25ος Ποδηλατικός Γύρος Αθήνας:Ποιες οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις

Λόγω του γεγονότος θα υπάρξουν προσωρινές  και σταδιακές διακοπές της κυκλοφορίας των οχημάτων σε αρκετές οδούς και λεωφόρους, του Δήμου της Αθήνας, οι οποίες θα ισχύσουν την Κυριακή στις 29 Απριλίου,για την διευκόλυνση της διεξαγωγής του 25ου Ποδηλατικού Γύρου

Διαδρομές 25oυ Ποδηλατικού Γύρου Αθήνας:
περισσότερες πληροφορίες στο:galatsinews.gr

Το Γαλάτσι γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Χορού 2018 στο Καμίνι

Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από την Επιτροπή Χορού του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ITI), κύριο συνεργάτη για τις τέχνες της UNESCO.
περισσότερες πληροφορίες στο:galatsinews.gr

Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης για το θόρυβο

Ο θόρυβος αυξάνει τον κίνδυνο να εμφανιστεί υψηλή αρτηριακή πίεση.
Ο θόρυβος έχει καθοριστική επίπτωση στους ανθρώπους που ήδη πάσχουν από κάποια αρρώστια ή μη ομαλή φυσιολογία
Ο θόρυβος βλάπτει σοβαρά την υγεία και έχει μεγάλο οικονομικό κόστος, μεγαλύτερο από τα ατυχήματα
δες τε περισσότερα στο:galatsinews.gr

Η κοσμογονία των computer generated imagery-εικόνες δημιουργημένες από υπολογιστή

computer generated imagery-εικόνες δημιουργημένες από υπολογιστή

Οι παραισθήσεις και τα παιχνιδίσματα του ματιού που χρησιμοποιούνται στην κοινωνία του θεάματος για να προσομοιώσουν τα φανταστικά γεγονότα σε μία ιστορία ή στον εικονικό κόσμο, ονομάζονται ειδικά εφέ και παίζουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στις υπερπαραγωγές του θεάματος.
3-D animation -ή αλλιώς γνωστό, ευρύτερα και γενικότερα, και ως computer animation– είναι η διαδικασία η οποία χρησιμοποιείται για τη δημιουργία κινούμενων εικόνων –animated images– χρησιμοποιώντας γραφικά που δημιουργούνται μέσω υπολογιστή.
Ο πιο γενικός όρος “εικονοποίηση δημιουργημένη μέσω υπολογιστή”-computer generated imagery– περιγράφει ταυτόχρονα στατικές σκηνές μαζί με δυναμικές εικόνες, ενώ το “computer animation” αναφέρεται μόνο σε κινούμενες εικόνες.
Τα πρώτα 3D CGI –computer generated images– παρουσιάστηκαν στο κοινό με την ταινία FutureWorld το 1976 των Ed Catmull και Fred Parke ενώ η πρώτη που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από ηλεκτρονικό υπολογιστή,το Toy Story, βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1995 με παραγωγό τον John Lasseter.
Το computer generated imagery -CGI- είναι μία εμβριθή καινοτομία στον τομέα των ειδικών εφέ που έχει αλλάξει σχεδόν κάθε πτυχή του τομέα της κινούμενης εικόνας στα ειδικά εφέ και είναι πια απαραίτητο εργαλείο για τη βιομηχανία του θεάματος.
Η τεχνολογία CGI πέτυχε να μας δώσει συναρπαστικά δείγματα, και να δημιουργήσει μερικούς από τους πιο αλησμόνητους χαρακτήρες στην ιστορία του σινεμά των τελευταίων χρόνων.
Ο Τζαρ-Τζαρ,ο περίφημος χαρακτήρας ,μέλος της φυλής Gungan,είναι ο πρώτος κινηματογραφικός ψηφιακός χαρακτήρας με ανθρώπινη υπόσταση και συμπεριφορά.
Για να τον ακολουθήσει ο σοφός και ο παντοδύναμος δάσκαλος Γιόντα,με την ψηφιακή πιά μορφή του άψογα “δοσμένη” σκορπά ρίγη συγκίνησης στους θαυμαστές του.

Tο 2002 γνωρίζουμε και τη S1m0ne

Ο σκηνοθέτης Viktor Taransky -που τον υποδύεται ο Al Pacino-απαυδισμένος από τα καπρίτσια των σταρ, ολοκληρώνει μια ταινία με τη S1m0ne, μια ψηφιακή φιγούρα φτιαγμένη στο κομπιούτερ. Όλοι θέλουν να γνωρίσουν τη νέα σταρ και ο Viktor Taransky εφευρίσκει δεκάδες τρόπους για να μην αποκαλύψει την απάτη του
Και από δω και μετά κοσμογονία.
Και τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο είναι πια δύσκολο να το καταλάβουμε.
Οι περισσότερες τηλεοπτικές σειρές πιά χρησιμοποιούν CGI,ενώ οι ηθοποιοί συνηθίζουν να αλληλεπιδρούν και να παίζουν πειστικά παρέα με τους ψηφιακούς «συναδέλφους» τους.

