Δευτέρα 29 Μαΐου 2017

θυμάρι για το ελικοβακτηριδίο του πυλωρού


Θυμάρι – και εξολοθρεύει τα μικρόβια μέσα σε εξήντα -60- λεπτά!
Οι Κρήτες από πολύ παλιά με θυμάρι έτριβαν τα ούλα τους για να θεραπεύσουν την ουλίτιδα – κλινικές μελέτες το επιβεβαίωσαν!Οι αντιβακτηριακές και αντισηπτικές ιδιότητες του θυμαριού είναι όντως αποτελεσματικές γιατην οδοντική πλάκα,την ουλίτιδα και την τερηδόνα.
1) αφέψημα θυμαριού
Γαργάρες με αφέψημα θυμαριού λοιπόν για την ουλίτιδα,την τερηδόνα και την οδοντική πλάκα.
Ένα δυνατό αφέψημα θυμαριού στο μπάνιο μας είναι το άριστο γιατρικό για τους ρευματισμούς.
2) έγχυμα θυμαριού
Έγχυμα θυμαριού για να καταπραΰνουμε τα φουσκώματα της κοιλιάς και να διευκολύνουμε την εντερική λειτουργία.
Έγχυμα θυμαριού για να βοηθήσουμε και να ενισχύσουμε την πέψη και για να θεραπεύσουμε την γαστρεντερίτιδα....

Παρασκευή 19 Μαΐου 2017

«Τέλεια Καταιγίδα»: Ποιοι λόγοι προκάλεσαν την πτώση των Μινωιτών και των Μυκηναίων, σύμφωνα με Αμερικανό αρχαιολόγο


Μια «τέλεια καταιγίδα» από καταστροφικά γεγονότα στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού προκάλεσε την κατάρρευση του Μινωικού και του Μυκηναϊκού πολιτισμού, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Δρ. Έρικ Κλάιν, αρχαιολόγος, καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed»).

Όπως λέει, «η κύρια θέση μου είναι ότι θα πρέπει να συντελέστηκε μια “τέλεια καταιγίδα” από καταστροφικά γεγονότα, που προκάλεσαν την κατάρρευση πολιτισμών της Ύστερης Εποχής του Χαλκού λίγο μετά το 1200 π. Χ. 
Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρξε κλιματική αλλαγή, ξηρασία και πείνα, σεισμοί, εισβολές και εσωτερικές εξεγέρσεις, που επηρέασαν τους Μινωίτες και τους Μυκηναίους, καθώς και πολλούς άλλους, αν όχι όλους, από τους πολιτισμούς της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και άνθρωποι έχουν επιζήσει από παρόμοιες καταστροφές που ήρθαν μεμονωμένα, όπως η ανασυγκρότηση μετά από σεισμούς ή η διαβίωση μέσω ξηρασιών, τι γίνεται όταν όλα αυτά συμβαίνουν συγχρόνως ή σε μικρή απόσταση μεταξύ τους; Θα ήταν πολύ δύσκολη η επιβίωση αν όλες ή οι περισσότερες από τις παραπάνω καταστροφές έγιναν την ίδια στιγμή ή πολύ κοντά η μία μετά την άλλη, όπως φαίνεται ότι συνέβη μεταξύ 1225 και 1175 π. Χ. Αυτός πιστεύω ότι ήταν ο λόγος που οι πολιτισμοί της Ύστερης Εποχής του Χαλκού δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την “τέλεια καταιγίδα” και κατέρρευσαν».

Όπως τονίζει ο Αμερικανός αρχαιολόγος, ο κόσμος της Μεσογείου κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περίπου 1600-1100 π. Χ.), από τη δυτική Μεσόγειο και το Αιγαίο ως την Ανατολική Μεσόγειο, την Εγγύς Ανατολή και το Αφγανιστάν, αλληλοσυνδεόταν, ήταν δηλαδή παγκοσμιοποιημένος για την εποχή του.

«Αλληλοεπιδρούσαν, είχαν εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις, ρύθμιζαν βασιλικούς γάμους, έστελναν διεθνείς πρεσβείες, καθιέρωναν οικονομικά εμπάργκο κοκ. Ένας λόγος που διατηρούσαν δεσμούς μεταξύ τους ήταν και η ανάγκη για χαλκό και κασσίτερο για την παραγωγή ορείχαλκου, που ήταν το κύριο μέταλλο της εποχής. Ο χαλκός προερχόταν κυρίως από την Κύπρο και ο κασσίτερος από το Αφγανιστάν, όπως και το lapis lazuli. Ο χρυσός ερχόταν από την Αίγυπτο. Τόσο οι ακατέργαστες ύλες όσο και τα τελικά προϊόντα πωλούνταν και ανταλλάσσονταν σε βασιλικό επίπεδο. Θα έλεγα ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί της Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής ήταν τόσο συνδεδεμένοι μεταξύ τους εκείνη την περίοδο που η πτώση του ενός επηρέασε και τους άλλους, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν όλοι σταδιακά, όπως μια αλυσίδα ντόμινο».

Όσον αφορά στους «Λαούς της Θάλασσας», που θεωρείται πως σχετίζονταν με την καταστροφή αυτών των πολιτισμών, λέει πως δεν είναι γνωστό με σιγουριά ποιοι ήταν. «Ξέρουμε τα ονόματά τους, μας τα λένε οι Αιγύπτιοι και μπορούμε να υποθέσουμε ότι η προέλευση κάποιων από αυτούς ήταν η Σικελία, η Σαρδηνία και η νότια Ιταλία (κάποιες ομάδες αποκαλούνται Shekelesh και Shardana, που ηχούν γνώριμες). Ωστόσο, κατά πάσα πιθανότητα ενσωματώθηκαν κι άλλοι στη διαδρομή, καθώς μετακινούνταν από τα δυτικά στα ανατολικά κατά μήκος της Μεσογείου. Έτσι, πιθανόν μεταξύ των «Λαών της Θάλασσας» να ήταν και ομάδες από περιοχές που καταλαμβάνουν σήμερα η Ελλάδα και η Τουρκία. Ακόμα όμως δεν έχουμε προσδιορίσει μια "πατρίδα" γι' αυτούς. Κύρια “κληρονομιά” τους φαίνεται ότι ήταν οι Φιλισταίοι και ο πολιτισμός τους, καθώς η ομάδα από τους “Λαούς της Θάλασσας” που οι Αιγύπτιοι αποκαλούν Peleset είναι πιθανόν αυτοί που γνωρίζουμε ως Φιλισταίους από τη Βίβλο. Φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Χαναάν και ίσως αφομοιώθηκαν με τους ντόπιους πληθυσμούς, πριν την άνοδο του Ισραήλ. Όσον αφορά τη σύνδεσή τους με την εξαφάνιση των διαφόρων πολιτισμών, οι “Λαοί της Θάλασσας” είχαν κατηγορηθεί στο παρελθόν γι' αυτό, νομίζω όμως ότι η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη και μπορεί να υπήρξαν και οι ίδιοι τόσο θύματα όσο και καταπιεστές».

Ερωτηθείς για τον λόγο που επέλεξε ως τίτλο το συγκεκριμένο έτος (1177 πΧ), λέει πως η κατάρρευση διήρκεσε περίπου έναν αιώνα, από το 1225 ως το 1125 π. Χ. «Όμως, το 1177 π.Χ. είναι ένα καλό σημείο αναφοράς, καθώς εκείνη τη χρονιά οι “Λαοί της Θάλασσας” εισέβαλαν για δεύτερη φορά και ως τότε πολλές από τις πόλεις είχαν ήδη καταστραφεί. Έτσι, χρησιμοποιώ την ημερομηνία αυτή ως “συντομογραφία” για όλη την κατάρρευση, όπως χρησιμοποιούμε το 476 μ. Χ. για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι δεν κατέρρευσε ακριβώς εκείνο το έτος».
huffingtonpost.gr

Χαμένος προϊστορικός πολιτισμός; Το πράσινο βραχιόλι σε σπήλαιο της Σιβηρίας που αναστάτωσε τους επιστήμονες

Ένα πράσινο βραχιόλι σε μια σπηλιά της Σιβηρίας ανέτρεψε όλα όσα πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες για τους λεγόμενους Ντενισόβιους/Denisova hominin, ένα ανθρώπινο υποείδος του γένους Homo που κατοικούσε στην οροσειρά Αλτάι της Σιβηρίας.
Οι Ντενισόβιοι/ Denisovans θεωρούνταν περισσότερο πρωτόγονοι από τους Νεάτερνταλ. 
Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε γι' αυτούς, καθώς οι αρχαιολόγοι μέχρι σήμερα είχαν εντοπίσει μονάχα ορισμένα οστά και δόντια, τα οποία δεν είναι ικανά να μας παρέχουν μια ολοκληρωμένη εικόνα του συγκεκριμένου «υποείδους».
Κανείς δεν πίστευε πως το συγκεκριμένο ανθρώπινο υποείδος θα ήταν ικανό να δημιουργήσει ένα τέτοιο κόσμημα, γεγονός που προκαλεί ερωτηματικά.
Οι Νεάντερταλ, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ανέπτυξαν τέτοιου είδους τεχνοτροπία γύρω στο 10.000 π.Χ., όμως το συγκεκριμένο βραχιόλι είναι 40.000 ετών! 
Αυτό σημαίνει πως οι  Denisovans ίσως στο μέλλον να μην θεωρούνται υποείδος, αλλά είδος του γένους Homo και μάλιστα αρκετά εξελιγμένο. 
Η συγκεκριμένη είδηση μάλιστα ευνοεί εκείνους που διατείνονται ότι υπήρξαν χαμένοι προϊστορικοί πολιτισμοί στον πλανήτη μας, για τους οποίους γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα.
Το πράσινο βραχιόλι είναι φτιαγμένο από τους λεγόμενους χλωρίτες, μια ομάδα φυλλοπυριτικών ορυκτών. 
Εκτιμάται πως κατασκευάστηκε ώστε να μπορεί να φορεθεί από γυναίκες ή εφήβους σε ιδιαίτερα ξεχωριστές περιστάσεις. 
Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ότι το βραχιόλι ανακαλύφθηκε πριν από επτά χρόνια, όμως πρόσφατα υπολογίστηκε το έτος κατασκευής του.

Δευτέρα 15 Μαΐου 2017

Peter Koenig, Ανοιχτή επιστολή προς του Έλληνες: "Μην τους αφήνετε να σας θυσιάσουν"

Να σηκώσουν το ανάστημά τους και να σταματήσουν να αφήνουν την Ευρώπη να κάνει… πλιάτσικο στις περιουσίες και κατ’ επέκταση στην ίδια τους τη ζωή καλεί με ανοικτή επιστολή του τους Έλληνες ο Peter Koenig *.

Στην επιστολή του καλεί τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τους μηχανισμούς του δυτικού ιμπεριαλισμού, καθώς αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη ελληνική οικονομία. Κίνηση, που κατά τον ίδιο, αποτελεί απαραίτητη πράξη αξιοπρέπειας.
Ο διάσημος οικονομολόγος κάνει λόγο για «σκλαβιά» και «ταπείνωση» του ελληνικού λαού, επισημαίνοντας ότι βιώνει καταστάσεις που παραπέμπουν μόνο σε μια χώρα η οποία έχει ηττηθεί σε πόλεμο και καλείται να πληρώσει το τίμημα της ήττας της. Στην προκειμένη περίπτωση ο δυνάστης της είναι μια οικονομική ελίτ, ένα αρπακτικό -όπως αναφέρει- που αυτοαποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναλυτικά η επιστολή:
Αγαπητέ και σεβαστέ ελληνικέ λαέ,

Σας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και ουδείς λέει κουβέντα, πόσω μάλλον η ελληνική ελίτ ή η κυβέρνηση. Ελάχιστοι αντέδρασαν. Άφησαν να εκτυλίσσεται η σφαγή, διότι προφανώς δεν τους αφορά. Είναι τυφλωμένοι από την ψεύτικη λάμψη του ευρώ και ανήκουν στην ελίτ μιας τάξης Ευρωπαίων ευγενών.

Η τρόικα είναι μια εγκληματική συμμορία που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν​
Προφανώς, περνούν καλά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταναλώνουν χαβιάρι (μεταξύ άλλων). Δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού έθνους, σε ηθικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας είναι απαγορευτική, καθώς (ο τομέας) έχει ιδιωτικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κοστίζει πολύ ακριβά. Στις συντάξεις έχει πέσει «ψαλίδι» για πέμπτη διαδοχική φορά. Πλέον, μοιάζουν σαν ένα πενιχρό βαλιτσάκι επιβίωσης. Μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί έως και 50%. Χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια.

