Νικόλαος Τσελεμεντές – ο άνθρωπος και το βιβλίο του

 

Ο Νικόλαος Τσελεμεντές γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1878 κι έφυγε από τη ζωή στις 2 Μαρτίου του 1958.
Ήταν Έλληνας αρχιμάγειρας του 20ου αιώνα.
Η οικογένεια του καταγόταν απ’ το χωριό Εξάμπελα της Σίφνου.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο.
Αρχικά δούλεψε σαν υπάλληλος συμβολαιογραφείου, άρχισε όμως να ασχολείται περισσότερο με τη μαγειρική εργαζόμενος στο εστιατόριο του θείου του.
Ο θείος του ήταν ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και εστιατορίου “Ακταίον” στο Νέο Φάληρο.
Σπούδασε για ένα χρόνο μαγειρική στη Βιέννη και γυρνώντας εργάστηκε για διάφορες πρεσβείες.
Έγινε αρχικά γνωστός με το περιοδικό “Οδηγός Μαγειρικής” που άρχισε να εκδίδει το 1910, που περιείχε -εκτός των συνταγών- διατροφικές συμβουλές, διεθνή κουζίνα, νέα για τη μαγειρική κ.α.
Το 1919 έγινε διευθυντής του ξενοδοχείου “Ερμής”, ενώ τον επόμενο χρόνο έφυγε για την Αμερική, όπου δούλεψε σε μερικά απ’ τα ακριβότερα εστιατόρια του κόσμου, κάνοντας παράλληλα και ανώτερες σπουδές μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής και διαιτολογίας.
Γύρισε στην Ελλάδα το 1932, ίδρυσε μια μικρή σχολή μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής και κυκλοφόρησε το γνωστό βιβλίο του με συνταγές, που όντας ο πρώτος ολοκληρωμένος οδηγός μαγειρικής, γνώρισε πάνω από δεκαπέντε επίσημες ανατυπώσεις τις επόμενες δεκαετίες.
Ο μάγειρας από τη Σίφνο που μαγείρεψε για πρέσβεις και υψηλά πρόσωπα, έγραψε ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά «best seller» όλων των εποχών.
Επηρεασμένος απ’ τη γαλλική κουζίνα, υπήρξε εκσυγχρονιστής της ελληνικής κουζίνας, καθώς χάρη σ’ αυτόν οι Ελληνίδες νοικοκυρές έμαθαν τη μπεσαμέλ, τα πιροσκί και τη μπουγιαμπέσα, πρακτικές που κατά μερικούς ισοδυναμούσαν με νόθευση της ελληνικής κουζίνας με ευρωπαϊκά στοιχεία.
Έκτοτε επανεκδόθηκε τουλάχιστον δεκαπέντε φορές και οι συνταγές του γράφονταν για χρόνια σε πολλές εφημερίδες, καθιερώνοντας τον Νικόλαο Τσελεμεντέ ως το σύμβολο της ελληνικής κουζίνας.
Σε κάθε γάμο ο οδηγός αποτελούσε μια πρώτης τάξεως δώρο στους νεόνυμφους. Συνταγές με ονόματα γυναικών ή αρχαιοελληνικές ονομασίες Πολλές φορές σε διάφορες γευστικές δημιουργίες του έδινε ονόματα γυναικών.
Όταν κάποτε η Κυβέλη του περιέγραψε πως έκανε μια συνταγή με ελάχιστα υλικά που είχε στη διάθεσή της, κατέγραψε τη συνταγή και της έδωσε το όνομα της ηθοποιού.
Η συνταγή για τα ρεβίθια φούρνου που φτιάχνουν ακόμη στη Σίφνο ήταν του Νικολάου Τσελεμεντέ, που την επινόησε την περίοδο της Κατοχής.
Το όνομά του είναι σήμερα συνώνυμο των οδηγών μαγειρικής, ενώ χρησιμοποιείται και σαν πείραγμα προς κάποιον που ξέρει να μαγειρεύει πολύ καλά.
Το βιβλίο «Οδηγός Μαγειρικής και Ζαχαροπλαστικής» δεν περιείχε μόνο συνταγές, αλλά και πολλές χρήσιμες συμβουλές για νιόπαντρες και παλιές συζύγους.
Εξηγούσε με ποιον τρόπο λειτουργεί η αίσθηση της γεύσης και έγραφε για τη σωστή διατροφή, τους τρόπους συντήρησης τροφίμων, τον εξοπλισμό της κουζίνας, το σωστό στρώσιμο του τραπεζιού και τρόπους συμπεριφοράς.
Ο Τσελεμεντές ταξίδεψε δύο φορές τη δεκαετία του ’20 στην Αμερική.
Ήταν για αυτόν σαν να βρισκόταν στη Disneyland της γεύσης.
Μπορούσε να βρει σάλτσες που δεν ήξερε και δεν είχε δοκιμάσει, ποικιλίες μουστάρδας και νέους τρόπους μαγειρέματος.
Εκεί σπούδασε μαγειρική, ζαχαροπλαστική και διαιτολογία.
Όταν έγιναν τα εγκαίνια του γνωστού νεοϋορκέζικου Σέντραλ Παρκ, εργάστηκε ως αρχιμάγειρος της γιορτής που ακολούθησε.
Παράλληλα με τις σπουδές του, εργαζόταν σε διάσημα εστιατόρια της εποχής, όπου γινόταν αντικείμενο θαυμασμού.
Οι γνώσεις που απέκτησε στη μαγειρική όταν δούλευε ως παιδί στο ξενοδοχείο του θείου του στο Φάληρο, του επέτρεψαν να υλοποιήσει και μια απλή, αλλά πανέξυπνη επιχειρηματική ιδέα.
Γι αυτό είχε παρατήσει σε ηλικία 17 ετών τη δουλειά που έκανε σε συμβολαιογραφείο, με σκοπό να κάνει τις πρώτες του σπουδές στη Βιέννη.
Μελετούσε επίσης την αρχαία κουζίνα μέσω των Δειπνοσοφιστών, για να ανακαλύψει συνήθειες και γεύσεις.
Όταν κάποτε μαγείρεψε για τον διάδοχο της Σουηδίας, ο κατάλογος του Τσελεμεντέ είχε τα εξής:
«Πρόπομα ψυχρόν,
χρύσοφρυς Μεγαρικός, που ήταν η συναγρίδα Μεγάρων,
θωρακοφόροις καράβοις Ευβοίας, που ήταν οι γαρίδες,
γαλαθηνού μόσχου τεμάχη,
θύμβρωνος μάγματα,
ορτυγέας λεπτοτράχηλοι όρτυγες,
θρίκαδες εν οξυγάρω, που ήταν το μαρούλι
ασπάραγοι έλοοι,
Ολύμπου νιφάδες, που ήταν παγωτό δικής του συνταγής.
ολβιογαστόρων επιφορήματα».
Του άρεσε να δίνει ποιητικά, αρχαία και γενικώς εύηχα ονόματα στις συνταγές.
Στον περίφημο οδηγό πάντως, ο Τσελεμεντές φρόντιζε να αφιερώνει κεφάλαια σχετικά με:
«Εθιμοτυπίαι κατά τα γεύματα»,
«Κατάταξις των διαφόρων εντυπώσεων των γεύσεων»,
«Οικοκυρικαί μελέται», κλπ.
Κατά γενική ομολογία, ο διάσημος μάγειρας είχε καταφέρει να δώσει μια σαφή ταυτότητα στην ελληνική κουζίνα, εξισορροπώντας επιρροές από δύση και ανατολή.
Όμως, οι συνταγές του πολλές φορές κατακρίθηκαν για αλλοίωση της παραδοσιακής κουζίνας και μειωμένη ή ελλιπή χρήση βασικών υλικών, όπως το λάδι και τα μπαχάρια.
Το όνομά του Νικολάου Τσελεμεντέ αποτελεί μέχρι σήμερα σήμα κατατεθέν και αγαπημένη έκφραση των Ελλήνων, ακόμη και όταν ζητούν βιβλία και άλλων μαγείρων.
Ο ίδιος ωστόσο ποτέ δεν μιλούσε μέσα στο σπίτι του για μαγειρική.
Έφερε το κέτερινγκ και ίδρυσε τη Σχολή Μαγείρων «Κομψευάμενος» της εποχής και με το ψαθάκι στο κεφάλι, πήγαινε στην οδό Σταδίου, όπου μια εταιρεία ηλεκτρικών ειδών είχε στήσει μια πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα.
Εκεί έκανε μαθήματα στις κυρίες, πώς να ψήνουν αρνάκι με πατάτες στο φούρνο της ηλεκτρικής κουζίνας και φυσικά συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής.
Λίγα χρόνια μετά, άνοιξε στην οδό Μέρλιν κατάστημα τύπου κέτερινγκ, όπου πωλούσε ζεστά και κρύα γεύματα.
Οι Σχολές Τουριστικών Επαγγελμάτων ζήτησαν τη βοήθεια του, προκειμένου να οργανώσει τις εγκαταστάσεις των μαγειρείων.
Ένα από τα όνειρά του ήταν να μπορέσει να εφαρμόσει μέσα σε νοσοκομείο ειδικές δίαιτες για ασθενείς, που έπασχαν από ζάχαρο, διαβήτη ή και άλλες παθήσεις.
Ίδρυσε επίσης τη Σχολή Μαγείρων του Στρατού.
Μέσα από τα μαθήματα που παρέδιδε, βελτίωσε τον τρόπο σίτισης των στρατιωτών και όταν πέθανε σε ηλικία 80 ετών, έφερε το βαθμό του συνταγματάρχη.
Ο Νικόλαος Τσελεμεντές πέθανε στις 2 Μαρτίου του 1958 στην Αθήνα, σε ηλικία 80 ετών.
Το όνομά του είναι σήμερα συνώνυμο των οδηγών μαγειρικής, ενώ χρησιμοποιείται και σαν πείραγμα προς κάποιον που ξέρει να μαγειρεύει πολύ καλά.
Τιμώντας τη μνήμη και την προσφορά του στην ελληνική γαστρονομία, ο δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, του αφιέρωσε μια υμνητική επιφυλλίδα στην εφημερίδα «Ελευθερία» στο φύλλο της 5ης Μαρτίου 1958.

