Τι προσέχουμε στην προετοιμασία του Πασχαλινού τραπεζιού για να έχουμε την υγεία μας

της Κασσιανής Τσώνη,
 medlabnews.gr

H προετοιμασία του γιορτινού Πασχαλινού γεύματος απαιτεί μεγάλη προσοχή, στην συντήρηση και στο μαγείρεμα των διαφορετικών πιάτων προκειμένου να αποφευχθούν περιπέτειες με την υγεία, των όσων τα φάνε. Τα πιο συχνά προβλήματα υγείας που καταγράφονται τις μέρες μετά την Ανάσταση είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές και φυσικά ακολουθεί η δυσπεψία.
Τα κρέατα συντηρούνται στο ψυγείο, σε θερμοκρασία κάτω των +7ο βαθμών Κελσίου.
Τα σπλάχνα (συκώτι, νεφροί, καρδιά, πνεύμονες) να μη φέρουν στην επιφάνειά τους κύστες και οζίδια.
Τα σπλάχνα είναι πολύ ευαίσθητα σε θερμοκρασίες, εκτός ψυγείου, διατηρούνται σε ψυκτικούς θαλάμους σε θερμοκρασίες κάτω των +4ο βαθμών Κελσίου.
Να πλένετε και να μαγειρεύετε το κρέας επαρκώς, χωρίς προσθήκη υπερβολικών λιπαρών, μπαχαρικών και άλατος.
Να πλένετε καλά τα χέρια σας, πριν και μετά το μαγείρευμα
Τα λαχανικά που θα χρησιμοποιήσουμε θέλουν πολύ καλό πλύσιμο, με άφθονο νερό.
 Τα αυγά τα οποία θα προμηθευτούμε θα πρέπει να έχουν φλοιό λείο και χωρίς κηλίδες, ευχάριστη οσμή και γεύση, και όταν κινηθεί με τα χέρια το εσωτερικό του αυγού να παραμένει ακίνητο. Δεν αγοράζουμε αυγά με σπασμένο ή ακάθαρτο κέλυφος.
Τα αυγά συντηρούνται στις αυγοθήκες του ψυγείου, χωρίς να έρχονται σε επαφή με άλλα τρόφιμα.
Τα αυγά δεν πρέπει να πλένονται όταν πρόκειται να διατηρηθούν στο ψυγείο, διότι με το πλύσιμο αφαιρείται η εξωτερική μεμβράνη τους και επιταχύνεται η αλλοίωσή τους, κατά το χρόνο συντήρησης.
Απαιτείται καλό βράσιμο ή ψήσιμο.
Προτείνεται να βάφονται μόνο όσα αυγά έχουν παραμείνει ακέραια κατά το βρασμό και να ακολουθούνται προσεκτικά οι οδηγίες χρώσης που αναγράφονται στις συσκευασίες βαφής αυγών.
Όταν το καθαρίζουμε το αυγό αν διαπιστώσουμε ξινή γεύση, δυσάρεστη ή ασυνήθιστη μυρωδιά, το ασπράδι είναι χρωματισμένο πρέπει να το πετάξουμε.
Προσοχή στα σοκολατένια αυγά, Διαβάστε την ετικέτα για να διαπιστώσετε αν είναι αληθινή σοκολάτα ή απομίμηση της και φυσικά την ημερομηνία λήξης
Πηγή:
medlabgr.blogspot.com
iatrikanea.gr

Γ. Παξινός: «στην αγάπη, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση»

το άρθρο δημοσιεύτηκε Τετ, 05/20/2015

στο ithacanet.gr

Αυτό θα έβαζα, για τίτλο μιας "επιστημονικής" συνέντευξης, για να αντικατοπτρίζει την ουσία των λεγομένων, αλλά το καθεστωτικό ΑΜΕ-ΜΠΕ έβαλε «δεν υπάρχει ψυχή, όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο».

Τη συνέντευξη έδωσε ο διάσημος καθηγητής Γιώργος Παξινός, ειδικός στη νευροεπιστήμη.

Αν στεκόταν μόνο στον τίτλο , δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω. Ο διαχωρισμός ψυχής και σώματος είναι μία φιλοσοφική επινόηση του Πλάτωνα, την οποία ο Παύλος αναπαρήγαγε, για συγκεκριμένο λόγο. Και οι επίσκοποι της χριστιανικής θρησκείας την υιοθέτησαν, σαν τον βασικό κανόνα της δικής τους κοσμικής λειτουργίας, για δικούς τους, επίσης, λόγους. Για να γίνω πιο σαφής, η Παλαιά Διαθήκη δεν κάνει διαχωρισμό ψυχής και σώματος και αυτή η άποψη του Απόστολου Παύλου δεν ήταν η κυρίαρχη, απ’ όσα άλλα έχει γράψει στις επιστολές του. Το κυρίαρχο ήταν η Αγάπη, όχι μόνο σαν Πίστη στο Θεό, αλλά σαν λόγος και έργο "ποιητών ανθρώπων".

        Μετά απ' αυτό, όμως, ο γιατρός χρησιμοποιεί την επιστημονική του αυθεντία, για να αναπαράγει όλη τη δυτική θεολογία και ιδεολογία.  Αυτή που ξεκίνησε από τον Αυγουστίνο, καθιερώθηκε από τον Λούθηρο και αναπαράχθηκε από τους φιλοσόφους, που η Δύση προώθησε σαν βολικές, για τους ισχυρούς, «αυθεντίες». Κατ’ αυτούς, ο άνθρωπος «δεν έχει ελεύθερη βούληση», «από τη φύση του, ρέπει προς το κακό και την εχθρότητα» και «δεν τον σώζει τίποτα, ό,τι κι αν κάνει, αν δεν θέλει η θεία Χάρη». Ακολούθησε μια «ιστορία» και μία «επιστήμη», που προσέφερε και την αναγκαία τεκμηρίωση. Όλο αυτό το ανακάτεμα μιας σημαδεμένης τράπουλας, για να βγαίνει, πάντα, το χαρτί που θέλει η Κεφαλαιοκρατία, το βρίσκουμε  στη συνέντευξη του κ. Παξινού. Ο τρόπος του δεν είναι πάντα ευθύς, αλλά επιστρατεύει την ψυχολογία και τη λογοτεχνία, για να περάσει αυτό που θέλει.

           Πονηρά, αποφεύγει να απαντήσει στην ερώτηση «Πόσο μοιάζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τον εγκέφαλο των ζώων; Είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε επιθετικά ζωικά ένστικτα;»: «Δεν έχω βρει ανατομικές διαφορές μεταξύ του εγκεφάλου του ανθρώπου και των πιθήκων. Είναι βέβαια επικίνδυνο να βγάλει κανείς συμπεράσματα από αυτές τις ομοιότητες».  Δε λέει το επιστημονικό ή το βγαλμένο από τη ζωή, πως ο άνθρωπος δεν είναι πίθηκος κι ας μη βρίσκει "ανατομικές διαφορές στον εγκέφαλο" τους.  Δε λέει το επιστημονικό και βγαλμένο από τη ζωή ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι είτε κακός είτε καλός, κάτι που εξαρτάται από φυσικούς και πολιτισμικούς παράγοντες και, κυρίως, από την παιδεία του. Σπεύδει, όμως, να πει: «Πάντως κάτι χρειάζεται να γίνει με την επιθετικότητα, γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται για τόσες αιτίες, όπως φυλετικές ή θρησκευτικές». Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες αιτίες πολέμου, αλλά σ’ αυτές, μόνο, πρέπει να εστιάζουμε, για να βγάλουμε από μέσα μας κάθε τι που, θεωρείται «οπισθοδρόμηση».  Η παιδεία που διδάσκει ο καθηγητής κ. Παξινός επικεντρώνεται, συνειδητά και σκόπιμα, στο "κακό", στο "επιθετικό" και το "εχθρικό" της φύσης του ανθρώπου. Έτσι νομιμοποιεί και αυτός την «έξωθεν» ή «άνωθεν» εξουσιαστική παρέμβαση, αυτή που θα βάλει τάξη στους "επιθετικούς" ανθρώπους, που «είναι λύκοι για τον άνθρωπο», όπως έλεγε και ο πατέρας της αγγλοσαξωνικής φιλοσοφίας Τόμας Χομπς.

       Ο καθηγητής αποκρύπτει το γεγονός ότι η φυλή, η συγγένεια, η συγκατοίκηση και η αναγνώριση ομοιότητας σε άλλους ανθρώπους, εξουδετέρωνε την επιθετικότητα, δημιουργούσε θεσμούς διευθέτησης διαφορών και όλα αυτά μαζί αποτελούν βασικό τρόπο ειρηνικής συμβίωσης, μέχρι σήμερα. Και οι θρησκείες είναι ένας από τους τρόπους, με τον οποίο ο άνθρωπος προσπάθησε να ρυθμίσει ειρηνικά τα της κοινής ζωής του. Το ότι κάποιοι χρησιμοποίησαν τη θρησκεία και τη φυλή, για να προκαλέσουν πολέμους, αυτοί οι κάποιοι δεν ήταν οι λαοί και οι φυλές, αλλά συγκεκριμένες εξουσίες. Αν όχι στον καιρό που διαμορφώθηκαν οι φυλές, σίγουρα, στην ιστορική και νεώτερη εποχή. Στη χιλιάδων χρόνων  ζωή της ανθρωπότητας, τα χρόνια της ειρήνης ήταν, πάντα περισσότερα, από τα χρόνια του πολέμου. Αν ήταν αλλιώς, δεν θα ήμασταν 7 δισεκατομμύρια, σήμερα.

           Ο επιστήμονας μας λέει ότι «κάτι πρέπει να γίνει με την επιθετικότητα», αλλά, προφανώς δεν ξέρει τι. Αν εγώ πω ότι η επιθετικότητα αντιμετωπίζεται με την καλλιέργεια ωραίων σχέσεων φιλίας και αγάπης, όπως μας λένε φιλοσοφίες και θρησκείες, ο κ. Παξινός έχει έτοιμη την απάντηση: «Στο συναισθηματικό πεδίο, π.χ. στην αγάπη, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Δεν μπορείς να κατευθύνεις τα συναισθήματά σου με τη θέλησή σου».  Ο ρωμαιοκαθολικός φιλόσοφος, εκ των αγαπημένων των νεοφιλελεύθερων Κυρίαρχων, Πιερ Νικόλ, εμπνευσμένος από τον Άγιο Αυγουστίνο, είχε πει το 1670: «Οι άνθρωποι καίτοι κενοί φιλάλληλης αγάπης, λόγω της παρεκτροπής που επέφερε το αμάρτημα, παραμένουν, ωστόσο, πλήρεις αναγκών και οι μεν εξαρτώνται από τους δε σε άπειρα πράγματα. Για να ικανοποιηθούν, λοιπόν, αυτές οι ανάγκες, η απληστία πήρε τη θέση της φιλάλληλης αγάπης και το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν μας παραξενεύει αρκετά». Μέσα στους αιώνες, για την υπεράσπιση της απληστίας, που είναι η πεμπτουσία του Δυτικού "Πολιτισμού", το μόνο που άλλαξε είναι η επιστράτευση της επιστήμης.

            Χρησιμοποιώντας μπόλικη «επιστημονική» αλχημεία, μας λέει πως άλλο πράγμα αυτό που είσαι και άλλο πράγμα ο εγκέφαλος σου: «Νομίζεις ότι εσύ αποφασίζεις πως θα πας να δεις αυτή την ταινία και όχι την άλλη, όμως στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός σου έχει αποφασίσει από πριν και σε ενημερώνει. Οι αποφάσεις σου είναι θέμα νευρώνων. Δεν είσαι παρά ένας φελλός πάνω στα κύματα του εγκεφάλου και όχι το ίδιο το κύμα». Εδώ έχουμε μια, ακόμα, κορυφαία απάτη. Δεν θα τη χαρακτηρίσω ασυναρτησία ή λάθος, αλλά συνειδητή επιλογή. Είναι δικό του πρόβλημα, αν το λέει ο ίδιος ή ο εγκέφαλος του, ή, απλώς, αυτός "δεν είναι παρά ένας φελλός".   Μπορεί να μη πιστεύει στο Θεό ή στο διαχωρισμό ψυχής και σώματος, πιστεύει όμως σε μια «επιστημονική» Μεταφυσική, που διαχωρίζει τον εγκέφαλο από το σώμα και από αυτό που, τελικά, είναι ο άνθρωπος. Δεν έχει ακούσει ποτέ ότι η επιστήμη έχει ξεκαθαρίσει πως αυτό που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από όλα τα άλλα ζώα, είναι η ικανότητα του ομιλείν. Και είναι η γλώσσα, που παίρνει εντολές από τον εγκέφαλο για το τι θα πει, αλλά είναι κι εκείνη που επηρεάζει τον εγκέφαλο.

        Αν δεν το καταλάβατε, και η ηθική είναι θέμα νευρώνων του εγκεφάλου, οπότε, δεν χρειάζονται ηθικοί κανόνες ή κάθε είδους ρυθμιστές συμπεριφοράς, για την ανάπτυξη καλών ανθρώπινων σχέσεων.  Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει, με τη μόρφωση, καλύτερος ή χειρότερος, αφού δεν έχει ελεύθερη βούληση. Το ίδιο έλεγε και ο Λούθηρος:«Η ελεύθερη επιλογή είναι στην πράξη κάτι το πλασματικό ή μία λέξη χωρίς αντικείμενο».  Επιστημονικές έρευνες και εμπειρίες ζωής χιλιάδων χρόνων, έγιναν σκόνη από τη θεολογούσα «επιστήμη» του κ. καθηγητή.  Λέει ο σύγχρονος επιστήμων, που αναπαράγει τον Λούθηρο: «Για άλλα θέματα, πέρα από τα συναισθήματα, είναι δυσκολότερο να αποδείξει κανείς ότι επίσης δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση». Ώπα! Στα συναισθήματα μόνο δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση! Στα υπόλοιπα, το θέμα παίζεται. Μπορεί η Παιδεία, που έλαβε και ο ίδιος, να βελτίωσε τον εγκέφαλο του σε θέματα εξυπνάδας και γνώσεων, αλλά, από τα συμφραζόμενα, προκύπτει ότι "η αγάπη δεν καλλιεργείται" και, μάλλον, η επιθετικότητα είναι δεδομένη. Επιπλέον μας λέει ότι «Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και γιατί είμαστε εδώ πέρα».  Να μου επιτρέψει να πω ότι  εγώ και πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, μπορεί να μην ξέρουμε, ακριβώς, ποιοι είμαστε, αλλά σίγουρα, ξέρουμε γιατί είμαστε εδώ και πού θέλουμε να πάμε. Και ο Σωκράτης, που είπε το "ουδέν οίδα" και το "γνώθι σαυτόν", ήξερε το ρόλο του και τον προορισμό του.

