Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

Η Ιερή Συμμαχία

photo by ntina

Η Ιερή Συμμαχία

Έξω έβρεχε δυνατά λες και έκλαιγε ο ουρανός.
Κανείς δεν ήξερε ακόμα για τις μυστικές διαπραγματεύσεις.
Όλοι περίμεναν ν’ αλλάξουν θέση οι άλλοι.
Εδώ και μήνες δεν είχε κουνηθεί κανείς.
Ενώ υπήρχε ανάγκη.
Τρομερή ανάγκη.
Το ταξίδι για τη Μάλτα είχε κρατήσει χρόνια.
Κι όμως ήταν στο πνεύμα του σαν να ήταν χθες.
Το παρελθόν και το μέλλον ήταν πάντα μαζί.
Τουλάχιστον μέσα στο πνεύμα του.
Είχε έρθει η ώρα της αλλαγής.
Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο.
Τον είχαν ήδη ανάγκη εδώ και μήνες στο άλλο νησί.
Στην άκρη της Ανατολής.
Μόνο που στην Βενετία το νερό ανέβαινε.
Ψηλά.
Σαν την αγανάκτησή του.
Είχε όμως άπειρες αντοχές.
Κοίταξε από το παράθυρο.
Είδε την αντανάκλαση της Σελήνης.
Κάθε κύμα την άλλαζε.
Τότε σκέφτηκε το αδιανόητο.
Το θαλάσσιο πνεύμα.
Στη Βενετία είχε εισχωρήσει στην Πόλη.
Κι ενώ όλοι πίστευαν ότι ανήκε στη γη
ήξερε ήδη την αλήθεια
εδώ και αιώνες.
Ο Χρόνος ήταν μαζί του.
Αλλά οι άλλοι δεν ήταν με το Χρόνο.
Η βροχή σταμάτησε.
Το νερό δε σήκωνε πια τη σελήνη.
Έπρεπε να βυθίσει τη μισή.
Έτσι πήρε την απόφαση.
Θα έφευγε πριν τις διαπραγματεύσεις
για να προφτάσει.
Έβλεπε ήδη τα θύματα της βαρβαρότητας.
Κι ετοιμάστηκε για την αντεπίθεση.
Για τη συνέχεια.
Ο αετός θα πετούσε και πάλι.
Με τα γεράκια και τα λιοντάρια.
Ιερή Συμμαχία.

Οικονομικός εγκληματίας ο Ελληνικός λαός

Κυβέρνηση και ΟΟΣΑ θεωρούν ως μόνο υπεύθυνο της καταστροφής την Δημοκρατία
Κοινή γραμμή του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης και της ελληνικής κυβέρνησης για το ποιος φταίει που η Ελλάδα έχει καταστραφεί.
Η αρχή έγινε από τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Ανγκέλ Γκουρία, σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα "Il Solle 24 ore", ο οποίος ξελάσπωσε την Τρόικα για τις όποιες ευθύνες έχει για την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Ο κύριος Γκουρία, ο οποίος πλέον έχει τον κύριο χειρισμό για την "επανασυγκρότηση" της χώρας μετά την συμφωνία του στο Παρίσι με τον κ. Τσίπρα, δήλωσε ότι για όλα φταίει η ίδια η Ελλάδα.
"Δεν ευθύνεται η Τρόικα για τα ελληνικά προβλήματα και είναι μη παραγωγικό να την κατηγορεί κάποιος".
Τόνισε δε, ότι τα προβλήματα του ελληνικού λαού δεν ξεκίνησαν πριν από πέντε χρόνια αλλά από πολύ πιο πριν.  

Όλοι αμόλυντοι πλην του ελληνικού λαού
Ο κύριος Γκουρία δεν θεωρεί την Κομισιόν (Ε.Ε) με τους κοινοτικούς νόμους και συμβάσεις που πάγωσαν επί δεκαετίες την παραγωγή στην Ελλάδα δίνοντας επιδοτήσεις μόνο για όσα αυτή θεωρούσε ότι συμφέρει τις ισχυρές χώρες της Δύσης.
Ούτε την θεωρεί υπεύθυνη ότι άνοιξε τις παγκόσμιες αγορές της Κίνας και της Βραζιλίας σε σημείο που οι μικρές χώρες της Ευρώπης να μην αντέξουν τον ανταγωνισμό και η εγχώρια παραγωγή να πέσει κατακόρυφα έναντι του κόστους που για την Κίνα π.χ ήταν μηδαμινό. 

Βγάζει από την πλάτη της Ε.Ε οποιαδήποτε ευθύνη φέρει που συνειδητά δεν έλεγχε πού πάνε οι επιδοτήσεις και σε ποιους, αλλά αντιθέτως φόρτωνε την Ελλάδα με χρήμα το οποίο χειριζόταν πάντα πολιτικά πρόσωπα που τα διοχέτευαν σε φορείς που εντελώς τυχαία εκπροσωπούνταν από κομματικά στελέχη ανάλογα του κόμματος που βρισκόταν στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Επίσης, δεν θεωρεί υπεύθυνη την ΕΚΤ η οποία για να σώσει τις ιδιωτικές τράπεζες κατέστρεψε τα δημόσια ταμεία της Ελλάδας λεηλατώντας πρώτα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και μέχρι σήμερα δανείζει ρευστό σε αυτές, χρεώνοντας τους Έλληνες πολίτες.
Τέλος άσπιλο και αμόλυντο είναι το ΔΝΤ το οποίο πρώτο από όλους έκλεισε συμφωνία δανείου με τον κ. Γ. Παπανδρέου με στοιχεία τα οποία ακόμα αμφισβητούνται για την αξιοπιστία τους.

Υπεύθυνη μόνο η Δημοκρατία
Ο κύριος Γκουρία, ξεκάθαρα χαρακτηρίζει τους Έλληνες ως τους μόνους υπεύθυνους για την τραγωδία της χώρας.
Ως την μόνη υπεύθυνη θεωρεί την ίδια την δημοκρατία, εφόσον οι κυβερνήσεις της είχαν το ελεύθερο να κλέβουν και να καταστρέφουν το κράτος με την εντολή που έδιναν οι Έλληνες μέσω της ψήφου.

Για τον συνεργάτη της κυβέρνησης κ. Γκουρία, ο οποίος διοικεί "αναπτυξιακά" και άλλες χώρες της Ευρώπης όπως η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Σλοβενία (που "τυχαία" είναι στον πάτο της ανάπτυξης) δεν υπάρχει κανένας άλλος υπεύθυνος παρά μόνο οι λαοί που επέλεξαν τις κυβερνήσεις.

Δεν ανέφερε τι σχέσεις είχαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας με την ΕΟΚ, την ΟΝΕ και την Ε.Ε και πώς αυτές ως πολιτικά κόμματα ήταν πάντα κάτω από την ομπρέλα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών κομμάτων ( Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό, Λαϊκό, Αριστερό κλπ) και είναι μέχρι σήμερα. 

Ο "άξιος" υπουργός κι ο "ανάξιος" λαός 
Την θεωρία Γκουρία για το ποιος πταίει φαίνεται ότι ασπάζεται και ο αναπληρωτής υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, κ. Τσιρώνης.
Μιλώντας στο Athens Investment Forum που διοργάνωσε η Ένωση Εισηγμένων Εταιρειών, τόνισε ότι για τα προβλήματα της χώρα δεν έχουν την ευθύνη "οι εχθροί εξ εσπερίας"αλλά αυτοί που διαχειριζόταν τα κρατικά πράγματα. 