«Κανένα άλλο βιβλίο δεν εσκόρπισε εις την Ελληνικήν οικογένειαν τόσην ευτυχία», έλεγε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος για τα περιοδικά και τα βιβλία του Τσελεμεντέ. 

Το έργο του Τσελεμεντέ
Ο Νίκος Τσελεμεντές πέθανε.
Ο Μπριγιά Σαβαρέν της Ελλάδος, ο συγγραφέας του μοναδικού μας γαστρονομικού μας κώδικος, δεν υπάρχει πια στη ζωή.
Οι Γάλλοι εώρτασαν, εδώ και είκοσι χρόνια, με τον επισημότερο τρόπο, τον αυτοκράτορα της κουζίνας και της τραπέζης των.
Εμείς, όσο τον είχαμε ζωντανό, τον αγνοήσαμε, δεν τον πανηγυρίσαμε ποτέ.
Αδικία ιστορική. Ας τον ξεπροβοδίσουμε, τουλάχιστον, νεκρό, με τιμές που του ταιριάζουν.
Ο Τσελεμεντές δε φεύγει έτσι.
Ο μέγας αυτός ευεργέτης του ελληνικού νοικοκυριού, προ πάντων του νεοτεύκτου, άφησε σύγγραμμα- ένα από τα τελειότερα νεοελληνικά βιβλία: Το «Οδηγό της Μαγειρικής».
Είναι αληθινό μνημείο της «άρτε κουλινάρια», σανίδα σωτηρίας κάθε νέας νοικοκυράς, που μεταμορφώνει σε μαγείρισσα και την κοπέλλα, την πιο άγευστη μαγειρικής.
Μ’ αυτό το βιβλίο έφτιαξε ο Τσελεμεντές το τραπέζι μας· κατήρτισε τον ουρανίσκο μας· ετακτοποίησε το στομάχι μας· έλυσε το τραγικό πρόβλημα του «τι θα φάμε σήμερα» και πρόσφερε υπηρεσία πραγματικά εθνική. Ένα έθνος κρίνεται και από την κουζίνα του.
Πες μου πως τρως, να σου πω ποιος είσαι.
Η αναρχία της ελληνικής κουζίνας είναι γνωστή: Ιταλική, τουρκική, αλλά προ πάντων κράμα όλων των πρωτογενών συστημάτων, εφυτοζωούσε σε μια κατάσταση μάλλον προϊστορική:
Γιουβέτσι,
φασολάδα,
αρνάκι φρικασέ,
μπακαλιάρος πλακί και
το ψητό της σούβλάς- αυτό ήτανε, όλο κι όλο…το δραματολόγιό της.
Ο Τσελεμεντές με την επιβλητική του πραγματεία, έσπρωξε την ελληνική κατσαρόλα στο σύγχρονο πολιτισμό.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν μάγειρος εκ γενετής.
Νέος γνωστός, κομψός, έξυπνος, εύθυμος, καλοφαγάς, γλεντζές από οικογένεια ξενοδόχων (προ εξήντα ετών λειτουργούσε εστιατόριο Τσελεμεντέ, στην ακτή Νέου Φαλήρου, όταν ήταν στις δόξες της) ο τύπος αυτός της παλιάς Αθήνας είχε μέσα του το δαιμόνιο.
Ο μάγειρος γεννάται, όπως κι ο ποιητής.
Η πείρα ήρθε ύστερα: Στην υπηρεσία διαφόρων πρεσβειών, που στα επίσημα γεύματά τους-μεγάλες μαγειρικές μάχες- ξεχώρισε σαν ασυγκράτητος μάγειρος.
Τα ταξίδια τον τελειοποίησαν: Τουρκία, Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, κι επιτέλους Αμερική.
Μελέτησε όλες τις κουζίνες της γης.
Και το βιβλίο του είναι πεμπτουσία παγκοσμίων γνώσεων.
Δεν πιστεύω-τουλάχιστον στην Ελλάδα-να υπάρχη δεύτερο.
Η νοικοκυρά μπορεί να μαγερέψη μ’ αυτό ακριβά, μέτρια, φθηνά, όπως θέλει, αλλά θα είναι πάντα σύμφωνη με την υγιεινή και την καλλιτεχνία.
Όταν ήτανε στην Αμερική, ο Οδυσσέας αυτός των μαγειρικών περιπλανήσεων, μια διάδοσι έφερε στην Αθήνα, ότι πέθανε.
Η είδησι αυτή έφθασε, όταν ακριβώς κυκλοφορούσε η πρώτη έκδοσι της Μαγειρικής του (Απρίλης του 1926).
Οι κριτικές που γράφτηκαν τότε ήτανε νεκρολογίες…
Από τον άλλο κόσμο-δηλαδή το Νέο Κόσμο-έφθασε η απάντηση του Τσελεμεντέ, γεμάτη χιούμορ: «Για ένα πράγμα μόνον είμαι ευχαριστημένος-έγραφε-που δεν πέθανα: Το ότι απέκτησα και ανεψιόν: Τον κύριο Κώσταν Αθάνατον, όστις με αποκαλεί θείον. Λέξις δηλαδή που δεν είχε χαϊδεύσει την ακοήν μου δια το μη έχειν ανεψιούς. Δέον να προσθέσω, ότι θείους τουναντίον, εχω πολλούς· και εις εξ αυτών ήτο ο κάτοχος του εστιατορίου του Νέου Φαλήρου»…
Όταν βγήκε ο «Οδηγός της Μαγειρικής» του έγραψα ειλικρινέστατο εγκώμιο: «Είναι- είπα, κάνοντας κι εγώ χιούμορ με τη σειρά μου-ο μεγαλύτερος συγγραφεύς της Ελλάδος.
Δεν αστειεύομαι καθόλου.
Αν γράφειν σημαίνη παρέχειν κάποιαν υπηρεσίαν εις τους ανθρώπους δια του γραπτού λόγου, ο Τσελεμεντές υπεραξίζει τον τίτλον αυτόν.
Και του οφείλω ανεπιφύλακτον εγκώμιον.
Ο Τσελεμεντές απαντά σ’ ένα καθημερινό ερώτημα της ζωής μας, που ένα πλήθος άνθρωποι άνθρωποι θάδιναν κι εγώ δεν ξέρω τι, για να έλειπε :Έχει καταστρώσει το μενού και των τριακοσίων εξηνταπέντε ημερών του έτους.
Είναι απλούς, σαφής, αναλυτικός, γευστικός, ευκολοεφάρμοστος, φτιασμένος για την ελληνική κουζίνα…»
Πόσα νέα νοικοκυριά δεν έχει σώσει από τις αφαιμάξεις των μαγειρισσών και προ πάντων από το διαζύγιο!
Το κρεββάτι και το τραπέζι ενώνει, το κρεββάτι και το τραπέζι χωρίζει.
Το νεαρό αντρόγυνο έχει το τραπέζι σήμερα χάρις στον Τσελεμεντέ.
Αρκεί το κεφαλάκι της νεοπαντρεμένης μπεμπέκας να σκύβη πέντε λεπτά καθεκάστην στον «Οδηγό», για να δρέπη συγχαρητήρια.
Τάλαντο θεωρητικό, που ο Ύψιστος απέστειλε για να πειθαρχήση την ελληνική κουζίνα, να σώση το ελληνικό στομάχι και μετ’ αυτού το Έθνος.
Γιατί, επί τέλους, ένα έθνος που δεν ξέρει να φάη, δεν μπορεί ούτε να σκεφθή ούτε να ζήση…
Είμαι βέβαιος, ότι έπειτα από ένα τέτοιο έργο, θα του ανοίξη τώρα, που πέθανε στ’ αλήθεια-όχι σαν την άλλη φορά!-διάπλατα την πόρτα του Παραδείσου ο Άγιος Πέτρος, ο κλειδοκράτορας: Αρκεί να του υποσχεθή μια καλή κοτόπιττα!