         Κάπως έτσι, με φιλοσοφική και επιστημονική τεκμηρίωση, αφήνεται το πεδίο ελεύθερο στην Κεφαλαιοκρατία. Αυτή είναι, διαχρονικά, η Δύση. Θεός τους είναι ο Μαμωνάς.

    Ο ποδηλάτης κ. Παξινός, όπως λέμε «Αμυράς» ή «Θεοδωράκης», ξέρει, μόνο, ότι είμαστε «επιθετικοί», έρμαια των νόμων της φύσης ή της μοίρας, αλλά ποτέ έρμαια των νόμων της καθεστηκυίας πολιτικής. Γι αυτό και μας προτείνει «Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη». Μπορεί να μη μας σώσει η Θεία Χάρη ή η δική μας βούληση, αλλά μπορεί να μας σώσει η θεία Χάρη της Ε.Ε. . Όπως καταλάβατε, σ’ αυτό που ζει η Ελλάδα, δεν διακρίνει καμία επιθετικότητα, εκ μέρους των «δανειστών» και των πολιτικών υποτελών τους. Αντίθετα, μένοντας πάντα σύμφωνος με τη λογική του «κακού ανθρώπου», έχει ακούσει στην Αυστραλία, (τόπε, για να μη πει ότι συμφωνεί και ο ίδιος) πως οι Έλληνες «είναι διεφθαρμένοι, ότι δεν πληρώνουν τους φόρους τους (πράγμα εν μέρει σωστό), ότι έχουν τις πισίνες τους κλπ.». Άραγε, εκεί στην Αυστραλία, και με το κύρος που διαθέτει, έδωσε κάποια συνέντευξη, για να διορθώσει την εικόνα των Ελλήνων;

Πολύ άτυχος ο κ. Παξινός. Με το «Κόμμα των ποδηλάτων» πήρε 0,1%, στην Αυστραλία. Στην Ελλάδα θα ήταν βουλευτής και βάλε.

            Κάποιος θα πρέπει να του εξηγήσει ότι δεν είναι η επιστήμη που ορίζει τις συμπεριφορές και τους σκοπούς του ανθρώπου. Η επιστήμη είναι ένα εργαλείο, για να υπηρετεί και να βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων. Αλλά, όπως φαίνεται και από τη συνέντευξη του κ. Παξινού, η επιστήμη και ο κ. Παξινός υπηρετούν τα κέρδη μιας στυγνής και απάνθρωπης Ολιγαρχίας, η οποία, βεβαίως, ούτε συνείδηση έχει, ούτε ηθική είναι, ούτε, πολύ περισσότερο, φιλειρηνική.

            Το χειρότερο δεν είναι τα όσα είπε ο κ. Παξινός, τα οποία, εξ άλλου, αναπαράγουν όλοι οι κορυφαίοι επιστήμονες. Το χειρότερο είναι ότι έχουν περάσει βαθειά μέσα στη σκέψη μας. Γι' αυτό και η συνέντευξη, με τα τόσα "ωραία", πέρασε ασχολίαστη. Κάποιοι, μόνο, κάτι ψέλισαν για εκείνο το "ναί" στην ευρωζώνη. Μετά από 200 χρόνια δυτικοκρατίας και ξεπουλημένων σ’ αυτήν πολιτικών, θρησκευτικών και πνευματικών ηγετών, έχουμε ξεχάσει την Ελληνική φιλοσοφία, τον δικό μας τρόπο πίστης, τη δική μας άποψη για τη φύση του ανθρώπου και των σχέσεων τους, τον δικό του τρόπο άσκησης πολιτικής. Με δυο λόγια, έχουμε ξεχάσει την Εκκλησία, είτε αυτή είναι του Δήμου είτε του Θεού.

ΑΛΛΟ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΛΑΔΑ, αλλά οι νευρώνες του εγκεφάλου μας, αν και δεν εκπαιδεύονται, τελικά, έχουν εκπαιδευθεί αλλιώς. Κι όταν λέμε "Ελλάδα", εννοούμε Άνθρωπος και Ανθρωπότητα.

            Τα ερωτήματα είναι πάντα τα ίδια και παραμένουν αναπάντητα, όχι μόνο από τις εξουσίες, αλλά και από τον έρμο λαό: «Ποιος αποφασίζει, ποιος πρέπει να αποφασίζει κι εσύ με ποιον είσαι; Με τους πολλούς ή με το 1% του πλανήτη;

Γιάννης Κων. Κρούσος
Φαρακλάτα Κεφαλονιάς
(Εικόνα: Έργο με led φως του Δον ΨΥΧΩΤΗ, από τη συλλογή Led It Be)

Bιογραφικό:  
O Γιώργος Παξινός είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012 και της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 2009. Είναι διεθνώς γνωστός και πολυβραβευμένος για τη συμβολή του στη νευροανατομία και στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου του ανθρώπου και των ζώων.
Τα συγγράμματά του και οι έρευνές του έχουν ανοίξει νέους δρόμους στην καταπολέμηση νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ.
Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1944 και μετά το γυμνάσιο έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια και μετά πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Καναδά.
Αφού έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στο πανεπιστήμιο Γιέηλ των ΗΠΑ, από το 1974 μετακινήθηκε μόνιμα στην Αυστραλία, όπου μέχρι σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ και βασικός ερευνητής-επικεφαλής ομάδας στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Νευροεπιστήμης της Αυστραλίας (Neuroscience Research Australia).

άλλη μία αναφορά για τον Παξινό στην lifo
lifo.gr

Τρία ελληνικά βότανα που κατεβάζουν τον πυρετό και ανακουφίζουν από πόνους

Κατεβάζουν τον πυρετό και ηρεμούν τον πονοκέφαλο, ανακουφίζουν από ημικρανίες, νευρικούς πόνους και πόνους στα αφτιά, διαλύουν τις πέτρες στα νεφρά, βοηθούν το πεπτικό σύστημα, ανακουφίζουν τους πόνους των ρευματισμών και σταματούν τον πονόδοντο.
Έχουν αφροδισιακές ιδιότητες, είναι τονωτικά του πεπτικού, αυξάνουν την έκκριση πεπτικών υγρών και χολής και βοηθούν στη δυσπεψία και τον τυμπανισμό.
Πρόκειται για τις ελάχιστες από τις ιδιότητες που εμφανίζουν τα βότανα, ένας απέραντος θησαυρός της ελληνικής φύσης, ο οποίος μένει αναξιοποίητος και πιο πολύ άγνωστος στο πλατύ κοινό.
Ο γεωπόνος-βοτανολόγος Σωκράτης Βασιλάκος έχει αφιερώσει την ζωή του στην οικολογία και πιστεύει στην ευεργετική επιρροή, που ασκεί η φύση και το φυσικό περιβάλλον στον άνθρωπο.
Προϊόν αυτής της σκέψης αποτελεί το τρίτο του βιβλίο με τίτλο «Βοτανολόγιο», το οποίο περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για τα βότανα καθώς και σύντομη αλλά περιεκτική περιγραφή για 33 βότανα με τις σχετικές έγχρωμες φωτογραφίες τους.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τρία βότανα:
Το ταραξάκο (Taraxacum officinale)
Το σούπερ φυτό με απίστευτες ιδιότητες λέγεται και αγριοράδικο ή πικραλίδα. Χρησιμοποιούμενα μέρη:
 Όλα τα μέρη του φυτού (φύλλα, βλαστοί, ρίζες, λουλούδια) φρέσκα και αποξηραμένα.
Μερικές από τις ιδιότητες:
Το τελειότερο διουρητικό:
Αντιμετωπίζει υπέρταση,
σκορβούτο,
φλεγμονές,
χοληστερίνη,
τριγλυκερίδια,
βήχα,
προβλήματα στομαχιού,
εξάψεις της εμμηνόπαυσης,
χολολιθίαση,
ρευματοπάθειες,
αρθροπάθειες,
εκζέματα,
χρόνιες δερματίτιδες,
ακμή φαγούρα,
έρπητα,
παχυσαρκία,
δυσκοιλιότητα,
αϋπνία.
Αποτοξινώνει συκώτι και χοληδόχο κύστη.
Ενισχύει την καθαρότητα και τη λειτουργικότητα του νου,
καθαρίζει το αίμα,
διεγείρει τη λειτουργία των νεφρών,
βοηθάει στον έλεγχο του σακχάρου στα άτομα με διαβήτη,
ενισχύει την πρόσληψη καλίου και ασβεστίου.
Η Αλόη (Aloe vera)
Η αλόη σύμφωνα με τον κ. Βασιλάκο είναι ένα φαρμακείο σε γλάστρα.
Είναι Επoυλωτικό, μαλακτικό, ενυδατικό.
Χρησιμοποιείται για εγκαύματα από καυτά υγρά ή από τον ήλιο, για εκδορές και για όλα σχεδόν τα δερματικά προβλήματα.
Επιταχύνει το ρυθμό επούλωσης και ελαττώνει τον κίνδυνο μολύνσεων.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εσωτερικά για έλκη του πεπτικού.
Ο χυμός σε μικρές δόσεις δρα ως πικρό τονωτικό διεγείροντας τη διαδικασία της πέψης καθώς και την έκκριση χολής.
Σε μεγαλύτερες δόσεις λειτουργεί ως ισχυρό καθαρτικό προκαλώντας έντονες συσπάσεις στο κόλον. Χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις βραχυχρόνιας δυσκοιλιότητας.
Το Γκίνγκο Μπίλομπα (Ginkgo Biloba):
Το βότανο της μνήμης
Το Γκίνγκο είναι πολύ γνωστό για την φαρμακευτική του δράση, κυρίως λόγω της ιδιότητας που έχει να βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και να τροφοδοτεί τον εγκέφαλο με οξυγόνο, γεγονός που ενισχύει τις διανοητικές λειτουργίες, όπως την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και η καλή μνήμη.
Στην γεροντική άνοια το Γκίνγκο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν χορηγηθεί στα πρώτα στάδια αυτής της διαταραχής.
Αυξάνει την κυκλοφορία στα άκρα του σώματος, ανακουφίζει από το αίσθημα του κρύου, βελτιώνει την ικανότητα στο βάδισμα και μειώνει τις μυϊκές κράμπες στα πόδια.
Βοηθά στην πρόληψη της εξασθένησης της όρασης στους ηλικιωμένους.
Μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία του εκφυλισμού της ωχρής κηλίδας.
Διεγείρει τη λειτουργία του κυκλοφοριακού και χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση κιρσών και φλεβίτιδας.
Μειώνει τις ελεύθερες ρίζες προστατεύοντας τους ιστούς από τη γήρανση.
Έχει αντιαλεργικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες και χρησιμοποιείται στη θεραπεία του άσθματος.
Αναφέρεται και ως "Viagra της φύσης" καθώς θεωρείται ότι βοηθάει στην καλύτερη αιμάτωση των γεννητικών οργάνων και στην αντιμετώπιση του φαινομένου της στυτικής δυσλειτουργίας.
Πρόκειται για το βότανο με την μεγαλύτερη συνταγογράφηση παγκοσμίως.
Σε Γερμανία και ΗΠΑ συνταγογραφείται επίσημα για πρόληψη και θεραπεία της νόσου του Altzheimer (Αλτσχάϊμερ)
Τα τελευταία 4 χρόνια, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Βασιλάκος, τον έχει συναρπάσει η βοτανολογία γιατί το ταξίδι στο χώρο της είναι και συναρπαστικό και μαγευτικό.
Ως ένδειξη αλληλεγγύης στον συνάνθρωπό του έγραψε αυτό το σύντομο βοτανολόγιο.
Σήμερα είναι 72 χρόνων και ο ίδιος με χιούμορ και πίστη λέει ότι έχει προγραμματίσει να ζήσει κάπου ως το έτος 2075, οπότε συμπληρώνει τα 130.
(Με πληροφορίες απο ΑΠΕ -ΜΠΕ) 
~~~~~~~~~~~~~~~~

huffingtonpost.gr

Ενσυναίσθηση : Κοιτάζοντας μέσα από το παράθυρο του ασθενούς

Είναι παράξενο πως  κάποιες φράσεις ή κάποια γεγονότα εγκαθίστανται στο μυαλό μας και μας προσφέρουν συνεχή καθοδήγηση και ανακούφιση.
Πριν από μερικές δεκαετίες έβλεπα μια ασθενή με καρκίνο του μαστού, πού είχε περάσει ολόκληρη
την εφηβεία της παγιδευμένη σε μια μακρόχρονη και πικρή πάλη με τον αρνητικό πατέρα της. Λαχταρώντας κάποια μορφή συμφιλίωσης, μια
καινούργια αρχή για τη σχέση τους, περίμενε πώς και πώς να την πάει ο πατέρας της με τ ’ αυτοκίνητο στο κολέγιο - μια ευκαιρία να είναι μόνη μαζί του για πολλές ώρες. 

Αλλά το ταξίδι που περίμενε από καιρό με ανυπομονησία αποδείχτηκε καταστροφή,
Η συμπεριφορά του πατέρα της ήταν απολύτως συνεπής με την αρνητικότητα του.
Σε όλη τη διαδρομή δε σταμάτησε να γκρινιάζει για το άθλιο, γεμάτο σκουπίδια ρυάκι πού έτρεχε στο πλάι του δρόμου.
Εκείνη, απ’την άλλη μεριά, δεν έβλεπε καμιά βρομιά στο πανέμορφο, γραφικό, καθαρό ποταμάκι.
Μη βρίσκοντας τρόπο ν’ ανταποκριθεί στη στάση του πατέρα της, κατέληξαν να βυθιστούν κι οι δυο στη σιωπή και πέρασαν το υπόλοιπο της διαδρομής χωρίς να κοιτάζονται.
Αργότερα η κοπέλα έκανε το ίδιο ταξίδι μόνη της και προς μεγάλη της έκπληξη είδε πως τα ρυάκια ήταν δύο - ένα σε κάθε μεριά του δρόμου.
« Αυτή τη φορά οδηγούσα εγώ », είπε λυπημένη, «καί τό ρυάκι πού έβλεπα απ’ το παράθυρο του οδηγού ήταν ακριβώς όπως το είχε περιγράψει ο πατέρας μου, άθλιο και μολυσμένο »''
Ώσπου να μάθει όμως να βλέπει τα πράγματα μέσα από το παράθυρο το πατέρα της, ήταν αργά — ο πατέρας της είχε πεθάνει.
« Κοιτάξτε μέσα από  το παράθυρο του άλλου. 

Προσπαθήστε να δείτε τον κόσμο όπως τον βλέπει ο ασθενής σας ».

Ίρβιν Γιαλόμ "Το δώρο της ψυχοθεραπείας"
apenantioxthi.com

Όταν έρχεται ο ξένος… που γνώριζε το άπειρο

Srinivasa Ramanujan, ο ξένος… που γνώριζε το άπειρο

Στις 22 Δεκεμβρίου του, 130 χρόνια πριν γεννήθηκε στην Ινδία ο Srinivasa Ramanujan, μια μαθηματική ιδιοφυΐα, από αυτές που χάνονται μάλλον συχνά σε έναν κόσμο άνισο και άδικο.
Ένας φτωχός υπάλληλος ο Srinivasa Ramanujan, δεν θα μπορούσε να είχε σωθεί από την αφάνεια παρά μόνο με μεγάλη τόλμη και λίγη τύχη.
Έγραψε μια εννιασέλιδη επιστολή στον Γ.Χ. Χάρντι έναν γκουρού των θεωρητικών μαθηματικών και της θεωρίας αριθμών, καθηγητή στο Κεμπριτζ.
Η επιστολή του θα μπορούσε να έχει αγνοηθεί από την επιστημονική κοινότητα ως μια από τις τόσες και τόσες αστήρικτες μαθηματικές θεωρίες.
Ο Χάρντι όμως μαζί με τον συνεργάτη του Λιτλγουντ, αναγνώρισαν στα γραπτά αυτού του νεαρού έναν οξύ και παράδοξο μαθηματικό νου, που έμελλε να είναι και ένας εκλεκτός συνεργάτης τους.
Στην αξιόλογη ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία του Ματ Μπράουν με τους Ντεβ Πατέλ, Τζέρεμι Άιρονς,  Τόμπι Φροουνς και Στήβεν Μπράι «ο άνθρωπος που γνώριζε το άπειρο» παρουσιάζεται η ενήλικη ζωή του Srinivasa Ramanujan και κυρίως τα δύο χρόνια που πέρασε μετά από πρόσκληση του  Χάρντι στο Κεμπριτζ.
Ο Ραμανούτζαν στην Αγγλία ήταν ένας ξένος.
Ένας ξένος και ως προς την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας, αλλά και ως προς την ακαδημαϊκή κοινότητα και τον τρόπο σκέψης της.
Ένας ξένος που ενόχλησε, πολεμήθηκε, πολέμησε, και κέρδισε τελικά επάξια βέβαια και με την στήριξη των φίλων του μια θέση σε αυτήν.
Στην ταινία παρουσιάζεται υποδειγματικά όλη αυτή η αίσθηση του ξένου, που ταλαιπώρησε σε μεγάλο βαθμό τον Ραμανούτζαν και τελικά στοίχισε την ίδια του τη ζωή λόγω υποσιτισμού και ασθενειών που ξεκίνησαν στα 2 χρόνια της ζωής του στο Κέμπριτζ.
Άφησε όμως πίσω του ένα τεράστιο έργο με πάνω από 3.900 αποτελέσματα κυρίως ταυτότητες και εξισώσεις, και τα απίθανα τετράδιά του με υλικό που θα ερευνάται για πολλά χρόνια ακόμα.
Και ενώ το πολιτισμικό χάσμα είναι εμφανές λόγω των διαφορετικών συνηθειών στην σίτιση, στην θρησκεία, στην καθημερινή ζωή και την ιδιοσυγκρασία, δεν είναι το ίδιο φανερό πως αυτό μεταφέρεται και στα μαθηματικά.
Ο Srinivasa Ramanujan λοιπόν, σε αντίθεση με όλους τους δυτικούς μαθηματικούς της εποχής του, πίστευε περισσότερο στην ενόραση, στην διαίσθηση και την φαντασία και λιγότερο έως καθόλου στις αποδείξεις.
Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος σύγκρουσής του ακόμα και με τους φίλους του μέσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα της Αγγλίας.
Κι όμως οι προτάσεις του Ραμανούτζαν αποδεικνύονταν τις περισσότερες φορές σωστές.
Ο ξένος μπορεί να ενοχλούσε αλλά είχε το  χάρισμα να βλέπει εκεί που οι άλλοι δεν μπορούσαν.
Ο Ραμανούτζαν πέθανε –όπως και πολλοί άλλοι μεγάλοι- πριν συμπληρώσει τα 33 του χρόνια.
Στη φωτιά της ξενιτιάς –που θα έλεγαν και οι δικοί μας λαικοί ποιητές- κάηκε ένα τεράστιο μαθηματικό πνεύμα.
Ίσως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε τις ενοράσεις του.
Έδειξε σε όλους μας όμως να είμαστε λιγότερο κλειστοί σε αυτό που θεωρούμε ξένο, που δεν συμβαδίζει με την παιδεία και τα πιστεύω μας.
Και ακόμα και αν δεν μπορεί να μας το «αποδείξει» αξίζει πάντα να το αγκαλιάσουμε.
Το θέμα δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 17.12.2016
nostimonimar.gr

Dr. Joe Dispenza:Δεν είμαστε έρμαια των γονιδίων μας...

Δεν είμαστε έρμαια των γονιδίων μας, ούτε έχουμε προγραμματιστεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο για το υπόλοιπο της ζωή μας.

Μια νέα επιστήμη αναδύεται, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε όλους μας να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που θα επιλέξουμε.

Με το βιβλίο Σπάσε τη Συνήθεια να Είσαι ο Εαυτός Σου, ο διάσημος συγγραφέας, ομιλητής, ερευνητής και χειροπράκτης Δρ. Τζο Ντισπένζα, συνδυάζει τους κλάδους της κβαντικής φυσικής, της νευροεπιστήμης, της χημείας του εγκεφάλου, της βιολογίας και της γενετικής για να σας δείξει ποιές είναι οι πραγματικές σας δυνατότητες.