Από την δεκαετία του '60, για τον κ. Τσιρώνη, ξεκίνησε ένα πανηγύρι από εύκολο χρήμα το οποίο προερχόταν από τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, από την ληστρική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου της χώρας και από τα ευρωπαϊκά κονδύλια που "έγιναν από ευχή κατάρα".
Συνέχισε λέγοντας ότι "έπεσε πολύ χρήμα που δεν το αξίζαμε. Κάποιοι πλούτιζαν χωρίς να παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες". 

Για τον υπουργό της κυβέρνησης καμία ισχυρή χώρα της Δύσης δεν φέρει ευθύνη παρά μόνο οι πολίτες που εξέλεγαν λαμόγια να τους εξουσιάζουν με αντάλλαγμα να "πέφτει χρήμα που δεν το άξιζαν".
Ο υπουργός στην φιλοσοφία του Θ. Πάγκαλου "μαζί τα φάγαμε" ξελασπώνει τους εταίρους δανειστές (συμπεριλαμβανομένων Αμερικάνων με σχέδια Μάρσαλ και την Σύμβαση Κούπερ η οποία έληξε το 2010 από την δεκαετία του '40 που είχε υπογραφεί) και πετάει την ευθύνη στον λαό που επέλεγε λαμόγια, κλέφτες, καταχραστές και "εχθρούς εκ πατρίδος" να τους εξουσιάζουν γλείφοντας κι αυτός από το κόκκαλο που πέταγαν συνειδητά οι "φίλοι εξ εσπερίας".  

Κοινή γραμμή ενάντια στην Δημοκρατία
Ένας εκπρόσωπος της παγκόσμιας οικονομικής διαχείρισης, όπως ο Γκουρία, βρίσκει τον όμοιό του σε έναν υπουργό της Αριστερο-Οικολογίας που πολεμά για την "αξιοπρέπεια" του ελληνικού λαού. 

Πώς όμως συνάδει ένας λαός να είναι αξιοπρεπής όταν οι συνεργάτες της κυβέρνησης, όπως ο ΟΟΣΑ,  και οι υπουργοί της δηλώνουν ότι υπεύθυνος για την σημερινή αναξιοπρέπεια ήταν ένας λαός που εκμεταλλεύτηκε την Δημοκρατία, έφαγε αυτά που δεν του άξιζαν και έφερε την χώρα σε χρεοκοπία την οποία βοηθούν ανθρωπιστικά Παγκόσμια Λόμπι, ΔΝΤ και Θεσμοί-Επιτηρητές. 

Ως απόρροια των λεγομένων  του κ. Τσιρώνη,  αυτός ο λαός συνεχίζει να κάνει λαμογιές εφόσον στέλνει στην Βουλή ανθρώπους που έφθασαν την χώρα στην σημερινή τραγική θέση.
Μέσα στο κοινοβούλιο διά της δημοκρατικής ψήφου είναι στα έδρανα δεκάδες από αυτούς που εννοεί ο κύριος Τσιρώνης.
Ίσως τελικά αυτό που μπορεί να σώσει "κακούς" λαούς που τρώνε από αυτά που δεν του αξίζουν να είναι μια Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική όπως θέλει ο αμόλυντος κ. Γιούνκερ αλλά και πρώην πρωθυπουργοί της Ελλάδας (κ. Σημίτης) που με την εντολή λαού έκλεβαν και μοιραζόταν τα λάφυρα με τον "κυρίαρχο λαό".

επτά (7) Απίστευτοι Τρόποι με τους οποίους Σαμποτάρουμε την Ευτυχία μας

Από τη Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια,
Νευροψυχολόγος
και από τον ιστότοπό της: greekpsychologypages.blogspot.gr
Μήπως σαμποτάρετε την ευτυχία σας χωρίς να το καταλαβαίνετε;
1.Θεωρούμε ότι κάθε δυσκολία ή λάθος μας είναι ολική αποτυχία.
Ακόμα και οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι τον κόσμο κάνουν λάθη, αντιμετωπίζουν δυσκολίες και προκλήσεις.
Πώς όμως καταφέρνουν να αισθάνονται ευτυχισμένοι παρόλα αυτά;
Η απάντηση είναι απλή: αντιλαμβάνονται ότι δυσκολίες και λάθη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, οπότε βρίσκουν τρόπο να τα αντιμετωπίσουν.
Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι οι δυσκολίες και τα λάθη είναι παροδικά, κάποια από αυτά μπορούν να τα ελέγξουν και όσα δεν περνούν από το χέρι τους τα αποδέχονται και δε σκάνε και πολύ για τα αρνητικά, επειδή έχουν τη ματιά τους προσηλωμένη στα θετικά.
Το πώς ερμηνεύουμε τα γεγονότα είναι πολύ σημαντικό, επειδή έτσι δημιουργούμε ένα θετικό ή αρνητικό πλαίσιο αναφοράς μέσα στο οποίο κινούμαστε και επιλέγουμε το πώς θα αντιδράσουμε.
Γιατί, τελικά, η ευτυχία δεν είναι μια εξωτερική κατάσταση την οποία συναντούμε κάποια στιγμή, αλλά κάτι που βρίσκεται μέσα μας και το δημιουργούμε εμείς.

2.Θεωρούμε ότι πρέπει να έχουμε μπροστά μας εμπειρίες ή αντικείμενα χαράς και ευχαρίστησης.
Για πολλούς ανθρώπους η ευτυχία συνδέεται με εξωτερικά γεγονότα που φέρνουν ευχάριστα συναισθήματα, οπότε κυνηγάνε αυτά τα γεγονότα.
Το πρόβλημα με αυτή την προσέγγιση είναι ότι όταν μας ‘τελειώσουν’ τα γεγονότα (πχ διακοπές) ή τα αντικείμενα (πχ, πηγαίνω για ψώνια για να βελτιώσω τη διάθεσή μου, έχω βάλει στο μάτι ένα νέο ζευγάρι παπούτσια, κλπ), τότε ‘τελειώνει’ και η ευτυχία και η διάθεση πέφτει στο προηγούμενο χαμηλό επίπεδο.
Με αυτό τον τρόπο όμως ο άνθρωπος σκάβει τον ψυχολογικό λάκκο του, αφού το μόνο που καταφέρνει είναι να θέλει πάντα κάτι παραπάνω για να αισθάνεται καλά, αφού το προηγούμενο το είδε, το έζησε και στη συνέχεια χρειάζεται το παραπάνω για να φτάσει στο ίδιο επίπεδο ευχαρίστησης.
Ένα άλλο συχνό λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι είναι όταν συνδέουν την ευτυχία τους με έναν μελλοντικό στόχο τύπου «θα είμαι ευτυχισμένη όταν χάσω τα περιττά κιλά μου» και άλλα αντίστοιχα, κάτι που σημαίνει ότι το άτομο αυτό είναι δυστυχές στην πορεία..
Η ευτυχία όμως δε βρίσκεται σε μικρές, σύντομες ‘δόσεις’ εμπειριών και πραγμάτων, αλλά βρίσκεται στις εμπειρίες που νοηματοδοτούν τη ζωή σε βάθος χρόνου, όπως το να έχει κανείς γερές φιλίες, οικογένεια, χόμπι, ενδιαφέροντα, να μαθαίνει νέα πράγματα, να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

