κωπηλατώντας, ταξιδεύω μαζί με τη γαλέρα μου σε αχαρτογράφητα νερά, προσαράζω σε ξεχασμένα λιμάνια και συλλέγω θησαυρούς...
βλέπω πολλά, διαβάζω άλλα τόσα, καταγράφω ότι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και έχω μότο μου πως - το μονοπάτι της ζωής σ’ ένα γκρεμό τελειώνει
Κι οπού ‘χει στην ψυχή φτερά, τ’ ανοίγει και γλιτώνει!!!
τα νέα της γαλέρας λοιπόν...
«Τεράστια ελπίδα και παράδειγμα για την Ευρώπη» χαρακτήρισε τον ΣΥΡΙΖΑ ο Ετιέν Μπαλιμπάρ -ένας από τους γνωστότερους φιλοσόφους (αλλά και πολιτικός αγωνιστής) της Γαλλίας, καταγγέλλοντας παράλληλα τους θεσμούς ότι θέλουν να οδηγήσουν σε αποτυχία την «ελληνική απόπειρα δημοκρατίας» και σε συνθηκολόγηση τον ΣΥΡΙΖΑ, και να το κάνουν γρήγορα, για να μη γίνει παράδειγμα για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, ιδίως για τους Ισπανούς.
«H πολιτική σας είναι για μας, για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες που θέλουν μια άλλη Ευρώπη, μια πηγή θεμελιώδους ελπίδας» τόνισε, απευθυνόμενος στους 'Ελληνες ακροατές του, μιλώντας χθες το βράδυ στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, μαθητής του Λουί Αλτουσέρ, συγγραφέας πολλών βιβλίων και καθηγητής Πανεπιστημίων της Γαλλίας και των ΗΠΑ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια τεράστια ελπίδα και ένα παράδειγμα για την Ευρώπη» υπογράμμισε.
Η επιτυχία του, υποστήριξε, οφείλεται στο ότι υπερασπίζεται το έθνος, χωρίς να υιοθετεί αντιευρωπαϊκές ή ξενοφοβικές θέσεις, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη για την Ευρώπη να ξαναδημιουργήσει την πολιτική μέσα από την κρίση. «Ας μην "μασήσουμε" τις κριτικές μας και τις συζητήσεις μας, να υποστηρίξουμε όμως αυτό που γίνεται στην Ελλάδα» τόνισε ο Μπαλιμπάρ, που χαρακτήρισε «δύσκολη, σε καμιά περίπτωση όμως απελπιστική» την κατάσταση της χώρας.
Αναφερόμενος στο «ηθικό επιχείρημα» που επιβάλλει στους 'Ελληνες να πληρώσουν τα χρέη τους, ο κ. Μπαλιμπάρ υπογράμμισε την υποκρισία των Ευρωπαίων ηγετών που δεν λένε κουβέντα για το τεράστιο σκάνδαλο φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής στην Ευρώπη, αλλά και για τον τρόπο δημιουργίας του χρέους μέσω της διαφθοράς της ελληνικής ελίτ.
Η πολιτική των θεσμών είναι μια «επανάσταση από τα πάνω» τόνισε ο Γάλλος φιλόσοφος, χρησιμοποιώντας τη φόρμουλα του Μπίσμαρκ και του Μαρξ, μια «προληπτική αντεπανάσταση για να εξουδετερωθούν από πριν» οι αντιδράσεις των λαών. Ενώ, αναφερόμενος στο επίμαχο θέμα του ευρώ -σημειώνοντας «δεν λέω μην φεύγετε από το ευρώ»- υπογράμμισε ότι η προοπτική μιας χώρας εξαρτάται από την ανάπτυξη και από τις σχέσεις της με τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.
Υπενθύμισε σχετικά και την κλασική συζήτηση, που αντιπαρέθεσε, στον καιρό της, σταλινισμό και τροτσκισμό, γύρω από τη δυνατότητα «σοσιαλισμού σε μια και μόνη χώρα».
Από την άλλη αμφισβήτησε την άποψη του περιβάλλοντος Σόιμπλε ότι έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα για να αποφευχθεί μια κρίση λόγω Grexit, τονίζοντας ότι κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου σίγουρο.
Η Ευρώπη δεν έκανε τίποτα για να ρυθμίσει την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία και παραμένει επομένως σήμερα σε επικίνδυνο σημείο, που προσπαθεί να αποφύγει μετακυλίοντας το βάρος στην Ελλάδα, υποστήριξε. Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ στάθηκε στο φαινόμενο της "επιστροφής" του λαού, ως σημαίνοντος και ως πολιτικής ισχύος στο πολιτικό πεδίο, στην Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική, κάτι που, όπως είπε, ούτε οι νεοφιλελεύθεροι δεν μπορούν να αρνηθούν.
Γι' αυτό, οι κυρίαρχες ελίτ, επιτίθενται σε κάθε μορφή λαϊκής κυριαρχίας κατηγορώντας την ως «λαϊκιστική».
Οι ευρωπαϊκές ελίτ επιχειρούν να δαιμονοποιήσουν τον λαϊκισμό, για να ενοχοποιήσουν τις λαϊκές διεκδικήσεις τις κριτικές στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση.
Το αβυσαλλέο χάσμα των ελίτ και του λαού οδηγεί στην επανεμφάνιση των διεκδικήσεων για ισότητα και δικαιοσύνη, όπως ανέφερε. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο «λαϊκισμός» της αριστεράς και τελείως διαφορετικό ο «λαϊκισμός» της άκρας δεξιάς, που θέλει να αντικαταστήσει μια ολιγαρχία με μια άλλη και μια διαφθορά με μια άλλη, τόνισε.
Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία πέρυσι αιφνιδίασε σχεδόν όλους.
Ο ρωσικός στρατός συγκάλυψε τις ενέργειές του και τις αρνήθηκε - αλλά εκείνα τα "μικρά πράσινα ανθρωπάκια" που εμφανίστηκαν στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας ήταν μια κλασική περίπτωση της ρωσικής πρακτικής της στρατιωτικής εξαπάτησης - ή αλλιώς maskirovka.
Σε μια σχολή δοκίμων στα νότια προάστια της Μόσχας, ο υποστράτηγος Alexander Vladimirov σηκώνει δύο τεράστιους κόκκινους τόμους από τη βιβλιοθήκη του και τους χτυπάει στο τραπέζι.
"Η Θεωρία και η Επιστήμη του Πολέμου μου", λέει και ακτινοβολεί. "Είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το Πόλεμος και Ειρήνη του Λέοντα Τολστόι"!
