά εποπτικούς θα περιγράψουμε αρχικά το πρόβλημα, που θέτει η εικασία τουPoincaré,  στις 2-πολλαπλότητες δηλαδή στις επιφάνειες του τρισδιάστατου ευκλείδειου χώρου. Μια 2-πολλαπλότητα ονομάζεται απλώς συνεκτική  (simply connected) αν κάθε κλειστή καμπύλη που βρίσκεται πάνω σε αυτή μπορεί να  «συρρικνωθεί», παραμένοντας πάνω στην επιφάνεια, σε ένα μόνο σημείο. Για παράδειγμα, η επιφάνεια της γνωστής μας σφαίρας (μπάλας) είναι απλώς συνεκτική 2-πολλαπλότητα.

Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον τόρο δηλαδή την επιφάνεια του «ντόνατ». Πράγματι, υπάρχουν κλειστές καμπύλες στον τόρο οι οποίες δεν μπορούν να συρρικνωθούν σε σημείο κρατώντας την επαφή τους με την επιφάνεια.

Όλες οι απλώς συνεκτικές 2-πολλαπλότητες, με όρους της τοπολογίας, είναι όμοιες μεταξύ τους. Η επιφάνεια ενός αυγού για παράδειγμα είναι τοπολογικά όμοια με την επιφάνεια της σφαίρας.

Μεταξύ όλων των επιφανειών  η σφαίρα καταλαμβάνει μια αξιοσημείωτη θέση επειδή είναι η μόνη επιφάνεια που είναι συγχρόνως χωρίς όρια, απλά συνεκτική και συμπαγής (που σημαίνει χοντρικά ότι οριοθετείται μέσα στο χώρο, αντιθέτως με το επίπεδο). Η διαίσθηση του Poincaré προέβλεψε ότι η ιδιότητα αυτή της σφαίρας (απουσία ορίων, συμπάγεια και απλή συνεκτικότητα) χαρακτηρίζει όχι μόνο τη συνηθισμένη σφαίρα αλλά επίσης τις σφαίρες ανώτερης διάστασης.

Η σπουδαία ερώτηση που έκανε το 1904 ο Ζιλ Ανρί Πουανκαρέ (1854-1912), βασάνιζε τους μαθηματικούς για σχεδόν έναν αιώνα. Η εικασία που ανήκει στον χώρο της τοπολογίας και δηλώνει ότι: όλες οι συμπαγείς πολλαπλότητες διάστασης n = 3 (ή περισσότερο), χωρίς όρια και απλά συνεκτικές, είναι ομοιομορφικές σε μια σφαίρα διάστασης n.

Ο Πουανκαρέ συχνά περιγράφεται ως πολυμαθής, και στον κόσμο των μαθηματικών είναι γνωστός ως ο «τελευταίος πανεπιστήμονας», καθώς διέπρεπε σε όλα τα επιστημονικά πεδία τα οποία υπήρχαν στη διάρκεια της ζωής του. Συνολικά συνέγραψε τουλάχιστον 30 βιβλία και 500 ερευνητικές εργασίες – άρθρα και οι διαλέξεις του στη Σορβόνη ήταν πάνω σε ευρύτατη ποικιλία θεμάτων. Εκτός από τη σημαντική του προσφορά στο αμιγώς μαθηματικό πεδίο, συνεισέφερε στην οπτική, τον ηλεκτρισμό, την ελαστικότητα, τη θερμοδυναμική, την κβαντική θεωρία τη σχετικότητα και την κοσμολογία. Ο Πουανκαρέ ήταν μύωψ, ιδιαίτερα αφηρημένος και αδέξιος. Είναι χαρακτηριστικό πως οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν αμφιδέξιο, με την έννοια ότι είχε κακές επιδόσεις τόσο με το αριστερό όσο και με το δεξί χέρι. Στο σχολείο κατάφερε να βαθμολογηθεί με μηδέν στο σχέδιο. Ωστόσο όλες οι παραπάνω αδυναμίες του αναπληρώνονταν και με το παραπάνω από τη μαθηματική του μεγαλοφυΐα και ευρυμάθεια. Ο δάσκαλός του Elliot a Liard έγραψε το 1872: «Έχω στην τάξη μου ένα τέρας των μαθηματικών, τον Ανρί Πουανκαρέ».

Το 1889, ο Πουανκαρέ έδειξε ότι η πλήρης ανάλυση της κίνησης, έστω και τριών σωμάτων, π.χ. του Ήλιου, της Γης και της Σελήνης, με βάση τη νευτώνεια θεωρία, παρήγαγε ένα ενδογενώς μη ολοκληρώσιμο σύστημα. Ως εκ τούτου θεμελίωσε τη σημαντική δυσκολία επίλυσης των προβλημάτων της φυσικής με μαθηματική ανάλυση, ακόμα και για τρία σώματα (πολύ περισσότερο για πάνω από τρία ή για εκατομμύρια) και ανέδειξε τις πρώτες ρωγμές στο Νευτώνειο σύμπαν. Με αφορμή τη ρήση του Νεύτωνα, «η φύση ευχαριστιέται με την απλότητα και δεν αγαπάει τη μεγαλοπρέπεια των περιττών αιτίων» ο Πουανκαρέ παρατήρησε: «Πριν από ένα αιώνα ομολογείτο με ειλικρίνεια και διακηρυσσόταν ανοιχτά πως η φύση αγαπάει την απλότητα, αποδείχθηκε όμως ότι η φύση κάνει το αντίθετο σε περισσότερες από μία περιπτώσεις». Ο Πουανκαρέ ήταν μεγάλος οραματιστής και πρώτος εξέφρασε τη βασική αρχή της Θεωρίας του Χάους, ότι δηλαδή «μικρές διαφορές στις αρχικές συνθήκες προκαλούν μεγάλες διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα».

Για αρκετά χρόνια πολλοί εργάστηκαν πάνω στην Εικασία Πουανκαρέ, ένα από τα επτά «επικηρυγμένα» προβλήματα – που ταλάνιζε τους σημαντικότερους μαθηματικούς από τις αρχές του 20ού αιώνα. Είχαν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από το τελευταίο σημαντικό βήμα στην πορεία της επίλυσής της, το 1982, τότε που ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Χάμιλτον παρουσίασε ένα προσχέδιο για την επίλυση του προβλήματος. Τελικά, το 2002, το πρόβλημα βρήκε τον «δάσκαλό» του. Έπειτα από οκτώ χρόνια προσπαθειών, ο Ρώσος μαθηματικός Γκριγκόρι Πέρελμαν, γεννημένος στην Αγία Πετρούπολη το 1966, κατέληξε σε μια απόδειξη 473 σελίδων, προκαλώντας φρενίτιδα στην παγκόσμια μαθηματική κοινότητα.

Ο Γκριγκόρι Πέρελμαν (Григо́рий Я́ковлевич Перельма́н)

Ο Πέρελμαν φοίτησε σε σχολείο της Αγίας Πετρούπολης με ειδίκευση στα Μαθηματικά και τη Φυσική και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα, στη Βουδαπέστη το 1982. Αφότου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης εργάστηκε για λίγο στη Ρωσία και μετακόμισε στις ΗΠΑ. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, στα 26 του, κλήθηκε για διαλέξεις στις ΗΠΑ, και το 1993 πήρε διετή υποτροφία για έρευνα στο πανεπιστήμιο του Berkeley.  Απέρριψε στη συνέχεια προτάσεις μόνιμης θέσης σε γνωστά πανεπιστήμια, όπως το Princeton και γύρισε πίσω σ’ ένα ερευνητικό κέντρο του Λένινγκραντ, σε μια θέση καθαρά ερευνητική. Πιο πριν είχε φροντίσει να αποδείξει ένα άλλο θεώρημα μπελά, την “υπόθεση Soul”. Απορρίπτοντας μια ένδοξη ακαδημαϊκή καριέρα στα πανεπιστήμια πρώτης γραμμής της νικήτριας υπερδύναμης και γυρνώντας σε μια κατεστραμμένη χώρα με ένα μισθό ίσια 100 δολάρια τον μήνα δεν ήταν, ακόμα, το 1995, “τρελός”. Ήταν μόνο “ιδιόρρυθμος”.

Επειδή ο Πέρελμαν είχε έρθει σε διάσταση με τους υπόλοιπους μαθηματικούς που ελέγχουν τα επιστημονικά περιοδικά, γι’ αυτό και δεν την έστειλε προς δημοσίευση σε ένα από αυτά τα έγκυρα μαθηματικά περιοδικά. Μια δημοσίευση σε αυτά, με αξιολόγηση από ομότιμους κριτές (αγγλ: peer-review), θα ήταν αδύνατη αφ’ ενός διότι οι εκδότες δε θα τη δημοσίευαν, αφ’ ετέρου διότι ο ίδιος δεν ήθελε να καταστήσει κριτές του έργου του ανθρώπους τους οποίους, υπεροπτικά ίσως, θεωρούσε κατώτερούς του. Οπότε χρησιμοποίησε το διαδίκτυο (στην ιστοσελίδα ελεύθερης διακίνησης επιστημονικών άρθρων του αμερικανικού πανεπιστημίου Κορνέλ, http://arxiv.org/), δημοσιεύοντας μόνο τα βασικά σημεία της μελέτης του, χωρίς πλήρη και λεπτομερή απόδειξη. Προσέφερε ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές, βασισμένες στο ερευνητικό έργο άλλων, αλλά η δημοσίευση του δεν αποτελούσε σε καμιά περίπτωση απόδειξη της Υπόθεσης. Η πρώτη αυτή δημοσίευση προκαλεί, ωστόσο, σεισμό στο χώρο των Μαθηματικών. Την εργασία του την  ταχυδρόμησε σε αυτόν τον ιστοχώρο, που είναι ένας κεντρικός υπολογιστής, όπου οι ερευνητές ανεβάζουν τις εργασίες τους για μια άτυπη ανατροφοδότηση προτού να τα υποβάλουν σε ένα επιστημονικό περιοδικό.

Στις αρχές του 2003, ο Πέρελμαν δημοσιεύει δύο νέα μηνύματα, αναφέροντας χωρίς περιστροφές ότι κατέχει τη λύση. Τα κείμενα αυτά, όμως, στερούνται και πάλι λεπτομερειών. Βάση για τη λύση του υπήρξαν οι προσεγγίσεις του μαθηματικού Ρίτσαρντ Χάμιλτον του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Ύστερα από μια σύντομη περιοδεία στις ΗΠΑ, κατά την οποία δεν έδωσε ούτε μία συνέντευξη, ο Πέρελμαν επέστρεψε στη Ρωσία, αφήνοντας τους μαθηματικούς να ελέγξουν κατά πόσο οι λύσεις του ήταν ορθές. Μολονότι του πρόσφεραν θέσεις εργασίας σε πολλά κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Princeton και του Stanford, εκείνος απέρριψε όλες τις προτάσεις. Παραιτήθηκε από την ερευνητική θέση που κατείχε στο Ίδρυμα Steklov, την άνοιξη του 2003 (μόλις 37 χρονών) και  εγκατέλειψε την μόνη δουλειά που είχε, με το αιτιολογικό ότι δεν του αρέσει πια η επιστήμη του.

Ο Μαθηματικός, που έχει χαρακτηριστεί ο «ευφυέστερος άνθρωπος στον κόσμο» και όχι άδικα, κλεισμένος με τη μητέρα του σε ένα φτωχικό δυάρι σε απόκεντρη συνοικία στο πρώην Λένινγκραντ και νυν Πετρούπολη, απαξιώνει φίλους και συναδέλφους και δηλώνει απών. Tο γεγονός, θα μπορούσε να ενισχύσει το υπονοούμενο ότι ο μέγας ιδιοφυής πάσχει από κάποιο είδος “μελαγχολίας” – κάτι που θα ταίριαζε στο είδωλο του “μοναχικού σοφού”. Άνεργος, μένοντας με την μάνα του σ’ ένα  διαμέρισμα μιας εργατικής πολυκατοικίας, ανάμεσα σε σωρούς βιβλίων, ο Perelman “μορφοποιεί” την ανεξήγητα ασκητική φιγούρα ενός μανιακού, που έβγαλε την διανοητική παρέκκλισή του στα μαθηματικά, αλλά όντας παράξενος, παράτησε κι αυτά.

Λόγω της δυσκολίας της εργασίας, πήρε 4 χρόνια δουλειά στους υπόλοιπους να κατανοήσουν και να ασχοληθούν με την απόδειξή του, χωρίς να βρουν λάθος. Χρειάστηκαν τόσα χρόνια όχι για να αποδείξουν την “υπόθεση” αλλά για να εξετάσουν αν η απόδειξη ήταν σωστή. Οι πάντες είχαν συμφωνήσει: ο Perelman είχε μαστορέψει μια συνεκτική και ιδιοφυή τομή στον τομέα αυτό των μαθηματικών, ανοίγοντας νέους δρόμους. Όπως ήταν αναμενόμενο μετά τη μεγαλειώδη αυτή επιτυχία, το 2006 απονεμήθηκε στον Πέρελμαν το Fields Medal, η υψηλότερη διάκριση στα μαθηματικά, αντίστοιχο των βραβείων Νομπέλ.