~~~~~~~~~~~~~~

H προσωπική του ιστορία δεν συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του «Σπάσε τη συνήθεια να είσαι ο εαυτός σου», που μόλις κυκλοφόρησε στα Ελληνικά, αλλά ο ίδιος τη διηγήθηκε στο διήμερο βιωματικό εργαστήρι προσωπικής εξέλιξης που διοργάνωσε η Link Media στην Αθήνα πριν από δύο εβδομάδες. Στα 24 του χρόνια, απόφοιτος του Life University of Atlanta στη χειροπρακτική, χτυπήθηκε από φορτηγό ενώ συμμετείχε σε αγώνες τριάθλου στο Palm Springs στην Καλιφόρνια.

Εσπασε έξι σπονδύλους και οι γιατροί τού είπαν ότι θα μείνει παράλυτος για την υπόλοιπη ζωή του - εάν δεν δεχόταν να υποβληθεί αμέσως σε επίπονη χειρουργική διαδικασία με αβέβαιο αποτέλεσμα. Αρνήθηκε. Και τις επόμενες (πολλές) εβδομάδες επένδυσε όλη του την ενέργεια στην «ανοικοδόμηση» της σπονδυλικής του στήλης με τη βοήθεια του μυαλού του. Τα κατάφερε. Ξαναπερπάτησε. Από τότε γράφει, ταξιδεύει τον κόσμο και εκπαιδεύει ανθρώπους για τη στενή σχέση ανάμεσα στο μυαλό και το σώμα. Είναι ένας από τους επιστήμονες που παρουσιάστηκαν στη βραβευμένη ταινία «What the BLEEP Do We Know?» ενώ το τελευταίο του βιβλίο, «You are the placebo: making your mind matter» (2014), μπήκε στη λίστα των best sellers των New York Times. Μένει με την οικογένειά του στην Ουάσιγκτον, όπου περιστασιακά εξασκεί ακόμα τη χειροπρακτική σε δική του κλινική.

Γιατί να αλλάξεις τον εαυτό σου… εάν σου αρέσει; 

Δεν υπάρχει λόγος να αλλάξεις τον εαυτό σου - εάν σου αρέσει. Εάν όμως θέλεις να συνεχίσεις να εξελίσσεσαι ή εάν διατηρείς απραγματοποίητα όνειρα, τότε θα πρέπει να αλλάξεις κάτι στο μυαλό και το σώμα σου προκειμένου να πετύχεις όσα επιθυμείς.

Πιστεύετε και εσείς στη δύναμη της θετικής σκέψης, όπως πολλοί συμπατριώτες σας;

Δεν είμαι καθόλου οπαδός της θετικής σκέψης! Δεν ωφελεί να σκεφτόμαστε θετικά με το 5% του συνειδητού μας μυαλού, όταν το 95% του υποσυνείδητου μυαλού μας έχει απομνημονεύσει αρνητικά συναισθήματα.

Τα συναισθήματά μας είναι πιο δυνατά από τις σκέψεις μας; 

Οι σκέψεις μας επηρεάζουν τον τρόπο που αισθανόμαστε. Για παράδειγμα: σκεφτόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, οπότε νιώθουμε ανασφαλείς, με συνέπεια να οδηγούμαστε ξανά σε περαιτέρω σκέψεις που συντηρούν την ανασφάλειά μας. Αυτός είναι ο κύκλος που δημιουργεί την κατάσταση του «είναι» μας. Η προσωπικότητά μας αποτελείται από το πώς σκεφτόμαστε, πώς αισθανόμαστε και πώς συμπεριφερόμαστε.

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από τον «φαύλο» κύκλο της προσωπικότητάς μας; 

Για να αλλάξουμε, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε τον μη συνειδητό εαυτό μας. Είναι αυτό που στη νευροεπιστήμη ονομάζεται «μεταγνώση». Με το μοντέλο του διαλογισμού μπορούμε να πετύχουμε ένα συνδυασμό ξεκάθαρης πρόθεσης και θετικού συναισθήματος, ώστε να απελευθερωθούμε από το παρελθόν μας και να αρχίσουμε να χτίζουμε το μέλλον μας. Οταν ο εσωτερικός μας κόσμος γίνεται πιο αληθινός από το εξωτερικό περιβάλλον, αρχίζουμε να αλλάζουμε και βιολογικά.

Δεν θα νομίζουν οι γύρω μας ότι τρελαθήκαμε εάν αρχίσουμε να ζούμε σύμφωνα με τον εσωτερικό μας κόσμο - ανεξάρτητα από τον εξωτερικό; 

Ισως στην αρχή να μοιάζετε λίγο... ανόητοι και τρελοί. Αλλά, όταν φτάσετε στην επίτευξη των στόχων σας, θα σας θεωρήσουν ιδιοφυΐα.

Το μοντέλο σας για αλλαγή είναι επηρεασμένο από το πνεύμα «self help» της εποχής; 

Τα ίδια πράγματα έχουν πει όλοι οι μυστικιστές και οι χαρισματικοί ηγέτες στην ιστορία. Προσωπικά πιστεύω ότι η επιστήμη είναι η σύγχρονη γλώσσα του μυστικισμού. Η επιστήμη αποκωδικοποιεί το μυστικισμό. Η κβαντική φυσική, η επιγενετική και η νευροψυχολογία μάς δείχνουν νέες δυνατότητες και πιθανότητες.

Οι πραγματικοί επιστήμονες σας αντιμετωπίζουν με καχυποψία; 

Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει για μένα. Αλλά γνωρίζω ένα πράγμα: κάνω τη διαφορά στη ζωή των ανθρώπων. Με την ομάδα μου, η οποία αποτελείται από εμπειρικούς επιστήμονες και νευροεπιστήμονες, έχουμε πετύχει μετρήσιμα αποτελέσματα.

Πόσο μετρήσιμα αποτελέσματα; 

Στο τελευταίο μου βιβλίο συμπεριέλαβα εγκεφαλικά scans που αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι γίνονται πράγματι καλύτερα ακολουθώντας το μοντέλο μου.

Η πιο εντυπωσιακή ιστορία; 

Μια γυναίκα από τη Βαρκελώνη με μερική παράλυση και καρκίνο του οισοφάγου, η οποία έγινε εντελώς καλά αλλάζοντας την προσωπικότητά της. Είχε αφήσει τον εαυτό της να αρρωστήσει από όλα τα αρνητικά συναισθήματα που συνόδευσαν την αυτοκτονία του άνδρα της. Αλλά, μέσα από καθημερινό διαλογισμό, κατόρθωσε να δώσει το σήμα στα γονίδιά της να αναστρέψουν την ασθένεια. Και έχει και καινούργιο άντρα τώρα! Συνέχεια λαμβάνουμε emails από ανθρώπους που έχουν γίνει καλά.

Δεν φοβάστε μήπως κατηγορηθείτε ότι πουλάτε ψευδείς ελπίδες σε απελπισμένους ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες ασθένειες; 

Δεν με ενδιαφέρει να πουλήσω ελπίδα. Ούτε προτρέπω τους ανθρώπους να σταματήσουν την κανονική τους θεραπεία. Με ενδιαφέρει, όμως, να τους δώσω μερικά εργαλεία για να δουν εάν μπορούν να καθυστερήσουν την εξέλιξη της αρρώστιας τους ή να θεραπευτούν.

Βγάζετε πολλά χρήματα δουλεύοντας με σοβαρά πάσχοντες; 

Εάν ήθελα να είμαι πλούσιος, δεν θα επικεντρωνόμουν τόσο πολύ στο να προσπαθώ να πείσω συνηθισμένους ανθρώπους ότι δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι να αρρωστήσουν βαριά ώστε να αλλάξουν.

H κρίση της μέσης ηλικίας είναι καλή αφορμή για αλλαγή; 

Τι είναι η κρίση της μέσης ηλικίας; Οταν ξαφνικά είσαι σε θέση να προβλέψεις όλα τα συναισθήματά σου για την υπόλοιπη ζωή σου. Οπότε, ή αγοράζεις ακριβό αυτοκίνητο για να νιώσεις ξανά έντονα ή αρχίζεις να λες την αλήθεια στον εαυτό σου και στους γύρω σου.

