Η φωτογραφία της ημέρας - Σαββάτο 21/09/2024

όταν με ρώτησαν αν μπορούν τα βότανα να μας βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε τις δικές μας θεραπευτικές δυνατότητες, αφουγκραζόμενη προσωπικά βιώματα είπα…

…πως τα βότανα διαθέτουν μια έμφυτη σοφία και μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε τις δικές μας θεραπευτικές δυνατότητες!
…με πολλούς τρόπους!
…ανάταση!
-. μόνο όταν κοιτάξεις “βαθιά” και “σωστά”,
αν όταν κοιτάζεις “είσαι εκεί” και παρατηρείς ό,τι φύεται στη Γη με τη φροντίδα ενός βοτανολόγου ή ενός καλλιτέχνη, θα δεις πραγματικά την πραγματική τους φύση” -...
read more:https://botanologia.gr/otan-me-rotisan-an-mporoyn-ta-votana-na-mas-voithisoyn-na-xekleidosoyme-tis-dikes-mas-therapeytikes-dynatotites-afoygkrazomeni-prosopika-viomata-eipa/

Γιάννης Σκαρίμπας - "Αχ, πόσο άθεος είμαι, θεέ μου!"

"Εκεί, προς τις γραμμές του νότιου απείρου
περήφανο ως λικνίζονταν το πλοίο
με δυο γλαρά φουγάρα και ονείρου
φώτα χρυσά - η Κυρία μ' ένα βιβλίο
στο χέρι έστεκε και θωρούσε πέρα μακριά, τα χάη"
              Απόσπασμα από το ποίημα "Το πλοίο, ο Τιτανικός"
Αυτό το πλοίο που όλο φεύγει, φεύγει και βυθά στα ατέλευτα χάη των οριζόντων αναζητούσε εναγωνίως αφ' όπου το 1913 ρίζωσε στη γνωστή του από 1913 Χαλκίδα - αιώνιος εραστής και υμνητής της - ο Γιάννης Σκαρίμπας, την οποία τρελά ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που την είδε, καθώς ο ίδιος ‘‘ο πληβείος'' των ελληνικών γραμμάτων μας ομολογεί: "Έτσι, με πάμφωτο ξανά του νου μου το κρύσταλλο και γύρω μας τον Ευβοϊκό να κοχλάζει, αντικρίσαμε την περιπόθητη πόλη μας ορθό λελέκι, με πάνω της σαν άσπρο κομφετί χίλιους γλάρους την είχε λες με κιμωλία ο Εύριπος εκεί στο βάθος χαράξει.
Το πλοίο μας τη χαιρέταγε, πάλλοντας μια τεράστια - άφρων- βεντάλια στην πλώρη"
Αυτό το πλοίο - ο Σκαρίμπας, "Ο χαλκιδεότερος απάντων Χαλκιδέων"- τον Ευβοϊκό, ποτέ του δεν τον αποχωρίστηκε, αν και πάντα ως δημιουργός ο μπαπμπα-Γιάννης μέσα από τους στίχους ή τα πεζά του εναγωνίως αναζητούσε ένα πλοίο, ένα τρένο, έναν γλάρο για να ταξιδέψει στου απείρου τα φτερά.
"Ωρα καλή στου απείρου την καρδιά
γλάρε μου βραδινέ που φεύγεις - πλοίο,
μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά,
η κάμαρά μου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο.
Πηγαίνεις σύ..... Εγώ εκπεσμένο αλαργινό
αδέρφι σου νοσταλγικό εδώ μένω
ένα βιβλίο, ένα φωσάκι - και πονώ -
μια καμαρούλα - αδέρφι μου υψωμένο"
Αυτό το εκπεσμένο, αλαργινό αδέρφι του γλάρου για επτά δεκαετίες θα στέκει με το βιβλίο στο χέρι και του εκτελωνιστή τη χαρτούρα σε κάποια από τις όχθες του Εύριπου προσμένοντας
"ένα - με γυάλινα πανιά - πλοίο που πάει
όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός
όξ' απ' τον κύκλο των νερών - στα χάη"
για να βγει επιτέλους έξω από τα στενά επαρχιακά και ασφυκτικά όρια της πόλης, της πόλης του, που γρήγορα και σε βάθος απύθμενου χρόνου γίνεται ο ανέσπερος φάρος και η γοργοτάξιδη στην ορμή του πνευματικού αγέρα σημαία της, αυτός ο εξ Αγίας Ευθυμίας Παρνασίδος ορμόμενος τριπεθαμίτης με τη σκούφια Σκαρίμπας, που "φοράω μετά τα φτερνίσματά μου, εγώ ο και σαββατογεννημένος παρδαλομάτης νιόβγαλτος Ιωάννης. 

Αυτό των βιογράφων μου μη τους ξεφύγει. 

Επίσης,  η μακαρίτισσα η μάνα μου, καφεμαντέψαντος το κατοπινό μεγαλείο μου, έχει τις φασκιές μου φυλάξει. 