Η πλειονότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου και ενός σημαντικού μέρους της εκπαίδευσης, έχει ιδιωτικοποιηθεί και ξεπουληθεί. Δεν υπάρχει τίποτα. Εξαφανίστηκαν κατόπιν εντολών του Βερολίνου και διά στόματος των εκπροσώπων της τρόικας -της εγκληματικής συμμορίας που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν. Ο τελευταίος θεσμός είναι ένα συνονθύλευμα από διεφθαρμένες μαριονέτες, που αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον 800 εκατ. Ευρωπαίων. Και εσείς Έλληνες δεχτήκατε τους ξυλοδαρμούς που προέκυψαν από τις αποφάσεις τους.

Δεν ξέρουν τι ψήφισαν
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ένα νομοσχέδιο άνω των 2.000 σελίδων που συντάχτηκε στις Βρυξέλλες, γραμμένο στα αγγλικά, το οποίο το ελληνικό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ψηφίσει μέσα σε λίγες ημέρες αλλιώς… Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς βρέθηκε να ζητήσει απάντηση στην ερώτηση: «Αλλιώς τι θα γίνει;».

Οι συγγραφείς του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στα ελληνικά ένα «βουνό» από νομικούς τεχνικούς όρους και λεπτομέρειες, και φυσικά δεν έδωσαν επαρκή χρόνο στους Έλληνες βουλευτές να συζητήσουν για τη νέα φορολογική νομοθεσία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι βουλευτές δεν μπόρεσαν, λόγω γλώσσας και περιορισμένου χρόνου, να διαβάσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο «πέρασε» από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους.

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, η Ελλάδα εκχώρησε άνευ όρων για 99 χρόνια όλα τα περιουσιακά της στοιχεία (υποδομές, αεροδρόμια, λιμάνια ακόμα και δημόσιες παραλίες και φυσικές πηγές ενέργειες) στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), ο οποίος θα μπορεί ελεύθερα μέσω του Υπερταμείου να βάζει πωλητήριο (ουσιαστικά να ιδιωτικοποιεί), με απώτερο σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους. Αρχικά, υπολόγιζε σε 50 δις ευρώ έσοδα -εκτίμηση που αποδείχθηκε λανθασμένη πολύ γρήγορα.

Εν τω μεταξύ, η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων υποτιμήθηκε περαιτέρω από την τρόικα σ’ ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε 5-15 δις ευρώ, σε σύγκριση μ’ ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 350 δις ευρώ. Αυτό το Υπερταμείο, λοιπόν, είναι ένας αντιδημοκρατικός, υπερεθνικός μηχανισμός, ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Με αυτό το μνημόνιο, λοιπόν, αγαπητοί Έλληνες, η ελληνική Βουλή, η δική σας Βουλή, παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Πρακτικά, έχει ακυρωθεί η ύπαρξή της. Δεν μπορεί να νομοθετεί σε θέματα προϋπολογισμού ή φορολογίας. Τα πάντα έχουν αποφασιστεί στις Βρυξέλλες, με τη συνενοχή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 1933, όταν το Ράιχσταγκ (Νομοθετικό Σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867-1945) μετέφερε όλες τις εξουσίες του στον καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ.

Αυτό, αγαπητοί μου Έλληνες, είναι ένας ξεκάθαρος οικονομικός φασισμός μπροστά στα μάτια τα δικά σας και όλου του πλανήτη. Όμως, ουδείς θέλει να δει κατάματα την αλήθεια. Να παραδεχτεί αυτό που συμβαίνει. Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.

Αυτή η (ξεκάθαρη) αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου επιβεβαιώθηκε, καθώς η τελευταία ελπίδα για μείωση του χρέους έσβησε στα τέλη του Φεβρουαρίου. Μέχρι και το ΔΝΤ συνέστησε -και σε ιδιωτικές συζητήσεις συνεχίζει να το κάνει- μείωση του χρέους.

Ωστόσο, η Γερμανία ανακοίνωσε χωρίς ίχνος οίκτου την τελική λεηλασία της Ελλάδας, απαιτώντας τη μεταφορά στο Υπερταμείο -το οποίο ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Βερολίνο- του χρυσού, των κρατικών υπηρεσιών και των ακινήτων του Δημοσίου. Το αντίτιμο για αυτήν τη «διάσωση», εφόσον η Ελλάδα γονατίσει και τα δώσει όλα, ανέρχεται σε 86 δις ευρώ. Και αυτά τα λεφτά θα είναι ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ.

Σε αντάλλαγμα για τι; Άλλοι τόκοι, υψηλότερη αναλογία στην εξυπηρέτηση του χρέους και ακόμα χειρότερες προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν για το αν όλα αυτά θα έχουν αίσιο τέλος τελικά. Και φυσικά, επαναλαμβάνω, χωρίς ποτέ η χώρα να βγει απ’ όλη αυτήν την ευρω-αμερικανική διαδικασία με τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις.
Πριν από λίγες ημέρες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φέρεται να είπε μετά το τετ α τετ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ πως «η θέση του Βερολίνου για το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας παραμένει ίδια». Ορίστε ορισμένα δεδομένα για το ελληνικό χρέος, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 9 Μαρτίου 2017:

Πληθυσμός:10,8εκατ.
Χρέος:352δις
Τόκοι:19,5δις
 Από το 2010 έως τα τέλη του 2016 το σύνολο των δανείων προς την Ελλάδα ξεπέρασε τα 250 δις ευρώ -ούτε ένα λεπτό από αυτά δεν διατέθηκε προς όφελος του ελληνικού λαού, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους και για την πληρωμή γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
Η σχέση χρέους προς το ετήσιο ΑΕΠ: 181%. Το 2008 ήταν 109%. Στις ΗΠΑ η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ αυτήν τη στιγμή είναι 109,63%.
Το ελληνικό ΑΕΠ υπολείπεται κατά 2 μονάδων του ευρωπαϊκού. Από το 2008 συρρικνώθηκε κατά 25%.
Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη, άνω του 26%, και πλησιάζει το 50% στους νέους (18-35 ετών).
Το 2008, που ξεκίνησαν όλα, το ελληνικό χρέος θα ήταν πλήρως διαχειρίσιμο εσωτερικά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και «bail-outs» -τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση διάσωση αλλά... συσσώρευση επιβληθέντων χρεών.
Το ελληνικό χρέος δεν ήταν ποτέ απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μας άφησαν να πιστέψουμε οι τραπεζίτες της Fed, της ΕΚΤ και της Wall Street. Η ελληνική κρίση και κατ’ επέκταση η ευρωπαϊκή χτίστηκε από αυτά τα «αρπακτικά» προς όφελός τους και εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης. Δεν είχε να κάνει ποτέ με το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό χρέος. Όμως, ουδείς κάνει ερωτήσεις. Η πλειονότητα των Ευρωπαίων και των διεθνών οικονομολόγων και πολιτικών, που φυσικά γνωρίζουν, δεν τολμά να αρθρώσει λέξη. Παράλληλα, η φωνή όσων θέλουν να μιλήσουν έχει «φιμωθεί», την ώρα που τα εκδιδόμενα ΜΜΕ λένε ψέματα σε Ευρωπαίους και Έλληνες πολίτες.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, χωρίς καμία προειδοποίηση, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) προχώρησε σε υποτίμηση του φράγκου κατά 12% έναντι του ευρώ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της. Ήταν μια κίνηση τουλάχιστον άδικη, καθώς καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει την ελευθερία να ανατιμήσει ή να υποτιμήσει το νόμισμά της, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας της. Παρά το γεγονός ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει υπογράψει μαζί της περισσότερες από 120 διμερείς συμφωνίες, οι οποίες την καθιστούν -επί της ουσίας- σχεδόν ισοδύναμη μ’ ένα κράτος-μέλος.

Σε χρονικό διάστημα 3 ετών και 3 μηνών από την αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε 1,20 ελβετικά φράγκα ανά ευρώ, η SNB έχει συγκεντρώσει μία αξία πάνω από 500 δισεκατομμύρια φράγκα σε ξένο νόμισμα, κυρίως σε ευρώ. Χρήματα που αντιστοιχούν στο 150% του ελληνικού χρέους.

Έλληνες πολίτες ξυπνήστε!
Πάρτε τον έλεγχο της κατάστασης! Μην πιστέψετε πολιτικούς και μίντια! Βγείτε από αυτόν τον εγκληματικό οργανισμό που ονομάζεται Ε.Ε., από αυτό το δυτικό απατηλό νομισματικό σύστημα, πνίγεστε μέχρι θανάτου.
Πάρτε μακριά από αυτούς την κυριαρχία σας και το νόμισμά σας. Δηλώστε αδυναμία να αποπληρώσετε το δημόσιο χρέος σας -ακόμη και σύσσωμη η Δύση δεν μπορεί να σας σταματήσει.

ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας
Εάν διοικήσετε τη χώρα σας με τις δημόσιες τράπεζές σας, με τα χρήματά σας, σταδιακά αλλά σίγουρα θα μπορέσετε να ξαναχτίσετε την κατεστραμμένη σας οικονομία. H επιστροφή του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις ανά τον κόσμο. Η Αργεντινή είναι μία από τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις. Ακόμη και η Γερμανία είχε επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της το 1952 (δείτε τη Συμφωνία του Λονδίνου για το ξένο χρέος της Γερμανίας).

H Γερμανία, η χώρα που ηγήθηκε της οικονομικής δολοφονίας της Ελλάδας, οφείλει ακόμη να επιστρέψει τεράστιες αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τη Γερμανία να επιστρέψει ένα συνολικό ποσόν ύψους 279 δις ευρώ ως αποζημίωση. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, η Γερμανία απάντησε πως το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων διευθετήθηκε το 1990 -κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Δεν είναι αποκύημα φαντασίας το γεγονός ότι η ασφυκτική πίεση που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα σήμερα στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει. ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας. Σε αντίθεση, απαιτήστε πλήρη καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων… Αντιθέτως, αξιώστε γερμανικές αποζημιώσεις, αξιώστε το Grexit, ως τη μόνη νόμιμη συνέπεια που προέκυψε από το «Όχι» του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 κατά των μέτρων λιτότητας που ζητεί η τρόικα, σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο «διάσωσης».
Εάν το πράξετε, θα δείτε σύντομα ένα φως στο τέλος του τούνελ - ένα φως που έχει σβήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαιτίας της Γερμανίας και των γκάνγκστερ της τρόικας, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησής σας.

Απειλές εξόδου από την Ευρωζώνη
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπαθεί ακόμη να μπλοφάρει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ. Οποιαδήποτε υγιής κυβέρνηση θα έκανε αυτήν την απειλή σύμμαχό της εγκαταλείποντας αυτό το σάπιο τέρας που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και το λαθεμένο και απατηλό νόμισμα που ονομάζεται ευρώ. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό: η Ελλάδα κυβερνάται από την τρέλα.

Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση απαντά στην τρέλα (τρόικα) με λαϊκή υποταγή, με ήπια παράδοση εξουσίας - εις βάρος των εκατομμυρίων ήδη αδικημένων Ελλήνων συμπατριωτών που υποδουλώνονται.

Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πρώην Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ασκεί ακόμη επιρροή, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο θρυλικός, γοητευτικός και «ριζοσπαστικός» υπουργός με τη μοτοσικλέτα.
Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Παρόλο που έχει παραιτηθεί σε μία προφανή πράξη διαμαρτυρίας κατά της υποδούλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, των απαιτήσεων της τρόικας μετά το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Βαρουφάκης σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κομφορμιστής που ζητεί κάποια μεταρρύθμιση στις Βρυξέλλες, οι οποίες δεν θέλουν να φανταστούν το κόστος ενός Grexit, για να μη συμπεριλάβουμε και την κατάρρευση της Ε.Ε. - κατάρρευση η οποία, ωστόσο, βρίσκεται κοντά. Ως υπουργός Οικονομικών δεν έθεσε ποτέ το Grexit ως Plan B.

Δεν υπάρχει κανείς που να φωνάζει, να διαμαρτύρεται, να βγαίνει στους δρόμους, στα μπλόκα, να σταματήσει το ξεπούλημα των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων ως δημόσιο αγαθό. Κανείς. Δεν θέλω να κατηγορήσω για αυτό τους Έλληνες, οι οποίοι καθημερινά πρέπει να παλέψουν για την προσωπική τους επιβίωση, να βρουν τρόπους για να ταΐσουν τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Καμία δράση. Παρακολουθήστε την Ελλάδα - τη χώρα σας, Έλληνες πολίτες, ενώ αιμορραγεί!