Ολα αυτά δεν είναι πολυτέλεια για τους Ελληνες που πλήττονται από τεράστια οικονομική κρίση; 

Δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματά σας με φόβο. Μόνο όταν ξεπερνάς το φόβο σου γίνεσαι ευρηματικός. Μόνο όταν ξεπερνάς το θυμό σου γίνεσαι ηγέτης. Και, παρόλο που η πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολη, αυτή είναι η στιγμή να ανοίξετε την καρδιά σας και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλο για να φύγει το παλιό και να έρθει κάτι καινούργιο.

Η προσευχή μπορεί να φέρει τα ίδια αποτελέσματα; 

Η προσευχή είναι σπουδαία διότι οδηγεί τον άνθρωπο να κατονομάσει την πρόθεσή του και μετά να παραδοθεί σε μια ανώτερη δύναμη. Αλλά εμείς δεν προσευχόμαστε για να εισακουστούν οι προσευχές μας. Εμείς σηκωνόμαστε από το διαλογισμό σαν να έχουν ήδη εισακουστεί οι προσευχές μας!

Πώς μπορούμε να προστατευτούμε από τους γκουρού; 

Δεν είμαι γκουρού. Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Και όλοι οι άνθρωποι που έχω συναντήσει πιστεύουν, έστω χωρίς να το ομολογούν, στη δική τους μεγαλοσύνη. Και όλοι έχουν κάνει κάποτε κάτι καταπληκτικό στη ζωή τους: έχουν πάρει τις σωστές αποφάσεις και έχουν νιώσει ποιοι θέλουν να είναι. Και τότε ένιωσαν «ενθουσιασμένοι». Αυτή δεν είναι μια ελληνική λέξη που συμπεριλαμβάνει τον Θεό;

kathimerini.gr

Αλέξης Τσίπρας: ξεπλένοντας το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα του νεοναζισμού

Επίσκεψη- στήριξης στο πόλεμο, στο φασισμό και στις εθνοκαθάρσεις. 

Είναι φορές που ένα άρθρο δεν χρειάζεται να παραθέσει επιχειρήματα. 

Είναι φορές που τα γεγονότα ουρλιάζουν την αλήθεια τους. 

Ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται από σήμερα το καθεστώς του Κιέβου, παρέχοντας αναγνώριση σε ένα καθεστώς υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού-ναζισμού,υπεύθυνο για το θάνατο δεκάδων χιλιάδων πολιτών, ανάμεσα τους και Ελλήνων.
Και η επίσκεψή αυτή δε γίνεται μια τυχαία χρονική στιγμή. 

Γίνεται τη στιγμή που το καθεστώς του Κιέβου, ενεργώντας σαν διεθνής προβοκάτορας, κλιμακώνει τις επιθέσεις κατά των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς, δολοφονώντας άμαχους.
Ο Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει στο Κίεβο για καθαρά συμβολικούς λόγους;
Τη στιγμή που το καθεστώς Ποροσένκο έχει αναλάβει εργολαβικά να βυθίσει το λαό του στο πόλεμο και τη καταστροφή, εξυπηρετώντας σχέδια κέντρων που επιθυμούν την ένταση με τη Ρωσία , στο πλαίσιο του νέου γεωπολιτικού περιβάλλοντος που άνοιξε η εκλογή Τράμπ…
Τη στιγμή που ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν και παίρνουν αποστάσεις από το ουκρανικό έγκλημα, αντιλαμβανόμενα το κίνδυνο που συνιστά για όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο το σχέδιο «χαμηλής έντασης σύρραξη με τη Ρωσία»…
Ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνει-κατόπιν υποδείξεων – να δώσει διεθνή στήριξη στο απονομιμοποιημένο  καθεστώς του Κιέβου. 

Προφανώς δε γνωρίζει για τις ναζιστικές συμμορίες και τα εγκλήματά τους. 

Τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, το 1,5 εκ. πρόσφυγες, τους μαζικούς τάφους, τους αποκεφαλισμούς, τους βιασμούς. 

Προφανώς δε ξέρει τη ναζιστικού τύπου καταπίεση που υφίσταται το ελληνικό στοιχείο στη Μαριούπολη, τις εξαφανίσεις, τις φυλακίσεις , τα βασανιστήρια.
Γίνεται συνένοχος όχι μόνο σύγχρονων μαζικών νεοναζιστικών εγκλημάτων πολέμου αλλά και συνένοχος σε ένα σχέδιο πολεμικής εμπλοκής , με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, που μπορεί να αλλάξει την ευρύτερη περιοχή για πάντα.
Είναι άγνωστο εάν θα πάρει μαζί του το Κασιδιάρη ή τον Παππά. 

Λογικό να θέλουν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία με τους ομοϊδεάτες τους στο Κίεβο.
Σήμερα το πρωί, την ώρα που το αεροπλάνο του πρωθυπουργού ταξίδευε για Κίεβο, δολοφονήθηκε  ο Михаи́л Серге́евич Толсты́хο, επικεφαλής της αντιφασιστικής Λαϊκής Πολιτοφυλακής Somalia,γνωστός ως Givi, από ουκρανοναζιστική συμμορία. Τιμή και Δόξα στους νεκρούς ήρωες της αντιφασιστικής πάλης.
Αλλά όταν θα σφίγγει το χέρι του Ποροσένκο ας τον ρωτήσει τι είναι η λίστα με τα 100 ονόματα που παραθέτουμε. 

Είναι τα ονόματα των 100 πρώτων παιδιών που δολοφονήθηκαν από τις ναζιστικές συμμορίες. Και η λίστα δεν έχει τέλος…
Anastasia Komarova
Arseny Khakimov
Roman Misechko
Polina Solodkaia
Alexander Sorokin
Kiril Sidoryuk
Danil Pogulai
Valentin Ostapenko
Arina Gusak
Vladislav Postavnoi
Anna Bugaeva
Timofey Chaika
Vsevolod Sukhanov
Daniil Protasov
Jaroslav Ermishko
Dmitry Babakov
Ivan Sharko
Sergey Chisnevich
Vladislav Polianskiy
Dmitry Poliak
Dmitry Orlov
George Komorowskiy
Vladimir Makhnev
Danil Makaev
Victoria Kukharchuk
Kiril Konoplev
Anastasia Konopleva
Daria Konopleva
Dominica Kladko
Vitaliy Guzhva
Danil Belih
Vladislav Kapustnikov
Alena Demidenko
Orest Balka
Vitaliy Chulkov
Nikolai Nikitenko
Andrey Zaplava
Anna Kobza
Alexander Trufanov
Alexander Smirnov
Elizaveta Serbienko
Victoria Beregovaia
Timofey Voronov
Mihail Diaduk
Vladislav Kravchenko
Anna Kostenko
Denis Glushchenko
Daria Popkova
Nikita Russow
Alexander Chudinov
Ivan Nesteruk
Daria Barilova
Danil Bulaev
Alexandra Mammadkhanova
Sofia Martynyuk
Ekaterina Mochanova
Sergey Piven
Anastasia Podlipskaia
Egor Alexandrov
Aleksey Butinets
Margarita Vivchar
Vladimir Garbanev
Vladislava Dukhnenko
Marina Evsyukova
Daria Knish
Ivan Kulichko
Marina Ledneva
Daniil Lukashuk
Daniil Sanduliak
Ivan Poliakov
Alexander Soroka
Anna Khomutova
Svetlana Borodovka
Ivan Ermilov
Svetlana Agababiants
Yury Ponomarev
Yury Ponomarenko
Valeria Suglobova
Evgeny Orekhov
Artem Litkin
Danil Lutsenko
Artem Loginov
Dmitry Krivosheev
Christina Kovalenko
Andrey Eliseev
Igor Gayvoronskiy
Anastasia Butorina
Sofia Bulaeva
Artem Bobrishev
Karina Belonog
Dmitry Ruchkin
Daniil Tereschenko
Victoria Miroshnichenko
Daniil Kuznetsov
Nadezhda Korchak
Ksenia Ivakhno
Kira Zhuk
Arthur Babenko
Andrey Khizhnyak
Vladislav Shcherbakov

iskra.gr

Τζόρτζιο Αγκάμπεν: “Πιστεύω στο δεσμό φιλοσοφίας και ποίησης. Ανέκαθεν αγαπούσα την αλήθεια και το λόγο”

Συνέντευξη του Αντόνιο Νιόλι στον Τζόρτζιο Αγκάμπεν για την ιταλική εφημερίδα repubblica

Μετάφραση:

Γιώργος Κουτσαντώνης

respublica.gr

Τα χρόνια στο Παρίσι με τον Ίταλο Καλβίνο, τα μαθήματα με τον Χάιντεγκερ και η Ρώμη της δεκαετίας του εξήντα. Μιλάει ο στοχαστής που περιπλανήθηκε μεταξύ αισθητικής και βιοπολιτικής.

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν έγραψε ένα υπέροχο βιβλίο. Τα βιβλία του είναι πάντα πυκνά και διαυγή (και απρόβλεπτα όπως το πρόσφατα αφιερωμένο στον Πουλτσινέλα, από τις εκδόσεις Nottetempo). Έχουν το βλέμμα στραμμένο στο μακρινό παρελθόν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εντατικοποιηθεί το παρόν. Δείτε την τελευταία του δουλειά με τίτλο «Τι είναι η Φιλοσοφία» (εκδόσεις QuodLibet), τι κρύβεται πίσω από μια φαινομενικά προφανή ερώτηση; «Είναι πεποίθησή μου» – λέει ο Αγκάμπεν – «ότι η φιλοσοφία δεν είναι ένας επιστημονικός κλάδος, του οποίου είναι δυνατό να οριστεί το αντικείμενο και τα όρια (όπως προσπάθησε ο Ζιλ Ντελέζ) ή, όπως συμβαίνει στα πανεπιστήμια, όπου προσποιείται η χάραξη μιας γραμμικής, ίσως ακόμη και προοδευτικής ιστορίας. H φιλοσοφία δεν είναι ένα περιεχόμενο, αλλά μια ένταση που μπορεί ξαφνικά να εμφυσήσει ζωή σε οποιοδήποτε πεδίο και τομέα: στη τέχνη, στη θρησκεία, στην οικονομία, στην ποίηση, στην επιθυμία, στον έρωτα, ακόμα και στην πλήξη. Μοιάζει περισσότερο με κάτι σαν τον άνεμο ή με τα σύννεφα, ή με μια θύελλα: όπως αυτά, γεννιέται ξαφνικά, μετασχηματίζει τον τόπο όπου δημιουργήθηκε σε σημείο να τον καταστρέψει, όμως εξίσου απρόβλεπτα και ξαφνικά περνά και εξαφανίζεται».

Προτείνεις μια ασταθή εικόνα της φιλοσοφίας.

«Συνηθίζω να διαιρώ το εμπειρικό πεδίο σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τα περιεχόμενα από τη μία πλευρά και την ένταση από την άλλη. Σε ένα περιεχόμενο μπορούν να σχεδιαστούν τα όρια, να καθοριστούν τα θέματα και το αντικείμενο, να χαραχτεί η χαρτογραφία του· η ένταση αντιθέτως έχει ένα χώρο τελείως δικό της».

 Μπορεί να συμβεί οπουδήποτε;

«Η φιλοσοφία, η σκέψη, υπό αυτή την έννοια, είναι μια ένταση που μπορεί προσεγγίσει, να εμφυσήσει ζωή και να διατρέξει κάθε πεδίο. Μοιράζεται αυτό τον εντατικό της χαρακτήρα με την πολιτική. Η πολιτική, ακόμη και η πολιτική, είναι επίσης μια ένταση σε αντίθεση με όσα θεωρούν οι πολιτικοί επιστήμονες, ότι δηλαδή δεν έχει το δικό της χώρο: είναι προφανές και όχι μόνο στην πρόσφατη ιστορία, ότι απρόσμενα η θρησκεία, η οικονομία, ακόμη και η αισθητική μπορούν να αποκτήσουν μια καθοριστική πολιτική ένταση, να αποτελέσουν αφορμή για εχθρότητα και εμπόλεμη κατάσταση. Εξυπακούεται ότι οι εντάσεις είναι πιο ενδιαφέρουσες από τα περιεχόμενα. Εάν τα περιεχόμενα και οι επιστημονικοί κλάδοι – όπως και η ζωή εξάλλου – παραμείνουν σε αδράνεια, αν δεν επιτευχθεί μια ορισμένη ένταση, εκπίπτουν σε γραφειοκρατικές πρακτικές».

Ένα αντίδοτο στις γραφειοκρατικές αυτές πρακτικές μπορεί να είναι η ποίηση. Έχεις τονίσει συχνά τη σχέση μεταξύ φιλοσοφίας και ποίησης. Πράγμα που και ο ίδιος ο Χάιντεγκερ έθεσε στο κέντρο του προβληματισμού του. Ποια είναι αυτή η σχέση;

«Πάντα πίστευα ότι η φιλοσοφία και η ποίηση δεν αποτελούν δύο ξεχωριστά περιεχόμενα, αλλά δύο εντάσεις που τραβούν το ενιαίο πεδίο της γλώσσας προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις: προς την καθαρή λογική και προς τον καθαρό ήχο. Δεν υπάρχει ποίηση χωρίς σκέψη, όπως ακριβώς δεν υπάρχει σκέψη, χωρίς ποιητική στιγμή. Υπό αυτή την έννοια, ο Φρήντριχ  Χαίλντερλιν και ο Τζόρτζιο Καπρόνι είναι φιλόσοφοι, όπως και ορισμένοι πεζοί λόγοι του Πλάτωνα ή του Μπένγιαμιν είναι καθαρή ποίηση. Αν τα δύο αυτά πεδία διαιρεθούν δραστικά, προσωπικά δεν θα ήξερα που να τοποθετήσω τον εαυτό μου».