Τους βιογράφους μου και λοιπούς γραμματολόγους μου παρακαλώ το παρόμοιο ... 

Τώρα, από πού εμπνεύστηκα εγώ το "θείο Τραγί" μου; 

Μα από κάτι τέτοιους ατσήδες... που τους αρέσει ο Μπραμς"
Αναμφίβολα, οι εμπνεύσεις του Σκαρίμπα πρωτόφαντες και αστείρευτες, ο λόγος του: καθαρά προσωπικός, 

καυστικός, 

ανελέητος, 

πρωτότυπος και πρωτόγνωρος.
Βουτώντας, λοιπόν, μες στην κολυμβήθρα του απρόοπτου, του παράδοξου, του παράλογου, του απίθανου, 

του απροσδόκητου, 

του χιούμορ, της φάρσας, 

του τραγικοκωμικού, 

του ευτράπελου εμφανίζεται επίσημος και αρτιμελής στα ‘‘Ελληνικά Γράμματα'' "μ' ένα διήγημα - έκπληξη, για το οποίο η επιτροπή σάστισε", καταπώς ομολογεί ο εκ των μελών της Κώστας Καρθαίος εν έτει 1929 για το διήγημα του Γιάννη Σκαρίμπα "Ο Καπτάν Σουρμελής ο Στουραϊτης" 

Αυτό του το εγχείρημα του αποδίδει το Α΄ βραβείο, το οποίο αποδέχεται πικρόχολα και σαρκαστικά: "Λοιπόν, τι λένε αυτοί; 

Είμαι δά τόσο σπουδαίο!... 

Μωρέ, μπράβο μου! 

Είδες με; 

Μια κι έξω.... 

Έγινα μονομιάς συγγραφέας... 

Ποιος; 

Εγώ ο δεκάρχης τελωνειακός και μέλλων απότακτος ιατρογνώμων..."
"Σκαρίμπας, ο Ευρίπου"
Από τότε, φτεροκοπά ασίγαστα με μια γλώσσα ιδιότυπη, αυτός ο λεξιθήρας της λαϊκής και της αργκό γλώσσας, αλλά και άφθαστος λεξιπλάστης, και μ' ένα ύφος εντελώς προσωπικό - το "αλά Σκαρίμπα ύφος" - για τους δικούς του πολυδαίδαλους πνευματικούς δρόμους: 

Καημοί στο Γριπονήσι, 

Το θείο Τραγί, 

Μαριάμπας, 

Ουλαμούμ, 

Το σόλο του Φίγκαρω, 

Εαυτούληδες, 

Ο ήχος του κώδωνος, 

Περίπολος Ζ΄, 

Το Βατερλώ δύο γελοίων, 

Η μαθητευομένη των τακουνιών, 

Φυγή προς τα εμπρός, 

Βοϊδάγγελοι, 

Ο Σεβαλιέ Σερβάν της κυρίας, 

Το '21 και η αλήθεια, 

Τυφλοβδομάδα στη Χαλκίδα, 

Τρεις άδειες καρέκλες, 

Τα πουλιά με το λάστιχο, 

Τα Καγκουρώ, 

Σπαζοκεφαλιές στον ουρανό, 

Αντι-Καραγκιόζης ο Μέγας, 

Η κυρία του τρένου, 

Ο πάτερ Συνέσιος - με σειρά εκδόσεως - αποτελούν την πλούσια, πολύκροτη και πολύμορφη πνευματική οδοιπορία του Γιάννη Σκαρίμπα, του θρυλικού μπαρμπα - Γιάννη, όπως τον γνώρισε, τον θαύμασε ή πετροβόλησε το Πανελλήνιο.
Αντιφατικός, 

καυστικός, 

ανατρεπτικός, στο λόγο, τις ιδέες, την πνευματοκτόνα συντακτικογραμματική των φιλολογιζόντων μορφή της γλώσσας, 

ευφάνταστος, 

δημιουργικός, 

ανοιχτόθυρος. 

Για τούτο, πολλούς ενόχλησε, πολλών τη στάση και πολλά καυτηρίασε ή ανέδειξε, θαμμένα ως τότε στο σκότος του καλωσπρεπισμού, 

της άγνοιας, ή του "αλλουβρεχιτισμού" της "ιστορικάντζας" και της α-πνευματικής οδοιπορίας των "διαγνοουμένων" του, 

μεγαλοσχημόνων της ακαδημαϊκής, 

πανεπιστημιακής και λογοτεχνικής των Αθηνών κοινότητας, που "παρλεβουφράνιζε ρουμελιστί ή σπιτίγγλιζε φορτοπαράσημη, 

υψηλοκάπελη, 

αδαμαντοκόλλητη" 

και έχουσα υποστεί μιας άνευ ορίων «κατακουτελικήν αριστοκρατίτιδα», καταθέτοντας τις κίβδηλες μετοχές της εις «το αλλουβρεχείον της αλήθειας», πορωμένοι με ένα άνευ ορίων και όρων υποκριτικό και άσοφο "υγιοσκεφτομενιλίκι".
Αυτήν την "πνευματική μας ηγεσία", που εναγωνίως πάλευε να μη δοθεί το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Άγγελο Σικελλιανό, 

