Νύχτα.
Νοέμβρης του 1976.
Δευτεροετής φοιτητής τότε.
Μόλις είχα φύγει από ένα φιλικό σπίτι, σε κάποιο στενό στο Πολύγωνο, μετά τα σημερινά Δικαστήρια, τότε σχολή Ευελπίδων.
Ο ουρανός ήταν κατακάθαρος, αφέγγαρος, γεμάτος άστρα, ορατά από την σκοτεινή γωνιά της Αθήνας που στεκόμουν και η τσουχτερή δροσούλα είχε αρχίσει να απλώνεται κάνοντάς μας να κουμπώνουμε τα μπουφάν.
Ήταν 11 παρά τέταρτο και περίμενα λεωφορείο για τον σταθμό του «Ηλεκτρικού» στην Βικτώρια.
Βημάτιζα πέρα-δώθε, μπροστά από μια στάση στην Κων/νου Τσαλδάρη, με τα χέρια στις τσέπες, ενώ κάτω από το υπόστεγο της στάσης στεκόταν όρθιος ένας καλοντυμένος 30άρης περίπου.
Ήλπιζα να προλάβαινα το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου που περνούσε στις 12 έξω από τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά.
Ξημέρωνε Κυριακή και είχα να ετοιμάσω την έκθεση εργαστηρίου της προηγούμενης Δευτέρας, ώστε να την παρέδιδα στον βαθμολογητή κατά την διάρκεια του μεθαυριανού εργαστηρίου.
Και ήταν αρκετή δουλειά για να γίνει, μιας κι έπρεπε να παρουσιαστεί η χρονική εξέλιξη τεσσάρων διαφορετικών πειραμάτων εφελκυσμού και θραύσης, διαφόρων υλικών.
Κοντολογίς, πάνω από 200 μετρήσεις και τουλάχιστον οκτώ διαγράμματα και στην συνέχεια εξαγωγή της μαθηματικής έκφρασης του φαινομένου για κάθε υλικό.
Για μια στιγμή ένιωσα να δυσανασχετώ από το πέρα-δώθε και σταμάτησα κάτω από το υπόστεγο ακριβώς στην έξοδο της στάσης προς τον δρόμο.
Πήρα ανάσα και πρόσεξα ότι δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος.
Απόλυτη ερημιά.
Ο κόσμος που γλεντούσε την ώρα εκείνη, βρισκόταν ήδη μέσα στα διάφορα μαγαζιά ενώ οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν, επιτέλους, μετά από 6 μέρες εργασία.
Δεν είχε ακόμα καθιερωθεί το πενθήμερο και ίσχυε το βιβλικό "Ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου"
Άρχισα πλέον να παρατηρώ τον φαρδύ δρόμο, την ενδιάμεση νησίδα με τα χαμηλά φυτά, τις λιγοστές -σκοτεινές οι περισσότερες- μαρκίζες και τις κάθετες ταμπέλες και, για μια στιγμή, είχε επικρατήσει τόσο απόλυτη ησυχία, καθώς μήτε βήματα ανθρώπου ακούγονταν μήτε αυτοκίνητο φαινόταν σε όλο το μήκος του δρόμου, που ανατρίχιασα στην ξαφνική αίσθηση ότι μόνο εγώ κι ο καλοντυμένος πίσω μου, μείναμε στον κόσμο.
Ήταν τόση η ησυχία που θυμάμαι καθαρά να τον ακούω πίσω από τον ώμο μου να χουχουλιάζει τα χέρια του που είχαν παγώσει.
Εξέπνευσα αργά το χνώτο μου και το παρατήρησα να σχηματίζει ένα αραιό συννεφάκι υδρατμών μπροστά στο πρόσωπό μου.
Είχε κρυώσει αρκετά η βραδιά λόγω της ξαστεριάς.
Ύψωσα το κεφάλι μου να χαζέψω τον καθαρό έναστρο ουρανό και ξαφνικό ρίγος διέτρεξε την ραχοκοκαλιά μου.
Πάνω από το στέγαστρο της στάσης, χαμηλά, ένα σχεδόν σκοτεινό τόξο κύκλου άρχισε να ξεπροβάλλει, αργά και αθόρυβα, σβήνοντας ένα-ένα τα άστρα, καθώς έμοιαζε σαν μια υγρή σκοτεινιά που εξαπλώνονταν πάνω από το κεφάλι μου.
Προχωρώντας, σταδιακά, φάνηκαν φώτα σε χρώματα κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μπλε να αναβοσβήνουν κυκλικά.
Μια ελαφρά κραυγή ξέφυγε απ’ το στόμα μου κάτι σαν "Αμάν, τι είν’ τούτο"
Άρχισα να κάνω βιαστικά νοήματα στον καλοντυμένο να έρθει στην έξοδο του υπόστεγου, δείχνοντάς του τον ουρανό.