To βιογραφικό σου περιλαμβάνει ένα πτυχίο νομικής, αλλά με μια, μάλλον ασυνήθιστη, διπλωματική εργασία αφιερωμένη στη Σιμόν Βέιλ. Πως προέκυψε αυτή η επιλογή;

«Ανακάλυψα τη Σιμόν Βέιλ στο Παρίσι το 1963 ή το ’64, αγοράζοντας τυχαία την πρώτη έκδοση των Cahiers (τα Ημερολόγια) στο βιβλιοπωλείο Tschann στο Μονπαρνάς. Θαμπώθηκα τόσο, που αμέσως μόλις επέστρεψα στη Ρώμη έκανα και την Έλσα Μοράντε να τα διαβάσει και την κατάκτησαν. Έτσι αμέσως αποφάσισα ότι θα αφιερώσω τη διπλωματική μου εργασία στη φιλοσοφία του δικαίου, πάνω στη πολιτική σκέψη της Βέιλ. Τότε στην Ιταλία η σκέψη της ήταν σχεδόν άγνωστη, ενώ εγώ ήξερα πολύ περισσότερα από τους καθηγητές, με τους οποίους θα αποκτούσα πτυχίο».

 Τι σε κέρδισε στη σκέψη της;

«Συγκεκριμένα, η κριτική των εννοιών του προσώπου και του δικαίου που η Βέιλ ανάπτυξε στο δοκίμιό της  La Personne et le Sacre. Αυτή η κριτική υπήρξε και η αιτία που διάβασα το δοκίμιο του Μαρσέλ Μος πάνω στην έννοια του προσώπου και έτσι ξεκαθάρισε ο δεσμός που συνδέει στενά το νομικό πρόσωπο με τη θεατρική και στη συνέχεια με τη θεολογική μάσκα του μοντέρνου προσώπου. Ίσως η κριτική του δικαίου, που ποτέ δεν εγκατάλειψα ξεκινώντας από τον πρώτο τόμο του Homo sacer, να έχει την αφετηρία της στο δοκίμιο της Βέιλ».

Μια άλλη αφετηρία στην δομή της σκέψης σου έχει υπάρξει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν.

«Στη ζωή υπάρχουν γεγονότα και συναντήσεις που είναι πάρα πολύ μεγάλες ώστε να γίνουν ολοκληρωμένο βίωμα μονομιάς. Αυτές, κατά κάποιο τρόπο, δεν παύουν να μας συνοδεύουν. Η συνάντηση με τον Μπένγιαμιν – όπως και εκείνη με τον Χάιντεγκερ στη Λε Τορ – είναι τέτοιου είδους συναντήσεις. Όπως οι θεολόγοι λένε ότι ο Θεός συνεχίζει να δημιουργεί τον κόσμο ανά πάσα στιγμή, έτσι και αυτές οι συναντήσεις βρίσκονται πάντα σε εξέλιξη. Το χρέος που οφείλω στον Μπένγιαμιν είναι ανυπολόγιστο».

 Το χρέος είναι μια εντατική λέξη.

«Εδώ αρκεί να επισημάνω ένα μεθοδολογικό πρόβλημα. Ο Μπένγιαμιν ήταν αυτός που μου δίδαξε πώς να αποσπώ βίαια ένα ορισμένο φαινόμενο, από το φαινομενικά μακρινό του  ιστορικό του πλαίσιο, δίνοντάς του ξανά ζωή και κάνοντάς το να λειτουργεί στο παρόν. Χωρίς αυτή την ικανότητα, οι «εισβολές» μου σε τόσο διαφορετικά πεδία όπως η θεολογία και το δίκαιο, η πολιτική και η λογοτεχνία, δεν θα ήταν εφικτές.  Όταν πλησιάζεις με τόση ένταση έναν συγγραφέα, δημιουργούνται φαινόμενα που ενώ μοιάζουν σχεδόν μαγικά, είναι απλά το αποτέλεσμα αυτής της οικειότητας. Έτσι μου συνέβη με την ανακάλυψη των χειρόγραφων του Μπένγιαμιν, πρώτα στη Ρώμη στο σπίτι ενός παιδικού του φίλου και αργότερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού (πρόκειται για τα χειρόγραφα του βιβλίου για τον Μπωντλαίρ, πάνω στο οποίο ο Μπένγιαμιν εργάστηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του)».

Τα τελευταία χρόνια δίνεις έμφαση στη «βιοπολιτική». Πρόκειται για μια έννοια που οφείλει πολλά στον Μισέλ Φουκώ.

«Φυσικά. Αλλά εξίσου σημαντικό για εμένα υπήρξε το ζήτημα της μεθόδου στον Φουκώ, δηλαδή, η αρχαιολογία. Είμαι πεπεισμένος ότι ο μόνος τρόπος πρόσβασης στο σήμερα είναι η διερεύνηση του παρελθόντος, δηλαδή η αρχαιολογία. Με την προϋπόθεση να διευκρινίσουμε, όπως κάνει ο Φουκώ, ότι οι αρχαιολογικές έρευνες δεν είναι παρά η σκιά που η έρευνα του παρόντος, προβάλλει στο παρελθόν. Στην περίπτωσή μου αυτή η σκιά είναι συχνά μεγαλύτερη από αυτή που ακολουθούσε o Φουκώ και περιλαμβάνει πεδία, όπως η θεολογία και το δίκαιο, τα οποία ο Φουκώ προσέγγισε ελάχιστα. Τα αποτελέσματα της έρευνάς μου ασφαλώς μπορεί να αμφισβητηθούν, ωστόσο ελπίζω ότι, τουλάχιστον, οι αμιγώς αρχαιολογικές έρευνες που έχω κάνει στο Κατάσταση Εξαίρεσης, στο Βασίλειο και η Δόξα ή στο βιβλίο μου πάνω στον όρκο να βοηθήσουν στο να καταλάβουμε την εποχή που ζούμε».

Ένας άλλος στοχαστής που συνεισέφερε στο να καταλάβουμε την εποχή που ζούμε είναι ο Γκυ Ντεμπόρ με το βιβλίο του «Η Κοινωνία του Θεάματος», ένα κείμενο που ακόμη και σήμερα μας βοηθά να κατανοήσουμε το παρόν μας.

«Το διάβασα το ίδιο έτος της δημοσίευσής του, το 1967. Με τον Γκυ γίναμε φίλοι πολλά χρόνια αργότερα, στα τέλη του ’80.
Αλλά θυμάμαι ακόμη, τόσο κατά την πρώτη του ανάγνωση, όσο και στις συζητήσεις μας, εκείνη την ανακούφισή μου βλέποντας πως το μυαλό του ήταν εντελώς απελευθερωμένο από εκείνες τις ιδεολογικές προκαταλήψεις που καθόρισαν την μετέπειτα τύχη των κινημάτων. Το εξήντα οκτώ, και κατά τα επόμενα χρόνια οι φίλοι των κινημάτων με τους οποίους συναναστρεφόμουν δήλωναν – χωρίς καμία αμφιβολία ή ντροπή, και με μια απόλυτη παραίτηση από κάθε διάθεση να σκεφτούν – «μαοϊκοί», «τροτσκιστές» και ούτω καθεξής. Ο Γκυ και εγώ είχαμε φτάσει στο ίδιο επίπεδο διαύγειας, εκείνος ξεκινώντας από την παράδοση των καλλιτεχνικών πρωτοποριών από την οποία και προερχόταν, ενώ εγώ από την ποίηση και τη φιλοσοφία».

Ο Ντεμπόρ έλεγε για τον εαυτό του: «Δεν είμαι φιλόσοφος, είμαι χαράκτης στρατηγικής». Κατά τη γνώμη σου τι εννοούσε;

«Παρά τον ισχυρισμό που αναφέρεις, δεν πιστεύω ότι υπήρχε σε αυτόν κάποια σύγκρουση μεταξύ φιλοσόφου και χαράκτη στρατηγικής. Η φιλοσοφία πάντοτε εμπλέκει ένα πρόβλημα στρατηγικής, διότι, παρόλο που αναζητά το αιώνιο, μπορεί να το πράξει μόνο μέσα από την αντιπαράθεσή της με τον καιρό της».

Την περίοδο που ζούσες στο Παρίσι έβλεπες συχνά τον Καλβίνο. Πώς ήταν η σχέση σου μαζί του, με τις διαφωτιστικές γεωμετρίες του;

«Δίπλα στον Ίταλο, θα ήθελα να βάλω και τον Κλάουντιο Ρουγκαφιόρι τους οποίους έβλεπα πολύ συχνά εκείνο τον καιρό, καθώς δουλέψαμε μαζί για την έκδοση ενός περιοδικού που τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η προσπάθειά μας ήταν να περιγράψουμε αυτές που μεταξύ μας ονομάζαμε «ιταλικές κατηγορίες», τα ζεύγη δηλαδή των εννοιών μέσω των οποίων προσπαθούσαμε να καθορίσουμε τις θεμελιώδεις δομές του ιταλικού πολιτισμού: «αρχιτεκτονική/αοριστία», «τραγωδία/κωμωδία», «ταχύτητα/ελαφρότητα», την τελευταία μάλιστα μπορείτε κυριολεκτικά να την δείτε στα Αμερικανικά μαθήματα του Ίταλο. Ήμουν γοητευμένος από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η σκέψη του Ίταλο και του Κλάουντιο».

Τι σε γοήτευε;

«Το γεγονός ότι ήταν δύο μορφές καθαρά αναλογικής σκέψης, η οποία αντιλαμβανόταν τις ομοιότητες και τις αντιστοιχίες εκεί όπου κανένας άλλος δεν ήταν σε θέση να τις εντοπίσει. Η αναλογία είναι μια μορφή γνώσης που η κουλτούρα μας ωθεί όλο και περισσότερο στο περιθώριο. Όσον αφορά την ιδέα ενός γεωμετρικού Καλβίνο και επιστήμονα πιστεύω ότι αυτή θα πρέπει να διορθωθεί. Η δική του φαντασία ήταν μια εξαιρετική μορφή αναλογικής φαντασίας, ένα είδος φυσιογνωμικού ενστίκτου που του επέτρεψαν να αναδιατυπώνει κάθε φορά τη γεωγραφία της λογοτεχνικής γνώσης».

Μίλησες στην αρχή για τη φιλία σου με την Έλσα Μοράντε. Πώς ήταν σχέση σου με μια γυναίκα με τόσο σύνθετο χαρακτήρα;

«Η συνάντηση και η φιλία μου με την Έλσα υπήρξαν για μένα καθοριστικά από κάθε άποψη. Ο Καλβίνο μου είχε πει κάποτε ότι ήταν αδύνατο να συναναστραφείς με την Έλσα δίχως λατρεία. Ίσως αυτό να ήταν αλήθεια, αλλά με την προϋπόθεση ότι το αντικείμενο της λατρείας δεν ήταν η Έλσα, αλλά εκείνοι οι θεοί – από τον Ρεμπώ ως την Σιμόν Βέιλ, από τον Μότσαρτ ως τον Σπινόζα – θεούς που αναγνώριζε και λάτρευε να μοιράζεται με τους φίλους της. Σε αυτό η Έλσα ήταν σοβαρή, εξωφρενικά σοβαρή, και νομίζω ότι μετάδωσε στο αγόρι που ήμουν ακόμη τότε, μέρος αυτού του αδιάλλακτου πάθους της για την ποίηση και την αλήθεια. Από τότε νομίζω ότι δεν μπορούν να χαραχθούν σαφή όρια μεταξύ λογοτεχνίας και φιλοσοφίας».

Ξέρω ότι μέσω της Μοράντε γνώρισες τον Παζολίνι. Μεταξύ άλλων συμμετείχες και με έναν μικρό αλλά όμορφο ρόλο, στο «Ευαγγέλιο». Ποιες αναμνήσεις έχεις από αυτή την εμπειρία στο σετ;

«Από το Ευαγγέλιο θυμάμαι την ταχύτητα: ο Παζολίνι δεν επαναλάμβανε σχεδόν ποτέ μια σκηνή και ο καθένας μιλούσε και κινούνταν όπως νόμιζε. Θεωρώ ότι αυτό δίνει στις ταινίες του, εκείνη του φυσικότητα που ποτέ δεν προσποιείται ότι είναι ρεαλιστική. Η μόνη μεγάλη διακοπή κατά τα γυρίσματα έγινε εξαιτίας μου: στον Μυστικό Δείπνο βρέθηκα στο τραπέζι μπροστά στα τεράστια και παραφουσκωμένα με προζύμι ψωμιά και χρειάστηκε να υπενθυμίσω στον Πιερ Πάολο ότι στο εβραϊκό πάσχα το ψωμί έπρεπε να είναι άζυμο».

Ανέφερες, επίσης, στις σχέσεις με τον Χάιντεγκερ και τα σεμινάρια που παρακολούθησες μαζί του στο Λε Θορ το 1966 και έπειτα το 1968. Τι απέμεινε από αυτές τις συναντήσεις;

«Η συνάντηση με τον Χάιντεγκερ, όπως και με τον Μπένγιαμιν, δεν τέλειωσε ποτέ. Στη μνήμη μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο το, ανέγγιχτο ακόμη από τον τουρισμό, τοπίο της Προβηγκίας. Το σεμινάριο γινόταν το πρωί, στον μικρό κήπο του ξενοδοχείου που μας φιλοξενούσε, αλλά μερικές φορές και σε κάποια αγροικία κατά τις πολλές εκδρομές στη γύρω περιοχή. Το πρώτο έτος ήμασταν πέντε το σύνολο, εκτός από το σεμινάριο υπήρχαν και τα κοινά γεύματα που εγώ εκμεταλλευόμουν ώστε να κάνω στον Χάιντεγκερ τις ερωτήσεις που με ενδιέφεραν, αν είχε διαβάσει Κάφκα, αν γνώριζε τον Μπένγιαμιν. Αλλά αυτά είναι απλά ανέκδοτα».

