Καλώς ήρθες, ελβετικό φράγκο. Οι δουλοπάροικοι σε χαιρετούν

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο

unfollow την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου του 2013

από τον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου 

Τώρα λοιπόν που ο επίτροπος της ΕΕ Χοακίν Αλμούνια κατέστησε σαφές, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι οι καταθέτες είμαστεουσιαστικά (συμ)μέτοχοι από το πρώτοευρώ στην περίπτωση που οι τράπεζεςβαρέσουν κανόνι, και ότι η Κύπρος δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας για όσα θα ακολουθήσουν, πρέπει να έχει γίνει απόλυτα κατανοητό ότι τα χρήματά μας δεν είναι ασφαλή πουθενά.

Κατανοητό όχι μόνο σε κάθε εχέφρονα άνθρωπο, αλλά ακόμη και στον τελευταίο νεοφιλελεύθερο, που επέλεγε να εθελοτυφλεί πιστεύοντας στην ελεύθερη αγορά και την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων…

Δεν θα μιλήσουμε για την αφερεγγυότητα της ελληνικής κυβέρνησης που διατυμπανίζει ότι εγγυάται για τις καταθέσεις έως 100.000 ευρώ, ενώ ουσιαστικά δεν έχει τη φερεγγυότητα να μιλήσει ούτε για το κέρμα του ενός ευρώ. Θα μιλήσουμε για το ίδιο το σύστημα και τους –πολλούς– τρόπους που έχει (κι αν δεν έχει, εφευρίσκει) προκειμένου να λειτουργεί μονίμως ενάντια στους μη έχοντες.

Σε ένα mainstream μέσο η είδηση θα μπορούσε να περάσει ως το παράδειγμα της… ανάπτυξης που έρχεται στη χώρα – και μάλλον έτσι θα παρουσιαστεί, όταν το μάθουν βέβαια.

Στις αρχές του 2014 η γνωστή ελβετική τράπεζα Credit Suisse ανοίγει υποκατάστημα στην Αθήνα.

Μαθαίνουμε μάλιστα ότι ετοιμάζει και δυνατό διαφημιστικό μπάσιμο, το οποίο θα καρπωθούν τα γνωστά ΜΜΕ. Η Καθημερινή, η Ημερησία, η Ναυτεμπορική, και φυσικά τα κανάλια των γνωστών «επιφανών» επιχειρηματιών της χώρας, όπως ο κ. Μπόμπολας και ο κ. Αλαφούζος.

Όμως εμείς δεν είμαστε mainstream μέσο και μας αρέσει να διατυπώνουμε απλά ερωτήματα – και να τα απαντάμε:

Γιατί άραγε, εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης που μαστίζει τη χώρα, ένα πιστωτικό ίδρυμα τέτοιου είδους αποφασίζει να ανοίξει παράρτημα στην Ελλάδα;

Μην είναι η ανάπτυξη που έρχεται;

Μπα…

Μην είναι που οι υπουργοί της κυβέρνησης κατάφεραν να προσελκύσουν επιτέλους μια επένδυση στη χώρα;

Παρότι δεν είναι διόλου απίθανο να τους δούμε να διαγκωνίζονται για το ποιανού κατόρθωμα είναι, ούτε αυτό ισχύει.

Μάλλον οι δηλώσεις Αλμούνια έφεραν την ελβετική τράπεζα, αλλά μην πάει ο νους σας στο… καλό.

Η Credit Suisse έρχεται εδώ για να εκμεταλλευτεί ακριβώς αυτή την ανασφάλεια που προκύπτει από τις δηλώσεις του κ. Αλμούνια και το ξύπνημα του εφιάλτη για το ληστρικό κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο.

Με απλά λόγια: Αν διαθέτετε 130.000 ευρώ (συγκεκριμένα, 136.000 ελβετικά φράγκα, τόσο είναι το μίνιμουμ ποσό για να ανοίξετε λογαριασμό) ή περισσότερα, από τις αρχές του 2014 θα μπορείτε να τα καταθέσετε στην ελβετική τράπεζα μέσω του υποκαταστήματός της στην Αθήνα.

Έτσι, θα γλιτώσετε τον εφιάλτη του κουρέματος α λα Κύπρος, ό,τι κι αν συμβεί.

Έτσι και αλλιώς τα πολύ μεγάλα πορτοφόλια της χώρας έχουν ήδη τα χρήματά τους στο εξωτερικό.

Όμως, υπάρχουν καταθέτες που ακόμη έχουν τέτοια ποσά στις ελληνικές τράπεζες –αυτοί έχουν την επιλογή.

Για τους υπόλοιπους, οι επιλογές είναι δύο: είτε το ρίσκο της αποταμίευσης σε ελληνικές τράπεζες είτε το ρίσκο της αποταμίευσης στο… στρώμα, που λέει κι ο Στουρνάρας.

Ήταν δεδομένο ότι οικονομικά κοράκια της Ευρώπης δεν θα άφηναν τίποτα στην τύχη.

Το χρήμα μαζεύει συνεχώς κι άλλο χρήμα.

Και την ώρα που ο Αλμούνια φρόντιζε –με τόσο βολικό τρόπο– να ξυπνήσει τον εφιάλτη του κουρέματος, και μάλιστα από το πρώτο ευρώ, πολλοί καταθέτες θα τρέξουν πανικόβλητοι να διασφαλίσουν τα χρήματα τους.

Άλλωστε το δράμα της Κύπρου το ζήσαμε σε απευθείας σύνδεση.

Όλο αυτό το σκηνικό αβεβαιότητας, βέβαια, απειλεί να δημιουργήσει πρόβλημα στη ρευστότητα της αγοράς, αλλά αυτό είναι μια παράπλευρη απώλεια.

Το καπιταλιστικό σύστημα θα προσπαθήσει να προστατεύσει τους «έχοντες» έστω και λίγα (με τα δικά τους μετρήματα), αδιαφορώντας προκλητικά για όσους πραγματικά έχουν ανάγκη.

Οι οικονομίες μιας ζωής μπορεί να εξανεμιστούν, οι καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες ποτέ.

Θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς πως αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα και στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Επιστρέψτε μας να μην θρηνήσουμε για τον Κωστόπουλο, τον Σάλα και τον Λάτση.

Στην επόμενη μεγάλη φουρτούνα, θα ξαναγίνει μια ανακεφαλαιοποίηση, που θα πληρωθεί κατά 90% με τα δικά μας χρήματα, ενώ οι ίδιοι θα κληθούν να συνεισφέρουν μόλις το 10%, διατηρώντας στο ακέραιο το μάνατζμεντ και τον απόλυτο έλεγχο των τραπεζών «τους».

Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους υπουργούς της κυβέρνησης να πανηγυρίζουν για τις επενδύσεις που γίνονται στη χώρα.

Για όσο χρόνο τους μένει…

Ο κατά Όργουελ αποικιοκρατικός εγκλωβισμός στο σήμερα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης από τον

eranistis.net

«Η σχέση τους ήταν σκλάβου και αφέντη»

Τζορτζ Όργουελ*

Το ερώτημα της Κυριακής δεν είναι ούτε «ευρώ ή δραχμή» ούτε «υπέρ του Σύριζα ή κατά του Σύριζα». Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να πάρουμε την ευθύνη της μοίρας μας στα δικά μας χέρια, ή να την αφήσουμε στο «αόρατο χέρι» της αγοράς. Που δεν είναι πλέον καθόλου αόρατο˙ μας δείχνει με το δάχτυλο και μας βαφτίζει ανήλικους, άχρηστους και τεμπέληδες. Θέλει να ξεμπερδεύει μαζί μας, να «ξεκουραστεί», να συνεχίσει ήσυχο τη δουλειά του.

Τα αποτελέσματα της βρώμικης δουλειάς των δανειστών είναι προφανή εδώ και πέντε χρόνια, με παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, με χρόνιους ανέργους, με κλειστά μαγαζιά, ηλικιωμένους που αυτοκτονούν και όλα τα άλλα που όλοι ξέρουμε. Θα ακολουθήσουμε αυτούς που μας έφεραν ως εδώ; Ή θα επιμείνουμε σε αυτό που επιλέξαμε τον Ιανουάριο; Όχι τον Τσίπρα, αλλά την αλλαγή. Την επιλογή να διώξουμε από πάνω μας τις ενοχές του παρελθόντος και τις αποτυχημένες πολιτικές των γενιών των –ήντα, που πάλι σήμερα θέλουν να μας εγκλωβίσουν στις ίδιες πρακτικές που μας οδήγησαν στο αδιέξοδο.

Ας μην αφήσουμε όλους αυτούς τους Σημίτιδες, Καραμανλίδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέηδες, που τους είχαμε για πεθαμένους, να κάνουν το αδιέξοδο μονόδρομο. Αυτούς, που σηκώθηκαν από τους τάφους τους για να μας πείσουν να πούμε ΝΑΙ στην εξαθλίωση και τη μιζέρια˙ να μας πείσουν ότι αντέχουμε κι άλλα μέτρα, τα ίδια και χειρότερα, κι ας μην έχουν ιδέα οι ίδιοι τι θα πει να ξέρεις ότι δεν θα βγεις ποτέ σε σύνταξη ή ότι δεν θα δουλέψεις ποτέ αξιοπρεπώς.

Το δάχτυλο δείχνει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και ζητάει αντικατάσταση με τεχνοκράτες. Αυτό δεν είναι ειρωνεία, είναι κυνισμός. Γιατί η ειρωνεία χρειάζεται και μια λεπτότητα˙ οι δανειστές μας ξεκαθαρίζουν τη θέση τους: ή θα έχουμε μια δική τους κυβέρνηση από «ρεαλιστές» επαγγελματίες ή θα τερματιστούν οι συνομιλίες και θα πρέπει να νιώσουμε τον τρόμο της απειλής ενός grexit. Αφού άλλαξαν την ρητορική της διαπραγμάτευσης ώστε η δικιά τους αποτυχία να πέσει στην πλάτη μας και του δημοψηφίσματος από την έντιμη προσπάθεια συναίνεσης ενός δυνατού λαού στον διχασμό των χυδαίων ΜΜΕ (από πότε ένα δημοψήφισμα είναι ισοδύναμο με πραξικόπημα και χούντα;), σειρά έχει να αλλάξει η ίδια η ομάδα διαπραγμάτευσης για να μεταφερθεί το κυριαρχικό δικαίωμα μιας χώρας από τους κατοίκους της σε ξένους επενδυτές.

Η παρομοίωση των πρακτικών τους με αποικιοκρατικές μεθόδους έχει γίνει πλέον κάτι παραπάνω από ευφημισμός. Ο Όργουελ, μιλώντας για τις σχέσεις Βρετανικής Αυτοκρατορίας και Βιρμανίας, είχε αναγνωρίσει την αξία χρησιμοποίησης ντόπιων στον αποικιοκρατικό μηχανισμό, με τρία σαφή πλεονεκτήματα: οι ντόπιοι θα δεχτούν χαμηλούς μισθούς, θα λύνουν εύκολα εγχώριες νομικές διαφωνίες, αφού θα ξέρουν τις ιδιοτροπίες των συμπατριωτών τους, και θα είναι προς το συμφέρον τους να δείχνουν την πίστη τους σε αυτούς που τους θρέφουν. Στην Ελλάδα αναπολούμε προ πολλού την εποχή που αποκαλούμασταν «η γενιά των 700 ευρώ», τα εγχώρια αφεντικά είναι τα πρώτα που εκμεταλλεύονται τους συμπατριώτες τους παρέα με τα μέσα που πιάνουν τον παλμό σε χρόνο μηδέν, και οι πιστοί του ευρωπαϊκού καθεστώτος, νυν και πρώην, δείχνουν ότι συνοδοιπορούν με τα έξωθεν αφεντικά προδίδοντας κάθε έννοια δημοκρατίας και διαφάνειας και καταστρέφοντας κάθε ελπίδα για το κοινό καλό.

Ο μεγαλύτερος εχθρός αυτού του καθεστώτος, κατά τον Όργουελ, είναι οι «νέοι των μορφωμένων τάξεων». Κι αν στη Βιρμανία οι μάζες ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά αμόρφωτες, κάνοντας την εκφορά δημόσιας γνώμης ανύπαρκτη και τον λαό ανίκανο να κατανοήσει τον ίδιο τον τρόπο που η Βρετανία τον εκμεταλλεύονταν, η κατασκευή συναίνεσης στην Ελλάδα είναι τόσο βαθιά στο μεδούλι ακόμα και των μορφωμένων νέων, που τώρα αυτοί στρέφονται στους εταίρους για τη σωτηρία μας από την επικίνδυνη κυβέρνηση (ο Γιούνκερ ανακηρύχτηκε μέχρι και ο μεγαλύτερος φίλος της Ελλάδας!).