Ο τύπος σηκώθηκε από το παγκάκι της στάσης και ήρθε δίπλα μου έξω στον έρημο δρόμο. Γύρισε να κοιτάξει κι έμεινε για μια στιγμή με το στόμα ανοιχτό, αποσβολωμένος.
Στη συνέχεια πάτησε φωνή «Ωω, ρε φίλε μου!» κι έφυγε τρέχοντας προς την είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου χώθηκε στο πλατύ κεφαλόσκαλο.
Απέμεινα μόνος να κοιτάζω το τεράστιο κυκλικό αντικείμενο να αιωρείται αθόρυβα, ναι αθόρυβα, σε όλο του το μεγαλείο, γεμίζοντας τον ουρανό πάνω από την Τσαλδάρη.
Η ησυχία ήταν τόσο απόλυτη που άκουγα την βαριά ανάσα μου μόνο.
Παρατήρησα ότι τα χρωματιστά φώτα έπαιζαν με διαφορετική φάση δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τρία φώτα γυρνούσαν κυκλικά κάτω από το αντικείμενο αλλάζοντας χρώματα. Θύμιζε χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.
Στο κέντρο του κυκλικού δίσκου υπήρχαν τρία μεγάλα φώτα λευκά με μια απόκλιση στο γαλάζιο, όπου φαίνονταν σαν να εκτόξευαν κάτι αχνό προς τα κάτω, σαν λεπτές ινώδεις ροές, προς το έδαφος.
Θύμιζαν τουρμπίνες σκάφους όπως εκτοξεύουν φλόγα πίσω τους, κατά την απογείωση.
Μόνο που οι «φλόγες» ήταν λευκές κι αθόρυβες.
Όλη η εξωτερική περιφέρεια του κύκλου παρουσίαζε έναν αχνό ιριδισμό στην επαφή της με τον αέρα, σαν μικροσκοπικούς σπινθήρες κι επίσης φαινόταν, το ίδιο αχνά, να ιριδίζει ένας λεπτός κύκλος ανάμεσα στα τρία εσώτερα φώτα και στα εξώτερα χρωματιστά.
Διαπίστωσα ότι ο αρχικός μου τρόμος είχε μετατραπεί σε δέος αλλά η ψυχραιμία μου είχε επανέλθει και παρατηρούσα προσεκτικά ό,τι μπορούσα να διακρίνω.
Τα φώτα άλλαξαν γρήγορα ρυθμό και σχέδιο, έμοιαζαν να κινούνται ακανόνιστα αλλάζοντας διαρκώς κατεύθυνση κι ο δίσκος άρχισε να γλιστρά όλο και πιο γρήγορα στον αέρα.
Το άγνωστο αντικείμενο, πλέον, επιταχυνόταν και, καθώς περνούσε πάνω από τον δρόμο, το κάλυπταν γοργά οι στέγες των απέναντι σπιτιών, μέχρι που χάθηκε.
Έμεινα στον έρημο δρόμο να περιμένω, άγνωστο τι, με την ανάσα βαριά και χαμένος σε ένα θολό τοπίο σκέψεων όπου καμία δεν σχηματιζόταν στην επιφάνεια του νου με σαφήνεια. Κοίταξα το ρολόι μου. 11 παρά 7 .
Ούτε 3 λεπτά καθαρό χρόνο δεν είχε κρατήσει όλη η πτήση αν και φάνηκε πολύ περισσότερο.
Γύρισα το κεφάλι προς το πεζοδρόμιο, πίσω από την στάση και προς το κεφαλόσκαλο της πολυκατοικίας, αναζητώντας με το βλέμμα τον καλοντυμένο τριαντάρη.
Άφαντος.
Στάθηκα στην άκρη στο πεζοδρόμιο, με ταραχή και σύγχυση, να χαζεύω πότε τον ουρανό, πότε τον δρόμο, όταν διέκρινα στο βάθος το ποθούμενο λεωφορείο.
Για να είμαι ειλικρινής δεν καλοθυμάμαι πώς έφτασα στο σπίτι.
Μάλλον άλλαξα συγκοινωνίες όπως είχα προγραμματίσει.
Όλα έγιναν κάπως αυτόματα, μέχρι που μπήκα στον χώρο της κουζίνας όπου βρήκα την αδελφή μου να διαβάζει κάποιο μυθιστόρημα, μια απόλαυσή της του Σαββατοκύριακου, μιας και τις υπόλοιπες μέρες διάβαζε για το σχολείο και για τις εισαγωγικές εξετάσεις.