Ένα από τα κύρια πεδία της έρευνάς σου υπήρξε η φιλολογία. Με ποιο τρόπο την εφάρμοσες;

«Η φιλολογία υπήρξε πάντα ένα θεμελιώδες τμήμα της έρευνάς μου. Όχι μόνο γιατί μου έτυχε να πραγματοποιήσω φιλολογικές εργασίες με την τεχνική έννοια του όρου – μπορώ να θυμηθώ την ανασύνθεση του βιβλίου του Μπένγιαμιν για τον Μπωντλαίρ και την μετά θάνατο έκδοση των ποιημάτων του Καπρόνι – αλλά γιατί η φιλολογία και η φιλοσοφία, η αγάπη για το λόγο και η αγάπη για την αλήθεια, δεν μπορούν να διαχωριστούν με κανένα τρόπο. Η αλήθεια κατοικεί στη γλώσσα και ένας φιλόσοφος που δεν φροντίζει αυτή την κατοικία πρέπει να είναι ένας κακός φιλόσοφος. Οι φιλόσοφοι, όπως οι ποιητές, είναι πρώτα απ’ όλα οι φύλακες της γλώσσας και αυτό είναι ένα γνήσια πολιτικό καθήκον, ειδικά σε μια εποχή, όπως η δική μας, η οποία προσπαθεί, με όλα τα μέσα, να μπερδέψει και να παραποιήσει το νόημα των λέξεων».
πηγή πληροφόρησης:

Η χώρα της Lidl

δημοσιεύτηκε 09/12/2015 από

Αλέξης Ζακυνθινός

analyst.gr

Το ξεπούλημα της Πορτογαλίας άφησε πίσω του Πολίτες ερείπια, καθώς επίσης μία χώρα υπό την κατοχή των βιομηχανικών και λοιπών γερμανικών επιχειρήσεων – η κατάργηση των λαών και η αντικατάσταση τους, από τη δικτατορία των εκλεκτών   

«Ο νεοφιλελευθερισμός καθορίζει σταδιακά όλες τις δυτικές κοινωνίες – ενώ είναι κάτι περισσότερο από μία απλή οικονομική πολιτική. Πρόκειται ουσιαστικά για μία ιδεολογία, η οποία ρυθμίζει εκ νέου τις σχέσεις του κράτους και της οικονομίας – με στόχο τον επανακαθορισμό της συνολικής σκέψης, η οποία αλλάζει ριζικά όλους τους τομείς της ζωής, καθώς επίσης τους ανθρώπους, με μοιραίες συνέπειες για τη Δημοκρατία.

Όλες οι σφαίρες και οι πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, εξετάζονται από την πλευρά της νεοφιλελεύθερης οικονομικής άποψης, μετρούμενες από αυτήν: η πολιτική, το Δίκαιο, η κουλτούρα, η παιδεία, η οικογένεια και οι ρόλοι των δύο φύλων.

Στα πλαίσια αυτά, το παλαιό ευρωπαϊκό ιδεώδες του πολιτικού ανθρώπου (homo politicus), αντικαθίσταται από τον οικονομικό άνθρωπο (homo economicus) – ο οποίος γίνεται κατανοητός ως ανθρώπινος πόρος, σαν «ανθρώπινο κεφάλαιο» καλύτερα, το οποίο πρέπει συνεχώς να καλυτερεύει την ανταγωνιστικότητα του.

Με τον τρόπο αυτό ο λαός, ως η συνένωση των Πολιτών και το θεμέλιο της Δημοκρατίας καταργείται, αντικαθιστάμενος από την κυριαρχία των εκλεκτών – κυρίως από τη δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρά τις συνεχείς οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις δε, εάν όχι με τη βοήθεια τους, η σταδιακή νεοφιλελεύθερη βαθιά διάβρωση των κοινωνιών μας συνεχίζεται ασταμάτητα – μεταξύ άλλων μέσω της αναπροσαρμογής του εργατικού Δικαίου, καθώς επίσης του εκπαιδευτικού συστήματος».

Άρθρο
Η ευρωπαϊκή περιφέρεια, εντός ή εκτός της Ευρωζώνης, μετατρέπεται σταδιακά σε μία περιοχή χαμηλού εργατικού κόστους, με τους Πολίτες της σκλάβους χρέους – προς όφελος κυρίως των βιομηχανικών και λοιπών επιχειρήσεων της Γερμανίας.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται εν πρώτοις από τη «διάσωση» της Πορτογαλίας, εκ μέρους της Τρόικας – από μία χώρα που η συντηρητική της κυβέρνηση εφάρμοσε με ακρίβεια, καθώς επίσης με απόλυτη συνέπεια το πρόγραμμα που της δόθηκε, ξεπουλώντας μεταξύ άλλων το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της (άρθρο: Το ευρωπαϊκό monopoly).

Ειδικότερα η Πορτογαλία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, τήρησε πιστά τη διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων, περιόρισε ριζικά τις δημόσιες δαπάνες, μεταρρύθμισε την αγορά εργασίας έτσι ώστε να καταστεί ευέλικτη, μείωσε τους μισθούς και τις συντάξεις, αύξησε κατακόρυφα τη φορολογία και ενίσχυσε σημαντικά τους εισπρακτικούς μηχανισμούς της – χωρίς καμία αντίρρηση ή καθυστέρηση. Εύλογα λοιπόν ο σκιώδης γερμανός καγκελάριος εγκωμίαζε ανέκαθεν την κυβέρνηση της – ισχυριζόμενος πως η χώρα βρίσκεται σε καλό δρόμο, ενώ οι προσπάθειες των Πολιτών της αποδίδουν καρπούς.

Πράγματι, η Πορτογαλία εγκατέλειψε επίσημα το μηχανισμό στήριξης το 2014, ενώ το Φεβρουάριο του 2015 εξόφλησε πρόωρα τα δάνεια του ΔΝΤ. Εν τούτοις, οι μεγαλύτεροι εργοδότες της χώρας είναι πλέον οι γερμανικές επιχειρήσεις – γεγονός που αναγκάζει πολλούς να αναρωτηθούν, εάν οι Γερμανοί βρίσκουν καλύτερες συνθήκες στην Πορτογαλία ή εάν έχει κάποια σχέση με την πολιτική της Τρόικας.

Πόσο μάλλον όταν οι επικριτές της Τρόικας θεωρούν πως ο ισολογισμός των οικονομικών εξελίξεων στην Πορτογαλία είναι αρνητικός, θέτοντας την παρακάτω δυσάρεστη ερώτηση:

«Εάν το φάρμακο, το οποίο υποχρεώθηκαν να πιούν οι χώρες που βυθίστηκαν στην κρίση εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης, καθώς επίσης της Τρόικας, έχει καταστροφικές παρενέργειες ακόμη και στον πιο υποδειγματικό μαθητή, στην Πορτογαλία, μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσει κανείς τη συνταγή;«.

Στα πλαίσια αυτά οι ίδιοι οι Γερμανοί, οι οποίοι συνδυάζουν με έναν απίστευτο τρόπο τόσο το καλό, όσο και το κακό στη συμπεριφορά τους, διενέργησαν μία τηλεοπτική έρευνα στην Πορτογαλία, αναζητώντας την αλήθεια. Τα αποτελέσματα της έρευνας φαίνονται σε ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε πρόσφατα, με τον τίτλο «Ξεπούλημα στην Πορτογαλία» (πηγή) – τεκμηριώνοντας πως η χώρα είναι πλέον υπό γερμανική κατοχή, κάτω από την πρωσική μπότα, χωρίς καμία δυνατότητα να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία.

Το ντοκιμαντέρ
Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες έχουν εγκατασταθεί στην Πορτογαλία, όπως η Bosch και η Volkswagen, πληρώνοντας μισθούς πείνας, στο 1/4 των γερμανικών (περί τα 500-600 € μικτά) – παράγοντας μηχανήματα και αυτοκίνητα, τα οποία στη συνέχεια εξάγουν στη Γερμανία!

Φυσικά με τον τρόπο αυτό πιέζονται αντίστοιχα οι υψηλοί μισθοί των γερμανών εργαζομένων, οι οποίοι είναι πάντα μεγαλύτεροι από τους βασικούς, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο τη δυναμική του νεοφιλελευθερισμού – καθώς επίσης τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για την επιβολή του. Οι κατώτατοι μισθοί σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης φαίνονται στο επόμενο γράφημα – με την Πορτογαλία να ακολουθεί την Ελλάδα, τη συγκεκριμένη ημερομηνία (1.1.2015).

                            ΓΡΑΦΗΜΑ - κατώτατοι μισθοί
Επεξήγηση γραφήματος: Ελάχιστες αμοιβές (κατώτατοι μισθοί) στις χώρες της Ευρωζώνης την 1 Ιανουαρίου του 2015, σε € μηνιαία.

Το πλέον εντυπωσιακό όμως είναι το ότι, η Πορτογαλία αποκαλείται ως «η χώρα της Lidl», αφού η αλυσίδα Σούπερ Μάρκετ είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης, διαθέτοντας περί τα 220 καταστήματα. Φυσικά δεν μπορεί να την ανταγωνισθεί κανείς, αφού διαθέτει συνολικά πάνω από 10.000 καταστήματα σε 28 χώρες – έχοντας τη δυνατότητα να υιοθετεί μία «τιμολογιακή πολιτική dumping» στα κράτη που πρωτοεισέρχεται, με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν οι τοπικές αλυσίδες.

Η πολιτική τώρα που εφαρμόζει η επιχείρηση στην Πορτογαλία, σύμφωνα πάντοτε με το ντοκιμαντέρ, είναι κάτι περισσότερο από ληστρική, όσον αφορά τους εργαζομένους – οι οποίοι αρνούνταν ακόμη και να εμφανισθούν στην τηλεόραση, φοβούμενοι την απόλυση τους. Σε γενικές γραμμές δε απαγορεύεται να μιλούν για το χώρο ή μέσα στο χώρο εργασίας τους, εάν δεν θέλουν να βρεθούν ξαφνικά στο δρόμο – χωρίς αποζημίωση, καθώς επίσης με μία πολύ εύκολη διαδικασία.

Η εικόνα που ακολουθεί διακωμωδεί ακριβώς αυτές τις συνθήκες – τόσο τη σιωπή που επιβάλλεται στους εργαζομένους, όσο και τη θέση τους απέναντι στους Γερμανούς πλέον εργοδότες τους, στην κατεχόμενη Πορτογαλία. Σε μία χώρα λοιπόν που δεν αντιστάθηκε καθόλου στην Τρόικα, που οι κυβερνήσεις της λειτούργησαν συναινετικά, καθώς επίσης που λεηλατήθηκε όσο καμία άλλη στον πλανήτη, χωρίς την παραμικρή αντίρρηση.

Περαιτέρω η Lidl, από την οποία ψωνίζουν πλέον πάρα πολλοί Έλληνες, λόγω των φθηνών τιμών, καθώς επίσης των μεγάλων προβλημάτων των άλλων αλυσίδων (ιδίως της Βερόπουλος και της Μαρινόπουλος), αδιαφορώντας ουσιαστικά για τη γερμανική της προέλευση, έχει χωρίσει τους εργαζομένους της στην Πορτογαλία σε τρεις βασικές κατηγορίες: στην κόκκινη, στην πορτοκαλί και στην πράσινη (όπως τα φανάρια στους δρόμους).

Στην κόκκινη καταχωρούνται αυτοί που είναι προς άμεση απόλυση, στην πορτοκαλί οι επόμενοι υποψήφιοι, ενώ στην πράσινη όλοι οι υπόλοιποι – με κριτήριο το εάν μιλούν ή όχι, εάν διαμαρτύρονται, εάν δουλεύουν παραπάνω ώρες χωρίς υπερωρίες ή/και χωρίς διαλείμματα κοκ. Λέγεται δε πως παρακολουθούνται ακόμη και στα αποδυτήρια ή στις καντίνες φαγητού από κρυφές κάμερες, όπως είχε τεκμηριωθεί κάποτε στα γερμανικά καταστήματα αλυσίδων – έτσι ώστε να κρίνεται σωστά η συμπεριφορά τους.

Η Ελλάδα
Στον επόμενο πίνακα τώρα φαίνονται οι ελάχιστοι μισθοί σε διάφορες χώρες, σε € μηνιαία – το 2008, το 2014, καθώς επίσης το 2015 (τρείς πρώτες στήλες). Στην τέταρτη στήλη αναγράφεται η διαφορά τους το 2015, σε σχέση με το 2008 – όπου η μοναδική χώρα που έχουν μειωθεί (-14%) είναι η Ελλάδα! Στην τελευταία στήλη αναφέρεται το μερίδιο των εργαζομένων με τη βασική αμοιβή, στο σύνολο τους, το 2010 – στην Ελλάδα το 51% των συνολικών εργαζομένων αμειβόταν με τον ελάχιστο μισθό (σήμερα είναι πολύ περισσότερο).

Περαιτέρω, οφείλει κανείς να εξάγει συμπεράσματα, σε σχέση με το τι θα είχε πράγματι συμβεί, εάν η Ελλάδα είχε εφαρμόσει επακριβώς όλα τα μνημόνια, όπως η Πορτογαλία – έτσι ώστε να μην κρίνει θεωρητικά, αλλά με βάση την υφιστάμενη εμπειρία.

Πρέπει βέβαια να λάβει υπ’ όψιν πως το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας διπλασιάστηκε σε σχέση με το 2008 (από 71,7% του ΑΕΠ στο 130,2% το 2014) –  παρά το ότι ξεπούλησε τα πάντα, έκλεισαν οι δικές της επιχειρήσεις που δεν εξαγοράσθηκαν από Γερμανούς, ενώ εγκαταστάθηκαν παντού οι γερμανικές.

Εκτός αυτού, με κριτήριο την Πορτογαλία δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί το μέλλον της Ελλάδας που θα ξεκινήσει μετά την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου – με το οποίο δρομολογούνται επίσης όλες οι αλλαγές που δεν έγιναν με τα δύο προηγούμενα.

Σημαντικότερος σταθμός δε θεωρείται η ψήφιση του ασφαλιστικού η οποία, εάν πράγματι συμβεί, θα επικυρώσει τη συμφωνία των Ελλήνων στη σκλαβιά και στην κατοχή της χώρας τους – οπότε προβλέπεται πως θα εκτιναχθούν οι τιμές των μετοχών των τραπεζών, αφού ακριβώς αυτό υποθέτω πως περιμένουν οι ξένοι κερδοσκόποι, για να εισβάλλουν μαζικά στην Ελλάδα.

Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, αυτή είναι η μοίρα όλων εκείνων των χωρών που δεν χρεοκοπούν, επιλέγοντας τη διάσωση τους από τους διεθνείς οργανισμούς – όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας ή της Βραζιλίας, οι οικονομίες των οποίων άνθισαν για ένα χρονικό διάστημα μετά την εισβολή των ξένων, ενώ σήμερα καταρρέουν.