Εκμεταλλευόμενοι οι ιμπεριαλιστές τους φυσικούς πόρους της χώρας, το κεφάλαιό της, κατασκευαστικά υλικά, τεχνογνωσία και ενέργεια, και κρατώντας το αποκλειστικό δικαίωμα πώλησης των προϊόντων που η χώρα παράγει, ενώ παράλληλα καθόριζαν τους δασμούς, οι Βρετανοί έκλεβαν από τη Βιρμανία ανενόχλητα και ασταμάτητα. Χρειάζεται να σχηματιστούν αναλογίες; Οι ιδιωτικοποιήσεις, η εξόρυξη χρυσού, οι φόροι στα φάρμακα και τα γεωργικά προϊόντα που θα κλείσουν τις ελληνικές επιχειρήσεις και θα κάνουν αναγκαίες τις περαιτέρω εισαγωγές και εξαρτήσεις από δικές τους εταιρίες, οι φόροι, τα δάνεια με τους επαχθείς όρους και ο περιορισμός στις αγορές είναι μερικά μόνο από τα σημερινά εργαλεία της αποικιοκρατικής ισχύς. Και όταν ο λαός,συνεχίζει ο Όργουελ, εκφράσει τη δυσφορία του τότε θα δει «πώς ο καπιταλισμός δείχνει την ευγνωμοσύνη του σε αυτούς που χρωστάει την ύπαρξή του».

Άμυνα δεν υπάρχει. Ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας είναι ο εκφραστής της υποταγής στον δήθεν σωτήρα, ενώ εμείς πέφτουμε στο βωμό της αυταπάρνησης, του χρέους, της αυτολύπησης, της διχόνοιας και της μιζέριας. Ο Σωκράτης στον Γοργία έλεγε ότι ο ρόλος του πραγματικού πολιτικού είναι να κάνει τους πολίτες καλούς, ενάρετους. Να βελτιώνει την κατάστασή τους. Κι όταν ανακήρυξε τον εαυτό του τον μοναδικό πραγματικό πολιτικό, αναδείχτηκαν οι υπόλοιποι, που εξασκούσανε το φυσικό δίκαιο της πυγμής με τη δύναμη της πειθούς και της κολακείας, σε αποτυχημένους που με το ζόρι θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό που κάνουν είναι πολιτική.

Ποιος θέλει σήμερα περισσότερο να βελτιώσει την κατάσταση των Ελλήνων; Η σημερινή κυβέρνηση, με όσα ατοπήματα κι αν μπορούμε να της προσμετρήσουμε; Ή οι δανειστές μας μαζί με αυτούς που συμφωνούν με όλα όσα τους λένε; Εύκολη απόφαση.

* George Orwell – “How a Nation is Exploited: The British Empire in Burma”, Le Progres Civique, 4 Μαΐου 1929 

Νόαμ Τσόμσκι:«Οι Θεσμοί πρέπει να ντρέπονται για τον εαυτό τους»

«Η σημερινή συμπεριφορά των Θεσμών είναι ντροπιαστική», δηλώνει αποκλειστικά  στην Popaganda o Αμερικανός ακαδημαϊκός Νόαμ Τσόμσκι, προσθέτοντας ότι ο ελληνικός λαός με το Δημοψήφισμα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη “ θλιβερή επιλογή μεταξύ δύο επώδυνων εναλλακτικών.»

Αποκλειστική δήλωση στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη.

https://www.flickr.com/photos/antonostreetphotos/sets/72157654893591179

 «Οι πολιτικές της λιτότητας που υποβλήθηκαν στην Ελλάδα ήταν παράλογες από οικονομικής απόψεως και απολύτως καταστροφικές για την Ελλάδα», προσθέτει, περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα «φρικτή».

«Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι στόχος τους είναι να καταστήσουν ξεκάθαρο ότι δεν θα γίνει ανεκτή η περιφρόνηση των τραπεζών του Βορρά  και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών  και ότι οι σκέψεις  περί Δημοκρατίας και επικράτησης  της λαϊκής βούλησης θα πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Δεν υπάρχει λόγος, αν εξαιρέσεις το ζήτημα  εξουσίας,  να συνεχιστεί η ντροπιαστική φάρσα, χάρη  στην οποία οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες κερδοφορούν από τα βάσανα του ελληνικού λαού που υποφέρει.

Το χρέος θα έπρεπε να έχει αναδιαρθρωθεί ριζικά εδώ και  πολύ καιρό ή απλώς να είχε κηρυχθεί  “επαχθές» και να έχει ακυρωθεί.

Σήμερα δίνεται στον  ελληνικό λαό η θλιβερή επιλογή μεταξύ δύο επώδυνων εναλλακτικών.

Το μόνο που μπορείς να ελπίσεις είναι ότι η γενναία αντίσταση στην βάναυση επίθεση που επιχειρείται θα ενθαρρύνει τη διεθνή αλληλεγγύη που θα διασώσει και τους ίδιους τους Έλληνες αλλά και τους υπόλοιπους  από τη σκληρή μοίρα που επιβάλλουν οι ισχυροί.» 

Τέλος, ο Νόαμ  Τσόμσκι  μας  παραπέμπει να διαβάσουμε με προσοχή το σημερινό άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν στους New York Times.

Η “διακήρυξη των Δελφών”