3.Θεωρούμε ότι τα προβλήματά μας είναι τόσο σημαντικά, που δε μπορούμε να εκτιμήσουμε τους υπέροχους ανθρώπους γύρω μας.
Αυτό το λάθος στην αναζήτηση της ευτυχίας σχετίζεται λίγο με το παραπάνω:
όταν κανείς επικεντρώνεται στα προβλήματα και τις δυσκολίες του και έχει μοναδικό κέντρο αναφοράς τον εαυτό του και τις ανάγκες του, αγνοεί τους άλλους γύρω του.
Έτσι όμως η αναζήτηση της ευτυχίας καταντά μια εγωκεντρική, πεισματική και παιδιάστικη προσπάθεια τύπου «θέλω να είμαι ευτυχισμένος εδώ και τώρα, το απαιτώ!».
Για να βρει κανείς την ευτυχία καλό είναι να απομακρυνθεί κανείς από τις απόλυτα εγωκεντρικές ανάγκες του και να διευρύνει τους ορίζοντες του, καλλιεργώντας φιλίες, αναζητώντας εμπειρίες, προσφέροντας στους άλλους, και όχι μόνο ζητώντας και παίρνοντας ο ίδιος.

4.Θεωρούμε ότι αυτό που επιθυμούσαμε και τελικά αποκτήσαμε θα έπρεπε να είναι καλύτερο.
Πολλοί άνθρωποι περιμένουν με λαχτάρα κάτι, όπως ένα καινούργιο αντικείμενο, διακοπές, ένα γεύμα σε ακριβό εστιατόριο, αλλά όταν φτάνει η ώρα να αποκτήσουν ή να βιώσουν αυτό που ήθελαν, αντί να βυθιστούν στην ωραία εμπειρία βρίσκουν τα αρνητικά στοιχεία, τα μειονεκτήματα και, τελικά, θεωρούν ότι αυτό που ζουν δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που φανταζόταν.
Αυτό συμβαίνει επειδή συχνά οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να αισθανθούν την ευτυχία με έναν προκαθορισμένο και πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται αν τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τα είχαν φανταστεί.
Τώρα μάλιστα, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το πρόβλημα αυτό έχει πάρει μιαν άλλη διάσταση: πολλοί άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να ποστάρουν φωτογραφίες που δείχνουν πόσο καλά περνάνε και πόσο ευτυχισμένοι είναι, και αυτό τους είναι πιο σημαντικό από το να περνάνε πράγματι καλά.
Το κλειδί της ευτυχίας είναι να προσπαθεί κανείς να βρει τα θετικά σε κάθε εμπειρία, να απολαμβάνει το κάθε τι όμορφο χωρίς να συγκρίνει, χωρίς να θεωρεί ότι κάτι άλλο έπρεπε να είναι στη θέση του και χωρίς να έχει αβάσιμες προσδοκίες.
Χρειάζεται να μπορεί κανείς να έχει την εμπειρία της ‘ροής’, σύμφωνα με τον Δρ.Csikszentmihalyi, ειδικό στην έννοια αυτή, που σημαίνει ότι κανείς πρέπει να ‘βυθίζεται’ αναπόσπαστα στην εμπειρία αυτού που κάνει, χωρίς να τον νοιάζουν άλλα πράγματα.

5.Θεωρούμε πως οτιδήποτε μας ζορίζει, μας απομακρύνει από την ευτυχία.
Έτσι όμως δεν εκμεταλλευόμαστε ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά μας, από φόβο ότι θα ζοριστούμε και δε θα είμαστε ευτυχισμένοι. Στη ζωή όμως υπάρχουν πολλές δύσκολες εμπειρίες και καταστάσεις που, όμως, στη συνέχεια οδηγούν σε κάτι καλό, φέρνοντας μαζί τους θετικά συναισθήματα και ευτυχία.
Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να ζοριστεί για να πάρει ένα πτυχίο, να μάθει μια νέα δεξιότητα, να αναλάβει ένα δύσκολο πρότζεκτ, να αλλάξει εργασία, να χωρίσει από μια μακροχρόνια σχέση ή γάμο, αλλά στο τέλος να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, να αισθάνεται ευτυχία και να νιώθει καλά με τον εαυτό του και  τη ζωή που δημιούργησε.

6.Ψάχνουμε την ευτυχία υποθετικά, στα λάθος μέρη.
Το «Αν είχα αυτό, αν δεν είχα εκείνο, αν ήμουν έτσι, ή, αν ήμουν αλλιώς… θα ήμουν ευτυχισμένος» είναι τόσο συνηθισμένο λάθος, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται καν ότι το διαπράττουν.
Όταν όμως η αναζήτηση της ευτυχίας γίνεται έμμονη ιδέα και το άτομο βάζει όρους, όρια, προϋποθέσεις και κανόνες, τότε η ευτυχία απομακρύνεται.
Πολλές φορές οι άνθρωποι παρασέρνονται από τις διαφημίσεις, τις κοινωνικές απαιτήσεις ή τα πρότυπα που επικρατούν και κάνει λάθος στην κρίση του και πέφτει έξω σχετικά με το τι θα τους έκανε ευτυχισμένους.
Έτσι, μπορεί κάποιος να αγοράσει μεγάλο σπίτι, ή να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του, ή να χάσει κιλά ή να κάνει ένα ωραίο ταξίδι, αλλά να εξακολουθεί να μην αισθάνεται ευτυχισμένος, και αυτό πιθανότατα συμβαίνει επειδή θεώρησε ότι κάνοντας κάτι από αυτά, που τα κάνουν και οι άλλοι, θα τον έκανε ευτυχισμένο, χωρίς όμως να δώσει προσοχή στις δικές του ανάγκες και βαθύτερες επιθυμίες.  

7.Ψάχνουμε την ευτυχία υποθετικά, στα λάθος πρόσωπα.
Για πολλούς ανθρώπους η ευτυχία είναι συνδεδεμένη με τις σχέσεις τους.
Αυτό φυσικά από μόνο του δεν είναι κακό, το αντίθετο!
Οι καλές σχέσεις, φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, προάγουν την ευτυχία και την ευεξία του ατόμου.
Δυστυχώς, όμως, δεν είναι όλες οι σχέσεις καλές, ούτε όλες οι σχέσεις έχουν όλες τις προϋποθέσεις να φέρουν την ευτυχία. Δυστυχώς, όμως, πολλοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό στην ανάγκη τους να νιώσουν ευτυχισμένοι και έτσι τα δίνουν όλα στο λάθος πρόσωπο, επενδύουν στη λάθος σχέση και προσπαθούν κάθε φορά να δώσουν μια ευκαιρία, ενώ είναι φανερό (ή θα έπρεπε να έχει γίνει φανερό και ξεκάθαρο) ότι η σχέση δεν προχωράει ή το άλλο άτομο δεν είναι το κατάλληλο για αυτούς.
Άλλοι πάλι υποθετικά λένε «αν είχα παντρευτεί..», «αν είχα καλούς γονείς..», «αν η κολλητή μου δεν με είχε προδώσει..» κλπ, κλπ, «τότε θα ήμουν ευτυχισμένος/η», κάνοντας λάθος, γιατί έτσι, με ευχολόγιο, δεν έρχεται η ευτυχία.