Η φιλονικία του Πέρελμαν με τη μαθηματική κοινότητα απείλησε να επισκιάσει το επίτευγμά του. Στις 20 Iουνίου του 2006, ενώ η απόδειξη του Perelman ήταν ήδη γνωστή μεταξύ των ειδικών, ο κινέζος μαθηματικός S… οργάνωνε μια διάλεξη, με καλεσμένους ειδικούς απ’ όλον τον κόσμο και κινέζους φοιτητές, πάνω στη “θεωρία των χορδών”, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Πεκίνου. O S.. είναι ένας ιδιοφυής επιστήμονας, που ήδη απ’ τα 20 του είχε διακριθεί διεθνώς για τις εμπνεύσεις του στη θεωρία των χορδών. Στη συνέχεια έγινε καθηγητής στο Xάρβαντ και (ταυτόχρονα) στα μαθηματικά ινστιτούτα του Πεκίνου και του Xονγκ Kονγκ. Στη διάλεξή του, ο S… είχε μια έκπληξη για το κοινό του. Ανακοίνωσε ότι μαζί με δύο μαθητές του, είχαν μόλις πριν λίγες ημέρες ολοκληρώσει την απόδειξη της “υπόθεσης του Πουανακαρέ”. Επί μιάμιση ώρα ο S.. εξηγούσε αναλυτικά στο κοινό την απόδειξη της υπόθεσης του Πουανκαρέ . Πέρα απ’ τα συγχαρητήρια για τον δυναμισμό των κινέζικων μαθηματικών, ο S… έκανε και μια μικρή αναφορά στον Perelman. “H δουλειά του μας βοήθησε κι αυτή” είπε, αν και “οι βασικές του ιδέες είναι γενικόλογες, και λείπουν κρίσιμες λεπτομέρειες”. Μιλώντας στην εφημερίδα New York Times, ο καθηγητής S.. αρνήθηκε ότι είπε ότι υπήρξαν χάσματα στην εργασία του Perelman.

Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μαθηματικών Sir John Ball, επισκέφτηκε τον Πέρελμαν για να τον πείσει να δεχτεί το βραβείο. Ύστερα από δέκα ώρες συζητήσεων επί δύο ημέρες, απέτυχε. O ίδιος ο Perelman συνόψισε λίγο αργότερα την συζήτηση εκείνη: “Mου πρότεινε τρεις εναλλακτικές: να δεχτώ το βραβείο και να παραστώ στην βράβευσή μου, να το δεχτώ αλλά να μην πάω και να μου στείλουν το μετάλλιο αργότερα και να μην το δεχτώ. Eξ αρχής του διευκρίνισα ότι έχω διαλέξει την τρίτη, το βραβείο μου είναι εντελώς αδιάφορο. O καθένας μπορεί να καταλάβει ότι αν η απόδειξή μου είναι σωστή, τότε δεν χρειάζεται άλλη αναγνώριση. Δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά ή η φήμη και ούτε θέλω να παριστάνω το παράξενο ζώο σ’ έναν ζωολογικό κήπο. Δεν είμαι ήρωας των μαθηματικών. Δεν είμαι καν τόσο καλός και δεν θέλω να ασχολείται ο κόσμος μαζί μου”. Ισχυρίστηκε πως η συνεισφορά του στη λύση δεν ήταν μεγαλύτερη από αυτή του Άγγλου Richard Hamilton, ο οποίος εισήγαγε τη θεωρία της ροής Ricci, σχετικά με τη γεωμετρικότητα.

Τον Αύγουστο του 2006, στο Παγκόσμιο Συνέδριο Μαθηματικών στη Μαδρίτη, η κοινότητα των μαθηματικών αναμένει τον Γκρίσα να παρευρεθεί στην τελετή απονομής του μεταλλίου Fields, το μαθηματικό ισοδύναμο ενός βραβείου Νόμπελ και να αποδεχτεί την τιμητική του διάκριση. Ο ιδιόρρυθμος Ρώσος επιστήμονας, με τη μακριά γενειάδα και το αφηρημένο ύφος, κατέπληξε τους πάντες, ως το πρώτο πρόσωπο που αρνήθηκε να δεχθεί την ύψιστη αυτή τιμητική διάκριση. Όπως αποδείχθηκε, η μετριοφροσύνη του δεν ήταν υποκριτική. Το μεγάλο βραβείο για αυτόν ήταν να αποδείξει το θεώρημα. Ο Πέρελμαν, σε μια σπάνια συνέντευξή του, το καλοκαίρι του 2006, είπε στο New Yorker : «Δεν μου είναι καθαρό ποια ήταν η συμβολή που έκανα.». Εξήγησε την στάση του – εξήγησε το “αδιανόητο”: απαγοητεύτηκε απ’ την ηθική στάθμη των επιστημόνων. Όταν κατέθεσε την απόδειξή του “κάποιοι” (έγκυροι μέσα στους επιστημονικούς κύκλους) προσπάθησαν να την μειώσουν “πασάροντας” τις βασικές της θέσεις σαν δουλειά “άλλων”. “Δεν θα έλεγα ότι προσβλήθηκα” είπε σ’ εκείνη τη συνέντευξη ο Perelman. “Άλλοι έχουν κάνει χειρότερα. Εντάξει, υπάρχουν πολλοί μαθηματικοί που είναι λίγο πολύ έντιμοι. Αλλά σχεδόν όλοι τους είναι κομφορμιστές. Mπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντιμοι, αλλά είναι βέβαιο ότι ανέχονται αυτούς που δεν είναι καθόλου”. Για να καταλήξει: “Τελικά δεν περνάνε για παράξενοι αυτοί που δεν έχουν ηθικούς φραγμούς. Παράξενοι θεωρούνται εκείνοι που, σαν εμένα, είναι απομονωμένοι απ’ τους πολλούς”.

Ένας άνθρωπος “ταγμένος” στα μαθηματικά, υπεράνω υλικών απολαύσεων; Στην έσχατη των περιπτώσεων αυτό θα ήταν ό,τι θα μπορούσε να ανεχτεί η “παγκόσμια μαθηματική κοινότητα”, και μαζί της ολόκληρη η “επιστημονική κοινότητα”. Όμως κανείς τους δεν πρόσεξε (ή πιο σωστά: οι πάντες έκαναν ότι δεν πρόσεξαν) την παρομοίωση του Perelman περί “ζωολογικού κήπου”. Ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος θα έκανε από παραδρομή της γλώσσας του τέτοια παρομοίωση ενόσω μιλάει για την επιστημονική κοινότητα; Ποιός είναι ο “ζωολογικός κήπος”;

O Πέρελμαν αρνήθηκε τις καλοπληρωμένες θέσεις που του προσέφεραν τα αμερικανικά πανεπιστήμια και τα βραβεία για τον ίδιο λόγο. Όπως διηγήθηκε στη συνέντευξη του στο New Yorker πάντα τον συγκινούσε το μοίρασμα των ιδεών και όχι η κρυψίνοια και οι μανίες καταδίωξης με την “αποκλειστικότητα” και τις ανταμοιβές της. Ο απομονωμένος Δρ. Perelman έκανε κάτι ακόμη πιο εντυπωσιακό, όταν βραβεύθηκε το 2010 από το Clay Mathematics Institute, για τη λύση του προβλήματος Πουανκαρέ. Έπειτα από εβδομάδες αναμονής , ανακοίνωσε ότι αρνείται το βραβείο του 1 εκατομ. δολαρίων, εξαιτίας «διαφωνίας» του με την μαθηματική κοινότητα. Ο Γκριγκόρι Πέρελμαν εξήγησε σε συνέντευξή του τους λόγους για τους οποίους δεν δέχθηκε το χρηματικό βραβείο, λέγοντας «Ξέρω πώς να κυβερνήσω το Σύμπαν. Γιατί να τρέχω πίσω από ένα εκατομμύριο;». Τον Οκτώβριο του 2009, στην Αγία Πετρούπολη, ο Γκρίσα απαντά στον πρόεδρο της επιτροπής του Ινστιτούτου Clay που ζήτησε να τον δει: «Η συνάντησή μας δεν έχει κανένα νόημα».

Οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να αρνηθεί κάποιος τόσα χρήματα. Αλλά πάλι, ούτε και την Υπόθεση του Πουανκαρέ μπορούμε να καταλάβουμε. Στον κόσμο του Πέρελμαν και τα δύο έχουν νόημα. Ίσως γι’ αυτό να είναι ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου. Η μεγάλη του επιτυχία όχι μόνο δεν διαστρέβλωσε τις αντιλήψεις του, αλλά τον έστρεψε ακόμα περισσότερο στον εαυτό του. Ο Πέρελμαν απομονώθηκε, απέρριψε κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας, συνεχίζοντας το μαθηματικό του ταξίδι. Όταν ένας ρεπόρτερ τον κάλεσε στο κινητό του τηλέφωνο για συνέντευξη, ο ιδιόρρυθμος επιστήμονας του ζήτησε να μην τον ενοχλεί γιατί εκείνη την ώρα μάζευε μανιτάρια.

Μήπως ένας από τους εξυπνότερους ανθρώπους του πλανήτη έχει βρει τη «συνταγή» της ευτυχίας πέρα και πάνω από το χρήμα και τη δόξα;

Ευχαριστούμε κύριε Григо́рий Я́ковлевич Перельма́н

https://www.hea.edu.gr/o-megalofyis-kyrios-perelman-i-ikasia-tou-poincare/

Ο μυστηριώδης και μεγαλοφυής μαθηματικός, κύριος Πέρελμαν
Σύμφωνα με το Science, η λύση από τον Πέρελμαν της Εικασίας του Πουανκαρέ, είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του έτους 2006.
Η απόδειξη από τον αινιγματικό Ρώσο μαθηματικό Perelman Grigory, στην εδώ και εκατό χρόνια άλυτη Εικασία του Πουανκαρέ , προκάλεσε στον επιστημονικό κόσμο τεράστια αίσθηση και όχι μόνο λόγω της δυσκολίας της εργασίας. Τον Αύγουστο του 2006, ο Ρώσος Perelman έγινε το πρώτο πρόσωπο που αρνήθηκε το μετάλλιο Fields, το υψηλότερο βραβείο στα μαθηματικά.

Αρνήθηκε το βραβείο, ύψους 1.000.000 δολαρίων που του προσφέρθηκε από το αμερικανικό Ίδρυμα Μαθηματικών, επειδή δεν θεωρεί τους κριτές άξιους να κρίνουν τον ίδιο. Ο Perelman λέγεται ότι περιφρονεί την αυτοδιαφήμιση και περιγράφεται ως "ερημίτης", απομονωμένος από την υπόλοιπη μαθηματική κοινότητα.
Κι όπως λέει ένας συνάδελφος του δεν ενδιαφέρεται καθόλου για χρήματα. Το μεγάλο βραβείο για αυτόν ήταν να αποδείξει το θεώρημα. Μολονότι του πρόσφεραν θέσεις εργασίας σε πολλά κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Princeton και του Stanford, εκείνοςαπέρριψε όλες τις προτάσεις. Εκτός από μεγαλοφυΐα στα μαθηματικά, η παράξενη αυτή διάνοια, είναι ένας ταλαντούχος βιολονίστας και επίσης ένα ισχυρός παίκτης πινγκ-πονγκ.

Ο Πέρελμαν, γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1966 και φοίτησε σε σχολείο της Αγίας Πετρούπολης με ειδίκευση στα Μαθηματικά και τη Φυσική και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα το 1982. Αφότου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και εργάστηκε για λίγο στη Ρωσία, μετακόμισε στις ΗΠΑ. Πριν από περίπου δέκα χρόνια επέστρεψε στη Ρωσία, για να εργαστεί στην απόδειξή του για το σχήμα του Σύμπαντος. Καταδέχτηκε πάντως να περιγράψει την απόδειξη το 2003 στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον.

Σε μια σπάνια συνέντευξη, ο Perelman είπε στο περιοδικό New Yorker : «Δεν μου είναι ξεκάθαρο ποια ήταν η συμβολή μου σ' αυτό που έκανα.»
Ο Perelman, ζώντας κατ’ επιλογήν του απομονωμένος, άφησε το Ίδρυμα Steklov τον Ιανουάριο, και τελευταία ειπώθηκε πως είναι άνεργος και ζει με τη μητέρα του στο διαμέρισμά της στην Αγία Πετρούπολη. Έχει μία μικρότερη αδελφή, την Έλενα, η οποία είναι επίσης μαθηματικός.

Η εργασία του - σχετικά με την Εικασία που διατύπωσε το 1904 ο Γάλλος μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος Ζυλ Ανρί Πουανκαρέ, σχετικά με τα σχήματα που είναι δυνατόν να έχει το Σύμπαν - έχει δημιουργήσει στον χώρο των Μαθηματικών ενθουσιασμό μεν αλλά και διαμάχες.
Ο Terence Tao, καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, αποκαλεί το αποτέλεσμα του Perelman σαν το «καλύτερο κομμάτι των μαθηματικών που έχουμε δει τα τελευταία 10 χρόνια».
Ο Timofey Shilkin, συνάδελφος του Perelman στο Ίδρυμα Μαθηματικών Steklov στην Αγία Πετρούπολη, λέει: «Αξίζει σίγουρα το μετάλλιο Fields - αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι είναι μεγαλοφυΐα.» Και πρόσθεσε: «Φοβούμαι ότι είναι ένα άτομο πολύ εσωστρεφές. Ξέρουμε πολύ λίγα πράγματα για τον ίδιο. Ξέρω μόνο ότι είναι άριστος μαθηματικός. Τον συνάντησα όταν ήταν μέλος της ομάδας μας και οι επαφές μας γίνονταν περίπου μια φορά την εβδομάδα, αλλά κάναμε πολύ σύντομες μόνο συζητήσεις».
Για αρκετά χρόνια εργάστηκε, ως επί το πλείστον, μόνο πάνω στην Εικασία του Πουανκαρέ. Όλες οι αποδείξεις που είχαν προταθεί ως σήμερα είχαν αποδειχθεί ψευδείς. Έπειτα από οκτώ χρόνια προσπαθειών, ο Perelman κατέληξε το 2002 σε μια απόδειξη 473 σελίδων στην οποία οι συνάδελφοί του δεν κατάφεραν να εντοπίσουν κανένα λάθος.