Σήκωσε το κεφάλι για να με καλησπερίσει κι έμεινε να με κοιτάζει άφωνη.
Πρέπει να είχα τελείως φευγάτο ύφος, κάτι ανάμεσα σε αφηρημένο και χαζεμένο.
-Είσαι λίγο χλωμός κι ανέκφραστος, είπε.
Ένευσα «ναι» με το κεφάλι και πήγα προς την τουαλέτα, ακούγοντάς την πίσω μου να με ρωτά αν έγινε κάτι σοβαρό στην παρέα.
-Όχι, της απάντησα και μπήκα στο μπάνιο.
Αφού έριξα κρύο νερό στο πρόσωπο και πήρα δυό ανάσες, βγήκα και κάθισα στην καρέκλα στην αντίκρυ πλευρά του τραπεζιού.
Σήκωσα το βλέμμα και την κοίταξα για λίγο ίσια στα μάτια. Αλαφιάστηκε.
-Τι σου συνέβη; με ρώτησε.
Της περιέγραψα αναλυτικά τι είχα δεί κι έμεινε να με κοιτάζει με αμφιβολία χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά της.
-Είσαι σίγουρος για όσα είδες;
Της θύμισα την αντίδραση του καλοντυμένου τριαντάρη. Ακόμα κι αν εγώ ήμουν σε παράκρουση, αυτός γιατί να φύγει τρέχοντας;
-Θα ήταν το διαφημιστικό ελικόπτερο και σας ξεγέλασε, είπε γελώντας.
Εκείνες τις μέρες μια διαφημιστική εταιρεία είχε φέρει ένα ελικόπτερο που είχε βάλει από κάτω του ένα μεγάλο πλαίσιο με λάμπες διαφόρων χρωμάτων και σχημάτιζε στον νυχτερινό ουρανό κυλιόμενα γράμματα διαφημίζοντας διάφορα προϊόντα.
Επανέλαβα αυτό που είδα και της υπενθύμισα ότι από όλη την σκηνή απουσίαζε εντελώς ο ήχος. Το είχα δει άλλη φορά το συγκεκριμένο ελικόπτερο και ο θόρυβός του ήταν αδύνατον να καλυφθεί ακόμα και από πυκνή κυκλοφορία αυτοκινήτων.
Το μάτι μου έπεσε στο ρολόι του τοίχου.
Μόλις είχα φύγει από ένα φιλικό σπίτι, σε κάποιο στενό στο Πολύγωνο, μετά τα σημερινά Δικαστήρια, τότε σχολή Ευελπίδων.
Ο ουρανός ήταν κατακάθαρος, αφέγγαρος, γεμάτος άστρα, ορατά από την σκοτεινή γωνιά της Αθήνας που στεκόμουν και η τσουχτερή δροσούλα είχε αρχίσει να απλώνεται κάνοντάς μας να κουμπώνουμε τα μπουφάν.
Ήταν 11 παρά τέταρτο και περίμενα λεωφορείο για τον σταθμό του «Ηλεκτρικού» στην Βικτώρια.
Βημάτιζα πέρα-δώθε, μπροστά από μια στάση στην Κων/νου Τσαλδάρη, με τα χέρια στις τσέπες, ενώ κάτω από το υπόστεγο της στάσης στεκόταν όρθιος ένας καλοντυμένος 30άρης περίπου.
Ήλπιζα να προλάβαινα το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι μου που περνούσε στις 12 έξω από τον σταθμό του Ηλεκτρικού στον Πειραιά.
Ξημέρωνε Κυριακή και είχα να ετοιμάσω την έκθεση εργαστηρίου της προηγούμενης Δευτέρας, ώστε να την παρέδιδα στον βαθμολογητή κατά την διάρκεια του μεθαυριανού εργαστηρίου.
Και ήταν αρκετή δουλειά για να γίνει, μιας κι έπρεπε να παρουσιαστεί η χρονική εξέλιξη τεσσάρων διαφορετικών πειραμάτων εφελκυσμού και θραύσης, διαφόρων υλικών.
Κοντολογίς, πάνω από 200 μετρήσεις και τουλάχιστον οκτώ διαγράμματα και στην συνέχεια εξαγωγή της μαθηματικής έκφρασης του φαινομένου για κάθε υλικό.
Για μια στιγμή ένιωσα να δυσανασχετώ από το πέρα-δώθε και σταμάτησα κάτω από το υπόστεγο ακριβώς στην έξοδο της στάσης προς τον δρόμο.
Πήρα ανάσα και πρόσεξα ότι δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος.
Απόλυτη ερημιά.
Ο κόσμος που γλεντούσε την ώρα εκείνη, βρισκόταν ήδη μέσα στα διάφορα μαγαζιά ενώ οι υπόλοιποι ξεκουράζονταν, επιτέλους, μετά από 6 μέρες εργασία.