Βασικό οικονομικό κριτήριο εν προκειμένω είναι το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών το οποίο, αφού γίνει πλεονασματικό μετά τις αποκρατικοποιήσεις, ακολουθεί στη συνέχεια αρνητική πορεία – αφού τα κέρδη των ξένων επιχειρήσεων που κυριαρχούν φορολογούνται με διάφορα τεχνάσματα στις χώρες από τις οποίες προέρχονται, τα ξένα κεφάλαια φεύγουν κοκ.

Αυτό που παραμένει σε όλα αυτά τα κράτη είναι οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι σε συνθήκες πραγματικής σκλαβιάς, καθώς επίσης οι τυπικές «κυβερνήσεις πιόνια» – ενώ η μεσαία τάξη εξαφανίζεται εντελώς, με αποτέλεσμα οι κοινωνίες να χαρακτηρίζονται από μία πολύ μικρή εγχώρια ελίτ, καθώς επίσης από στρατιές δούλων, οι οποίοι αμείβονται με μισθούς που τους εξασφαλίζουν την οριακή επιβίωση τους.

Οι μοίρα των άλλων θυμάτων του νεοφιλελευθερισμού βέβαια που επιλέγουν τη στάση πληρωμών όπως, για παράδειγμα, της Αργεντινής (άρθρο), δεν είναι ρόδινη, αφού τοποθετούνται στο στόχαστρο της διεθνούς συμμορίας – αν και ορισμένα, όπως η Ισλανδία, καταφέρνουν να διαφύγουν, διαθέτοντας έναν ώριμο και αποφασισμένο λαό, ο οποίος είναι πρόθυμος να υπομείνει τα πάντα, για να υπερασπίσει την ελευθερία, καθώς επίσης την εθνική του κυριαρχία.

Μπορεί αλήθεια η Ελλάδα; Ασφαλώς μπορεί, κατά την άποψη μου. Το πρόβλημα είναι μόνο εάν θέλει να το επιχειρήσει, να πολεμήσει δηλαδή, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες – οι οποίες είναι πράγματι εξαιρετικά επώδυνες, κάτι περισσότερο από οδυνηρές, για το πρώτο χρονικό διάστημα.

Οι άνθρωποι που δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, συνήθως γλείφουν τη μπότα που τους κλωτσάει.

Συντάχθηκε απο τον/την Epicurus2day   

δημοσιεύτηκε:Κυριακή, 12 Ιούλιος 2015 21:30

www.epicurus2day.gr

Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.

Νίκος Καζαντζάκης

Επί έτη το epicurus2day.gr ουρλιάζει ότι η συστημική κρίση - που οδηγεί σε αποπληθωριστικό σπιράλ, εκτίναξη του Povery Index, συγκέντρωση εξουσίας και δύναμης στα χέρια των τρελών, δυστυχία και απόγνωση - δικαιολογείται από την απλή έως και απλουστευτική ανάγνωση κάποιων δεικτών της Βίβλου της House of cardsοικονομικής δυσλεξίας, οι οποίοι καταδεικνύουν τα αίτια αυτής της απάνθρωπης λεηλασίας των πιο θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Δείχνουν χωρίς ακροβατικά, τους πρωταίτιους. Δείχνουν τα θύματα και δείχνουν το σχέδιο. Και το πιο σημαντικό, δείχνουν το πρόβλημα. Τίποτα από όλα αυτα δεν προβάλλεται ούτε συζητιέται. Εντούτοις τα συμπτώματα είναι παρόντα και ευαπόδεικτα, αν όχι εξώφθαλμα αυταπόδεικτα.

Η προσέγγιση της Ελληνικής κρίσης, δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσέγγιση-πυξιδα, που επί έτη προτάσσουμε, για την κατανόηση των όσων συμβαίνουν και την εκτίμηση όσων μέλλουν να συμβούν. Τα τελευταία 8 χρόνια, όπως κατ' επανάληψη γράφουμε, γιγαντώθηκε μια ήδη τεράστια φούσκα ιδιωτικού, πρωτίστως χρέους, τραπεζοκεντρικού έως τα νύχια. Μεταξύ 2007 και 2008, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πάγια μερικά τρις, στα οποία συνυπολογίζουν τις καταθέσεις μας (δηλ. τις θεωρούν ενεργητικό/"περιουσία" τους) αλλά και τα δάνεια τους (τα οποία είναι εξορισμού αμφίβολα κεφάλαια) βρέθηκε να έχει μοχλεύσει (δηλ. τζογάρει) τα κεφάλαια του αυτά του δεκάδες φορές, στην αρχή του "βάζω 1 κερδίζω 100". Διότι γι αυτούς η έννοια του χάνω 100 έχοντας 1 είναι εξωκοσμική, αδιανόητη, τρομοκρατική. Δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

Εντούτοις, αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, μεταξύ 2007 - 2014, είναι πολύ απλο αλλά και πολύ αισχρό. Οι πτωχευμένες τράπεζες της Οικουμένης (εκτός λχ, αν κάποιος θεωρεί ότι μια τράπεζα με χρέος 70 και κεφάλαιο 1, όπως λχ η Deutsche Bank το 2008 είναι υγιής) μεταφέρουν τα σάπια χαρτοφυλάκια τους, στα οποία συνωστίζονται τρις ομολόγων - μαϊμού, δανείων - σουρωτήρι, τιτλοποιημένων σκουπιδιών μηδενικής αξίας, στα κράτη, δηλ. στους φορολογούμενους.  Κοινωνικοποιούν έτσι τις ζημιές τους για τις οποίες ουδέποτε λογοδοτούν ούτε οι εταιρείες τους, ούτε τα πρόσωπα. Η έκθεση της McKinsey (Φεβ 2015) θα έπρεπε να είναι σημαία κάθε πολιτικού πάνω στον πλανήτη, κάθε ιδεολόγου που μάχεται κατά της μονεταριστικής χούντας, κάθε απλού ανθρώπου που θέλει να δει τα παιδιά του να ζουν και όχι να πολεμούν πάνω στις στάχτες που θα αφήσει ο καζινοκαπιταλισμός. Η ΜcKinsey απλά επιβεβαιώνει δε, την δική μας προσέγγιση προ 4ετών, όπου αναφέραμε ότι ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ είναι μια εικονική πραγματικότητα, αφού χρέος δεν είναι μόνο το δημόσιο, είναι και το ιδιωτικό, είναι και το εταιρικό και συνεπώς, συναθροίζοντας το σύνολο του χρέους ή το Gross External Debt, πολύ απλά καταλήγουμε σε μια απέραντη παγκόσμια Banana Republic, όπου ένας Θεός - μηχανή κουνάει το χέρι του χαιρετώντας τις αγέλες κοιμισμένων σε στρώματα από πιστωτικές κάρτες και lifestyle χαπάκια.

Με βάση αυτήν την έκθεση βλέπουμε ότι την τελευταία 7ετία που Αμερικανοί και Ευρωπαίοι "πολιτικοί - κλόουν", χρηματοδοτούμενοι από τα γεράκια της απληστίας, δήθεν δίνουν λύσεις στο οικονομικά και κοινωνικά παράλυτο καθεστώς της υπερχρέωσης, σε αυτά τα 7 μόλις χρόνια λοιπόν, δημιουργήθηκε (κρατηθείτε) νέο (τραπεζικό, κρατικό, εταιρικό, ιδιωτικό) χρέος ύψους $57 τρις. Δηλαδή: Σε 7 χρόνια "κρίσης χρέους", το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 100% του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΕΠ. Το παγκόσμιο χρέος το οποίο ΗΔΗ από το 2007 ήταν στα $142 τρις. Το 2007 δεν χρειαζόταν καμία Lehman Brothers για να καταλάβουμε ότι είμαστε ξοφλημένοι. Το χρέος ανήρχετο σε ποσοστό 269% του ΑΕΠ τότε. Είναι μαγικό πως το 110% χρέος προς ΑΕΠ της Ελλάδας το 2008, ποσού 262 δις και δια μαγείας 292 δις το 2009, έγινε κακόγουστο και αιματηρό σίριαλ 6ετίας την ώρα που ένα άλλο χρέος 142 τρις δολαρίων και ποσοστού 269% του παγκόσμιου ΑΕΠ κυριολεκτικά εξαφανίστηκε από τις οθόνες του παγκόσμιου πολιτικοεκδοτικού θιάσου. Είναι ηλίθιο. Και ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι σε αυτα τα 7 χρόνια, το παγκόσμιο χρέος συνολικά ανήλθε σε $200 τρις, αυξημένο κατά άλλες 20 μονάδες σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ του 2007, πλέον στο 286%, 100 και πλέον μονάδες ανώτερο της αντίστοιχης Ελληνικής αναλογίας που το ΔΝΤ διακηρύσσει ως ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΟ. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι διαβάζετε.  Επειδή δεν είναι δυνατόν το ΔΝΤ να αγνοεί αυτή την μαύρη τρύπα που ρουφάει όλον τον πλανήτη, είναι σαφές ότι "αυτοί" δεν είναι "αυτοί" που νομίζουμε.

Η υποκρισία είναι τα λύτρα που πληρώνει η αμαρτία στην αρετή, είπε εύστοχα κάποιος. Πού πήγε λοιπόν αυτό το χρέος, από πού έρχεται, ποιος το δημιούργησε και ποιος το ανέλαβε; Πρώτον: οι κυβερνήσεις, αφού μας είπαν ότι αυτοί που σκάνε είναι "πολύ μεγάλοι για να καταρρεύσουν" (too big to fail) gvt2ps debtάρχισαν με μια σειρά από "επιβεβλημένα" προγράμματα διάσωσης, φανερά αλλά και μπασταρδεμένα, κεκαλυμμένα, αποσιωπημένα, βουβά, να επωμίζονται το χρέος της τραπεζικής φούσκας. Στις ΗΠΑ, το δημόσιο χρέος (έργο του πολύ κ. Geitner), αυξήθηκε κατά 35% από την έναρξη της "κρίσης" και το ιδιωτικο μειώθηκε κατά 25%, ένα συνολικό spread (ψαλίδα) 60%! Ακόμη χειρότερα, στο Ηνωμένο Βασίλειο το χρέος της γεν. κυβέρνησης (ή κεντρικής διοίκησης) αυξήθηκε κατά 50% και το ιδιωτικό μειώθηκε 42%, spread 92%! Ενώ στην Ευρωζώνη, το government debt αυξήθηκε 35% την ώρα που το ιδιωτικό μειώθηκε μόλις 6%, δηλ. spread 41%. Το αίμα της Ελλάδας και των Ελλήνων και ο ιδρώτας των Ισπανών και των Πορτογάλων και Ιρλανδών, δεν φάνηκε να έχει ιδιαίτερη επίπτωση στο καρουσέλ των τρελών της Ευρώπης, όπου η αλαζονεία περισσεύει, αφού κανείς δεν θεωρεί ότι τα 30 τρις δανείων της Ευρωζώνης είναι πρόβλημα. και έτσι, πατώντας επί πτωμάτων, οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες συνέχισαν το business as usual. Παρότι δε το 80% των χωρών έχουν υψηλότερο χρέος από το 2007, η φούσκα των στεγαστικών δανείων αυξήθηκε συνολικά κατά 50%. Κοροϊδευόμαστε αγρίως.

Προσοχή, όμως, πολύ προσοχή, διότι εδώ συμβαίνει και κάτι άλλο: Το χρέος-μαμούθ των ανεπτυγμένων χωρών, φορτώνεται μεθοδικά στο χρέος των αναπτυσσόμενων. Τα χειμαζόμενα 6/7 του πλανήτη φορτώνονται δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, τα θαλασσοδάνεια της Χολιγουντιανης πλαστικής πιστωτικής ευημερίας των "ανεπτυγμένων"  whitecollars με την καθοδήγηση του Αγίου Τραπεζιστάν. Όταν μιλάμε για ανεπτυγμένες χώρες μιλάμε για εναν πληθυσμό κάτω του 1 δις ανθρώπων. Τα άλλα 5 δις περίπου Debt Adv2Developingείναι "αναπτυσσόμενοι" και ως επι το πλείστον πάμπτωχοι. Οι αναπτυσσόμενες χώρες κατείχαν το 2007 το 22% (ή κάπου 8 τρις) του χρέους των κυβερνήσεων παγκόσμια. Σε 7 μόλις χρόνια "διασώσεων" κατέχουν σχεδόν το μισό (47%), πάνω από 23 τρις χρέους.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες αύξησαν κατά 300% το χρέος τους υπερδιπλασιάζοντας το μερίδιο  τους, την ώρα που οι ανεπτυγμένες χώρες το μείωσαν κατά το 1/3.
Έτσι, είναι παραπάνω από σαφές ότι το σχέδιο είναι το ξεφόρτωμα από τα "ανεπτυγμένα" κράτη όλης της κτηνωδίας χρέους του Τραπεζιστάν, από το 1971 και μετά, στην χαβούζα των ανήμπορων, φτωχοποιημένων υπολοίπων, κάπου 140 χωρών και δις ψυχών. Το τέλος του σχεδίου προφανώς επιφυλάσσει ανταλλαγή χρέους με εθνικη κυριαρχία, δηλαδή στυγνή χούντα και την περίφημη "παγκόσμια διακυβέρνηση". Το τέλος του σχεδίου επιφυλάσσει πολιτικές ενώσεις χρέους και Κεντρικές Τράπεζες που θα δανείζουν το τραπεζικό σύμπαν, ως το κέντρο του. Όπου τα πράγματα θα γίνονται με ένα κουμπί, χωρίς παρεμβολή των πολιτικών και βεβαίως των "ψηφοφόρων". Δημιουργείται δηλαδή, πράγματι, μπροστά στα μάτια μας, "η νέα τάξη πραγμάτων", χωρίς όπλα, χωρίς απώλειες, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τίμημα για τους τρελούς σε ποταμό δακρύων.

Την ώρα που το πτωχευμένο Αμερικανικό Δημόσιο που έφτασε 2 φορές σε σταση πληρωμών τα τελευταία χρόνια αυξάνει το χρέος του με ταχύτητα ρεκόρ, πάνω από $1 τρις ετησίως, οι τράπεζες έχουν 6πλασιάσει τα κεφάλαια τους (assets) δια σωρείας χαριστικών πράξεων "διάσωσης". Είναι χαρακτηριστικό το διάγραμμα από την Fed St Louis, που δείχνει ότι κυριολεκτικά σε μία νύχτα, ελέω Lehman, με το περίφημο πρόγραμμα "Tarp" (και όποιος κατάλαβε), οι Αμερικάνικες τράπεζες 3πλασιάσαν τα assets τους, από $800 δις (που βρίσκονταν επί έτη) σε $2,4 τρις. Έκτοτε, οι περιουσιακές εκχωρήσεις προς το άπατο τραπεζικό βαρέλι κρατικής περιουσίας και "βοήθειας" έχουν φτάσει τα assets αυτά στα $4,8 τρις, όπως είπαμε, 6 φορές πάνω σε 6 χρόνια.