Επειδή ο Perelman έχει έρθει σε διάσταση με τους υπόλοιπους μαθηματικούς που ελέγχουν τα περιοδικά, γι’ αυτό και δεν έστειλε την εργασία του προς δημοσίευση σε ένα από τα έγκυρα μαθηματικά περιοδικά. Μια δημοσίευση σε αυτά θα ήταν αδύνατη, αφ’ ενός διότι οι εκδότες δεν θα τη δημοσίευαν, αφ’ ετέρου διότι ο ίδιος δεν ήθελε να καταστήσει κριτές του έργου του, ανθρώπους τους οποίους (υπεροπτικά ίσως) θεωρούσε κατωτέρους του. Οπότε χρησιμοποίησε το Διαδίκτυο και η σημαντική μελέτη του δεν έμεινε άγνωστη.
Μια από τις ελάχιστες φωτογραφίες του Grigory Perelman,  της πιθανόν σπουδαιότερης μαθηματικής μεγαλοφυΐας του 20ου αιώνα,  από συνεπιβάτη, που έτυχε να τον αναγνωρίσει στο μετρό της Πετρούπολης.
Μάλιστα δημοσίευσε μόνο τα βασικά σημεία της μελέτης του, χωρίς πλήρη και λεπτομερή απόδειξη. Πήρε 4 χρόνια κοπιαστικής δουλειάς στους υπόλοιπους, να κατανοήσουν και να ασχοληθούν με την απόδειξή του χωρίς να βρουν λάθος.
Η Εικασία Πουανκαρέ είναι ένα κεντρικό ζήτημα στην τοπολογία, τη μελέτη των γεωμετρικών ιδιοτήτων των αντικειμένων που δεν αλλάζουν όταν τεντώνονται, διαστρεβλώνονται, ή συρρικνώνονται.
Η επιφάνεια της Γης περιγράφεται ως δισδιάστατη σφαίρα από την τοπολογία. Εάν κάποιος την περικύκλωνε με ένα λάσο, θα μπορούσε να την αναγκάσει να περιοριστεί σε ένα σημείο. Στην επιφάνεια του ντόνατς, εν τούτοις, ένα λάσο που θα περνούσε μέσα από την τρύπα του στο κέντρο, δεν θα μπορούσε να το περιορίσει σε ένα σημείο χωρίς να κοπεί η επιφάνεια.

Για παράδειγμα η Εικασία του Πουανκαρέ καθορίζει ποια στερεά σώματα (ή πολλαπλότητες σε αφηρημένους μαθηματικούς χώρους άνω των τριών διαστάσεων) είναι ισοδύναμα, από τοπολογική άποψη με μια σφαίρα και ποια όχι.
Παραδείγματος χάριν, ένας κύβος από πλαστελίνη είναι ισοδύναμος με σφαίρα, αφού μπορούμε να τον πλάσουμε σαν σφαίρα, ενώ ένα ντόνατς δεν είναι, γιατί έχει μια τρύπα στη μέση.
Φαντασθείτε ότι έχετε ένα λάστιχο, ένα μήλο και ένα ντόνατς με τρύπα στη μέση. Αν τραβήξετε το λάστιχο και το τοποθετήσετε περιμετρικά γύρω από το μήλο, θα μπορείτε να μετακινήσετε το λάστιχο από τον «Ισημερινό» στον «Πόλο» του μήλου, χωρίς να σκίσετε το λάστιχο και χωρίς να εγκαταλείψετε την επιφάνεια του μήλου. Αν, όμως, το λάστιχο τοποθετηθεί πάνω στην επιφάνεια του ντόνατς, τότε δεν υπάρχει τρόπος να μετακινήσουμε το λάστιχο σε όλη την επιφάνεια του ντόνατς, χωρίς να το σκίσουμε ή το ένα ή το άλλο. Ο Πουανκαρέ υπέθεσε ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον τετραδιάστατο χώρο, ενώ σύγχρονοι Μαθηματικοί απέδειξαν ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε χώρο περισσοτέρων των τεσσάρων διαστάσεων.
O Πουανκαρέ χαρακτηρίσθηκε ως «Ο Τελευταίος Αναγεννησιακός Άνθρωπος», ένας Μαθηματικός που αισθανόταν άνετα σε κάθε τομέα των Μαθηματικών, όπως στην ανάλυση, την άλγεβρα, την τοπολογία, την αστρονομία και τη θεωρητική φυσική. Ο Γάλλος Μαθηματικός ήταν μεγάλος οραματιστής, που πρώτος εξέφρασε τη βασική αρχή της Θεωρίας του Χάους, ότι δηλαδή «μικρές διαφορές στις αρχικές συνθήκες προκαλούν μεγάλες διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα».

Έλεγχος της εργασίας
Από το 19ο αιώνα, οι μαθηματικοί ξέρουν ότι η σφαίρα είναι το μόνο δισδιάστατο αντικείμενο με αυτήν την ιδιότητα, αλλά ήταν αβέβαιοι για τα αντικείμενα με περισσότερες διαστάσεις. Η Εικασία Πουανκαρέ λέει ότι μια τρισδιάστατη σφαίρα είναι ο μόνος περιβαλλόμενος τρισδιάστατος χώρος χωρίς οπές.
Την απόδειξη της Εικασίας την απέφευγαν οι μαθηματικοί έως ότου ταχυδρόμησε ο Perelman την εργασία του στον ιστοχώρο http://arxiv.org/
Ο ιστοχώρος αυτός, είναι ένας κεντρικός υπολογιστής, όπου οι ερευνητές ανεβάζουν τις εργασίες τους ως ηλεκτρονικές προδημοσιεύσεις στους τομείς των μαθηματικών, φυσικής, πληροφορικής, βιολογίας κ.λ.π. προτού τις δημοσιεύσουν σε ένα επιστημονικό περιοδικό.
Πάντως, κατά το περιοδικό Science του 2006 το πρώτο και κυριότερο επίτευγμα εκείνης της χρονιάς είναι η λύση Πέρελμαν. Το περιοδικό την παρουσιάζει πρώτη-πρώτη στη λίστα δέκα άλλων επιτευγμάτων και γράφει:
Πρώτο επίτευγμα:

"Η Εικασία του Πουανκαρέ. Ο απομονωμένος Ρώσος μαθηματικός Grigory Perelman έλυσε προφανώς το δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα".
https://kilbassanis.blogspot.com/2012/01/blog-post_3665.html

Ραμανουτζάν, ο Ινδός μαθηματικός που γνώρισε το άπειρο

Ραμανουτζάν – Srinivasa Ramanujan

Στις αρχές του 1913 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ Gοdfrey H. Hardy έλαβε μια επιστολή από το Μαντράς της Ινδίας. Ο Hardy την εποχή εκείνη εθεωρείτο ως ένας από τους καλύτερους ειδικούς στον απειροστικό λογισμό και τη θεωρία των αριθμών. Αποστολέας ήταν ο Srinivasa Ramanujan -Ραμανουτζάν, υπάλληλος στο λογιστήριο του ταχυδρομικού γραφείου του Μαντράς. Στην επιστολή του ανέφερε ότι δεν είχε αποφοιτήσει από κάποιο πανεπιστήμιο και ότι, αφότου τέλειωσε το σχολείο, είχε μελετήσει μόνος του μαθηματικά με το δικό του τρόπο χωρίς να ακολουθήσει το παραδοσιακό σύστημα.

Αν ήταν συνθέτης, θα ήταν ο Μότσαρτ. Αν ήταν φυσικός, θα ήταν ο Αϊνστάιν. «Αν είναι να τον παρομοιάσεις με κάποιον, αυτός θα πρέπει να είναι ο Νεύτων».
Αυτά είναι κάποια από τα σχόλια που συνοδεύουν το όνομα Srinivasa Ramanujan.
Το τελευταίο το είπε ο καθηγητής Λίτλγουντ στον συνάδελφο και φίλο του,Gοdfrey H. Hardy , που ανακάλυψε τη μαθηματική ιδιοφυΐα του νεαρού Srinivasa Ramanujan.
Γιατί αυτό ήταν. Ένα μαθηματικό φαινόμενο που έκανε, μεταξύ άλλων, το απίστευτο: ανακάλυψε εκ νέου όλα τα μαθηματικά -και τα ανώτερα- μόνο και μόνο επειδή δεν ήξερε ότι υπήρχαν ήδη.
Επανατοποθέτησε, δηλαδή, το μαθηματικό σύμπαν εκεί που ήδη υπήρχε και πρόσθεσε τη δική του πινελιά, με τύπους και θεωρήματα, πολλά από τα οποία μπόρεσαν να χρησιμοποιηθούν 100 χρόνια μετά, δηλαδή μόλις πρόσφατα.
Ωστόσο, όπως γίνεται συνήθως με προσωπικότητες που υπερβαίνουν τα ανθρώπινα μέτρα, ο Ραμανούτζαν δεν ήταν μόνο ο σπουδαιότερος μαθηματικός της Ινδίας, ισάξιος μεγεθών όπως ο Γκάους και ο Οϊλερ, αλλά είχε και μια μυθιστορηματική ζωή, γεμάτη μυστήριο, έρωτα, πόλεμο, μοναξιά, αγώνα και, φυσικά, ένα πρόωρο τέλος.
Αυτό δεν συμβαίνει πάντα; Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση, οι υπότιτλοι γράφονται στη μαθηματική γλώσσα.
Ο Ραμανούτζαν από τις παραγκουπόλεις της Ινδίας ήταν ο πρώτος Ινδός που εκλέχθηκε μέλος στο Trinity College του Cambridge ,εκεί ήταν και ο Νεύτων, και έγινε εταίρος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών του Λονδίνου – κάτι εξαιρετικά δύσκολο.
Έστειλε μια επιστολή στον καθηγητή του Κέιμπριτζ,Gοdfrey H. Hardy, και από τότε δούλευαν μαζί, μέχρι τον πρόωρο θάνατό του, στα 33 του χρόνια.

Ο διασημότερος των μαθηματικών, ο 36χρονος Gοdfrey Hardy, είναι ο πιο μεθοδικός «Απόστολος της Απόδειξης».
Στο πρόσωπό του συνυπάρχουν η πιο αμείλικτη, απαιτητική μαθηματική πλευρά, με την πιο επιεική, αμφιλεγόμενη ελευθεριότητα του πνεύματος. Εργάζεται άοκνα, διαβάζει καθημερινά τους Τάιμς, κάνει ενθουσιώδεις μαθηματικές διαλέξεις, παίζει τένις, παρακολουθεί μανιωδώς αγώνες κρίκετ, και δηλώνει φανατικός αρνησίθεος. Η καριέρα του είναι εδραιωμένη, η ζωή του άνετη, το μέλλον του εξασφαλισμένο.
Ώσπου ένα πρωί, φτάνει στα χέρια του μια επιστολή από την Ινδία.

«Πρέπει να καταλάβουμε το ιστορικό και επιστημονικό πλαίσιο της εποχής για να δούμε πόσο σπουδαίο ήταν ό,τι έγινε» εξηγεί ο Τεύκρος Μιχαηλίδης.
«Αρχές του 20ού αι. έχουμε την Αγγλική Σχολή, επικεντρωμένη στις εφαρμογές, χωρίς να έχει παρακολουθήσει τη Γαλλική, τη Γερμανική και τη Ρωσική Σχολή, που κάνουν βασική έρευνα στα θεωρητικά μαθηματικά.
Ο Χάρντι -που ανακάλυψε τον Ραμανούτζαν- αποτελεί εξαίρεση, καθώς διατηρεί επαφή με τις άλλες Σχολές. Η Ινδία είναι βρετανική αποικία και εκεί βρίσκεται ο εξαιρετικά φιλάσθενος Ραμανουτζάν με μεγάλο ενδιαφέρον για τα μαθηματικά, αλλά χωρίς καμιά βοήθεια από πουθενά, παρά τη σπουδαία παράδοση των Ινδών μαθηματικών,αυτοί ανακάλυψαν το μηδέν, για παράδειγμα.
Το μόνο που έχει στα χέρια του είναι ένα εγχειρίδιο του 19ου αιώνα. Ο άνθρωπος αυτός ανακαλύπτει εκ νέου όλα τα μαθηματικά μόνος του, με τον δικό του ιδιότυπο τρόπο, χωρίς να είναι εξοικειωμένος με την ορολογία, χωρίς καν να ξέρει τι είναι αυστηρή μαθηματική απόδειξη. Σ’ αυτή του την πρωτόλεια προσπάθεια διακρίνεται και η ιδιοφυΐα του Ραμανούτζαν».
«Πρέπει να πούμε ότι δραστήριος μαθηματικός ήταν για λίγα χρόνια, από το 1914 μέχρι το 1918-1919, περίπου ταυτόχρονα με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο» μας λέει ο κ. Μιχαηλίδης.
«Κι αυτό, με πολλά διαλείμματα βαριάς ασθένειας, με εισαγωγές στο νοσοκομείο για νοσηλεία, κρίσεις κατάθλιψης, απόπειρα αυτοκτονίας, ψυχιατρική κλινική.
Ευρισκόμενος στην Αγγλία, υπέστη ένα πολύ έντονο πολιτισμικό σοκ. Δεν ήξερε τι να φάει, πώς να συμπεριφερθεί, κρύωνε. Λέγεται ότι αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει όταν βίωσε βομβαρδισμό της Αγγλίας από γερμανικό ζέπελιν, γιατί θεώρησε ότι αυτός τον προκάλεσε επειδή έφαγε αυγό ,η θρησκεία του το απαγόρευε.