Δεν είχε ακόμα καθιερωθεί το πενθήμερο και ίσχυε το βιβλικό "Ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου"
Άρχισα πλέον να παρατηρώ τον φαρδύ δρόμο, την ενδιάμεση νησίδα με τα χαμηλά φυτά, τις λιγοστές -σκοτεινές οι περισσότερες- μαρκίζες και τις κάθετες ταμπέλες και, για μια στιγμή, είχε επικρατήσει τόσο απόλυτη ησυχία, καθώς μήτε βήματα ανθρώπου ακούγονταν μήτε αυτοκίνητο φαινόταν σε όλο το μήκος του δρόμου, που ανατρίχιασα στην ξαφνική αίσθηση ότι μόνο εγώ κι ο καλοντυμένος πίσω μου, μείναμε στον κόσμο.
Ήταν τόση η ησυχία που θυμάμαι καθαρά να τον ακούω πίσω από τον ώμο μου να χουχουλιάζει τα χέρια του που είχαν παγώσει.
Εξέπνευσα αργά το χνώτο μου και το παρατήρησα να σχηματίζει ένα αραιό συννεφάκι υδρατμών μπροστά στο πρόσωπό μου.
Είχε κρυώσει αρκετά η βραδιά λόγω της ξαστεριάς.
Ύψωσα το κεφάλι μου να χαζέψω τον καθαρό έναστρο ουρανό και ξαφνικό ρίγος διέτρεξε την ραχοκοκαλιά μου.
Πάνω από το στέγαστρο της στάσης, χαμηλά, ένα σχεδόν σκοτεινό τόξο κύκλου άρχισε να ξεπροβάλλει, αργά και αθόρυβα, σβήνοντας ένα-ένα τα άστρα, καθώς έμοιαζε σαν μια υγρή σκοτεινιά που εξαπλώνονταν πάνω από το κεφάλι μου.
Προχωρώντας, σταδιακά, φάνηκαν φώτα σε χρώματα κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μπλε να αναβοσβήνουν κυκλικά.
Μια ελαφρά κραυγή ξέφυγε απ’ το στόμα μου κάτι σαν "Αμάν, τι είν’ τούτο"
Άρχισα να κάνω βιαστικά νοήματα στον καλοντυμένο να έρθει στην έξοδο του υπόστεγου, δείχνοντάς του τον ουρανό.
Ο τύπος σηκώθηκε από το παγκάκι της στάσης και ήρθε δίπλα μου έξω στον έρημο δρόμο. Γύρισε να κοιτάξει κι έμεινε για μια στιγμή με το στόμα ανοιχτό, αποσβολωμένος.
Στη συνέχεια πάτησε φωνή «Ωω, ρε φίλε μου!» κι έφυγε τρέχοντας προς την είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου χώθηκε στο πλατύ κεφαλόσκαλο.
Απέμεινα μόνος να κοιτάζω το τεράστιο κυκλικό αντικείμενο να αιωρείται αθόρυβα, ναι αθόρυβα, σε όλο του το μεγαλείο, γεμίζοντας τον ουρανό πάνω από την Τσαλδάρη.
Η ησυχία ήταν τόσο απόλυτη που άκουγα την βαριά ανάσα μου μόνο.
Παρατήρησα ότι τα χρωματιστά φώτα έπαιζαν με διαφορετική φάση δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τρία φώτα γυρνούσαν κυκλικά κάτω από το αντικείμενο αλλάζοντας χρώματα. Θύμιζε χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.
Στο κέντρο του κυκλικού δίσκου υπήρχαν τρία μεγάλα φώτα λευκά με μια απόκλιση στο γαλάζιο, όπου φαίνονταν σαν να εκτόξευαν κάτι αχνό προς τα κάτω, σαν λεπτές ινώδεις ροές, προς το έδαφος.
Θύμιζαν τουρμπίνες σκάφους όπως εκτοξεύουν φλόγα πίσω τους, κατά την απογείωση.
Μόνο που οι «φλόγες» ήταν λευκές κι αθόρυβες.
Όλη η εξωτερική περιφέρεια του κύκλου παρουσίαζε έναν αχνό ιριδισμό στην επαφή της με τον αέρα, σαν μικροσκοπικούς σπινθήρες κι επίσης φαινόταν, το ίδιο αχνά, να ιριδίζει ένας λεπτός κύκλος ανάμεσα στα τρία εσώτερα φώτα και στα εξώτερα χρωματιστά.
Διαπίστωσα ότι ο αρχικός μου τρόμος είχε μετατραπεί σε δέος αλλά η ψυχραιμία μου είχε επανέλθει και παρατηρούσα προσεκτικά ό,τι μπορούσα να διακρίνω.