Στο επόμενο βίντεο ένα στιγμιότυπο από τις πιό χαρακτηριστικές σκηνές του Harry Potter με την τεχνολογία computer generated imagery

Lost in Space-τότε,΄το μακρινό 1965 και τώρα το 2018

Lost in Space-χαμένοι στο διάστημα και τότε,το μακρινό 1965 και τώρα το 2018

Το μακρινό έτος 1997, η Γη υποφέρει και έχει σχεδόν καταστραφεί λόγω του υπερπληθυσμού.
Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί και οι φυσικοί πόροι έχουν χαθεί.
Λίγο ακόμα και τα προβλήματα θα είναι πια ανυπέρβλητα.
Η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για επιβίωση βρίσκεται εκεί έξω!
Έτσι ετοιμάζεται μια αποστολή,η οποία θα σταλεί στο διάστημα, ώστε να βρεθούν νέοι πλανήτες,κατάλληλοι να φιλοξενήσουν τους ανθρώπους της Γης!
Ο καθηγητής John Robinson, η σύζυγός του Maureen Robinson, τα παιδιά τους ,Judy Robinson, Penny Robinson και Will Robinson,και ο Ταγματάρχης Don West επιλέγονται να σταλούν στον τρίτο κατά σειρά πλανήτη του αστερισμού Άλφα του Κενταύρου, προκειμένου να ιδρύσουν την πρώτη γήινη μια αποικία στο διάστημα
Για τη μεταφορά τους πρόκειται να χρησιμοποιήσουν ένα διαστημόπλοιο που σχεδίασε ο Καθηγητής John Robinson, το “Jupiter 2“.
Ωστόσο, ο δόκτωρ Zachary Smith, ένας πράκτορας μιας εχθρικής κυβέρνησης στέλνεται με στόχο να σαμποτάρει την αποστολή. Επιτυγχάνει να αποσυντονίσει το ρομπότ του σκάφους, όμως στη συνέχεια παγιδεύεται και ο ίδιος μέσα στο διαστημόπλοιο και λόγω του επιπλέον βάρους, το “Jupiter 2” χάνει εντελώς τον προσανατολισμό του και περιπλανιέται στο αχανές σύμπαν. Τελικά συντρίβονται σε έναν άγνωστο πλανήτη, όπου επιζούν μετά από πολλές περιπέτειες.
Ο δόκτωρ Zachary Smith , είναι ένας περίεργος άνθρωπος και πολλές φορές συνδυάζει το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, δοκιμάζοντας την υπομονή και την αντοχή της οικογένειας Robinson.
Αυτά με λίγα λόγια συνέβαιναν στην σειρά το μακρινό  1965 όταν πρωτοπροβλήθηκε το Lost in Space στην Αμερική.
Το Lost in Space-Χαμένοι στο διάστημα-ήταν αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας του Irwin Allen,παραγωγή της εταιρείας 20th Century Fox Television, η οποία προβλήθηκε από το δίκτυο CBS.
Διήρκεσε τρεις περιόδους, με 83 συνολικά επεισόδια, που προβλήθηκαν στην Αμερική από τις 15 Σεπτεμβρίου του 1965 έως και τις 6 Μαρτίου του 1968. Την πρώτη σεζόν τα επεισόδια ήταν ασπρόμαυρα, ενώ για το υπόλοιπο διάστημα η παραγωγή ήταν έγχρωμη.
Το Lost in Space ήταν μια πανάκριβη παραγωγή, η οποία σημείωσε πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης και τιμήθηκε με το βραβείο TV Land Awards ενώ ήταν και υποψήφιο για βραβείο Saturn Award from Academy of Fiction.
Προβλήθηκε σε πάνω από 100 χώρες με τεράστια επιτυχία, ενώ έγινε κόμικ, καρτούν, βιβλίο, παίχτηκε στο θέατρο, ενώ το 1998, μια ταινία βασισμένη στο σίριαλ έκανε την εμφάνισή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Σε αντίθεση με το ”σοβαρό” «STAR TREK», έδινε πιο πολύ έμφαση στο χιούμορ, κάνοντάς το έτσι ακόμη πιο αγαπητό, ιδιαίτερα στους μικρούς τηλεθεατές.
Τη παράσταση φυσικά, έκλεβε το ρομπότ της σειράς , ένα μοντέλο Β-5, Μ-Class 3,  που ο δημιουργός της σειράς του έδωσε ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως να γελάει, να είναι στεναχωρημένο ή να κοροιδεύει και να εξοργίζει τον ”κακό” Δρ. Zachary Smith 
Και βέβαια το Lost in Space προβλήθηκε και στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και γνώρισε αρκετή επιτυχία για τα δεδομένα της εποχής.
Η μουσική της σειράς, είχε γραφτεί από τον  John Williams.
Το Lost in Space ήταν, ουσιαστικά, μια διαστημική μεταφορά στη μικρή οθόνη της νουβέλας  The Swiss Family Robinson*, που κυκλοφόρησε το 1812.

*Το “The Swiss Family Robinson” (η ελβετική οικογένεια Robinson) είναι ένα μυθιστόρημα του Johann David Wyss , που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1812, και αφηγείται την ιστορία μιας ελβετικής οικογένειας που ναυάγησε στο Ανατολικές Ινδίες καθ ‘οδόν προς το λιμάνι Τζάκσον , Αυστραλία .

Το μυθιστόρημα του Johann David Wyss ,εκδόθηκε από τον γιο του Johann Rudolf Wyss ,είχε ως στόχο να διδαχτούν οι τέσσερις γιοί της οικογένειας του μυθιστορήματος τις οικογενειακές αξίες, την σωστή κτηνοτροφία, τις χρήσεις του φυσικού κόσμου και την αυτοεξηπηρέτηση. Η στάση του Wyss απέναντι στην εκπαίδευση ήταν σύμφωνη με τις διδασκαλίες του Jean-Jacques Rousseau και πολλά κεφάλαια του βιβλίου του περιλαμβάνουν ηθικά μαθήματα όπως η λιτότητα , η κτηνοτροφία , η αποδοχή και η συνεργασία.

Ο Johann David Wyss παρουσιάζει τις περιπέτειες ως μαθήματα φυσικής ιστορίας και φυσικής επιστήμης.
Και η οικογένεια  κατορθώνει να μεταφέρει ,από το ναυαγισμένο καράβι στη στεριά ό,τι μπορούν να περισώσουν και, με αυτά τα εφόδια και τα εργαλεία, κατορθώνουν όχι μόνο να εγκατασταθούν σε εκείνο το ακατοίκητο νησί, αλλά και να το καλλιεργήσουν, να δημιουργήσουν κατοικίες, να αναθρέψουν κοπάδια από ζώα και, σιγά σιγά, να το μεταβάλλουν σε έναν επίγειο παράδεισο.
Έχουν όμως να αντιμετωπίσουν τη φύση και πολλούς άλλους κινδύνους, από διάφορα αγρίμια, αλλά κατορθώνουν, χάρη στην ομόνοια που βασιλεύει ανάμεσά τους, στη δραστηριότητά τους και στην επιμονή τους, να κατανικήσουν όλα τα εμπόδια και να δημιουργήσουν, σε εκείνο το ερημονήσι, μια πραγματική όαση.
Με τον τρόπο αυτό, ο συγγραφέας έδωσε στον πατέρα της οικογένειας την ευκαιρία να διδάξει στα παιδιά του τις αξίες της ζωής.