Ανέκαθεν ήταν δεκτικός σε μεταφυσικές εικοτολογίες και πίστευε πως η μαθηματική πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα από τους ανθρώπους – απλώς περιμένει την ανακάλυψή της.
Διαβάζοντας ένα παμπάλαιο εγχειρίδιο μαθηματικών ανακάλυψε όλα όσα οι συνομίληκοί του διδάσκονταν στα πιο φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης.
Οι αριθμοί και οι μαθηματικές τους σχέσεις , στο μυαλό του Ραμανουτζάν, συνέδεαν μεταξύ τους τα διάφορα μέρη του Σύμπαντος. Κάθε νέο του θεώρημα συνιστούσε ένα ακόμη κομμάτι του απροσμέτρητου Άπειρου. Δήλωνε απερίφραστα πως καμιά εξίσωση δεν είχε νόημα γι’ αυτόν αν δεν εκφράζει μια σκέψη του Θεού. Ήταν απλός, εύθικτος ακόμη και σε ασήμαντες παρατηρήσεις. Οι ανάγκες του ήταν στοιχειώδεις. Δεν ήταν επηρμένος, ήταν επίμονος, εργαζόταν σκληρά, εξέπεμπε μια ιδιότυπη γοητεία και επιδείκνυε υψηλή νοημοσύνη σε όλα – όχι μόνο στα μαθηματικά.

Ο Gοdfrey Hardy, που είχε δει τα πρώτα του γραπτά, αμέσως κατάλαβε το μέγεθος της ιδιοφυΐας του. Τον κάλεσε στην Αγγλία και έπρεπε να του μάθει από την αρχή πως η οποιαδήποτε ιδέα ή ενόραση πρέπει να θεμελιωθεί μαθηματικά, κάτι που Srinivasa Ramanujan δεν το καταλάβαινε.
Μέχρι να τα μάθει όλα αυτά και με συχνές διακοπές λόγω ασθενειών, έκανε μια πολύ σημαντική εργασία στο θέμα των διαμερίσεων ,δηλαδή εύρεση του πλήθους των διαφορετικών αθροισμάτων που δίνουν ως εξαγόμενο έναν συγκεκριμένο αριθμό, π.χ. ο αριθμός 3 μπορεί να γραφεί ως 3, ως 1+2 και ως 1+1+1.
Για το θέμα αυτό κατέληξε στη διατύπωση μιας μαθηματικής εικασίας γύρω στο 1916-1917, η οποία αποδείχθηκε 60 χρόνια μετά από τον Βέλγο μαθηματικό Ντελίνιε, που τιμήθηκε με το βραβείο Φιλντς, την ανώτατη διάκριση στα μαθηματικά.
Στα τετράδια του Srinivasa Ramanujan βρίσκονται πλήθος αναπόδεικτα θεωρήματα, που μελετώνται μέχρι σήμερα.
Ο Srinivasa Ramanujan πέθανε το 1920, χωρίς ακόμη να είναι πλήρως γνωστό το γιατί.
Ο ίδιος είχε ως προστάτιδα θεά του τη Ναμαγκίρι, από την οποία πίστευε ότι δεχόταν όλες τις μαθηματικές εμπνεύσεις του.
Μετά τον θάνατό του, ο Χάρντι έχει κάνει μια πολύ σημαντική ομιλία στο Πρίνστον όπου ανέλυσε την ιδιοφυΐα του, τις δυσκολίες που είχε μαζί του και μάλιστα, στο βιβλίο του “Απολογία ενός μαθηματικού”  Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, αναφέρει ότι “με άριστα το 100 ο Ραμανούτζαν είναι στο 90, ο Λίτλγουντ στο 85 και από το 80 και κάτω εγώ”.
Τελικά η επιστήμη δέχεται τη διαίσθηση, το υπερβατικό;
Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης δεν διστάζει:
“Αρκεί να αναφέρουμε ότι όλες οι μεγάλες εμπνεύσεις προέκυψαν από μυαλά που δεν λειτούργησαν “σωστά”, με την έννοια ότι δεν λειτούργησαν συμβατικά. Όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες κάποια στιγμή λειτούργησαν σε διαφορετικό “μήκος κύματος” από το τετριμμένο και το παραδοσιακά αποδεκτό. Και γι’ αυτό είδαν πιο μακριά. Για παράδειγμα ο Κοπέρνικος: ενώ σε όλους είναι ολοφάνερο ότι ο Ηλιος είναι που γυρίζει γύρω από τη Γη, αυτός σκέφτηκε το ακριβώς αντίθετο και βρήκε την αλήθεια. Αυτό χρειάζεται διαίσθηση, ενόραση, υπέρβαση για να επιτευχθεί”.

Οι εργασίες του δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει τα μυστικά τους.
Τα θεωρήματά του εφαρμόζονται σε περιοχές της επιστήμης –όπως στη χημεία των πολυμερών, στους υπολογιστές, ακόμη και στην, εντελώς άγνωστη, τότε, μελέτη του καρκίνου– που ο ίδιος δεν είχε καν φανταστεί.

Η ταινία Ο άνθρωπος που γνώρισε το άπειρο – The Man Who Knew Infinity αναφέρεται στον Srinivasa Ramanujan.
Τα βιβλία που κυκλοφορούν για τον αυτόν είναι:
– Ρόμπερτ Κάνιγκελ, «Ραμανούτζαν, ο Ινδός μαθηματικός» (εκδόσεις Τραυλός) και
– G.H. Hardy, «Η απολογία ενός μαθηματικού» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).
– Το «Ο υπάλληλος από την Ινδία» (εκδόσεις Πόλις, 2009) του Ντέιβιντ Λίβιτ δυστυχώς έχει εξαντληθεί.

επιμύθιο:
Αχ! σπούδασα φιλοσοφία
και νομική και ιατρική,
και, αλίμονο, θεολογία
με κόπο και μ’ επιμονή·
και να ‘μαι ‘δω με τόσα φώτα,
εγώ μωρός, όσο και πρώτα!
“Φάουστ”, Johann Wolfgang von Goethe

πηγές και αναφορές:
https://www.efsyn.gr/nisides/68764_i-megalofyia-poy-anakalypse-ola-ta-mathimatika-apo-tin-arhi
https://thalesandfriends.org/el/2015/09/24/oi-protes-entiposeis-apo-tin-tainia-gia-ton-ramanoutzan/
1729: ένας «αριθμός ταξί» με βαθύτερη μαθηματική σημασία

Ισραηλινοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι βρήκαν το φάρμακο για τον καρκίνο

Επαναστατική μέθοδο για την καταπολέμηση του καρκίνου υποστηρίζουν ότι βρήκαν Ισραηλινοί επιστήμονες, εκτιμώντας ότι θα μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και μέσα στην επόμενη χρονιά.

Μια μικρή ομάδα ισραηλινών επιστημόνων πιστεύει μπορεί να έχει βρει την πρώτη πλήρη θεραπεία για καρκίνο.
«Πιστεύουμε ότι σε ένα χρόνο θα έχουμε μια πλήρη θεραπεία για τον καρκίνο» δήλωσε ο Dan Aridor, επικεφαλής της εταιρείας Accelerated Evolution Biotechnologies Ltd., που αναπτύσσει τη θεραπεία.
“Η θεραπεία μας για τον καρκίνο θα είναι αποτελεσματική από την πρώτη μέρα, θα διαρκεί για μερικές εβδομάδες και δεν θα έχει καθόλου ή ελάχιστες παρενέργειες με πολύ χαμηλότερο κόστος από τις περισσότερες άλλες θεραπείες στην αγορά”, δήλωσε ο Dan Aridor. “Η λύση μας θα είναι τόσο γενική όσο και προσωπική.”
Η είδηση είναι φανταστική και γεννά πολλές ελπίδες, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι περίπου 18,1 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις καρκίνου εμφανίζονται παγκοσμίως κάθε χρόνο, σύμφωνα με αναφορές του Διεθνούς Οργανισμού Έρευνας για τον Καρκίνο. Επιπλέον, κάθε έκτος θάνατος στον κόσμο οφείλεται στον καρκίνο, καθιστώντας τη συγκεκριμένη αρρώστια τη δεύτερη κύρια αιτία θανάτου.

Μια είδηση για νέο φάρμακο δίνει μεγάλη ελπίδα για τη θεραπεία του καρκίνου, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν 18,1 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις καρκίνου παγκοσμίως κάθε χρόνο, σύμφωνα με αναφορές του Διεθνούς Οργανισμού Έρευνας για τον Καρκίνο.

Ο Aridor, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της AEBi και ο διευθύνων σύμβουλος Dr. Ilan Morad, λένε ότι η θεραπεία τους, την οποία ονομάζουν MuTaTo (multi-target toxin,τοξίνη πολλαπλών στόχων), είναι ουσιαστικά στην κλίμακα ενός αντιβιοτικού για τον καρκίνου – μιας τεχνολογίας διακοπής της ανώτατης τάξης.
Το αντικαρκινικό αυτό φάρμακο βασίζεται στην τεχνολογία SoAP,την οποία ανέπτυξε η AEBi
Το 2018, μια ομάδα επιστημόνων κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για τις έρευνές τους με τη χρήση της κατευθυνόμενης εξέλιξης για την παραγωγή ενζύμων για νέες χημικές και φαρμακευτικές ουσίες,
Το AEBi κάνει κάτι παρόμοιο αλλά με πεπτίδια, ενώσεις δύο ή περισσότερων αμινοξέων που συνδέονται σε μια αλυσίδα. Σύμφωνα με τον Morad, τα πεπτίδια έχουν αρκετά πλεονεκτήματα έναντι των αντισωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του ότι είναι μικρότερα, φθηνότερα και ευκολότερα να παράγουν και να ρυθμίζουν.
Όταν ξεκίνησε η επιχείρηση, ο Morad είπε: “Κάναμε ό, τι όλοι οι άλλοι έκαναν, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε μεμονωμένα νέα πεπτίδια για συγκεκριμένους καρκίνους.” Λίγο αργότερα, ο Morad και ο συνάδελφός του, ο Dr. Hanan Itzhaki, αποφάσισαν ότι ήθελαν να κάνουν κάτι πιό μεγάλο από αυτό
Για να ξεκινήσετε, ο Morad είπε ότι έπρεπε να εντοπίσουμε γιατί άλλα φάρμακα και θεραπείες που σκοτώνουν τον καρκίνο δεν λειτουργούν ή τελικά αποτυγχάνουν. Στη συνέχεια, βρήκαν έναν τρόπο να αντισταθμίσουν αυτό το αποτέλεσμα.
Το MuTaTo χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό πεπτιδίων στόχευσης καρκίνου για κάθε καρκινικό κύτταρο ταυτόχρονα, σε συνδυασμό με μια ισχυρή πεπτιδική τοξίνη που θα μπορεί να θανατώνει ειδικά τα καρκινικά κύτταρα.
“Με τη χρήση τουλάχιστον τριών πεπτιδίων στόχευσης στην ίδια δομή με ισχυρή τοξίνη”επισημαίνει ο Morad “διασφαλίσαμε ότι η θεραπεία δεν θα επηρεαστεί από μεταλλάξεις”
Πολλές κυτταροτοξικές αντικαρκινικές θεραπείες στοχεύουν σε ταχέως αναπτυσσόμενα κύτταρα. Αλλά τα καρκινικά στελεχιαία κύτταρα δεν αναπτύσσονται γρήγορα και μπορούν να ξεφύγουν από αυτές τις θεραπείες.
Στη συνέχεια, όταν τελειώσει η θεραπεία, μπορούν να δημιουργήσουν και πάλι καρκίνο.
“Αν δεν εξαλείψουμε εντελώς τον καρκίνο, τα υπόλοιπα κύτταρα μπορεί να αρχίσουν και πάλι τις μεταλλάξεις και τότε ο καρκίνος επανέρχεται, αλλά αυτή τη φορά είναι ανθεκτικός στα φάρμακα”, είπε ο Morad.
“Η επίθεση πολλαπλών στόχων του MuTaTo εξασφαλίζει ότι θα καταστραφούν εντελώς”
Τέλος, ορισμένοι όγκοι καρκίνου δημιουργούν ασπίδες που δημιουργούν προβλήματα πρόσβασης σε μεγάλα μόρια, όπως αντισώματα. Το MuTaTo λειτουργεί σαν ένα χταπόδι ή ένα κομμάτι σπαγγέτι και μπορεί να γλιστρήσει σε μέρη όπου δεν μπορούν να φτάσουν άλλα μεγάλα μόρια. Ο Morad είπε ότι τα πεπτιδικά μέρη του MuTaTo είναι πολύ μικρά (μήκους 12 αμινοξέων) και δεν έχουν άκαμπτη δομή.
Ο Morad δήλωσε ότι η ανακάλυψή τους θα μπορούσε επίσης να μειώσει τις δυσάρεστες παρενέργειες των περισσοτέρων θεραπευτικών μεθόδων για τον καρκίνο, οι οποίες προέρχονται από θεραπείες φαρμάκων που αλληλεπιδρούν με λάθος ή επιπρόσθετους στόχους ή από τους σωστούς στόχους αλλά από μη καρκινικά κύτταρα. 