Τα φώτα άλλαξαν γρήγορα ρυθμό και σχέδιο, έμοιαζαν να κινούνται ακανόνιστα αλλάζοντας διαρκώς κατεύθυνση κι ο δίσκος άρχισε να γλιστρά όλο και πιο γρήγορα στον αέρα.
Το άγνωστο αντικείμενο, πλέον, επιταχυνόταν και, καθώς περνούσε πάνω από τον δρόμο, το κάλυπταν γοργά οι στέγες των απέναντι σπιτιών, μέχρι που χάθηκε.
Έμεινα στον έρημο δρόμο να περιμένω, άγνωστο τι, με την ανάσα βαριά και χαμένος σε ένα θολό τοπίο σκέψεων όπου καμία δεν σχηματιζόταν στην επιφάνεια του νου με σαφήνεια. Κοίταξα το ρολόι μου. 11 παρά 7 .
Ούτε 3 λεπτά καθαρό χρόνο δεν είχε κρατήσει όλη η πτήση αν και φάνηκε πολύ περισσότερο.
Γύρισα το κεφάλι προς το πεζοδρόμιο, πίσω από την στάση και προς το κεφαλόσκαλο της πολυκατοικίας, αναζητώντας με το βλέμμα τον καλοντυμένο τριαντάρη.
Άφαντος.
Στάθηκα στην άκρη στο πεζοδρόμιο, με ταραχή και σύγχυση, να χαζεύω πότε τον ουρανό, πότε τον δρόμο, όταν διέκρινα στο βάθος το ποθούμενο λεωφορείο.
Για να είμαι ειλικρινής δεν καλοθυμάμαι πώς έφτασα στο σπίτι.
Μάλλον άλλαξα συγκοινωνίες όπως είχα προγραμματίσει.
Όλα έγιναν κάπως αυτόματα, μέχρι που μπήκα στον χώρο της κουζίνας όπου βρήκα την αδελφή μου να διαβάζει κάποιο μυθιστόρημα, μια απόλαυσή της του Σαββατοκύριακου, μιας και τις υπόλοιπες μέρες διάβαζε για το σχολείο και για τις εισαγωγικές εξετάσεις.
Σήκωσε το κεφάλι για να με καλησπερίσει κι έμεινε να με κοιτάζει άφωνη.
Πρέπει να είχα τελείως φευγάτο ύφος, κάτι ανάμεσα σε αφηρημένο και χαζεμένο.
-Είσαι λίγο χλωμός κι ανέκφραστος, είπε.
Ένευσα «ναι» με το κεφάλι και πήγα προς την τουαλέτα, ακούγοντάς την πίσω μου να με ρωτά αν έγινε κάτι σοβαρό στην παρέα.
-Όχι, της απάντησα και μπήκα στο μπάνιο.
Αφού έριξα κρύο νερό στο πρόσωπο και πήρα δυό ανάσες, βγήκα και κάθισα στην καρέκλα στην αντίκρυ πλευρά του τραπεζιού.
Σήκωσα το βλέμμα και την κοίταξα για λίγο ίσια στα μάτια. Αλαφιάστηκε.
-Τι σου συνέβη; με ρώτησε.
Της περιέγραψα αναλυτικά τι είχα δεί κι έμεινε να με κοιτάζει με αμφιβολία χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά της.
-Είσαι σίγουρος για όσα είδες;
Της θύμισα την αντίδραση του καλοντυμένου τριαντάρη. Ακόμα κι αν εγώ ήμουν σε παράκρουση, αυτός γιατί να φύγει τρέχοντας;
-Θα ήταν το διαφημιστικό ελικόπτερο και σας ξεγέλασε, είπε γελώντας.
Εκείνες τις μέρες μια διαφημιστική εταιρεία είχε φέρει ένα ελικόπτερο που είχε βάλει από κάτω του ένα μεγάλο πλαίσιο με λάμπες διαφόρων χρωμάτων και σχημάτιζε στον νυχτερινό ουρανό κυλιόμενα γράμματα διαφημίζοντας διάφορα προϊόντα.
Επανέλαβα αυτό που είδα και της υπενθύμισα ότι από όλη την σκηνή απουσίαζε εντελώς ο ήχος. Το είχα δει άλλη φορά το συγκεκριμένο ελικόπτερο και ο θόρυβός του ήταν αδύνατον να καλυφθεί ακόμα και από πυκνή κυκλοφορία αυτοκινήτων.
Το μάτι μου έπεσε στο ρολόι του τοίχου.
Έδειχνε 12:25′.
Αφηρημένα το συνέκρινα με το ψηφιακό ρολόι στο χέρι μου, αγορασμένο, τότε, πανάκριβα, που το καμάρωνα για την ακρίβειά του.