Να είστε προσεκτικοί, διότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με χρέος και διάσωση. Εάν σας πουν ότι η ευθύνη για την κρίση στην Ευρώπη είναι της Ελλάδας και του χρέους της, και ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης εξαρτάται από το πόσο η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες του νέου πακέτου διάσωσης, αυτό είναι ένα εξωφρενικό ψέμα.

Αυτή η κρίση δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από την ελίτ της Ευρώπης, από την Goldman Sachs - η οποία παρεμπιπτόντως διαφεντεύει την ευρωπαϊκή οικονομία.

Διότι θέλουν να συντρίψουν την Ελλάδα να την πετάξουν στον γκρεμό. Αυτοί, τα αποβράσματα των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, επιδιώκουν μια Ελλάδα υποταγμένη. Γιατί η Ελλάδα διαθέτει μία υψηλά στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ελλάδα είναι μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Ίσως η δεύτερη στη σειρά πιο σημαντική χώρα του ΝΑΤΟ (μετά την Τουρκία) λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν αυτή η Ελλάδα να διοικείται από ένα αριστερό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά. Είστε νεοφιλελεύθεροι ακριβώς όπως αυτοί. Τα αφεντικά της υφηλίου επιθυμούν «καθεστωτική αλλαγή» - εκείνο το παλιό καλό καθεστώς που απειλεί οτιδήποτε αντίκειται στους νόμους της Δύσης. Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκύβει το κεφάλι και υποκλίνεται στα αφεντικά του χρήματος επιτρέποντας την ταπείνωση και την καταστροφή των ίδιων της των πολιτών.

Εάν η Ελλάδα διεξήγαγε τώρα εκλογές και κέρδιζε ένα δεξιό κόμμα, τύπου Νέα Δημοκρατία ή ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ή μία συμμαχία των δύο, το πρόβλημα του χρέους θα εξανεμιζόταν εν μία νυκτί. Αυτό που επιθυμεί η Ουάσινγκτον μαζί με το σκυλάκι της τις Βρυξέλλες, είναι μια Ελλάδα υποταγμένη που δεν θα ζητεί να μάθει τον ακριβή ρόλο του ΝΑΤΟ, που δεν θα διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., που δεν θα ζητεί να απαλλαγεί από τα ευρωπαϊκά δεσμά, που δεν θα έχει πρόσβαση στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ για τη Μεσόγειο -για τον υποθαλάσσιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες και ορυκτά.

Το παράδειγμα, φυσικά, επεκτείνεται και για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που έχουν τις ακτές τους στη Μεσόγειο. Οι κυβερνήσεις τους έχουν ήδη αλλάξει με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ/Ε.Ε.) προκειμένου να επιβληθούν υπάκουα κουτάβια της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.

Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία
Η αδρανής ελίτ και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχουν καμία δικαιολογία. Είναι το λιγότερο η χειρότερη μορφή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης: παραμένουν υποταγμένοι στον βασανιστή τους «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος». Και ο θάνατος, με όρους απόλυτης καταστροφής, λεηλάτησης και απόλυτης δουλείας, βρίσκεται κοντά.

Εσείς, Έλληνες πολίτες, εσείς θέλετε να συνεχίσετε σε αυτό το μονοπάτι της υποδούλωσης που σας έχει επιβάλει η αυτοκρατορία των αρπακτικών, η οποία στην τελική θα σας ελέγχει σε κάθε βήμα που θα κάνετε;

Ή θα προτιμούσατε να ανακαταλάβετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας -απαγκιστρωμένοι από τη δικτατορία των Βρυξελλών- και να αρχίσετε από την αρχή -όπως οι ευγενείς και σοφοί Έλληνες έπραξαν 2.500 χρόνια πριν, φέρνοντας τη Δημοκρατία;

Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία. Θυμηθείτε πως, παρόλο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφική μας θέση, το μέλλον μπορεί αναμφίβολα να διαφοροποιηθεί.

Αυτή η Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανή!
Zήτω οι Έλληνες!

* Ο Peter Koenig είναι οικονομολόγος και γεωπολιτικός αναλυτής. Εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα και  σε όλο τον κόσμο στους τομείς του περιβάλλοντος και των υδάτινων πόρων. Διδάσκει σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική. Γράφει τακτικά για το Global Research, ICH, RT, Sputnik, PressTV, The 4th Media, Telesur, TruePublica, The Vineyard of The Saker Blog και άλλους δικτυακούς τόπους.
Dearest and Esteemed People of Greece,
You are being slaughtered right in front of the world’s eyes and nobody says beep. Least the Greek elite. Your Government. A few, but a few too many, allow the slaughter because it doesn’t concern them. They are blinded by the false glamour of the euro and of belonging to the ‘elite class’ of the noble Europeans (sic!).
They apparently live well enough, including the caviar socialists of Syriza. They let their country bleed to death literally, morally, socially and psychologically. Medical care is no longer available or privatized and unaffordable. Pensions were reduced five times. They were never more than a survival kit. By now they have been slashed in some cases by over 50%. Hordes of people live on food handouts. Most social services, including to a large extent education have been sold out, privatized. Gone with a flicker. Gone, by order of Germany – and the holy troika – the criminal gang of three, IMF, European Central Bank (EIB) and the European Commission (EU); the latter a mere bunch of unelected corrupt puppets, deciding the fate of some 800 million Europeans – with YOU, the Greek people, accepting carrying the brunt end of the stick.
In September 2016, the unelected European Commission sent Greece a Brussels-drafted legislation of over 2,000 pages, in English, to be ratified by the Greek Parliament within a few days – or else. – Nobody asked: ‘What is else’?
Brussels didn’t even bother translating this unreadable legalistic heap of paper into Greek, nor did they allow the Parliament enough time to read, digest and debate the new fiscal legislation. Most parliamentarians could not read them, either because of language or due to the imposed time limit. The Parliament ratified the legislation anyway.
Under this new law, Greece is transferring all public assets (public infrastructure, airports, ports even public beaches, natural resources, etc.), unconditionally, for 99 years, to the European Stability Mechanism (ESM) which is free to sell (privatize) them at fire sales prices to whomever is interested – supposedly to pay back the Greek debt. The fund was originally estimated, certainly under-estimated – at about 50 billion euros. In the meantime, the value of the Greek assets has been further downgraded by the troika to between 5 and 15 billion euros, as compared to Greece’s debt of more than 350 billion euros. The ESM is a supranational undemocratic apparatus, accountable to no one.
With this legislation, the Greek Parliament – YOUR Parliament, Esteemed People of Greece! – has annulled itself. It is no longer allowed to pass any budget or fiscal (tax) legislation. Everything is decided in Brussels in connivance with the IMF and the ECB. The last time a similar situation happened was in 1933, when the German “Reichstag” (Parliament) transferred all of its legislative power to Chancellor Adolf Hitler.
This, Dear People of Greece – is sheer economic fascism, right in front of your eyes, the world’s eyes, but nobody wants to see it. The worst blind is the one who doesn’t want to see.
This asset seizure was confirmed when the last hope for at least some debt relief was dashed at the end of February this year. Even the IMF initially recommended and today still privately recommends debt relief. However, Germany without mercy announced the final pillage of Greece, requesting Greece to surrender gold, utilities and real estate to the ESM – largely managed by Germany. The next ‘bailout’ amount, if Greece goes to her knees and surrenders everything, might be 86 billion euros, meaning NEW DEBT. In exchange of what? More interest, a higher debt service (interest and debt amortization) — and an even bleaker outlook to ever, and I mean ever, getting out of this US-European fascism imposed process of killing of a nation.
Chancellor Angela Merkel is reported to have said, “Berlin’s stance on Greece’s bailout program remained unchanged”, after she met with IMF chief Christine Lagarde a few days ago (http://russia-insider.com/en/greece-surrender-gold-public-utilities-and-real-estate-exchange-pieces-paper-printed-brussels).
Some facts about Greece’s debt, as of 9 March 2017:

Population 10.8 million.
Debt: 352 billion euros (interest per second: 617 euros; debt per citizen: 32,580 euros).
Interest per year: 19.5 billion euros.
Total Greek bailout funds from 2010 to end 2016: in excess of 250 billion euros – none of which went to Greece for the benefit of the people, but to pay debt service to the troika and pay off mostly German and French private banks.
Debt as a percentage of GDP: 181% (GDP 195 billion euros);
2008 Debt to GDP: 109% (less than today’s US debt to GDP ratio of 109.63%).
Greece’s GDP amounts to less than 2% of EU’s GDP.
Greek GDP has collapsed by more than 25% since 2008.
Unemployment is rampant – with an average of 26% – and close to 50% for young people (18 to 35).
Greece’s debt in 2008 would have been totally manageable internally, without outside interference, or so-called ‘bailouts’ – which are really not bailouts but forced debt accumulation.
Greece’s debt was NEVER a threat to the European Union, as the FED / ECB / WS bankster propaganda made you believe. The Greek and subsequent “European Crisis” was entirely fabricated by the banksters for their benefit, at the detriment of Greece and Europe. It had nothing to do with the Greek or European debt. But nobody questioned it. Those European and international top economists and politicians who knew, didn’t dare to speak out. The voices of those who did dare to speak the truth were muffled. The people of Europe were lied to, including the Greek, as usual by the presstitute media.
Let’s put the Greek debt in perspective.
In September 2011, without warning, the Swiss National Bank (SNB) devalued the Swiss franc by about 12% against the euro to protect its economy. This was an unfair move – to say the least, since none of the euro-zone bound countries has the liberty to re-or devalue its currency, as deemed necessary by their economy, i.e. Greece. While Switzerland is not a direct member of the EU, Switzerland is nevertheless bound to the EU by more than 120 bilateral contracts, thereby de facto a EU member.
During the 3 ¼ years of locking the exchange rate into a fixed rate of at least CHF 1.20 per euro, the SNB amassed more than 500 billion francs in extra foreign currency, mostly in euro. This is about 150% of Greece’s current debt.
Switzerland, a country of 8 million people, in theory, could bail out Greece’s full debt, say, at no interest, by a 50-year loan (World Bank IDA terms) – in solidarity; and to compensate a bit for the SNB’s questionable ethics vis-à-vis EU members. Switzerland would not suffer. To the contrary, such a move would help stem the risk of a Swiss currency inflation, due to the huge amounts of Swiss francs that needed to be ‘printed’ to maintain the artificial exchange rate against the euro. Would Switzerland be prepared to engage in such a solidary rescue action? –Probably not.
People of Greece! – Wake up.
Take things in your own hands! Don’t believe you politicians, your media! Get out of this criminal organization called the European Union, and this fraudulent western monetary system that is strangling you to death. Take back your sovereignty, your own currency. Default on your debt – the west can do nothing about it. Not if you run your country with your own public banks, and your own money, gradually but surely rebuilding a destroyed economy. Debt repayment is negotiable. Cases abound around the world. Argentina is one of the more recent ones. Even Germany renegotiated its foreign debt in 1952 (see London Agreement of German External Debt).