Παγκόσμια, κι ενώ την 7ετία 2000-2007 οι τράπεζες ήταν πρωταθλήτριες στην δημιουργία χρέους, με ετήσια αύξηση νέου χρέους 9,5% και οι κυβερνήσεις ουραγοί (υπερχρέωση την οποία πατρόναραν προφανώς σκοπίμως η FED και η ΕΚΤ και η οποία σκόρπιζε bonus και μερίσματα στους πιστούς στρατιώτες), την 7ετία 2007-2014 οι κυβερνήσεις είναι αυτές πλέον που αυξάνουν το χρέος τους κατά 9,5% περίπου ετησίως. Οι  κυβερνήσεις είναι πια οι πρωταθλήτριες δημιουργίας νέου χρέους και ουραγοί οι τράπεζες (2,9% ετησίως) αφού βεβαίως, ο ένας ξεφορτώνει στον άλλο. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, μόνο που το νέο χρέος αυτό δεν είναι επιλογή. Είναι ένα εκβιαστικό, ψυχρό, κυνικό ξεφόρτωμα. Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, δεν είναι ακριβώς οι προβληματικές χώρες. Είναι οι αμνοί που διατάχθηκαν να οδηγηθούν στο σφαγείο.Είναι οι πρωταθλητές σε ΝΕΑ χρέη (όχι παλιά), σε αυτό το πρόγραμμα μαζικής κοινωνικής εξόντωσης και εξαθλίωσης, "το τέλος του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου".

Στήθηκε δε τεράστιο Τοτέμ για να αποθεώνουν οι ειδωλολάτρες, το μνημείο "των αγορών". Η τύχη και η επιτυχία μιας χώρας κρίνεται από τις αγορές, από το αν δανείζεται απο τις αγορές, αν πέφτουν ή ανεβαίνουν οι αγορές. Λογικό, $25 τρις (όσο το μισό σχεδόν παγκόσμιο ΑΕΠ) είναι οι θέσεις στο Ευρώ και άλλα $62 τρις οι θέσεις στο δολάριο (click στο εικονίδιοBIS euro.dol derivatives). Σύνολο, $87 τρις Σε 2 νομίσματα παίζεται περίπου το 130% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Είναι βέβαιο ότι αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες, είναι άγιοι που δεν μυρώσανε ακόμη, ας προσκυνήσουμε. $74 τρις είναι μόνο τα λεφτά που τζογάρουν τα funds παγκόσμια, κάπου 115% του παγκόσμιου ΑΕΠ με κέρδη $102 δις ετησιως φτάνοντας τις αποδόσεις - ρεκόρ του 2007. Εδώ ζούμε.

Τα τελευταία 8 χρόνια, ακυρώνοντας εντελώς τις φανφάρες περί χωρών που τήρησαν το πρόγραμμα-Σόιμπλε δήθεν και "βγήκαν στις αγορές" (τόσο ηλίθιοι είναι όσοι παπαγαλίζουν τους ηλίθιους), η Ιρλανδία και gdp changeη Πορτογαλία, αύξησαν τα χρέη τους η μεν Ιρλανδία κατά 172% (φτάνοντας στο ασύλληπτο 390% του ΑΕΠ) και η Πορτογαλία κατά 100% του ΑΕΠ, φτάνοντας σε συνολικό χρέος 358% του ΑΕΠ... Η δε Ισπανία κατά 72%, φτάνοντας το συνολικό χρέος στο 313% του ΑΕΠ. Η Ολλανδία του κ. Ντάισελμπλουμ βρίσκεται ΠΑΝΩ από την Ελλάδα στο 325% του ΑΕΠ. Μαζί Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Ην. Βασίλειο,Νορβηγία, Φινλανδία. Έτσι εξηγείται και ο ρόλος κάποιων καλόπαιδων. Στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή, ο financial sector έμεινε στάσιμος. Σύμφωνα με τους Κινέζους, οι αυτοκράτορες που πλησιάζουν στο τέλος τους, εκδίδουν αναρίθμητους νόμους.Εδώ. αυτοί που έφτασαν τον κόσμο στην άβυσσο δεν θα παραδοθούν ποτέ. ¨Οταν το δέντρο ξεραθεί το νερό δεν ωφελεί. Αυτοί όμως έχουν την ψευδαίσθηση του ανίκητου. Ο Ντράγκι είπε ξεκάθαρα το 2012 ότι το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο τελείωσε, αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε. Διότι κανείς από τα ΜΜΕ δεν μας διέταξε να συγκινηθούμε, να οργιστούμε Έτσι είπε ο υπάλληλος, έτσι γίνεται. Διότι γίνεται, αυτό γίνεται. Η Ελλάδα έχει εισαγάγει τις μεγαλύτερες (μακράν) "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η Ελληνική κρίση μπορεί να αποτυπωθεί πανεύκολα σε 2-3 διαγράμματα που τα εξηγούν όλα.

Αρχικά, η ΤΤΕ, η οποία επί 80 χρόνια κρατούσε στάση ουδετερότητας και μάλλον ισορροπημένο ισολογισμό, GR TTE bal sheetβρίσκεται από το 2009 και σε ολόκληρη την θητεία Προβόπουλου απίστευτα εκτεθειμένη, αφού σε αυτό το διάστημα αυξάνει τον Ισολογισμό της από 30 περίπου δις σε 200! Ποιος όλα αυτά; Μια ιδιωτική εταιρεία που όχι μόνο νομοθετεί αλλά ελέγχει υποτίθεται αποκλειστικά, το Τραπεζικό σύστημα, το εποπτεύει, διαχειριζόμενη τα συναλλαγματικά μας αποθέματα. Και το χειρότερο μια τράπεζα με κεφάλαιο 111 εκατομμύρια ευρώ!
Αυτή η "Κεντρική Τράπεζα" ανέλαβε μέρος του αβάσταχτου τραπεζικού χρέους ως μεσάζων εθνικής παράδοσης και μόχλευσε τα (ανύπαρκτα) κεφάλαια της κατά 1468 φορές σήμερα (με ισολογισμό 163 δις), αφού το "ασφαλές και υγιές" τραπεζικό σύστημα έλαβε από τα (παράνομα) κεφάλαια του Target2 του κ..Ντράγκι (όπως σημειώσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση), 100 ολόκληρα δις τα οποία η ΤτΕ χρωστάει (μάλλον στην Γερμανική ΚΤ που έχει διαθεσει τα συντριπτικά περισσότερα) με εγγύηση του Ελλ. Δημοσίου. Πόσο χειρότερα; Και όλα αυτά τα πουλάνε ως "κρατική κρίση χρέους".
Ποιος λοιπόν κάνει το "deleveraging", την απομόχλευση, το ξεφόρτωμα χρέους, στις τελειωμένες Ελλ. Τράπεζες;

Μα εμείς φυσικά. Οι Ελλ. Τράπεζες έχουν ξεφορτώσει από τους Ισολογισμούς τους πανω από 150 δις από το 2010. Τι GR Banks Balance sheetακριβώς, δεν ξέρουμε. Σίγουρα όμως και ένα μέρος(;) από τα 140 δις Ελλ. ομολόγων που τους ξεφόρτωσαν οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες το 2010-2011.

Δηλ. η Ελλάδα, περίμενε να αγοράσουν οι Ελλ. Τράπεζες ποτάμια δις από τους ξένους (βλ. τα παρατεταμένα "όχι στην αναδιάρθρωση χρέους" του πολιτικοεκδοτικού και τραπεζικού κατεστημένου) τα οποία αυτές φόρτωναν στην ΤτΕ και αυτή στους καταθέτες/φορολογούμενους, με μεσολαβητη την απαστράπτουσα ΕΚΤ και τον πολυδιαφημιζόμενο Super Mario Draghi, ο οποίος και καλά βρέχει χρήμα - μόνο που το χρήμα βρέχει μόνο στις τράπεζες και είναι όλο δικό μας. Τόσο απλά. ΑΥΤΟ ακριβως το ξεφόρτωμα της λασπουριάς και της βλέννας, συμβαίνει ΤΩΡΑ, γι' αυτό όλος αυτός ο θόρυβος. Ήλθε η ώρα το κράτος μας και οι καταθέτες να πληρώσουν με "μια αφορμή", την τραπεζική σαπίλα αξίας 110 δις, όσο το αμαρτωλό Target2 και κάτι άλλα ψιλά. Τότε η ΤτΕ θα επανέλθει σε "φυσιολογικό" GR interbank rateΙσολογισμό και οι Ελλ. τράπεζες (που μόνο Ελληνικές δεν θα είναι) θα ξεκινήσουν από την αρχή το παιχνίδι του φαύλου που προσποιείται τον Σωτήρα. Το παιχνίδι του διαβόλου, το παιχνίδι της πιστωτικής επέκτασης, με μια κοινωνία ξεθεωμένη, υπόδουλη και άφραγκη - ό,τι καλύτερο για μια νέα καζινοκαπιταλιστική "ανάπτυξη". Αλλά βέβαια το Ελλ. τραπεζικό σύστημα, εκτός από τα ποτάμια μερισμάτων, bonus, ενδοομιλικών συναλλαγών, αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου και εξαγορών, κλπ απόλαυσε τον μηδενισμό των διατραπεζικών επιτοκίων, δηλ. χρήμα μηδενικού κόστους. Από 12% στην αρχή του Ευρώ, στο 0, σήμερα ή μάλλον από την αρχή της "κρίσης".

Αυτό το διαβολοπαίχνιδο, όμως, μας έφερε εδώ. Και το off στην Ελλ. οικονομία πατήθηκε πολύ πριν, από αυτούς που το προκάλεσαν, τις Τράπεζες. Η πιστωτική επέκταση (η χορήγηση νέων δανείων) άρχισε να μειώνεται στην Ελλάδα από το 2006 και οριστικά από το 2009. Παρόλαυτά μέχρι και το τέλος του 2011 οι Ελλ. Τράπεζες δάνειζαν παραπάνω από την προηγούμενη χρονιά. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι η περιέλευση μιας πιστωτικής οικονομίας σε καθεστώς Depression, με πλήρη αποσύνθεση της κοινωνικής δραστηριότητας, προαλείφεται όταν οι Τράπεζες σταματούν να δανείζουν περισσότερο από μια μόλις χρονιά (την προηγούμενη) ενώ, η αποσάθρωση επέρχεται όταν οι Τράπεζες ξεκινούν να δανείζουν λιγότερο απ' ό,τι προηγουμένως. Η Ελλάδα συνιστά κορυφαία απόδειξη ότι το σύστημα αυτό κατακρεουργεί τα πάντα, όταν δεν μπορεί να δανείσει παραπάνω (πολύ- πολύ πριν μειώσει τον δανεισμό, μείωση που ισοδυναμεί με Θάνατο).

Απο 'κει και πέρα, πολλά έχουμε πει και για τον δείκτη Μ3 που μετρά το χρήμα σε κυκλοφορία. Ο παρακάτω Greece2EuroArea M3πίνακας απλά λέει ότι η μείωση του χρήματος σε κυκλοφορία (όπου νέο χρήμα είναι μόνο τα δάνεια) υπήρξε ακαριαία και συνέβη το 2009 στην Ελλάδα. Είναι πολύ απλό συνεπώς, όταν ζεις στον καζινοκαπιταλισμό να απαντήσεις που αρχίζουν και πότε τελειώνουν οι κρίσεις. Όταν τα δάνεια λιγοστεύουν, όταν η φούσκα σκάει, όταν το χρήμα λιγοστεύει, όταν ο αποπληθωρισμός συμβεί δεν υπάρχει καμία σωτηρία για μια οικονομία/κοινωνία/κράτος/λαό που ταΐζεται από τους γύπες του μονεταρισμού. Απολύτως καμία. Το δε "τέλος", έχει μόνο μία λύση: το νέο δανεισμό, τα νέα χρέη, που απλώς προοιωνίζουν ένα νέο Ζάλλογγο, έναν νέο Καιάδα, που "κάποια στιγμή" θα έλθει ακόμα πιο βίαια από την προηγούμενη.

Ας μην έχετε καμία αμφιβολία. Επιβαλλεται πραξικόπημα και όπως τόσες δεκάδες φορές στο παρελθόν, ζητείται υποταγή. Ας μην έχετε αμφιβολία ότι επίκειται νέο οικονομικό Pearl Harbor προκειμένου να περάσει η Τραπεζική και Πολιτική Ενοποίηση. Η επίθεση στο Τραπεζικό σύστημα γίνεται από την ίδια την Κεντρική Τράπεζα η οποία θεωρητικά είναι "lender of last resort". Επιχειρείται να αγιοποιηθεί ο νέος μηχανισμός υποδούλωσης, ο ESM (δείτε το video  και περισσότερα στην ανάρτηση μας του 2012 "Τα παραμύθια της Ευρωζώνης και οι επικίνδυνοι (Έλληνες) πολιτικοί"). Να ολοκληρωθεί η μεγαλύτερη μετατροπή χρέους από τραπεζικό σε φορολογικό, στην ιστορία. Να επιβληθεί εσαεί το deregulation των καζινοαγορών με σχεδόν αυτόματη κοινωνικοποίηση των ζημιών του καζίνο. Να καταργηθει η έννοια του κρατους υπέρ του λεγόμενου "φονταμενταλισμού". Και άλλα πολλά. Με μια λέξη έρχεται γενικευμένος αποπληθωρισμός και εκχωρήσεις. Χωρίς το φόβο του διαβόλου, δεν υπάρχει η ανάγκη του Θεού, άλλωστε.

Η Άννα Φρανκ, Γερμανίδα Εβραιοπούλα, θύμα των Ναζί, έγραφε ότι "Αυτοί που έχουν θάρρος και πίστη δεν θα πάνε ποτέ χαμένοι.". Όταν οι αριθμοί χρεοκοπούν οι άνθρωποι θα πρέπει να παύσουν να υποδουλώνονται, τελεία και παύλα.