Τα μέλη του πληρώματος του Jupiter 2 αρχής γενομένης από:

το ρομπότ και ο «κακός» δόκτωρ Ζάκαρι Σμιθ

~~~~~~~~~~~~~

Ο καθηγητής Τζον Ρόμπινσον και η σύζυγός του Μωρίν

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

δύο από τα τρία παιδιά τους, η Πένι και ο Γουΐλ

~~~~~~~~~~~~~

το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, η Τζούντι

~~~~~~~~~~~~~

στο επόμενο βίντεο ένα επεισόδιο της τότε σειράς του Lost in Space

και το επίσημο Trailer του καινούργιου Lost in Space που προβάλλεται στο Netflix.

Τι κρύβεται πίσω από τη «μετάλλαξη» καλών ανθρώπων σε διαδικτυακά τρολ

 

Όταν οι άνθρωποι κάνουν κάτι για να δείξουν την ηθική οργή τους, τότε ενεργοποιείται το μέρος του εγκεφάλου που σχετίζεται με την ανταμοιβή.

Το βράδυ της 17ης Φεβρουαρίου, η καθηγήτρια Mary Beard ανάρτησε στο Twitter μια φωτογραφία της. Από μόνη της, η κίνηση αυτή δεν έχει ενδιαφέρον, ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι χρήστες κοινωνικών δικτύων «ανεβάζουν» εκατομμύρια φωτογραφίες τους online.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι η Beard απαθανάτισε τον εαυτό της την ώρα που έκλαιγε…

Η καθηγήτρια κλασσικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, που αριθμεί σχεδόν 200.000 ακολούθους στο Twitter, ήταν αναστατωμένη μετά από την «καταιγίδα» αρνητικών σχολίων και διαδικτυακής βίας που δέχτηκε online.
Αφορμή για το bullying που υπέστη ήταν ένα σχόλιο που έκανε για την Αϊτή.
Και τι έγραφε αυτό το σχόλιο;

«Φυσικά κάποιος δεν μπορεί να συγχωρέσει την φερόμενη ως συμπεριφορά εργαζομένων της Oxfam στην Αϊτή και αλλού. Αλλά αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να διατηρείς “πολιτισμένες” αξίες μέσα σε μια ζώνη καταστροφής. Και σε γενικά πλαίσια συνεχίζω να σέβομαι όσους πηγαίνουν και βοηθούν τον κόσμο που έχει ανάγκη –εκεί που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα πατούσαμε το πόδι μας».

Στις αρχές του χρόνου, η γνωστή ανθρωπιστική οργάνωση βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα σκάνδαλο «μεγατόνων», με εργαζόμενούς της να κατηγορούνται ότι εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά ταλαιπωρημένους πολίτες της Αϊτής μετά από τον καταστροφικό σεισμό του 2010.
Το σχόλιο της καθηγήτριας προκάλεσε «θύελλα» αντιδράσεων από τους χρήστες του κοινωνικού δικτύου και καθηγήτρια δέχτηκε σφοδρές επικρίσεις για την τοποθέτησή της.

Σε δεύτερο tweet της έγραψε: «Αν θέλετε να ξέρετε, κάθομαι εδώ και κλαίω. Πραγματικά δεν είμαι η σιχαμένη αποικιοκράτης, που λέτε ότι είμαι. Μιλάω μέσα από την καρδιά μου (και φυσικά μπορεί να κάνω λάθος). Αλλά όσα ακούω ως αντίδραση δεν είναι σωστά, πραγματικά δεν είναι. Θα επιστρέψω σύντομα».

Οι επικριτές της, εκτός από την Beard, έβαλαν στο «στόχαστρο» και όσους συμφώνησαν με το αρχικό της σχόλιο ή τόλμησαν να πουν εκ των υστέρων ότι η τοποθέτησή της συνάδει με την πραγματικότητα.
Αποδέκτης οργής και κριτικής υπήρξε και η επίσης ακαδημαϊκός του Κέιμπριτζ Priyamvada Gopal, που έγραψε άρθρο για να εκφράσει τη διαφωνία της με την Beard.

Η υπόθεση αυτή δεν είναι μοναδική στο χώρο των κοινωνικών δικτύων. Αποτελεί ένα «φαινόμενο» που εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στο διαδίκτυο και αντί με το πέρασμα του χρόνου να μειώνεται η έντασή του, φαίνεται ότι εντείνεται.
Το «κίνημα» αυτό φαίνεται ότι αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να σιωπήσουν και να εγκαταλείψουν τα κοινωνικά δίκτυα –ουσιαστικά μειώνοντας την ποικιλία των φωνών και των απόψεων στο διαδίκτυο.
Έρευνα του 2017 έδειξε ότι το 40% των ενήλικων Αμερικανών έχει δεχτεί διαδικτυακό bullying. Μάλιστα, οι μισοί εξ’ αυτών αποκάλυψαν ότι οι επιθέσεις εναντίον τους ήταν ιδιαιτέρως βίαιες ενώ δέχτηκαν και ακόμη και απειλές για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Η δυνατότητα διάδοσης ιδεών μέσω ανθρώπινων δικτύων επέτρεψε τη δημιουργία του σύγχρονου κόσμου. Είναι, άλλωστε, δεδομένο ότι το διαδίκτυο δίνει στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να συνεργάζεται και να επικοινωνεί με έναν μοναδικό τρόπο.
Αντί, όμως, οι χρήστες ανά τον κόσμο να εκμεταλλεύονται το μοναδικό αυτό «εργαλείο» για να πολλαπλασιάζουν τις επαφές τους ανά τον κόσμο, φαίνεται ότι το χρησιμοποιούν για να συγκρούονται και να διαφωνούν… 
Το ερώτημα, λοιπόν, που γεννάται είναι γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που στις καθημερινές διαπροσωπικές επαφές τους είναι ευγενικοί, βγάζουν ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο στα κοινωνικά δίκτυα και τα φόρουμ;

Πώς μπορούμε να ξαναμάθουμε τις τεχνικές συνεργασίας, που επέτρεψαν στο είδος μας να «ανθίσει» και να δημιουργήσει;

• Η καλοσύνη προς τους άλλους ανθρώπους

Στο εργαστήριο Ανθρώπινης Συνεργασίας στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, οι ερευνητές ζητούν από πολίτες να παίξουν ένα παιχνίδι που τους επιτρέπει να κατανοήσουν πώς και γιατί συνεργάζονται οι άνθρωποι.