το Γιάννη Ρίτσο, 

τον Κώστα Βάρναλη, 

το Νίκο Καζαντζάκη, αμείλικτα στηλίτευε ο Γιάννης Σκαρίμπας και "πετούσε - τους - καταπρόσωπο, σ' αυτούς τους ευνουχιστές της Ιστορίας και τους αλλουβρεχήτες της αλήθειας", το κάθε του βιβλίο, 

το κάθε του άρθρο, 

το κάθε του σημείωμα, 

την κάθε του ιστορία ή συνομιλία με απλούς ή επώνυμους πολίτες που ασταμάτητα συνέρρεαν γύρω του για να φωτιστούν από το λόγο του ή και να χλευάσουν αυτόν τον "πολιό γέροντα" των τρελών νερών με τις μυριάδες παραξενιές και την κοφτερή ρομφαία του νου και της γλώσσας, που έστεκε φαροστάτης ορθός στο ακρόπρωρο του Ευρίπου περιστοιχισμένος: των αρλεκίνων του, 

των παλιάτσων του, 

των χαρτονόμουτρών του, 

των "μυλαίδων κυριών" του, των Νινών του, 

των ερώτων του με πρόσωπα φανταστικά ή πραγματικά, των κουκλίτσικων ρομποτικών αθυρμάτων του, 

των ‘‘τσιγκιζουσών χαλκιδαίων γαλών'' του, 

των Σουρούπηδών του, 

των Μαριάμπηδών του!... 

Κι από κοντά χόρευε, χόρευε τρελά και πολύσπαστα τη γλώσσα, δίνοντάς της άλλο βάθος και προοπτική, και γραφή επί χάρτου φωνητική, σκαριμποσύνταχτη και πολύστικτη, μετεωριζόμενη με σιγουριά και ασφάλεια ανάμεσα στους δύο κόσμους με τα πολύτροπα σύμβολα του Σκαρίμπα, του κόσμου του πραγματικού και του κόσμου του ψυχεδελικού, του φανταστικού και υπέρκοσμου, τον οποίο διακαώς αποζητούσε ο Σκαρίμπας ερευνώντας το "ανερεύτητο" και πιάνοντας πολλές φορές τον εαυτό του να αναρωτιέται, λέγοντας: "Αχ, πόσο άθεος είμαι, θεέ μου!"
Αντιφατικός, 

οξύνους, 

θυμόσοφος, 

φιλειρινιστής ως το μεδούλι ο και εισπηδήσας εις τα χαρακώματα του μακελάρικου, μακεδονικού μετώπου, 

πολύτροπος, 

πολύγνωμος και υψηλόφρων κυρ Γιάννης, ο και σε όλα τα είδη του λόγου ευτρυφείσας. 

Αυτός, λοιπόν, ο Σκαρίμπας, λίγο πριν "αποδημήσει εις Κύριον" - την 21 Ιανουαρίου 1984- πλήρης ημερών, ενενηκοντούτης ήδη - δήλωνε εμφαντικά : 

"Εγώ...

δεν μετάλαβα για να καλοπιάσω το Θεό, μη και με ρίξει στο κολαστήρι του... 

εγώ, να το ξέρετε, το Θεό δεν τον φοβάμαι, γιατ' είναι φίλος μου. 

Τόσην ώρα συνομιλώ μαζί του, μ' ακούει και τον ακούω .... 

Τα πάμε μια χαρά"
Ετσι, λοιπόν, αυτό το "Σπασμένο καράβι" των γραμμάτων μας με τον αριστοφάνειο καυστικό λόγο και την ιδιότυπη γραφή, όχι ως "γκρεμισμένο νεκρό", όπως λέει στο ομώνυμο ποίημα - τραγούδι του, αλλά ορθόπλωρο, 

αχτινοβόλο, 

νευότευκτο και πασίθωρο πλοίο ξάπλωσε πα "σ' αμμουδιά πεθαμένη και σε κούφιο νερό" στην ακτή του Ευρίπου. 

Από τότε, στέκει εκεί παντοτινός του φωτοστάλτης και λαμπερός κόχυλας πορφυρούχος αείφωτος και αείδροσος, θωρώντας τον από τις πλαγιές της Κάνηθος, δίχως καμιά να αναμένει "επίθεση δόξης" απ' όλους τους "Εαυτούληδες" που ως "θίασος,

λερή συνοδεία προσπαθούν να μοιράσουν σαν λύκοι / μεταξύ τους - για ρόλους των - κάθε μια (του όπως λέει) αηδία κάθε τι ρεζιλίκι"
Σίγουρα και αναμφίβολα, αυτός ο πάντα σαρκάζων και μονίμως κυνικά αυτοσαρκαζόμενο Διογένης των γραμμάτων μας, καμιά δε θα 'θελε "επίθεση δόξης" αλλά η Χαλκίδα "πού στόνα πόδι στέκει / λες και χτίστηκε με γλαρή κιμωλία/ όρθιο ως πόλη λελέκι" πολλά του οφείλει, μα λιγοστά ως σήμερα έπραξε...