Έδειχνε 00:22:15.
Ξαφνιάστηκα με την διαφορά.
Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν κακορυθμισμένο το έλασμα ταλάντωσης στο μηχανικό ρολόι του τοίχου.
Μετά θυμήθηκα ότι ήταν περίπου συγχρονισμένα πριν φύγω για το Πολύγωνο.
Αλαφιασμένος, υπό το απορημένο βλέμμα της αδελφής μου, σηκώθηκα, πήγα στο χωλ με την κονσόλα του τηλεφώνου, σήκωσα το ακουστικό και σχημάτισα το 141 για να ακούσω το ηχητικό ρολόι του ΟΤΕ:
"Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι Μηδέν και 26 και 50 δευτερόλεπτα ακριβώς. Μπιπ"
Κοίταξα το ψηφιακό ρολόι στον καρπό μου και δεν πίστευα στα μάτια μου: 00:23:52.
Είχε χάσει 3 ολόκληρα λεπτά, πράγμα αδύνατον.
Γύρισα στην κουζίνα σαν χαμένος.
Εξήγησα στην αδελφή μου τι ανακάλυψα μόλις.
Μείναμε και οι δύο να κοιταζόμαστε αδυνατώντας να διατυπώσουμε οποιαδήποτε ικανοποιητική ερμηνεία χωρίς να κάνουμε ακροβατισμούς στην σκέψη και απίθανες υποθέσεις.
Με αυτή την απορία, σιωπηλά, πήγαμε για ύπνο, αν και άργησε να έρθει, εκείνο το βράδυ. Ώρες στριφογύριζα στο κρεβάτι και προσπαθούσα, με αγωνία, να χρεώσω με δυσλειτουργία το ψηφιακό ρολόι μου.
Κατέστη αδύνατον.
Την Δευτέρα το μεσημέρι, μετά το εργαστήριο πήγα να ξεκουραστώ σε ένα παλιό πέτρινο δωμάτιο κάπου κάτω από τον Λυκαβηττό που το διατηρούσαμε όλη η παρέα, πληρώνοντας το ενοίκιο ρεφενέ.
Εκεί βρήκα την κοπελιά μου κι ένα ακόμα φιλικό ζευγάρι να διαβάζουν εφημερίδα και να τρώνε σάντουιτς.
Ο φίλος, μάλιστα, ήταν αυτός που είχα επισκεφθεί το βράδυ του Σαββάτου στο σπίτι του, στο Πολύγωνο.
Αρχίσαμε να συζητάμε και να ενημερώνουμε τα κορίτσια τι κάναμε το βράδυ εκείνο, τι μουσική ακούσαμε και άλλα τινά, όταν είπα ότι, αφού έφυγα από το σπίτι του και πήγα στην στάση για το λεωφορείο, συνέβη κάτι που αν τους το έλεγα, θα με κορόιδευαν για μια ζωή.
-Για δοκίμασέ μας!
Είπε γελώντας η κοπελιά μου.
-Υπόσχεστε ότι δεν θα με πάρετε στο ψιλό;
-Υποσχόμαστε.
Μετά από κάμποσο δισταγμό, αποφάσισα να τους περιγράψω τι είδα.
Έμειναν για μια στιγμή αμίλητοι.
-Τώρα μας μπέρδεψες, είπε ο φίλος μου, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή.
-Γιατί;
Έμεινα να τον κοιτάζω χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι εννοούσε.
Άπλωσε το χέρι, πήρε την Ελευθεροτυπία, την άνοιξε στην προτελευταία σελίδα με τους γάμους τις κηδείες και τα μονόστηλα και μου έδωσε να διαβάσω το δεξί μονόστηλο, το κατεβατό με τα ειδησάρια.
Ο τελευταίος τίτλος καθήλωσε το βλέμμα μου.
Άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο πάνω από το Πολύγωνο»
«Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, λίγο πριν τις 11, σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, ένα μεγάλο κυκλικό αντικείμενο, δισκοειδές, στάθηκε για λίγο πάνω από το Πολύγωνο, λίγο πέρα από την σχολή Ευελπίδων.
Αιωρήθηκε για 2 λεπτά και μετά επιτάχυνε, αργά στην αρχή, όλο και πιο γρήγορα κατόπιν και, παίρνοντας απότομα ύψος, χάθηκε στον σκοτεινό ουρανό, πέρα από την κορυφογραμμή του Υμηττού.