Η ευτυχία έρχεται με την καλλιέργεια σωστών σχέσεων, όπου υπάρχει καλή διάθεση και αμοιβαιότητα, ένα υγιές πάρε-δώσε ανάμεσα στα μέλη της σχέσης, που καλλιεργούν θετικά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον και με τη συμπεριφορά τους δείχνουν πώς νιώθουν για τον άλλον.

Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Αναστάσιος Πολυζωίδης-δεν υπογράφω

Σε εποχές που η δικαιοσύνη αμφισβητείται  ως θεματοφύλακας της ανεξάρτητης κρίσης της, η ανεπίσημη Ελληνική ιστορία αποδεικνύει ότι είχε εκπροσώπους αδέκαστους που δεν λογάριαζαν οποιοδήποτε προσωπικό κόστος για να αποδοθεί ως έπρεπε. Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ήταν ο θεμελιωτής της ανεξαρτησίας της. Οι προσωπικές διενέξεις, τα πιστεύω του, οι πολιτικές αντιπαλότητες, τα υποσχόμενα ύπατα αξιώματα, οι απειλές ακόμη και η ίδια η ζωή του δεν στάθηκαν εμπόδιο στο να αποδώσει δικαιοσύνη. 'Οχι σε οποιαδήποτε περίοδο, αλλά σε περίοδο Βαυαρικής κατοχής. Δυστυχώς για την Ελλάδα δεν υπήρξε ένας Εμίλ Ζολά που με την λογοτεχνική του πένα θα παρέδιδε στο παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, όχι ένα "Κατηγορώ", αλλά ένα "Δεν υπογράφω".
Ο Πολυζωίδης γεννήθηκε το 1802 στο χωριό Μελένικο της βορειοανατολικής Μακεδονίας (σήμερα είναι χωριό της Βουλγαρίας). Σχολείο πήγε στο χωριό του και σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στις Σέρρες υπό την φροντίδα των εκεί συγγενών του, προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή των Σερρών, όπου την εποχή εκείνη ήταν Σχολάρχης ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης. Σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας του και με τη βοήθεια οικογενειακών φίλων στάλθηκε για σπουδές (νομικά, ιστορία και κοινωνικές επιστήμες). Σπούδασε νομικά και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Γοτίνγκης (Γκαίτινγκεν), στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Διέκοψε τις σπουδές του στο Βερολίνο το 1821, όταν είχε αρχίσει η Ελληνική Επανάσταση και επέστρεψε στην Ελλάδα. 
Ο ρόλος του στην Επανάσταση
Έλαβε μέρος στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (τέλη του 1821 - αρχές του 1822). Αν και νεότατος τότε (μόλις 20 ετών), υπήρξε ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος και συνέταξε σχεδόν εξ ολοκλήρου την περίφημη Διακήρυξη του 1822, με την οποία επιδιωκόταν να δειχτεί στην απολυταρχική Ευρώπη, ότι ο πόλεμος των Ελλήνων ήταν εθνικός και ιερός, έξω από δημαγωγικότητες και ιδιοτελείς αρχές. Έγινε τότε γραμματέας του εκτελεστικού (υπουργικού) συμβουλίου με Πρόεδρο τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Πολυζωίδη πήγε στο Λονδίνο και πέτυχε να συνάψει δάνειο για τους πολιορκούμενους. Ο ίδιος συμμετείχε στην τελευταία φάση της πολιορκίας του Μεσολογγιού και στην Έξοδο. Ο Πολυζωίδης είναι εκείνος, που, μετά την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου και την καταστροφή του, σε μια επίσημη ομιλία του στο Ναύπλιο παρουσία και αρκετών αγωνιστών που σώθηκαν στην Έξοδο, - ήταν και δεινός ρήτορας - ονόμασε το Μεσολόγγι “ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ”, ονομασία που επικράτησε. Το 1827 πήρε μέρος ως εκλεγμένος πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Το 1828 πήγε στο Παρίσι και συμπλήρωσε τις σπουδές του. 
Αντίπαλος του Καποδίστρια
Όταν τελείωσε, επέστρεψε στην Ελλάδα. Κυβερνήτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος εδραίωνε το νέο ελληνικό κράτος πάνω σε ευρωπαϊκές μεθόδους. Ο Πολυζωίδης προσχώρησε στην αντιπολιτευτική παράταξη των φιλελευθέρων συνταγματικών. Για ένα διάστημα εξέδιδε στην Ύδρα την εφημερίδα “Απόλλων”, με την οποία πολεμούσε με τα άρθρα του τον Καποδίστρια για τον αυταρχισμό του να επιβάλλει μια Ευρώπη που αυτός ήθελε σε μία Ελλάδα που προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της μετά από μία ανυπολόγιστα αιματηρή επανάσταση. Γνωρίζοντας από μέσα τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και του λαού για να ορθοποδήσει αντιστεκόταν στον βίαιο εξευρωπαϊσμό που ήθελε να επιβάλει ο Καποδίστριας. Κυνηγήθηκε άγρια από τους εγκάθετους του καθεστώτος. Αφού δεν υπέκυπτε ούτε με το τάξιμο διάφορων κυβερνητικών θέσεων, ξεκίνησαν τις απειλές κατά της ζωής του. Ούτε και σ' αυτή την περίπτωση έκανε πίσω. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να κατασχέσουν την εφημερίδα "Απόλλων", το μοναδικό μέσο που είχε για να ενημερώνει τον λαό πως η Ελλάδα έπρεπε να στηρίζεται στα δικά της πόδια χωρίς ξενόφερτους σωτήρες που  ουσιαστικά δούλευαν για άλλα συμφέροντα.
Η δίκη
     Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρόεδρος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου.Το κατηγορητήριο όριζε να δικαστούν στις 25 Μαΐου 1834 “επί εσχάτη προδοσία”, πράγμα που επέσυρε την επιβολή της ποινής του θανάτου.Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Κίτσος Τζαβέλλας μαζί με μερικούς άλλους ηρωικούς αγωνιστές συνελήφθησαν το Σεπτέμβριο του 1834 ως δήθεν ύποπτοι συνωμοσίας κατά της βαυαρικής Αντιβασιλείας και κλείστηκαν για εννιά μήνες στις φυλακές της Ακροναυπλίας. 
     Η πολύκροτη δίκη άρχισε με καθεστώς στρατιωτικού νόμου, που είχε επιβληθεί από τη νύχτα της σύλληψης των αγωνιστών. Παρουσιάζονται εγκάθετοι ψευδομάρτυρες, για να βοηθήσουν στη λήψη της εκ των προτέρων παρμένης απόφασης. Να όμως που παρουσιάζονται σοβαρά και απροσδόκητα εμπόδια στο δρόμο της διατεταγμένης δικαιοσύνης. Ο Μακεδόνας Αναστάσιος Πολυζωίδης (μόλις 32 ετών) Πρόεδρος του Δικαστηρίου και ο κατά δύο χρόνια μεγαλύτερός του Ζακύνθιος Γεώργιος Τερτσέτης (δικαστικός και λόγιος, 1800 - 1874) αρνούνται να συμπράξουν στο ανοσιούργημα της βαυαρικής Αντιβασιλείας και των εντόπιων υπηρετών της. 
Αναμφίβολα έχει αξία και ηθική βαρύτητα η γενναία στάση του δικαστή Γ. Τερτσέτη. Σίγουρα όμως έχει αυξημένη αξία και ηθική βαρύτητα η γενναία στάση του Αναστ. Πολυζωίδη, επειδή: 
α) Ο Πολυζωίδης είναι Πρόεδρος του δικαστηρίου και ο Τερτσέτης απλός δικαστής και 