Τέσσερις παίκτες, που βρίσκονται σε διαφορετικές τοποθεσίες, λαμβάνουν το ίδιο ποσό χρημάτων για να διαχειριστούν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Στη συνέχεια, οι ερευνητές τους ρωτούν πόσα από αυτά τα χρήματα θα βάλουν στον κοινό λογαριασμό, εξηγώντας τους ότι αυτό το «ταμείο» στη συνέχεια θα διπλασιαστεί και θα μοιραστεί ισομερώς στους τέσσερις παίκτες.
Στόχος είναι να ολοκληρώσουν ένα μεγάλο project, όπως θα ήταν στην πραγματική ζωή η κατασκευή ενός νοσοκομείου. 

Παρότι οι παίκτες γνωρίζουν ότι είναι πιο εύκολη η συμμετοχή στο ταμείο αυτό, καθώς κανένας δεν θα είναι σε θέση να ολοκληρώσει το project μόνος του, κάποια στιγμή μπήκε στη μέση το προσωπικό στοιχείο.
Σκεπτόμενοι με οικονομικούς όρους, οι παίκτες αντιλαμβάνονται ότι θα βγάλουν περισσότερα χρήματα εάν είναι μόνοι τους.

«Πρέπει να το σκεφτούμε με την οπτική ματιά ενός μεμονωμένου προσώπου» λέει ο υπεύθυνος του εργαστηρίου Ντέιβιντ Ραντ, και συνεχίσει: «Όταν ο παίκτης βάζει ένα δολάριο στο ταμείο, αμέσως τα δολάρια γίνονται δύο και στη συνέχεια μοιράζονται δια του τέσσερα. Αυτό σημαίνει ότι ο παίκτης παίρνει πίσω 50 σεντς για κάθε δολάριο που επενδύει».
Η ομάδα του Ραντ έχει παίξει αυτό το παιχνίδι με χιλιάδες παίκτες. Το 50% των παικτών πρέπει να απαντήσουν άμεσα –μέσα σε 10 δευτερόλεπτα- ενώ οι υπόλοιποι έχουν όσο χρόνο χρειάζονται για να σκεφτούν όλες τις παραμέτρους. Τα ερευνητικά αποτελέσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα…

Όπως φαίνεται, οι παίκτες που αναγκάζονται να πάρουν γρήγορα τις αποφάσεις τους και ακολουθούν το ένστικτό τους είναι συνήθως πιο γενναιόδωροι απ’ όσους έχουν χρόνο να αναλύσουν όλα τα δεδομένα.

«Υπάρχουν αποδείξεις ότι η συνεργασία είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης εξέλιξης» είπε ο Ραντ.

Οι άνθρωποι είναι πιθανότερο να επωφεληθούν –και να επιβιώσουν- όταν συνεργάζονται με την ομάδα. Και, φυσικά, το να επιτραπεί σε κάποιον να παραμείνει μέρος της ομάδας -ή της κοινωνίας- και να επωφελείται από αυτήν, έχει άμεση σχέση με το εάν τα υπόλοιπα μέλη θεωρούν ότι είναι συνεργάσιμος. Έτσι, το ερώτημα αυτό που πρέπει να απαντηθεί είναι εάν υπάρχει κάποιο στοιχείο στην κουλτούρα των κοινωνικών δικτύων, που κάνει τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται με κακό τρόπο.

• Όταν η οργή γίνεται συνήθεια

Στο εργαστήριο Ψυχολογίας της Μόλι Κρόκετ, οι ειδικοί προσπαθούν να κατανοήσουν πώς τα μέλη της κοινωνίας λαμβάνουν αποφάσεις ηθικής φύσης.

Ένας από τους τομείς που διερευνούν είναι και πώς τα συναισθήματα κοινωνικής φύσης μεταφέρονται στο διαδίκτυο. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθούν να καταλάβουν τον τρόπο με τον οποίο «αποτυπώνεται» στο ίντερνετ η ηθική οργή.

Μετά από ανάλυση εγκεφαλικών απεικονίσεων, ερευνητές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν κάτι για να δείξουν την ηθική οργή τους, τότε ενεργοποιείται το μέρος του εγκεφάλου που σχετίζεται με την ανταμοιβή.
Νιώθουν καλά, τους διακατέχει ένα αίσθημα ευφορίας. Αυτό είναι και το συναίσθημα που πιθανώς να τους αναγκάσει να επέμβουν και πάλι, εάν τους δοθεί η ευκαιρία.
Έτσι, εάν δουν κάποιον να συμπεριφέρεται με ένα τρόπο που δεν συνάδει με τα «κοινωνικά αποδεκτά», τότε σπεύδουν να το πουν και να διεκδικήσουν το δίκιο τους.

Ένα απλό παράδειγμα θα ήταν το εξής: Ένας άνθρωπος βρίσκεται σε μια παιδική χαρά με τα παιδιά του και βλέπει έναν ιδιοκτήτη σκύλου να μην μαζεύει της ακαθαρσίες του ζώου του.
Ενοχλημένος, του ζητάει να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην βρωμίζει το χώρο όπου παίζουν τα παιδιά.
Ο «υπερασπιστής» του κοινού καλού αισθάνεται στη συνέχεια υπερήφανος για τον εαυτό του και πιθανώς να δεχτεί και θετικά σχόλια απ’ όσους βρίσκονται εκείνη την ώρα στον ίδιο χώρο. 
Συζητάμε, όμως, για κάτι που είναι μέρος της καθημερινότητας των περισσότερων ανθρώπων και σε γενικά πλαίσια δεν είναι εξαιρετικά προσβλητικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι χαμηλών τόνων, συνυπάρχοντας ειρηνικά, και σπάνια βρίσκονται αντιμέτωποι με πραγματικά εξοργιστικές συμπεριφορές.

Η ιστορία είναι, όμως, πολύ διαφορετική όταν κάποιος ανοίξει το Twitter ή το Facebook.

«Περιεχόμενο που προκαλεί ηθική οργή είναι πολύ πιθανότερο να μοιραστεί διαδικτυακά» λέει η Κρόκετ, και συνεχίζει: «Αυτό που έχουμε δημιουργήσει online είναι ένα οικοσύστημα που επιλέγει το πιο περίεργο και εξοργιστικό περιεχόμενο. Και αυτό συνδέεται με μια πλατφόρμα όπου είναι πιο εύκολο από ποτέ να εκφράσεις την οργή σου».

Σε αντίθεση με τον φυσικό κόσμο, στο διαδίκτυο δεν κινδυνεύει η σωματική σου ακεραιότητα όταν θα αποκαλύψεις μια ιστορία ή θα απαντήσεις σε ένα σχόλιο που δεν συνάδει με τα προσωπικά σου πιστεύω.
Την ίδια ώρα, στον φυσικό κόσμο, όταν κάποιος αποφασίζει να δράσει, τότε αυτό το γνωρίζουν μόνο όσοι υπάρχουν γύρω του εκείνη την ώρα. Αντίθετα, στα κοινωνικά δίκτυα το μαθαίνουν όλοι οι χρήστες της εκάστοτε πλατφόρμας.