Germany, the leader of this economic massacre of Greece, owes Greece huge WWII reparation payments. On 8 February 2015, PM Tsipras requested Germany to pay up her full reparation debt to Greece of an equivalent of 279 billion euros, in today’s terms. Germany replied in April 2015 that the reparation issue was resolved in 1990 – which, of course, it wasn’t. It cannot be excluded that much of the German pressure on Greece today is a means of deviating the world’s attention of the reparation debt Germany owes to Greece.
People of Greece, be aware of what is going on. Do NOT ACCEPT what your government, Brussels and the troika are doing to YOU and YOUR country. To the contrary, request the full reparation payment from Germany – and demand GREXIT, as a fully legitimate follow-up to YOUR July 2015 overwhelming NO vote to more austerity-imposing troika ‘rescue’ packages.
If you do, you will soon see the light at the end of the tunnel — a light that has been blacked-out for too long by Germany and the gangsters of the troika and your own government.
Threats of Expulsion from the Euro Zone
German Finance Minister, Wolfgang Schaeuble still is attempting bluffing the Greeks and impressing the rest of the world by threatening Greece with expulsion from the Euro. Any sane government would turn that threat into its own initiative and abandon this putrefied monster called European Union, along with its fake and fraudulent common currency, called euro. But that’s the problem, Greece is reigned by insanity.
So, the Greek Government responds to insanity (from the troika) with insane submissiveness, namely with meek compliance – to the detriment of millions of their already deprived and enslaved compatriots.
Among those (still) influential Greek highflyers is Former Greek Finance Minister Yanis Varoufakis; the legendary and charming, ‘radical’, Motorcycle Minister. Though he resigned in apparent protest of the Syriza compliance with the troika’s requests despite the NO vote, today he is nothing more than a conformist, who is seeking few nominal ‘reforms’ in Brussels, but by no means wants Grexit, let alone the collapse of the EU – which, by the way, is fortunately imminent. As Greek Minister of Finance, Varoufakis never even had the ‘Option Grexit’ as a Plan ‘B’
(http://www.defenddemocracy.press/greece-disaster-capitulation/).
Nobody screams, yells, revolts, takes to the streets, blocks streets, bridges, railways, for days, weeks, interrupts the still ongoing commerce of the foreign owners of what’s left of YOUR country’s public assets. Nobody. This is not to blame the Greek who have to fight for sheer survival, who have to find ways to feed their kids and families, but the j’accuse goes to the Tsipras- Syriza clan and all those Greek elitists, the media (are they all bought like in Germany by the CIA?) and parliamentarians, who just watch in awe – but stand by. No action. Watching Greece – YOUR country, People of Greece! – bleeding to death.
Be aware, this is in fact not about debt and bailouts. If they tell you that the European ‘debt crisis’ is Greece’s fault, and that a new crisis is brewing, depending on how well Greece will conform to the rules of the next bail out – it is an outrageous lie. This crisis is manufactured by the very European, their elite, the FED-led Goldman Sachse’s of this world, who run the European Central Bank through Mario Draghi, a former GS executive – who de facto runs the European economy.
Why do they want Greece under their boots? – They, the scum of Brussels and ‘swamp’ of Washington (as President Trump used to call the Washington Deep State ‘establishment’), want a submissive Greece. Because Greece is in a highly strategic geographic location, at the cross-roads of west and east. Greece is a NATO country. Maybe the second most important NATO country (after Turkey), because of its strategic position. They don’t want Greece to be run by a ‘left-wing’ government. Syriza, of course, is everything but left-wing. It is as neoliberal as they come. The masters of the universe want ‘Regime Change’ – the good old regime change that threatens all those who do not bend to the rules of the west. Right now, the Syriza government is bending backwards over to please the money masters and to let her people be miserably humiliated and ruined.
Were Greece to hold new elections and let a right-wing party and Prime Minister win, à la New Democracy or even the fascist Golden Dawn, or a coalition of the two – the debt problem would go away, almost overnight. What Washington wants, and Brussels by (puppet) extension, is a compliant Greece that will never ever question its role in NATO, never question the EU, never question its shackles to the euro, and never question the US access to the Mediterranean Sea – rich in deep off-shore minerals and hydrocarbons. The same applies, by the way, also to Italy, Spain and Portugal – also riparian states of the Mediterranean Sea. Their governments have already been changed by outside (US / EU) interference to right-wing neoliberal compliant stooges.
The Greek elite and government inaction is inexcusable. This is Stockholm syndrome at its worst. Submissive to their hangman, until death do us part. And death in the form of total destruction, total pillage, total slavery, is not far away.
Do you, People of Greece, want to continue this path to slavery by a predatory empire, that will eventually call the shots on every move you make?
Or do you want to get your sovereignty back, your own currency – and be unshackled from the dictate of Brussels – and start afresh – as the noble and wise Greek people, who brought Democracy to the world some 2500 years ago? – Surely, Greece still has visionaries and the wisdom to remake Democracy. Remember, while we cannot change our geographic location – the future is irrefutably in the EAST.
Let’s live again Greece!
Long live the People of Greece!
Peter Koenig is an economist and geopolitical analyst. He is also a former World Bank staff and worked extensively around the world in the fields of environment and water resources. He lectures at universities in the US, Europe and South America. He writes regularly for Global Research, ICH, RT, Sputnik, PressTV, The 4th Media, TeleSUR, TruePublica, The Vineyard of The Saker Blog, and other internet sites. He is the author of Implosion – An Economic Thriller about War, Environmental Destruction and Corporate Greed – fiction based on facts and on 30 years of World Bank experience around the globe. He is also a co-author of The World Order and Revolution! – Essays from the Resistance.
The original source of this article is Global Research
Copyright © Peter Koenig, Global Research, 2017
Comment on Global Research Articles on our Facebook page
Become a Member of Global Research
activistis.gr

Κυριακή 7 Μαΐου 2017

Από ζώα… ολιγότεροι ή το «παράσιτο» του καπιταλισμού

Τα ένστικτα της αυτοσυντήρησης και της διαιώνισης, αποκαλούμενα και βασικά ένστικτα, χαρακτηρίζουν όλα τα όντα γενικώς. Οι επιστήμονες τα έχουν κωδικοποιήσει στα 4F της εξέλιξης: Food (τροφή), Fight (μάχη) ή Flight (φυγή) και Fuck (σεξ).

Το οποιοδήποτε ον, αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και θα κάνει τα πάντα για να αντιδράσει σ’ αυτόν, να τραφεί και να ζήσει, να υπερασπιστεί το χώρο του και την τροφή του, καθώς και να διαιωνιστεί. Θα αγωνιστεί με κάθε τρόπο, επίσης, για να προστατέψει τα γονίδιά του. Πρόκειται για συμπεριφορά αντανακλαστική, μη υποκείμενη σε συνειδητή επεξεργασία, αλλά άκρως αποτελεσματική για το κάθε είδος.

Φαίνεται όμως, πως τα παραπάνω δεν ισχύουν για πολλούς από τους ανθρώπους.

Ξεπουλάνε τις περιουσίες τους, ξεθεμελιώνουν τα δικαιώματά τους, τους επιτίθενται με κάθε τρόπο, επιβουλεύονται και υποσκάπτουν κι αυτήν τη βιολογική τους ύπαρξη – συγχρόνως τους λοιδορούν κι αυτοί όχι μόνο σιωπούν, αλλά παραδίδουν αυτοβούλως τη μίζερη ζωή τους, στους διώκτες τους.

Αφοπλίζουν και καθιστούν λοβοτομημένα κοινωνικώς τα παιδιά τους, εκπαιδεύοντάς τα «να μη βγάζουν το φίδι απ’ την τρύπα», προσφέροντάς τα οι ίδιοι, στον αδηφάγο Μινώταυρο της αστικής τάξης.

Μια τέτοια, άκρως παράδοξη και με μοιραίο αποτέλεσμα για τα θύματα συμπεριφορά, συναντάμε μόνο σε άρρωστα και μολυσμένα με παράσιτα ζώα.

Τα ποντίκια που μολύνονται από το παράσιτο του τοξοπλάσματος (Toxoplasma gondii), «εντέλλονται» από αυτό να μην φοβούνται τις γάτες. Κι αυτό γιατί η γάτα είναι ο κύριος (τελικός) ξενιστής του παράσιτου. Πρόκειται για αξιοθαύμαστη εξελικτική προσαρμογή του  παράσιτου, με τελικό σκοπό να εγκατασταθεί στη γάτα και συγχρόνως ολέθρια κατάσταση, όπως αντιλαμβάνεστε, για το ποντίκι.

Αλλά με τους ανθρώπους τι συμβαίνει; Τι τους αφοπλίζει από τα βασικά τους ένστικτα, αλλά και από την συνειδητή αντίληψη του κινδύνου και της επερχόμενης καταστροφής τους;

Έστω, πως δε νογάνε ή δεν δύνανται -υπό τις παρούσες συνθήκες τουλάχιστον- να κατανοήσουν την αξία της οργανωμένης και ταξικά προσανατολισμένης πάλης.

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όμως τι σκατά το κάνανε;

Το ένστικτο της διαιώνισης του είδους και της προστασίας των γονιδίων τους;

Γιατί δεν αντιδρούν, δεν θυμώνουν, δεν εξεγείρονται, δεν ουρλιάζουν, δεν δαγκώνουν, δεν αυτοδικούν έστω με κάποιον τρόπο; Συμπεριφορά όπου, τουλάχιστον, θα αναγνωρίζαμε μια ενστικτώδη αντίδραση.

Φαίνεται πως ο πολιτιστικός ξεπεσμός χρόνων, η αποχαύνωση με κάθε τρόπο, ο ηθικός εκμαυλισμός, η αποξένωση από πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, αλλά και η αμάθεια, ο ανορθολογισμός, ο κοινωνικός και πολιτικός ευνουχισμός έχουν παίξει το ρόλο τους. Το «παράσιτο» του καπιταλισμού θρεφόμενο από τα παραπάνω μολύνει και αφοπλίζει μεγάλο μέρος του κοινωνικού υποκείμενου. Κάτι σαν «κοινωνική τοξοπλάσμωση». Ένα άκρως αποτελεσματικό εργαλείο για την διαιώνιση του συστήματος, αλλά ολέθριο για τους λαούς.

Λάκης Λαζόπουλος: Η μεταπολίτευση ελεύθερη πάλι

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος βγήκε. Δίπλα του, η γυναίκα του με έναν κατάμαυρο ψηλό κότσο στα μαλλιά, καλογυαλισμένη από κρέμες και περιποιήσεις ινστιτούτου ομορφιάς, με βλέμμα λογικό, καθόλου σαλεμένο, ζούσε τη μεγαλειώδη στιγμή της δικαίωσης.

Ποιας δικαίωσης;
Ότι όλοι οι κλέφτες του ΠΑΣΟΚ είναι έξω, γιατί μόνο ο Άκης να είναι μέσα;
Όλα έγιναν όπως από την αρχή τα έλεγαν.
Θα μπει λίγο καιρό μέσα ο Άκης, ύστερα αυτοί ξέρουν τους νόμους, με τους οποίους θα βγουν. Πρώτα ο Τύπος, έφτιαξε το προφίλ μίας γυναίκας τρελής και τη φωτογράφιζε δήθεν κρυφά στις «δύσκολες» ώρες στο ψυχιατρείο, με αναμαλλιασμένο μαλλί που το ίσιωσε η αποφυλάκιση, να προσπαθούνε να σε κάνουν να αισθανθείς ένοχος που αφήνεις αυτή τη μάνα να υποφέρει τα πάντα, που το έσκασε μία νύχτα για να δει το παιδί της, αλλά που δεν κατάφερε να το δει, όπως ούτε και εμείς καταφέραμε να μάθουμε τι έκανε εκείνη τη νύχτα.

Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι μετά τη νύχτα αυτή, δρομολογήθηκε και η δική της έξοδος και του Άκη.
Ένας κακοπροαίρετος είπε τότε, πως αν έπρεπε να υπογραφούν χαρτιά για να βγει φρέσκο χρήμα από τις ξένες τράπεζες, δεν θα μπορούσαν οι τραπεζίτες να μπουν στο ψυχιατρείο να πάρουν τις υπογραφές, γιατί θα τους έβλεπαν.
Κάποιος έπρεπε να βγει για να υπογράψει.
Αλλά αυτά τα λένε οι κακοπροαίρετοι, αν δεν έχεις αποδείξεις δεν μπορείς να θίγεις πρόσωπα και υπολήψεις και μάλιστα τέτοια πρόσωπα και τέτοιες υπολήψεις. 

Σιγά σιγά βρέθηκε και ο τρόπος να λυπηθούμε και τον Τσοχατζόπουλο.
Άρρωστος, γέρος, σαπίσαν τα δόντια του, από δω το φέρανε, από ‘κει το φέρανε, βγήκε και ο Άκης. Τάχα μου δεν είχε να βρει τα χρήματα της εγγύησης, γιατί είναι δεσμευμένοι οι λογαριασμοί και σε μία υπόθεση πλήρους αδιαφάνειας, έρχεται και ένας αδιαφανής χρηματοδότης να δώσει την εγγύηση.
Μήπως τώρα πρέπει να αρχίσουμε και έρανο για να ζήσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους;
Γιατί αλήθεια, χωρίς έσοδα, χωρίς δουλειές, με δεσμευμένους λογαριασμούς, πώς θα ζήσουν;
Με θράσος περισσό και με ύφος καταδικασμένου άδικα, μίλησε ο Τσοχατζόπουλος στους δημοσιογράφους, ύστερα ανέβηκε στο τζιπ, κάθισε χαλαρός στο δερμάτινο κάθισμα του και έφυγε.
Η μεταπολίτευση ελεύθερη! 