Ο Vladimirov, αντιπρόεδρος του Κολλεγίου Στρατιωτικών Εμπειρογνωμόνων της Ρωσίας, είναι αυθεντία στη maskirovka - το σήμα κατατεθέν του ρωσικού πολέμου και μια λέξη που μεταφράζεται ως "κάτι μεταμφιεσμένο"
Το "Red Storm Rising",1986, του Τομ Κλάνσι είναι ένα από τα πλέον διάσημα μυθιστορήματα της ευρύτερης κατηγορίας των technothriller. Στο επίκεντρό του βρίσκεται η έκρηξη και η εξέλιξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, υπό τη μορφή μιας ευρείας κλίμακας συμβατικής αναμέτρησης μεταξύ του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας η οποία λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη. Καταλύτης είναι τρομοκρατική ενέργεια ισλαμιστών τρομοκρατών που καταστρέφουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο Νιζεβαρτόβσκ, κάτι που συνιστά βαρύτατο πλήγμα για τη Σοβιετική Ένωση, απειλώντας την οικονομία της με κατάρρευση σε όχι και τόσο μεγάλο βάθος χρόνου. Η ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφασίζει να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές του Περσικού Κόλπου, ωστόσο κάτι τέτοιο συνιστά πράξη πολέμου για το ΝΑΤΟ, οπότε και η απόφαση είναι ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία πρώτα πρέπει να διαρραγεί και στη συνέχεια να ηττηθεί στο πεδίο μάχης της Ευρώπης, προκειμένου να μην έχει τη δυνατότητα και τη θέληση να συνδράμει τις χώρες του Κόλπου. Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκινά μια maskirovka: μία ευρεία εκστρατεία παραπλάνησης/ αποπροσανατολισμού, που συνδυάζει κινήσεις φιλίας προς τη Δύση, όπως η απόσυρση κάποιων παλαιών υποβρυχίων, με βίαες ενέργειες – προβοκάτσιες, όπως μια βομβιστική επίθεση με θύματα παιδιά σχολικής ηλικίας στο Κρεμλίνο η οποία αποδίδεται σε έναν Δυτικογερμανό, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια «επίθεση αντιποίνων» από την ΕΣΣΔ, με την ελπίδα της αποφυγής της εμπλοκής του συνόλου των χωρών- μελών του ΝΑΤΟ. Η maskirovka, ως γενικότερο φαινόμενο/ στρατηγική της Ρωσίας, σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, αποτελεί μια μακρά και επιτυχή παράδοση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Ως έννοια, ουδόλως είναι ξένη στην ελληνική πολεμική τέχνη: χαρακτηριστικότατη είναι η περίπτωση του Δούρειου Ίππου, καθώς και το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο Βίας ο Πριηνεύς, ένας εκ των Επτά Σοφών της αρχαιότητας, κατά τη μακρά πολιορκία της πόλης του από τους Λυδούς, αφήνοντας ελεύθερα καλοθρεμμένα μουλάρια, τη στιγμή που στην πόλη στην πραγματικότητα υπήρχε έλλειψη τροφίμων, προκειμένου να δημιουργήσει στο στρατόπεδο των πολιορκητών την εικόνα επαρκών αποθεμάτων στην πολιορκημένη Πριήνη, με τελικό αποτέλεσμα τη λύση της πολιορκίας. Παρεμφερές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το στρατήγημα του Λυσάνδρου στους Αιγός Ποταμούς, με αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό και τη συντριβή του ανώτερου Αθηναϊκού στόλου, ενώ αντίστοιχα τεχνάσματα χρησιμοποίησε πολλές φορές και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, κατά την Ελληνική Επανάσταση, όπως στα Δερβενάκια, όταν έβαζε τους άνδρες του να ανάβουν τη νύχτα πολλές φωτιές δημιουργώντας στα οθωμανικά στρατεύματα την εντύπωση ότι διέθετε κατά πολύ ανώτερη αριθμητικά δύναμη από ό,τι στην πραγματικότητα. Η εν λόγω τέχνη, δεν είναι υπερβολή η χρήση του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού, όπως προκύπτει από τη μελέτη της, βρίσκεται στο επίκεντρο πρόσφατης ανάλυσης του BBC, με τίτλο «πώς η Ρωσία ξεγελά τους εχθρούς της» (How Russia outfoxes its enemies), με αφορμή την ουκρανική κρίση και την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσικής Ομοσπονδία, η οποία αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τους πάντες. "Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις “μεταμφίεσαν” τις ενέργειές τους και τις αρνήθηκαν- αλλά αυτοί οι “μικροί πράσινοι άνδρες” που εμφανίστηκαν στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας αποτελούσαν μια χαρακτηριστική περίπτωση της ρωσικής πρακτικής στρατιωτικής παραπλάνησης- maskirovka» αναφέρει η συντάκτης, Λούσι Ας, στο κείμενό της. Ο στρατηγός Alexander Vladimirov, συγγραφέας της "Θεωρίας και Επιστήμης του Πολέμου", τρεις φορές μεγαλύτερη σε όγκο από το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι, όπως επισημαίνει ο ίδιος, θεωρείται γκουρού της maskirovka, που μεταφράζεται ακριβώς ως κάτι "μασκοφορεμένο". "Από τη στιγμή που γεννήθηκε ο άνθρωπος, άρχισε να αγωνίζεται", λέει. "Όταν άρχισε να κυνηγάει, έπρεπε να βάφεται με διαφορετικά χρώματα για να μην τον φάνε οι τίγρεις. Από εκείνο το σημείο και μετά η maskirovka ήταν μέρος της ζωής του. Όλη η ανθρώπινη ιστορία μπορεί να παρουσιαστεί ως η ιστορία της παραπλάνησης και εξαπάτησης". Ο Vladimirov παραθέτει αφειδώς αποσπάσματα από τον Ρωμαίο στρατηγό Frontinus και τον αρχαίο Κινέζο φιλόσοφο Sun Tzu, ο οποίος περιέγραψε τον πόλεμο ως ένα αιώνιο μονοπάτι πονηριάς. Αλλά είναι η Ρωσία, μου λέει, με αναμφισβήτητη υπερηφάνεια, που με την πάροδο των αιώνων έχει πραγματικά τελειοποιήσει αυτές τις τεχνικές. Σε μελέτη του US Army Russian Institute, η maskirovka περιγράφεται ως εξής: "ο ρώσικος όρος maskirovka- συνήθως μεταφράζεται ως καμουφλάζ/παραλλαγή, αντιπροσωπεύει ένα πλήρες σύστημα μέτρων σχεδιασμένων να παραπλανούν και να μπερδεύουν τον εχθρό, και να μειώνουν την αποτελεσματικότητα των μέσων αναγνώρισής του, αποτελώντας μια απάντηση στην πρόκληση της τεχνολογίας». Οι αρχές της maskirovka Ο ταγματάρχης Κίτινγκ στη μελέτη του περιγράφει τις σοβιετικές αρχές της κάλυψης/ απόκρυψης/ παραπλάνησης ως εξής: δραστηριότητα, πειστικότητα/ αληθοφάνεια, συνέχεια και ποικιλία. Ως δραστηριότητα ορίζεται η "αξιόπιστη εφαρμογή ολόκληρου του συνόλου μέτρων που στοχεύουν στην παραπλάνηση του εχθρού, σε σχέση με τις προθέσεις των δυνάμεων κάποιου". Η αληθοφάνεια/ πειστικότητα σημαίνει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να εμφανίζονται πειστικά στα μάτια του εχθρού, προκαλώντας την εντύπωση του «αληθινού», από πλευράς έκτασης, χρονικής στιγμής και χώρου. Η "συνέχεια" ακριβέστερα, ο συνεχής χαρακτήρας, απαιτεί τη συνεχή και σωστά προγραμματισμένη από άποψης χρόνου εκτέλεση των μέτρων απόκρυψης/ εξαπάτησης: τα "υλικά", κυριολεκτικά ή μεταφορικά, πρέπει να ανανεώνονται τακτικά. Η τελική αρχή είναι αυτή της ποικιλίας, η οποία σημαίνει την αποφυγή της εμφάνισης ενός μοτίβου στην χρήση και εφαρμογή μέτρων κάλυψης/ απόκρυψης. Με απλά λόγια, η ποικιλία σημαίνει την αποφυγή της επανάληψης της χρήσης των ίδιων τεχνικών και μέσων. Στην ανάλυση του BBC, ως βασικά στοιχεία της maskirovka αναφέρονται τα εξής: έκπληξη, καμουφλάζ/ παραλλαγή, ελιγμοί/ ενέργειες με σκοπό την παραπλάνηση, απόκρυψη, χρήση μέσων εξαπάτησης, όπως ομοιώματα οχημάτων κλπ και εσκεμμένη παραπληροφόρηση. Όπως σημειώνεται, κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ προσεγμένες, συνδυάζοντας την αλήθεια με το ψέμα για να παράξουν μία "είδηση" που φαίνεται αξιόπιστη. Αλλά ακόμα και μια τελείως εξωπραγματική ιστορία μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και αβεβαιότητα. Η Μάχη του Κουλίκοβο, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η maskirovka Ένα εκ των χαρακτηριστικότερων παραδειγμάτων είναι η Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, όταν ο πρίγκιπας Dmitry Donskoy, και 50.000 πολεμιστές βρέθηκαν απέναντι στον Μογγόλο Khan Mamai. και τους 150.000 Τάταρους και Μογγόλους πολεμιστές του. Ήταν η πρώτη φορά που οι Σλάβοι πολεμούσαν ως ενωμένος στρατός- η Ρωσία εναντίον της Χρυσής Ορδής. "Η μάχη ήταν πολύ σκληρή, αλλά στο τέλος θριαμβεύσαμε χάρη σε μια δύναμη που είχε κρυφτεί στο δάσος. Επιτέθηκαν μανιασμένα και απρόσμενα, και οι αιφνιδιασμένοι Τάταροι τράπηκαν σε φυγή" σημειώνει ο στρατηγός Βλαντιμίροφ. Το Κουλίκοβο ήταν μόνο η αρχή. Ο Alexander Vladimirov αναφέρει μερικά πιο πρόσφατα παραδείγματα, όπως τον Αύγουστο του 1944, Ιάσιο- Κισινέβ, με δεκάδες ψεύτικα άρματα μάχης και ολόκληρες μεραρχίες να στέλνονται σε παραπλανητικές κατευθύνσεις για να εξαπατηθούν οι Γερμανοί. Και αυτό μετά την επιχείρηση Μπαγκρατιόν στη Λευκορωσία, που είχε επιφέρει βαρύ πλήγμα στη Βέρμαχτ. "Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να μην πάρουν τον εύκολο δρόμο, αλλά πήγαν μέσα από τους βάλτους. Έτσι χτύπησαν τα μετόπισθεν των γερμανικών δυνάμεων...σε ολόκληρη την Μπαγκρατιόν υπήρξαν τεράστια παραδείγματα maskirovka, τα οποία περιελάμβαναν χιλιάδες άρματα μάχης και στρατιώτες. Μετά από αυτό ο πόλεμος είχε πρακτικά τελειώσει" Από 117 μεραρχίες και έξι ταξιαρχίες, οι μισές καταστράφηκαν και οι υπόλοιπες υπέστησαν βαρύτατες απώλειες. Συνολικά, οι απώλειες για τις δυνάμεις του Άξονα εκτιμάται ότι ανήλθαν σε περίπου μισό εκατομμύριο άνδρες. Μελετώντας την εφαρμογή της maskirovka στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ταγματάρχης Κίτινγκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ρώσος στρατιώτης "είχε, και πιθανότατα έχει ακόμα, πλεονέκτημα απέναντι στον Δυτικό αντίπαλό του. Κάποιοι παρατηρητές έχουν συμπεράνει ότι οι Ρώσοι διαθέτουν ένα ένστικτο για τη χρήση καμουφλάζ, κάλυψης/ απόκρυψης, για να κρύβονται οι ίδιοι και οι δραστηριότητές τους. Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανός στρατηγός είχε παρατηρήσει ότι “ο Ρώσος πεζικάριος ήταν άριστος στην οχύρωση θέσεων μάχης. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πόσο γρήγορα εξαφανιζόταν στο έδαφος και κάλυπτε τη θέση του. Οι Ρώσοι στρατιώτες ενστικτωδώς χρησιμοποιούν το περιβάλλον τους, έτσι ώστε να είναι δύσκολος ο εντοπισμός τους". Κρίση των πυραύλων στην Κούβα και Ψυχρός Πόλεμος Ιδιαίτερη μνεία στη ρωσική χρήση της maskirovka, σε σχέση με την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα/1962 κάνει η CIA, σε ειδική ανάλυσή της. "Από τη σύλληψή της, η σοβιετική επιχείρηση περιελάμβανε περίτεχνες προσπάθειες διάψευσης και παραπλάνησης. Η τέχνη της απόκρυψης από τις ΗΠΑ πληροφοριών για την ανάπτυξη των πυραύλων και της παραπλάνησης των Αμερικανών διαμορφωτών πολιτικής για τις προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η βάση του παράτολμου εγχειρήματος του Νικίτα Χρουστσόφ" αναφέρεται στην έκθεση, όπου υπογραμμίζεται ότι η ανάλυση των σχετικών δραστηριοτήτων από αποχαρακτηριστιμένα αμερικανικά, ρωσικά και κουβανικά αρχεία επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων που μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση και αντιμετώπιση των προσπαθειών παραπλάνησης ενός αυξανόμενους αριθμού αντιπάλων στον σύγχρονο κόσμο. "Η Μόσχα πάντα είχε μια κλίση προς τη γνωστή στη ρωσική γλώσσα ως maskirovka. Βασικός πυλώνας της είναι το να εμποδιστεί ένας αντίπαλος από το να ανακαλύψει τις ρωσικές προθέσεις, εξαπατώντας τον σχετικά με τη φύση, έκταση και τον συγχρονισμό μιας επιχείρησης. Η maskirovka καλύπτει ένα μεγάλο εύρος εννοιών, από την παραπλάνηση στο επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού μέχρι το καμουφλάζ σε επίπεδο μονάδας. Τα ρωσικά στρατιωτικά εγχειρίδια υποδεικνύουν ότι η maskirovka αντιμετωπίζεται ως μια επιχειρησιακή τέχνη, που πρέπει να τελειοποιείται από καθηγητές στρατιωτικής επιστήμης και αξιωματικούς που ειδικεύονται σε αυτόν τον τομέα» σημειώνεται στην έκθεση, όπου επίσης συμπληρώνεται ότι ο σοβιετικός στρατός είχε αξιοποιήσει την παραπλάνηση ευρείας κλίμακας και πριν την κρίση των πυραύλων πολύ πιο συχνά και με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από οποιονδήποτε άλλον στρατό. Επίσης, τονίζεται η χρήση εκτεταμένης maskirovka το 1968, πριν την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, καθώς και η εκπαίδευση ξένων στρατών πάνω στις ίδιες αρχές, περιλαμβανομένων των δυνάμεων του Βορείου Βιετνάμ πριν την Επίθεση του Τετ/1968 και του αιγυπτιακού στρατού πριν τη διάβαση της Διώρυγας του Σουέζ το 1973. Σε έγγραφο απόφασης του Λευκού Οίκου με την υπογραφή του Ρόναλτ Ρίγκαν (1983) γίνεται λόγος για ανάπτυξη μιας στρατηγικής maskirovka από την ΕΣΣΔ η οποία περιλαμβάνει τη χρήση παραλλαγής, απόκρυψης και παραπλάνησης, σε αμυντικά προγράμματα και κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. "Ορίζουν τη maskirovka ως ένα σετ μέτρων με σκοπό την παραπλάνηση ή τον αποπροσανατολισμό του εχθρού σε σχέση με τις σοβιετικές δυνατότητες στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, τις ενέργειές τους και τις προθέσεις τους...ένα σοβιετικό διευθυντήριο στρατηγικής maskirovka έχει στηθεί...