β) Ο Τερτσέτης έχει στενές σχέσεις με τον δικαζόμενο κορυφαίο στρατηγό Θ. Κολοκοτρώνη, αφού γράφει τα απομνημονεύματά του “Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής” κατά τις αφηγήσεις του Γέρου του Μωριά. 
"...δεν υπογράφω"
Οι χωροφύλακες του καθεστώτος με βρισιές και λασπολογίες και με προτεταμένη τη λόγχη προς τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, τον βιάζουν να υπογράψει τη θανατική καταδίκη των αγωνιστών. Η απάντηση του Πολυζωίδη είναι: “Το σώμα μου δύνασθε να το κάμητε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμόν μου, την συνείδησίν μου, δεν θα δυνηθήτε να τα παραβιάσητε”. 
     Ο ίδιος ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Σχινάς έρχεται στη δίκη για ν’ αποσπάσει την υπογραφή κατά πρώτον λόγο του Προέδρου Πολυζωίδη, αλλά και του δικαστή Τερτσέτη. Θέλει να είναι “ομόφωνη” η απόφαση. Ορμά έξαλλος προς τον Πολυζωίδη, αξιώνοντας να υπογράψει, αλλά παίρνει την απάντηση: “Προτιμώ την αποκοπήν της χειρός μου, αλλά δεν υπογράφω”. Οι αστυνομικοί τους τραβούν βιαίως απ’ το δωμάτιο των διασκέψεων, να τους βάλουν στην έδρα να υπογράψουν και να διαβαστεί η απόφαση. Τους χτυπούν με γροθιές, με κλωτσιές, με τους υποκόπανους των όπλων. Τους φτύνουν, τους βρίζουν, σχίζουν τα ρούχα του Προέδρου Πολυζωίδη. 
     Ο Πολυζωίδης, κατά πρώτον λόγο, αλλά και ο δικαστής Τερτσέτης εκείνες τις ώρες καθιέρωσαν έμπρακτα την ιδέα της Ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Η “απόφαση” είχε συνταχθεί απ’ το δικαστή Δ. Σούτσο (δεν ήταν νομικός αλλά πρώην υπάλληλος του υπουργείου Δικαιοσύνης), συγγενής του Σχινά και απαγγέλθηκε υπογραμμένη απ’ τους τρεις δικαστές Α. Βούλγαρη, Δ. Σούτσο και Φ. Φραγκούλη, υπηρέτες της αυθαιρεσίας και της βίας της κρατικής εξουσίας. “Εις την ακρόασιν της αποφάσεως σταλαγματιές δακρύων έπεφταν από τους οφθαλμούς του Πλαπούτα. Εσυλλογίζετο την ορφάνεια των τέκνων του. Ο Κολοκοτρώνης με ατάραχον βλέμμα είπε: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου” (Γ. Τερτσέτη, Άπαντα). 
Η Δικαιοσύνη στο σκαμνί
     Για την άρνησή τους να υπογράψουν ένα στημένο κατηγορητήριο, ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης κατηγορούνται ότι είχαν εξαγοραστεί «από τον χρυσόν της κολοκοτρωνικής φάρας» αλλά και ότι δεν τήρησαν τον δικαστικό νόμο όπως τον επέβαλλε Βαυαροκρατία. 
     Η νέα δίκη έγινε στο ίδιο τζαμί του Ναυπλίου, εκεί που δικάστηκαν οι Έλληνες αγωνιστές, «ενώπιον του Εγκληματικού Δικαστηρίου», στις 27 Σεπτεμβρίου 1834. 
    Επίτροπος πάλι ο Μάσον, ο ίδιος που ως επίτροπος της αντιβασιλείας ήταν ο κατήγορος του Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα και Τζαβέλα. Αυτή τη φορά όμως είχε να αντιμετωπίσει δυο κατηγορούμενους οι οποίοι ήταν κάτοχοι και της δικαστικής επιστήμης και της τέχνης του λόγου. 
     Οι απολογίες τους αποτέλεσαν δεινό κατηγορητήριο κατά του Μάσον και κάποια στιγμή ο Τερτσέτης του φώναξε από το εδώλιό του: «Ποιος είσαι εσύ, Επίτροπε ποιος είσαι εσύ που με το πρόσχημα της παιδείας έλαβες από την βασιλεία επάγγελμα τόσον επικίνδυνον δια την τιμήν και την ζωήν των υπηκόων; Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην της γεννήσεως μας»; 
Το αντικατηγορώ του Πολυζωίδη
Η απολογία του Έλληνα δικαστή μετατράπηκε σε ένα βαρύ κατηγορητήριο εναντίον των κατοχικών δυνάμεων εκείνης της εποχής. Ο πατριωτικός λόγος του Πολυζωίδη μένει μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά ντοκουμέντα για το πώς οι ξένες δυνάμεις κατέλαβαν την Ελλάδα χωρίς να αφήσουν ούτε στιγμή τους Έλληνες να ζήσουν ως ανεξάρτητο κράτος.
Σε μαχητικό τόνο ο δικαζόμενος δικαστής Πολυζωίδης διακήρυξε ότι δεν είχαν υπογράψει τη θανατική καταδίκη Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα, διότι εκτός από το νόμο τους εμπόδιζε και ένα άλλο αίτιο κατά πολύ ανώτερο: 
«Ο Εθνισμός μας!… Ο Εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευθέντων εις τον αγώνα. Και δεν ήταν θέλημα Θεού ημείς, εις την 26 Μαΐου, να φθάσομεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του εθνισμού από τα σπλάχνα μας η επωμίδα του Υπουργού. Το έργον εκείνης της ημέρας ήταν το νομιμότατον σχόλιον της επαναστάσεως και η ωραιότατη ημέρα της βασιλείας. Τι ήταν η επανάστασίς μας; Ήταν άλλο παρά μια ορμή προς τον πολιτισμό, πόθος να χαρούμεν τους καρπούς του; Και τι άλλο ήταν η υπογραφή μας;»
Από το εδώλιό τους ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης με την απολογία τους έδωσαν υψηλό δίδαγμα προς εκείνους που καυχιόνταν ότι είχαν έλθει να μας φέρουν τον ανώτερο πολιτισμό τους και αντ’ αυτού μας έδιναν αναίσχυντα μαθήματα βιασμού της δικαιοσύνης. 
Η μαχητική αυτή απολογία ή μάλλον το Αντικατηγορώ του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη, επηρέασε αποφασιστικά το δικαστήριο που στάθηκε κι αυτό στο ύψος της αποστολής του και αθώωσε πανηγυρικά τους δυο κατηγορούμενους. Πρόεδρος ήταν ο Σωμάκης και μέλη οι Βάλβης, Κανούσης, Λεονταρίδης και Κριεζής.
Θεμελιωτής της ελευθερίας του λόγου
Με την ενηλικίωση του Όθωνα, ο Αναστάσιος Πολυζωίδης αποκαταστάθηκε και διορίστηκε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και σύμβουλος επικρατείας. 
Το 1837 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Εσωτερικών. 
Ως υπουργός Παιδείας συνέβαλε καταλυτικά στη θεμελίωση του Εθνικού Πανεπιστημίου, ενώ από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών αγωνίστηκε για την Ελευθερία του Λόγου. 
Σε πανηγυρικό λόγο του για την 25η Μαρτίου, ο Γεώργιος Τερτσέτης αφιέρωσε τό 1874 τις αναμνήσεις του στον Αναστάσιο Πολυζωίδη, που είχε πεθάνει στις 6 ’Ιουλίου 1873 και κηδεύθηκε δημοσία δαπάνη με τιμές Υποστρατήγου: "Ήτον άνθρωπος γενναίας ψυχής, κάτοχος νομικής επιστήμης, επιμελητής τής αρχαίας των Ελλήνων φωνής εις την νεοελληνικήν γλώσσαν έγραφεν, ηκούετο ή αρμονική φωνή τής μητρός του. Ήτον αγαθός, εύχαρις ομιλητής εις τήν συναναστροφήν του. Τό φιλελεύθερο κίνημα του Ιερού Άγώνος τόν ηύρεν εις τό άνθος τής ηλικίας του..."

Σάββατο 28 Μαρτίου 2015

Η κουλτούρα της αγένειας.

Από την πολιτική επιστήμονα Χαριτίνη Καρακωστάκη

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.
Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη».Και συμπλήρωνε:
Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη».
Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!».
Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!».

Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας:
η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο.
Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους.
Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα.
Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων.
Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση.
«Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν.
Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή.
Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.
Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης.
Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ.
Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση.
Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.
Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Το μυστικό υγείας των διατροφολόγων -Τι τρώνε κάθε ημέρα;Ποια είναι τα superfoods τους

Οι διαιτολόγοι προτείνουμε σε όσους τους συμβουλεύονται ισορροπία,ποικιλία και μέτρο στη διατροφή τους για να εξασφαλίσουν όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται ο οργανισμός τους.
Οι ίδιοι όμως τι τρώνε κάθε μέρα;
Έχουν και αυτοί τα "προσωπικά τους superfoods";
Ας δούμε τα μυστικά της υγιεινής τους διατροφής που αποκάλυψαν στο Yahoo όταν ζήτησε από δέκα ειδικούς να αποκαλύψουν τι τρώνε καθημερινά.
Ας δούμε τι απάντησαν και ποιά είναι τα superfoods τους:
-Εσπεριδοειδή
Τρώω κάθε μέρα εσπεριδοειδή για τη βιταμίνη C και το κάλιο και επειδή έχουν ευχάριστη και δροσιστική γεύση,υπενθύμιση ότι η καλή διατροφή πρέπει να έχει υπέροχη γεύση!
-Carolyn O'Neil, MS, RDN, συγγραφέας του "The Slim Down South Cookbook και συμβούλου διατροφής στο BestFoodFacts.org
-Αβγά
"Τρώω ένα αυγό σχεδόν κάθε μέρα.
Ένα ολόκληρο αυγό είναι γεμάτο με πρωτεΐνη και ο κρόκος του αυγού έχει πολλά καλά -θρεπτικά συστατικά όπως οι βιταμίνες Α και Β12, ριβοφλαβίνη, χολίνη και  σελήνιο. Πλέον, ο κρόκος έχει φυτοχημικές αντιοξειδωτικές ουσίες όπως λουτεΐνη και ζεαξανθίνη, ιδανικά συστατικά για την υγεία των ματιών"
-Toby Amidor, MS, RD, συγγραφέας του"το ελληνικό γιαούρτι στην κουζίνα:πάνω από130 νοστιμιές,υγιεινές συνταγές για κάθε γεύμα της ημέρας"
-Βρώμη
 Μπορώ να δημιουργήσω ένα μπολ με οφέλη αφού προσθέσω βούτυρο αμυγδάλου,σπόρους Chia και ζεστό γάλα για να ενισχύσω την πρωτεΐνη και έτσι έχω και
φυτικές ίνες και ασβέστιο και υπέροχη γεύση

- Bonnie Taub-Dix , RDN, συγγραφέας του  Διαβασέ το πριν το φας

-Κουρκουμάς

"Χρησιμοποιώ το κουρκούμι καθημερινά,γιατί είναι ισχυρό αντιφλεγμονώδες,αντικαρκινικό και αντιοξειδωτικό.
Jenna Braddock, MSH, RDN, CSSD, sports dietitian
-Ντομάτα

Είναι μια τέλεια τροφή διότι προσθέτει ποσότητα σε ένα γεύμα, χωρίς την προσθήκη θερμίδων. Και το μπόνους: είναι γεμάτη με βιταμίνη C που κρατάει το ανοσοποιητικό σας σύστημα ισχυρό ".
—Keri Gans, RDN, συγγραφέας του The Small Change Diet 

-Μαύρη σοκολάτα
"η μαύρη σοκολάτα είναι απαραίτητη στην καθημερινή μου διατροφή. Πάντα προτιμώ τη σοκολάτα με 70% κακάο και τα τελευταία χρόνια απολαμβάνω και τη σοκολάτα με 85% κακάο που συμπληρώνω με ένα κουταλάκι του γλυκού φυστικοβούτυρο. Μελέτες έχουν δείξει ότι λίγα γραμμάρια ποιοτικής σοκολάτας τουλάχιστον 70% περιεκτικότητας σε κακάο μπορεί να μειώσει την αρτηριακή πίεση, να μειώσει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου και εγκεφαλικού επεισοδίου κατά πολύ!
—Holley Grainger, MS, RD, culinary nutritionist

-ξηροί καρποί και σπόροι
"Από τότε που τρώω κυρίως φυτικής προέλευσης πρωτεΐνη,έχω πάντα απόθεμα σε ξηρούς καρπούς & σπόρους.
Όχι μόνο μου χαρίζουν τις πρωτεΐνες, αλλά και τα υγιεινά τους λιπαρά και τις φυτικές ίνες.
Τους ανακατεύουμε με πλιγούρι βρώμης, τους πολτοποιώ για επάλειψη στα σάντουιτς μου,τα ανακατεύω στις σαλάτες μου,τα ψιλοκόβω και πασπαλίζω τα κόψτε τα ζυμαρικά μου,και τι σοκολάτα μου. "
Dawn Jackson Blatner, RDN, συγγραφέας του The Flexitarian Diet
-Χούμους

"Το χούμους είναι μια καθημερινή τροφή για μένα.Προσπαθω να έχω τέσσερις μερίδες πράσινα λαχανικά την ημέρα. Προσθέτω το χούμους στα λαχανικά μου,έτσι μαζί με τις φυτικές ίνες των λαχανικών έχω και τις πρωτεΐνες με την προσθήκη του χούμους. " 
—Jim White RD, ACSM HFI, εκπρόσωπος της Academy for Nutrition and Dietetics, ιδιοκτήτης του Jim White Fitness & Nutrition Studios

-Μύρτιλλα
"Μου αρέσουν τα βατόμουρα και τα έχω στην καθημερινή μου διατροφή επειδή έχουν μόνο περίπου 80 θερμίδες το φλιτζάνι και είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες σε σχέση με άλλα φρούτα.
Ένα φλιτζάνι αποδίδει το 14% της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης των φυτικών ινών και σχεδόν το ένα τέταρτο της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης της βιταμίνης C.
Η συνέργεια αυτών των θρεπτικών ουσιών προστατεύει την καρδιά και τα κύτταρα του οργανισμού μου από τον καρκίνο». 
Jennifer McDaniel, MS, RDN, CSSD, LD, Food & Nutrition Expert
-Ζεστό νερό με λεμόνι

 "Ξεκινήσει τις περισσότερες μέρες μου με ζεστό νερό και λεμόνι αντί της καφεΐνης, καθώς δεν συμφωνώ μαζί της.
Το νερό με το λεμόνι ξυπνά απαλά το πεπτικό μου σύστημα και μου δίνει ενέργεια για όλη την ημέρα.
Το λεμόνι μου προσφέρει την πλούσια γεύση του καθώς και τις ισχυρές του αντι-φλεγμονώδεις και ανοσολογικές ιδιότητές του".
Katie Cavuto, MS, RD, {Nourish.Breathe.Thrive}
~~~~~~~~~~~~

Το απείρως μεγάλο συναντά το απείρως μικρό, τα πάντα γίνονται κατανοητά με το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον! (18)

Ένας ιός ή βακτηρίδιο που συνήθως δεν βλάπτουν, μπορεί να γίνουν θανατηφόρα, εάν ο φορέας του φοβάται ότι θα αρρωστήσει. 
Αυτός ο φόβος γίνεται η αιτία της ασθένειας, διότι ανοίγει τις πύλες μιας επικίνδυνης μελλοντικής δυνατότητας.
Γιατί, για να ανοίξουν οι πύλες ενός επικίνδυνου δυναμικού, αρκεί να κάνουμε μια ανάλογη σκέψη με εκείνη που δημιούργησε αυτό το δυναμικό. 

Γροθιά στο στομάχι η παιδική πείνα στη Βρετανία

Γροθιά στο στομάχι οι μαρτυρίες των υποσιτισμένων παιδιών, που συνάντησε ο δημοσιογράφος Τζέι Ρέινερ του βρετανικού Observer σε μια από τις κουζίνες της Kids Company στο νότιο Λονδίνο. 
Ολο και συχνότερα, όλο και περισσότεροι ανήλικοι στη Βρετανία αποζητούν τροφή και ασφάλεια στη ζεστή, φιλόξενη αγκαλιά εργαζομένων και εθελοντών της φιλανθρωπικής οργάνωσης. 
Η προετοιμασία του φαγητού γίνεται παιχνίδι γι' αυτά τα παιδιά, τα οποία εκτός από την πείνα, υποφέρουν από χρόνια παραμέληση και κακοποίηση στα σπίτια τους. 
«Δεν έχω φάει τίποτα σήμερα. 
Η κοιλιά μου πονάει» λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η 11χρονη Εσθερ.
«Τι τρώτε όταν τα ντουλάπια είναι άδεια στο σπίτι;», ρωτά η Σούζι Κάνινγκχαμ, θεραπεύτρια που είναι υπεύθυνη για τα απογευματινά μαθήματα μαγειρικής μετά το σχολείο.
«Αναγκαζόμαστε να τρώμε με ρύζι μαζί με... τίποτα. 
Μόνο σκέτο ρύζι» απαντά η μικρή. «Μερικές φορές μου λείπει το πρωινό κολατσιό» συμπληρώνει η Κάσι. 
«Οταν δεν έχουμε φαϊ στο σπίτι, η μαμά μας στέλνει όλους στην Kids Company λέγοντάς μας να φάμε και δεύτερο πιάτο» λέει ένα άλλο 11χρονο κορίτσι. 
Κι όμως η ψιλή κουβέντα την ώρα της μαγειρικής δεν είναι δυσάρεστα φορτισμένη, παρατηρεί ο δημοσιογράφος. 
Από το 1996, που η Καμίλα Μπατμανγκέλιτζ ίδρυσε τη φιλανθρωπική οργάνωση, η Kids Company έχει γίνει καταφύγιο για χιλιάδες παιδιά, που έχουν πέσει θύματα φτώχειας, σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης.
Εκτός από τις κουζίνες, που τους προσφέρουν καθημερινά ένα πιάτο φαγητού μαθαίνοντάς τα παράλληλα να μαγειρεύουν με απλά υλικά, η οργάνωση διαθέτει θεραπευτικά κέντρα με προγράμματα πρόληψης για ένταξη σε συμμορίες, καθώς και μυριάδες αθλητικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες γι' αυτά τα ταλαιπωρημένα και τραυματισμένα πιτσιρίκια, που στερούνται τα στοιχειώδη για την ανάπτυξή τους.
Μέσω των κέντρων στο βόρειο και νότιο Λονδίνο, στο Λίβερπουλ και το Μπρίστολ, το προσωπικό και οι δομές της Kids Company υποστηρίζουν πλέον πάνω από 36.000 παιδιά, προσφέροντάς τους 3.000 γεύματα την εβδομάδα. Το 85% αυτών των ανηλίκων βασίζονται αποκλειστικά στην οργάνωση για το βασικό τους ημερήσιο γεύμα.
«Ερχονται σε μας παιδιά με αρκετά σοβαρό βαθμό υποσιτισμού» λέει ο διευθυντής Λόρενς Γκίνες. «Φροντίζουμε νήπια με ορθοπεδικά προβλήματα, 10χρονα που μοιάζουν με 7χρονα. Οταν βλέπεις εφήβους σκελετωμένους, τότε καταλαβαίνεις γιατί μπαίνουν σε συμμορίες. Δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος ενήλικας να τους προσέξει. Υπάρχει μια τρύπα που χάσκει στο δίχτυ ασφαλείας» τονίζει στον Observer. 
Το παιδί, λοιπόν, πρέπει να βρει μόνο του την άκρη. 
Μόνο του προστρέχει στην Kids Company, μόνο του παίρνει πρωτοβουλία να φέρνει μαζί του κι άλλους συνομήλικους σε ανάγκη, αδέρφια, ξαδέρφια ή φίλους. «Μεταξύ 2011 και 2012 είδαμε αύξηση 233% στις περιπτώσεις παιδιών, που "αυτοσυστήνονται" στην οργάνωση» λέει ο Γκίνες.
Η καμπάνια υπό το όνομα Plate Pledge για τη συγκέντρωση δύο στερλίνων ανά γεύμα δεν έχει ακόμα αποφέρει τους προσδοκώμενους καρπούς. 
Μικρή χρηματοδότηση προσφέρει η κεντρική κυβέρνηση, αλλά οι δωρεές είναι αμελητέες στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται η Kids Company. 
Συνολικά χρειάζεται πάνω από 24 εκατομμύρια στερλίνες τον χρόνο για να συνεχίζει απρόσκοπτα το έργο της. 
Ταυτόχρονα αποδεικνύεται πολύ δύσκολη η συλλογή επίσημων στοιχείων και από δημόσιους και από ιδιωτικούς φορείς για τους ακριβείς αριθμούς αυτών των παιδιών και τις συνθήκες υπό τις οποίες επιβιώνουν.
Πρόσφατα, στο πλαίσιο σχετικής έρευνας, ομάδα από το πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ πήρε συνεντεύξεις από παιδιά, που απευθύνονται στην Kids Company για το καθημερινό τους φαγητό.
Στην ερώτηση για το πώς αντιμετωπίζουν την πείνα, η απάντηση ήρθε αποστομωτικά σκληρή από ένα αγοράκι. «Απλά πέφτω για ύπνο, γιατί όταν πηγαίνω στο κρεββάτι πεινασμένος και με παίρνει ο ύπνος, δεν πεινάω πια»...
Ενα άλλο κορίτσι απάντησε πως θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό να βρίσκει τα ντουλάπια της κουζίνας άδεια, όταν επιστρέφει από το σχολείο... 
Η οργάνωση ζήτησε από το υπουργείο Υγείας να τους παράσχει στοιχεία από έρευνες για τη διατροφή του βρετανικού πληθυσμού. 
Ολως τυχαίως, όμως, από τις έρευνες αυτές έλειπαν οι πιο κρίσιμοι δείκτες που αφορούν τα νοικοκυριά με κατώτατα εισοδήματα, επειδή «το δείγμα είναι πολύ μικρό».
Κάθε άλλο παρά μικρό αποδεικνύεται, αν κρίνει κανείς από τη ζήτηση φαγητού, αντιτείνει ο Γκίνες, τονίζοντας πως πάντα υπάρχει ελπίδα γι' αυτά τα παιδιά. 
«Οταν τρέφεις έναν ανήλικο, όταν του παρέχεις ένα οικογενειακό περιβάλλον, μπορεί να μεγαλουργήσει. Να μεγαλώσει και να γίνει ένας εξαιρετικός νέος άνθρωπος. Δεν κοστίζει και τόσο πολύ»...
Η 30χρονη ψυχοθεραπεύτρια Σερένα Ουρκουχαρτ μεταμορφώνει τα μαθήματα μαγειρικής και το γεύμα που ακολουθεί σε καθημερινό παιχνίδι.
Το κάθε παιδί τρώει ό,τι θέλει, όσο θέλει, απολαμβάνοντας ακόμα περισσότερο τις λιχουδιές που έχει φτιάξει παρέα με τους φίλους του.
Τα παιδιά επιστρέφουν σπίτια τους όχι μόνο χορτασμένα, αλλά συχνά και με μια εύκολη συνταγή ανά χείρας για τη μαμά ή τον μπαμπά, ώστε να μαγειρέψουν όλοι μαζί, αν υπάρχουν βέβαια τα απαραίτητα υλικά.
«Το φαγητό αντιπροσωπεύει τη μνήμη, την οικογένεια και το πώς να φροντίζεις μόνος σου τον εαυτό σου» λέει η Σερένα.
Ολο αυτό συνιστά μια δημιουργική, θεραπευτική διαδικασία για πολλά παιδιά, που ενώ στο κέντρο της Kids Company μοιάζουν ξέγνοιαστα και χαρούμενα, πίσω στα σπίτια τους ζουν μέσα σε πολύ άσχημες συνθήκες.
Οι ανήλικοι, που προστρέχουν στην οργάνωση, είναι κατά μέσον όρο 15 φορές πιο πιθανό να έχουν υποστεί σοβαρή ή ακραία συναισθηματική παραμέληση.
Είναι 13 φορές πιο πιθανό να έχουν υποστεί σοβαρή ή ακραία σεξουαλική κακοποίηση.
Τα μισά από αυτά αναφέρουν πως έχουν γίνει αυτόπτες μάρτυρες σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα στις γειτονιές τους τον τελευταίο χρόνο. 
«Η μαγειρική εδώ αφορά την ελευθερία της έκφρασης και την απελευθέρωση συναισθημάτων, ενδεχομένως ακόμα και μέσω ξεσπάσματος και χτυπημάτων σε αντικείμενα» υποστηρίζει η Σερένα.
Η κοπέλα βοηθά τα πιτσιρίκια να σερβίρουν μόνα τους τα πιάτα. 
«Πόσα κομμάτια να βάλω; Τέσσερα για αρχή;» ρωτάει. «Να τα κάνουμε πέντε» πετάγεται η Εσθερ. Πέντε, έφτασαν...
Η ατμόσφαιρα στην καφετέρια κάθε άλλο παρά ψυχρή.
Σφύζει από ζωή και παιδικές φωνούλες.
Αμέσως μετά, όσοι θέλουν, πηγαίνουν στις διπλανές αίθουσες καλλιτεχνικών ή γυμναστικής για να παίξουν.
Εθελοντές και εργαζόμενοι δεν αφήνουν στιγμή τα παιδιά από τα μάτια τους.
Οι «ήρωες» της παρέας, όμως, και αδιαμφισβήτητοι «βασιλιάδες» της κουζίνας είναι οι δύο σεφ: ο Τζορτζ Στιούαρτ και ο Χιούμπερτ Ρόμπινσον.
Ο τελευταίος εργάζεται 15 χρόνια στην Kids Company.
Τα μικρά, όταν τον βλέπουν στον δρόμο, τον φωνάζουν θείο ή μπαμπά. «Το φαϊ είναι το πρώτο βήμα» λέει ο Χιούμπερτ στον Observer. «Μετά φροντίζουμε για τα υπόλοιπα. Φτιάχνουμε πάντα αρκετό φαγητό, για όποιον θέλει και δεύτερο πιάτο»
Η Ισπανίδα νοσοκόμα Μαρία Νιέτο άρχισε να δουλεύει για την οργάνωση πριν από τέσσερα χρόνια. «Βλέπω πολλά παιδιά με ξηρό δέρμα, πρώτη ένδειξη υποσιτισμού.
Προφανώς κάποια είναι υπερβολικά αδύνατα, υπάρχουν όμως και υπέρβαρα, σημάδι ότι δεν τρέφονται σωστά» τονίζει, παραθέτοντας περιπτώσεις γονιών, που στέλνουν τα παιδιά τους να φάνε σε εστιατόρια όχι απλά γρήγορου, αλλά κάκιστης ποιότητας φαγητού με χαμηλή θρεπτική αξία, όπως τηγανητό κοτόπουλο και πατάτες.
Αποφεύγει, ωστόσο, να ασκήσει κριτική σ' αυτούς τους γονιούς, αγνοώντας -όπως λέει- τις συνθήκες που τους αναγκάζουν να καταφεύγουν σε τέτοιες πρακτικές. Και συχνά δεν είναι μόνο η αμέλεια.
«Προσπαθώ να εκπαιδεύω τους γονείς, οι οποίοι όμως βρίσκουν εαυτούς μέσα σ' έναν φαύλο κύκλο.
Πηγαίνω στα σπίτια τους και βλέπω.
Δεν έχουν αρκετά χρήματα κι έτσι ζουν μέσα σε άθλιες συνθήκες, χωρίς καν πρόσβαση σε κάποια κουζίνα.
Κι αν έχουν κουζίνα, αυτή συνήθως είναι εξίσου χάλια»,
αναφέρει συγκινημένη η Μαρία.
Είναι πολύ δύσκολο να αποστασιοποιείται κανείς από τόσο δυσάρεστες καταστάσεις, γι' αυτό και όλο το προσωπικό της Kids Company κάνει μια φορά την εβδομάδα συνεδρίες ψυχοθεραπείας για να μπορεί να ανταπεξέρχεται στο έργο του.
Πριν φύγει από την καφετέρια, ο δημοσιογράφος Τζέι Ρέινερ συνομιλεί για λίγο με τη 16χρονη Σάρον.
Τρώει εκεί από τα 11 της χρόνια, του λέει, όχι όμως επειδή δεν υπάρχει φαϊ στο πατρικό της. «Αν φάω εγώ εδώ, το φαγητό φτάνει για όλους στο σπίτι μου» του απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Πόσο σημαντική είναι η αυτή η υπηρεσία, τη ρωτάει. «Για πολλούς ανθρώπους είναι πολύ σημαντική. Είναι όλα όσα έχουν»... από efsyn.gr