Το κελί του Άκη τώρα, ίσως να δεχτεί τον Παπαντωνίου.
Θα έχει λοιπόν η μεταπολίτευση ένα μόνιμο κελί στον Κορυδαλλό, όπου θα βάζει για λίγο διάστημα έναν κάποιον υπουργό που κατάκλεψε το δημόσιο χρήμα.
Έτσι για τα μάτια του κόσμου, ρε παιδί μου.
Να πείθεται ο λαός ότι τιμωρούνται κι αυτοί.
Είναι η απόλυτη ντροπή, είναι η απόλυτη ξεφτίλα, η απόλυτη παρακμή που ζούμε σε αυτή την χώρα, που ακόμη δεν έχουν εξεγερθεί οι συνειδήσεις μας για να τα πάρουμε όλα σβάρνα.
Όλοι ξέρουμε, όλοι καταλαβαίνουμε και όλοι νιώθουμε.
Ένα πολιτικό σύστημα σάπιο, σε προχωρημένη σήψη που παρασύρει στο βυθό ότι υγιές υπάρχει.
Οι νέοι πηδάνε στο εξωτερικό για να γλιτώσουν από το πλοίο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε αντί να γράψει τις σελίδες της νεοπολίτευσης, να γίνει συμπλήρωμα στις τελευταίες σελίδες της μεταπολίτευσης.
Η χώρα δεν έφυγε τελικά προς τα μπρος.
Υπέκυψε στα τραύματα της.
Και θα συνεχίζουν να περιφέρονται ατιμώρητοι όλοι οι θρασείς και κλέφτες αυτής της χώρας.
Και καλά θα κάνουν.
Σε λαούς σκυμμένους τέτοιοι πολιτικοί αξίζουν.
Και ναι, βέβαια, είναι αλήθεια.
Ο Τσοχατζόπουλος δεν είναι ο μόνος, το ΠΑΣΟΚ κατάκλεψε σύσσωμο.
Γι’ αυτό έχει νεύρα ο Άκης.
Γιατί αυτός ξέρει τι πήραν οι άλλοι και είναι ακόμα έξω.
Όταν λέει κυβέρνηση Παπανδρέου και Σημίτη, εννοεί ο Παπανδρέου και ο Σημίτης.
Εννοεί, δηλαδή, ότι κλέψαμε όλοι μαζί, γιατί αφήσατε μόνο εμένα μέσα.
Ο μόνος λοιπόν λόγος που έχω να δεχτώ το οργισμένο και θρασύτατο ύφος του Τσοχατζόπουλου, είναι να πιστέψω ότι μιλώντας στις κάμερες δεν απευθυνόταν στον λαό.
Απευθυνόταν στον Παπανδρέου, στον Σημίτη, στον Παπαντωνίου, στον Τσουκάτο, στον Μαντέλη, σε όλους αυτούς που κάποτε θα γίνουν μεγάλες πλάκες μαρμάρινες που θα γραφτούν τα ονόματα τους.
ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ. 

Εκεί θα πηγαίνει ο λαός μια φορά κάθε χρόνο και αντί να καταθέτει στεφάνια, θα πετάει ντομάτες και μονόευρα.
Πώς να αναπνεύσει κανείς σε αυτή τη χώρα;
Μυρίζει το σάπιο παντού. 

Πέμπτη 27 Απριλίου 2017

Μήπως ζούμε ήδη μέσα στο Matrix και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι;

Παναγιώτης Μαρκίδης
Όταν σχεδόν τα πάντα γύρω μας παράγουν δεδομένα, το Internet of Things εξελίσσεται στην πλατφόρμα των μεγάλων ευκαιριών.
ναζητώντας νέες επαγγελματικές ευκαιρίες, ειδικά αν κινείσαι ήδη στον χώρο της τεχνολογίας, πιθανότατα θα γνωρίζεις ότι το Internet of Things (ΙοΤ) είναι σήμερα ίσως ο πιο γρήγορα και πολλά υποσχόμενος τομέας, όπου βρίσκουν εφαρμογή οι πιο ισχυρές τάσεις εξέλιξης του ψηφιακού σύμπαντος: από τη συλλογή και την ανάλυση δεδομένων μέχρι την υλοποίηση εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Ας δούμε τον κόσμο γύρω μας ως ένα χώρο όπου σχεδόν το κάθε τι παράγει συνεχώς δεδομένα (η φάση θυμίζει λίγο το Matrix, αλλά προς τα εκεί πηγαίνει το πράμα).
Μέχρι σήμερα πολλά από αυτά τα ψηφιακά δεδομένα παραμένουν αναξιοποίητα.
Για παράδειγμα, κάποιος στην Πολωνία έδωσε λύση σε ένα από τα βασικά προβλήματα ασφάλειας του προσωπικού στα εργοτάξια, όταν σκέφτηκε να βάλει αισθητήρες εντοπισμού θέσης στα προστατευτικά κράνη που φορούν οι εργαζόμενοι εκεί (και όχι για να βλέπει μόνο αν λουφάρουν).
Έτσι, όταν ένα μεγάλο όχημα – ένας γερανός, ένα φορτηγό ή ό,τι άλλο – κινείται, ο οδηγός του είναι σε θέση να γνωρίζει αν στην πορεία του υπάρχει κάποιος άνθρωπος, ακόμα και όταν δεν έχει καλή ορατότητα.
(κεντρική φωτογραφία: AP Images / Jared Lazarus)
"Η διασύνδεση των μηχανών δεν είναι κάτι εντελώς νέο.
Για παράδειγμα, τα συστήματα τηλεματικής στα μέσα μεταφοράς λειτουργούν εδώ και χρόνια, οπότε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ακριβή θέση ενός λεωφορείου και το πότε θα φτάσει στην επόμενη στάση.
Όμως σήμερα, με τη χρήση διαφορετικών αισθητήρων, μπορούμε να συλλέγουμε περισσότερα δεδομένα για την λειτουργία ενός οχήματος και να δημιουργούμε εφαρμογές που διευκολύνουν την αποτελεσματικότερη διαχείριση ενός στόλου οχημάτων", εξηγεί ο Mark Torr της Microsoft, ο οποίος είναι ειδικός στο θέμα.

Θεωρεί αναγκαίο τον διαχωρισμό του Internet of Things σε δύο τομείς: Ο ένας αφορά στις υπηρεσίες και τις συσκευές που απευθύνονται στους καταναλωτές, όπως ένα smartwatch με αισθητήρες που πιάνουν τον καρδιακό ρυθμό και μετρούν πόσα βήματα κάνουμε και προς τα πού κινούμαστε.
Αυτό το κομμάτι έχει για την ώρα τη μεγαλύτερη επίδραση στην καθημερινότητά μας, αφού θεωρητικά κάθε διασυνδεδεμένη συσκευή είναι μέρος του Internet of Things.
Πολλές IoT εφαρμογές, ή τουλάχιστον αυτές που είναι περισσότερο ορατές στον καθένα, απευθύνονται στον τελικό χρήστη-καταναλωτή.
Ο δεύτερος τομέας του IoT είναι αυτός των B2B (σ.σ. Business-to-Business) εφαρμογών, οι οποίες έρχονται να βελτιώσουν ή ακόμα και να αλλάξουν διάφορα μοντέλα λειτουργίας των επιχειρήσεων.
"Ίσως δεν γίνονται αντιληπτές από τους περισσότερους, αν και τελικά σκοπός τους είναι η βελτίωση διαδικασιών και η παροχή εξελιγμένων υπηρεσιών προς τον τελικό χρήστη, αλλά εκεί εντοπίζονται σήμερα οι πραγματικές ευκαιρίες. Εκεί είναι το χρήμα θα λέγαμε πολύ απλά. Οι μελέτες λένε ότι 70% των κεφαλαίων που θα επενδυθούν τα επόμενα χρόνια στο Internet of Things θα είναι στην κατεύθυνση των B2B εφαρμογών",
τονίζει ο ίδιος.
Φυσικά, υπάρχουν και πεδία εξάπλωσης του Internet of Things όπου ο διαχωρισμός μεταξύ B2C (σ.σ. Business-to-Consumer) και Β2Β εφαρμογών είναι δύσκολος, αφού τα όρια συγχέονται. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα αυτοδηγούμενα οχήματα.
Πολλά από τα συστήματα ενός τέτοιου αυτοκινήτου, όπως οι κάμερες για τη διατήρηση της απόστασης από το προπορευόμενο όχημα και την έγκαιρη ακινητοποίησή του όταν χρειάζεται, απευθύνονται στον τελικό χρήστη-καταναλωτή που είναι ο οδηγός.
Παράλληλα, η συλλογή δεδομένων και η παρακολούθηση της λειτουργίας του κινητήρα και των άλλων συστημάτων, ως έξτρα παρεχόμενη υπηρεσία από τον κατασκευαστή, δίνει τη δυνατότητα ανάπτυξης προγνωστικών μοντέλων, βάσει των οποίων μια πιθανή βλάβη προβλέπεται έγκαιρα.
Μια τέτοια υπηρεσία θα έχει επίπτωση και στον τομέα της ασφάλισης των αυτοκινήτων, αφού πλέον ο κατασκευαστής θα μπορεί να γνωρίζει και να πιστοποιεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κάθε αυτοκίνητο.
Άρα, ένα καλά συντηρημένο και κατά συνέπεια πιο ασφαλές όχημα να έχει έκπτωση στα ασφάλιστρα.
Η μείωση του κόστους των αισθητήρων ευνοεί την ανάπτυξη του Internet of Things. Παράλληλα, το όλο και χαμηλότερο κόστος μεταφοράς, επεξεργασίας και αποθήκευσης των δεδομένων που ασταμάτητα συλλέγονται εξελίσσει το IoT σε ένα πεδίο μεγάλων επιχειρηματικών ευκαιριών.
Βεβαίως, η συλλογή δεδομένων δεν αποτελεί καινοτομία, όμως για πρώτη φορά έχουμε τη δυνατότητα γρήγορης και συνεχούς μετάδοσης τους.
Οπότε είναι στο χέρι μας να ανακαλύψουμε νέους τρόπους αξιοποίησής τους.
Στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής οι ευκαιρίες φαίνεται να είναι μεγάλες, αφού η διασύνδεση των μηχανών και η συλλογή δεδομένων μετασχηματίζει το μοντέλο λειτουργίας, οπότε φτάνουμε να αναφερόμαστε στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τη σύγκλιση μεταξύ της φυσικής και της ψηφιακής πραγματικότητας.

"Πιστεύω ότι πολύ γρήγορα θα έχουμε αισθητήρες συλλογής δεδομένων σχεδόν παντού και αυτό θα μας επιτρέψει να αναπτύξουμε νέες υπηρεσίες βασισμένες σε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης.
Για τις επόμενες γενιές τo Internet of Things θα είναι ότι ήταν το Internet για τη δική μας γενιά.
Επί της ουσίας κανείς δεν θα ασχολείται με το αν μια συσκευή ή ένα αντικείμενο είναι διασυνδεδεμένο, αφού η διασύνδεση θα είναι καθολική και απλά ο χρήστης θα αξιοποιεί την όποια υπηρεσία.
Ήδη, όταν αναφερόμαστε σε υποδομές έξυπνης πόλης, μας απασχολεί η αποδοτικότερη ενεργειακή διαχείριση και πως θα αξιοποιήσουμε τα δεδομένα που συλλέγουμε για να εξοικονομήσουμε φυσικούς πόρους.
Αλλά και στο επίπεδο του οικιακού καταναλωτή, οι υπηρεσίες που μπορεί προσφέρει ένας πάροχος ηλεκτρικής ενέργειας αρχίζουν να αποτελούν κριτήριο επιλογής", παρατηρεί ο Mark Torr.
Παραδέχεται πως η ανάλυση των χρήσιμων δεδομένων δεν θα λύσει όλο μας τα προβλήματα, αφού πάντα θα μεσολαβεί ο ανθρώπινος παράγοντας και η αντιμετώπισή τους θα είναι θέμα μια γενικότερης κουλτούρας.
Όμως, όπως τονίζει, στο μέλλον οι κοινωνίες θα καθοδηγούνται, θα λειτουργούν και θα λαμβάνουν περισσότερες αποφάσεις βασισμένες στην επεξεργασία των δεδομένων και τα στοιχεία που θα προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία.
Ο Mark Torr θα είναι μεταξύ των ομιλητών του φετινού Microsoft Summit, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 9 Μαΐου στον Ελληνικό Κόσμο.
το διάβασα στο:oneman.gr