«Η υπόθεσή μας είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο έχουν σχεδιαστεί αυτά τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να μετατρέπει την έκφραση της κοινωνικής οργής σε συνήθεια» εξηγεί η Κρόκετ, και συνεχίζει: «Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια συζήτηση ως κοινωνία για το εάν πρέπει ή εάν θέλουμε η ηθική μας να ελέγχεται από αλγόριθμους, των οποίων ο βασικός στόχος είναι να φέρνουν χρήματα στους τεχνολογικούς κολοσσούς. Νομίζω ότι όλοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι όσα αισθανόμαστε και βρίσκουμε μη αποδεκτά είναι ένα έμφυτο κομμάτι του εαυτού μας και όχι αντίδραση σε οτιδήποτε βάζουν μπροστά μας οι προγραμματιστές».

• Πώς επηρεάζεται η συμπεριφορά

Ένας άνθρωπος που έχει ασχοληθεί εκτενώς με τον τρόπο που αλληλοεπιδρούν οι άνθρωποι μέσω κοινωνικών δικτύων είναι ο ελληνικής καταγωγής Νικόλας Χρηστάκης, επικεφαλής του εργαστηρίου Ανθρώπινης Φύσης του πανεπιστημίου του Γέιλ.

Η ομάδα του διερευνά τον τρόπο με τον οποίο τα κοινωνικά δίκτυα επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας αλλά και πώς ορισμένα διάσημα πρόσωπα μπορούν να αλλάξουν δραματικά την κουλτούρα ενός ολόκληρου «δικτύου» ανθρώπων. Στόχος της έρευνας αυτής είναι να εντοπίζονται τα πρόσωπα που έχουν ιδιαίτερη επιρροή και στη συνέχεια να επιστρατεύονται για προγράμματα δημόσιας υγείας.
Για παράδειγμα, στις Ονδούρες, το μοντέλο αυτό χρησιμοποιείται για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος σχετικά με τον εμβολιασμό. Διαδικτυακά, πάλι, οι άνθρωποι αυτοί έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν ένα εχθρικό περιβάλλον, σε ένα όπου βασικές αρχές είναι η συμπόνια και η συνεργασία.
Ο κ. Χρηστάκης διερευνά τα κοινωνικά δίκτυα δημιουργώντας προσωρινές κοινωνίες online. «Βάζουμε, για παράδειγμα, ανθρώπους να παίξουν ένα παιχνίδι δημόσιων αγαθών για να κατανοήσουμε πόσο ευγενικοί είναι» λέει ο ίδιος.

Στη συνέχεια, επεμβαίνει στο δίκτυο. «Τροποποιώντας τις αντιδράσεις τους προς τη μια κατεύθυνση μπορούμε να τους κάνουμε να είναι πολύ καλοί ο ένας με τον άλλο. Ή να πάρουμε τους ίδιους ανθρώπους και αλλάζοντας τις διασυνδέσεις μεταξύ τους να τους μετατρέψουμε κακοήθεις και ανόητους ανθρώπους, που δεν μπορούν να συνεργαστούν» εξηγεί.

• Τι «πυροδοτεί» το trolling

«Μπορεί να πιστεύετε ότι υπάρχει μια μειοψηφία ψυχοπαθών οnline, τους οποίους ονομάζουμε τρολ, και σε αυτούς οφείλεται όλο αυτό το “κακό”» λέει ο Cristian Danescu-Niculescu-Mizil, από το τμήμα Πληροφοριακών Επιστημών του πανεπιστημίου του Κορνέλ.

«Αυτό που βλέπουμε, όμως, μέσω της έρευνάς μας είναι ότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, όπως εσείς και εγώ, μπορούμε επίσης να εμφανίζουμε αντικοινωνική συμπεριφορά. Για ένα χρονικό διάστημα, μπορεί να μετατραπείτε σε τρολ. Και αυτό είναι εντυπωσιακό» λέει ο ίδιος.

Και τι πυροδοτεί το trolling, δηλαδή την αντικοινωνική συμπεριφορά online;

Κατά τον ειδικό, δύο πράγματα: το περιεχόμενο της συζήτησης –τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο εκφράζονται οι άλλοι- και η διάθεση του εκάστοτε χρήστη. 

«Εάν δηλαδή είχατε μια κακή ημέρα, ή είναι Δευτέρα, τότε είναι πολύ πιθανότερο να τρολάρετε. Είστε πιο ευγενικοί το Σάββατο το πρωί» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο Cristian Danescu-Niculescu-Mizil έχει δημιουργήσει έναν αλγόριθμό που προβλέπει με ακρίβεια 80% πότε κάποιος βρίσκεται κοντά στο να εμφανίσει σημάδια διαδικτυακής βίας.

Παρατήρησε, επίσης, πως όταν οι χρήστες έχουν χρόνο να σκεφτούν πριν αναρτήσουν ένα σχόλιο τότε αυτό βελτιώνει το περιεχόμενο των συνομιλιών, κάτι που είναι ωφέλιμο για το σύνολο της συζήτησης.Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι παρότι αρκετοί άνθρωποι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με φρικτές συμπεριφορές online, η πλειοψηφία των αλληλεπιδράσεων είναι θετικές.

Την ίδια ώρα, η δικαιολογημένη ηθική οργή μπορεί να καταπολεμήσει αποτελεσματικά γεμάτα μίσος σχόλια στο Twitter, το Facebook ή άλλα κοινωνικά δίκτυα. Πρόσφατη βρετανική έρευνα έδειξε ότι τα αντισημιτικά σχόλια δεν αναπαράγονται τόσο γρήγορα ή τόσο πολύ όσο τα σχόλια των χρηστών που κατακρίνουν τις συμπεριφορές αυτών.

Όπως εξηγεί ο Cristian Danescu-Niculescu-Mizil, η διαπροσωπική κοινωνική συμπεριφορά διαμορφώνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τα κοινωνικά δίκτυα, όμως, υπάρχουν μόνο 20 χρόνια.

Και όσο η διαδικτυακή συμπεριφορά μας εξελίσσεται, πιθανώς να κάνουν την εμφάνισή τους και ορισμένα «σημάδια» -τα ψηφιακά ισοδύναμα των σημαδιών που φαίνονται στο πρόσωπο ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια μιας τετ-α-τετ επαφής - που θα βοηθήσουν στην εξομάλυνση των διαδικτυακών συζητήσεων. 

«Είμαι αισιόδοξος…» λέει ο ειδικός, και ολοκληρώνει λέγοντας: «Είναι απλώς ένα διαφορετικό “παιχνίδι” και πρέπει να εξελιχθούμε…».