Δριμεία κριτική στην πολιτική των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θεσμών απέναντι στην Ελλάδα ασκούν δεκάδες διεθνείς προσωπικότητες του ακαδημαϊκού κόσμου, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής από την ΕΕ, την Ελβετία, τη Ρωσία, τη Βόρειο Αμερική και την Ινδία, με κείμενο που έδωσαν σήμερα στη δημοσιότητα, με τον τίτλο “Διακήρυξη των Δελφών για την Ελλάδα και την Ευρώπη”, ενώ εκφράζουν παράλληλα την “αμέριστη”, “χωρίς όρους” συμπαράστασή τους στον αγώνα του ελληνικού λαού για την αξιοπρέπειά του, την κοινωνική και εθνική του επιβίωση.
Το συνέδριο στο διαδίκτυο: The Delphi Initiative – YouTube
Η “διακήρυξη των Δελφών” φέρει αυτό το όνομα γιατί υιοθετήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στους Δελφούς, στα πλαίσια μεγάλου διεθνούς συνεδρίου για την κρίση, τις εναλλακτικές στον ευρωφιλευθερισμό και τις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας.
Η “πρωτοβουλία των Δελφών” υποστηρίχθηκε από το Ινστιτούτο Ανάπτυξης και Διακυβέρνησης (ΙΝΕΡΠΟΣΤ), το Forum Mondial des Alternatives, το ρωσικό Ινστιτούτο Μελετών για την Παγκοσμιοποίηση και τα Κοινωνικά Κινήματα, την “Λέσχη της Σόφιας”, το ‘Ιδρυμα Λυσσαρίδη και την Agora Dialogue.
Τον συντονισμό της πρωτοβουλίας είχε ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.
Ολόκληρο το κείμενο της διακήρυξης έχει ως εξής:
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και το ΔΝΤ, δρώντας σε στενή συμμαχία, αν όχι υπό τον άμεσο έλεγχο των μεγάλων διεθνών τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών, ασκούν τώρα μέγιστη πίεση, χρησιμοποιώντας και ανοιχτές απειλές, εκβιασμούς και μια εκστρατεία συκοφαντίας και τρόμου εναντίον της πρόσφατα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης και εναντίον του ελληνικού λαού.
Ζητάνε από την εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας να συνεχίσει το πρόγραμμα «διάσωσης» και τις υποτιθέμενες «μεταρρυθμίσεις», που επεβλήθησαν σε αυτή τη χώρα από τον Μάιο 2010, θεωρητικά για να τη «βοηθήσουν» και να τη σώσουν».
Ως αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος, η Ελλάδα υπέστη την μακράν σοβαρότερη οικονομική, κοινωνική και πολιτική καταστροφή στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης μετά το 1945. ‘Εχασε το 27% του ΑΕΠ της, ποσοστό που υπερβαίνει τις υλικές απώλειες της Γαλλίας ή της Γερμανίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το βιοτικό επίπεδο έπεσε βίαια. Το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας σχεδόν κατεστράφη.
Οι ‘Ελληνες έχασαν κοινωνικά δικαιώματα που κέρδισαν με έναν αιώνα αγώνων. Ολόκληρα κοινωνικά στρώματα κατεστράφησαν πλήρως, όλο και περισσότεροι ‘Ελληνες πέφτουν από τα μπαλκόνια τους για να τερματίσουν μια ζωή αθλιότητας και απελπισίας.
Κάθε ταλαντούχο άτομο που μπορεί να το κάνει φεύγει από τη χώρα.
Η Δημοκρατία, υπό την εξουσία μιας «Τρόικας» που δρα ως συλλογικός οικονομικός δολοφόνος, είδος «Δικαστηρίου» του Κάφκα, μετετράπη σε τύπο χωρίς περιεχόμενο, στην ίδια τη χώρα που γεννήθηκε.
Οι ‘Ελληνες ζουν σήμερα το ίδιο αίσθημα ανασφάλειας για όλες τις βασικές συνθήκες της ζωής τους που έζησαν οι Γάλλοι το 1940, οι Γερμανοί το 1945, οι Σοβιετικοί το 1991.
Ταυτόχρονα, τα δύο προβλήματα που υποτίθεται αυτό το πρόγραμμα θα αντιμετώπιζε, το ελληνικό δημόσιο χρέος και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας έχουν, και τα δύο, σοβαρά επιδεινωθεί.
Τώρα, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι κυβερνήσεις αρνούνται ακόμα και τις πιο λογικές, τις πιο στοιχειώδεις, ελάχιστες παραχωρήσεις στην κυβέρνηση της Αθήνας, αρνούνται να δώσουν ακόμα και μια φόρμουλα διάσωσης των προσχημάτων, αν θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια φόρμουλα.
Θέλουν την πλήρη παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν την ταπείνωσή του, την καταστροφή του.
Αρνούμενοι στον ελληνικό λαό κάθε δημοκρατική και ειρηνική διέξοδο από την κοινωνική και εθνική τραγωδία του, σπρώχνουν την Ελλάδα στο χάος, αν όχι στον εμφύλιο πόλεμο.
Στην πραγματικότητα, ήδη άλλωστε τώρα, διεξάγεται στο εσωτερικό της χώρας ένας ακήρυκτος εμφύλιος πόλεμος ενάντια στους απροστάτευτους, τους άρρωστους, τους νέους και τους ηλικιωμένους, τους πιο αδύνατους και τους πιο άτυχους.
Θέλουμε να εκφράσουμε την ολοκληρωτική, χωρίς όρους συμπαράστασή μας στον αγώνα του ελληνικού λαού για την αξιοπρέπειά του, για την εθνική και κοινωνική του σωτηρία, για την απελευθέρωσή του από τα απαράδεκτα νεοαποικιακά δεσμά που η «Τρόικα» επιχειρεί να επιβάλλει σε αυτή την ευρωπαϊκή χώρα. Καταγγέλλουμε τις παράνομες και απαράδεκτες συμφωνίες που διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να υπογράψουν, υπό απειλή και εκβιασμό, κατά παράβαση όλων των ευρωπαϊκών συνθηκών, της Χάρτας του ΟΗΕ και του ελληνικού συντάγματος.
Καλούμε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τους θεσμούς να σταματήσουν αμέσως την ανεύθυνη και/ή εγκληματική πολιτική εναντίον της Ελλάδας και να υιοθετήσουν ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης για να υποστηρίξουν την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας και να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική καταστροφή που ήδη ξεσπάει σε αυτή τη χώρα.
Καλούμε επίσης όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς να αντιληφθούν ότι αυτό που κρίνεται στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οι ελληνικοί μισθοί και συντάξεις, τα ελληνικά σχολεία και νοσοκομεία ή ακόμα και το μέλλον αυτού του ιστορικού έθνους όπου γεννήθηκε η ίδια η έννοια της «Ευρώπης».