Τετάρτη 19 Απριλίου 2017

Νευροπολιτική ή από τη δημοκρατία στον ολοκληρωτισμό των εγκεφάλων 3

Στα δύο προηγούμενα άρθρα επιχειρήσαμε να δείξουμε το πώς αλλά και το γιατί η εκρηκτική πρόοδος των Νευροεπιστημών έχει οδηγήσει στις μέρες μας σε μια άνευ προηγουμένου εμμονή με τον εγκέφαλο, που δικαίως αποκαλείται «νευρομανία».
Ως απάντηση σε αυτή την επιστημονική-πολιτισμική εμμονή με τον εγκέφαλο, όλο και περισσότεροι στοχαστές έγιναν «νευροφοβικοί»: αμφισβητούν ότι η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα καθορίζεται ή, έστω, εξαρτάται από την κατανόηση της βιολογικής μηχανής του νου.
Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα στην επιστημονική και κοινωνική ιδιοποίηση των Νευροεπιστημών, έχει ασφαλώς κάποιο ενδιαφέρον να εξετάσουμε πώς αυτές οι κατακτήσεις μετατρέπονται στην εποχή μας σε νευροπολιτικές πρακτικές.
Πράγματι, όπως θα δούμε, η «νευροπολιτική» είναι η πιο πρόσφατη και η πλέον φιλόδοξη βιοπολιτική στρατηγική αφού, βασιζόμενη στις κατακτήσεις των Νευροεπιστημών, επιχειρεί να αναδείξει τα δήθεν όρια που ενυπάρχουν στην έκφραση της όποιας ελευθερίας βουλήσεως ή επιλογής έχει απομείνει στους πολίτες των σύγχρονων κοινωνιών.
Ετσι όμως, η τρέχουσα νευροπολιτική συμβάλλει -με ή παρά τη θέληση της- στην «επιστημονική» απαξίωση του νεωτερικού πολιτικού συστήματος.
Ποιον ρόλο έπαιξαν -και παίζουν- οι εξελίξεις στις επιστήμες της ζωής και του εγκεφάλου στη διαμόρφωση της πολιτικής στη Δύση;
Ανατρέχοντας κανείς στην παράλληλη ιστορία της επιστήμης και της πολιτικής, διαπιστώνει εύκολα ότι η εξέλιξη της νεωτερικής βιοπολιτικής διαπλέκεται στενά με την εξέλιξη της νεωτερικής επιστήμης, η οποία τελικά παρέχει την απαραίτητη θεωρητική νομιμοποίηση αλλά και τα τεχνολογικά εργαλεία που απαιτούνται για την άσκηση της νέας βιοπολιτικής.
Για παράδειγμα, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα η ανάπτυξη των ιατρικών γνώσεων σχετικά με την ανατομική και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος συμβαδίζει και ενσωματώνεται αμέσως στις κατασταλτικές τεχνικές άσκησης της πειθαρχικής εξουσίας.
Από τα τέλη του 19ου μέχρι σήμερα, οι εντυπωσιακές εξελίξεις στη γενετική, στην ατομική φυσική, στην πληροφορική και στις Νευροεπιστήμες διαμορφώνουν τις δυνατότητες και κυρίως τις εφαρμογές της νέας βιοπολιτικής.
Μολονότι η σύγχρονη βιοπολιτική εκδηλώνεται κυρίως με τις εφαρμογές της βιοτεχνολογίας και της βιοϊατρικής, τον 21ο αιώνα, όπως όλα δείχνουν, θα κυριαρχήσει η νευροτεχνολογία. Επομένως, στο άμεσο μέλλον, η βιοπολιτική θα εκδηλώνεται κυρίως ως «νευροπολιτική».
Η «εγκεφαλική» βιοπολιτική
Το αποφασιστικό ερώτημα πριν από κάθε μεγάλη εκλογική αναμέτρηση είναι: από ποιους παράγοντες επηρεάζεται η εκάστοτε επιλογή των ψηφοφόρων;
Είναι, άραγε, εφικτό να προβλέψουμε εγκαίρως το πώς ακριβώς θα αντιδράσει ο εγκέφαλος π.χ. των περισσότερων Αμερικανών ψηφοφόρων όταν κληθεί να αποφασίσει ποιο κόμμα ή ποιον υποψήφιο πρόεδρο θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές;
Μέχρι σήμερα, σε τέτοια ερωτήματα επιχειρούν να απαντήσουν -με αδιαφανή κριτήρια και, εν πολλοίς, με αβέβαια αποτελέσματα- οι ποικίλες δημοσκοπικές, στατιστικές μετρήσεις.
Τα τελευταία χρόνια όμως, ολοένα και περισσότερα κόμματα και υποψήφιοι καταφεύγουν όχι μόνο στις γνωστές οικονομικές-κοινωνιολογικές αναλύσεις, αλλά και στη διερεύνηση του ψυχολογικού προφίλ και της εκλογικής συμπεριφοράς μεγάλων τμημάτων του εκλογικού σώματος.
Πράγματι, στις πιο ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες, οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, αλλά και οι πιο εύποροι υποψήφιοι προσλαμβάνουν ως συμβούλους κοινωνικούς ψυχολόγους και ειδικούς νευροεπιστήμονες προκειμένου να αναλύσουν όχι τις οικονομικοπολιτικές ανάγκες των ψηφοφόρων, αλλά τις νευροψυχολογικές αδυναμίες και τις νοητικές έξεις τους.
Χάρη στα νέα επιστημονικά μέσα που διαθέτουν, αυτοί οι ειδικοί αναλαμβάνουν -με το αζημίωτο!- να αποκαλύψουν τις βαθύτερες εκλογικές προτιμήσεις, τις εκλογικές συνήθειες ή τις φοβίες των ψηφοφόρων.
Οσο για τον επιστημονικό κλάδο που αναλαμβάνει τη διεξαγωγή τέτοιων καινοφανών πολιτικών ερευνών, περιγράφεται συνήθως ως «Νευροπολιτική».
Πρόκειται για ένα νέο, διεπιστημονικό πεδίο έρευνας, το οποίο επιδιώκει, προγραμματικά, να εφαρμόσει τις πιο πρόσφατες μεθόδους των Νευροεπιστημών, π.χ. τις τεχνικές λειτουργικής και δομικής απεικόνισης του εγκεφάλου ενός ή μιας ψηφοφόρου, για να προβλέψει εγκαίρως τις ψυχο-πολιτικές αντιδράσεις.
Για να επιτύχει, όμως, έναν τόσο φιλόδοξο στόχο, η νευροπολιτική θα πρέπει να είναι σε θέση να «μεταφράζει» τις περίπλοκες σχέσεις κάθε πολίτη με το κοινωνικό του περιβάλλον σε... εγκεφαλικές δραστηριότητες.
Κοντολογίς, όλες οι κοινωνικές μας σχέσεις και δράσεις θα πρέπει να καθορίζονται άμεσα ή, τουλάχιστον, να εξαρτώνται στενότατα από τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας.
Σε τελευταία ανάλυση, υποστηρίζουν οι πιο ακραίοι οπαδοί του νευροπολιτικού αναγωγισμού, οι κοινωνικές-πολιτικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι τίποτα περισσότερο από σχέσεις μεταξύ των εγκεφάλων τους!
Ποιες είναι, όμως, οι συγκεκριμένες εγκεφαλικές δομές και οι επιμέρους νοητικές λειτουργίες που ενεργοποιούνται στις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και οι οποίες, τελικά, ευθύνονται για τις «προσωπικές» πολιτικές επιλογές τους;
Κάποιες πολύ πρόωρες και μάλλον ασαφείς εντοπιστικές-ανατομικές απαντήσεις σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα τις αναζητούν οι ερευνητές της νευροπολιτικής στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου μας επειδή, ως γνωστόν, εκεί συντελούνται και ολοκληρώνονται οι πιο συνειδητές νοητικές διεργασίες μας, καθώς και σε βαθύτερες υποφλοιώδεις δομές, π.χ. στην αμυγδαλή, μια δομή στο βάθος του κροταφικού λοβού, η οποία πρωταγωνιστεί στις απαντήσεις του εγκεφάλου μας στα έντονα συγκινησιακά ερεθίσματα (φόβος, άγχος ή πανικός).
Η εμπλοκή της αμυγδαλής στις πολιτικές αντιδράσεις των ψηφοφόρων διαπιστώθηκε, πρώτη φορά, από νευροεπιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια το 2007, κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ.
Υποβάλλοντας σε τεστ πολιτικού προσανατολισμού μια μεγάλη ομάδα αναποφάσιστων ψηφοφόρων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όποτε άκουγαν τη λέξη «Δημοκρατικός» ή «Ρεπουμπλικάνος», ο εγκέφαλός τους αντιδρούσε άμεσα και ειδικότερα η αμυγδαλή, αφού σε αυτήν καταγράφονταν τα πιο υψηλά επίπεδα δραστηριοποίησης. Γεγονός που, σύμφωνα με τους ερευνητές, μας αποκαλύπτει το άγχος ή τον φόβο που δημιουργούσε στους εθελοντές αυτό το πολιτικό δίλημμα.
Μολονότι οι σημερινές τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου δεν έχουν ακόμη τελειοποιηθεί αρκετά ώστε να διασφαλίζουν τη φερεγγυότητα που απαιτείται για κάνουμε ασφαλείς νευροπολιτικές και νευροοικονομικές προβλέψεις, θα ήταν εθελοτυφλία και πολιτική αφέλεια το να υποτιμώνται οι συνέπειες της μαζικής υιοθέτησης τέτοιων νευροπολιτικών πρακτικών.
Η απλοϊκή ιδέα που κρύβεται πίσω από κάθε αναγωγιστική νευροπολιτική προσέγγιση είναι ότι οι βασικές κοινωνικοπολιτικές συμπεριφορές μας καθορίζονται, σε μεγάλο βαθμό, από τη βιολογία μας. Και οι πολιτικές επιλογές μας ή οι πεποιθήσεις μας; Και αυτές, υποτίθεται, ότι διαμορφώνονται από την ιδιαίτερη δομή των εγκεφαλικών μικροκυκλωμάτων μας.
Προοδευτική ή αντιδραστική;
Πρόκειται εμφανώς για ένα μύθευμα που «επιβεβαιώνει» τις εγκεφαλοκεντρικές ιδεοληψίες της εποχής μας, από τις οποίες και προέκυψε. Πώς όμως αυτό το ιδεολόγημα κατάφερε τελικά να επικρατήσει στη σύγχρονη σκέψη;
Χάρη σε ένα πολύ επιτήδειο τέχνασμα το οποίο εκμεταλλεύεται τη ζωτική μας ανάγκη για βεβαιότητες στον ιδιαίτερα ρευστό χώρο των πολιτικών-οικονομικών ιδεών.
Ετσι, οι όποιες επιτυχείς προβλέψεις των νευροπολιτικών αναλύσεων εκλαμβάνονται και προβάλλονται από τα ΜΜΕ ως η επιβεβαίωση της βασικής -αλλά εντελώς αυθαίρετης!- νευροπολιτικής παραδοχής: ότι όλοι οι πολίτες, προοδευτικοί ή συντηρητικοί, αριστεροί ή δεξιοί, οφείλουν τις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές πεποιθήσεις τους στις ιδιαίτερες μικροδομές και λειτουργίες του εγκεφάλου τους. Μια σκοπίμως αόριστη «εξήγηση» που, επιπρόσθετα, οδηγεί σε ύποπτες κοινωνικοπολιτικές ατραπούς.
Αραγε, προοδευτικός γεννιέται κανείς ή γίνεται; Σύμφωνα με την επικρατούσα νευροπολιτική άποψη, προοδευτικοί και αντιδραστικοί είναι περίπου το ίδιο, αφού μοιράζονται από κοινού τα ίδια γονίδια και τις ίδιες τυπικά ανθρώπινες εγκεφαλικές δομές.
Το εύλογο ερώτημα σε όσους αποδέχονται αυτή την ψευδοεπιστημονική εξήγηση είναι: Αν όντως οι πολιτικές επιλογές μας είναι αποκλειστικά εγκεφαλικές, τότε γιατί η πολιτική αποδεικνύεται συνήθως τόσο... ανεγκέφαλη;
Σε αντίθεση με ό,τι υποστήριζε ο Αριστοτέλης στο περίφημο βιβλίο του «Περί ψυχής», δεν είναι πλέον δυνατό να διακρίνουμε τον πολιτικό «βίο» από την απλή υλική βιολογική «ζωή» των ανθρώπων.
Σήμερα, το βιολογικό, το σωματικό και το εγκεφαλικό διαπλέκονται στενότατα -σχεδόν ασφυκτικά- με κάθε πνευματικό, ψυχικό και νοητικό γνώρισμα των ανθρώπων. Εξού και η δυνατότητα να χαράξουμε μια διαφορετική βιοπολιτική και νευροπολιτική διαχείριση της ζωής των ανθρώπων.
Τα εργαλεία της νέας βιοεξουσίας
Ο όρος «βιοπολιτική» εισάγεται το 1976 από τον Γάλλο ιστορικό φιλόσοφο Μισέλ Φουκό (M. Foucault) για να περιγράψει τις τεχνικές διαχείρισης και ρύθμισης της ζωής και του θανάτου των ανθρώπινων πληθυσμών από τη νεωτερική εξουσία.
Η επιλογή, κατά τη νεωτερική εποχή, της βιοπολιτικής ως κυρίαρχης εξουσιαστικής πρακτικής είχε ως συνέπεια να υποβαθμιστούν σταδιακά οι μεσαιωνικές «πειθαρχικές» και τιμωρητικές πρακτικές άσκησης της εξουσίας για χάρη των νεωτερικών «βιορρυθμιστικών» πρακτικών, οι οποίες εφαρμόζονται όχι μόνο σε μεμονωμένα άτομα ή σε μικρές κοινωνικές ομάδες, αλλά σε πληθυσμούς ολόκληρους και τελικά στο σύνολο των ανθρώπων ως βιολογικό είδος.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η κυρίαρχη νεωτερική εξουσία έπαψε να ασκεί κατασταλτικές ή και θανατηφόρες πολιτικές, όποτε το έκρινε απαραίτητο.
Ωστόσο, κατά τον εικοστό αιώνα, έγινε απολύτως σαφές ότι η πρωταρχική επιλογή της κυρίαρχης εξουσίας ήταν περισσότερο ο προληπτικός έλεγχος παρά η εκ των υστέρων καταστολή: η βιοπολιτική ρύθμιση θεωρείται προτιμότερη -και κυρίως πολύ πιο αποτελεσματική!- από τη βίαιη πειθαρχική καταστολή.
Ακολουθώντας το σκεπτικό του Μισέλ Φουκό σχετικά με την ιστορική εξέλιξη της βιοπολιτικής, θα μπορούσε κανείς εύλογα να ισχυριστεί ότι η σημερινή βιοεξουσία εκδηλώνεται κυρίως μέσω της νευροπολιτικής και της νευροοικονομίας.
Η νευροοικονομία είναι ένα ακόμη νευροεπιστημονικό εγχείρημα το οποίο εστιάζει στο πώς ο εγκέφαλος των οικονομικών δραστών μπορεί να διευκολύνει ή, εναλλακτικά, να παρεμποδίζει τον τρόπο που αποφασίζουν να δράσουν στη σφαίρα της οικονομίας.
Δεδομένου μάλιστα του πολύ ιδιαίτερου αντικειμένου της, η νευροοικονομία είναι ένα «αμάλγαμα» από διαφορετικές γνωστικές προσεγγίσεις: οι κατακτήσεις των νευροεπιστημών συνδυάζονται -συνήθως αυθαίρετα- με τη μικροοικονομία και τη γνωσιακή οικονομία και ταυτόχρονα με την κοινωνική και γνωσιακή ψυχολογία.
Αν και εντελώς διαφορετικές, αυτές οι προσεγγίσεις επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα γνωσιακό μοντέλο ικανό όχι μόνο να εξηγεί αλλά και να προβλέπει τις «αποφάσεις» κάθε ενσυνείδητου οικονομικού δράστη.
Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η νευροοικονομία όσο και η νευροπολιτική αποδέχονται άκριτα το κυρίαρχο σήμερα πολιτικό-οικονομικό μοντέλο του «Homo oeconomicus»: κάθε πολιτικό ή οικονομικό υποκείμενο δρα ώστε να εξυπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντά του.
Νευροδιαχείριση των κρίσεων
Διόλου περίεργο λοιπόν ότι, σχεδόν καθημερινά, οι οικονομολόγοι αντιμετωπίζουν το ερώτημα: Ποια είναι η «βέλτιστη» απόφαση ανάμεσα σε διαφορετικές και φαινομενικά ισοδύναμες επιλογές; Με άλλα λόγια, ποια είναι η πιο αποδοτική, οικονομικά, απόφαση όταν πρέπει να επιλέξουμε γρήγορα και σε συνθήκες αβεβαιότητας και μεγάλης πίεσης;
Ο απώτερος και δυσεπίτευκτος στόχος της νευροοικονομίας είναι να καταπολεμήσει την οικονομική αβεβαιότητα που δημιουργείται όχι μόνο από τα ανταγωνιστικά ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και από τη θλιβερή άγνοιά μας για το πώς σκέπτεται και συμπεριφέρεται κάθε οικονομικός δράστης.
Θα πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι το πρόγραμμα τόσο της νευροοικονομίας όσο και της νευροπολιτικής παρουσιάζει σοβαρά επιστημολογικά προβλήματα και ακόμη πιο εμφανείς επιστημονικές ελλείψεις.
Και η εξήγηση αυτών των ελλείψεων είναι απλή: τόσο η «νευροπολιτική» όσο και η «νευροοικονομία» επινοήθηκαν από τη μετανεωτερική βιοεξουσία ως επιστημονικά εργαλεία που είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν ή, ακριβέστερα, να διαχειρίζονται την πολιτική-οικονομική αβεβαιότητα που αναπόφευκτα δημιουργείται από την ίδια τη μετανεωτερική βιοπολιτική.
Συνεπώς, είναι ζωτικής σημασίας για τη νέα βιοεξουσία να μπορεί να προσφεύγει σε όλα τα διαθέσιμα «νευροεργαλεία», τα οποία της επιτρέπουν όχι μόνο να προσχεδιάζει αλλά και να προβλέπει, με σχετική ασφάλεια, το πώς θα αντιδράσει ο εγκέφαλος των πολιτών απέναντι σε μια σοβαρή πολιτικο-οικονομική κρίση.
Συντάκτης: Σπύρος Μανουσέλης
efsyn.gr