“Θα είναι αποτελεσματική από την πρώτη ημέρα, θα διαρκεί μερικές εβδομάδες και δεν θα έχει καθόλου ή ελάχιστες παρενέργειες”

Η θεραπεία του καρκίνου του MuTaTo θα είναι τελικά εξατομικευμένη. Κάθε ασθενής ύστερα από βιοψία θα παίρνει ακριβώς το κοκτέιλ φαρμάκων που θα χρειάζεται για να θεραπεύσει την ασθένειά του.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την περίπτωση του AIDS, όπου οι ασθενείς πρέπει να πάρουν το κοκτέιλ καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους, στην περίπτωση του MuTaTo, τα κύτταρα θα θανατώνονται και ο ασθενής θα μπορεί να σταματήσει τη θεραπεία μετά από λίγες μόνο εβδομάδες.
Το AEBi θα ξεκινήσει σύντομα ένα κύκλο κλινικών δοκιμών και μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε μερικά χρόνια και θα κάνει τη θεραπεία διαθέσιμη σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, αφού η εταιρεία θεωρεί τα αποτελέσματα “συνεπή και επαναλαμβανόμενα”
Ο Morad είπε ότι μέχρι στιγμής η εταιρεία ολοκλήρωσε τις πρώτες δοκιμές σε ποντικούς,κατά τις οποίες το φάρμακο ανέστειλε την ανάπτυξη ανθρώπινων καρκινικών κυττάρων και δεν είχε καμία επίδραση σε υγιή κύτταρα ποντικών.
Το AEBi βρίσκεται στην κορυφή ενός κύκλου κλινικών δοκιμών που μπορεί να ολοκληρωθούν μέσα σε λίγα χρόνια και θα κάνει τη θεραπεία διαθέσιμη σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Dan Aridor: “Τα αποτελέσματά μας είναι επίμονα και επαναλαμβανόμενα”

πηγή:www.jpost.com

Τα ισχυρότερα αντιβιοτικά βότανα

Ισχυρά αντιβιοτικά που μας έχει χαρίσει η φύση, και που κανένα δεν δημιουργήθηκε σε κάποιο εργαστήριο.

Τα τελευταία χρόνια οι οργανισμοί υγείας κάνουν εκστρατείες προκειμένου να ενθαρρύνουν την ορθή χρήση των αντιβιοτικών,και ειδικά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO),προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη πάνω στο σοβαρό αυτό θέμα,ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω επιδείνωση και διασπορά του προβλήματος της αντοχής των μικροβίων στα αντιβιοτικά.
Τα αντιβιοτικά,όπως καλά γνωρίζουμε,είναι ουσίες που καταστρέφουν στελέχη μικροβίων προστατεύοντάς μας από μικροβιακές λοιμώξεις.....
.........Τα υπερ-μικρόβια εντοπίζονται σε
ανθρώπους,
σε ζώα αλλά και σε τρόφιμα και είναι πιά μια «ανησυχητική» απειλή για τη δημόσια υγεία,καθώς έχουν αναπτύξει ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά ευρείας χρήσεως.
Στη χώρα μας η κατανάλωση αντιβιοτικών και σε λοιμώξεις από πολυανθεκτικά βακτήρια είναι πολύ μεγάλη,επομένως, είναι όλο και πιο σημαντικό να εξοικειωθούμε με την αρχαία γνώση των φυσικών αντιβιοτικών, τα οποία έχουν ξεχαστεί.
Η Rebecca Tarrant , που γράφει για Ask a Prepper , μας δίνει μια λίστα από τα πιο ισχυρά αντιβιοτικά που είναι γνωστά στον άνθρωπο – και που κανένα δεν δημιουργήθηκε σε κάποιο εργαστήριο.....
read more:https://botanologia.gr/ischyrotata-antiviotika-poy-mas-echei-charisei-i-fysi/

Οι ρίζες της Ναζιστικής βίας - Enzo Traverso

Eine alte jüdische Frau mit Kindern (Foto: Auschwitz-Album Mai 1944)

Μια συνοπτική παρουσίαση του βιβλίου του Enzo Traverso ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ

ΒΙΑΣ Εκδόσεις του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ

8/2/2019, Σκαρτσίλας Σωτήρης

«Αυτό που συνέβη μπορεί να ξανασυμβεί» Primo Levi
«Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.
Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον,
δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.» Φώντας Λάδης
          Αν τα παραπάνω αποσπάσματα από το βιβλίο του Πρίμο Λέβι και τους μελοποιημένους στίχους του Φώντα Λάδη συμπυκνώνουν την αλήθεια για τον φασισμό-ναζισμό, η μελέτη του Enzo
Traverso ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ, μας αποκαλύπτει πλήρως από που έρχεται ο φασισμός.
Δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ως σύλληψη και έμπνευση δύο παρανοϊκών ανθρώπων, του Μουσολίνι και του Χίτλερ μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή και αποδεικνύεται γιατί δεν σταμάτησε να υπάρχει με τον απουσία αυτών των δύο.
Διαβάζοντας τον Enzo Traverso αποδεικνύεται επίσης ότι η ύπαρξη
κοινωνικών αντιλήψεων, ιδεοληψιών, στερεοτύπων και «επιστημονικών» ιατρικών και φυλετικών απόψεων, βαθιά ριζωμένων στο κοινωνικό σώμα αποτέλεσαν πρόσφορο έδαφος για να πατήσει ο φασισμός-ναζισμός.
Κυρίως όμως ο ιμπεριαλισμός και οι στοχεύσεις του που τα εκμεταλλεύτηκε και τα εκμεταλλεύεται και σήμερα στο έπακρο.
Ο φασισμός-ναζισμός αν δεν καταλάβουμε από που έρχεται, θα συνεχίσουν να δρουν και να προσβλέπουν πάλι στην εξουσία, αν και σε κάποια κράτη στην Ευρώπη και στην Αμερική, είτε είναι κυβέρνηση ή συμμετέχουν σε κυβερνήσεις.
Ο Enzo Traverso, όπως είναι και ο υπότιτλος της μελέτης του, αναζητάει τις ρίζες του ναζισμού προστρέχοντας στην ευρωπαϊκή του γενεαλογία αποδεικνύοντας ότι το αυγό του φιδιού είχε αρχίσει να επωάζεται δυο
αιώνες πριν.
Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, η ευρωπαϊκή κουλτούρα, η νεωτερικότητα είχε και την ζοφερή της όψη.
Διαβάζοντας τον Traverso θα διαπιστώσουμε ότι ακόμα και το λεξιλόγιο των κατά καιρούς φασιστών-ναζιστών στα καθ’ ημάς , όπως των χουντικών συνταγματαρχών της δικτατορίας του 1967 και των ναζιστών σήμερα, είναι υιοθέτηση και αντιγραφή του λεξιλογίου και των χαρακτηρισμών που
χρησιμοποιούσε ο ναζισμός από την εμφάνισή του στις αρχές του 20 αιώνα και μετέπειτα.
          Ποιες είναι οι συσχετίσεις που κάνουν οι Μαρξ-Ένγκελς και ο Βέμπερ, μας λέει ο Traverso, της πειθαρχίας του καπιταλιστικού εργοστασίου με την πειθαρχία του Στρατού που θα συναντήσουμε τον απόηχό τους στην πολεμική μηχανή του βιομηχανοποιημένου πολέμου στον Β.Π.Π. και πώς συνδέονται το Πανοπτικόν του Μπένθαμ (Ολοκληρωτικός έλεγχος του κρατουμένου) και η σωφρονιστική πειθαρχία στις φυλακές με τις πρακτικές της ναζιστικής βίας;
Πώς αντιστοιχίζεται η σύγχρονη φυλακή του 20ου αι. με το εργοστάσιο, την καταναγκαστική εργασία και τα στρατόπεδα εξόντωσης;
Πώς η εργασία στις φυλακές, στερημένες από κάθε παραγωγική σκοπιμότητα, σχεδιασμένες με αποκλειστικό σκοπό την ταλαιπωρία και την ταπείνωση, αποτέλεσαν τους προγόνους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που
όπως λέει ο Πρίμο Λέβι ήταν η «επιβεβαίωση της ολοκληρωτικής κυριαρχίας»; «Με άλλα λόγια το σύμπαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης προϋπόθετε ένα προηγούμενο στάδιο το στάδιο της σύγχρονης φυλακής, που είχε συντελεστεί κατά την βιομηχανική επανάσταση.»
           Πώς σχετίζεται λοιπόν η γκιλοτίνα ως σειριοποιημένος θάνατος με τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου;
Η βιομηχανική επανάσταση με τη θανατική ποινή ως μηχανοποιημένη σειριοποιημένη εκτέλεση με τελικό αποτέλεσμα την απανθρωποποίηση του θανάτου που βρήκε την ολοκληρωτική της εφαρμογή στην μαζική θανάτωση του Γ’ Ράιχ;
Πώς συνδέεται η μαζική εξόντωση των θαλάμων αερίων με την ιατρική επιστήμη, τη θεωρία της εξέλιξης, τον κοινωνικό δαρβινισμό;
Ο Δαρβίνος δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τον κοινωνικό δαρβινισμό τον οποίο υποστήριζαν οι εκπρόσωποί του, όμως θα ήταν σφάλμα κατά τον Traverso «να ορίσουμε έναν απόλυτο διαχωρισμό ανάμεσα στους δύο.
Ο ίδιος ο Δαρβίνος συμμερίστηκε την κυρίαρχη θεώρηση της εποχής του «των κατώτερων φυλών» ως «ζωντανών απολιθωμάτων».
Ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο ευγονισμός, ήταν θεωρίες αποδεκτές και  έχαιραν εκτίμησης στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη πριν την έλευση του ναζισμού στην Γερμανία.
«Ο εθνικοσοσιαλισμός έμελλε να κωδικοποιήσει σε μια μακάβρια διάσημη διατύπωση, φιλτραρισμένη από τη γλώσσα του ευγονισμού, αυτή τη νέα απαξίωση της ανθρώπινης ζωής :  ̈ζωές ανάξιες να βιωθούν ̈.