επιπλέον οι Σοβιετικοί έχουν στήσει ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των δυτικών επιχειρήσεων συλλογής σημάτων και οπτικών δεδομένων. Οι Σοβιετικοί μπορεί να προσπαθούν να παραπλανήσουν τη Δύση σχετικά με την πρόθεση και τον σκοπό βασικών πολιτικών τους, όπως στον έλεγχο των εξοπλισμών. Αρκετές πρόσφατες ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι το σοβιετικό πρόγραμμα maskirovka έχει σημειώσει απρόσμενες επιτυχίες και ότι εισέρχεται σε μια νέα, βελτιωμένη φάση" Η maskirovka στην Κριμαία Η έκπληξη αποτελεί βασικό συστατικό της maskirovka. Οι "άγνωστης ταυτότητας" δυνάμεις που κατέλαβαν την Κριμαία τον Φεβρουάριο του 2014 σίγουρα τα κατάφεραν πολύ καλά από αυτή την άποψη. Όπως αναφέρεται στην ανάλυση του BBC, ο Pyotr Shelomovskiy, Ρώσος φωτορεπόρτερ, ήταν εκεί όταν κατέφθασαν, έχοντας φτάσει στην Κριμαία μετά τη φυγή του φιλορώσου προέδρου Viktor Yanukovych. Στις 24 Φεβρουαρίου είδε ντόπιους φιλορώσους ακτιβιστές να στήνουν ένα μικρό οδόφραγμα στην πλατεία μπροστά στη βουλή. "Άρχισαν να φτιάχνουν τσάι και να προσφέρουν ποτά. Σε κάποιους δημοσιογράφους, εμού περιλαμβανομένου, επετράπη να τραβήξουν φωτογραφίες και νομίζαμε ότι είχαμε τελειώσει για τη νύχτα. Έτσι νόμιζε, τουλάχιστον. Αλλά τις πρώτες πρωινές ώρες, στρατιωτικά φορτηγά χωρίς διακριτικά κατέφθασαν, γεμάτα με βαριά οπλισμένους άνδρες. Διέταξαν τους διαδηλωτές να πέσουν μπρούμυτα στο έδαφος – μέχρι που διαπίστωσαν ότι ανήκαν στην ίδια πλευρά. Μετά, τους έβαλαν να κουβαλήσουν πυρομαχικά στη βουλή. Ο Pyotr Shelomovskiy άκουσε την ιστορία το πρωί. Οι ίδιοι δεν είχαν καταλάβει ακριβώς τι συνέβαινε. Οι στρατιώτες που έφτασαν μέσα στη νύχτα, λες και κατέφθασαν με κάποιο είδους μαγείας, χωρίς διακριτικά στις χακί στολές τους, σύντομα κατονομάστηκαν "μικροί πράσινοι άνδρες", ή, σε ελεύθερη απόδοση, "εξωγήινοι" "Ξέρουμε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν των ρωσικών ειδικών δυνάμεων. Αλλά ουδείς το έλεγε ανοιχτά τότε" προσθέτει ο Pyotr Shelomovskiy Η άρνηση/διάψευση αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο της maskirovka. Σε συνέντευξη Τύπου εκείνες τις ημέρες ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν απέφυγε με χαρακτηριστική άνεση αμήχανες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προέρχονταν τα στρατεύματα. "Υπάρχουν πολλές στρατιωτικές στολές. Πάτε σε ένα μαγαζί, θα βρείτε μία" ήταν μια απάντησή του. Ερωτηθείς εάν επρόκειτο για Ρώσους στρατιώτες, ο πρόεδρος απάντησε ότι ήταν άνδρες από τοπικές πολιτοφυλακές/δυνάμεις αυτοάμυνας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η ενσωμάτωση της Κριμαίας επικυρωνόταν από τη ρωσική βουλή. H maskirovka είχε εξυπηρετήσει τον σκοπό της, να κρατήσει τον εχθρό σε καθεστώς αβεβαιότητας- να τον αναγκάσει να μαντεύει αντί να γνωρίζει με σιγουριά. Ο υποστράτηγος Gordon "Skip" Davis, υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις και τις πληροφορίες στο στρατιωτικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, παραδέχεται ότι χρειάστηκε αρκετός χρόνος στον ίδιο και στους συναδέλφους του για να καταλάβουν το "μέγεθος και την κλίμακα" της ενίσχυσης των στρατευμάτων, την οποία "αρνούνταν συνεχώς οι Ρώσοι". Αλλά αν το ΝΑΤΟ αιφνιδιάστηκε, η ιστορικός και δημοσιογράφος Anne Applebaum δεν αιφνιδιάστηκε. "Κατάλαβα αμέσως περί τίνος επρόκειτο, διότι μου θύμισε το 1945. Φαινόταν τόσο οικείο", λέει. Άλλο ένα παράδειγμα είναι και το παρακάτω Τον Αύγουστο, η ρωσική τηλεόραση έδειξε πλάνα με νερό και βρεφικές τροφές να φορτώνονται σε φορτηγά που κατευθύνονταν προς την εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας. Η ρωσική κυβέρνηση το ονόμασε ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά πολλοί ήταν κάτι παραπάνω από λίγο καχύποπτοι. Το ΝΑΤΟ είχε ήδη πολλές πληροφορίες σχετικά με τις ρωσικές δυνάμεις αεράμυνας και πυροβολικού που κινούνταν στην Ουκρανία. Ο Ταγματάρχης Davis αποκαλεί την πρώτη συνοδεία "ένα θαυμάσιο παράδειγμα maskirovka." επειδή δημιούργησε κάτι σαν καταιγίδα στα μέσα ενημέρωσης. Τα τηλεοπτικά συνεργεία ακολούθησαν με κομμένη την ανάσα τη συνοδεία, προσπαθώντας να μάθουν τι πραγματικά υπήρχε μέσα στα πράσινα φορτηγά του στρατού που είχαν ξαναβαφτεί βιαστικά λευκά. Ήταν αυτή μια κλασική επιχείρηση δούρειου ίππου; Και θα επέτρεπαν οι ουκρανικές αρχές τη συνοδεία; "Όλο αυτό το διάστημα σε άλλα σημεία διέλευσης των συνόρων που ελέγχονταν από τους Ρώσους - όχι από τους Ουκρανούς - εξοπλισμός, προσωπικό και στρατεύματα περνούσαν στην Ανατολική Ουκρανία", λέει ο Davis. Θεωρεί τη φάλαγγα ως έναν έξυπνο "αντιπερισπασμό ή αντιπερισπασμό". Η ομίχλη του πολέμου δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει - είναι κάτι που μπορεί να κατασκευαστεί. Σε αυτή την περίπτωση τα δυτικά μέσα ενημέρωσης εξαπατήθηκαν, αλλά και τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν επίσης εργαστεί σκληρά για να δημιουργήσουν ομίχλη.
Θέλω με το παρόν άρθρο να αποτίσω φόρο τιμής σε έναν μεγάλο αγωνιστή και δικό μας άνθρωπο τον Έλληνα μετανάστη Λούη Τίκα που ηγήθηκε της μεγαλύτερης απεργίας στην ιστορία των ΗΠΑ και δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο στο Κολοράντο.
Ο Λούης Τίκας/Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης, Έλληνας μετανάστης από την Κρήτη, που δολοφονήθηκε στις 20 Απριλίου του 1914, στη μεγάλη εκείνη Σφαγή του Λάντλοου/Laddlow στο Κολοράντο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια συγκλονιστικής εργατικής απεργίας στα ορυχεία.
Η μνήμη του είναι ακόμα ζωντανή στα αμερικανικά συνδικάτα.
Το ελληνικό όνομα του Τίκα ήταν Ηλίας Σπαντιδάκης.
Γεννήθηκε στην Λούτρα Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος.
Και το 1906 σε ηλικία 20 χρόνων μετανάστευσε στην Αμερική, όπου βρέθηκε στο Denver του Colorado κοντά στους συγγενείς του που δούλευαν στα ορυχεία χαλκού των Rockefeller.
Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του.
Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν.
Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Colorado.
Εδώ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων.
Εγκαταστάθηκε στο Denver κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Πουέμπλο καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα.
Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μάρκετ του Denver, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown.
Την εποχή εκείνη στο Denver ζούσαν 240 Έλληνες.
Το καφενείο βρισκόταν απέναντι στα τοπικά γραφεία των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies).
Ο Τίκας, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα.
Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies.
Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!).
Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.
Έτσι κι αλλιώς, ο Λούης Τίκας αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα.
Σε φωτογραφίες που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Denver, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι, κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα, που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.
Ευαίσθητος άνθρωπος εντυπωσιάζεται από τις μεσαιωνικές συνθήκες των ορυχείων.
Ήταν συνειδητός ριζοσπάστης.
Οι εργάτες του Κολοράντο βρίσκονταν στο έλεος των εταιριών και των αφεντικών.
Την εποχή που ο Λούης Τίκας έφτασε στο Denver, το μεγάλο αφεντικό ήταν ο Λεωνίδας Σκλήρης, από τη Σπάρτη, ένα είδος εργατοπατέρα που έλεγχε τους Έλληνες εργάτες όχι μόνο στο Κολοράντο αλλά στη Γιούτα και τη Νεβάδα.