.............

απόσπασμα από το ποίημα "Φαντασία"
Γιώργου Παπαστάμου : Σκαρίμπας, εκδόσεις Βασδέκη
Γιάννη Σκαρίμπα "Το 21 και η αριστοκρατία του", αφιέρωση στο βιβλίο, σελ. - 7.
Ό,τι υπάρχει εντός των εισαγωγικών, είναι δάνειo από το έργο του Γ. Σκαρίμπα.

                                                                                                bhxos-panagiotis

Ο βασιλιάς Ερυσίχθων που "κοκκίνησε τη Γη"

Ο Ερυσίχθονας ο Θεσσαλός ήταν μυθικός γιος του Μυρμιδόνα ή του Τρίοπα και εγγονός του θεού Ποσειδώνα!

Ο Ερυσίχθονας ήταν γνωστός για την ασέβειά του. 
     Όταν έπαψαν η γη και η θάλασσα να αναστατώνονται, βγήκαν οι άνθρωποι από τις σπηλιές που ζούσαν και άρχισαν τον αγώνα της επιβίωσης. 
Η Δήμητρα, αδελφή του Δία και του Ποσειδώνα, βλέποντας τον δύσκολο αγώνα των ανθρώπων για την επιβίωσή τους, αποφάσισε να τους βοηθήσει. 
Τους έδωσε σπόρους από σιτάρι και τους έμαθε πώς να φροντίζουν και να καλλιεργούν τη γη. 
Οι άνθρωποι τιμούσαν τη θεά σε ιερούς χώρους, όπου ζούσαν οι Ιέρειες της Δήμητρας. Ένας απ' αυτούς ήταν το  Δώτιο πεδίο...

           και τι έκανε ο Ερυσίχθων;
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια βελανιδιά,μια δρύς!
Φύτρωνε στο ιερό δάσος της Δήμητρας.

Ήταν αφιερωμένη στη θεά.
Δέντρο θεόρατο.

Τεράστιο!

Τόσο μεγάλο όσο όλο το δάσος!
Η Γαία τη γέννησε.

Οι Αιώνες την μεγάλωσαν!
Οι υπόγειοι ποταμοί την πότιζαν!
Τα σύννεφα της έλουζαν τα φύλλα και τα κλαδιά.

Οι άνεμοι τη χτένιζαν.
Οι άνθρωποι,ευλαβικοί όπως ήταν, την αγαπούσαν,

την καμάρωναν και την στόλιζαν με γιρλάντες,

με κορδελάκια,

με στιχάκια που χάραζαν στον κορμό της.
Ο βασιλιάς Ερυσίχθων γυιός του Τρώπα από τη Θεσσαλία,περιφρονούσε τους θεούς.
Ποτέ δεν κάπνισαν οι βωμοί από τις δικές του θυσίες.
Κάποτε αποφάσισε να την κόψει.

Διέταξε τους δούλους του μα αυτοί δίστασαν.
Έπιασε το τσεκούρι μόνος του.

Χτύπησε.

Αίμα ανάβλυσε από τον ιερό κορμό.
Μια φωνή τον προειδοποίησε:
-Είμαι η νύμφη της Δήμητρας!

Αυτή είναι η κατοικία μου.

Τρέμε ανόσιε άνθρωπε για την τιμωρία που θα σε βρει!
Κάποιος-ένας μόνο-προσπάθησε να τον εμποδίσει.
Μια τσεκουριά του πήρε το κεφάλι.
Με περισσότερη μανία ρίχτηκε, ο ανόσιος, στο φοβερό του έργο.
Τελικά, με κόπο πολύ, την έριξε χάμω.

Μαζί της έπεσαν και πάρα πολλά δέντρα του δάσους.
Οι αδελφές της, οι Δρυάδες, ντύθηκαν πένθιμα.

Κλαίγοντας πήγαν στη θεά Δήμητρα.
Της είπαν για το κακό που τις βρήκε.
Θύμωσε η θεά και το κούνιμα του κεφαλιού της έκανε τα στάχια να τρέμουν.
Για να τιμωρήσει τον ένοχο εφηύρε μια ποινή που τον έκανε αληθινά άξιο για οίκτο.
Ένας ανεμοστρόβιλος έφερε την Πείνα στο παλάτι του!
Την ώρα που κοιμόταν,εγκαταστάθηκε εκεί και γέμισε τα σπλάχνα του με τα δηλητήριά της.
Ξύπνησε και διέταξε ν'αδειάσουν τον ουρανό από τα πουλιά,τη γη από τα ζώα και τη θάλασσα από τα ψάρια.