Αυτό που διακυβεύεται στην Ελλάδα είναι επίσης οι ισπανικοί, οι ιταλικοί, ακόμα και οι γερμανικοί μισθοί, συντάξεις, κοινωνικό κράτος.
Είναι η ίδια η μοίρα του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, η μοίρα της Ευρώπης.
Σταματήστε να πιστεύετε τα μέσα που παρακολουθείτε, που σας λένε τα γεγονότα, μόνο για να μειώσουν το νόημά τους. Ελέγξτε ανεξάρτητα τι σας λένε οι πολιτικοί σας και τα μέσα σας.
Θέλουν να δημιουργήσουν και δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση σταθερότητας.
Μπορεί να ζείτε στη Λισσαβώνα ή στο Παρίσι, στη Φρανκφούρτη ή στη Στοκχόλμη, μπορεί να νομίζετε ότι βρίσκεστε σε σχετική ασφάλεια.
Μην έχετε τέτοιες αυταπάτες.
Πρέπει να κυττάξετε στην Ελλάδα για να δείτε εκεί το μέλλον που οι δικές σας ελίτ ετοιμάζουν για σας, για όλους μας και για τα παιδιά μας. Είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο έξυπνο να τους σταματήσετε τώρα, παρά θα είναι αργότερα.
‘Όχι μόνο οι ‘Ελληνες, αλλά όλοι μας και τα παιδιά μας θα πληρώσουμε ένα τεράσδτιο τίμημα, αν επιτρέψουμε στις κυβερνήσεις μας να ολοκληρώσουν την κοινωνική σφαγή ενός ολόκληρου ευρωπαϊκού έθνους.
Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στον γερμανικό λαό.
Δεν ανήκουμε σε αυτούς που συνεχώς υπενθυμίζουν στους Γερμανούς το παρελθόν για να τους κρατάνε σε «κατώτερη» θέση, στη «δεύτερη κατηγορία», ή για να χρησιμοποιούν τον «παράγοντας της ενοχής» με κακόβουλες επιδιώξεις. Εκτιμούμε τις οργανωτικές και τεχνολογικές ικανότητες του γερμανικού λαού, τις αποδεδειγμένες δημοκρατικές και ιδιαίτερα τις ευαισθησίες του στα θέματα της οικολογίας και της ειρήνης.
Θέλουμε και χρειαζόμαστε τον γερμανικό λαό ως έναν από τους κύριους πρωταγωνιστές για την οικοδόμηση μιας άλλης, ευημερούσας, ανεξάρτητης δημοκρατικής Ευρώπης, ενός πολυπολικού κόσμου.
Οι Γερμανοί ξέρουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο στην Ευρώπη, που μπορεί να οδηγήσει και όντως οδήγησε στο παρελθόν η τυφλή υπακοή σε ανεύθυνους ηγέτες.
Ξέρουν καλύτερα από τον καθένα, πόσο εύκολο είναι να αρχίσεις μια εκστρατεία με θριαμβολογίες, μόνο και μόνο για να καταλήξεις περιτριγυρισμένος από ερείπια.
Δεν τους καλούμε να συμφωνήσουν με τη δική μας γνώμη.
Τους ζητάμε απλά να σκεφτούν σε βάθος τη γνώμη τέτοιων διακεκριμένων ηγετών τους όπως για παράδειγμα ο Helmut Schmitt, τους ζητάμε να ακούσουν τη φωνή του μεγαλύτερου από τους σύγχρονους ποιητές τους, του Günter Grass, την τρομερή προφητεία που εξέπεμψε για την Ελλάδα και την Ευρώπη, λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του.
Σας καλούμε εσάς, τον γερμανικό λαό, να σταματήσει αυτή τη συμμαχία του Φάουστ, ανάμεσα στις γερμανικές πολιτικές ελίτ και το διεθνές Χρήμα.
Καλούμε τον γερμανικό λαό να μην επιτρέψει στην κυβέρνησή του να συνεχίσει να κάνει στους ‘Ελληνες, ακριβώς αυτό που οι Σύμμαχοι έκαναν στους Γερμανούς μετά τη νίκη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μην αφήσετε τις ελίτ σας και τους ηγέτες σας να μετατρέψουν ολόκληρη την ήπειρο και τελικά και την ίδια τη Γερμανία, σε μια Αποικία του Χρήματος.
Πιο πολύ από ποτέ χρειαζόμαστε τώρα επειγόντως μια ριζική αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού χρέους, σοβαρά μέτρα για τον έλεγχο των δραστηριοτήτων του χρηματοπιστωτικού τομέα, ένα «σχέδιο Μάρσαλ» για την ευρωπαϊκή περιφέρεια, μια θαραλλέα αναθεώρηση και επανεκκίνηση του ευρωπαϊκού σχεδίου που, στην παρούσα μορφή του, έχει αποδειχθεί μη βιώσιμο.
Πρέπει να βρούμε τώρα το κουράγιο να το κάνουμε αυτό, αν θέλουμε να αφήσουμε μια καλύτερη Ευρώπη στα παιδιά μας, όχι μια Ευρώπη σε ερείπια, σε συνεχή χρηματιστικούς, αν όχι ανοιχτά στρατιωτικούς πολέμους ανάμεσα στα έθνη της.
Δελφοί, 21 Ιουνίου 2015
Η παραπάνω διακήρυξη υιοθετήθηκε από σχεδόν όλους τους συμμετέχοντες στη διεθνή συνάντηση των Δελφών με θέμα τις εναλλακτικές στον ευρωφιλελευθερισμό και τις σχέσεις ΕΕ/Ρωσίας, όπως επίσης και από έναν αριθμό προσωπικοτήτων που δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν, αλλά στήριξαν την «Πρωτοβουλία των Δελφών».
Ο κατάλογος όσων την υπογράφουν ακολουθεί.
Σε αυτόν υπάρχουν ονόματα όχι μόνο πολιτών της ΕΕ, αλλά επίσης της Ελβετίας και της Ρωσίας, όπως επίσης των ΗΠΑ, της Ινδίας και του Καναδά.
Πολλοί διακεκριμένοι Αμερικανοί ακαδημαϊκοί και όχι μόνο, μοιάζουν πιο ευαίσθητοι για την ευρωπαϊκή κρίση από τους ίδιους τους … πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης. ‘Οσο για τους Ρώσους είναι μόνο φυσικό να ενδιαφέρονται πολύ για το τι συμβαίνει στην ΕΕ, όπως και για τους πολίτες της ΕΕ να ενδιαφέρονται για τη Ρωσία.
Ολοι οι συμμετάσχοντες στη συνάντηση των Δελφών πιστεύουν ότι η Ρωσία είναι οργανικό τμήμα της Ευρώπης και ότι υπάρχει ισχυρή αλληλεπίδραση ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και στη Ρωσία.
Αντιτίθενται αποφασιστικά στην αντιρωσική υστερία, που δεν είναι στην πραγματικότητα παρά η προετοιμασία ενός νέου, ακόμα πιο επικίνδυνου Ψυχρού, αν οχι Θερμού Πολέμου.
Altvater Elmar, Γερμανία
Μέλος του επιστημονικού συμβουλίου της AΤTAC. Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Amin Samir, Αίγυπτος/Γαλλία Οικονομολόγος, Πρόεδρος του Forum Mondial des Alternatives
Ayala Iván H., Ισπανία Ερευνητής, Instituto Complutense de Estudios Internacionales
Αρσένης Γεράσιμος, Ελλάδα
Οικονομολόγος, πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Οικονομικών, Εθνικής ‘Αμυνας και Εθνικής Παιδείας, πρώην αξιωματούχος του ΟΗΕ, πρώην διευθυντής της UNCTAD
Artini Massimo, Ιταλία
Βουλευτής
Μπελλαντής Δημήτρης, Ελλάδα
Δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ
Black William, ΗΠΑ Καθηγητής Οικονομικών, University of Missouri (Kansas City)
Cassen Bernard, Γαλλία
Ομότιμος καθηγητής του Université Paris 8, Γενικός Γραμματέας της κίνησης “Mémoire des luttes”, ιδρυτής και επίτιμος Πρόεδρος της ATTAC, πρώην Διευθυντής της «Μοντ Ντιπλοματίκ»
Chiesa Giulietto, Ιταλία
Πολιτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πρώην Ευρωβουλευτής, πρόεδρος του συνδέσμου “Alternativa”
Freeman Alan, Καναδάς/Ηνωμένο Βασίλειο Διευθυντής του Geopolitical Economy Research Group, Business SchoolGabriel Leo, Αυστρία
Διευθυντής του Ινστιτούτου Διαπολιτισμικής ‘Ερευνας και Συνεργασίας της Βιέννης, μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, συντονιστής της επιτροπής των ΜΚΟ για την βιώσιμη ανάπτυξη του ΟΗΕ
George Suzan, Γαλλία
Πολιτική και κοινωνική επιστήμων, συγγραφέας, Πρόεδρος του Τransnational Institute
German Lindsey, Ηνωμένο Βασίλειο
Convenor, Stop the War Coalition
Γεωργόπουλος Δημοσθένης, Ελλάδα
Οιονομολόγος, κοινωνιολόγος, πολιτικός επιστήμων, μέλος της Γραμματείας Βιομηχανικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ
Graeber David, Ηνωμένο Βασίλειο Καθηγητής Ανθρωπολογίας, London School of Economics, συγγραφέας του “Debt: The First 5,000 Years” («Χρέος τα πρώτα 5000 χρόνια»)
Hudson Michael, ΗΠΑ
Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστήμιο του Missouri (Kansas City), UMKC. Πρόεδρος του Institute for the Study of Long-term Economic Trends (ISLET)
Irazabalbeitia Inaki, Ισπανία
Πρώην ευρωβουλευτής, υπεύθυνος διεθνών σχέσεων του κόμματος ARALAR της χώρας των Βάσκων
Jennar Raoul Marc, Γαλλία
Δρ. Πολιτικών Επιστημών, ειδικός στο ευρωπαϊκό δίκαιο και τους κανονισμούς του ΠΟΕ, συγγραφέας είκοσι βιβλίων μεταξύ των οποίων “Europe, la trahison des élites” («Ευρώπη, η προδοσία των ελίτ»)
Καγκαρλίτσκι Μπαρίς, Ρωσία
Διευθντής του Ινστιτούτου Μελετών για την Παγκοσμιοποίηση και τα Κοινωνικά Κινήματα
Καλλωνιάτης Κώστας, Ελλάδα,
Δρ. Μακροοικονομικών, σύμβουλος στο Υπουργείο Εργασίας, ερευνητής στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ
Κασιμάτης Γιώργος, Ελλάδα
Επίτιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ιδρυτής και Επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώη σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Koenig Peter, Ελβετία
Οικονομολόγος / πολιτικός αναλυτής
Κολτάσωφ Βασίλι, Ρωσία
Επικεφαλής της μονάδας οικονομικής έρευνας του Ινστιτούτου για την μελέτη της παγκοσμιοποίησης και των κοινωνικών κινημάτων (IGSO)
Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, Ελλάδα
Δημοσιογράφος, συγγραφέας, συντονιστής της Πρωτοβουλίας των Δελφών
Κουτσού Νίκος, Κύπρος
Βουλευτής Αμμοχώστου
Kreisel Wilfried, Γερμανία
Πρώην εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας
Μαύρος Γιάννης, Ελλάδα
Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα
Μιτγιάεφ Ντμίτρι, Ρωσία
Αναπληρωτής Πρόεδρος του Συμβουλίου για τη Μελέτη των Παραγωγικών Δυνάμεων του Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών σχετικά με θέματα ανάπτυξης
Οχινα Άννα, Ρωσία
Κρατικό πανεπιστήμιο Πένζα, Αναπληρωτρια Διευθυντρια του Ινστιτούτου για την μελέτη της παγκοσμιοποίησης και των κοινωνικών κινημάτων (IGSO)
Παντελίδης Παναγιώτης, Κύπρος
Οικονομολόγος, ανώτερος ερευνητής, Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κύπρος
Petras James, ΗΠΑ
Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Binghamton, Διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών (Αθήνα) 2002-2004, Σύμβουλος στους ακτήμονες εργάτες γης Κίνημα της Βραζιλίας (1992-2004) και το εργατικό κίνημα ανέργων στην Αργεντινή (2002-2005)
Pinasco Luca, Ιταλία
Εθνικός συντονιστής του «Κύκλοι Προυντόν», Συντάκτης της εξωτερικής πολιτικής, γεωπολιτικής και της διεθνούς οικονομικής πολιτικής για το περιοδικό «L’intellettuale dissidente”.
Radika Desai, ΗΠΑ
Καθηγήτρια, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, Διευθυντρια, Ερευνητική Ομάδα Γεωπολιτικής Οικονομίας
Rees John, Ηνωμένο Βασίλειο
Συνιδρυτής, Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο
Roberts Paul Craig, ΗΠΑ
Πρώην Βοηθός Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την Οικονομική Πολιτική, αναπληρωτής συντάκτης, Wall Street Journal, Senior Research Fellow του Πανεπιστημίου του Stanford, William E. Simon Έδρα Πολιτικής Οικονομίας, του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Georgetown, Washington, DC
Σιδεράτος Άγγελος, Ελλάδα
Εκδότης
Sommers Jeffrey, ΗΠΑ Υψηλοβαθμος εταίρος, Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Milwaukee
St Clair Jeffrey, ΗΠΑ
Συντάκτης του CounterPunch, συγγραφέας του «Born Under a Bad Sky»
Stierle Steffen, Γερμανία
Οικονομολόγος, ATTAC Γερμανίας, βοηθός της κοινοβουλευτική ομάδα «Der Linke”
Σιόμιν Κονσταντιν, Ρωσία
Συγγραφέας, Παρουσιαστής στην Πανρώσικη Κρατική Τηλεόραση (VGTRK.com)
Τομπάζος Σταύρος, Ελλάδα
Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο της Κύπρος, μέλος της «Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος» της Βουλής των Ελλήνων
Ξυδάκης Νίκος, Ελλάδα
Υπουργός Πολιτισμού
Vanaik Achin, Ινδία Συνταξιούχος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Παγκόσμιας Πολιτικής, Πανεπιστήμιο του Δελχί
Zachariev Zachari, Βουλγαρία Πρόεδρος του Ιδρύματος Slaviani
Zdanoka Tatjana, Λετονία
ΕυρωβουλευτήςΗλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: the.delphi.initiative@gmail.com
Το συνέδριο στο διαδίκτυο: The Delphi Initiative – YouTube
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
πηγές:
http://konstantakopoulos.blogspot.gr/
\http://agora-dialogue.com/