Τους εύρισκε δουλειά στα ορυχεία με συνθήκες μεσαιωνικές και αμοιβές χειρότερες από των άλλων εθνοτήτων.
Οι "Έλληνες του Σκλήρη" εργάζονταν για $1,75 την ημέρα ενώ οι Γερμανοί και οι Ουαλοί έπαιρναν $2,50.
Η κατάσταση στα ορυχεία ήταν όντως μεσαιωνική.
Τα ημερομίσθια ήταν τόσο χαμηλά ώστε πολλές οικογένειες ικανοποιούνταν με τις "αποζημιώσεις θανάτου" που έφταναν τα εφτακόσια δολάρια (χώρια το φέρετρο των είκοσι δολαρίων).
Ανάμεσά τους δούλευαν 350 περίπου Έλληνες.
Η δουλειά τους ήταν πολύ σκληρή, με αποτέλεσμα σε δυο χρόνια να υπάρχουν 13 θάνατοι Ελλήνων και πολλοί τραυματισμοί.
Στο διάστημα 1910-1913 πάνω από 600 ανθρακωρύχοι είχανε χάσει τη ζωή τους μέσα στις στοές, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες.
Δωδεκάωρη εργασία και πολύ χαμηλά μεροκάματα συν το ό,τι τα σπίτια που έμεναν και τα καταστήματα που ψώνιζαν ανήκαν στην Εταιρία των ορυχείων που κοστολογούσε τα προϊόντα 25% ακριβότερα από τις τιμές της αγοράς και οι εργάτες δεν μπορούσαν να ψωνίσουν από αλλού γιατί τους πλήρωνε με κουπόνια ανταλλάξιμα μόνο στα δικά της καταστήματα.
Έτσι ο Τίκας δεν άργησε να στραφεί στον αγώνα για καλύτερες συνθήκες ζωής.
Το 1912 ο Λούης Τίκας κλείνει το καφενείο και βρίσκεται στα ορυχεία του Φρέντερικ, τα πιο σκληρά ορυχεία του Κολοράντο, τα ονομαζόμενα και σκλαβοπάζαρα.
Στις 19 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου βρίσκεται επικεφαλής 63 Ελλήνων που κατεβαίνουν σε απεργία, όπου ακολουθούν και οι υπόλοιποι εργάτες.
Τότε αναδεικνύεται η ηγετική του φυσιογνωμία, κερδίζει την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του, που αναζητούσαν τρόπους να απαλλαγούν από εργατοπατέρες τύπου "Σκλήρη" και εκτός από τη μαχητικότητα του, έχει και το προσόν των γραμματικών γνώσεων (λέγεται ότι πριν μεταναστεύσει στην Αμερική πέρασε για 1 χρόνο από τη Νομική της Αθήνας) και της άπταιστης γνώσης των αγγλικών.
Η απεργία σαν πυρκαγιά αρχίζει να εξαπλώνεται και σε άλλα ορυχεία και στις 23 Σεπτεμβρίου του 1913 ξεκινά η μεγάλη απεργία στην πόλη Laddlow όπου υπήρχαν 13.000 ανθρακωρύχοι.
Ο Λούης Τίκας δεν ανεχόταν την εκμετάλλευση και την αδικία.
Ήρθε σε επαφή με την Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής/United Mine Workers of America, άρχισε να περιοδεύει στις ανθρακοφόρες περιοχές του Ντένβερ και του Πουέμπλο και να συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία για ατυχήματα και τραυματισμούς την περίοδο 1912-13.
Επίσης, για την πολιτική των εταιριών και τη συμπεριφορά των υπευθύνων.
Ενημερώνει πως αν οι συνθήκες δεν αλλάξουν θα ξεκινήσει "βιομηχανικός πόλεμος", όπως τον ονομάζει.
Ο Τίκας σύντομα αποκτά την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και εξελίσσεται σε ηγετική μορφή.
Ο "Λούης ο Έλληνας/Louis the Greek" ή ο "Λίο ο Κρητικός/Leo the Cretan", όπως τον αποκαλούσαν έγινε θρύλος.
Όμως, οι εταιρίες που ανήκαν κυρίως στον Τζον Ροκφέλερ δεν υποχωρούν.
Τουναντίον καιροφυλακτούν να τον πλήξουν.
Οι απεργοί όμως δεν πτοήθηκαν.
Έστησαν σκηνές στην περιοχή σε στρατηγικό σημείο, ώστε να εμποδίζουν τους απεργοσπάστες να μπουν στα ορυχεία.
Τον Οκτώβριο, ο καταυλισμός των απεργών λειτουργούσε σαν πόλη: πεντακόσιοι άνδρες,
τριακόσιες πενήντα γυναίκες,
τετρακόσια πενήντα παιδιά,
ελληνικός φούρνος,
ελληνικό καφενείο.
Τα κυριότερα αιτήματα των απεργών του Laddlow ήταν τα παρακάτω-
-. Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι
-. Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας.
-. Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους.
-. Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία.
-. Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Επικεφαλής της απεργίας ήταν ο Τζον Λόζον και ο Λούης Τίκας, που είχε μια ομάδα στήριξης από Κρητικούς, μερικοί από τους οποίους είχαν πάρει μέρος στις απεργίες του Μπίνγκαμ στη Γιούτα. Στις αρχές της απεργίας, η εταιρεία για να την καταπνίξει προέβη σε έξωση των απεργών από τα οικήματα, στα οποία τους στέγαζε και προσέλαβε απεργοσπάστες.
Υπήρξε όργιο εγκάθετων,
προβοκάτσιες (μπήκε φωτιά στο κτίριο δίπλα στο πηγάδι του ορυχείου), συλλήψεις και φυλακίσεις.
Η εταιρεία προσέλαβε και το Πρακτορείο Ντετέκτιβ "Μπάλντουιν-Φελτς", προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία.
Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σ' όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών.
Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς,
ελεύθερους σκοπευτές,
πράκτορες,
επαγγελματίες προβοκάτορες.
Αλλά οι απεργοί δεν υποχώρησαν ούτε τότε, ακόμη και όταν οι Rockefeller έστειλαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο το οποίο έφερε πολυβόλο και οι εθνοφρουροί το αποκαλούσαν Death Special.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί.
Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος.
Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν.
Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Laddlow για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.
Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου.
Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης.
Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν με δικό τους προσωπικό την Εθνοφρουρά.
Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών.
Ηταν η αφορμή για να ξεκαθαριστεί μια και καλή η κατάσταση.
Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Laddlow, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ.
Οι συγκρούσεις ήταν βιαιότατες.
Τότε η οικογένεια Rockefeller υπέβαλε το αίτημα να ντυθούν με στολές της εθνοφρουράς δικά της, έμπιστα πρόσωπα, αποφασισμένα αν χρειαστεί να ρίξουν στο ψαχνό.
Ο κυβερνήτης το αποδέχθηκε και αυτό, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησης της εθμοφρουράς επί μακρόν στο πεδίο της μάχης.
Ήταν φανερό ότι στις 20 Απριλίου 1914 η εθνοφρουρά θα εισέβαλε και θα εκκένωνε τον καταυλισμό των απεργών.
Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και οι περισσότεροι κοιμούνταν αφού την προηγούμενη γιόρταζαν το ελληνικό Πάσχα.
Οι πιστολάδες της εταιρίας απαίτησαν από τον Λούη Τίκα να τους παραδώσει δύο Ιταλούς συνδικαλιστές.
Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.
Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή, μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Το Κολοράντο αποτελούσε μέρος της Άγριας Δύσης.
Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους.
Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μαίρη Χάρρις, γνωστής και ως Mother Jones, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από σφαίρες και από ασφυξία, ενώ ένα αγοράκι δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε να σώσει το γατάκι του.
Σύμφωνα με την Mother Jones οι πιστολάδες είχαν καταναλώσει πολύ ουίσκι από το κοντινό σαλούν και βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση.
Τα επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε "σφαγή του Laddlow"
Ο Τίκας με απαράμιλλο θάρρος, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ/Karl Linderfeld κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο.
Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του.
Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα.
Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα.
Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον σε οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα.
Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.
Μετά τη σφαγή στο Laddlow,τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ' άκρου εις άκρον στη χώρα!
Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς.
Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο.
Οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Κολοράντο έλαβαν τεράστιες διαστάσεις.
Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με "όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα" και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες.
Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε απ' τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.
Η κατάσταση πια ήταν εκτός ελέγχου και ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον.
Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους.
Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες.
Στο περιοδικό "The Masses" ο αρθρογράφος Μαξ Ίστμαν δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Κολοράντο.
Το συνόδευε η εικονογράφηση του επίσης γνωστού ζωγράφου Τζον Φρεντς Σλόαν.
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε τους 400 απεργούς που συνελήφθησαν, τους 332 από αυτούς που παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο Τζον Λόουσον, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Κολοράντο αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα – ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί – και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Λίντερφελντ, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα.
Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.
Η μνήμη του Τίκα
Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ.
Τελικά η ιστορία αυτή πήγαινε να ξεχαστεί και την επανάφερε στο προσκήνιο ο μεγάλος τροβαδούρος Woody Guthrie (το καλλιτεχνικό πρότυπο του Bob Dylan) που γύριζε με την κιθάρα του όλη την Αμερική τραγουδώντας σε πόλεις χωριά και εργοστάσια τραγούδια με στίχους πολιτικού περιεχομένου,
όταν το 1944 έγραψε το περίφημο "the Ludlow Massacre" που γνώρισε μεγάλη επιτυχία
Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.
Επίσης ο ποιητής Ντέιβιντ Μέισον έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: "Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας", όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.
Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.
Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Frank Manning στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Laddlow, έγραψε το τραγούδι "Λούης Τίκας", που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό Woody Guthrie
Το τραγούδησε στις ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται στο Laddlow από την Ένωση Ανθρακωρύχων και το 2007 το τραγούδησε και στην Ελλάδα.
Σήμερα το Laddlow είναι μια πόλη-φάντασμα.
Στον χώρο της σφαγής, έχει στηθεί μεγαλόπρεπες μνημείο από γρανίτη στη μνήμη των θυμάτων.
Ο σίδηρος είναι ένα μέταλλο απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία των επιμέρους συστημάτων του οργανισμού.
Τον βρίσκουμε σε μεγάλες ποσότητες στο κόκκινο κρέας, στα όσπρια, στο κακάο, στο σπανάκι και σε ορισμένα θαλασσινά.
Ο σίδηρος είναι βασικό συστατικό της αιμοσφαιρίνης, της πρωτεΐνης του αίματος που μεταφέρει το οξυγόνο σε ολόκληρο το σώμα.
Ένας ενήλικας άνδρας χρειάζεται κατά μέσο όρο 7 mg σιδήρου ημερησίως, ενώ μια ενήλικη γυναίκα 11 mg ημερησίως.
Είναι δυνατό να πάρουμε τις ποσότητες αυτές από τη διατροφή μας, εάν βέβαια γνωρίζουμε ποιες τροφές είναι οι καλύτερες πηγές σιδήρου, πώς διαφέρουν μεταξύ τους τα δύο είδη σιδήρου (αιμικός και μη αιμικός σίδηρος) και πώς επιτυγχάνουμε μέγιστη απορρόφηση του σιδήρου.
Η έλλειψη σιδήρου οδηγεί στην εκδήλωση της αναιμίας.
Όλες οι γυναίκες που έχουν φτάσει σε αναπαραγωγική ηλικία, δηλαδή έχουν πλέον περίοδο, πρέπει να γνωρίζουν ποια είναι η σχέση του πολύτιμου μετάλλου με την έμμηνο ρύση.
Σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Διαταραχών του Σιδήρου (IDI), κατά την έμμηνο ρύση χάνονται σημαντικές ποσότητες αίματος από το σώμα και μαζί με αυτό χάνεται και πολύτιμος σίδηρος.
Το εγγενές ρυθμιστικό σύστημα του γυναικείου οργανισμού φροντίζει ώστε η απορρόφηση σιδήρου που λαμβάνεται από τις τροφές να αυξάνεται κατά τις ημέρες της περιόδου.
Ο τυπικός ρυθμός απορρόφησης του 1 mg αυξάνεται σε 1.5-3 mg την ημέρα για να αντισταθμιστεί η απώλεια αίματος.
Η αυξημένη ροή περιοδου ονομάζεται μη φυσιολογική κολπική αιμορραγία (AUB).
Η μακρόχρονη μη φυσιολογική κολπική αιμορραγία (υπέρμετρη μηνορραγία), όπου η περίοδος διαρκεί έως και δύο εβδομάδες, και η ακανόνιστη αιμορραγία (μητρορραγία) μπορεί τελικά να οδηγήσει στην αναιμία εάν η απώλεια σιδήρου δεν αντισταθμιστεί με την αυξημένη πρόσληψη σιδήρου.
Η έλλειψη σιδήρου είναι ένα αρκετά συχνό φαινόμενο που πλήττει κυρίως τις γυναίκες.
Ο σίδηρος είναι απαραίτητος για την παραγωγή αιμοσφαιρίνης, η οποία βοηθά τα ερυθρά αιμοσφαίρια να μεταφέρουν το οξυγόνο σε ολόκληρο το σώμα μας.
Χωρίς αυτήν την πολύτιμη πρωτεΐνη, κάθε όργανο του σώματος υπολειτουργεί.
Δείτε ποια είναι τα 8 βασικότερα συμπτώματα της έλλειψης σιδήρου.
1. Κόπωση
Η έλλειψη σιδήρου έχει σαν αποτέλεσμα τη μειωμένη παροχή οξυγόνου στους ιστούς κι έτσι το σώμα στερείται πολύτιμη ενέργεια.
Η κόπωση συνήθως συνδυάζεται με το αίσθημα αδυναμίας, την ευερεθιστότητα και την έλλειψη συγκέντρωσης.
2. Χλωμό πρόσωπο
Η αιμοσφαιρίνη είναι αυτή που δίνει το κόκκινο χρώμα στο αίμα. Έτσι, η επιδερμίδα μοιάζει ροδαλή και υγιής.
Η έλλειψη σιδήρου είναι πιο εμφανής στα άτομα με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, όμως ακόμη και στα άτομα με πιο σκούρα επιδερμίδα το χρώμα στο εσωτερικό των χειλιών, τα ούλα και το κάτω βλέφαρο μπορεί να φανερώσει την έλλειψη.
3. Δύσπνοια
Η μειωμένη ροή οξυγόνου στο σώμα πυροδοτεί τη συνεχή δύσπνοια ακόμη κι αν παίρνουμε βαθιές αναπνοές.
Το σύμπτωμα είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό αν εκδηλώνεται τις ώρες χαλάρωσης και ξεκούρασης.
4. Ταχυπαλμία
Η έλλειψη σιδήρου μπορεί να επιδεινώσει ένα καλά κρυμμένο πρόβλημα στην καρδιά.
Η καρδιά πρέπει να κουραστεί διπλά λόγω της μειωμένης ροής οξυγόνου, με αποτέλεσμα τις αρρυθμίες ή την ταχυπαλμία.
5. Νευρικότητα στα κάτω άκρα
Περίπου το 15% των ατόμων που πάσχουν από το λεγόμενο Σύνδρομο Ανήσυχου Ποδιού παρουσιάζουν έλλειψη σιδήρου.
Όσο χαμηλότερα είναι τα επίπεδα σιδήρου, τόσο πιο έντονο είναι το σύμπτωμα.
6. Πονοκέφαλος και ημικρανία
Όταν υπάρχει έλλειψη σιδήρου, το σώμα μας δίνει αυτόματα «προτεραιότητα» στον εγκέφαλο, παρέχοντας εκεί τη μεγαλύτερη ποσότητα οξυγόνου σε σύγκριση με τα άλλα όργανα.