Μα όσο κι αν έτρωγε πεινούσε πιο πολύ!
Όλα τα κρέατα,

όλοι οι καρποί, τίποτα δεν μπορούσε να τον χορτάσει.
Ξόδεψε όλα τα πλούτη του.

Όλο του το βασίλειο.

Πούλησε και την κόρη του, την ενάρετη Μίστρα, για να αγοράσει τροφές!
Στο τέλος άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες!!!
Αυτός είναι ο μύθος του Ερυσίχθονα, εκείνου που “κοκκίνησε τη γη”-όπως το όνομα μεταφράζεται ελεύθερα.  - antifono.gr

                                      ο μύθος του Ερυσίχθονα

     Μια ημέρα ο Ερυσίχθων πήρε μαζί του 20 δούλους του και πήγε στο άλσος που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα. 
Εκεί διέταξε τους δούλους να κόψουν τα δέντρα για να μπορέσει να χτίσει εκεί παλάτι στο οποίο θα γλεντούσε με τους φίλους του. 
Ανάμεσα στα άλλα δέντρα βρισκόταν και μία πανύψηλη λεύκα που ήταν το αγαπημένο δέντρο της Δήμητρας. 
Γύρω από τη λεύκα αυτή οι Δρυάδες Νύμφες έψελναν τα όμορφα τραγούδια τους και χόρευαν τους μαγικούς χορούς τους. 
Ο ασεβής Ερυσίχθονας δεν σταμάτησε το καταστρεπτικό του έργο ούτε μπροστά στο ιερό αυτό δέντρο. 
Με την πρώτη όμως τσεκουριά που του έδωσε παρουσιάσθηκε ενώπιόν του η ιέρεια της Δήμητρας Νικίππη, που δεν ήταν παρά η ίδια η θεά μεταμορφωμένη. 
Η ιέρεια προσπάθησε να σταματήσει το κόψιμο των δέντρων, αλλά ο Ερυσίχθονας την απείλησε με την αξίνα του. 
Η θεά τότε πέταξε τη μεταμφίεση της ιέρειας και εμφανίσθηκε με όλη της τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια. 
Οι δούλοι σκόρπισαν από δω και από κει, και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από τον φόβο τους. 
Η Δήμητρα όμως τους λυπήθηκε και τους άφησε να φύγουν χωρίς να τους βλάψει, ενώ τον ασεβή Ερυσίχθονα τον τιμώρησε με ακράτητη πείνα.
Από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε μπροστά του. 
Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. 
Οι δυστυχισμένοι οι γονείς του δεν ήξεραν πώς να τον βοηθήσουν. 
Ο πατέρας του κατέφυγε στον Ποσειδώνα, ο οποίος όμως ήταν εξίσου ανίκανος να θεραπεύσει τον εγγονό του από το κακό που τον βρήκε. 
Στο μεταξύ ο Ερυσίχθονας βασανιζόταν όλο και περισσότερο από την πείνα. 
Πούλησε την κόρη του Μήστρα για να αγοράσει τρόφιμα. 
Αλλά η Μήστρα, που ήταν μάγισσα, επέστρεψε στο σπίτι της και παρεκάλεσε και πάλι τον Ποσειδώνα. 
Ο θεός, μη μπορώντας να βοηθήσει τον Ερυσίχθονα, έδωσε στη Μήστρα την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε διάφορα ζώα και να ξεφεύγει από τον πατέρα της. 
Μία εκδοχή αναφέρει ότι η Μήστρα, από δική της πρωτοβουλία, εκμεταλλεύθηκε το χάρισμα της μεταμορφώσεως για να πουλιέται ως δούλα συνεχώς και να βοηθά έτσι τον πατέρα της. 
Αλλά στο τέλος, ο Ερυσίχθονας, μη έχοντας να φάει τίποτα πια, άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες μέχρι που πέθανε.

στην φωτογραφία - Ο Ερυσίχθονας πουλά την κόρη του, Μήστρα», χαρακτικό του Γιόχαν Βίλχελμ Μπάουρ

Μάγια και Αζτέκοι, οι περίεργοι λαοί της Μεσαμερικής

Ο Charles Étienne Brasseur de Bourbourg, γεννήθηκε το 1814 στο Bourbourg, κοντά στη Δουνκέρκη της Γαλλίας - πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1874, Νίκαια, ήταν στην ουσία, Φλαμανδός ιεραπόστολος, εθνογράφος και ηγούμενος του 19ου αιώνα. 

Εκτός από το κληρικό του επάγγελμα, ο Γάλλος ηγούμενος είναι παγκοσμίως γνωστός για τη σημαντική συμβολή του στη γνώση των λαών της Μεσοαμερικής. 

Στην πραγματικότητα, ο Charles Étienne Brasseur ήταν διάσημος συγγραφέας, 

εθνογράφος και αρχαιολόγος που ειδικεύτηκε ιδιαίτερα στη μελέτη των πολιτισμών των Μάγια και των Αζτέκων.

Από το 1848 έως το 1863 ταξίδεψε ως ιεραπόστολος, κυρίως στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική. 

Έδωσε μεγάλη προσοχή στις μεξικανικές αρχαιότητες, δημοσίευσε το 1857–59 μια ιστορία του πολιτισμού των Αζτέκων και από το 1861 έως το 1864 επεξεργάστηκε μια συλλογή εγγράφων στις γηγενείς γλώσσες. 

Το 1863 ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός κλειδιού για την ιερογλυφική ​​γραφή των Μάγια, αλλά έκτοτε έχει αποδειχθεί ότι έχει μικρή αξία. 

Το 1864 ήταν αρχαιολόγος στη γαλλική στρατιωτική αποστολή στο Μεξικό και τα Monuments anciens du Mexique δημοσιεύτηκαν από τη γαλλική κυβέρνηση το 1866. 

Ίσως η μεγαλύτερη υπηρεσία του ήταν η δημοσίευση το 1861 μιας γαλλικής μετάφρασης του Popol Vuh, ένα ιερό βιβλίο των ανθρώπων K'iche'-Quiché, μαζί με μια γραμματική K'iche', και ένα δοκίμιο για τη μυθολογία της Κεντρικής Αμερικής. 

Το 1871 έβγαλε τη Βιβλιοθήκη του Μεξικού-Γουατεμάλιεν

Σύμφωνα με τον μελετητή, οι Μάγια θυμόντουσαν την πατρίδα τους ως μια "ήπειρο που βρισκόταν στον Ειρηνικό" και η οποία αργότερα είχε βυθιστεί. 

Την ήπειρο αυτή την αποκαλούσαν με τον όρο "Γη του Μου"

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια αυτό θεωρούνταν απλώς ένας θρύλος. 

Αλλά η έλευση των δορυφόρων απέδειξε ότι όλα αυτά ήταν αλήθεια. 

Στην πραγματικότητα, η σημερινή Ινδονησία και Αυστραλία είναι "απομεινάρια" μιας πολύ μεγαλύτερης ηπείρου, την οποία οι επιστήμονες αποκαλούν Sundaland. 

Αυτή η ήπειρος που βρίσκεται στα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού βυθίστηκε εν μέρει, ξεκινώντας πριν από 14.000 χρόνια, όταν ο Ειρηνικός Ωκεανός ανυψώθηκε κατά 140 μέτρα περίπου.

Πώς γνώριζαν οι Μάγια για την "βυθισμένη ήπειρο" στον Ειρηνικό Ωκεανό; 

Ήταν απλώς μια απίστευτη σύμπτωση; 

Ή μήπως οι πρόγονοί τους προέρχονταν πραγματικά από την  Sundaland;

Και πάλι, αν ακούγαμε μόνο την επιστήμη και όχι τις προκαταλήψεις μας, οι Μάγια θα είχαν απόλυτο δίκιο. 

Οι πρόγονοί τους όντως προέρχονταν από τη Sundaland. 

Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι; 

Σύμφωνα με τον Kenneth M. Olsen, PhD, βιολόγο που ειδικεύεται στην εξέλιξη των φυτών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις, έχουμε αδιάψευστες αποδείξεις ότι οι πλοηγοί από την περιοχή της Sundaland  και της Sahuland κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τον Παναμά της Κεντρικής Αμερικής κατά την προκολομβιανή εποχή.

Η "ζωντανή απόδειξη" είναι η παρουσία της καρύδας στην Αμερική. 

Ο εν λόγω ερευνητής διαπίστωσε ότι όλα τα φυτά καρύδας, όπου κι αν βρίσκονται στον κόσμο, προέρχονται είτε από την Ινδία ή από την περιοχή που ήταν κάποτε η Sundaland. 

Επιπλέον, ο καθηγητής εξηγεί ότι, τουλάχιστον όσον αφορά τις μεγάλες αποστάσεις, το φυτό καρύδας δεν μεταναστεύει με φυσικό τρόπο, όπως κάνουν οι σπόροι άλλων φυτών. Στην περίπτωσή του, πρέπει να μεταφερθεί από τον άνθρωπο σε άλλες μακρινές περιοχές προκειμένου να ριζώσει και εκεί. 

Αν το φυτό καρύδας έφτασε στην Κεντρική Αμερική κατά την προκολομβιανή εποχή, αυτό σημαίνει ότι ναυτικοί από την περιοχή της Sundaland έφτασαν στην Αμερική πριν από τον Κολόμβο και το φύτεψαν. 

Δεν υπάρχουν πολλά επιχειρήματα για να διαφωνήσει κανείς με αυτό.

....

Το άρθρο συνεχίζεται στο βιβλίο:

homo reloaded - Η κρυφή ιστορία των τελευταίων 75.000 χρόνων.

https://www.facebook.com/MyEscape25/posts/pfbid02eoAQPkDEgJ1sAnD28BGEAy1k2r4NRYf2MnxS17i2syU4jMkEZbh89oUkntpaFn5al

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_%C3%89tienne_Brasseur_de_Bourbourg

Χαρτογραφήθηκε η βυθισμένη ήπειρο Zealandia, η οποία βρίσκεται μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας

Αναγνωρίζεται πλέον ως η όγδοη ήπειρος του κόσμου, αλλά τα μοναδικά χαρακτηριστικά της την κάνουν να ξεχωρίζει από τις άλλες

Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες κατάφεραν να χαρτογραφήσουν το σχήμα της Ζηλάντιας/Zealandia, της βυθισμένης ηπείρου που βρίσκεται κάτω από τη Νέα Ζηλανδία.

Έτσι οι επιστήμονες μετά από 375 χρόνια ερευνών επιβεβαίωσαν την ύπαρξη μιας χαμένης ηπείρου, γνωστής ως Zealandia ή Te Riu-a-Māui στη γλώσσα των Μαορί.

Την ιδέα για την ύπαρξη της Ζηλάντια διατύπωσε για πρώτη φορά το 1995 ο γεωφυσικός Μπρους Λούγιεντικ, ενώ η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε το 2017. 

Επειδή όμως, το 94% της όγδοης ηπείρου βρίσκεται κάτω από το νερό, η χαρτογράφησή της ήταν αρκετά δύσκολη.

Σύμφωνα με το TN News, η ήπειρος αυτή, η οποία έχει έκταση περίπου 1,89 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια, ήταν κάποτε μέρος μιας αρχαίας υπερήπειρου που ονομαζόταν Γκοντβάνα, η οποία περιελάμβανε επίσης τη Δυτική Ανταρκτική και την Ανατολική Αυστραλία πριν από 500 εκατομμύρια χρόνια.

Η Γκοντγουάνα σχηματίστηκε όταν η Παγγέα χωρίστηκε σε δύο κομμάτια. 

Η Λαυρασία στα βόρεια έγινε Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αμερική. 

Η Γκοντγουάνα στο νότο σχημάτισε τη σύγχρονη Αφρική, την Ανταρκτική, τη Νότια Αμερική και την Αυστραλία. 

Εκατομμύρια χρόνια αργότερα, οι τεκτονικές πλάκες της Γης άρχισαν να αναδιοργανώνονται σε μια μακρά περίοδο δραματικών γεωλογικών αλλαγών, κατά την οποία δημιουργήθηκε το "Δακτυλίδι της Φωτιάς" του Ειρηνικού, ένα σεισμογενές πέταλο, που περιλαμβάνει τα πιο ενεργά ηφαίστεια του πλανήτη.

Ωστόσο, η Zealandia άρχισε να απομακρύνεται από τη Γκοντβάνα, για λόγους που οι γεωλόγοι προσπαθούν ακόμη να κατανοήσουν, πριν από περίπου 105 εκατομμύρια χρόνια.

Καθώς το έκανε αυτό, βυθίστηκε σταδιακά κάτω από τα κύματα, με πάνω από το 94% της χερσαίας μάζας να παραμένει κάτω από το νερό για χιλιετίες.

Η ύπαρξη της Zealandia καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1642 από τον Ολλανδό επιχειρηματία και ναυτικό Abel Tasman, ο οποίος βρισκόταν σε αποστολή για να βρει τη "μεγάλη Νότια Ήπειρο" ή Terra Australis.

Ενώ ο Abel Tasman απέτυχε να βρει αυτή τη νέα γη, συνάντησε τους ντόπιους Māori όταν αποβιβάστηκε στο νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας. 

Παρά την εχθρικότητά τους απέναντί του, οι Μαορί του παρείχαν πολύτιμες πληροφορίες για τη γύρω ξηρά, συμπεριλαμβανομένης της ύπαρξης μιας μεγάλης ξηράς στα ανατολικά.

Ωστόσο, θα χρειαστούν σχεδόν 400 χρόνια για να συμφωνήσουν οι επιστήμονες για την ύπαρξη της Zealandia.

Την προηγούμενη Δευτέρα όμως, ερευνητές από το GNS Science στη Νέα Ζηλανδία ανακοίνωσαν ότι χαρτογράφησαν το σχήμα και το μέγεθος της ηπείρου με πρωτοφανείς λεπτομέρειες, και δημοσίευσαν τους χάρτες τους σε έναν διαδραστικό ιστότοπο, ώστε οι χρήστες να μπορούν να την εξερευνήσουν.

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτής της "νέας" ηπείρου βρίσκεται κάτω από το νερό, κάτω από 2 χιλιόμετρα νερού.

Σύμφωνα με τον Andy Tulloch, έναν από τους γεωλόγους του ερευνητικού ινστιτούτου GNS Science του Zealand Crown, η ανακάλυψη της Zealandia είναι ένα παράδειγμα για το πώς κάτι πολύ προφανές μπορεί να αργήσει να αποκαλυφθεί.

Ο Andy Tulloch εξήγησε επίσης ότι ο διαχωρισμός της Zealandia από τη Γκοντβάνα είναι μια διαδικασία που οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη κατανοήσει πλήρως.