120 άτομα, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καθώς και ασθενείς του Γενικού Νοσοκομείου "Ελπίς" που παρακολούθησαν την πτήση του αντικειμένου από τα παράθυρα του Νοσοκομείου, έδωσαν την ίδια περιγραφή, τονίζοντας ότι είχε πολύχρωμα φώτα που περιστρέφονταν κυκλικά, στην όψη που ήταν στραμμένη στο έδαφος, ενώ η επάνω πλευρά του, με φόντο τον σκοτεινό ουρανό, έμοιαζε να ήταν θολωτή.
Χθες ανακοινώθηκε από την διαφημιστική εταιρεία ότι το ελικόπτερο με την φωτεινή επιγραφή εκτελούσε πτήσεις πάνω από την Αθήνα.
-Μόλις πείσθηκα ότι αυτό που είδα ΔΕΝ ήταν το ελικόπτερο, γύρισα και είπα στην ομήγυρη τονίζοντας προκλητικά το "δεν"
-Πώς είσαι τόσο βέβαιος; με ρώτησαν όλοι με αμφιβολία.
Στράφηκα προς τον φίλο μου και έκανα την ερώτηση που γέμισε αμηχανία την συντροφιά.
-Ό,τι κι αν είδα, πετούσε χαμηλά.
Την ώρα που έφυγα, αμέσως μετά, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, άκουσες ελικόπτερο να πετά πάνω από το σπίτι σου;
Σκέφτηκε για λίγο.
Ένευσε όχι.
Έπεσε βαριά κι εύγλωττη σιωπή.
Η συζήτηση, λίγα δευτερόλεπτα μετά, άλλαξε εσπευσμένα σε κάτι πιο καθημερινό.
Έκτοτε, δεν ξαναμιλήσαμε για το θέμα!
Ούτε κι εγώ είπα ποτέ για το ρολόι μου, αλλά, συχνά, το κοιτούσα με καχυποψία, από τότε.
Σε πείσμα κάθε δικαιολογίας, δεν έχασε ούτε δευτερόλεπτο, μέχρι που τέλειωσε η μπαταρία του.
Λίγες μέρες μετά, έδειχνα στην κοπελιά μου την είδηση, αναδημοσιευμένη, στις τελευταίες σελίδες του νέου τεύχους του περιοδικού "Αινίγματα του Σύμπαντος", διάσημου στο είδος του, τα χρόνια εκείνα.
Με κοίταξε ξανά με εκείνο το σφιγμένο βλέμμα της δυσπιστίας.
Αφηρημένα το συνέκρινα με το ψηφιακό ρολόι στο χέρι μου, αγορασμένο, τότε, πανάκριβα, που το καμάρωνα για την ακρίβειά του.
Έδειχνε 00:22:15.
Ξαφνιάστηκα με την διαφορά.
Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν κακορυθμισμένο το έλασμα ταλάντωσης στο μηχανικό ρολόι του τοίχου.
Μετά θυμήθηκα ότι ήταν περίπου συγχρονισμένα πριν φύγω για το Πολύγωνο.
Αλαφιασμένος, υπό το απορημένο βλέμμα της αδελφής μου, σηκώθηκα, πήγα στο χωλ με την κονσόλα του τηλεφώνου, σήκωσα το ακουστικό και σχημάτισα το 141 για να ακούσω το ηχητικό ρολόι του ΟΤΕ:
"Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι Μηδέν και 26 και 50 δευτερόλεπτα ακριβώς. Μπιπ"
Κοίταξα το ψηφιακό ρολόι στον καρπό μου και δεν πίστευα στα μάτια μου: 00:23:52.
Είχε χάσει 3 ολόκληρα λεπτά, πράγμα αδύνατον.
Γύρισα στην κουζίνα σαν χαμένος.
Εξήγησα στην αδελφή μου τι ανακάλυψα μόλις.
Μείναμε και οι δύο να κοιταζόμαστε αδυνατώντας να διατυπώσουμε οποιαδήποτε ικανοποιητική ερμηνεία χωρίς να κάνουμε ακροβατισμούς στην σκέψη και απίθανες υποθέσεις.
Με αυτή την απορία, σιωπηλά, πήγαμε για ύπνο, αν και άργησε να έρθει, εκείνο το βράδυ. Ώρες στριφογύριζα στο κρεβάτι και προσπαθούσα, με αγωνία, να χρεώσω με δυσλειτουργία το ψηφιακό ρολόι μου.
Κατέστη αδύνατον.
Την Δευτέρα το μεσημέρι, μετά το εργαστήριο πήγα να ξεκουραστώ σε ένα παλιό πέτρινο δωμάτιο κάπου κάτω από τον Λυκαβηττό που το διατηρούσαμε όλη η παρέα, πληρώνοντας το ενοίκιο ρεφενέ.
Εκεί βρήκα την κοπελιά μου κι ένα ακόμα φιλικό ζευγάρι να διαβάζουν εφημερίδα και να τρώνε σάντουιτς.