Και πάλι όμως αυτές οι ποσότητες οξυγόνου δεν είναι αρκετές. Το αποτέλεσμα είναι οι αρτηρίες του εγκεφάλου να διογκώνονται και να πυροδοτείται ο έντονος πονοκέφαλος.
7. Τριχόπτωση
Το λιγοστό οξυγόνο που υπάρχει στο σώμα στηρίζει κυρίως τις ζωτικές λειτουργίες, με αποτέλεσμα τα μαλλιά να αποδυναμώνονται και να γίνονται πιο εύθραυστα.
8. Πόνος στη γλώσσα
Ο χαμηλός σίδηρος οδηγεί σε μείωση της μυοσφαιρίνης. Αυτή η πρωτεΐνη που βρίσκεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια συμβάλλει στην καλή λειτουργία των μυών και συνεπώς και της γλώσσας.
Έτσι, η έλλειψη σιδήρου μπορεί να οδηγήσει στον πόνο και τη φλεγμονή στη γλώσσα.
Αν παρουσιάζετε αρκετά από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να προχωρήσετε σε εξέταση φερριτίνης, η οποία μετρά τα αποθέματα σιδήρου στο σώμα.
Όλο και περισσότερες ώρες περνάμε μπροστά στον υπολογιστή. Μάλιστα την περίοδο αυτή, της οικονομικής κρίσης, έχει παρατηρηθεί ότι έχει αυξηθεί ακόμα περισσότερο η χρήση του Η/Υ με την μεγάλη χρήση του διαδικτύου.
H πολύωρη χρήση του υπολογιστή όμως προϋποθέτει προσοχή γιατί καταπονούμε τα μάτια και το σώμα μας.
Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο και στην χώρα μας πάσχουν από το CVS (Computer Vision Syndrome).
Θα μπορούσε να ερμηνευθεί σαν μια μάστιγα της εποχής μας για τους ανθρώπους που εργάζονται μπροστά στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Εμφανίζεται προς το τέλος μιας πολύωρης κουραστικής μέρας στο γραφείο ή και στο σπίτι μπροστά στο PC.
Ερεθισμένα μάτια, που είναι στεγνά, κόκκινα, δακρυσμένα με θολή όραση, με πόνους στην πλάτη και βάρος στο κεφάλι είναι λίγα από τα συμπτώματα του CVS.
Ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος οφείλεται στο ότι οι χαρακτήρες γραμμάτων και εικόνων στο PC σχηματίζονται από pixels αντί για συμπαγείς χαρακτήρες.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα μάτια να χρειάζεται να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια να διακρίνουν ένα κείμενο σε ένα κομπιούτερ από ότι σε ένα τυπωμένο έντυπο.
Αυτό προκαλεί έντονο ερεθισμό και κούραση στα μάτια. Άλλη αιτία είναι το ότι η οθόνη του PC δημιουργεί ένα πεδίο στατικού ηλεκτρισμού που επιδεινώνει την ξηροφθαλμία , που ούτως η άλλως προκαλείται από την πολύωρη εργασία στο PC.
Επίσης τα προβλήματα που δημιουργούνται, από την πολύωρη στάση μας μπροστά στο PC, στον αυχένα, την πλάτη ή τους καρπούς των χεριών επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Τα στοιχεία της Αμερικανικής Οπτομετρικής Εταιρείας (AOA) είναι αποκαλυπτικά:
Tουλάχιστον ο ένας στους δύο εργαζόμενους μπροστά σε οθόνη, εκδηλώνει κάποιο πρόβλημα με τα μάτια του.
Με το 31% των ατόμων ηλικίας άνω των 18 ετών να αφιερώνουν ήδη τουλάχιστον 5 ώρες την ημέρα μπροστά σε ένα κομπιούτερ, tablet ή smartphone, τα συμπτώματα αυτά πιθανότατα θα καθίστανται ολοένα πιο συχνά.
Κατά τους ειδικούς, τον μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν τα άτομα που περνούν τρεις ώρες την ημέρα και πάνω μπροστά από την οθόνη, καθώς η οπτική κόπωση μπορεί να οδηγήσει στην ανάγκη για γυαλιά οράσεως.
Τα συμπτώματα του Computer Vision Syndrome (C.V.S.) είναι:
Πονοκέφαλος
Πόνοι στον αυχένα και στην πλάτη
Θολή όραση (κατά τη διάρκεια ή και μετά)
Κούραση και υπερένταση των ματιών
'Κάψιμο'' και αίσθημα βάρους στα μάτια
Ξηροφθαλμία
Δάκρυσμα
Φαγούρα.
Απώλεια της ικανότητας εστίασης
Χαμηλή απόδοση στην εργασία
Επίσης οι πονοκέφαλοι μπορεί να υποκρύπτουν και κάποια άλλη παθολογική κατάσταση ( πχ αναιμία , υπέρταση κλπ).
Κύρια συμπτώματα του του οπτικού συνδρόμου των υπολογιστών είναι :
Tα ξηρά και κουρασμένα μάτια,
H θολή όραση,
O πονοκέφαλος και ο πόνος στον αυχένα, ενώ μακροπρόθεσμα το σύνδρομο μπορεί να οδηγήσει σε μυοσκελετικά προβλήματα ή σε ενοχλήσεις στην όραση.
Βέβαια, τα προβλήματα αυτά πολλές φορές υποκρύπτουν την ύπαρξη και άλλων προβλημάτων.
Για παράδειγμα διαθλαστικές ανωμαλίες όπως ο αστιγματισμός,η μυωπία, η υπερμετρωπία μπορεί να προκαλέσουν ή και να επιδεινώσουν το CVS.
Aλλο σημαντικό πρόβλημα είναι η Ανεπάρκεια σύγκλισης των ματιών. Αυτή είναι μια κατάσταση οπού τα μάτια δεν μπορούν να συγκλίνουν σωστά όταν εργάζονται σε κοντινή απόσταση.
Γι' αυτό οι πάσχοντες από τα παραπάνω συμπτώματα πρέπει εκτός από τις οδηγίες που θα δώσουμε να απευθύνονται πρώτα και κύρια στον οφθαλμίατρο, για τον εντοπισμό και την ενδεχόμενη θεραπεία της αιτίας πρόκλησης του προβλήματος.
Μερικές χρήσιμες συμβουλές για να αντιμετωπίσετε το CVS:
1.Μετά από 20λεπτη χρήση της οθόνης γυρίστε το βλέμμα σας και εστιάστε κάποιο αντικείμενο πέρα από τα 6 μέτρα για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα.
2. Στο σύντομο αυτό διάλειμμα να κοιτάτε μακριά αν είναι δυνατό από το παράθυρο του χώρου που εργάζεστε.
3. Κρατείστε κλειστά τα μάτια για λίγα λεπτά της ώρας τεντώνοντας τα χέρια και το σώμα σας και αφού σηκωθείτε από την καρέκλα σας για να ξεμουδιάσετε.
4. Η οθόνη του PCείναι περίπου 50 εκατοστά από τα μάτια σας.
5. Να αποφεύγετε τις αντανακλάσεις άλλων φωτεινών πηγών πάνω στην οθόνη σας.
6. Πίνετε άφθονο νερό, ιδίως αν εργάζεστε , σε κλιματιζόμενο χώρο.
7. Η χρήση συνθετικών δακρύων µπορεί να βοηθήσει µε τη ξηροφθαλμία που µπορεί να προκαλέσει η πολύωρη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από µείωση της ταχύτητας και συχνότητας ανοικλεισίµατος των µατιών, όπως επίσης και η σωστή ενυδάτωση της ατµόσφαιρας στην οποία λειτουργεί το άτοµο που χρησιµοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.
8. Τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται σε μικρού βαθμού υπερμετρωπίες ή/και αστιγματισμού. Εάν έχετε συμπτώματα όπως κόπωση των ματιών κ.λ.π. κάντε μια λεπτομερή εξέταση των ματιών σας υπογραμμίζοντας στον οφθαλμίατρο που θα σας εξετάσει τα συμπτώματα αυτά καθώς και το ότι κάνετε συχνή χρήση του υπολογιστή.
