Κρυπτονομίσμα

Το άρθρο είναι του Γιάννη Τσιρογιάννη και γράφτηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 2018

Υπήρξε μια βίαιη bear market (πτωτική αγορά με αρνητικές προοπτικές) για τα κρυπτονομίσματα.

Η κεφαλαιοποίηση ολόκληρης της αγοράς έχασε 640 δισ. δολάρια από το ιστορικό υψηλό της (λίγο πάνω από τα 800 δισ.) τον Ιανουάριο. Έκτοτε κάθε σύντομο ράλι συνοδεύεται από ακόμη πιο βίαια ξεπούλημα.

Σύμφωνα με το OnChainFX, ένα σάιτ που παρακολουθεί κρυπτονομίσματα, μόνο ένα altcoin (εναλλακτικό του Bitcoin δηλαδή) έχει καταφέρει να σημειώσει σημαντικά κέρδη τον τελευταίο μήνα, και τυχαίνει να είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο από όλα: το Dogecoin.

Το Dogecoin ή αλλιώς DOGE εμφανίστηκε το 2013 κυριολεκτικά ως «τρολ», ανέκδοτο βασισμένο σε ένα πολύ πετυχημένο εκείνη την εποχή διαδικτυακό μέμε, το οποίο απεικόνιζε ένα εξαιρετικά χαριτωμένο σκυλάκι, του οποίου μια πετυχημένη πόζα στο φακό ήταν αρκετή για να γράψει ιστορία και να τροφοδοτήσει άπειρα διαδικτυακά αστεία, memes και βίντεο.

Το εν λόγω σκυλί είναι αυτό εδώ, ένα αξιαγάπητο ιαπωνικό Shiba Inu, που μοιάζει στη γνωστή ράτσα Ακίτα:

Στα περισσότερα ανέκδοτα που εμφανίζεται το σκυλάκι υπάρχει και δήθεν διάλογος αυτού, ο οποίος είναι φυσικά σε σκυλίσια διάλεκτο με τις λέξεις τροποποιημένες ώστε να είναι πιο «χαζές» και χιουμοριστικές. Αν θέλετε μια ιδέα για το πόσο κυριαρχούσε κάποτε στο Ίντερνετ αυτό το σκυλί, μια ματιά σε αυτό το βίντεο θα σας πείσει: 

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το Dogecoin, το οποίο καθότι ιντερνετικό νόμισμα, ήθελε να έχει ως μασκότ ένα θρύλο του Ίντερνετ. Μόνο που το ίδιο το Dogecoin αποτελεί ένα ανέκδοτο, καθώς σαν νόμισμα δεν διαθέτει αξιοζήλευτα τεχνικά χαρακτηριστικά, όπως άλλοι ανταγωνιστές του.

Γι’ αυτό ίσως άλλωστε διαπραγματεύεται στα 0,006572 δολάρια στο ανταλλήκτριο YoBit.

Κι όμως, παρά την χαμηλή αποτίμηση του, κι ενώ όλα τα άλλα νομίσματα συμπεριλαμβανομένου του “βασιλιά” Bitcoin καταρρέουν, το DOGE είναι το μοναδικό κρυπτονόμισμα που μέσα στο μήνα καταγράφει εντυπωσιακά κέρδη 163%!

Η αγορά αυτή τη στιγμή, 12 Σεπτεμβρίου 2018. Όλα τα «μεγάλα» κρυπτονομίσματα στο «κόκκινο». Το DOGE δεσπόζει με ως το μοναδικό νόμισμα με μηνιαία κέρδη 163,27!

Γιατί το Doge πραγματοποιεί τέτοιο ράλι; Η απάντηση είναι τόσο δύσκολη όσο το να απαντήσεις γιατί το Dogecoin να έχει εξ αρχής αξία.

Ίσως γιατί οι άνθρωποι και κατ’ επέκταση η αγορά δε συμεπριφέρονται πάντοτε ορθολογικά, με αποτέλεσμα για τους πιο περίεργους λόγους οι επενδυτές να συρρέουν μαζικά στις πιο αλλόκοτες επενδύσεις, ακόμη κι αν πρόκειται για φούσκες.

Μια θεωρία επίσης ως προς το γιατί το DOGE εκτοξεύτηκε αυτές τις μέρες είναι ότι η δημοφιλής εφαρμογή trading της Robinhood (η οποία λανσάρει μηδενικού κόστους συναλλαγές κρυπτονομισμάτων πλέον) ανακοίνωσε πως θα φιλοξενεί το DOGE στην πλατφόρμα της.

Παρότι αυτός μπορεί να μην φαντάζει ικανός λόγος για να επενδύσεις σε ένα ανέκδοτο, η αγορά έχει άλλη άποψη.

Δεδομένου του αυξανόμενου ενδιαφέροντος για τα ETF κρυπτονομισμάτων (που πρόσφατα ανακοίνωσε ο Nasdaq), η ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση σε ένα κρυπτονόμισμα (να το αγοράσει ή να ποντάρει έστω σε αυτό) πιθανόν, και τουλάχιστον αυτή τη στιγμή για τον κλάδο, να αποτελεί ότι πιο κοντινό σε «θεμελιώδη» για τα μυστηριώδη αυτά χρηματοοικονομικά προϊόντα και την αγορά τους.

Με άλλα λόγια, όσο πιο εύκολο είναι να αγοράσεις και να κάνεις trade ένα κρυπτονόμισμα, τόσα περισσότερα χρήματα θα πέφτουν σε αυτό.

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

newmoney.gr

Κίνα: Ξεκινά την αναζήτηση εξωγήινης ζωής - «Ανοίγει» τη χρήση του τηλεσκοπίου FAST σε ξένους ερευνητές

Το ραδιοτηλεσκόπιο FAST έχει πιάτο διαμέτρου περίπου 500 μέτρων και μπορεί να πραγματοποιήσει 19.000 στροφές το λεπτό - 

Οι Κινέζοι θέλουν να εκμεταλλευτούν την κατάρρευση του αμερικανικού τηλεσκοπίου του Αρεσίμπο και κάνουν «άνοιγμα» σε ξένους ερευνητές για χρήση μέσα στο καλοκαίρι 

-Στόχος ο εντοπισμός κοσμικών φαινομένων και η αναζήτηση εξωγήινης ζωής
Την άδεια σε ξένους αστρονόμους να χρησιμοποιήσουν το ραδιοτηλεοσκόπιο διαμέτρου 1.600 ποδιών (περίπου 490 μέτρων) που διαθέτει, θα δώσει για πρώτη φορά η Κίνα το ερχόμενο καλοκαίρι.
Το Aperture Spherical Radio Telescope (FAST) είναι το μεγαλύτερο ραδιο-παρατηρητήριο μονού δίσκου στον κόσμο, 

το οποίο χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό κοσμικών φαινομένων και την αναζήτηση εξωγήινης ζωής.
Επιπλέον, είναι ένα από τα μοναδικά «Sky Eyes» που έχουν απομείνει μετά τον παροπλισμό και την κατάρρευση του ραδιοτηλεσκοπίου 1.000 ποδιών του Αρεσίμπο (ανήκει στις ΗΠΑ, βρισκόταν στο Πουέρτο Ρίκο) τον Δεκέμβριο.
Επιστήμονες από την Κίνα και το εξωτερικό μπορούν να υποβάλουν διαδικτυακές αιτήσεις για χρήση του FAST στα Εθνικά Αστρονομικά Παρατηρητήρια της Κίνας (NAOC) από την 1η Απριλίου. Ένα χρονοδιάγραμμα θα δημοσιοποιηθεί, ξεκινώντας από την 1η Αυγούστου, με το 10% να διατίθενται σε ξένους, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του κυβερνητικού μέσου Xinhua News.
Το FAST είναι ενσωματωμένο σε ένα φυσικό κοίλωμα στο Pingtang, στη νοτιοδυτική επαρχία Guizhou της Κίνας, 

με ένα μοναδικό σχέδιο, που χρησιμοποιεί μεταλλικά πάνελ τα οποία μπορούν να γείρουν, για να αλλάξουν την περιοχή εστίασης.
Η κατασκευή ξεκίνησε το 2011 και οι παρατηρήσεις ξεκίνησαν το 2016, αν και το FAST δεν άνοιξε επίσημα μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 2020.
Μέχρι σήμερα, τα συστήματά του έχουν καταγράψει τουλάχιστον 240 πάλσαρ (αστέρες νετρονίων με ισχυρό μαγνητικό πεδίο), ξεκινώντας από τον Αύγουστο του 2017.
Το τηλεσκόπιο μπορεί να πραγματοποιήσει 18.990 περιστροφές ανά λεπτό.
Ο βασικός σχεδιασμός του FAST είναι παρόμοιος με το Τηλεσκόπιο του Αρεσίμπο, αν και το τελευταίο θα μπορούσε να λάβει υψηλότερες συχνότητες.
Το Παρατηρητήριο του Αρεσίμπο παροπλίστηκε τον Νοέμβριο μετά από ανησυχίες σχετικά με την ασφάλειά του, λόγω δυο κατεστραμμένων καλωδίων. Δύο εβδομάδες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου, το κύριο τηλεσκόπιο του Αρεσίμπο κατέρρευσε.
Το FAST είναι σημαντικά βαθύτερο από το Αρεσίμπο, προσφέροντας ευρύτερο οπτικό πεδίο. 

Είναι σε θέση να σαρώσει δύο φορές την περιοχή που θα μπορούσε να καλύψει το τηλεσκόπιο των ΗΠΑ και να προσφέρει αναγνώσεις που είναι τρεις έως πέντε φορές πιο ευαίσθητες.
Σύμφωνα με τον Li Di, επικεφαλής επιστήμονα των Εθνικών Αστρονομικών Παρατηρητηρίων της Κίνας, το «άνοιγμα» του FAST σε ξένους παρατηρητές κι επιστήμονες καθοδηγείται από «την επιθυμία να κατανοήσουμε καλύτερα τη θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν».
«Τελικά, η εξερεύνηση του άγνωστου είναι η φύση της ανθρωπότητας», είπε στην China Daily. 

«Μας οδηγεί σε ένα μεγαλύτερο μέλλον».
Τον Σεπτέμβριο, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης ανακοίνωσαν ότι η FAST συμμετείχε στην αναζήτηση ζωής πέρα ​​από τον πλανήτη Γη.
Σύμφωνα με τον Tong-Jie Zhang, αστρονόμο στο Πανεπιστήμιο Normal του Πεκίνου, υπάρχουν ορισμένα «ενδιαφέροντα» σήματα που θα μπορούσαν να είναι ένα σημάδι της εξωγήινης ζωής, 

την οποία η ομάδα του είναι πρόθυμη να αρχίσει να ερευνά.
Η εγκατάσταση, αξίας 269 εκατομμυρίων δολαρίων θα συγκεντρώσει επίσης δεδομένα σχετικά με τις μαύρες τρύπες, τα νεφελώματα και τους απομακρυσμένους γαλαξίες.

protothema.gr

Ρόφημα από φρέσκες βελόνες πεύκου για λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος

Ρόφημα από φρέσκες* βελόνες πεύκου για ιογενείς λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού μας συστήματος
Τα αφεψήματα και εγχύματα από μπουμπούκια και βελόνες πεύκου είναι ιδανικά σε περιπτώσεις λοιμώξεων του ανωτέρου αναπνευστικού μας συστήματος, όπως η φαρυγγίτιδα,
η λαρυγγίτιδα,
η αμυγδαλίτιδα,
η βρογχίτιδα.
η γρίπη,
η ιγμορίτιδα.
Οι λοιμώξεις του ανωτέρου αναπνευστικού μας συστήματος είναι συνήθως ιογενείς, οφείλονται δηλαδή σε ιούς.
Τα ροφήματα μας αυτά δρουν ως αποχρεμπτικά,
αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά και μας απαλλάσσουν γρήγορα και αποτελεσματικά από συνάχι, επίμονο βήχα, καταρροή, πονόλαιμο, οι δε εισπνοές καθαρίζουν με επιτυχία την αναπνευστική οδό κατά τη διάρκεια γρίπης ή άλλων ιώσεων.
Πως κάνουμε το τέλειο ρόφημα από φρέσκες βελόνες πεύκου...
read  more:https://botanologia.gr/rofima-apo-freskes-velones-peykoy-gia-loimoxeis-toy-anoteroy-anapneystikoy-systimatos/

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί συνήθως δεν ασχολούνται με την Πολιτική

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε  το κορυφαίο έργο του Πολιτεία, μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.
Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται  για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. 
Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! 
Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.

Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες – πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους – πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].
Αφηγείται ο Σωκράτης:
«Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζομένου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζομένου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυροτέρου.
Γι’ αυτό ακριβώς [μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα, ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν ] κανένας δεν προτίθεται εθελοντικά να κυβερνά και να παίρνει στα χέρια του για να διορθώσει τα στραβά των αλλονών, αλλά ζητάει μισθό,

επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης,

όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, 

αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο. 
Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, 

ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».
Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. 
Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• 

δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.
Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, 

όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, 
Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;
Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.
Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• 

γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], 

ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα. 
Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. 
Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία,  χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού. 
Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία. 

Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, 

όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία. 
Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, 

σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν]. 

Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). 
Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.
Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα. 
Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. 
Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. 
Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.
Οι έντιμοι (αγαθοί – ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. 

Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνημόσυνα ακόμα, 

για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε. 
Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. 
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώματος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν  ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

πηγή

ΜΙΤ: Τα περιοριστικά μέτρα του Covid 19 έχουν σχεδιαστεί να διαρκέσουν για πολλά χρόνια… θα εφαρμόσουν το Great Reset

Τα lockdowns έχουν σχεδιαστεί για να διαρκούν για πολλά χρόνια αναφέρουν αμερικανικά sites επικαλούμενα άρθρα από το Massachusetts Institute of Technology ή MIT

Εδώ και πολλούς μήνες προειδοποιούν ότι ο σχεδιασμός πίσω από τις καραντίνες πανδημίας είναι διαρκής που σημαίνει, ότι τα lockdown πρέπει να διαρκούν για πάντα.
Δεν είναι τυχαίο ότι οικονομικές και πολιτικές ελίτ πιέζουν για τα lookdowns.
Το πιο συχνό επιχείρημά τους είναι ότι οι περιορισμοί είναι το «νέο φυσιολογικό».
Αυτός ο ισχυρισμός περιγράφεται από τον θιασώτη της παγκοσμιοποίησης όπως ο Gideon Lichfield του Massachusetts Institute of Technology στο άρθρο του «Δεν θα επιστρέψουμε στο κανονικό».
Στο άρθρο του αναφέρει «τελικά, ωστόσο, προβλέπω ότι θα αποκαταστήσουμε την ικανότητα να κοινωνικοποιούμαστε με ασφάλεια αναπτύσσοντας πιο εξελιγμένους τρόπους για να προσδιορίσουμε ποιος είναι ο κίνδυνος ασθένειας και ποιος δεν είναι και να κάνουμε διακρίσεις - νομικά - εναντίον αυτών που είναι. …
Μπορεί κανείς να φανταστεί έναν κόσμο στον οποίο, για να φτάσετε σε μια πτήση, ίσως θα πρέπει να εγγραφείτε σε μια υπηρεσία που παρακολουθεί τις κινήσεις σας μέσω του τηλεφώνου σας.
Η αεροπορική εταιρεία δεν θα μπορούσε να δει πού έχετε πάει, αλλά θα έπαιρνε ειδοποίηση εάν βρισκόσασταν κοντά σε γνωστά μολυσμένα άτομα ή σε σημεία με ασθένειες.
Υπήρχαν παρόμοιες απαιτήσεις στην είσοδο σε μεγάλους χώρους, κυβερνητικά κτίρια ή κόμβους δημόσιων συγκοινωνιών.
Θα υπήρχαν παντού σαρωτές θερμοκρασίας και ο χώρος εργασίας σας μπορεί να σας ζητήσει να φοράτε οθόνη που παρακολουθεί τη θερμοκρασία σας ή άλλα ζωτικά στοιχεία του οργανισμού σας.
Όπως τα νυχτερινά κέντρα ζητούν πιστοποίηση για την ηλικίας σας, στο μέλλον ενδέχεται να ζητήσουν απόδειξη ανοσίας - μια ταυτότητα ή κάποιο είδος ψηφιακής επαλήθευσης μέσω του τηλεφώνου σας, δείχνοντας ότι έχετε ήδη αναρρώσει ή εμβολιαστεί κατά των τελευταίων στελεχών ιών.
Το Great reset… η μεγάλη επαναφορά
Η λεγόμενη «μεγάλη επαναφορά» και η «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση» βρίσκονται σε εξέλιξη τουλάχιστον από το 2014, όταν οι όροι εισήχθησαν για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο.
Οι ιδέες μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά, της «κοινής οικονομίας», της βιομετρικής μαζικής παρακολούθησης, των αποτελεσμάτων κοινωνικής πίστωσης, κ.λπ., αποτελούν όλες μέρος της παγκόσμιας ατζέντας εδώ και δεκαετίες.
Ο κορωνοιός είναι απλώς μια χρήσιμη κρίση ώστε να επιβληθούν τα δρακόντεια μέτρα που πάντα ήθελαν.
Το σχέδιο ήταν τόσο προβλέψιμο που είχε επισημανθεί ακόμη και στην αρχή της επιδημίας του κορωνοϊού ότι οι καραντίνες δεν θα τερματιστούν ακόμη και αν είχε αναπτυχθεί ένας αποτελεσματικός εμβολιασμός, επειδή το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να δηλώσουν ότι έχει βρεθεί μια «νέα μετάλλαξη» του ιού ο οποίος είναι ανθεκτικός στις υπάρχουσες θεραπείες.
Θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν ολοκαίνουργιο ιό και να τον απελευθερώσουν στον πληθυσμό για να διατηρήσουν την δύναμη της παρέμβασης.
Τα ύποπτα εμβόλια των Pfizer και Moderna
Δεν προκαλεί έκπληξη, ότι τα μόλις δοκιμασμένα και πολύ ύποπτα εμβόλια Pfizer και Moderna κυκλοφόρησαν… ξεκίνησαν οι αναφορές για την εμφάνιση πιο επιθετικών «πιο μολυσματικών» με περισσότερες μεταλλάξεις Covid 19  που βρέθηκαν σε μέρη όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ινδία και η Νότιος Αφρική.
Τι προτείνουν;
Εμβολιαστείτε με το εμβόλιο της Pfizer τώρα και ενδέχεται να λάβετε πιστοποιητικό ανοσίας για μερικούς μήνες αλλά στη συνέχεια θα καταστεί άκυρο με κάθε νέα μετάλλαξη του ιού. Επομένως, πρέπει στη συνέχεια να υποβάλλεστε σε εμβολιασμούς πολλοί εκ των οποίων δεν είναι δοκιμασμένοι και προφανώς είναι δυνητικά επικίνδυνοι.
Όπως προειδοποίησε ο πρώην Πρόεδρος της Pfizer και άλλοι ιατροί, αυτά τα εμβόλια είναι σαν τη Ρωσική Ρουλέτα και θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια αυτοάνοση απόκριση που οδηγεί σε στειρότητα ή άλλες επιβλαβείς παρενέργειες.
Τα εμβόλια είναι μια βολικά βραχύβια λύση ακόμη και αν αποδίδουν.
Απαιτούνται πολλαπλές δόσεις κατά τη διάρκεια ενός μήνα, ενώ θα πρέπει να πραγματοποιούνται εμβολιασμοί πιθανώς κάθε λίγους μήνες.
Βασικά, δεν θα τελειώσει ποτέ.
Με τις μεταλλάξεις και τα περιορισμένα αντισώματα από τα εμβόλια, οι ελίτ θα μπορούσαν να διατηρήσουν τις καραντίνες και τα περιοριστικά μέτρα για πολλά ακόμη χρόνια.
Όχι προφανώς στην ένταση του πρώτου lockdown αλλά να διατηρηθούν πολλά περιοριστικά μέτρα.
Ο εμβολιασμός δεν είναι… λύση
 Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) καθιστά σαφές ότι ο εμβολιασμός δεν θα θεωρείται απαραίτητα λύση για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του ιού.
Δηλαδή, ακόμα κι αν εμβολιάζεστε, θα εξακολουθείτε να θεωρείστε πιθανός φορέας του Covid, επομένως οι καραντίνες και οι εντολές για χρήση μάσκας δεν θα σταματήσουν.
Αυτό γεννά την ερώτηση
Ποιο είναι το νόημα του εμβολίου;
Επιστήμονες του ΠΟΥ αναφέρουν ότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα εμβόλια εμποδίζουν τη μετάδοση.
Με αυτή τη λογική, θα μπορούσαμε επίσης να υποστηρίξουμε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι τα εμβόλια είναι 95% αποτελεσματικά ή ότι είναι ασφαλή
Εν τω μεταξύ, ο ΠΟΥ και ο Dr. Anthony Fauci στις ΗΠΑ διαδίδουν συνεχώς ότι το «χειρότερο ξέσπασμα» δεν έχει ακόμη έρθει. Πρέπει να διατηρηθεί ο τρόμος και ο φόβος ώστε να αποδώσει το «Great Reset».
Η κρίση δεν θα τελειώσει μετά από τους μαζικούς εμβολιασμούς, όσοι το πιστεύουν απλά θα διαψευστούν, απλά θα έχουν εξαπατηθεί.
Η παγκοσμιοποίηση κλονίστηκε
Φαίνεται, ωστόσο, ότι το σχέδιο επαναφοράς της παγκοσμιοποίησης δεν πηγαίνει πολύ καλά.
Τα εμβόλια και οι ειδήσεις για την μετάλλαξη αυτό αποδεικνύουν.
Αρχικά, μας είπαν ότι θα χρειαστούν τουλάχιστον 18 μήνες για να αναπτυχθεί ένα εμβόλιο και ότι οι καραντίνες θα συνεχιστούν πολύ πέρα από αυτό το χρονικό πλαίσιο έως ότου αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει ανοσία.
Αντ 'αυτού, πολλά εμβόλια εμφανίστηκαν εντός 6 μηνών και η αφήγηση περί της μετάλλαξης βρίσκεται στο προσκήνιο.
Αυτό συμβαίνει γιατί πολλοί άνθρωποι αντιδρούν στα lockdowns, ενώ και ο αριθμός των ατόμων που αρνούνται να εμβολιαστούν φαίνεται να είναι υψηλός.
Οι κοινωνίες αντιδρούν
Στην Ευρώπη, ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού (περίπου 50% ή περισσότερο ανάλογα με τη χώρα) διστάζει να εμβολιαστεί.
Στις ΗΠΑ, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τουλάχιστον το 30% του πληθυσμού θα αρνηθεί εντελώς, ενώ το 60% των ανθρώπων είναι διστακτικοί για την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.
Ακόμη και μεγάλος αριθμός εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης αρνούνται να εμβολιαστούν και αυτοί οι άνθρωποι δέχονταν την μεγαλύτερη πίεση ειδάλλως θα αντιμετωπίσουν συνέπειες.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης υποστηρίζουν ότι παρόλο που υπήρξαν «κάποιες αλλεργικές αντιδράσεις» κατά τον εμβολιασμό δεν υπάρχει «ένδειξη σοβαρών μακροπρόθεσμων παρενεργειών». Ίσως επειδή δεν υπάρχουν μελέτες για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και υπήρξαν ελάχιστες δοκιμές πριν από την κυκλοφορία των εμβολίων;
Αυτά είναι παραλογισμός.
Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν είναι τόσο χαζοί, έχουν κρίση.
Παραδόξως, ακόμη και οι αστυνομικοί στις ΗΠΑ σε ολόκληρη τη χώρα αρνούνται ανοιχτά να αποδεχθούν εντολές κατά πολιτών που αντιδρούν.
Ο ιός έχει δημιουργήσει IFR 0,26% (λόγος της θνητότητας) συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων σε γηροκομεία ή ανθρώπων με υποκείμενα νοσήματα.
Πάνω από το 40% των θανάτων Covid αποδίδεται σε ηλικιωμένους που είχαν ήδη υποστεί πολλές ασθένειες.
Μόνο περίπου το 10% των ανθρώπων που καταλήγουν στο νοσοκομείο για covid έχουν παρενέργειες.
Ας αναλογιστούμε το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν ήδη κάθε χρόνο από μολυσματικές ασθένειες όπως η γρίπη και η πνευμονία ενώ και ο Covid αρχίζει να φαίνεται πολύ λιγότερο απειλητικός.
Από την άλλη δεν πρέπει να ισοπεδώσουμε το πρόβλημα όχι όμως και να το τραγικοποιήσουμε.
Οι μελέτες
Επιπλέον, πολλές μελέτες αποκαλύπτουν ότι οι καραντίνες και οι μάσκες είναι εντελώς αναποτελεσματικές για την εξάπλωση του ιού.
Χώρες με ορισμένα από τα πιο αυστηρά περιοριστικά μέτρα τείνουν επίσης να είναι τα μέρη με τις περισσότερες μολύνσεις ενώ εκεί εμφανίστηκαν και οι μεταλλάξεις του κορωνοιού.
Εξαιτίας αυτού, είναι λογικό ότι πολλοί άνθρωποι αρνούνται να συμμορφωθούν με τα περιοριστικά μέτρα.
Τα μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι υπάρχουν πολλοί που ενθαρρύνουν τα σενάρια συνωμοσίας που πιστεύουν ότι ο ιός «δεν υπάρχει».
Αυτό δεν υπάρχει.
Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ο κορωνοιός υπάρχει ως ασθένεια.
Μερικοί από εμάς το έχουμε ήδη αντιμετωπίσει και ανακάμπτουμε  από αυτόν τον ιό.
Όμως υπάρχει και μια άλλη αλήθεια το 99% του πληθυσμού δεν απειλείται από τον κορωνοιό.
Γιατί πρέπει το 99% του πληθυσμού να θυσιάσουν τις δουλειές τους, τις επιχειρήσεις και τις ελευθερίες τους ώστε να κάνουν το 1% του πληθυσμού να αισθανθεί ασφαλέστερο;
Γιατί να μην ζητήσετε από το 0,26% των ατόμων που απειλούνται από τον ιό να προσφερθούν εθελοντικά να μείνουν στο σπίτι, ώστε οι υπόλοιποι από εμάς να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την κανονική ζωή;
Γιατί κάνουμε το αντίθετο από αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία;
Η απάντηση είναι ότι η υγειονομική κρίση που έχει ξεσπάσει αφορά την κυριαρχία και όχι τη δημόσια υγεία.
Χρειάστηκε μια «μετάλλαξη» του ιού ή ένας εντελώς νέος ιός για να συντηρήσουν τον φόβο που απαιτείται ώστε να επιτευχθεί περαιτέρω έλεγχος.
Θα βρεθεί ένας νέος και πιο θανατηφόρος ιός;
Μπορεί.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ιοί τείνουν να εξελίσσονται σε ηπιότερους από τον αρχικό ιό.
Τείνουν επίσης να εξισορροπούν το ποσοστό εξάπλωσής τους έναντι του ποσοστού θνητότητας.
Με άλλα λόγια, όπως και κάθε άλλο πλάσμα, οι ιοί εξελίσσονται για να επιβιώσουν και ένας ιός δεν μπορεί να επιβιώσει αν σκοτώσει την πλειονότητα των πιθανών ξενιστών του.
Έτσι, μεταλλάσσονται για να γίνουν πιο μολυσματικοί, αλλά λιγότερο θανατηφόροι.
Εάν μια «μετάλλαξη» εμφανίζεται στο προσκήνιο που είναι πιο θανατηφόρα από την τρέχουσα μορφή του Covid-19, τότε θα πρέπει να είμαστε καχύποπτοι
Κατά ειρωνικό τρόπο, προωθώντας τα εμβόλια καθώς και τις ιστορίες μετάλλαξης, οι ελίτ σαμποτάρουν τον εαυτό τους και τα σχέδια τους.
Το νέο αφήγημα της μετάλλαξης αποκαλύπτει ποια είναι η πραγματική ατζέντα.
Το επιχείρημα για την δημόσια υγεία είναι απολύτως ανοησία.
Ο σκοπός είναι να διατηρήσουν την κυριαρχία κυβερνήσεις και οικονομικές ελίτ και αυτό θα συμβεί εάν αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα μοιρολατρικά.

read more: https://www.bankingnews.gr/index.php?id=539087&fbclid=IwAR0gu-8VjkaK1-KO-daQZLIKAr8u7keK4fUuHZXY4LJ-XuXVYP5GLJu7X5s

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

Από τις καραντίνες στη «μεγάλη επανεκκίνηση»

Με το που ξέσπασε η πανδημία του κορωνoϊού, τα lockdown επιτάχυναν την εφαρμογή κάποιων σχεδιασμένων πλάνων για τη δημιουργία μιας λεγόμενης νέας παγκόσμιας τάξης. Υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), οι υπεύθυνοι για τη χάραξη της παγκόσμιας πολιτικής υποστηρίζουν μια «Μεγάλη Επανεκκίνηση» (Great Reset) με την πρόθεση να εγκαθιδρύσουν μια παγκόσμια τεχνοκρατική διακυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 18 Οκτωβρίου 2019, στη Νέα Υόρκη, το WEF συμμετείχε στο «Event 201» στην άσκηση αντιμετώπισης πανδημιών υψηλού κινδύνου, που διοργανώθηκε από το Κέντρο John Hopkins.

Αυτή η επερχόμενη τεχνοκρατία συνεπάγεται τη στενή συνεργασία μεταξύ των επικεφαλής της ψηφιακής βιομηχανίας και των κυβερνήσεων. Με προγράμματα όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και η υγειονομική περίθαλψη για όλους, το νέο είδος διακυβέρνησης συνδυάζει τον αυστηρό κοινωνικό έλεγχο με την υπόσχεση μιας ολοκληρωμένης «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτή η νέα παγκόσμια τάξη ψηφιακής τυραννίας συνοδεύεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικού καταλογισμού, ένα point system συμπεριφοράς. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι η πρωτοπόρος αυτής της μεθόδου παρακολούθησης και ελέγχου ατόμων, εταιρειών και κοινωνικοπολιτικών φορέων.

Για το άτομο, η ταυτότητά του περιορίζεται σε μια εφαρμογή ή ένα μικροτσίπ, που καταγράφει σχεδόν οποιαδήποτε προσωπική δραστηριότητα. Προκειμένου να αποκτήσει μερικά ατομικά δικαιώματα, για παράδειγμα να μετακινηθεί απλώς σε ένα συγκεκριμένο μέρος, ένα άτομο θα πρέπει να επιβεβαιώνει την υποταγή του σε ένα δίκτυο κανονισμών που ορίζουν λεπτομερώς ποια είναι η «καλή συμπεριφορά» που θεωρείται επωφελής για την ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, αυτό το είδος ελέγχου θα εκτείνεται από την υποχρέωση να φοράτε μάσκα και να ασκείτε την κοινωνική αποστασιοποίηση, έως το να πρέπει να κάνετε συγκεκριμένους εμβολιασμούς για να υποβάλετε μια αίτηση για εργασία ή για ένα ταξίδι.

Εν ολίγοις, είναι ένα είδος κοινωνικής μηχανικής, που αποτελεί το αντίθετο μιας φιλελεύθερης αυθόρμητης τάξης ή ανάπτυξης. Όπως ο μηχανολόγος μηχανικός με μια μηχανή, έτσι κι ο κοινωνικός μηχανικός – ή ο τεχνοκράτης – αντιμετωπίζει την κοινωνία ως αντικείμενο. Σε αντίθεση με τη βίαιη καταστολή του ολοκληρωτισμού των προηγούμενων εποχών, ο σύγχρονος μηχανικός της κοινωνίας θα προσπαθήσει να κάνει την κοινωνική μηχανή να λειτουργεί από μόνη της, σύμφωνα με το σχεδιασμό της. Για το σκοπό αυτό, ο κοινωνικός μηχανικός πρέπει να εφαρμόζει τους νόμους της κοινωνίας με τον τρόπο που ο μηχανολόγος μηχανικός ακολουθεί τους νόμους της φύσης. Η θεωρία συμπεριφοράς έχει φτάσει σε ένα τέτοιο στάδιο γνώσης, που καθιστά πλέον εφικτά τα οράματα της κοινωνικής μηχανικής. Οι μηχανισμοί της κοινωνικής μηχανικής δεν λειτουργούν με ωμή βία, αλλά υποδόρια μέσω της παρώθησης .

Σύμφωνα με τη νέα τάξη που οραματίζεται η Μεγάλη Επανεκκίνηση, η πρόοδος της τεχνολογίας δεν προορίζεται να εξυπηρετήσει τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ανθρώπων, αλλά να υποτάξει το άτομο στην τυραννία ενός τεχνοκρατικού κράτους. «Οι ειδικοί γνωρίζουν καλύτερα» είναι η δικαιολογία...
read more:https://www.eleytheriagora.gr/7362579-2/?fbclid=IwAR08n7-Spm_IwY6s8kE1yzyqAGMz8sZhV8v7Aie8UqcmkjIdCG5bG_yo07I

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

«Στη δουλειά & στον αγώνα»: Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821 – Αλήθειες και ψέματα

Στην 21η εκπομπή, «Στη δουλειά & στον αγώνα», που παρουσιάζει και επιμελείται ο Γιώργης Χρήστου και μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen στους 106,7 FM, το θέμα είναι ο κοινωνικός χαρακτήρας της Επανάστασης του 1821. Υπάρχουν ομοιότητες του τότε με το σήμερα; Ποιος ο ρόλος του τότε κεφαλαίου και των αρχών (προεστών, κοτζαμπάσηδων, εκκλησίας, αστών κ.λπ.); Ήθελαν την επανάσταση, ή έλεγαν πως... άμα βγούμε από το γρόσι, πάει χαθήκαμε

Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 26-03-16.

• ΕΔΩ το βίντεο.
  

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΕΚΠΟΜΠΗΣ

Σήμερα, κυρίες και κύριοι, με αφορμή την Επανάσταση του 1821, η εκπομπή θα έχει ως μοναδικό της θέμα τον κοινωνικό χαρακτήρα του 1821, το νόημά της και τα διδάγματά της στο σήμερα. 

Το βασικό της δίδαγμα είναι πως η πάλη των λαών, οι λαϊκές εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις, η πραγματική επαναστατική βία ενάντια στο κεφάλαιο -γιατί και τότε υπήρχε κεφάλαιο- αποτελούν τη δύναμη που κινεί την ιστορία προς τα εμπρός, σε μια πορεία ανατροπής αντιπάλων που φαντάζουν πανίσχυροι, αρκεί να πιστέψει η κοινωνία, ο εξεγερμένος λαός ότι είναι δυνατός και μπορεί να νικήσει.
Υπάρχουν ομοιότητες του τότε, του 1821, και του τώρα, της Ελλάδας του σήμερα. Η απάντηση είναι μία: ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Το 1821, οι δυνάστες του λαού ήταν η οθωμανική αυτοκρατορία, οι φεουδάρχες, Έλληνες και Τούρκοι, η Ιερή Συμμαχία, η Εκκλησία, το τότε κεφάλαιο δηλαδή. Σήμερα, οι δυνάστες του λαού είναι το κεφάλαιο και η εξουσία του, οι εγχώριοι «νενέκοι» του, οι μνημονιακές κυβερνήσεις και τα φερέφωνά τους, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, η Εκκλησία - διαχρονικός ο ρόλος της, καθώς το... μότο της «θα δικαιωθείς στην άλλη ζωή, εάν αδικηθείς σε τούτη» ή το «υπομονή, προσευχή και πίστη στο θεό» βολεύει πάντα το κεφάλαιο, αφού ουσιαστικά «ναρκώνει» τους πιστούς με απάθεια και υποταγή, και τους αποτρέπει από το να πάρουν οι ίδιοι την τύχη στα χέρια τους, να αντιδράσουν δυναμικά, να διεκδικήσουν, να ανατρέψουν. 

Στους σημερινούς δεινάστες, επίσης, οι διεθνείς συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΕ κτλ., και φυσικά η σημερινή Ιερή Συμμαχία, οι δανειστές τοκογλύφοι.
Σε κάθε ιστορική εποχή, μια κοινωνική τάξη προβάλλει ως πρωτοπόρα, αποτελώντας την ηγέτιδα δύναμη - μοχλό της κοινωνικής προόδου. Το 1821, ο ρόλος αυτός ανήκε στην αστική τάξη, η οποία διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε στα πλαίσια του φεουδαρχικού συστήματος. 

Σε μια μακρόχρονη πορεία, οι φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής έγιναν εμπόδιο για την περαιτέρω ανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων, των καπιταλιστικών. 

Έπρεπε, λοιπόν, να σπάσουν. 

Και έσπασαν, με τη νίκη των αστικών επαναστάσεων, οι οποίες συνέτριψαν τη φεουδαρχική εξουσία και συγκρότησαν τα αστικά έθνη – κράτη.
Η έννοια του έθνους, δε, είναι καθαρά αστική έμπνευση, και κυρίως των Φαναριωτών. Άλλωστε, οΚωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, στην πεντάτομη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, το λέει ξεκάθαρα: δεν υπάρχει συνέχεια σε αυτό που όλοι μάθαμε στα σχολεία και διδάσκεται και σήμερα στο αρχέγονο και ανάδελφο έθνος «από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της σήμερον».
Η ελληνική επανάσταση του 1821, λοιπόν, δε διέφερε από τις αντίστοιχες επαναστάσεις και κινήματα που σημειώθηκαν σε μια σειρά χώρες το ίδιο διάστημα. Βεβαίως, πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες οθωμανικής κατάκτησης, με ηγετική δύναμη την ελληνόφωνη χριστιανική αστική τάξη. 

Ήταν, επομένως, εθνικοαπελευθερωτική στη μορφή και αστικοδημοκρατική στο περιεχόμενο. 

Ο σερραίος επαναστάτης Νίκος Κασομούλης, ένας εκ των πρωταγωνιστών της Επανάστασης του 1821, καταδεικνύοντας το κοινωνικό της περιεχόμενο, αναφέρει:«Ας εξετάση διακεκριμένως οποιοσδήποτε έλαβεν μέρος εις την Επανάστασιν, και θέλει ίδει ότι η τάξις των ξενιτευμένων λογιοτάτων και εμπόρων είναι ήτις πρώτη ετόλμησεν και εκίνησεν τον μοχλόν τούτον και έμβασεν και τους Προεστούς και τους Αρματολούς εις τα αίματα».
Η προοδευτική αστική τάξη της εποχής του 1821, ως φορέας των νέων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, που ωρίμασε ιδεολογικά μέσα στο περιβάλλον το οποίο είχε διαμορφώσει η γαλλική επανάσταση και οι άλλες μεγάλες αστικές επαναστάσεις της εποχής, μπήκε επικεφαλής του αγώνα ενάντια στους τότε δυνάστες, ξεσηκώνοντας τη φτωχολογιά, τις καταπιεζόμενες από τη φεουδαρχία λαϊκές μάζες. 

Έτσι, πήραν μέρος ως κινητήριες δυνάμεις, οι πλατιές μάζες της αγροτιάς, καθώς και η μικρή ακόμα αριθμητικά εργατική τάξη (ναύτες, τεχνίτες κ.ά.). Ήσαν Έλληνες, Αρβανίτες (που ήταν και οι περισσότεροι οπλαρχηγοί της επανάστασης, για παράδειγμα η Μπουμπουλία, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης κ.λπ.), Βλάχοι, Ρουμάνοι, Σέρβοι, ακόμα και φτωχοί Τούρκοι. Ήταν χριστιανοί το θρήσκευμα, μωαμεθανοί το θρήσκευμα, εβραίοι κ.ά.
Το 1821 δεν υπήρχε εθνική ομοψυχία, κάτι που ακούμε σήμερα κάθε λίγο και λιγάκι από τους κυβερνώντες, τωρινούς και παλαιότερους, που έχουν πουληθεί ψυχή τε και σώματι στο κεφάλαιο για την πολιτική τους επιβίωση και την ευμαρεία τους. Το 1821 υπήρχαν Έλληνες που εχθρεύονταν την επανάσταση, υπερασπίζονταν το παλιό κοινωνικό καθεστώς, την εξουσία του σουλτάνου και την Ιερή Συμμαχία, γιατί αντλούσαν προνόμια απ’ αυτό. 

Καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία και την υποταγή, το μάταιο του αγώνα και της επανάστασης. 

Σήμερα, κρύβουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει εθνική ομοψυχία σε μια κοινωνία που υπάρχουν τάξεις με αντιτιθέμενα συμφέροντα, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.
Μπορεί η 25η Μάρτη να θεωρείται ως ημερομηνία έναρξης της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής Επανάστασης των Ελλήνων στα 1821, ωστόσο, η αρχή έγινε δύο ημέρες νωρίτερα, στις 23 Μάρτη 1821, όταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε την Καλαμάτα. 

Αλλά και δύο ημέρες νωρίτερα, στις 21 Μάρτη 1821, στην Πάτρα, όταν ο Παναγιώτης Καρατζάς (Αναστασόπουλος το πραγματικό του), μαζί με το έμπορο Βαγγέλη Λιβαδά και το φαρμακοποιό Νίκο Γερακάρη, ξεκίνησε το λαϊκό ξεσηκωμό, μπαίνοντας στο μάτι των προκρίτων της Πάτρας, που τον δολοφόνησαν μερικούς μήνες αργότερα.
Η επιλογή ότι η «σημαία της Επανάστασης υψώθηκε από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι μια καθαρά επιλογή από την κυρίαρχη μετά την επανάσταση τάξη, της αστών, για το συμβολισμό της εθνικοαπελευθερωτικής εξέγερσης και της δημιουργίας του ελληνικού κράτους. 

Με αυτή την επιλογή, εξάλλου, θέλησαν και θέλουν να επιβάλλουν συμβολικά και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην Επανάσταση. Και μάλιστα, μέχρι σήμερα, είναι ένα στοιχείο που επιδρά στη δημιουργία υποταγμένης σ' αυτήν συνείδησης στις λαϊκές μάζες. 

Το γεγονός πως ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης στην Αγία Λαύρα είναι ανύπαρκτο.
Η ηγεσία της επίσημης εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. 

Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας ή Λόγος περί Ελευθερίας» (Ανώνυμος Έλλην), όπως λέει χαρακτηριστικά και ο Νίκος Μπελογιάννης από τα «Κείμενα στην απομόνωση»: «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες». Μάλιστα, με αφορμή το ότι η Εκκλησία χρησιμοποίησε ως όπλο της για να καταπνίξει την επανάσταση τον αφορισμό, αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας»: «…δεν προφέρουν πια οι μαθητές και οι δάσκαλοι τη λέξη ελευθερία, μήπως τους ακούσουν οι προεστοί και οι αρχιερείς και τους κηρύξουν άθεους».
Είναι, επίσης, χαρακτηριστικοί οι διάλογοι του Παπαφλέσα με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στη Βοστίτσα (σημερινό Αίγιο), στις 26 Γενάρη 1821, όταν ως πληρεξούσιος τουΑλέξανδρου Υψηλάντη τους συνάντησε στο σπίτι τού αστού Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Σας αναφέρω τι γράφει ο Αμβρόσιος Φραντζής στην «Επιτομή της ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδας, τ. α΄ σελ. 98:
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αρνιόταν την Επανάσταση, ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». 

Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;».
Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε: «... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ.: αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσας, αδελφός του Παπαφλέσα). Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα»! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτζαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.
Αλλά ο Παπαφλέσας τούς δίνει την πρέπουσα απάντηση: «Η Επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...». 

Για να του ανταπαντήσει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» (εντελώς διαφθαρμένος, δηλαδή).
Ο 18ος αιώνας υπήρξε μια περίοδος, όπου η ελληνική αστική τάξη σημείωσε πρωτόγνωρη ανάπτυξη. Η Συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή (1774) και οι ναπολεόντειοι πόλεμοι (1793-1813) δημιούργησαν τις συνθήκες για ραγδαία ανάπτυξη και κερδοφορία του ελληνικού εμπορικού και ναυτιλιακού κεφαλαίου. Εκατοντάδες πλοία ναυπηγήθηκαν, εμπορικά δίκτυα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ οι δραστηριότητες των Ελλήνων κεφαλαιούχων επεκτάθηκαν γρήγορα στους τομείς των τραπεζών και των ασφαλειών. 

Σημαντική υπήρξε, επίσης, η ανάπτυξη της βιοτεχνίας. 

Στα τέλη αυτού του αιώνα, του 18ου δηλαδή, η ελληνική αστική τάξη, πέραν της οικονομικής δύναμης, οπλίστηκε ακόμη με ιδεολογία και πολιτικό πρόγραμμα, που άντλησε από το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση.
Όλη αυτή η κίνηση - απειλή για την παλαιά τάξη πραγμάτων - προκάλεσε την αντίδραση της επίσημης Εκκλησίας, η οποία καταδίκασε τα «αθεΐας λίμπερα» των Γάλλων, ζήτησε να καούν τα «ανίερα» βιβλία (όπως του Βολταίρου) και να αφοριστούν όσοι τα διάβαζαν. 

Δεν είναι τυχαίο το ότι από την Εκκλησία διώχθηκαν ή αφορίσθηκαν ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος, ο Κύριλλος Λούκαρης, ο Άνθιμος Γαζής, ο Ρήγας Φεραίος, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κ.ά. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' υπήρξε ο πιο πιστός προστάτης του φεουδαρχισμού και της οθωμανικής κυριαρχίας (την οποία διαφήμιζε ως θεόσταλτη), καθώς εξασφάλιζε προνόμια και εξουσία σ’ αυτόν και την τάξη του. Κάθε άλλο παρά εθνομάρτυρας ήταν. Αφόρισε την Επανάσταση του 1821.
Και για ανοίξουμε μια παρένθεση στο σήμερα, σκεφθείτε πως λειτουργεί και σήμερα η Εκκλησία... 

Για θυμηθείτε τα κηρύγματα του μουντζαζεντίν, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου σε κυριακάτικο κήρυγμά του, για τη διάσωση της... Εθνικής Τράπεζας. Αντί να διαβάσει το Ευαγγέλιο, κάλεσε τους πιστούς και τους εργαζομένους στην τράπεζα να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να δώσουν δύο μισθούς για τη διάσωσή της, όπως θα έκανε και αυτός (δε γνωρίζω, πάντως, αν το έκανε· πολύ αμφιβάλλω, όμως, πολλώ δε μάλλον όταν έχει δείξει πως είναι ένας στυγνός εργοδότης, και για αυτό πολλά μπορούν να σας πουν οι εργαζόμενοι του ξενοδοχείου Διακονία, που ανήκει στην μητρόπολη Θεσσαλονίκης). 

Κλείνει η παρένθεση εδώ.
Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής
Και για να επανέλθουμε στα της Επανάστασης του 1821 και τον κοινωνικό της χαρακτήρα να σταματήσουμε στη μεγάλη προσωπικότητα, το Ρήγα Φεραίο ή Βελεστινλή. 

Ο Ρήγας, μέσα από τον«Θούριο» πρόβαλλε τόσο ένα απελευθερωτικό σχέδιο όσο και ένα πολιτικό πρόγραμμα. Στο έργο του, «Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας», το Σύνταγμα του Ρήγα δηλαδή, καλούσε σε εξέγερση όλους τους λαούς της Βαλκανικής («χριστιανούς και τούρκους»), με σκοπό το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας.
Σας διαβάζω τι λέει στο άρθρο 2 για τα δίκαια του ανθρώπου, του πολίτη: «Αυτά τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμαστε όλοι ίσοι και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλο˙ δεύτερο να είμαστε ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του άλλου˙ τρίτο να είμαστε σίγουροι στη ζωή μας και κανένας να μη μπορεί να μας την πάρει άδικα και κατά τη φαντασία του˙ και τέταρτον την περιουσία που κατέχουμε κανένας να μη μπορεί να μας την αγγίξει, αλλά να είναι δική μας και των κληρονόμων μας».
Στο άρθρο 35 αναφέρει ως αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών την επανάσταση, όταν το κράτος παραβιάζει τα δίκαιά τους και δεν ακούει τα παράπονά τους. Λέει χαρακτηριστικά. «Όταν η διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμνει τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάσταση, ν’ αρπάξει τ’ άρματα και να τιμωρήσει τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητο απ’ όλα τα χρέη του. 

Αν βρίσκονται όμως σε τόπο όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, μέχρι να ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνει ο αριθμός τους, και τότε ν’ αρχίσουν την επιδρομή κατά των τυράννων, ορίζοντες για κάθε δέκα ανθρώπους ένα δέκαρχο, για κάθε πενήντα πεντηκόνταρχο, για κάθε εκατό εκατόνταρχο˙ ο χιλίαρχος να έχει δέκα εκατοντάρχους και ο στρατηγός τρεις χιλίαρχους˙ ο δε αρχιστράτηγος πολλούς στρατηγούς. 

Τα χρέη των πόλεων, των πολιτειών, των χωρών και των κατά μέρος πολιτών τα οποία χρωστούνε ληφθέντα προ πέντε χρόνων, και σε αυτό το διάστημα πληρωνόταν ο τόκος στους δανειστές, η παρούσα διοίκηση τα αναιρεί, και οι δανειστές δεν έχουν να ζητούν εις το έξης ούτε κεφάλαιο ούτε υπόλοιπα από τους οφειλέτες, ωσάν να εξοφλήθηκαν τα δάνεια τους, γιατί αυτοί διπλασιάζουν τα κεφάλαια τους μες σε πέντε χρόνια».
Ο Ρήγας ήρθε σε επαφή με το Διευθυντήριο της Γαλλικής Επανάστασης, ίδρυσε μυστική Εταιρεία και ανέπτυξε δράση στα εμποροβιοτεχνικά κέντρα των Ελλήνων, στον ελλαδικό χώρο και στα Βαλκάνια. 

Η σύσταση συνωμοτικών οργανώσεων με ταξικούς - εθνικοαπελευθερωτικούς σκοπούς υπήρξε συνήθης πρακτική για τα αντίστοιχα κινήματα της εποχής. 

Εκτός από την Εταιρεία του Ρήγα, συγκροτήθηκαν τα επόμενα χρόνια μια σειρά οργανώσεις, όπως η Εταιρεία των Πέντε, τοΕλληνόγλωσσον Ξενοδοχείον (Παρίσι 1809), η Φιλόμουσος Εταιρεία (Αθήνα 1813) και, βεβαίως, ηΦιλική Εταιρεία (Οδησσός 1814).
Η τελευταία υπήρξε σαφώς η πιο σημαντική, τόσο από την άποψη της μαζικότητας, όσο και της μαχητικότητας, αλλά και του ρόλου τον οποίο έπαιξε. 

Στον πυρήνα της Φιλικής Εταιρείας ήταν η αστική τάξη. 

Εντάχθηκαν πολλοί σημαίνοντες έμποροι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, κοτζαμπάσηδες, Φαναριώτες, και ενόψει της ταυτόχρονης κήρυξης της Επανάστασης στα Βαλκάνια εντάχθηκαν πολλοί Σέρβοι, Βούλγαροι, Μολδαβοί και Βλάχοι. Το 1819-1820 άρχισαν να στρατολογούνται στο Μοριά και μέληαπό τις λαϊκές τάξεις.
Η Επανάσταση του 1821 εκδηλώθηκε όταν στη Γαλλία είχε ήδη ηττηθεί ο Ναπολέων (1815) και στην Ευρώπη είχε συγκροτηθεί η Ιερά Συμμαχία, η οποία αντιμετώπιζε με καχυποψία έως και ανοιχτή καταστολή όλα τα ανάλογα πολιτικά - επαναστατικά κινήματα της εποχής (στη Νεάπολη, στη Σικελία, στο Πεδεμόντιο, στη Μαδρίτη, στη Λισαβόνα κ.α.). Η στάση των Μεγάλων Δυνάμεων δεν υπήρξε ενιαία.
Ποιες όμως ήταν οι κοινωνικές δυνάμεις τον καιρό της Επανάστασης;
Η Εκκλησία: Κατέστη αναπόσπαστο τμήμα των οθωμανικών φεουδαρχικών δομών εξουσίας, επιφορτισμένη με συγκεκριμένα διοικητικά καθήκοντα, εξουσίες και αρμοδιότητες. 

Ανέπτυξε δεσμούς με το κεφάλαιο και εξελίχθηκε η ίδια σε οικονομική δύναμη. 

Όπως σας προανέφερα, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως όχι μόνο δεν ευνόησε, αλλά καταδίκασε και κατέστειλε κάθε απελευθερωτική ιδέα ή κίνηση. 

Η αντεπαναστατική δραστηριότητα της επίσημης Εκκλησίας συνεχίστηκε και στη διάρκεια της Επανάστασης.
Ωστόσο, ο κατώτερος κλήρου δε συντάχθηκε με τη γραμμή του Πατριαρχείου, μετέχοντας ενεργά στην Επανάσταση. 

Μαζί τους και μια σειρά μεσαίοι ή ανώτεροι κληρικοί, όπως οι Φιλικοί, Άνθιμος Γαζήςκαι Γρηγόριος (Δίκαιος) Παπαφλέσσας, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης κ.ά.
Οι Φαναριώτες: Πρόκειται για πρώην ευγενείς του Βυζαντίου που απέκτησαν σημαντικό πλούτο μέσω του εμπορίου, ενώ αναρριχήθηκαν σε υψηλά πόστα της οθωμανικής διοίκησης (Μεγάλου Δραγουμάνου της Πύλης, 

Δραγουμάνου του Στόλου και Ηγεμόνα της Βλαχίας και Μολδαβίας). 

Η στάση τους απέναντι στην Επανάσταση επίσης δεν ήταν ενιαία. 

Ορισμένοι υιοθετούσαν την προοπτική της ένοπλης εξέγερσης και συγκρότησης ενός ανεξάρτητου αστικού κράτους. 

Οι περισσότεροι, όμως, υποστήριζαν μια πολιτική «εκ των έσω διάβρωσης» της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου η ελληνική αστική τάξη θα κυριαρχούσε σταδιακά οικονομικά και πολιτικά.
Κλέφτες και αρματολοί: Οι κλέφτες ήταν κυρίως πρώην αγρότες ή κτηνοτρόφοι, οι οποίοι, είτε λόγω της φτώχειας είτε από αντίθεση στις οθωμανικές αρχές και τους κοτζαμπάσηδες (χριστιανούς και μουσουλμάνους), κατέφευγαν στην παρανομία, στο βουνό, μακριά από την κατασταλτική δυνατότητα των οργάνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας. 

Οι αρματολοί ήταν κλέφτες που αμνηστεύονταν και επανεντάσσονταν στην οθωμανική νομιμότητα, επιφορτιζόμενοι με την τήρηση της τάξης σε συγκεκριμένες περιοχές.
Με την Επανάσταση του 1821, διεκδίκησαν την απεξάρτησή τους από πρότερες δεσμεύσεις εξουσίας (π.χ. τους προκρίτους), διεκδίκησαν αυτόνομη πολιτική παρουσία και ρόλο.
Οι πρόκριτοι - εφοπλιστές των νησιών: Αν και το εφοπλιστικό κεφάλαιο έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προώθηση ενός αστικού τύπου κράτους, παραμονές της Επανάστασης υπήρξε εν μέρει επιφυλακτικό. 

Οι επιφυλάξεις αυτές οφείλονταν μεταξύ άλλων και στους δεσμούς που διατηρούσε με το αγγλικό κεφάλαιο, καθώς η Μεγάλη Βρετανία ήταν τότε κατά της προσβολής της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Οι όποιες επιφυλάξεις - αντιδράσεις κάμφθηκαν ή καταργήθηκαν σύντομα με επαναστατική βία από ένα γενικότερο αστικοδημοκρατικό κίνημα, που αναπτύχθηκε στα νησιά αυτά και πριν την Επανάσταση ακόμα, καθώς και από την αλλαγή της βρετανικής πολιτικής απέναντι στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Οι κοτζαμπάσηδες: Οι κοτζαμπάσηδες στελέχωναν το κατώτερο τμήμα της οθωμανικής διοικητικής ιεραρχίας. 

Μεταξύ άλλων, ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας, για την απονομή δικαιοσύνης σε μια σειρά θέματα, για την είσπραξη των φόρων και βεβαίως για την καταστολή των χωρικών στις περιοχές ευθύνης τους. 

Πήγαιναν και έπαιρναν τους φόρους των μικροαγροτών και στην κυριολεξία τους κατέστρεφαν. 

Έκαναν τη δουλειά του σουλτάνου και έγδυναν με χίλιους δυο τρόπους τον ραγιά γεωργό και δουλευτή.
Με την έκρηξη της επανάστασης, αλλοι εντάχθηκαν στις γραμμές της Φιλικής, άλλοι κράτησαν στάση επιφυλακτική και άλλοι τάχθηκαν εναντίον. 

Κάποιοι κοτζαμπάσηδες συμπαρατάχτηκαν με τους εμπόρους, τους εφοπλιστές κλπ., ενώ άλλοι βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με αυτούς, σε μια προσπάθεια να επικρατήσουν ως η ηγεμονική μερίδα της αστικής τάξης.
Η εξέλιξη της Επανάστασης και το αστικό πολίτευμα
Όσον αφορά, τώρα, στην εξέλιξη της Επανάστασης του 1821 και στο σκέλος του ελέγχου των επαναστατικών διεργασιών και των οργάνων, η σύγκρουση αυτή εκφράστηκε τόσο στο επίπεδο διαμόρφωσης των νέων επαναστατικών δομών και θεσμών (π.χ., συντάγματα, διοίκηση κλπ.), όσο και στη διαπάλη για την εξουσία, που δεν άργησε μάλιστα να λάβει και ένοπλη μορφή (π.χ., οι λεγόμενοι «εμφύλιοι»).
Το Προσωρινόν Πολίτευμα (Σύνταγμα) της Επιδαύρου που ψηφίστηκε στην Α' Εθνοσυνέλευση(Δεκέμβρης 1821) αποτέλεσε μια σύνθεση ιδεών και αρχών, επηρεασμένων από τα αντίστοιχα επαναστατικά Συντάγματα της Αμερικής (1787) και της Γαλλίας (1793 και 1795). Αντλώντας από την ιδεολογικοπολιτική δεξαμενή της επαναστατημένης αστικής τάξης και του Διαφωτισμού, το νέο Σύνταγμα προέβλεπε:
Τη διάκριση των εξουσιών (Βουλευτικό - Εκτελεστικό), την ανεξιθρησκία, την τυπική ισονομία, την κατοχύρωση των ατομικών, πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την εισαγωγή καθολικού συστήματος αντιπροσώπευσης και βεβαίως την κατάργηση των όποιων τοπικών - ταξικών προνομίων.
Έτσι, τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία ενός αστικού κράτους. 

Οι πολιτικές εξουσίες (και κάποιες από τις οικονομικές) που απολάμβανε μέχρι πρότινος η Εκκλησία στα πλαίσια του φεουδαρχικού συστήματος καταργούνταν ή περιορίζονταν σημαντικά. 

Η αποδυνάμωση των τοπικών - περιφερειακών διοικήσεων και η μεταφορά των βασικών τους αρμοδιοτήτων στην κεντρική εξουσία, σήμαινε και αντίστοιχη αποδυνάμωση των τοπικών εξουσιών πάνω στις οποίες εδραζόταν μέχρι τότε η πολιτική δύναμη των κοτζαμπάσηδων. 

Οι βασικές αυτές αρχές επιβεβαιώθηκαν και στις επόμενεςΕθνοσυνελεύσεις (Β' του Άστρους, 1823 και Γ' της Τροιζήνας, 1827).
Η διαπάλη, που αρχικά εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, οδήγησε γρήγορα στη διάσπαση της Κεντρικής Διοίκησης και τη δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων: Της Τρίπολης (κοτζαμπάσηδες - Κολοκοτρώνης) και του Κρανιδίου (Υδραίοι, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης και οι κοτζαμπάσηδες Λόντος και Ζαΐμης). Σύντομα, οι αντιθέσεις αυτές έλαβαν και ένοπλη μορφή.
Γνωρίζοντας πως το δάνειο από τη Μεγάλη Βρετανία είχε ήδη εγκριθεί, η κυβέρνηση του Κρανιδίου έδρασε αποφασιστικά. 

Επιτέθηκε σε όλα τα στρατηγικά σημεία που έλεγχε η άλλη πλευρά, κατέλαβε την Ακροκόρινθο, ενώ έθεσε σε πολιορκία Ναύπλιο και Τρίπολη. 

Δίχως προοπτική άμεσης επικράτησης της μίας ή της άλλης μεριάς, η πρώτη φάση του «εμφυλίου» (α' εξάμηνο του 1824)έληξε με συμβιβασμό, υπέρ της κυβέρνησης του Κρανιδίου. 

Οι «στασιαστές» αμνηστεύτηκαν, αποκλείστηκαν όμως από τα όργανα της Κεντρικής Διοίκησης.
Βεβαίως, οι προσωρινά ηττημένοι κοτζαμπάσηδες δεν προτίθεντο εύκολα να καταθέσουν τα όπλα. 

Όταν στις εκλογές της 3ης Οκτωβρίου 1824 για το Βουλευτικό - Εκτελεστικό δεν κατάφεραν και πάλι να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία, άρχισαν να προσανατολίζονται ξανά προς την ένοπλη σύγκρουση: Κάτι που το επιδίωκε εξίσου και η άλλη πλευρά, ώστε να λύσει οριστικά το ζήτημα της μορφής άσκησης της εξουσίας. 

Ξεκίνησε, λοιπόν, η δεύτερη φάση του «εμφυλίου», που επικεντρώθηκε κυρίως στην Τρίπολη και έληξε στα τέλη του 1824 με ήττα των κοτζαμπάσηδων και τη φυγή τους εκτός Πελοποννήσου.
Σε μια περίοδο, λοιπόν, έντονων πολιτικών ζυμώσεων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και η οργάνωση των αντιτιθέμενων συμφερόντων σε κόμματα: Το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Και το όνομά τους φυσικά σημαίνει ένα και μόνον πράγμα: αστικά κόμματα προσκείμενα από άποψη συμφερόντων σε κάποιο ισχυρό κράτος.
Οδεύοντας προς τη Γ' Εθνοσυνέλευση, το ζήτημα που βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής διαπάλης ήταν η αναζήτηση διεξόδου στο τέλμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων (κυριαρχία Ιμπραήμ στη Πελοπόννησο, πτώση Μεσολογγίου κ.λπ.), μέσω της εξασφάλισης κάποιας διεθνούς διαμεσολάβησης - προστασίας ή την εκλογή ξένου μονάρχη. 

Στην κατεύθυνση αυτή κινήθηκαν όλα τα κόμματα. Την πρωτοβουλία ανέλαβαν από τα μέσα του 1825 οι «αγγλόφιλοι» με τη λεγόμενη Αίτηση Προστασίας (ήΠράξη υποταγής). Η Γ' Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον Ιωάννη Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος.
Το καλοκαίρι του 1827, η πορεία της Επανάστασης φαινόταν καταδικασμένη. Η πορεία αυτή ανατράπηκε από μια σειρά παρεμβάσεις του διεθνούς παράγοντα. Το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης (1826) και η Συνθήκη του Λονδίνου (1827), η Ναυμαχία του Ναβαρίνου (Οκτώβρης 1827), ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1828-1829) και η αποστολή γαλλικού εκστρατευτικού σώματοςκατά του Ιμπραήμ στο Μοριά (Ιούλιος 1828) υπήρξαν γεγονότα - σταθμοί ενόψει της αναγνώρισης της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους (Πρωτόκολλο του Λονδίνου, 3 Φλεβάρη 1830). 

Βασικός όρος της ανεξαρτησίας των Ελλήνων υπήρξε η μορφή του πολιτεύματος, το οποίο όφειλε να είναι μοναρχικό.
Το Γενάρη του 1828 αφίχθη στην επαναστατημένη Ελλάδα ο Ι. Καποδίστριας. Ο νέος κυβερνήτηςπροέβη άμεσα στη συγκέντρωση όλων των εξουσιών, γνωρίζοντας πως για να εφαρμοστούν οι αναγκαίες αστικές μεταρρυθμίσεις και να στερεωθεί το αστικό κράτος απαιτούνταν άμεσες κινήσεις, απαλλαγμένες από χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, επιβαλλόμενες με πειθώ ή καιαυταρχισμό - όπου και όποτε αυτό κρινόταν αναγκαίο.
Οι αποκλεισμένοι από την εξουσία συσπειρώθηκαν και ανασυντάχθηκαν, συγκροτώντας το μέτωποτων «συνταγματικών» με κέντρο την Ύδρα. 

Η ένοπλη σύγκρουση δεν άργησε και γρήγορα γενικεύτηκε. 

Συνεχίστηκε δε και μετά τη δολοφονία του Ι. Καποδίστρια στις 9 Οκτώβρη 1831, δίχως όμως μία από τις δύο πλευρές να μπορεί να επικρατήσει οριστικά επί της άλλης. 

Το 1832, λοιπόν, η κεντρική εξουσία είχε σχεδόν αποσυντεθεί ολοκληρωτικά, ενώ η ύπαιθρος στεκόταν ρημαγμένη από μια δεκαετία πολέμου και εχθροπραξιών.
Υπό αυτές τις συνθήκες στις 25 Γενάρη 1833 αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο από τη βρετανική φρεγάτα«Μαδαγασκάρη» ο Όθωνας, υποσχόμενος να βάλει τέρμα στην «αναρχία» του παρελθόντος και εγκαθιδρύοντας - σύμφωνα πάντοτε με τους όρους των σχετικών διεθνών συνθηκών - καθεστώς απόλυτης μοναρχίας. 

Το ελληνικό αστικό κράτος άρχιζε να κάνει τα πρώτα του βήματα.
Το 1821 στο... σήμερα
Το κύριο, που σαν αποτέλεσμα του ένοπλου ξεσηκωμού κατακτήθηκε στην Ελλάδα με την Επανάσταση, είναι η δημιουργία του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού εθνικού αστικού κράτους. 

Ήταν ένα άλμα μπροστά στην ιστορική εξέλιξη, που συνέβαλε επίσης στην αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Αυτό το συμπέρασμα έχει διπλή σημασία για τις σύγχρονες συνθήκες. 

Η μία είναι η ίδια η επανάσταση σαν πράξη, το αναπόφευκτό της, όταν οι παλιές σχέσεις παραγωγής φρενάρουν τις νέες παραγωγικές δυνάμεις. 

Η δράση των καταπιεσμένων λαϊκών μαζών ενάντια στην παλιά εξουσία και την ξεπερασμένη ιστορικά κοινωνία, για την ανατροπή της και την εγκαθίδρυση της νέας εξουσίας και την οργάνωση της νέας ανώτερης κοινωνικής βαθμίδας. 

Η δεύτερη, είναι το γεγονός ότι όταν οι λαοί συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα της δικής τους κοινωνικής απελευθέρωσης, τότε η δύναμη της δράσης τους γίνεται ακατανίκητη και καμιά εξουσία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην επαναστατική τους πάλη. 

Η Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση που σαν αποτέλεσμα, μαζί με την απελευθέρωση του έθνους, άνοιξε την πρώτη σελίδα της νέας κοινωνίας, του καπιταλισμού.
Στις σημερινές συνθήκες, το μήνυμα και το νόημά της έχουν το δικό τους περιεχόμενο. Σήμερα, στη χώρα μας, η επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις του κεφαλαίου, ολόκληρο το αστικό πολιτικό σύστημα, και τα κόμματά του, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, 

ΝΔ, 

ΠΑΣΟΚ, 

ΠΟΤΑΜΙ, 

ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, με την αρωγή της ΕΕ, του ΔΝΤ, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη για τη ζωή και το μέλλον του κόσμου της εργασίας, του λαού, της κοινωνίας μας.
Χτυπούν με λύσσα κάθε δικαίωμα, εργασιακό, συνταξιοδοτικό, δημοκρατικό. Αυξάνουν στο έπακρο το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, προωθούν αντεργατικά, αντικοινωνικά μέτρα, διαλύουν την Υγεία, 

την Παιδεία, 

την Πρόνοια... 

Μειώνουν δραστικά τους μισθούς, αυξάνουν τον απλήρωτο χρόνο δουλειάς, επιβάλλοντας ευέλικτη εργασία, απολύουν κατά το δοκούν με δεδομένη τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας και ξαναπροσλαμβάνουν με μισθούς πείνας κλπ., θυσιάζουν τις νέες γενιές για έναν και μόνον σκοπό: τα ακόμα περισσότερα κέρδη του κεφαλαίου και μάλιστα στα χέρια ακόμη λιγότερων.
Μάλιστα, στην ιμπεριαλιστική τους εκδοχή, καταστρέφουν χώρες, τρομοκρατούν, δημιουργούν αντίπαλα δέη, όπως για παράδειγμα τον Οσάμα Μπιν Λάντεν ή σήμερα το Ισλαμικό Κράτος, με σκοπό τον περιορισμό των ατομικών και δημοκρατικών ελευθεριών, την προσφυγιά, το φθηνό εργατικό δυναμικό, την υφαρπαγή του πλούτου μιας χώρας.
Μοναδικός δρόμος; Η αντίσταση, η πάλη για την ανατροπή όλων αυτών... 

Είναι η ώρα που επιτέλους ο κόσμος της εργασίας, όπως έχει γράψει και μια φίλη, είναι η ώρα που ο κόσμος της εργασίας, ο λαός, οι λαοί πρέπει να γκρεμίσουν τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τους φράχτες που έχει στήσει: από αυτούς για τους πρόσφυγες μέχρι αυτούς που μας έχουν καθηλώσει στους καναπέδες...
Το παλλαϊκό – πανεργατικό μέτωπο που έχει αναπτυχθεί, με αφορμή το ασφαλιστικό, πρέπει να ενδυναμωθεί, να εντείνει τη μάχη του ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια, διεκδικώντας μεταξύ άλλων:

• το δικαίωμα στην εργασία και στην κοινωνική ασφάλιση, την ακύρωση των μνημονίων,
  
• την έξοδο από την ευρωζώνη, τη ρήξη με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, τη στάση πληρωμής του δημοσίου χρέους μέχρι την οριστική διαγραφή του,
  
• την κατάργηση της μαύρης, ελαστικής, ανασφάλιστης και ενοικιαζόμενης εργασίας, τη φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου, την ελάφρυνση των χαμηλών εισοδημάτων,
  
• την επαναφορά και διεύρυνση των εργασιακών, ασφαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων,
  
• την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση και τον εργατικό έλεγχο των τραπεζών, το σταμάτημα όλων των ιδιωτικοποιήσεων και την άμεση κατάργηση του αμαρτωλού ΤΑΙΠΕΔ, που λειτουργεί ως μεσίτης στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
  
• τον παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας σε όφελος του λαού,
  
• και, τέλος, με αφορμή το προσφυγικό, την παύση του πολέμου στη Συρία και τον τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, την απεμπλοκή της χώρας από το πόλεμο στη Μέση Ανατολή, βασική αιτία των προσφυγικών ροών, μέσω της ακύρωσης της παρουσίας της ΝΑΤΟικής αρμάδας στο Αιγαίο, τη δημιουργία ασφαλών δρόμων διέλευσης των προσφύγων, την άμεση χορήγηση νομιμοποιητικών εγγράφων, τον τερματισμό της λειτουργίας «στρατοπέδων συγκέντρωσης», τη δημιουργία πραγματικών δομών φιλοξενίας των προσφύγων, το τσάκισμα του φασισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας μέσα στα συνδικάτα, στους χώρους δουλειάς, στην κοινωνία.
• http://www.ertopen.com/news/ellada/item/38877-%C2%ABsth-doyleia-ston-agwna%C2%BB-o-koinwnikos-charakthras-ths-epanastashs-toy-1821-%E2%80%93-alhtheies-kai-psemata-binteo
https://taneatisgaleras.blogspot.com/