Ο Μεγάλος Πόλεμος ήταν ένα προνομιακό πεδίο εφαρμογής των ρατσιστικών στερεοτύπων που είχαν αναπτυχθεί από τον κοινωνικό δαρβινισμό και τις ιατρικές επιστήμες κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα.
Η εθνικιστική προπαγάνδα εγκατέλειπε κάθε ορθολογική επιχειρηματολογία γύρω από τις
αιτίες και τις δικαιολογίες του πολέμου για να απευθύνει έκκληση στο αίσθημα συμμετοχής σε μια απειλούμενη κοινότητα και να απαιτήσει μια τυφλή και ολοκληρωτική νομιμοφροσύνη.»
Στην προ του Α ́ Παγκοσμίου πολέμου περίοδο και κατά τη διάρκειά του «η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής συνοδευόταν από την ρατσιστική και μη απανθρωποποίηση του εχθρού, που «προβαλλόταν από τη στρατιωτική προπαγάνδα, τον τύπο και τα γραπτά των σοφών» (!).
Ο εθνικισμός, ο πόλεμος ως έκφραση και κορύφωση της ζωής κυριάρχησαν στον πολιτικό λόγο, έχουμε να κάνουμε με την «κυριαρχία της βίας».
Ο πόλεμος είναι πλέον πρόταγμα και εμπνέει.
«Η σύγκλιση ανάμεσα σε λαϊκιστικό εθνικισμό και εθνικό (αντιμαρξιστικό και αντιδραστικό σοσιαλισμό είχε διαφανεί σε εμβρυακή μορφή στα τέλη του 19ου αιώνα, πραγματώθηκε ωστόσο με ολοκληρωμένο τρόπο μόνο μετά
το 1918. Ο Α ́Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν λοιπόν ένα αποφασιστικό στάδιο στη γέννηση του φασισμού.» 
Ο πόλεμος με στόχο πλέον την εξολόθρευση έγινε αυτοσκοπός, υπέρτατη αξία, όχι μόνο ως ιδεολογία αλλά και ως αισθητική απόλαυση – «ένα οξυμένο αμάλγαμα του σώματος, της θέλησης και των αισθήσεων.
Αυτή η νέα θεώρηση του θανάτου και της καταστροφής σημάδευε μια
ανθρωπολογική καμπή στη διαδικασία του πολιτισμού, ανοίγοντας το δρόμο για τις γενοκτονίες του 20ού αιώνα.» Κυριαρχία της βαρβαρότητας ενάντια στον πολιτισμό!
Ο πόλεμος προβαλλόταν ως μια επανάσταση στην επανάσταση, «έδινε την ψευδαίσθηση μιας τεχνητής αναδημιουργία;
Της πρωταρχικής αύρας, που είχε χαθεί την εποχή του βιομηχανικού καπιταλισμού».
Επρόκειτο όμως για αντεπανάσταση που όπως λέει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν η εξίψωση της «φιλοσοφίας του θανάτου στην οποία η εξολόθρευση γινόταν αυτοσκοπός έβρισκε την ολοκλήρωσή της στον φασισμό» και ο Traverso
συνοψίζει «η συμπύκνωση όλων αυτών των όψεων μέσα στην εμπειρία του Μεγάλου Πολέμου τον καθιστά στιγμή ρήξης μέσα στην ιστορία της Ευρώπης και προθάλαμο του εθνικοσοσιαλισμού».
           Τι σχέση έχει το Άουσβιτς με το εργοστάσιο και τον φορντιστικό καπιταλισμό, ο τεϊλορισμός και τα σφαγεία ζώων με τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης; Ποια η παρακαταθήκη του Μεγάλου Πολέμου, του Α’ Παγκόσμιου, που χαιρετίστηκε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως «μια ευκαιρία να επιβεβαιωθούν οι αξίες του εθνικιστικού ήθους»;
Ήταν ο «ολοκληρωτικός ανώνυμος μαζικός θάνατος.
Ήταν μια μορφή βιομηχανοποιημένης εξόντωσης. Αυτός ο πόλεμος εγκαινίασε μια αρχή που έμελλε να
βρει την ολοκλήρωσή του στα ναζιστικά στρατόπεδα.» Πώς όμως ο «μαζικός εργάτης» του φορντιστικού εργοστασίου έδωσε τη θέση του στον «μαζικό στρατιώτη», πώς ο τελευταίος «προλεταριοποιήθηκε»;
Η σχέση είναι αμφίδρομη : ο στρατός μεταμορφώνεται σε ορθολογική
επιχείρηση, με ιεραρχία, γραφειοκρατία, μηχανοποίηση και από τον στρατό αντλούνται συμπεράσματα για την πειθαρχία και την ψυχολογία των στρατιωτών για να εφαρμοστούν στο εργοστάσιο.
Τα κοινά στοιχεία μεταξύ εργοστασίου και στρατού τα είχε υπογραμμίσει το 1918 ο Μαξ Βέμπερ μας λέει ο Traverso.
Η βιομηχανική ανάπτυξη εκλήφθηκε ως δυνατότητα πλήρους εξόντωσης του εχθρού.
Ο πόλεμος έγινε ολοκληρωτικός, μαζικός και ανώνυμος, μεταμόρφωνε τους στρατούς σε μηχανές παραγωγής θανάτου.
Ο Β.Π.Π. πήρε την σκυτάλη από τον Ο Α ́ Παγκόσμιο ακριβώς ως προοπτική
απόλυτης κυριαρχίας.
Το νέο ήθος και η νέα νοοτροπία που ο Α’ Παγκόσμιος επέβαλε έκανε διανοητή
τη βαρβαρότητα του Β’ Παγκόσμιου.Τα εγκλήματα του Β.Π. είχαν ήδη θεμελιωθεί στον Α.Π.
          - Ποιος ο ρόλος της γραφειοκρατίας ως δομικό χαρακτηριστικό της διοίκησης στο Γ’ Ράιχ στην γενοκτονία και των ναζιστικών εγκλημάτων γενικότερα;
Η τεχνολογική επανάσταση, η βιομηχανική κοινωνία, η τεχνολογική εξέλιξη των όπλων, ο χημικός πόλεμος, αλλά και η διοίκηση και οργάνωση του πολέμου με μέσο τη γραφειοκρατία, η «απρόσωπη» διαχείρισή του, οι απρόσωπες αποφάσεις και διαταγές που δεν χωρούσαν αμφισβήτηση, που καθήλωναν για μήνες τους στρατιώτες στα χαρακώματα μέσα στη λάσπη, το αίμα, τα διαμελισμένα σώματα και τους ποντικούς, ήταν συγχρόνως παράνοια και επίτευγμα!
         - Τι σηματοδότησε ο ιμπεριαλισμός στην εποχή της αποικιοκρατίας του 190υ αιώνα;
Παρ ́όλο που ο δεσμός που τον συνδέει με τον εθνικισμό είναι σήμερα «πρακτικά αθέατος, η κατανόηση του 20ου αι. θα κέρδιζε πολλά αν έμπαινε τέλος σ’ αυτή τη λήθη».
Η αποικιακή κυρίαρχη κουλτούρα υποδείκνυε πώς οι ευρωπαίοι ως πολιτισμένοι έπρεπε να αντιμετωπίζουν τους απολίτιστους και κατώτερους «αγρίους».
Ο κοινωνικός δαρβινισμός ο οποίος ήταν διαδεδομένος ευρέως στις ΗΠΑ και
στην ευρωπαϊκή κουλτούρα θα αναλάμβανε να αποδείξει επιστημονικά την φυλετική υπεροχή και την υπόταξη ή τον αφανισμό των «κατώτερων φυλών» όπως οι Ινδιάνοι της Αμερικής και να δικαιολογήσει βιολογικά τον ιμπεριαλισμό.
Η Χάνα Άρεντ «υποδείκνυε τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό ως βασικό
στάδιο του ναζισμού.
Οι αποικιακές βιαιότητες του 19ου αιώνα της φαίνονταν μία από τις
προϋποθέσεις για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν έναν αιώνα αργότερα εναντίον Ευρωπαίων, και ιδιαίτερα εναντίον των Εβραίων, θυμάτων μιας γενοκτονίας που είχε σχεδιαστεί σαν σχέδιο φυλετικής
κάθαρσης.» Οι αποικιακοί πόλεμοι όμως δεν ήταν απλώς καταχτητικοί πόλεμοι, ήταν ολοκληρωτικοί πόλεμοι,ήταν πόλεμοι «ενάντια σ’ έναν εχθρικό λαό», «θα τους θερίσουμε σαν ώριμα στάχυα» δήλωνε την παραμονή της σφαγής των Σουδανών ο Τσώρτσιλ το 1898.
Ήδη οι πόλεμοι αυτοί δεν μπορούν να χαρακτηριστούν παρά ως γενοκτονία λέει ο συγγραφέας.
        - Ο «ζωτικός χώρος» που ο ναζισμός εναγωνίως στόχευε, ταυτιζόταν με την επέκταση στην Ανατολή, όχι απλά με την υπόταξη αλλά με την εξολόθρευση της Σοβιετικής Ένωσης των «μιαρών»
Σλάβων και «των βλαβερών φυλών Εβραίων-Τσιγγάνων_κομμουνιστών», θεωρώντας ότι οι Εβραίοι είχαν την εξουσία στην ΕΣΣΔ και ήταν ο κομμουνιστικός εγκέφαλος παγκοσμίως. Αυτή η επέκταση «εμπνεόταν» από την αποικιακή πολιτική της Μεγάλης Βρετανίας. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός είχε
ανακηρυχτεί σε μοντέλο και ο ίδιος Χίτλερ δεν έκρυβε τον θαυμασμό του για την Μεγάλη Βρετανία και τον Τσώρτσιλ. Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο της αποικιοκρατίας, ορισμένο από τον 16ου αιώνα, ήταν το υπόβαθρο και νομιμοποίηση του πολέμου που ξεκίνησε η Γερμανία και ο ολοκληρωτικός
εξολοθρευτικός πόλεμος ήταν η υπέρβαση του ιμπεριαλιστικού πολέμου από τον οποίο είχε εμπνευστεί και αντλήσει νομιμοποίηση.
«Οι μηχανισμοί εκτόπισης, τα μέτρα απανθρωποποίησης και τα σχέδια φυλετικής εξόντωσης που εφαρμόστηκαν από τη Γερμανία του Χίτλερ κρύβουν παλιές ιδέες,
καλά αγκυρωμένες στη ιστορία του δυτικού ιμπεριαλισμού».
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άλλωστε ήταν μαζικό φαινόμενο στον Α’ Παγκόσμιο.
Με άθλιες συνθήκες κράτησης που «αποτέλεσαν όμως ένα πεδίο πειραματισμού» για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ οι κρατούμενοι δανείζονταν ως φτηνή εργατική δύναμη σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως γενικεύτηκε και τελειοποιήθηκε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για τον Ιουδαιομπολσεβικισμό

       - Πώς όμως και γιατί οι Εβραίοι αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος του ναζισμού; Είχε τη μοναδικότητα ο ναζισμός της άποψης ότι η ύπαρξη των Εβραίων ήταν η αιτία όλων των κακών;
Πριν τον ναζισμό στις αρχές της δεκαετίας του ’20, η ταύτιση των Εβραίων με τον κομμουνισμό, την ανατροπή της κοινωνικής τάξης και την κοινωνική επανάσταση ήταν, ευρέως διαδεδομένη στην Ευρώπη και στη βάση αυτής της άποψης ξεκίνησε η καταστολή των Σπαρτακιστών στη Γερμανία και η
λευκή τρομοκρατία στην Ουγγαρία και πολύ πιο πριν στη Ρωσία, η οποία προμήνυε τη ναζιστική προπαγάνδα του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η σύνδεση και η ταύτιση των Εβραίων με τον κομμουνισμό έγινε με επιχείρημα την εχθρότητά τους στην ιδέα του έθνους και της παραδοσιακής τάξης πραγμάτων.
Η προβολή αυτής της άποψης από τη συντηρητική ευρωπαϊκή κουλτούρα, είναι χαρακτηριστική από τις απόψεις του Ουίνστον Τσώρτσιλ για τον εβραϊκό κίνδυνο και τους εκπροσώπους του κομμουνισμού
Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Μπέλα Κουν, Λούξεμπουργκ, Έμα Γκόλντμαν, τους οποίους χαρακτηρίζει ως βρικόλακες κ.ά.
Όμως και οι πνευματικοί άνθρωποι δεν υπολείπονταν ανάλογων απόψεων.
Για τον Τόμας Μαν υφίσταται μια «συμμαχία ανάμεσα στην εβραϊκή ιντελιγκέντσια και το σλαβικό μηδενισμό». 
Η ρωσική επανάσταση για τον ίδιο ήταν αποτέλεσμα της συνάντησης αυτών των δύο.
Ο εβραϊκός ριζοσπαστισμός και ο «σλάβικος χριστιανικός μυστικισμός» ήταν επιδημία και απειλούσε τη συντηρητική κοινωνία γι’ αυτό έπρεπε η τελευταία «να δράσει με όλη την ενεργητικότητα και την ταχύτητα του στρατιωτικού νόμου»! αυτά τα δύο τα υλοποίησε με όλη τους τη βαρβαρότητα ο ναζισμός ενάντια στον «ιουδαιομπολσεβικισμό», στους εβραίους και στους κομμουνιστές.
       - «Το αμάλγαμα αυτό των τριών στοιχείων του αντικομουνισμού, του ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού και του αντισημιτικού ρατσισμού είναι εκείνο που διακρίνει τον ναζισμό δίνοντάς του μια ριζοσπαστικότητα άγνωστη μέχρι τότε.
Η καινοτομία του ναζισμού ήταν η ακραία βιολογικοποίηση του
αντισημιτισμού, που αναδιατύπωνε το μύθο της «συνομωσίας» και το παλιό στερεότυπο του Εβραίου ως αντεθνικού στοιχείου σε όρους φυλετικής υγιεινής».
Ο εθνικισμός λοιπόν και ο φυλετικός ρατσισμός αποτέλεσαν βασική και εκ των ων ουκ άνευ κινητήριες δυνάμεις του ναζισμού.
            - Πως όμως ο ταξικός εχθρός ταυτίστηκε με τον φυλετικό ρατσισμό;
Πώς σωματικές ασθένειες όπως η σύφιλη, χολέρα κ.ά. και κοινωνικά φαινόμενα όπως απεργίες εξεγέρσεις, θεωρούνταν έκφραση της ίδιας ασθένειας του κοινωνικού σώματος με υπεύθυνους και φορείς τους οι μετανάστες και οι
κατώτερες τάξεις, όπως οι κομμουνάροι στην Παρισινή Κομμούνα;
Εφ’ όσον η μόλυνση απειλούσε όλη την κοινωνία τότε «έπρεπε να εξαλειφθεί πλήρως.
Το κράτος αναγορευόταν σε βιοεξουσία που καλούνταν να παρέμβει στην κοινωνία σαν χειρούργος επιφορτισμένος να ακρωτηριάσει το γαγγραινιασμένο μέλος ενός αρρώστου οργανισμού.
Η προσέγγιση λοιπόν του ταξικού εχθρού φυλετικά, νομιμοποιούσε την πολιτική του καταστολή και «εν ανάγκη να συντριβεί».
Αυτή η «εξομοίωση των κατώτερων τάξεων με κατώτερη φυλή έγινε κλισέ της ευρωπαϊκής κουλτούρας στην
εποχή του θριαμβευτικού βιομηχανικού καπιταλισμού».
Την «επιστημονική» τεκμηρίωση στη Γαλλία την έδωσαν οι Γκουστάβ Λε Μπον και ένας από τους πατέρες της ψυχολογίας των μαζών και θεμελιωτής της «ανθρωποκοινωνιολογίας» Ζορζ Βασέ ντε Λαπούζ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της φυλετικής προσέγγισης της ταξικής σύγκρουσης είναι η καταστολή της Κομμούνας λέει ο Traverso,
όπου οι Κομμουνάροι αντιμετωπίζονταν ως κατώτερα στοιχεία και απειλούσαν την κοινωνία. Για να καταστεί δυνατή η καταστολή της Κομμούνας οι Κομμουνάροι παρουσιάζονταν ακόμα κι από λογοτέχνες - όπως ο Γκοτιέ- ως τέρατα, ως αγρίμια που ξέφυγαν από τον έλεγχο της πολιτισμένης
κοινωνίας, ή ο Ζολά που έβλεπε την Παρισινή Κομμούνα ως κρίση «πυρετού» ή «παραλήρημα» οφειλόμενο στο αλκοόλ!
           - Εκτός από τους λογοτέχνες που ήταν πιο προσιτοί στο ευρύ κοινό, επιστήμονες ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι όπως ο θετικιστής Λαμπρόζο ή ο Μπορντιέ ταύτιζαν την επανάσταση και την εξέγερση με την εγκληματικότητα ταξινομώντας τους «τρομοκράτες» του 1793, τους κομμουνιστές και
τους αναρχικούς στους κοινούς εγκληματίες.
Η επανάσταση και η εξέγερση χαρακτηρίζονταν ως αταβισμός, επανεμφάνιση πρωτόγονων συμπεριφορών ή ως ασθένειες.
Ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο ευγονισμός και ο πολιτικός ελιτισμός θεωρητικοποιούσαν τις κοινωνικές ανισότητες ως νόμους της φύσης και κατέληγαν στην απόρριψη της δημοκρατίας.
Τα τυπικά γνωρίσματα-στερεότυπα του εγκληματία, του πρωτόγονου άγριου και βάρβαρου, του σωματικά και ψυχολογικά άρρωστου τα οποία
απέδωσαν προηγουμένως οι εγκληματολόγοι-ανθρωπολόγοι στους εξεγερμένους της Κομμούνας, μετά το 1917 αποδίδονται στον Εβραίο-επαναστάτη, μιας και η φυλετική προσέγγιση της εβραϊκής ετερότητας συμβάδιζε με την κοινωνική και πολιτική ανατροπή, αφού ορισμένες εβραϊκές προσωπικότητες έπαιξαν ηγετικό ρόλο στις επαναστάσεις και εξεγέρσεις του 1917 στη Ρωσία όπως ο Τρότσκι κ.ά., η Λούξεμπουργκ κ.ά. στη Γερμανία το 1918-19, ο Μπέλα Κουν στην Ουγγαρία.
Έτσι η αντεπανάσταση θα πάρει «αντισημιτικό χαρακτήρα και φυλετική προσέγγιση (Τόμας Μαν, Ουίνστων Τσώρτσιλ) και βιολογικοποίηση των επαναστατικών κινημάτων στη ναζιστική προπαγάνδα».
Από τη στιγμή που βρέθηκε το αίτιο του κακού, αυτό έπρεπε να ξεριζωθεί από τη ρίζα του, με φυλετική δηλ.κάθαρση.
Για να καταστραφεί ο κομμουνισμός έπρεπε να εξοντωθούν και οι Εβραίοι. Αυτός ήταν για το ναζισμό ένας και μόνο στόχος στον πόλεμο με την ΕΣΣΔ.
«Η φυλετική προσέγγιση της εβραϊκής ετερότητας και μια βιολογικοποίηση της πολιτικής ανατροπής, δύο στοιχεία που είχαν σχηματιστεί κατά το δεύτερο μισό του 19ο αιώνα σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες χωρίς ποτέ να συναντηθούν,
ήταν η ιδιαιτερότητα του ναζισμού. ...
Ο ναζισμός, μέσα από τη συγχώνευση αντιμπολσεβικισμού και αντισημιτισμού, αντεπανάστασης και φυλετικής εξόντωσης, ήταν σαφές ένα ευρωπαϊκό προϊόν».
Ο τρόπος και η μέθοδος της βιολογικο-φυλετικής εξόντωσης δεν ήταν και αυτά ναζιστική καινοτομία.
Το πρώτο στάδιο της εξόντωσης-η ευθανασία των διανοητικά ασθενών και αναπήρων- έχει τις ρίζες της στην Ευρώπη στο σχέδιο της φυλετικής αναμόρφωσης της, αλλά και στις ΗΠΑ.
«Ο κοινωνικός δαρβινισμός και ο ευγονισμός δικαίωναν τον πόλεμο ως όργανο φυλετικής επιλογής». 
Οι ναζί θαύμαζαν το έργο του αμερικανού ευγονιστή Μάντισον Γκραντ.
Στη Γαλλία βραβευμένοι με Νόμπελ επιστήμονες προτείνουν μέσω δημοσιευμένων έργων τους αποτελεσματικούς και πρόσφορους τρόπους ευθανασίας το 1919 και 1935. Ένας από αυτούς, ο Αλεξί Καρέλ που εργάστηκε στο ίδρυμα Ροκφέλερ στις ΗΠΑ «επεξεργάστηκε ένα είδος σύνθεσης ανάμεσα στο γαλλικό φασισμό και τον αμερικάνικο ευγονισμό.
Στη Γερμανία ο ευγονισμός συνάντησε ιδιαίτερα γόνιμο έδαφος». 
Το ίδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε με μεγάλα ποσά έρευνες για τη «στείρωση των διανοητικά ασθενών,των εγκληματιών και των  ̈ηθικά ̈ καθυστερημένων ατόμων». 
Πολλοί ερευνητές υιοθετούσαν ανοιχτά ρατσιστικό προσανατολισμό, «άλλωστε οι γιατροί ήταν μια από τις επαγγελματικές κατηγορίες όπου οι ναζί είχαν
τη μεγαλύτερη διείσδυση, στη Γερμανία της δεκαετίας του ‘30». 
«Βέβαια» επισημαίνει ο Traverso, “ θα ήταν σφάλμα να εξισώσουμε απλώς τον ευγονισμό με τη ναζιστική φυλετική βιολογία».
Όμως «η προφύλαξη απέναντι σε τέτοιες απλουστευτικές γενικεύσεις δεν θα έπρεπε να συσκοτίζει τους δεσμούς ανάμεσα στις τεχνικοεπιστημονικές σφαγές του ναζισμού και μια ευγονική κουλτούρα με ρατσιστικές συνδηλώσεις που είχε υποστηριχτεί ευρέως για δεκαετίες από πολλούς γιατρούς, ψυχιάτρους, ανθρωπολόγους, εθνολόγους και βιολόγους που κατείχαν θέσεις πρώτης γραμμής στα πανεπιστήμια και στα επιστημονικά ιδρύματα της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο ευγονισμός και η «φυλετική υγιεινή», που προσέφεραν στο ναζισμό κάποια από τα βασικά θεμέλια της κοσμοθεωρίας του, ανήκαν στη δυτική κουλτούρα, είχαν βρει ερείσματα στους φιλελεύθερους θεσμούς της και ενθουσιώδεις εκπροσώπους σε πλατιά στρώματα επιστημόνων και διανοουμένων.
Από αυτή την παράδοση ο εθνικοσοσιαλισμός αντλούσε την «επιστημονική» γλώσσα με την οποία είχε αναδιατυπώσει τον αντισημιτισμό του: οι Εβραίοι ταυτίζονταν μ' έναν «ιό» που σκόρπιζε «ασθένειες», η εξόντωση τους ταυτιζόταν μ' ένα μέτρο  ̈καθαρισμού ̈, με μια επιχείρηση  ̈πρόληψης ̈.»
Ο Αντρέ Πισό φτάνει πιο μακριά: «Ο Χίτλερ δεν επινόησε και πολλά πράγματα. Τις περισσότερες φορές, αρκούνταν να οικειοποιείται ιδέες που κυκλοφορούσαν στην ατμόσφαιρα και να τις οδηγεί στις έσχατες συνέπειες τους.
Η ευθανασία και οι βαθιοί στοχασμοί γύρω από "τις ζωές που δεν αξίζουν να βιωθούν" ήταν κοινοί τόποι στην εποχή του.
Ως τα τέλη του πολέμου, ο ναζιστικός ευγονισμός δεν θεωρούνταν ούτε απάνθρωπος ούτε εξωφρενικός, ούτε καν εμπόδιο, παρά τη μαζική μετανάστευση Εβραίων επιστημόνων, στη συνεργασία στο επίπεδο της έρευνας. Η ομόφωνη καταδίκη του ναζισμού μετά το 1945 έμελλε να συγκαλύψει αυτές τις καλές σχέσεις.
Ο Μένγκελε δεν είχε αντίστοιχο στον αγγλοσαξονικό κόσμο, όμως οι πρακτικές του ήταν απλώς μια ακραία εκτροπή μιας βαθιά ριζωμένης στη δυτική κουλτούρα ιδεολογίας.»
        - Με ιδεολογικούς όρους, το μένος του Χίτλερ και του ναζισμού εναντίον των Εβραίων που πήρε τη μορφή της ανειρήνευτης σύγκρουσης μέχρι της εξόντωσής του, ως έκφραση της Παράδοσης, του λαϊκού, της παλεάς τάξης πραγμάτων ενάντια στην στην νεοτερικότητα, τον ορθολογισμό, την τεχνολογική εξέλιξη, του έθνους και της πατρίδας ενάντια στον οικουμενισμό και τον κοσμοπολιτισμό, ήταν ο πυρήνας του ολοκληρωτικού αντισημιτισμού.
«Το σταυροφορικό πνεύμα του παλιού θρησκευτικού αντι ιουδαϊσμού συνδυαζόταν με την ψυχρότητα του «επιστημονικού» αντισημιτισμού, εξού και το φρικιαστικό μίγμα, μέσα στις συνθήκες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, από πογκρόμ και βιομηχανική εξόντωση, έκρηξη ωμής βίας και διοικητική σφαγή. 
Η εξέγερση ενάντια στην «κατάπτωση» του νεοτερικού κόσμου χρησιμοποιούσε τα ίδια τα μέσα της νεοτερικότητας -βιομηχανία, επιστήμη, τεχνολογία- για να
εξοντώσει τον υποτιθέμενο υπεύθυνο. 
Τόσο οι αρνητικοί στόχοι του ναζισμού -αντιφιλελευθερισμός, αντιμπολσεβικισμός, αντιδιαφωτισμός- όσο και το «εποικοδομητικό» έργο του -το φυλετικό κράτος, η κατάχτηση του «ζωτικού χώρου»- συγκλίνανε στην ίδια αντιεβραϊκή σταυροφορία. 
Η πάλη αυτή χρησιμοποίησε τα νομικά εργαλεία ενός κράτους (τους νόμους της Νυρεμβέργης), την καταστροφική δύναμη ενός στρατού (τον πόλεμο εξόντωσης εναντίον της ΕΣΣΔ) και τα μέσα της σύγχρονης βιομηχανίας (τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης), όμως η αναγκαιότητα της εξηγούνταν με επιχειρήματα δανεισμένα από την επιστήμη: «Η ανακάλυψη του εβραϊκού ιού -
βεβαίωνε ο Χίτλερ το 1942- είναι μια από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις που έχουν συμβεί στον κόσμο. 
Η μάχη που δίνουμε είναι της ίδιας φύσης με εκείνη που έδωσαν τον προηγούμενο αιώνα, ο Παστέρ και ο Κοχ. 
Πόσες αρρώστιες δεν οφείλουν την προέλευση τους στον εβραϊκό ιό! 
Αν ο Εβραίος ενσάρκωνε την αφαίρεση του νεοτερικού κόσμου, η βιολογικοποίηση του αντισημιτισμού ήταν το κλειδί μιας νεοτερικής εξέγερσης ενάντια στη νεοτερικότητα. 
Αν οι Εβραίοι παρουσιάζονταν ως η προσωποποίηση των αφηρημένων κοινωνικών σχέσεων του καπιταλισμού, ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό μπορούσε να ολοκληρωθεί με την εξόντωση τους. 
Η ενσάρκωση του καπιταλισμού καταστρεφόταν με βιομηχανικές μεθόδους (ένα εργοστάσιο που
παρήγε θάνατο). 
Ο αναζωογονητικός αντισημιτισμός, του οποίου η κατάληξη ήταν, μέσα στις
συγκυρίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μια τεράστια επιχείρηση γενοκτονίας, δείχνει την ιστορική μοναδικότητα του εθνικοσοσιαλισμού. 
Πυλώνας της κοσμοθεωρίας του, ήταν προϊόν της γερμανικής ιστορίας, με τους ιδιαίτερους της τρόπους πρόσβασης στη νεοτερικότητα και την εθνική
ενότητα.»
        - Ποιοι ήταν τελικά οι ιστορικοί παράγοντες που μετέτρεψαν τον γερμανικό αντισημιτισμό σε πολιτικό κίνημα που πήρε την εξουσία; «Η εμμονή, τουλάχιστον ως το 1918, των πολιτικών δομών του «Παλαιού Καθεστώτος», οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν από μια διαδικασία εκβιομηχάνισης και έντονου, γρήγορου και τραυματικού κοινωνικού εκσυγχρονισμού στο τελευταίο
τέταρτο του 19ου αιώνα, η πολιτική και κοινωνική κρίση που γεννήθηκε από την ήττα και την κατάρρευση του Ράιχ του Κάιζερ, η εγγενώς εύθραυστη φύση των δημοκρατικών θεσμών που το διαδέχτηκαν, η γεωπολιτική θέση της Γερμανίας που την έκανε, μετά το 1918, κέντρο μιας σύγκρουσης μεταξύ επανάστασης και αντεπανάστασης σε πανηπειρωτική κλίμακα (ενός «ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου»): αυτοί ήταν οι ιστορικοί παράγοντες που συνεισέφεραν στη
ριζοσπαστικοποίηση του γερμανικού αντισημιτισμού και στη μετατροπή του σε ιδεολογία ενός πολιτικού κινήματος που κατάφερε ν' αδράξει την εξουσία, Θα ήταν όμως σφάλμα να συμπεράνουμε ότι αυτές οι ιστορικές συγκυρίες είχαν απομονώσει τη Γερμανία από τη Δύση, ότι την είχαν οδηγήσει σε κάποιο «ιδιαίτερο δρόμο».·: Απεναντίας, την είχαν μετατρέψει στο εργαστήρι όπου πραγματοποιήθηκε η σύνθεση ενός συνόλου στοιχείων -εθνικισμός, ρατσισμός,
αντισημιτισμός, ιμπεριαλισμός, αντιμπολσεβικισμός, αντιουμανισμός, αντίδιαφωτισμός- που υπήρχαν παντού στην Ευρώπη αλλά που, αλλού, δεν είχαν μπορέσει να φτάσουν στην ίδια οξύτητα ή είχαν παραμείνει ασύνδετα.»
         - Ας επιτραπεί να παραθέσουμε ολόκληρο σχεδόν το συμπέρασμα που παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου, μιας και είναι ουσιαστικό συμπυκνώνοντας όλη τη μεθοδολογία και προσέγγιση του θέματος.