Ο μυστικός φόβος της Ευρώπης για την Ελλάδα

Γράφει ο Brett Arends*

Μετάφραση: Ηλίας Σταμπολιάδης**

Υπάρχει ένας μυστικός φόβος που διακατέχει τους δυνατούς της Ευρώπης. Έχει αφεντικά της πολιτικής που ξαγρυπνούν στις Βρυξέλες. Έχει τραπεζίτες στο Βερολίνο που στριφογυρίζουν εμπύρετοι στα μεταξωτά τους σεντόνια. Έχει ευρωκράτες  που παραμιλάνε μέσα στο κόκκινο κρασί τους. Ποιος είναι ο φόβος ;

Δεν είναι το ότι εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ οι Έλληνες θα υποφέρουν μία τρομερή οικονομική κατάρρευση. Ο φόβος είναι ότι, εάν η Ελλάδα  εγκαταλείψει το ευρώ, η χώρα θα επιστρέψει στην ευημερία και τότε και άλλες χώρες  θα μπορούσαν να ακολουθήσουν

Υπάρχει ένα διάγραμμα με στοιχεία του ίδιου του ΔΝΤ στον σύνδεσμο Opinion: Europe's secret fear about Greece - MarketWatch στο οποίο μπορεί κανείς να δει ότι η Ελλάδα με την παλιά κακή δραχμή είχε διπλάσια οικονομική ανάπτυξη από ότι με το ευρώ. Και δεν ήταν μόνη, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν να πουν παρόμοιες ιστορίες.

Η οικονομική τους ανάπτυξη στις δεκαετίες του 80 και του 90, που παλεύανε με τη λιρέτα, την πεσέτα και το εσκούδο κοροϊδεύει την απόδοση τους με το γερμανο-κρατούμενο ευρώ.

Προφανώς το να έχει κανείς τον έλεγχο του εθνικού του νομίσματος και της δικής του νομισματικής πολιτικής δουλεύει καλύτερα έχοντας την δική σου κυβέρνηση την δική σου εθνική κυριαρχία. Ποιος ξέρει;

Τα ανωτέρω στοιχεία προέρχονται από δεδομένα του ίδιου του ΔΝΤ.

Δείχνουν πραγματική οικονομική ανάπτυξη σε τέσσερα νοτιοευρωπαϊκά νομίσματα την περίοδο πριν αποδεχθούν το ευρώ από το 1980 έως το1998 σε σύγκριση με  την περίοδο αφού εκδόθηκε το κοινό νόμισμα στις αρχές του 1999. (Οι αριθμοί δείχνουν τη μέση ετήσια ανάπτυξη στο ΑΕΠ, μετρούμενο ανά κάτοικο με την πραγματική αγοραστική του ικανότητα, για να επαλειφθεί ο πληθωρισμός.) 

Είχαν πει στους λαούς της Ευρώπης ότι το ευρώ θα έφερνε σταθερότητα,  αλλά δεν έφερε.

Βεβαίως υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες και δεν φταίει μόνο το ευρώ.

Όμως το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα πουλήθηκε στους ανθρώπους αυτών των χωρών, όταν το ψήφιζαν, ως το μαγικό μέσο που θα μετασχημάτιζε τις οικονομικές τους τύχες.

Τους είπαν να εγκαταλείψουν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία τους με αντάλλαγμα  τεράστια οικονομικά οφέλη. Αντί αυτού το ευρώ ‘χρηματικοποίησε’ τις οικονομίες τους πνίγοντας τες με τόνους φθηνού, εύκολου χρήματος και δημιουργώντας γιγαντιαίες χάρτινες φούσκες που τώρα έχουν σκάσει. Είπαν στους λαούς της Ευρώπης ότι το ευρώ θα φέρει σταθερότητα, αλλά δεν έφερε, Τους είπαν ότι θα φέρει ευημερία, αλλά δεν έφερε. Τους είπαν ότι θα φέρει ανάπτυξη, αλλά δεν έφερε.

Είναι πράγματι οι Έλληνες  ένα τσαμπί από ρέμπελους ουζο-πότες  όπως διατείνονται οι ρέμπελοι σαμπανιο-πότες των Βρυξελών;

Πριν αποδεχθούν το ευρώ οι Έλληνες κατάφεραν πραγματική ετήσια ανάπτυξη 4% και μέση ανεργία  7,7%.

Από τότε που δέχθηκαν τη θερμή χρηματιστική αγκαλιά των Βρυξελών, της Φραγκφούρτης και του Βερολίνου η ετήσια ανάπτυξη στην Ελλάδα έπεσε στο 2% με  μέση ανεργία 14%.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα με το ευρώ έπεσε στη μισή ανάπτυξη και διπλασίασε την ανεργία σε σχέση με τη δραχμή. Μερικοί επωφελήθηκαν.

Η Ισλανδία πέρασε μία μαζική χρηματο-οικονομική κρίση το 2007-9 όπως και η Ελλάδα, αλλά η  Ισλανδία είναι μία κυρίαρχη χώρα με το δικό της νόμισμα.

Η ισλανδική κορώνα έπεσε δύο φορές μέχρι τώρα στις νομισματικές αγορές ως προς το ευρώ.

Η φθηνή κορώνα βοήθησε την Ισλανδία να σταθεί στα πόδια της. Αυτό μπορεί να το κάνει κανείς όταν έχει το δικό του νόμισμα. Δεν αποτελεί πραγματικά έκπληξη το ότι αντικαθεστωτικές δυνάμεις έχουν ήδη εμφανιστεί στην Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία, όπως και στην Ελλάδα.

Χώρες που ενώθηκαν με το ευρώ έχουν χάσει την κυριαρχία τους όπως και την ανάπτυξη τους.

Γιατί πρέπει ο Έλληνας Πρωθυπουργός να ζητά την άδεια της Γερμανίδας Καγκελαρίου πριν να αλλάξει την εθνική πολιτική των συντάξεων;

Γιατί θα πρέπει να δεχτεί την επίθεση από διεθνείς πιστωτές που του λένε ότι η Ελλάδα έχει πάρα πολλούς μεταπτυχιακούς φοιτητές;

Σήμερα απειλούν τους Έλληνες με χαμό, αποσύνθεση και καταστροφή, εάν προσπαθήσουν να επιστρέψουν πάλι στο  δικό τους νόμισμα.

Και τι είναι αυτό, έτσι και αλλιώς είχαν χαμό, αποσύνθεση και καταστροφή τουλάχιστον τα οκτώ τελευταία χρόνια.

Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι Βρυξέλες είχαν απειλήσει και πρωτύτερα.

Πίσω στη δεκαετία του 90 είπαν στους Βρετανούς ότι θα βρεθούν σε  μεγάλο μπελά εάν δεν εγκαταλείψουν την λίρα για το κοινό νόμισμα.

Η βρετανική οικονομία θα βουλιάξει και η Βρετανία θα απομονωθεί.

Θα έπρεπε μάλιστα να ξεχάσουν ότι το Λονδίνο θα παρέμενε ένα μεγάλο οικονομικό κέντρο.