Πέρα από τη νευρομανία και τη νευροφοβία 2

Οπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, χάρη στην εντυπωσιακή ανάπτυξη των Νευροεπιστημών, ο εγκέφαλός μας, έδρα των πιο ανομολόγητων συναισθημάτων μας και των πιο μύχιων σκέψεών μας, έχει καταστεί διαφανής στην επιστημονική γνώση και άρα πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμος από τη σύγχρονη βιοεξουσία.
Στην κοινωνική ιδιοποίηση και διαχείριση αυτής της γνώσης υπεισέρχονται αφενός η «νευρομανία» και αφετέρου η «νευροφοβία».
Δύο επιστημονικοφανή μυθεύματα που επιβλήθηκαν στην ανθρώπινη σκέψη χάρη στις πρόσφατες, ιδιαίτερα εντυπωσιακές, νευροεπιστημονικές εξελίξεις.
Πράγματι, τόσο η «νευρομανία» όσο και η δήθεν εναλλακτική «νευροφοβία» θα πρέπει να αποδοθούν στην κυρίαρχη σήμερα μόδα να εξηγούνται σχεδόν τα πάντα από τη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου μας.
Οπως θα δούμε, δυστυχώς, έχει επικρατήσει ένα ιδιαιτέρως παραπλανητικό είδος «επιστημονικής» ενημέρωσης, που σκοπίμως δημιουργεί ψευδαισθήσεις και μυθεύματα σχετικά με τις εφαρμογές των Νευροεπιστημών.
Γεγονός που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους, δεδομένου ότι αυτές οι επιστήμες μπορούν ήδη να επεμβαίνουν άμεσα στη λειτουργία και στην υγεία της ανθρώπινης εγκεφαλικής μηχανής.
Δύσκολα βρίσκει κανείς σε εφημερίδες ή σε εκλαϊκευτικά επιστημονικά περιοδικά ειδικές ενημερωτικές στήλες που να μην παρουσιάζουν, με απίστευτη ευκολία και ελαφρότητα, τις πιο πρόσφατες και συχνά ασήμαντες εξελίξεις στην επιστήμη ή στη τεχνολογία ως δήθεν «αποφασιστικά βήματα» ή ως «μεγάλες επαναστάσεις», οι οποίες υποτίθεται ότι ανατρέπουν τα όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα για τη λειτουργία της φύσης ή για το ανθρώπινο σώμα.
Γιατί, βέβαια, τι νόημα ή αξία θα είχε η επιστημονική ενημέρωση των πολιτών αν δεν πρόκειται για ανακαλύψεις με... κοσμοϊστορικές συνέπειες!
Μολονότι αυτό το είδος ενημέρωσης χρησιμοποιείται συχνά για να δημιουργούνται εφήμερες και αμφίβολης αξίας επιστημονικές «διασημότητες» ή για την εξασφάλιση πόρων για συγκεκριμένες έρευνες, ασκεί τελικά μια άκρως παραπλανητική και, εντέλει, βλαπτική επιρροή στους μη ειδικούς αναγνώστες, πείθοντάς τους π.χ. ότι επιτέλους βρέθηκε η τελική αλήθεια για κάποιο πολύπλοκο φυσικό φαινόμενο ή η μαγική θεραπεία για μια θανατηφόρο ασθένεια.
Κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει όλο και πιο συχνά στην ενημέρωση για τις νέες κατακτήσεις και τις εφαρμογές των ερευνών που εστιάζουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Η μανία με το «Νευρο-»
Σε ό,τι αφορά την κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης, η δυτική σκέψη πέρασε, κατά τον εικοστό αιώνα, από το ένα άκρο στο άλλο: μέχρι τη δεκαετία του 1960 επικρατούσαν κυρίως οι αποκλειστικά οικονομικο-πολιτικές και κοινωνιολογικές ερμηνείες, ενώ κατόπιν άρχισε, σταδιακά, να αναζητά πιο επιστημονικές εξηγήσεις, όπως αυτές της Γενετικής, της Ψυχολογίας και σήμερα των Νευροεπιστημών.
Κάθε μία από αυτές τις επιστήμες, βασιζόμενη στις δικές της ιδιαίτερες έννοιες και μεθόδους, κατάφερε να διαφωτίσει με σχετική επιτυχία κάποιες πτυχές του αινίγματος της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας μέσα στο ζωικό βασίλειο.
Από αυτή τη μεγάλη διανοητική μεταστροφή προέκυψαν, πιο πρόσφατα, ορισμένοι νέοι επιστημονικοί κλάδοι, κοινό χαρακτηριστικό των οποίων είναι το πρόθημα «νευρο-» που συνοδεύει και προσδιορίζει αυτά τα πρωτόγνωρα διεπιστημονικά πεδία: νευρο-ψυχολογία, νευρο-ανθρωπολογία, νευρο-πληροφορική, νευρο-οικονομία, ακόμη και νευρο-θεολογία!
Μήπως, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, περάσαμε από το ένα άκρο των αμιγώς κοινωνικο-οικονομικών εξηγήσεων στο άλλο άκρο των αποκλειστικά επιστημονικών βιολογικών εξηγήσεων; 
Οχι αναγκαστικά.
Αρκεί βέβαια να δεχτούμε ότι η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα δεν είναι ούτε ένα ιστορικό «θαύμα» ούτε το προϊόν θεϊκής δημιουργίας, αλλά ένα ιδιαίτερο εξελικτικό-βιολογικό φαινόμενο: η επιβίωσή μας ως βιολογικού είδους βασίστηκε και εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στην εξέλιξη της νοητικής μας μηχανής, δηλαδή του εγκεφάλου μας και των μοναδικών βιο-κοινωνικών ικανοτήτων του (ανθρώπινη γλώσσα, συναισθήματα, έλλογη σκέψη και συνείδηση).
Μολονότι όλοι αποδεχόμαστε ευκολότερα τις «μονο-αιτιακές» εξηγήσεις, στην περίπτωση της εμφάνισης και της ιστορικής εξέλιξης του είδους μας, τέτοιες απλοϊκές και γραμμικές εξηγήσεις είναι ολοφάνερα ανεπαρκείς.
Ισως γι’ αυτό χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια έρευνας μέχρι να αποκαλυφθούν ορισμένα από τα πραγματικά βιολογικά αίτια της ιδιαιτερότητας μας ως βιολογικού είδους.
Παρ’ όλα αυτά, η κακή εκλαΐκευση της επιστημονικής σκέψης επιμένει -ακόμη και σήμερα!- να προβάλλει μόνο τις πιο απλές, γραμμικές «εξηγήσεις».
Αναζητά λοιπόν, πάση θυσία, κάποια επιμέρους γονίδια ή κάποια μεμονωμένα εγκεφαλικά «κέντρα», τα οποία υποτίθεται ότι «ευθύνονται» για τις μοναδικές βιολογικές μας ικανότητες.
Ενώ όμως η επιμονή στην «αναγωγιστική σκέψη και μέθοδο», το να προσπαθούν δηλαδή να εξηγήσουν το πολύπλοκο με το πιο απλό, αποτελεί ένα πανίσχυρο εργαλείο επιστημονικής γνώσης, στην περίπτωση της επιστημονικής εκλαΐκευσης δημιουργεί μόνο μια παραπλανητική εικόνα της επιστήμης.
Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τη νευροεπιστημονική έρευνα, η κακή εκλαΐκευση επιχειρεί με κάθε τρόπο να αναγάγει το σύνολο των νοητικών μας ικανοτήτων σε ορισμένα επιμέρους -και κάθε φορά διαφορετικά- εγκεφαλικά «κέντρα».
Ομως, η εγγενής πολυπλοκότητα της εγκεφαλικής μας μηχανής διαψεύδει, κατά κανόνα, τέτοιες απλοϊκές αναγωγές των πολύπλοκων νοητικών φαινομένων σε επιμέρους και δήθεν «απομονωμένα» εγκεφαλικά κέντρα.
Οι απλοϊκές ιδέες που επικρατούσαν μέχρι πολύ πρόσφατα για τις σχέσεις εγκεφάλου-νου διαψεύδονται σχεδόν καθημερινά από τις έρευνες των Νευροεπιστημών.
Και η εκπληκτική πρόοδος των γνώσεών μας οφείλεται κυρίως στις πρωτοφανείς δυνατότητες ανάλυσης και απεικόνισης της δομής, της οργάνωσης και της λειτουργίας των ζωντανών εγκεφάλων.
Εκτός από τις νέες μεθόδους κατανόησης της βιοχημικής δομής και της κυτταρολογικής αρχιτεκτονικής του εγκεφάλου, αποφασιστικής σημασίας είναι και η συνεισφορά των λεγόμενων «μη επεμβατικών» τεχνικών απεικόνισης και χαρτογράφησης των λειτουργιών του (Brain Imaging).
Για παράδειγμα, οι πρόσφατες τεχνικές παρακολούθησης του εγκεφάλου, είτε με απεικόνιση λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού (fMRI) είτε με τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ), επέτρεψαν πρώτη φορά στους νευροεπιστήμονες να εντοπίζουν επακριβώς και κυρίως να παρακολουθούν ζωντανά τις μέχρι χθες αόρατες λειτουργίες ενός εγκεφάλου, χωρίς να χρειάζεται μάλιστα να ανοίξουν... κρανίο!
Πράγματι, μέσα στη ζούγκλα των νευρωνικών μικροκυκλωμάτων οι ειδικοί μπορούν να εντοπίζουν ποιοι μεμονωμένοι νευρώνες ή ποιες συγκεκριμένες χημικές ουσίες εμπλέκονται στην πραγμάτωση ακόμη και των πιο «αιθέριων» νοητικών διεργασιών: αισθήματα ηδονής ή μίσους, κατανόηση και εκφορά της γλώσσας, εκτέλεση μαθηματικών πράξεων κ.λπ.
Ετσι, πρώτη φορά στην ιστορία του, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα όχι απλώς να γνωρίζει αλλά και να επεμβαίνει ποικιλοτρόπως στη λεπτοφυή δομή και λειτουργία του εγκεφάλου του, τροποποιώντας την κατά βούληση για θεραπευτικούς ή άλλους σκοπούς.
Το καίριο ερώτημα είναι: οι πρόσφατες κατακτήσεις των Νευροεπιστημών μπορούν να συμβάλουν στην κατανόηση του ανθρώπινου νου και στην αντιμετώπιση των σοβαρών νευροεκφυλιστικών παθήσεων;
Αυτές οι δικαιολογημένες ελπίδες έχουν οδηγήσει, στις μέρες μας, σε μια άνευ προηγουμένου εμμονή με τον εγκέφαλο, κυριολεκτικά σε μια «νευρομανία».
Σε αυτή τη νέα εγκεφαλοκεντρική μόδα, οι περισσότεροι άνθρωποι αντιδρούν «νευρο-φοβικά»: ανησυχούν και τρομάζουν με την προοπτική ότι, στο άμεσο μέλλον, οι Νευροεπιστήμες θα είναι σε θέση, μέσω π.χ. των τεχνικών εγκεφαλικής απεικόνισης, να «διαβάζουν» τις πιο μύχιες σκέψεις και τα πιο κρυφά συναισθήματά τους. 
Πόσο δικαιολογημένοι είναι αυτοί οι φόβοι;
Τι γεννά τις νευρο-φοβίες;
Η διάκριση σε «νευρο-μανιακούς» και «νευρο-φοβικούς» περιγράφει δύο ακραίες αντιδράσεις των ανθρώπων απέναντι στις πρόσφατες εξελίξεις και τις νέες επεμβατικές δυνατότητες των επιστημών του εγκεφάλου.
Στο ένα άκρο βρίσκουμε όσους υποστηρίζουν ότι κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται αποκλειστικά από τη λειτουργία του εγκεφάλου μας (νευρομανιακοί), στο άλλο άκρο υπάρχουν όσοι αμφισβητούν αυτόν τον «αναγωγιστικό τρόπο σκέψης» και δεν αποδέχονται ότι η ανθρώπινη κατάσταση εξαρτάται ή, έστω, επηρεάζεται σημαντικά από τη βιολογική μας ιστορία (νευροφοβικοί).
Οι τελευταίοι εξηγούν -εξίσου αναγωγιστικά!- την ανθρώπινη κατάσταση καταφεύγοντας αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες: κοινωνικούς, οικονομικο-πολιτικούς και ανθρωπολογικούς.
Περιττό βέβαια να αναφέρουμε ότι ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες θέσεις, καθώς και όσοι επιχειρούν κάποια σύνθεση ανάμεσα σε αυτές τις δύο ακραίες νοητικές στάσεις.
Οσοι υποστηρίζουν, όπως ο γράφων, την ανάγκη για αμοιβαία γονιμοποίηση και πιθανά σύνθεση αυτών των δύο άκρων αποδέχονται την αποφασιστική -αλλά επ’ ουδενί αποκλειστική!- επιρροή του εγκεφάλου σε κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά.
Συνεπώς, απορρίπτουν εξίσου τόσο τις υπεραισιόδοξες νευρομανιακές όσο και τις σκοταδιστικές νευροφοβικές αντιδράσεις και, με κάθε τρόπο, επιχειρούν να αναδείξουν τα εγγενή όρια ή τα προβλήματα που δημιουργούν στην επιστημονική περιπέτεια και στην ανθρώπινη αυτογνωσία αυτές οι δυο ακραίες θέσεις.
Αν λοιπόν αναγνωρίσουμε τα εγγενή επιστημολογικά όρια της κάθε μιας από αυτές τις θέσεις, τότε οφείλουμε να καταδικάσουμε τις καταχρήσεις των νευρομανιακών όταν επιχειρούν (μάταια!) να αναγάγουν την ανθρώπινη συμπεριφορά σε μεμονωμένα «κέντρα» του εγκεφάλου μας.
Εξίσου, όμως, απορριπτέα πρέπει να θεωρούμε και κάθε νευροφοβική προσπάθεια να υποβαθμιστούν ή και να απορριφθούν τα όσα έχουν ανακαλύψει -μετά από πολλή προσπάθεια- οι Νευροεπιστήμες σχετικά με τον αποφασιστικό ρόλο του εγκεφάλου σε κάθε ανθρώπινη σκέψη και δράση.
Τα πραγματικά μεταφυσικά αίτια τέτοιων νευροφοβικών αντιδράσεων παραμένουν συνήθως αδιαφανή, ακόμη και στους ίδιους τους νευροφοβικούς, οι οποίοι εντελώς ανορθολογικά επιμένουν να μη λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τις πολύ σημαντικές κατακτήσεις των Νευροεπιστημών.
Ομως, εξίσου ανορθολογική είναι και η επιμονή των νευρομανιακών όταν αμφισβητούν ή υποβαθμίζουν τον αποφασιστικό ρόλο των εξωγενών παραγόντων, είτε αυτοί είναι κοινωνικοί, ιστορικοί, είτε καθαρά ανθρωπολογικοί, ψυχολογικοί.
Λες και ο εγκέφαλός μας δεν διαμορφώθηκε εξελικτικά από τη φυσική επιλογή ως μέσο επιβίωσης και προσαρμογής σε ένα αέναα μεταβαλλόμενο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Λες και δεν οφείλει -από τη φύση του- να αλληλεπιδρά με τους άλλους εγκεφάλους και να είναι διαρκώς «ανοικτός» στο περιβάλλον του!
Η λυσσαλέα σύγκρουση μεταξύ νευρομανιακών και νευροφοβικών έχει διχάσει τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. 
Μάταια οι πιο ισορροπημένες θέσεις επισημαίνουν ότι αυτή η σύγκρουση οφείλεται στην αδυναμία κατανόησης από τους μη ειδικούς τόσο των βασικών αρχών όσο και των μεθοδολογικών ορίων των Νευροεπιστημών (βλ. σχετικό Πλαίσιο).
Γεγονός που, με τη σειρά του, οδηγεί αναπόφευκτα στη συστηματική παρανόηση των όσων γνωρίζουμε σχετικά με το πώς ή σε ποιον βαθμό ο εγκέφαλός μας μπορεί να επηρεάζει τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας.
Και όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο, αυτός ο επιστημονικός αναλφαβητισμός είναι η προϋπόθεση για την επιβολή και την άκριτη αποδοχή της σύγχρονης μετανεωτερικής νευροπολιτικής, η οποία, ανάλογα με τις ανάγκες της, καταφεύγει στα νευρομανιακά ή νευροφοβικά ιδεολογήματα.
Οι βασικές αρχές και τα όρια των Νευροεπιστημών
Η εκρηκτική πρόοδος των Νευροεπιστημών έχει οδηγήσει, όπως είδαμε, σε μια άνευ προηγουμένου εμμονή με τον εγκέφαλο, που ορθά περιγράφεται ως «νευρομανία».
Ως απάντηση σε αυτή την εμμονή με τον εγκέφαλο, όλο και περισσότεροι στοχαστές αμφισβητούν ότι η ανθρώπινη ιδιαιτερότητα καθορίζεται ή, έστω, εξαρτάται από τη βιολογική μηχανή του νου (νευροφοβία).
Πέρα όμως από τη σύγκρουση αυτών των δύο ακραίων ιδεολογημάτων, υπάρχουν και οι βασικές επιστημολογικές αρχές και οι μέθοδοι των Νευροεπιστημών.
Αρχές και μέθοδοι που όταν υποβαθμίζονται ή όταν σκοπίμως αγνοούνται οδηγούν στις παραπάνω ακραίες ιδεολογίες. Πολύ σχηματικά, θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει τουλάχιστον 5 βασικές επιστημολογικές και μεθοδολογικές αρχές, κοινά αποδεκτές από όλους τους νευροεπιστήμονες.
1. Η πρώτη αρχή δέχεται ότι όλες οι νοητικές διεργασίες, ακόμη και οι πιο πολύπλοκες και αφηρημένες, προκύπτουν από αντίστοιχες διεργασίες στον εγκέφαλο.
Μια αρχή που επιβεβαιώνεται όχι μόνο από την ανακάλυψη του νευρολογικού, δηλαδή του εγκεφαλικού υποστρώματος πολλών νοητικών και ψυχιατρικών διαταραχών, αλλά και από την πολλαπλά διαπιστωμένη εξάρτηση των βασικών νοητικών μας λειτουργιών από τον εγκέφαλό μας.
2. Η δεύτερη αρχή υποστηρίζει ότι τα γονίδιά μας επηρεάζουν σημαντικά τη γενική δομή και τα ιδιαίτερα εγκεφαλικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους.
3. Η τρίτη αρχή επιβάλλει να εξετάζονται πάντα, εκτός από τα γονίδια, και οι ιδιαίτεροι σε κάθε βιολογικό είδος εξελικτικοί, περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί παράγοντες που, μαζί με τα γονίδια, συνδιαμορφώνουν τη δομή του εγκεφάλου και επηρεάζουν σημαντικά τις λειτουργίες του.
4. Η τέταρτη αρχή καθορίζει ότι όλες οι τροποποιήσεις στην έκφραση των γονιδίων των νευρώνων του εγκεφάλου που προκαλούνται από «εξωγενείς» περιβαλλοντικούς παράγοντες (π.χ. εκπαίδευση, αντίξοες ή ευνοϊκές κοινωνικές συνθήκες) επηρεάζουν σημαντικά τα πρότυπα της νευρωνικής συνδεσμολογίας και, εμμέσως, την εγκεφαλική λειτουργία.
5. Η πέμπτη αρχή είναι συνέπεια της προηγούμενης και αναγνωρίζει ότι οι μαθησιακές διεργασίες επιδρούν συνήθως άμεσα στην αποτελεσματικότερη λειτουργία και την οργάνωση του εγκεφάλου.
Στο αποφασιστικό ερώτημα «πόσος χρόνος θα χρειαστεί μέχρι να κατανοήσουμε πώς ακριβώς η υλικότατη εγκεφαλική μηχανή, που αποτελείται από δισεκατομμύρια νευρώνες και τρισεκατομμύρια συνάψεις, καταφέρνει να παράγει τις άυλες νοητικές μας λειτουργίες;» δεν υπάρχει ούτε οριστική απάντηση ούτε καμιά βέβαιη πρόβλεψη.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι πρόκειται για τεράστια πρόκληση: ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ενώ διερευνά τον εαυτό του, να γνωρίσει σταδιακά τις ίδιες τις προϋποθέσεις αυτής της γνώσης του.
Συντάκτης: Σπύρος Μανουσέλης
efsyn.gr