Συμπέρασμα 

«Τούτη η γενεαλογική μελέτη εντάσσει τη ναζιστική βία στη μακρά διάρκεια εντός της ευρωπαϊκής ιστορίας, χωρίς όμως να κάνει την πρώτη να απορρέει από τη δεύτερη με κάποιο αναπόφευκτο αυτοματισμό, σύμφωνα με κάποια μοιραία και ανελέητη αιτιότητα.
Αν το Άουσβιτς στάθηκε γέννημα του δυτικού πολιτισμού, θα ήταν ωστόσο υπερβολικά απλουστευτικό να το θεωρήσουμε φυσική του κατάληξη (θα ήταν καλύτερα να ερμηνευτεί ως παθολογική του εκδήλωση).
Το ζήτημα είναι μάλλον να κατανοήσουμε την αλληλουχία των στοιχείων που έκαναν εφικτή τη ναζιστική εξόντωση.
Το έγκλημα έλαβε χώρα και φωτίζει τώρα πια το νοητικό πεδίο στο οποίο γεννήθηκε...
Έχουν ήδη ταυτιστεί τα θύματα (πρώτα-πρώτα οι Εβραίοι, μετά οι Τσιγγάνοι, οι Σλάβοι, οι αντιφασίστες), ο δολοφόνος (η ναζιστική Γερμανία) και οι συνένοχοι του (η Ευρώπη) - όλ' αυτά έχουν τεκμηριωθεί, με επιμελείς εργασίες, εδώ και καιρό. Πιο αμφιλεγόμενος, απεναντίας, είναι ο καθορισμός των κινήτρων (ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, ο ευγονισμός, ο αντικομμουνισμός) και
των όπλων του εγκλήματος (ο πόλεμος, η κατάχτηση, η βιομηχανική εξόντωση): παρότι επανερμηνεύτηκαν με πρωτότυπο τρόπο από το ναζισμό, αυτά τα κίνητρα κι αυτά τα όπλα ανήκουν στο δυτικό πολιτισμιακό πλαίσιο, κατά την ευρύτερη έννοια του.
Η ιδέα ότι ο πολιτισμός συνεπάγεται την κατάχτηση και την εξόντωση των «βλαβερών» ή «κατώτερων φυλών», η εργαλειακή αντίληψη της τεχνολογίας ως μέσου οργανωμένης
εξολόθρευσης του εχθρού δεν ήταν επινοήσεις του ναζισμού αλλά αποτελούσαν ένα «νοητικό habitus» της Ευρώπης από το 19ο αιώνα και την έλευση της βιομηχανικής κοινωνίας.
Η γενεαλογία που ανιχνεύτηκε σε τούτη τη μελέτη υπογραμμίζει ότι η βία και τα εγκλήματα του ναζισμού ανήκουν στο κοινό κεφάλαιο της δυτικής κουλτούρας. Δεν θεωρεί, ωστόσο, το Άουσβιτς αποκάλυψη της βαθύτερης ουσίας της Δύσης, αλλά ένα από τα πιθανά προϊόντα της και, μ’ αυτή την έννοια, ένα από τα νόμιμα τέκνα της.
Η ιδιαιτερότητα του ναζισμού δεν έγκειται λοιπόν στην αντίθεση του προς τη Δύση αλλά στην ικανότητα του να πετύχει μια σύνθεση ανάμεσα στις διάφορες μορφές της βίας της. 
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η στιγμή της συμπύκνωσης όλων των στοιχείων που εντοπίστηκαν σ' αυτή τη γενεαλογική έρευνα.
Καταστρώθηκε σαν αντιπαράθεση ανάμεσα σε ιδεολογίες, πολιτισμούς, «φυλές», ή με μια κουβέντα ως Weltanschauungskrieg.Ευγονικές εμμονές,
ρατσιστικές παρορμήσεις, γεωπολιτικές βλέψεις και ιδεολογική σταυροφορία συντονίστηκαν σ' ένα ενιαίο καταστροφικό κύμα.
Οι Εβραίοι, που θεωρούνταν ενσάρκωση του Zivilisation, ηγετική ομάδα της ΕΣΣΔ, εμπνευστές του κομμουνισμού, ζωντανή αντίθεση του Lebensraum,
καταστροφικός βάκιλος της αρίας φυλής, εγκέφαλος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός τιτάνιου καταχτητικού και εξολοθρευτικού πολέμου κι έγιναν έτσι ο καταλύτης της βίας του ναζισμού. Η γκιλοτίνα, το σφαγείο, το φορντιστικό εργοστάσιο, η ορθολογική διοίκηση, όπως κι ο ρατσισμός, ο ευγονισμός, οι αποικιακές σφαγές και το μακελειό
του Α ́ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν διαμορφώσει προκαταβολικά το κοινωνικό σύμπαν και το νοητικό τοπίο μέσα στο οποίο επινοήθηκε και εφαρμόστηκε η «Τελική Λύση».
Δημιούργησαν τις τεχνικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές της προϋποθέσεις, οικοδομώντας το ανθρωπολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε εφικτό το Άουσβιτς.
Όλα αυτά τα στοιχεία βρίσκονταν στην καρδιά του δυτικού πολιτισμού και αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη του βιομηχανικού καπιταλισμού, κατά την
εποχή του κλασικού φιλελευθερισμού.
Ο Χίτλερ ασφαλώς δεν διάθετε, ως το 1941, ένα πολύ ξεκάθαρο σχέδιο για την εξόντωση των Εβραίων και η «Τελική Λύση» ήταν το προϊόν μιας διαρκούς αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο ριζοσπαστικό αντισημιτισμό και τις περιστάσεις του πολέμου.
Είναι αυτή η αλληλεπίδραση που θα γεννήσει τα στάδια, τις μορφές και τα μέσα του εκτοπισμού και της θανάτωσης των Εβραίων.
Ακόμα και δίχως κεντρικό σχέδιο, ωστόσο, ο εθνικοσοσιαλισμός είχε στη διάθεση του πολλά μοντέλα, που δεν δίστασε ν’ ακολουθήσει.
Από τη μία ήταν μοντέλα ιδεολογικά (ο ρατσισμός, ο ευγονισμός), πολιτικά (ο ιταλικός φασισμός) και ιστορικά (ο ιμπεριαλισμός κι η αποικιοκρατία),
από την άλλη μοντέλα τεχνολογικά και κοινωνικά (ο εξορθολογισμός των μορφών κυριαρχίας, ο ολοκληρωτικός πόλεμος, η σειριοποιημένη εξόντωση, κλπ.), που όλα τους πήγαζαν από το ευρωπαϊκόπολιτισμιακό πλαίσιο.
Από αυτή τη σκοπιά, η ιδιαιτερότητα της ιουδαιοκτονίας παίρνει λιγότερο τη μορφή ενός γεγονότος «χωρίς προηγούμενο» -δηλ., σύμφωνα με τον Ραούλ Χίλμπεργκ, ενός γεγονότος για το οποίο η ιστορία δεν προσφέρει κανένα συγκρίσιμο παράδειγμα, «ούτε ως προς τις διαστάσεις του ούτε ως προς τον οργανωμένο χαραχτήρα του» και περισσότερο τη μορφή
μιας μοναδικής σύνθεσης ενός πλατιού συνόλου τρόπωνκυριαρχίας και εξόντωσης, που είχαν ήδη δοκιμαστεί ξεχωριστά στην πορεία της νεότερης δυτικής ιστορίας.
Μιας σύνθεσης μοναδικής και, γι’ αυτό το λόγο, ριζικά και τρομερά νέας, σε σημείο που να είναι αδιανόητη και συχνά ακατάληπτη για τους συγκαιρινούς της.
Αυτή η συγχώνευση ιστορικών εμπειριών και μοντέλων αναφοράς, άλλοτε ανοιχτά διακηρυγμένων κι άλλοτε υπόγειων, ή ακόμα και ασυνείδητων,
αποκαλύπτει την ιστορική γενεαλογία του εθνικοσοσιαλισμού στην αναδρομική ματιά μας.
Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι, αν υπήρξε πράγματι ένας γερμανικός Sonderweg, αυτόν δεν πρέπει να τον αναζητήσουμε στη διαδικασία εθνικής ενοποίησης κάτω από την πρωσική αυτοκρατορία, αλλά επί ναζιστικού καθεστώτος, από το 1933 και εξής: δεν αφορά τις ρίζες αλλά
την κατάληξη του ναζισμού.
..........................Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε, με τον τρόπο του Μπλοκ, ότι αν η «Τελική Λύση» έφερε «οπωσδήποτε το πρωτότυπο αποτύπωμα ενός καιρού κι ενός περιβάλλοντος», ορισμένα από τα χαραχτηριστικά της είχαν εμφανιστεί ήδη σε άλλους καταχτητικούς πολέμους, σε άλλες εκστρατείες εξόντωσης, σε άλλα αντεπαναστατικά κύματα.
Αυτή η γενεαλογία, χρειάζεται να το ξαναπούμε, δεν πρέπει να εννοηθεί τελεολογικά.
Η παρατήρηση του Ροζέ Σαρτιέ για τη Γαλλική Επανάσταση, ότι αν κι έχει όντως ρίζες (διανοητικές, πολιτισμικές ή άλλες), «εντούτοις η καθαυτό
ιστορία της δεν βρίσκεται εγκλεισμένη εκεί», ισχύει εξίσου καλά και για το ναζισμό.
Αν η βιομηχανική εξόντωση προϋποθέτει το εργοστάσιο και την ορθολογική διοίκηση, αυτό δεν σημαίνει ότι απορρέει αναπότρεπτα από εκεί, ούτε ότι η καπιταλιστική επιχείρηση είναι ένα εν δυνάμει στρατόπεδο θανάτου ούτε ότι μέσα σε κάθε κρατικό λειτουργό καραδοκεί ένας Αιχμαν.
Αν η «Τελική Λύση» εκμεταλλεύτηκε τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας, κυρίως στη χημεία, κι αν ζήτησε τη συμβολή πολλών γιατρών, ανθρωπολόγων και ευγονιστών, αυτό αποκαλύπτει μεν τις καταστροφικές δυνατότητες της επιστήμης αλλά δεν εξισώνει την ιατρική με μια επιστήμη
θανάτου. Αν οι αποικιακές σφαγές πρωτοχρησιμοποίησαν κάποιες εξολοθρευτικές πρακτικές που θα βρουν την εφαρμογή τους και το ξεπέρασμα τους στο ναζισμό, αυτό δεν επικυρώνει ωστόσο μια σχέση αιτίας και αποτελέσματος ανάμεσα στα δύο αυτά πράγματα.
Όμως, αυτή η διαβεβαίωση δεν ακούγεται πολύ καθησυχαστική.
Τίποτα δεν αποκλείει, πράγματι, άλλες συνθέσεις, το ίδιο αν όχι περισσότερο καταστροφικές, να μπορέσουν να αποκρυσταλλωθούν στο μέλλον.
Οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δείχνουν ότι ο Αντιδιαφωτισμός δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τις τεχνολογικές σφαγές.
Τόσο η ατομική βόμβα όσο και τα ναζιστικά στρατόπεδα εντάσσονται στη «διαδικασία του πολιτισμού», στο πλαίσιο της οποίας δεν αποτελούν μια αντίθετη τάση ή μια εκτροπή (όπως φαίνεται ότι πίστευε ο Νόρμπερτ Ηλίας, για τον οποίο η γενοκτονία των Εβραίων σημάδευε «μια οπισθοδρόμηση προς τη βαρβαρότητα και την αγριότητα των πρωτόγονων εποχών»), αλλά εκφράζουν μια από τις δυνατότητες της, μια από τις όψεις της, μια από τις πιθανές παρεκκλίσεις της.
Η απουσία αιτιότητας, από την άλλη, δεν σημαίνει ότι τα πάντα μπορεί να αναχθούν σε τυχαίες και καθαρά τυπικές ομοιότητες.
Οι αρχιτέκτονες των ναζιστικών στρατοπέδων συνειδητοποιούσαν πολύ καλά ότι έχτιζαν εργοστάσια θανάτουκαι ο Χίτλερ δεν έκρυβε ότι η κατάχτηση του Lebensraum ακολουθούσε το μοτίβο των αποικιακών πολέμων του 19ου αιώνα (κάτι που, στα μάτια του, τη δικαίωνε).
Ανάμεσα στις σφαγές του καταχτητικού ιμπεριαλισμού και την «Τελική Λύση» δεν υπάρχουν απλώς «φαινομενολογικές ομοιότητες» ή μακρινές αναλογίες. Υπάρχει μια ιστορική συνέχεια που κάνει τη φιλελεύθερη Ευρώπη ένα
εργαστήρι των βιαιοτήτων του 20ού αιώνα και το Αουσβιτς αυθεντικό προϊόν του δυτικού πολιτισμού.»
πηγή του άρθρου:skartsilasotiris.blogspot.com
drive.google.com