~~~~~~~~~~~~~

Με πληροφορίες από:

Why nice people become mean online

By Gaia Vince, Mosaic

πηγή πληροφόρησης:cnn.gr

Τα διαμάντια ενός χαμένου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος βρέθηκαν στη Γη

Διαμάντια εγκλεισμένα σε μετεωρίτη προέρχονται από ένα χαμένο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος
Δείτε περισσότερα στο galatsinews.gr

Γαλάτσι-Εορτασμός Αγίου Γεωργίου – Ξεναγήσεις στην Ομορφοκκλησιά

Γαλάτσι – τη Δευτέρα 23 Απριλίου,του Αγίου Γεωργίου γιορτάζει η «Εύμορφη Εκκλησιά» του Γαλατσίου η γνωστή σε όλους τους Γαλατσιώτες «Ομορφοκκλησιά» 

Δείτε περισσότερες πληροφορίες στο galatsinews.gr

Θόρυβος ένα τεράστιο πρόβλημα δημόσιας υγείας- Διεθνής Ημέρα κατά του Θορύβου

Θόρυβος ένα τεράστιο πρόβλημα δημόσιας υγείας-Διεθνής Ημέρα κατά του Θορύβου

Ο θόρυβος προσβάλλει τις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, όπως η πρώτη και η τρίτη ηλικία, άτομα σε ανάρρωση, γυναίκες σε εγκυμοσύνη, αλλά και τις παραγωγικές ηλικίες. Ειδικά, όσον αφορά τα παιδιά και τους νέους, η έκθεση στον θόρυβο κατά την κρίσιμη σχολική ζωή, επιφέρει βλάβες στη μνήμη και στις εκπαιδευτικές επιδόσεις, επηρεάζοντας, μεταξύ άλλων, τις δεξιότητες που αφορούν την κατανόηση του γραπτού λόγου, την απομνημόνευση και την προσήλωση.

Η τελευταία Τετάρτη του Απριλίου  έχει κηρυχθεί από το 1992 ως Διεθνής Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Θόρυβο, από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ακουστικής.