ntina

Πηγές:
sansimera.gr
lifo.gr
efimeris.nlg.gr
cretalive.gr
mixanitouxronou.gr
in.gr

Μαθαίνω : συνέβη ή συνέβει; συνέβη – ορθογραφία

Συνέβη ή συνέβει;
Συνέβη
Δεν έχουμε υποτακτική που πρέπει να γυρίσουμε το -η σε -ει.
Είναι οριστική αορίστου β .
Όμοια και τα: επιβαίνω (επέβη),
μεταβαίνω (μετέβη),
προβαίνω (προέβη),
υπερβαίνω (υπερέβη),
παραβαίνω (παρέβη) κτλ.

ntina

Το γράψιμο με το χέρι θα μπορούσε να διευκολύνει τη μάθηση

Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι το γράψιμο με το χέρι θα μπορούσε να διευκολύνει τη μάθηση.

Αν γράφουμε με το χέρι, λειτουργούμε πιο συνειδητά, λέει ο Mάρκαρντ.

Ο συνδυασμός περιεχομένου και κίνησης δημιουργεί ένα είδος μνήμης.

Ωστόσο, πρέπει να προσέξουμε να μην γενικεύσουμε, λέει ο Kελ: 

Μερικοί άνθρωποι έμαθαν καλύτερα ακούγοντας ή διαβάζοντας. 

“Η εκμάθηση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό”, λέει.

Τα tablet, τα smartphone και οι υπολογιστές καθιστούν πλέον περιττό να γράφουμε με το χέρι, αλλά επιστήμονες προειδοποιούν ότι αυτό δεν βοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών, σύμφωνα με την Die Zeit, που έκανε το χειρόγραφο πρώτο θέμα στην ηλεκτρονική της έκδοση.
“Το χειρόγραφο είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας: χάρη σε αυτό, οι άνθρωποι μπόρεσαν να διατηρήσουν τη γνώση τους. 
Η γραφή έδωσε τη δυνατότητα να μεταβιβάζουμε σύνθετες σκέψεις και ιδέες σε άλλους ανθρώπους ανεξάρτητα από το χρόνο και το διάστημα” γράφει η γερμανική εφημερίδα και τονίζει το εξής:
Χάρη στο χειρόγραφο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα τι δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης. 
Αλλά παρόλο που τέτοιες σκέψεις γράφονταν πάνω σε πέτρινες πινακίδες παπύρους και αργότερα σε χαρτί, το σημερινό γράψιμο γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο από το φυσικό του υπόβαθρο.
Σήμερα, γράφουμε και αποθηκεύουμε πολλά στα smartphones και τους υπολογιστές μας και τα ανεβάζουμε στο cloud.
 Όλο και συχνότερα ξεχνάμε το στυλό, όλο και πιο συχνά “χτυπάμε” τις σκέψεις μας στις οθόνες και τα πληκτρολόγια. 
Συχνά το χειρόγραφο μπορεί να βρεθεί μόνο σε σημειώσεις ή ευχετήριες κάρτες.
Ερευνητές της Εκπαίδευσης βλέπουν σε αυτό έναν εξαιρετικό κίνδυνο. 
Και φαίνεται να είναι σωστό: Μια έρευνα μεταξύ 1.900 καθηγητών διαπίστωσε ότι το 30% των κοριτσιών και το 50% των αγοριών έχουν πρόβλημα να μάθουν πώς να γράφουν σωστά. 
Στο γυμνάσιο, ακόμη και το 40% των μαθητών δεν μπόρεσαν να γράψουν μισή ώρα χωρίς προβλήματα. 
Οι δάσκαλοι ρωτήθηκαν επίσης τι πιστεύουν: Το 53% εκτιμά ότι η αιτία βρίσκεται στην “προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας”.
Προς το παρόν δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι η ψηφιοποίηση είναι η αιτία των προβλημάτων στη γραφή. 
Τα περισσότερα ευρήματα βασίζονται στις παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και των γονέων. 
Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν σαφές αν είναι πραγματικά πιο δύσκολο για τους μαθητές να μάθουν να γράφουν, ή αν ήταν πάντα δύσκολο γι΄ αυτούς. 
“Μας λείπουν συγκριτικά στοιχεία” λέει ο ψυχολόγος Κρίστιαν Μάρκαρντ που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στον τομέα αυτόν.
Ο νευρολόγος Κρίστιαν Άκελ είναι επίσης επιφυλακτικός: “Αν οι ερωτηθέντες έχουν ήδη μια σχηματισμένη άποψη, αυτό μπορεί να στρεβλώσει τα αποτελέσματα”. 
Παρόλα αυτά, ο Κελ, που ερευνά το θέμα της επεξεργασίας γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, πιστεύει στην αξία του χειρόγραφου. “Το γράψιμο είναι ένα αριστούργημα του εγκεφάλου”, λέει. 
Ακόμη και η ανάγνωση είναι μια πολύ περίπλοκη ικανότητα. Μαθαίνουμε να συσχετίζουμε ξεχωριστά γράμματα με τους ήχους και τελικά να τα συνδυάζουμε σε λέξεις.
Και όταν γράφουμε με το χέρι, υπάρχει κάτι παραπάνω από την ανάγνωση: μεταφράζουμε έναν ήχο ή μια λέξη με μια λεπτή, πολύ ακριβή κίνηση. 
Εδώ έρχεται το σύστημα του εγκεφάλου που ελέγχει τις κινήσεις μας. 
Με τη γραφή ενεργοποιούνται διάφορες περιοχές του εγκεφάλου.
“Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν στην τάξη”, λέει ο Κελ. 
Στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να βρουν τρόπους φιλικούς προς το παιδί για να διδάξουν τους μαθητές τους να γράφουν. Αυτό περιλαμβάνει όχι την αποδυνάμωση της ψηφιοποίησης, αλλά τη σύνδεση και των δύο διαδικασιών. 
Για παράδειγμα μέσω στυλό που ψηφιοποιούν τη γραφή απευθείας. 
Ο Μάρκαρντ εργάζεται επίσης σε προγράμματα υπολογιστών που αναλύουν τις δεξιότητες γραφής των μαθητών.
Εξελικτικό υποπροϊόν το γράψιμο
Αν και οι προδιαθέσεις για το γράψιμο είναι έμφυτες, ο Κρίστιαν Κελ εξηγεί ότι αντίθετα με την ομιλία, το γράψιμο δεν είναι πολύ διαισθητικό. 
Γι’ αυτό για να το μάθουμε πρέπει να δουλέψουμε τόσο σκληρά. Κάτι που μπορεί να εξηγηθεί εξελικτικά: 
Ο λόγος έχει αναπτυχθεί ως ατομική ικανότητα, εμείς οι άνθρωποι μιλάμε εδώ και τουλάχιστον 50.000 έως 100.000 χρόνια, ίσως ακόμη και για μισό εκατομμύριο χρόνια (Τα Σύνορα της Ψυχολογίας: Dediu & Levinson, 2013). 
Αντίθετα, η εξέλιξη της γραφής είναι περισσότερο ένα υποπροϊόν των καλύτερων κινητικών δεξιοτήτων, όπως εκείνων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εργαλείων. “Η ικανότητα να γράφεις δεν είναι τόσο πολύ ενσωματωμένη στο DNA μας όπως ο λόγος”, λέει ο Kελ.
Διαθέτουμε είδη γραφής εδώ και 5.000 έως 6.000 χρόνια. Τότε, οι Σουμέριοι στο σημερινό Ιράκ ανέπτυξαν τη σφηνοειδή γραφή. 
Ένα βιβλίο με σχεδόν 2.000 χαρακτήρες, το οποίο χρησίμευε για τη διαχείριση του εμπορίου. 
Οι Σουμέριοι σκάλιζαν τα γράμματα με ξύλινα ραβδιά σε πήλινες πλάκες. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το αλφάβητο μας αναπτύχθηκε από αυτή τη γραμματοσειρά.
Ενώ η ομιλία είναι κτήμα όλων των ανθρώπων από την αρχή, η γραφή αφορούσε μόνο μια μειονότητα. Μόνο έμποροι, ευγενείς και κληρικοί μάθαιναν να γράφουν. 
Ακόμη και στη Γερμανία, μόνο πριν από 100 χρόνια η γραφή έγινε πραγματικά υποχρεωτική: το 1919 εισήχθη η υποχρεωτική εκπαίδευση. 
Ακόμη και σήμερα, 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γερμανία δεν μπορούν να διαβάζουν ούτε να γράφουν επαρκώς.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι το γράψιμο με το χέρι θα μπορούσε να διευκολύνει τη μάθηση. 
Στις ΗΠΑ, ένας ψυχολόγος κατέγραψε τις επιδόσεις μιας ομάδας 67 φοιτητών από το πανεπιστήμιο του Πρίνστον που παρακολουθούσαν μια διάλεξη. 
Οι φοιτητές είχαν τη δυνατότητα είτε να σημειώνουν με το φορητό υπολογιστή είτε να γράφουν σε χειρόγραφο. 
Το αποτέλεσμα: όσοι είχαν γράψει με το χέρι, είχαν πολύ καλύτερη απόδοση. “Αν γράφουμε με το χέρι, λειτουργούμε πιο συνειδητά”, λέει ο Mάρκαρντ. 
Ο συνδυασμός περιεχομένου και κίνησης δημιουργεί ένα είδος μνήμης. 
Ωστόσο, πρέπει να προσέξουμε να μην γενικεύσουμε, λέει ο Kελ: Μερικοί άνθρωποι έμαθαν καλύτερα ακούγοντας ή διαβάζοντας. “Η εκμάθηση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό”, λέει.

efsyn.gr

Η Ζωντανή Σκέψη του Michel Foucault

Τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο Michel Foucault είναι γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Είναι συγγραφέας ενός πολύ πλούσιου όγκου διδασκαλιών, του οποίου το εύρος κυμαίνεται από την κριτική του ως προς τις κανονιστικές νόρμες και τους θεσμούς έως την ιστορία των φυλακών, της ιατρικής, της τρέλας και της σεξουαλικότητας. 
Αυτός ο φιλόσοφος-ιστορικός έχει δελεάσει φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, λόγιους μελετητές και επαναστάτες όλων των πεποιθήσεων. 

Κάθε μία από αυτές τις διαφορετικές ομάδες, αντίστοιχα, τον βλέπει ως ένθερμο υπερασπιστή της επινόησης του εαυτού, έναν άοκνο ρεφορμιστή, έναν πλούσιο σχολιαστή της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, και ένα σφοδρό μαχητή υπέρ των αιτημάτων των μειονοτήτων. 
Εν ολίγοις, το έργο του Φουκώ είναι περισσότερο από ποτέ στην ημερήσια διάταξη, όπως αποδεικνύεται από τη δημοσίευση των διαλέξεων που έδωσε στο Collège de France.
Το 1980, ο Φουκώ απολάμβανε να διδάσκει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα στο Πανεπιστήμιο του Berkeley στην Δυτική Ακτή, όπου ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός φοιτητών προσέτρεχε για να ακούσει τις διαλέξεις του. 
Ήταν εκείνη η στιγμή που ανακάλυψε ότι είναι δυνατό να βιώσει την ομοφυλοφιλία ως δημιουργία ή φροντίδα του εαυτού, και όχι ως αποκάλυψη μιας επαίσχυντης επιθυμίας. 
Κανείς δεν ήξερε ακόμα ότι μια νέα μάστιγα σύντομα επρόκειτο να σηκώσει κεφάλι: η επιδημία του AIDS.
Και ήταν εντός αυτού του πλαισίου της μεγάλης ευτυχίας που ο Φουκώ μετασχημάτισε την προσέγγισή του ως προς την ιστορία της σεξουαλικότητας. 
Είχε αρχίσει ήδη το 1976 με τη δημοσίευση ενός έργου σχετικά με το δέκατο ένατο αιώνα, το Η βούληση για γνώση (Gallimard), τη συνέχεια του οποίου ήθελε να γράψει προκειμένου να επικαιροποιήσει την δική του «αρχαιολογία της ψυχανάλυσης» επικεντρωμένη στη μελέτη της υστερίας, του διεστραμμένου, των πληθυσμών και των φυλών.
Πρόσωπο με πρόσωπο με τη χριστιανική ηθική
Ωστόσο, το 1979 αποφάσισε να μην μεταβεί από το δέκατο ένατο στον εικοστό αιώνα, αλλά να ανατρέξει στις χριστιανικές «τεχνικές» της μετάνοιας, της εξομολόγησης και της θυσίας, των οποίων η προέλευση ανάγεται κατά τον Φουκώ στη μεταστροφή του Τερτυλλιανού, ο οποίος εισήγαγε το τριαδικό δόγμα προς το τέλος του δεύτερου αιώνα. 
Κατά την άποψή του, η ιδέα του εξαναγκασμού των υποκειμένων να πουν την αλήθεια για την διανοητική τους κατάσταση χρονολογείται στην εποχή εκείνη, πριν η ψυχανάλυση κληρονομήσει αυτό το μοντέλο. 
Έπειτα από αυτήν την πρόσωπο με πρόσωπο αναμέτρηση με την χριστιανική ηθική, ο Φουκώ αποφάσισε να προσπαθήσει να κάνει τη σύνδεση μεταξύ αυτών των χριστιανικών «τεχνικών» και εκείνων της ύστερης παγανιστικής εποχής.
Έτσι προέκυψε και η περαιτέρω ανάπτυξη των διαλέξεων που τώρα δημοσιεύονται με το τίτλο Υποκειμενικότητα και Αλήθεια – με άψογη επιμέλεια, σημειώσεις και παρουσίαση από τους Alessandro Fontana και Frédéric Gros. 
Ο Φουκώ σχολιάζει τα κείμενα Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων που γράφτηκαν κατά τη μακρά περίοδο της παρακμής της Αυτοκρατορίας (τον δεύτερο και τρίτο αιώνα μ.Χ.): του Αρτεμίδωρο του Δαλδιανού, ο οποίος αποκωδικοποιούσε σεξουαλικά όνειρα, των Στωικών φιλοσόφων, του Αντίπατρου της Ταρσού, του Νεοπλατωνικού Ιεροκλή από την Αλεξάνδρεια και πολλών άλλων.
Αντί να παραθέτει τα έργα τους με χρονολογική σειρά, συνέκρινε αυτά τα γραπτά, προκειμένου να αποδείξει πώς νέες μορφές σχέσης με τον εαυτό μας και με τους άλλους αναπτύχθηκαν με την έλευση του Χριστιανισμού. 
Το συμπέρασμα που εξήγε από αυτό ήταν η ανάγκη δαιφυγής από την κοινοτοπία, που συνίσταται στην απόδοση στον παγανισμό μιας ανεκτικής ηθικής, την οποία ο Χριστιανισμός δήθεν διέλυσε.
Μέχρι τώρα, αντιπαραθέτοντας τον παγανισμό στον Χριστιανισμό, υποστήριξε ότι οι Στωικοί φιλόσοφοι των δύο πρώτων αιώνων μ.Χ. είχαν εφεύρει μια σεξουαλική ηθική βασισμένη στην ανάγκη ολοκλήρωσης πράξεων ευχαρίστησης και απόλαυσης – αφροδισιακών – των οποίων οι βιαιότητες και υπερβολές, που προέρχονται από έναν φυσικό μηχανισμό, θα έπρεπε να τιθασευτούν, προκειμένου να αποφευχθεί το υποκείμενο να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.
Αλλά και πάλι ήταν απαραίτητο να γίνει μία διάκριση ανάμεσα στην «καλή» και την κακή σεξουαλικότητα, προκειμένου να καθοριστεί μια ιεραρχία των απολαύσεων. 
Και ο Φουκώ έδειξε ότι για τους Στωικούς αυτή η «καλή» σεξουαλικότητα σήμαινε τον σεβασμό του μονογαμικού γάμου, θεωρούμενου ως τέχνη της ζωής ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη. Κατά την άποψη αυτή, η σεξουαλική πράξη μεταξύ των παντρεμένων ζευγαριών κατείχε την υψηλότερη βαθμίδα στην ιεραρχία των αξιών: ενίσχυε την ευημερία του νοικοκυριού και εξασφάλιζε την επιβίωση της πόλης. 
Ο ελεύθερος ενήλικας άνδρας ενσάρκωνε μια δρώσα αρχή, και, υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσε κάλλιστα να συνάπτει σεξουαλικές σχέσεις με έναν άνδρα σκλάβο, ακόμα και αν ήταν ο ίδιος παντρεμένος, αλλά ποτέ με μια παντρεμένη γυναίκα, ιδιοκτησία ενός άλλου άνδρα.
Ένας τέλειος έλεγχος της επιθυμίας
Υπό αυτό το πρίσμα οι σεξουαλικές πράξεις κωδικοποιήθηκαν από τους αρχαίους μελετητές, και ο Φουκώ τις κατηγοριοποίησε βάσει του εξαιρετικού κειμένου Ο Ονειροκρίτης του Αρτεμίδωρου, το ίδιο το κείμενο του οποίου ο Φρόιντ ήταν μεγάλος θαυμαστής, ώστε το ξαναδιάβαζε ακατάπαυστα. 
Ο Αρτεμίδωρος πίστευε ότι κάθε είδος ζώου δεν έχει παρά έναν τρόπο «συνδυασμού»: τα γεννητικά όργανα του αλόγου, της κατσίκας ή της αγελάδας είναι όλα στο πίσω μέρος, ενώ οι οχιές, τα περιστέρια και οι νυφίτσες κάνουν έρωτα με το στόμα τους. 
Τα θηλυκά ψάρια συλλέγουν το σπέρμα που αφήνουν τα αρσενικά μέσα στο νερό. 
Όσο για τους ανθρώπους, που επίσης υπόκεινται στη φυσική τάξη του κόσμου, αυτοί υπακούουν σε μια άϋλη αρχή: ο άνδρας αναζητεί τη γυναίκα που του προσφέρει περισσότερη ευχαρίστηση και λιγότερη κακουχία. 
Η αιμομιξία με τη μητέρα κάποιου απαγορεύεται διότι θεωρείται εντελώς αποτρόπαια, ενώ το στοματικό σεξ είναι το χειρότερο απ’ όλα, επειδή απαγορεύει τη σεξουαλική διαδικασία και το να μοίρασμα ενός γεύματος.
Επιπλέον, ο Αρτεμίδωρος όρισε πέντε κατηγορίες πράξεων που αντιβαίνουν στη φύση: τις σεξουαλικές σχέσεις με ζώα, με πτώματα, με θεούς, την αυτοϊκανοποίηση, ή τον έρωτα με δύο γυναίκες. 
Ήταν αυτό, σύμφωνα με τον Φουκώ, που οι Πατέρες της Εκκλησίας κληρονόμησαν από αυτόν τον Ρωμαϊκό Στωικισμό, το οποίο στη συνέχεια προσάρμοσαν σε μια νέα πνευματικότητα που χαρακτηριζόταν από ένα τέλειο έλεγχο πάνω στην επιθυμία και τα ενδόμυχα συναισθήματα, μια πραγματική κατάσχεση της σεξουαλικότητας προς αποκλειστικό όφελος ενός γαμήλιου μοντέλου που στήθηκε ως κανονιστική νόρμα.
Τα κείμενα που επέλεξε ο Φουκώ είναι απίστευτα διασκεδαστικά και ο ίδιος τα σχολιάζει με συγκλονιστικό χιούμορ, λες και τρία χρόνια πριν από το θάνατό του κατάφερε να βρει σε αυτά τη γένεση μιας «ρηματικής απόδοσης του ενδόμυχου», ακριβώς σε αυτόν τον αρχικό Χριστιανισμό που τον έθεσε και ως θέμα του τελευταίου βιβλίου του, το οποίο είναι ήδη διάσημο, αλλά εξακολουθεί να αναμένει τη δημοσίευσή του: 

Οι εξομολογήσεις της σάρκας.
Τις διαλέξεις του διατρέχει η χαρά της ανακάλυψης «μιας άλλης ιστορίας της σεξουαλικότητας», πολύ πριν από αυτή του δέκατου ένατου αιώνα. 
Ο Φουκώ αφηγείται υπέροχα τις διαφορετικές παραλλαγές του μύθου του ζευγαρώματος του ελέφαντα, που επαναλαμβανόταν από το δεύτερο έως το δέκατο έβδομο αιώνα, είτε από τους Στωικούς είτε από τους χριστιανούς ή τους ευσεβείς που τον αντιλαμβάνονταν ως το «ύψιστο της καλής συζυγικής σεξουαλικότητας», που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην ανθρώπινη φυλή. 
Σύμφωνα με τον Francis de Sales, «Ο ελέφαντας είναι πιστός και αγαπά τρυφερά το θηλυκό της επιλογής του, ζευγαρώνει με το θηλυκό μόνο κάθε τρία χρόνια και τότε όχι για περισσότερο από πέντε ημέρες, με απόλυτη μυστικότητα ώστε να μην τον δει κανείς, έως ότου, την έκτη ημέρα, εμφανίζεται και πηγαίνει αμέσως να πλύνει ολόκληρο το σώμα του στο ποτάμι, επιθυμώντας απρόθυμος να επιστρέψει στο κοπάδι μέχρι να εξαγνιστεί».

Τέτοια ωραία και τίμια κτήνη, που δεν ξέρουν τίποτα για μοιχεία ή ζήλια και που δεν αγγίζουν ποτέ το σύντροφό τους άπαξ και γονιμοποιηθεί. 
Και οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν έτσι, αν ήταν πρόθυμοι να δεχτούν την υπέροχη σεξουαλική ζωή των ελεφάντων ως πρότυπο αρετής και θάρρους. 
Ένα πραγματικό αντίδοτο στο λόγο των σεξολόγων που βασίζουν τη μέτρησης της σεξουαλικής απόδοσης στο μήκος του πέους ή το πλάτος του κόλπου! 
Αυτές οι διαλέξεις παραδίδονται με μεταδοτική χαρά και διαβάζονται σαν ένα παραμύθι του La Fontaine.
Ο Φουκώ δεν έχει πάψει σίγουρα να μας εκπλήσσει ακόμα.

Μετάφραση: Τσιμοπούλου Σταματίνα
Επιμέλεια: Αντώνης Γαλανόπουλος
Πηγή: Verso
Σημειώσεις:
[1] Το κείμενο δημοσιεύθηκε το 2014.
http://afterhistory.blogspot.com/2016/05/michel-foucault.html
ntina
Σημείωση:
O Μισέλ Πωλ Φουκώ,Michel Paul Foucault, 15 Οκτωβρίου 1926 – 25 Ιουνίου 1984)[28] ήταν Γάλλος μεταδομιστής και μεταμοντερνιστής,
φιλόσοφος,
συγγραφέας,
ψυχολόγος και ψυχοπαθολόγος.
Επηρεάστηκε έντονα από τα γραπτά των Φρίντριχ Νίτσε και Μάρτιν Χάιντεγκερ.
Έγινε γνωστός από τις μελέτες που έκανε σχετικά με τις έννοιες και τους κώδικες, όπως οι “αρχές του αποκλεισμού”, μέσω των οποίων λειτουργούν και αυτοκαθορίζονται οι κοινωνίες, ενώ θεωρείται ένας από τους κυριότερους στοχαστές του Μάη του ’68, αν και ο ίδιος ποτέ δεν αποδέχθηκε κάποια σύνδεση με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε.
Στο συγγραφικό του έργο, ασχολήθηκε, κυρίως, με τη φυλακή, την τιμωρία, την αστυνομία, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, τη φροντίδα των πνευματικά ασθενών και τις διακρίσεις μεταξύ αυτών και των εμφρόνων.

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Βιέννη

Η Βιέννη (γερμ. Wien, Βην) είναι η πρωτεύουσα της Αυστρίας και ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της.

Με πληθυσμό 1.897.491 κατοίκων (1η Ιανουαρίου 2019), αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη καθώς και το πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό κέντρο της χώρας.
Ιδρύθηκε περίπου το 500 π.Χ., αρχικά ως κελτικός οικισμός. Το 15 π.Χ., η Βιέννη ήταν συνοριακή πόλη (με το όνομα Βιντομπόνα, Vindóbona), προπύργιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενάντια στις γερμανικές φυλές του Βορρά.

Η Βιέννη το 1493
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα γκρεμίζονται τα ιστορικά κτίρια της πόλης και χτίζονται νεοκλασικά μέγαρα και πολυκατοικίες
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή ως σύζυγο του Ερρίκου Β’ Μπάμπενμπερκ.
Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Σότενστιφτ, μοναστήρι στο κέντρο της Βιέννης, του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της[1][2].
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βιέννη ήταν έδρα της δυναστείας Μπάμπενμπερκ και το 1440 αποτέλεσε έδρα της δυναστείας των Αψβούργων, οπότε κι έγινε τελικά η πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πολιτιστικό κέντρο για τις τέχνες, τις επιστήμες και τη μουσική.
Οι οθωμανικές εισβολές στην Ευρώπη στο 16ο και 17ο αιώνα σταμάτησαν δύο φορές ακριβώς έξω από τη Βιέννη (Πρώτη πολιορκία της Βιέννης το 1529 και Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683).
Το 1784 στην Βιέννη κυκλοφόρησε η Εφημερίς, η πρώτη ελληνική εφημερίδα.
Κατά την ίδια περίοδο η πόλη έγινε και η αφετηρία διάδοσης του καφέ στην Ανατολική Ευρώπη.
Από το 1780 και για δύο χρόνια έμεινε στη Βιέννη ο Έλληνας Διδάσκαλος του Γένους Ιώσηπος Μοισιόδακας, όπου ασχολήθηκε με μελέτες στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας και τύπωσε την Απολογία του.
Οι οκτώ τελευταίοι μήνες της παραμονής του στη Βιέννη αφιερώθηκαν στην προετοιμασία της έκδοσης του έργου του Θεωρία της Γεωγραφίας.
Ο Ελληνορθόδοξος Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Βιέννης.
Από το 1790 ο Ρήγας Βελεστινλής κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του.
Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές.
Στη Βιέννη τύπωσε ο Ρήγας τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους,
Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας,
Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος.
Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
Το 1796 έγινε εφημέριος του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη ο Άνθιμος Γαζής, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.
Ο Γαζής από το 1799 ως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο.
Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων.
Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού ως το 1814.
Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Το 1805, η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας – και αργότερα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας – και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της φιλοξενίας του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815.
Το 1814 ιδρύθηκε η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης από τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Άνθιμο Γαζή και άλλους σημαντικούς Έλληνες.
Το 1918, μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βιέννη έγινε πρωτεύουσα της πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας.
Μεταξύ του 1938 οπότε προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία (Άνσλους) και του τέλους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Βιέννη έχασε τη θέση της ως πρωτεύουσα από το Βερολίνο.
Το 1945, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη από τους Γερμανούς και η Βιέννη έγινε πάλι η πρωτεύουσα της Αυστρίας.
Αρχικά διαιρέθηκε και αυτή, όπως και το Βερολίνο σε τέσσερις ζώνες υπό συμμαχική διοίκηση. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έγινε κέντρο για τη διεθνή κατασκοπεία μεταξύ δυτικού και ανατολικού μπλοκ.
Το 1976 εγκαινιάστηκε το Μετρό Βιέννης. Το 2008 τo στάδιο Ερνστ Χάπελ φιλοξένησε διάφορους αγώνες και τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008
Ο αστεροειδής 231 Βιντομπόνα (231 Vindobona), που ανακαλύφθηκε το 1882 από τη Βιέννη, πήρε το όνομά του από την αρχαία ρωμαϊκή ονομασία της Βιέννης, ενώ ο αστεροειδής 397 Βιέννη (397 Vienna), που ανακαλύφθηκε το 1894, πήρε το όνομά του από τη σημερινή ονομασία της πόλης. - ntina

Niksen:ο ολλανδικός τρόπου ζωής του να μην κάνεις απολύτως τίποτα

Niksen – είναι ένα ολλανδικό ρήμα που σημαίνει “να μην κάνεις τίποτα”.
Έχει εξερευνηθεί ως μέθοδος αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την εργασία, όπως το άγχος και η εξάντληση .
Μετά το Δανέζικο hygge και το Σουηδικό lagom, τώρα υπάρχει μια άλλη τάση στη Βόρεια Ευρώπη που αγκαλιάζεται ως ένας τρόπος για να καταπολεμήσουμε τις ολοένα και πιο πολυάσχολες και συχνά αγχωτικές ζωές μας : και εγένετο το niksen .
Η ολλανδική ιδέα του να μην κάνουμε τίποτα απολύτως – να χαζεύουμε όπως πολύ σωστά θα λέγαμε και εδώ στην Ελλάδα –
αλλά ναι , το niksen είναι πιο μοδάτο  ή πιο ποιητικό όπως θα έλεγαν κάποιοι άλλοι και είναι τόσο απλό όπως το “δεν κάνω απολύτως τίποτα”
Ναι -ναι , σταματάμαι να κάνουμε οτιδήποτε αυτή τη στιγμή – και αν το κάνουμε ναι, εφαρμόσαμε τη τεχνική niksen.
Μετά το Δανέζικο hygge, που ορίζεται από την έννοια του να δημιουργεί κάποιος  ένα ζεστό, άνετο περιβάλλον στο σπίτι του, με μαλακά υφάσματα και αρωματικά κεριά, και το Σουηδικό lagom, που μας λέει πως πρέπει να υπάρχει μέτρο σε κάθε τι που κάνουμε στην καθημερινότητά μας, οι Ολλανδοί μας συστήνουν το niksen.
Niksen “κυριολεκτικά σημαίνει να μην κάνεις τίποτα, να είσαι αδρανής ή να κάνεις κάτι χωρίς καμία χρήση”, λέει η Carolien Hamming, διευθύνων σύμβουλος του CSR Centrum , ένα κέντρο καθοδήγησης στην Ολλανδία που βοηθά τους πελάτες να διαχειριστούν το άγχος και να αναρρώσουν μετά από μεγάλη κούραση και σωματική εξάντληση η οποία πολλές φορές οδηγεί σε υπερκόπωση
Είναι τόσο απλό, όσο το να κάθεται κανείς στον καναπέ και να κοιτά έξω από το παράθυρο του το περιβάλλον του  ή να ακούει μουσική αλλά να το κάνει χωρίς σκοπό.
Σκεφτείτε “απλά κάθομαι σε μια καρέκλα ή απλά κοιτάζω έξω από το παράθυρο μου”, λέει ο Ruut Veenhoven, κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Erasmus του Ρότερνταμ στις Κάτω Χώρες που μελετά την ευτυχία.
Σε αντίθεση με τις τεχνικές διαλογισμού , οι οποίες ορίζουν το να είμαστε παρόντες στη στιγμή του διαλογισμού και να δίνουμε σημασία στις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας, κατά τη διάρκεια του niksen αφήνουμε τις σκέψεις να περνούν χωρίς να τους δίνουμε καμία σημασία , ακόμα και να αφήνουμε το μυαλό μας να περιπλανιέται και όχι να επικεντρώνεται στις λεπτομέρειες μιας δράσης.
“Πρέπει να έχουμε στιγμές χαλάρωσης και η χαλάρωση μπορεί να συνδυαστεί με εύκολη, ημιαυτόματη δραστηριότητα, όπως το πλέξιμο”, λέει ο Veenhoven. “Μία πτυχή της “τέχνης της ζωής” είναι να μάθουμε ποιοι τρόποι χαλάρωσης ταιριάζουν καλύτερα σε μας.
Δεν υπάρχει απαραιτήτως μια προσέγγιση ενός μεγέθους που να ταιριάζει σε όλους , μάλλον, θα ανακαλύψετε ποιες συμπεριφορές είναι πιο αποτελεσματικές για σας, 
Ποια είναι τα πιθανά οφέλη της niksen;
Στις Κάτω Χώρες, το niksen έχει αποβληθεί ιστορικά ως τεμπελιά ή ως το αντίθετο από το να είναι κάποιος παραγωγικός, λέει ο Hamming.
Όμως, καθώς τα επίπεδα άγχους ανεβαίνουν στις ΗΠΑ και παγκοσμίως και οι συντριπτικές επιπτώσεις του στην υγεία, όπως η σωματική εξάντληση  , παίρνουν μεγάλες διαστάσεις , η ιατρική κοινότητα, επιμένει πως το να μην κάνει κάποιος απολύτως τίποτα για κάποιες στιγμές είναι μια θετική τακτική καταπολέμησης του άγχους .
“Όλοι αναζητούν τρόπους για να νιώσουν ανακούφιση και χαλάρωση “, λέει η Eve Ekman, διευθύντρια εκπαίδευσης στο Greater Good Science Center στο Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνιας, που κρίνει τα εθνικά επίπεδα άγχους μεταξύ ενηλίκων και εφήβων στις ΗΠΑ ” άκρως αποθαρρυντικά.”
Ωστόσο, η Ekman, που μελετά το άγχος και την εξάντληση, λέει ότι τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν πως τα οφέλη από τη εσκεμμένη και προγραμματισμένη αδράνεια έχουν τόσο συναισθηματικά οφέλη , όπως τη μείωση του άγχους , όσο και σωματικά όπως η μείωση της διαδικασίας γήρανσης και η ενίσχυση της ικανότητας του σώματος να καταπολεμήσει ακόμα και το κοινό κρυολόγημα .
Αυτά τα οφέλη για την υγεία μας είναι αρκετά για να μας ενθαρρύνουν να εφαρμόσουμε την “αδράνεια – niksen” μετά από μια ταραχώδη , κουραστική  και υπερφορτωμένη μέρα
Ένα άλλο πλεονέκτημα της niksen είναι ότι “μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε νέες ιδέες” όπως λέει ο Veenhoven, ο οποίος είναι επίσης διευθυντής της Παγκόσμιας Βάσης Δεδομένων Ευτυχίας , ένα αρχείο έρευνας που σχετίζεται με την απόλαυση της ζωής.
“Ακόμη και όταν “αδρανούμε-δεν κάνουμε απολύτως τίποτα”, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται πληροφορίες και μπορεί να χρησιμοποιήσει την διαθέσιμη ικανότητα επεξεργασίας για την επίλυση των εκκρεμών προβλημάτων , που με τη σειρά τους μπορεί να ενισχύσουν τη δημιουργικότητά του.
Αυτό θα μπορούσε να εκδηλωθεί όταν κατά τη διάρκεια μιας βόλτας εμπνεόμαστε μια πρωτοποριακή λύση για ένα πρόβλημα που μας απασχολεί ή όταν μια μεγάλη επιχειρηματική ιδέα μας αποκαλύπτεται την ώρα που ονειροπολούμε!
Η έρευνα υποστηρίζει επίσης την ιδέα , ότι η εκτέλεση απλών εργασιών που επιτρέπουν στο μυαλό σας να περιπλανηθεί μπορεί να προωθήσει τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων, βελτιώνοντας ακόμη περισσότερο την ικανότητά μας να εργαστούμε πάνω σε ένα πρόβλημα που ενδεχομένως  να μας είχε “κολλήσει” νωρίτερα.
Μια μελέτη του 2013 που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Psychology σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα ενός “περιπλανώμενου μυαλού” έδειξε ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να εμπνευστεί για την επίτευξη των στόχων του και να αποκτήσει σαφήνεια σχετικά με τις ενέργειες που πρέπει να αναλάβει για την επίτευξη αυτών των στόχων στο μέλλον.
Πώς οι άνθρωποι ασκούνται niksen;
Για πολλούς, το να μην κάνεις τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι κάπως δύσκολο να καθίσουμε και απλά να κοιτάζουμε  έξω από ένα παράθυρο, για παράδειγμα.
Η Carolien Hamming λέει ότι μπορεί στην αρχή να νιώθουμε “αρκετά ανατριχιαστικά” γιατί έχουμε συνηθίσει να κάνουμε κάτι κάθε στιγμή.
Έτσι ενθαρρύνει τους πελάτες της να σταματήσουν για μερικά λεπτά καθημερινά για να εξασκήσουν το Niksen και να κρατούν ένα βράδυ την εβδομάδα χωρίς ραντεβού και υποχρεώσεις. “Τολμήστε να είστε αδρανείς”, λέει. “Είναι μόνο για να επιτρέψουμε στη ζωή να “τραβήξει” την πορεία της, και να μας ελευθερώσει από τις πολυάριθμες υποχρεώσεις έστω για μια στιγμή.”
Ποια είναι τα πιθανά μειονεκτήματα της niksen;
Η επιστημονική βιβλιογραφία υποδηλώνει ότι το να αφήνεται το μυαλό να περιπλανηθεί για πολύ καιρό θα μπορούσε να «παγιδευτεί σε ερεθίσματα» αντί να αισθάνεται ανανεωμένο, λέει η Eve Ekman , που μπορεί να έχει κάποια μη φυσιολογικά αποτελέσματα.
Στη μελέτη του 2013, “Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα ενός περιπλανώμενου μυαλού” , οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι συμμετέχοντες είχαν αυξημένο καρδιακό ρυθμό όλο το 24ωρο μετά από την άσκηση niksen και είχαν πρόβλημα να κοιμηθούν την επόμενη νύχτα.
Ωστόσο, οι ερευνητές σημείωσαν ότι μακροπρόθεσμα η ονειροπόληση συνδέεται με υψηλότερη ικανοποίηση.
Πώς εφαρμόζει κανείς το niksen;
Είναι σημαντικό να μπορούμε να μείνουμε έστω και για λίγο αδρανείς, ειδικά αν οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας μας κουράζουν σωματικά και ψυχικά.
“Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας και να περιπλανηθούμε με έναν τρόπο που να είναι ευφάνταστος και δημιουργικός”, λέει η Ekman.
Και φυσικά, δεν είναι πρακτικό να ασκούμε συνεχώς το niksen – δεν μπορούμε όλη τη ώρα να μην κάνουμε τίποτα.
Αντίθετα, η εύρεση χρόνου ώστε ο ενεργός τρόπος ζωής να ανταλλάσσεται με διαστήματα niksen  μπορεί να μεγιστοποιήσει τα οφέλη του niksen, σύμφωνα με τον Veenhoven.
“Αν και η ξεκούραση είναι λειτουργική και μπορεί να κάνει κάποιον να αισθάνεται καλύτερα μετά από έντονη δραστηριότητα, δεν είναι ένας κύριος τρόπος για την ευτυχία με την έννοια της ικανοποιητικής ζωής”, λέει.
Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε πιο παραγωγικές δραστηριότητες τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένοι λόγω ισχυρότερων κοινωνικών συνδέσεων και ισχυρότερης αίσθησης αυτο-αποτελεσματικότητας, σύμφωνα με μια μελέτη του 2016 ηλικιωμένων ενηλίκων . Η έρευνα έχει επίσης δείξει ότι η ευτυχία προκαλεί παραγωγικότητα , που σημαίνει ότι υπάρχει μια συσχέτιση μεταξύ χαλάρωσης, ευτυχίας και παραγωγικότητας.
Εν κατακλείδι αυτό που διαπιστώσαμε είναι πως ο καθένας μας πρέπει να βρει τους δικούς του τρόπους  χαλάρωσης , λέει ο Veenhoven.

ntina

Μυαλά αποπροσανατολισμένα και κατεστραμμένα από το διαδίκτυο

Μυαλά αποπροσανατολισμένα και κατεστραμμένα από το διαδίκτυο  -  Minds Destroyed By The Internet

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί επιστολή ανωνύμου καθηγητή πανεπιστημίου στις ΗΠΑ, ο οποίας διδάσκει στον τομέα των θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών (STEM: Science, Technology, Engineering, Mathematics), προς την στήλη του συντηρητικού δημοσιογράφου Rod Dreher στο περιοδικό The American Conservative.
Καθώς η εν λόγω στήλη συχνά πραγματεύεται ζητήματα υπερβολικής χρήσεως των τεχνολογικών μέσων και των αρνητικών συνεπειών τους στην κοινωνία και την ανάπτυξη του προσώπου, ο καθηγητής περιγράφει την άθλια διανοητική κατάσταση στην οποία βρίσκει τους περισσοτέρους φοιτητές του.
Η περιγραφή του καθηγητή:
Οι φοιτητές μου δεν μπορούν να αναλύσουν, να παρακολουθήσουν και να κατανοήσουν το γραπτό κείμενο. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αδυνατούν να καταλάβουν σύνθετες προτάσεις, να καταλάβουν τη σχέση μεταξύ των δευτερευουσών και των κυρίων προτάσεων. Δεν μπορούν να συλλάβουν την λογική σχέση μεταξύ προτάσεων, πολλώ δε παραγράφων, οι οποίες είναι απολύτως θολές για εκείνους. 
Όταν άρχισα να διδάσκω (περίπου 2 χρόνια πριν), ετοίμαζα το υλικό του μαθήματος σε κανονικό, λογικό, τεχνικό πεζό λόγο – για ενηλίκους, ή έτσι τουλάχιστον περίμενα πως θα ήταν. Αμέσως έγινε προφανές ότι κανείς δεν καταλάβαινε. Λοιπόν, σκέφτηκα, ας τα απλοποιήσουμε λίγο. Έτσι μετέτρεψα τις παραγράφους σε λίστες. 
Ούτε τώρα τίποτε; Χμμ… 

Ξεκίνησα να γράφω βήμα με βήμα, βασικά έτοιμες οδηγίες, με επισημάνσεις στα σημαντικά σημεία, γράφοντας σε μικρές σημειώσεις και παραπομπές (π.χ. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αν κάνατε αυτό στο βήμα #2, παρακαλώ παραπέμψατε στο βήμα #2). Πλήρης αποτυχία. 
Συνεπώς, ιδίως στις εξετάσεις, ξεκίνησα να γράφω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ακολουθούσαν, όπως: «Αν απαντήσατε σωστά #1 ως ΑΒΓ ποιά είναι η αιτία του…;». Ουσιαστικά, τους έδινα τις απαντήσεις στις ερωτήσεις, συν αντέγραφα και επικολλούσα τα σχετικά έγγραφα. Στις εξετάσεις μου επιτρεπόταν να έχει κανείς ανοικτό βιβλίο, , ανοικτές σημειώσεις και πρόσβαση στο διαδίκτυο. 
Το 95% των φοιτητών κόπηκαν. 

Αυτό το φαινόμενο το εξηγώ ως εξής: Δε νομίζω πως μπορούν να συγκεντρωθούν για πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Συνεπώς οι σύνθετες προτάσεις μετατρέπονται σε αίνιγμα. Οι εγκέφαλοι τους είναι «εκπαιδευμένοι» να συγκρατούν πληροφορίες για τον ελάχιστο δυνατό χρόνο και να προχωρούν στο επόμενο κλιπ ήχου ή το επόμενο tweet. Δεν μπορούν να κρατήσουν μία σκέψη στο μυαλό τους για αρκετό διάστημα ώστε να την αναλύσουν και να δημιουργήσουν τις ανάλογες νοητικές σχέσεις. Συνεπώς, τους λείπουν τα θεμελιώδη στοιχεία για τον επαγωγικό και τον παραγωγικό συλλογισμό. Θέλουν να τους ταΐζουμε έτοιμες πληροφορίες χωρίς να πρέπει ποτέ να καταφύγουν στην οποιαδήποτε αφηρημένη σκέψη. Έχουν «εκπαιδευτεί» από πρόχειρα, ακριβά και σε μεγάλο βαθμό ανακριβή τετράδια εργασιών με ασκήσεις πολλαπλής επιλογής. 

Φανταστείτε τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει (και αυτό θα γίνει σύντομα) στο ιατρικό επάγγελμα. «Όταν έχουμε μία περίπτωση σκωληκοειδίτιδας, αφαιρούμε α) την σπλήνα, β) την καρδιά, γ) την σκωληκοειδή απόφυση, δ) τίποτε από τα παραπάνω; Συγχαρητήρια, να ο πρώτος σας ασθενής»
Το πρόβλημα τους είναι πως αδυνατούν να συντάξουν ερωτήσεις. Είναι δύσκολο να βρει κανείς τις απαντήσεις εάν δεν ξέρει πως να ρωτήσει. Συνεπώς του λέω πως η πρώτη μου επιδίωξη είναι να τους μάθω να ρωτούν. Τους αρέσουν τα μαθήματα μου αλλά μου λένε συνέχεια: «Είναι το καλύτερο μάθημα αλλά μακράν το δυσκολότερο». 

Ω Θεέ μου. Έχουμε καταστρέψει αυτήν τη γενιά εντελώς. 

Minds Destroyed By The Internet
πηγή:  http://elladitsamas.blogspot.com/