Ο φίλος, μάλιστα, ήταν αυτός που είχα επισκεφθεί το βράδυ του Σαββάτου στο σπίτι του, στο Πολύγωνο.
Αρχίσαμε να συζητάμε και να ενημερώνουμε τα κορίτσια τι κάναμε το βράδυ εκείνο, τι μουσική ακούσαμε και άλλα τινά, όταν είπα ότι, αφού έφυγα από το σπίτι του και πήγα στην στάση για το λεωφορείο, συνέβη κάτι που αν τους το έλεγα, θα με κορόιδευαν για μια ζωή.
-Για δοκίμασέ μας!
Είπε γελώντας η κοπελιά μου.
-Υπόσχεστε ότι δεν θα με πάρετε στο ψιλό;
-Υποσχόμαστε.
Μετά από κάμποσο δισταγμό, αποφάσισα να τους περιγράψω τι είδα.
Έμειναν για μια στιγμή αμίλητοι.
-Τώρα μας μπέρδεψες, είπε ο φίλος μου, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή.
-Γιατί;
Έμεινα να τον κοιτάζω χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι εννοούσε.
Άπλωσε το χέρι, πήρε την Ελευθεροτυπία, την άνοιξε στην προτελευταία σελίδα με τους γάμους τις κηδείες και τα μονόστηλα και μου έδωσε να διαβάσω το δεξί μονόστηλο, το κατεβατό με τα ειδησάρια.
Ο τελευταίος τίτλος καθήλωσε το βλέμμα μου.
Άγνωστο ιπτάμενο αντικείμενο πάνω από το Πολύγωνο»
«Το περασμένο Σάββατο το βράδυ, λίγο πριν τις 11, σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, ένα μεγάλο κυκλικό αντικείμενο, δισκοειδές, στάθηκε για λίγο πάνω από το Πολύγωνο, λίγο πέρα από την σχολή Ευελπίδων.
Αιωρήθηκε για 2 λεπτά και μετά επιτάχυνε, αργά στην αρχή, όλο και πιο γρήγορα κατόπιν και, παίρνοντας απότομα ύψος, χάθηκε στον σκοτεινό ουρανό, πέρα από την κορυφογραμμή του Υμηττού.
120 άτομα, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καθώς και ασθενείς του Γενικού Νοσοκομείου "Ελπίς" που παρακολούθησαν την πτήση του αντικειμένου από τα παράθυρα του Νοσοκομείου, έδωσαν την ίδια περιγραφή, τονίζοντας ότι είχε πολύχρωμα φώτα που περιστρέφονταν κυκλικά, στην όψη που ήταν στραμμένη στο έδαφος, ενώ η επάνω πλευρά του, με φόντο τον σκοτεινό ουρανό, έμοιαζε να ήταν θολωτή.
Χθες ανακοινώθηκε από την διαφημιστική εταιρεία ότι το ελικόπτερο με την φωτεινή επιγραφή εκτελούσε πτήσεις πάνω από την Αθήνα.
-Μόλις πείσθηκα ότι αυτό που είδα ΔΕΝ ήταν το ελικόπτερο, γύρισα και είπα στην ομήγυρη τονίζοντας προκλητικά το "δεν"
-Πώς είσαι τόσο βέβαιος; με ρώτησαν όλοι με αμφιβολία.
Στράφηκα προς τον φίλο μου και έκανα την ερώτηση που γέμισε αμηχανία την συντροφιά.
-Ό,τι κι αν είδα, πετούσε χαμηλά.
Την ώρα που έφυγα, αμέσως μετά, μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, άκουσες ελικόπτερο να πετά πάνω από το σπίτι σου;
Σκέφτηκε για λίγο.
Ένευσε όχι.
Έπεσε βαριά κι εύγλωττη σιωπή.
Η συζήτηση, λίγα δευτερόλεπτα μετά, άλλαξε εσπευσμένα σε κάτι πιο καθημερινό.
Έκτοτε, δεν ξαναμιλήσαμε για το θέμα!
Ούτε κι εγώ είπα ποτέ για το ρολόι μου, αλλά, συχνά, το κοιτούσα με καχυποψία, από τότε.
Σε πείσμα κάθε δικαιολογίας, δεν έχασε ούτε δευτερόλεπτο, μέχρι που τέλειωσε η μπαταρία του.
Λίγες μέρες μετά, έδειχνα στην κοπελιά μου την είδηση, αναδημοσιευμένη, στις τελευταίες σελίδες του νέου τεύχους του περιοδικού "Αινίγματα του Σύμπαντος", διάσημου στο είδος του, τα χρόνια εκείνα.
Με κοίταξε ξανά με εκείνο το σφιγμένο βλέμμα της δυσπιστίας.