Ο ήχος είναι ρύπος και όλοι έχουμε δικαίωμα στην ησυχία! Παγκόσμια Ημέρα κατά του Θορύβου

Ο θόρυβος μπορεί να στοιχίσει πολλά περισσότερα από την ακοή μας.
Απώλεια της ακοής μπορεί να επέλθει και χωρίς μακροπρόθεσμη έκθεση.
Ακόμη και σύντομης διάρκειας θόρυβος παλμικού χαρακτήρα -ακόμη και ένα μόνον οξύ ερέθισμα, όπως ένας πυροβολισμός ή ο ήχος του πιστολιού καρφώµατος µπορεί να έχει µόνιµες επιπτώσεις, συµπεριλαμβανομένων της απώλειας ακοής και συνεχών εμβοών.
Τα παλμικά ηχητικά ερεθίσματα μπορούν επίσης να προκαλέσουν τη ρήξη του τυμπάνου, γεγονός επώδυνο αλλά ιάσιμο.
Οι εμβοές είναι μία αίσθηση κουδουνίσματος, σφυρίγματος ή έντονου θορύβου στα αυτιά.
Η υπερβολική έκθεση στο θόρυβο αυξάνει τον κίνδυνο εμβοών.
Εάν ο θόρυβος είναι παλμικός (π.χ. έκρηξη), ο κίνδυνος μεγαλώνει σημαντικά.
Οι εμβοές ενδέχεται να αποτελούν την πρώτη ένδειξη βλάβης της ακοής από την έκθεση σε θόρυβο
Το Ελληνικό Ινστιτούτο Ακουστικής (ΕΛΙΝΑ), μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ακουστικής, συμμετέχει ενεργά στις εκδηλώσεις, υποστηρίζοντας ενημερωτικές δράσεις, με σκοπό την ευρεία και έγκυρη διάχυση της επιστημονικής γνώσης σχετικά με τα προβλήματα από τη συνεχή έκθεση στους θορύβους και τις βλαβερές συνέπειες για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου και βάσει πρόσφατων ερευνών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), η ηχορύπανση έρχεται δεύτερη, μετά την ατμοσφαιρική ρύπανση, στην κατάταξη των περιβαλλοντικών κινδύνων για την υγεία. Πρόκειται για μια ύπουλη διαδικασία, της οποίας οι άμεσες, αλλά και μακροπρόθεσμες συνέπειες δεν είναι ευθέως ορατές, ούτε εύκολα αναγνωρίσιμες, αλλά ωστόσο υποσκάπτουν συστηματικά την υγεία των πολιτών της Ευρώπης.
Ο θόρυβος προσβάλλει τις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, όπως η πρώτη και η τρίτη ηλικία, άτομα σε ανάρρωση, γυναίκες σε εγκυμοσύνη, αλλά και τις παραγωγικές ηλικίες. Ειδικά, όσον αφορά τα παιδιά και τους νέους, η έκθεση στον θόρυβο κατά την κρίσιμη σχολική ζωή, επιφέρει βλάβες στη μνήμη και στις εκπαιδευτικές επιδόσεις, επηρεάζοντας, μεταξύ άλλων, τις δεξιότητες που αφορούν την κατανόηση του γραπτού λόγου, την απομνημόνευση και την προσήλωση.
Επίσης, στοιχεία δείχνουν ότι η ηχορύπανση εξελίσσεται σε πρόβλημα δημόσιας υγείας, ενώ εκτιμήσεις του ΠΟΥ κάνουν λόγο για 1.000.000 υγιή έτη προσδόκιμης ζωής, που χάνονται κάθε χρόνο, κυρίως στην Δυτική Ευρώπη, από κυκλοφοριακούς θορύβους.
Για το λόγο αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την οδηγία 2002/49/EC, συστήνουν τη δημιουργία μιας κοινής βάσης αντιμετώπισης των προβλημάτων θορύβου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην Ελλάδα εξακολουθεί να εκκρεμεί η θεσμοθέτηση των αστικών περιοχών, στις οποίες θα ισχύσουν διακεκριμένες διατάξεις ακουστικής άνεσης, με αποτέλεσμα αυτή η συνεχιζόμενη θεσμική υστέρηση να συσσωρεύει για τις επόμενες δεκαετίες ένα ακουστικά ανοχύρωτο κτιριακό απόθεμα και να καταδικάζει τους Έλληνες πολίτες σε συνθήκες υποβαθμισμένης οικιστικής άνεσης.