Χωρίς το ευρώ το Λονδίνο θα τελείωνε.

Έτσι έλεγαν τότε.

Εάν θέλετε να δείτε πόσο τελειωμένο είναι  το Λονδίνο προσπαθήστε να αγοράσετε ένα σπίτι εκεί.

Πηγή Άρθρου: Opinion: Europe's secret fear about Greece - MarketWatch, 16 Ιουνίου 2015

*Ο Brett Arends είναι ένας βραβευμένος οικονομικός αναλυτής με πολυετή εμπειρία γύρω από θέματα αγορών, οικονομίας και προσωπικής χρηματοδότησης. Το τελευταίο του βιβλίο “Storm Proof your Money” δημοσιεύτηκε από την John Wiley  Co.

Ο ιστότοπος του Brett Arends

**Σημ. Μτφ: Αγαπητοί φίλοι, μετέφρασα στην Ελληνική το άρθρο του Brett Arens. Είναι σημαντικό ότι ακόμη και ξένοι οικονομολόγου αναγνωρίζουν την ζημία που έχουν υποστεί από το ευρώ όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου .

Το παραθέτω με την προτροπή να κοινοποιηθεί από τον καθένα μας σε Έλληνες για να πληροφορηθούν όλοι αυτά που θα έπρεπε ήδη να έχουν ακούσει από τόσους Έλληνες οικονομολόγους που τα φωνάζουν χρόνια τώρα.

Ηλίας Σταμπολιάδης

http://pylitonfilon.blogspot.gr/2015/06/blog-post_60.html

η επιβλητική και αρχετυπική φωτογραφία που μας έχει χαρίσει ο Michael 'Nick' Nichols

Ο διεθνής διαγωνισμός Travel Photographer  ofthe Year awards  

(TPOTY) είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός διαγωνισμός που μοιράζει βραβεία-είναι πλέον θεσμός για τους φωτογράφους.
Ο TPOTY  έδωσε τη δυνατότητα σε φωτογράφους να παρουσιάσουν το έργο τους σε όλο τον κόσμο και φωτογράφοι που ποτέ δεν πίστευαν ότι θα δουν τις φωτογραφίες τους σε έντυπη μορφή μέσω το TPOTY είδαν το όνειρό τους να πραγματοποιείται και την καριέρα τους να απογειώνεται.

Για να δείτε τα βραβεία του 2015 και πως να δηλώσετε συμμετοχή δες τε:
http://www.tpoty.com/awards/how-to-enter

Steve Schapiro

Η λίστα των ανθρώπων που έχει φωτογραφίσει ο Steve Schapiro κατά τη διάρκεια της καριέρας του είναι τεράστια.

Οι πλέον σημαίνοντες πολιτικοί,

διασημότητες και newsmakers της αμερικανικής ιστορίας των τελευταίων πέντε δεκαετιών,έχουν αποτυπωθεί στην emulsion των films του.

Robert De Niro during the filming of 1976 movie Taxi Driver 

Robert F. Kennedy

Marlon Brando

Robert De Niro

Andy Warhol

Edie Sedgwick

Muhammad Ali

Ike και Tina Turner

Jon Voight

Mia Farrow 

Yves Montand

Martin Scorsese

Jack Nicholson

Roman Polanski 

Dustin Hoffman

Barbra Streisand φιγουράρουν στις λίστες με τους διάσημους φωτογραφιθέντες από τον Schapiro χωρίς να ξεχνάμε τους

Robert Redford Jr και

Lorin Hatton,

όπου οι δυό τους μέσα από την περίφημη φωτογραφία του Schapiro μένουν στην ιστορία ενσαρκώνοντας την εικόνα της νέας Αμερικής.

Robert Redford Jr και Lorin Hatton

Ο Schapiro στα πενήντα χρόνια καριέρας του υπήρξε πολυγραφότατος, και πολλοί άνθρωποι έχουν δει μια από τις φωτογραφίες του, είτε το έχουν συνειδητοποιήσει είτε όχι.

Τα πορτραίτα του δεν είναι μόνο αξιόλογα πορτρέτα αξιόλογων ανθρώπων, αλλά πολύτιμα στιγμιότυπα από ιστορικά και πολιτιστικά ορόσημα της χώρας του.

Muhammad Ali

Ο ίδιος διηγείται πως το ενδιαφέρον για τη φωτογραφία ξεκίνησε όταν ήταν εννέα χρονών στην περίοδο της θερινής του κατασκήνωσης.

Ερωτεύτηκε με "τη μαγεία της φωτογραφίας" που δημιουργείται στο σκοτεινό θάλαμο, όταν γοητευμένος είδε να "φανερώνονται" μπροστά του σχεδόν από το πουθενά οι εικόνες πάνω στο χαρτί το οποίο εμβαπτιζόταν στα υγρά χημικά.

Και ό έρωτας για τη φωτογραφία μετατρέπεται σε μιά μακροχρόνια αγάπη όταν ανακάλυψε τον Henri Cartier-Bresson.

Ήταν μιά αποφασιστική στιγμή, ο έφηβος τότε Schapiro άρχισε να προσπαθεί να συλλάβει με το δικό του τρόπο στιγμές από τους δρόμους της Νέας Υόρκης, πριν αρχίσει να μελετά τις τυπικές πτυχές της φωτογραφίας υπό τη καθοδήγηση του W. Eugene Smith.

Το 1961, την εποχή που το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν στο zenith του, ο Schapiro άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητος φωτογράφος για περιοδικά όπως το LIFE, το Rolling Stone, το TIME και το Newsweek .

Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, τα οποία ο Schapiro αποκαλεί «η χρυσή εποχή του φωτορεπορτάζ," θα καλύψει τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων του Martin Luther King το 1963  και το 1968 την προεδρική εκστρατεία του Robert F. Kennedy.

Ήταν μιά απίστευτη δεκαετία,η οποία έδωσε τη δυνατότητα στους φωτορεπόρτερς να δημιουργήσουν φωτογραφίες συναισθηματικά φορτισμένες, αλλά και να αναδείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα τους στη σύλληψη και στην απόδοση των σκηνών που ξετυλίγονταν μπρος στα μάτια τους.

Παρά την τεράστια επιτυχία του ως φωτογράφος, ο Schapiro υποστηρίζει ότι ο δεν έχει ακόμα συλλάβει τη φωτογραφία της ζωής του - για την οποία βέβαια δεν έχει την παραμικρή ιδέα πιά είναι -όπως λέει.

και συνεχίζει...

Εν τω μεταξύ, υπάρχει ένα θέμα που εξακολουθεί να μου ξεφεύγει:
"Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.
Θα ήθελα πολύ να τον φωτογραφίσω".

photo:dailymail.co.uk

κείμενο παρουσίαση: ntina