Η Zealandia αναγνωρίζεται πλέον ως η όγδοη ήπειρος του κόσμου, αλλά τα μοναδικά χαρακτηριστικά της την κάνουν να ξεχωρίζει από τις άλλες ηπείρους του πλανήτη.

Ο Nick Mortimer, ο γεωλόγος που ηγήθηκε της μελέτης, σημείωσε ότι κάθε άλλη ήπειρος φιλοξενεί πολλές χώρες, ενώ η Zealandia έχει μόνο τρία εδάφη.

Παρά την υποθαλάσσια θέση της, η Zealandia είναι μια σημαντική ανακάλυψη που ρίχνει φως στη γεωλογική ιστορία της γης και στις δυνάμεις που διαμόρφωσαν τον πλανήτη όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Οι χάρτες

"Οι χάρτες αυτοί είναι ένα επιστημονικό ορόσημο, αλλά πέραν τούτου συνιστούν κι έναν τρόπο να γνωρίσουμε το έργο μας σε συναδέλφους, εκπαιδευτικούς και το ευρύ κοινό.

Τους φτιάξαμε για να δώσουμε μια ακριβή, ολοκληρωμένη και επίκαιρη εικόνα της γεωλογίας της Νέας Ζηλανδίας και της περιοχής του νοτιοδυτικού Ειρηνικού" είπε ο γεωλόγος dr. Nick Mortimer, που συνέταξε με τους συναδέλφους του τους χάρτες.

Οι χάρτες αποκαλύπτουν νέες πληροφορίες σχετικά με το πώς σχηματίστηκε η Ζηλάντια πριν βυθιστεί, 85 εκατομμύρια χρόνια πριν. 

Η νέα ήπειρος έχει έκταση 5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα. 

Όμως, μόνο το 6% της ηπείρου βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. 

Η Νέα Ζηλανδία, η Νέα Καληδονία και τα γύρω μικρά νησιά αποτελούν μέρος της.

Οι χάρτες απεικονίζουν επίσης τις ακτές, τα εδαφικά όρια και τα ονόματα των κύριων υποθαλάσσιων χαρακτηριστικών. 

Ο χάρτης αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας πρωτοβουλίας για τη χαρτογράφηση ολόκληρου του πυθμένα του ωκεανού του πλανήτη έως το 2030.

                     

hellasjournal

pronews

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - από το quora - ποιες οι αλλαγές στον οργανισμός μας μετά τη διακοπή του καπνίσματος

Eρώτηση: Καπνίζω εδώ και 43 χρόνια. 
Είμαι 61 ετών. 
Δεν έχω καπνίσει εδώ και 3 εβδομάδες. 
Θα ανακάμψουν ποτέ οι πνεύμονές μου αν δεν ξανακαπνίσω ποτέ;
Γνωρίζετε;
Απάντηση:
Μέσα σε 20 λεπτά αφότου καπνίσετε το τελευταίο σας τσιγάρο, το σώμα σας αρχίζει μια σειρά από αλλαγές που συνεχίζονται για χρόνια...
20 λεπτά μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο καρδιακός σας ρυθμός πέφτει
12 ώρες μετά τη διακοπή - Η ποσότητα μονοξειδίου του άνθρακα στο αίμα σας πέφτει στο φυσιολογικό.
2 εβδομάδες έως 3 μήνες μετά τη διακοπή - Ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής αρχίζει να μειώνεται.
2 εβδομάδες έως 3 μήνες μετά τη διακοπή - Οι πνεύμονές σας αρχίζουν να λειτουργούν καλύτερα.
1 έως 9 μήνες μετά τη διακοπή - Ο βήχας και η δύσπνοια μειώνονται.
1 έτος μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος καρδιακής νόσου είναι ο μισός από αυτόν ενός καπνιστή.
5 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου μειώνεται στο επίπεδο ενός μη καπνιστή.
5-15 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος.
10 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Το ποσοστό θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα είναι το μισό από εκείνο ενός καπνιστή. 
Ο κίνδυνος σας για καρκίνο του στόματος, του λαιμού, του οισοφάγου, της ουροδόχου κύστης, των νεφρών και του παγκρέατος μειώνεται.
15 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος καρδιακών παθήσεων είναι σαν να μην καπνίσατε ποτέ.

Επίσης, να θυμάστε ότι η θεραπεία δεν είναι μόνο σωματική. 

Η διακοπή του καπνίσματος έχει και οφέλη για την ψυχική υγεία, όπως η μείωση του άγχους και της κατάθλιψης με την πάροδο του χρόνου. 

Είναι ένα ταξίδι με προκλήσεις, αλλά τα οφέλη είναι βαθιά και πολύπλευρα!

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: ntina

https://www.quora.com/Ive-smoked-for-43-years-Im-61-years-old-I-havent-smoked-in-3-weeks-Will-my-lungs-ever-recover-if-I-never-smoke-again