Είναι πολύ απλό, πολύ εύκολο να μας λένε τι πρέπει να κάνουμε: να είμαστε πιο καλοί, πιο στοργικοί, πιο ανεκτικοί. Όμως αυτές οι οδηγίες που δίνονται καλοπροαίρετα είναι εν τέλει τόσο γενικευμένες, ώστε καταλήγουν χωρίς ουσία. Ίσως να μας βοηθούσε περισσότερο το να κατανοήσουμε τι να «μην» κάνουμε...
Αυτά που δεν πρέπει να κάνουμε στη σχέση μας, δημοσίευσε η εφημερίδα «Τάιμς» του Λονδίνου. Ιδού: Μην κατηγορείτε τους άλλους γι΄ αυτό που νιώθετε εσείς.Είναι προτιμότερο να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα συναισθήματά μας και να μην μπερδεύουμε τα συναισθήματα του συντρόφου με τα δικά μας. Ας πούμε ότι έρχεται στο σπίτι και φωνάζει για κάτι άσχετο επειδή δέχτηκε μεγάλη πίεση στη δουλειά. Ποια είναι η πρώτη μας αντίδραση;
Μήπως να το πάρουμε προσωπικά; Δεν θα ήταν καλύτερο να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε τι είναι αυτό που πραγματικά απασχολεί τον άλλον; Με μια απλή ερώτηση του τύπου «είσαι καλά;» είναι πιθανότερο να αποκλιμακωθεί η ένταση απ΄ ό,τι με επιθετικότητα.
Μην προσπαθείτε να αλλάξετε τον άλλο.Αν πράγματι επιλέξουμε αυτόν τον δρόμο, της αλλαγής του άλλου, τότε πέφτουμε στην παγίδα τού «αν όμως», «αν όμως ήσουν περισσότερο οργανωτικός, περισσότερο τρυφερός, περισσότερο γενναιόδωρος, η σχέση μας θα ήταν εκπληκτική».
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τις αντιδράσεις μας και τη συμπεριφορά μας. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν μπορούμε να ζητήσουμε αυτό που θέλουμε ή χρειαζόμαστε.
Μπορούμε, ως ενήλικες όμως, όχι σαν παιδιά. Οι ενήλικοι εξηγούν, τα παιδιά γκρινιάζουν και αυτό μας οδηγεί στην 3η πρόταση.
Μη χρησιμοποιείτε τη λέξη «εσύ». Αντικαταστήστε την με τη λέξη «εγώ». Αναλαμβάνουμε την ευθύνη των συναισθημάτων μας όταν λέμε «εγώ νιώθω “αυτό” όταν πράττεις έτσι», αντί του «εσύ έκανες αυτό και εγώ νιώθω έτσι». Ας πούμε για παράδειγμα ότι ο σύντροφος δεν βοηθάει καθόλου στο σπίτι. Μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι θα μας άρεσε να βοηθούσε περισσότερο ή να γκρινιάξουμε ότι δεν βοηθάει ποτέ. Όμως, το τελευταίο εμπεριέχει κινδύνους.
Μη χρησιμοποιείτε τις λέξεις «ποτέ» και «πάντα».Είναι σχεδόν πάντα αρνητικές: «ποτέ δεν αδειάζεις το πλυντήριο πιάτων» ή «πάντα ξεχνάς τα γενέθλιά μου». Μαζί με τις κατηγορίες έρχεται και η κριτική και η περιφρόνησηόλα δηλητηριώδη για μια σχέση. Αν υπάρχουν εστίες έντασης, απευθυνθείτε στην καλή φύση του άλλου: Το «θα ήθελα να θυμόσουν τα γενέθλιά μου· με πειράζει όταν δεν τα θυμάσαι» είναι πιθανότερο να καταλήξει σε λουλούδια και κορδέλες παρά σε σχόλια περί επιλεκτικής μνήμης...
Μην παίρνετε αμυντική στάση.Η άμυνα γίνεται συχνά κατηγορία, όπως στο «δεν είναι δικό μου το λάθος» (άρα δικό σου). Όταν προσπαθούμε να εξετάσουμε τη θέση του άλλου δεν κάνουμε βήμα πίσω, αλλά μπροστά. Δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά δύναμης. Χρειάζεται γενναιοδωρία για να μπεις στη θέση του άλλου. Όμως τότε - συνήθως- οι σχέσεις ανθούν.
Μην κατσουφιάζετε και μην αποσύρεστε.Oι άνδρες είναι πολύ καλοί σε αυτό. Η σιωπή μπορεί να είναι ένας τρόπος τιμωρίας (το ίδιο εχθρικής με τον εκδηλούμενο θυμό) και η άρνηση να εμπλακούν καθιστά τη συμφιλίωση αδύνατη.
Μην αφήνετε έναν καβγά να συνεχίζεται. Είναι καλό να μάθουμε να δεχόμαστε την απολογία των άλλων αλλά και να απολογούμαστε, όχι απαραίτητα για την πράξη (κάποιες φορές έχουμε δίκιο να θυμώνουμε) αλλά για την κατάσταση: «Λυπάμαι που μαλώσαμε για ανοησίες».
Μην κάνετε υποθέσεις για τη συμπεριφορά των άλλων.Πώς μπορούμε να μάθουμε να μην το κάνουμε αυτό; Σταματώντας να κάνουμε απλές ερωτήσεις; «Πώς ξέρω ότι είναι πράγματι αλήθεια;
Μήπως γίνομαι υπερβολική και το δραματοποιώ;». Μπορεί, για παράδειγμα, να υποθέσουμε ότι ο άλλος ήρθε αργά γιατί δεν νοιάζεται, ενώ μπορεί να συνέβη αυτό για χιλιάδες άλλους λόγους. Εδώ εντάσσεται και το να περιμένουμε οι άλλοι να εκπληρώνουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας χωρίς να τις εκφράζουμε καθαρά. «Αν με αγαπούσε, θα το ήξερε», λέμε. Και ζητούμε από τον άλλον να γίνει μάντης.
Μην ασκείτε έλεγχο.O σύντροφος μπορεί να μην έχει ιδέα από μαγείρεμα, αλλά αν παρεμβαίνουμε συνέχεια δεν θα του κάνει καλό. Οι άνθρωποι είμαστε ατελή όντα- ακόμη κι αυτοί που αγαπάμε- και η άσκηση ελέγχου είναι ένα είδος παιχνιδιού. Αν βάλετε τον πήχυ ψηλά, οι άλλοι θα αποτύχουν.
Ένα «παιχνίδι» που παίζουν συχνά τα ζευγάρια είναι η αποχή από το σεξ, όμως στο τέλος, τις περισσότερες φορές, η σχέση τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Ένα άλλο είδος παιχνιδιού είναι το να γινόμαστε... θύματα. «Εγώ προσπάθησα να βοηθήσω» λέμε, υποδυόμενοι τα θύματα- άλλος ένας... μεταμφιεσμένος τρόπος άσκησης ελέγχου.
Μην έχετε κακούς τρόπους.Δεν μιλάμε για ψυχρή ευγένεια (μπορεί να γίνει περιφρόνηση όπως και με τις άμεσες προσβολές) αλλά για τη στάση και τη συμπεριφορά που υιοθετούμε με τους πιο στενούς μας φίλους- σεβασμός, τρυφερότητα, ανεκτικότητα. Όπου υπάρχει θέληση, πάντα υπάρχει τρόπος, λένε. Ή όπου υπάρχει προθυμία... ~~~~~~~~~~~~
~ της Σάλι Μπράμτον (Sally Βrampton), συγγραφέα και δημοσιογράφου.
Έχει εκδώσει μυθιστορήματα (στα ελληνικά κυκλοφορούν τα «Αγάπη για πάντα» και «Πωλείται νυφικό που δεν φορέθηκε ποτέ», Ε κδ. Εμπειρία Εκδοτική).
Στο τελευταίο της βιβλίο, «Shoot the Damn Dog» (Εκδ.Βloomsbury) περιγράφει τη μάχη της με την κατάθλιψη