helina.gr
euracoustics.org
who.int
sansimera.gr

Το κράνος που φέρνει επανάσταση στον τρόπο απεικόνισης του ανθρώπινου εγκεφάλου

Μια νέα γενιά ανιχνευτή εγκεφάλου,σύστημα σάρωσης ,που μπορεί να φορεθεί ως κράνος και που επιτρέπει στους ασθενείς να μετακινούνται φυσικά μέσα στο χώρο τους κατά τη διάρκεια της σάρωσης, δημιουργήθηκε από ερευνητές του UCL και του Πανεπιστημίου του Nottingham.
Η συσκευή (σκάνερ-κράνος ) αναπτύχθηκε από ερευνητές στο Sir Peter Mansfield Imaging Centre, University of Nottingham και στο Wellcome Centre for Human Neuroimaging, UCL.
Στο δημοσίευμα του περιοδικού Nature, οι ερευνητές αποδεικνύουν ότι μπορούν,με το σαρωτή-κράνος,
να μετρήσουν τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, ενώ οι άνθρωποι κάνουν φυσικές κινήσεις, όπως το να κουνιούνται,να τεντώνονται,να πίνουν τσάι ακόμη ακόμα και να παίζουν πινγκ πονγκ.
Όχι μόνο μπορεί να φορεθεί αυτό το νέο, ελαφρύ μαγνητοεγκεφαλογραφικό (MEG) σύστημα,σαρωτής-κράνος , αλλά είναι και πιο ευαίσθητο από τα υπάρχοντα συστήματα.
«Έχει τη δυνατότητα,το νέο μηχάνημα, να φέρει επανάσταση στον τομέα σάρωσης και απεικόνισης του εγκεφάλου και να βοηθήσει αποτελεσματικότερα τα επιστημονικά και κλινικά θέματα που μπορεί να αντιμετωπιστούν με την σάρωση του ανθρώπινου εγκεφάλου», δήλωσε ο καθηγητής Gareth Barnes, ο οποίος ηγείται του έργου στο UCL Wellcome Center for Human Neuroimaging.
«Είναι σημαντικό το ότι θα μπορέσουμε τώρα να μελετήσουμε τη λειτουργία του εγκεφάλου πολλών ανθρώπων που μέχρι τώρα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να κάνουμε σάρωση και απεικόνιση,όπως στα μικρά παιδιά και σε ασθενείς με κινητικές διαταραχές. 
Αυτό θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την υγιή ανάπτυξη του εγκεφάλου στα παιδιά, καθώς και τη διαχείριση των νευρολογικών και ψυχικών διαταραχών «, ανέφερε ο καθηγητής.
Τα κύτταρα του εγκεφάλου λειτουργούν και επικοινωνούν με την παραγωγή ηλεκτρικών ρευμάτων. 
Αυτά τα ρεύματα παράγουν μικροσκοπικά μαγνητικά πεδία,τα οποία είναι δυνατό να ανιχνευθούν και να μετρηθούν έξω από το κεφάλι. 
Οι ερευνητές χρησιμοποιούν το MEG για να χαρτογραφήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου με τη μέτρηση αυτών των μαγνητικών πεδίων. 
Αυτό επιτρέπει να έχουν οι ερευνητές μια λεπτομερέστατη εικόνα των μαγνητικών πεδίων,και να ερευνήσουν ακριβώς  ποια μέρη του εγκεφάλου εμπλέκονται όταν εκτελούμε διάφορες ενέργειες όπως ομιλία, κίνηση κ.α.
Οι σημερινοί σαρωτές MEG είναι μεγάλοι και ζυγίζουν περίπου μισό τόνο. 
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι αισθητήρες που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση του μαγνητικού πεδίου του εγκεφάλου πρέπει να διατηρούνται σε πολύ κρύο (-269 ° C) που απαιτεί ογκώδη τεχνολογία ψύξης.
Με αυτούς τους σαρωτές, ο ασθενής πρέπει να παραμείνει τελείως ακίνητος κατά τη διάρκεια της σάρωσης, γιατί ακόμη και η παραμικρή  κίνηση μπορεί να καταστήσει τις εικόνες ακατάλληλες. 
Αυτό σημαίνει ότι είναι συχνά δύσκολο στους ανθρώπους που δυσκολεύονται να παραμείνουν ακίνητοι, όπως μικρά παιδιά ή ασθενείς με κινητικές διαταραχές όπως η νόσος του Parkinson. Παρουσιάζονται επίσης προβλήματα όταν κάποιος μπορεί να χρειαστεί να παραμείνει ακίνητος για μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να συλληφθεί  ένα σπάνιο γεγονός στον εγκέφαλο, όπως μια επιληπτική κρίση.
Αυτά τα προβλήματα έχουν επιλυθεί με το νέο σαρωτή του εγκεφάλου, καθώς οι ερευνητές εκμεταλλευόμενοι τους νέους «κβαντικούς» αισθητήρες τους τοποθέτησαν σε ένα 3D τυπωμένο πρωτότυπο κράνος. 
Το κράνος αυτό,ο νέος σαρωτής εγκεφάλου,είναι πάρα πολύ ελαφρύ,λειτουργεί  σε θερμοκρασία δωματίου και μπορεί να τοποθετηθεί απευθείας πάνω στο κεφάλι,όπως ένα απλό κράνος.
Επίσης η  τοποθέτηση των αισθητήρων πολύ πιο κοντά στον εγκέφαλο αυξάνει το ποσό του σήματος που μπορούν να πάρουν.
Τα κράνη-σαρωτές έχουν άλλο ένα πλεονέκτημα,μπορούν να προσαρμοστούν σε οποιονδήποτε  χρειάζεται μαγνητοεγκεφαλογράφημα.
Μετά την επιτυχία του πρωτότυπου αυτού συστήματος, οι ερευνητές εργάζονται τώρα για νέα στυλ κράνους, τα οποία θα έχουν την εμφάνιση ποδηλάτου,τα οποία θα είναι κατάλληλα για βρέφη, παιδιά αλλά και για ενήλικες.
Ο Δρ Matt Brookes, ο οποίος ηγείται του έργου MEG στο Κέντρο απεικόνισης του Sir Peter Mansfield, του Πανεπιστήμιο του Nottingham, όπου και κατασκευάστηκε το πρώτο σκάνερ-κράνος εγκεφάλου,δήλωσε: 
«Αυτή η νέα τεχνολογία δημιουργεί νέες συναρπαστικές ευκαιρίες για μια νέα γενιά λειτουργικής απεικόνισης του εγκεφάλου. 
Η δυνατότητα ανίχνευσης σε άτομα ενώ κινούνται προσφέρει νέες δυνατότητες, για παράδειγμα για τη μέτρηση της λειτουργίας του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια καθηκόντων πραγματικού κόσμου ή γνήσιες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. 
Αυτό έχει σημαντικές δυνατότητες να επηρεάσει την κατανόησή μας όχι μόνο της υγιούς λειτουργίας του εγκεφάλου αλλά και μιας σειράς νευρολογικών, νευροεκφυλιστικών και συνθηκών ψυχικής υγείας».
Ο Andrew Welchman, επικεφαλής της Νευροεπιστήμης και της Ψυχικής Υγείας του Wellcome, δήλωσε: 
«Το MEG είναι ένα πραγματικά πολύτιμο εργαλείο στη νευροεπιστήμη, αλλά οι σημερινοί σαρωτές εξακολουθούν να μην χρησιμοποιούνται ευρέως καθώς είναι ακριβοί, δυσκίνητοι. 
Ο νέος αυτός σαρωτής είναι συναρπαστικός όχι μόνο επειδή ξεπερνά αυτά τα θέματα και θα συμβάλει στη βελτίωση της κατανόησης του πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος αλλά και επειδή έχει τεράστιες δυνατότητες για κλινική χρήση ».

στο video βλέπουμε τους νέους σαρωτές-κράνη του εγκεφάλου

αναφορές και πηγές πληροφόρησης:
www.ucl.ac.uk
www.ncbi.nlm.nih.gov
www.ucl.ac.uk
www.med-technews.com
https://wellcome.ac.uk

photo:el.wikipedia.org

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina