Συντηρητικά τροφίμων μιά ωρολογιακή βόμβα!!!

 http://lifehub.gr

 ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΑΤΕΝΤΑ

 Τα παλιά τα χρόνια, οι γιαγιάδες μας  όταν ήθελαν να συντηρήσουν τροφές έβαζαν αλάτι ή ζάχαρη.Τώρα χρησιμοποιούμε ουσίες Ε .Τι είναι αυτές ;

Είναι συνθετικές ουσίες που προστίθενται στις έτοιμες τροφές με σκοπό όχι μόνο την διατήρηση τους αλλά και την βελτίωση του χρώματος ,της γεύσης ,της οσμής και γενικά της εμφάνισης τους  πχ.
Οι χρωστικές ουσίες Ε 100-199 είναι μπογιές τροφίμων, δίνουν χρώμα στα τρόφιμα.
Χρησιμοποιούνται κυρίως σε : πατατάκια, γαριδάκια, αναψυκτικά, μαρμελάδες, σοκολάτες, γρανίτες, καραμέλες, ζελέδες, έτοιμες τούρτες, κέικ, τσίχλες, γλειφιτζούρια, λουκάνικα, μουστάρδα, μαργαρίνες, λικέρ, κόκα κόλα  κλπ.
Αν οι χρωστικές ουσίες δεν έμπαιναν στο κρέας για να το κάνουν να φαίνεται κόκκινο και φρέσκο, η κατανάλωση του θα έπεφτε 40% ! Φυσικά οι βιομηχανίες κρέατος προτιμούν να πέφτει ο δείκτης υγείας παρά ο δείκτης εισόδων τους !!
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΙΣ 2.900 !
Ένας μέσος άνθρωπος τρώει 4 – 10 κιλά τον χρόνο συντηρητικά, αν προσθέσουμε και τα 70 κιλά ζάχαρης που καταναλώνει τον χρόνο καταλαβαίνουμε γιατί έχουμε τόσα προβλήματα υγείας.
Τα πρόσθετα που περιέχει ένα συσκευασμένο τρόφιμο αναγράφονται υποχρεωτικά στα συστατικά.
Οι εταιρείες όμως για να αποπροσανατολίσουν τους καταναλωτές αποφεύγουν να αναφέρουν τα πρόσθετα με τον κωδικό Ε αλλά χρησιμοποιούν το πλήρες όνομα τους.
Οι αρωματικές ουσίες δεν αναφέρονται ονομαστικά στην ετικέτα, αλλά με τον αόριστο όρο <<αρώματα>> . Αναγραφές τύπου  ¨χωρίς συντηρητικά ¨ ή ¨χωρίς χρωστικές¨ δεν σημαίνει ότι το τρόφιμο  δεν περιέχει άλλου είδους πρόσθετα !
Το τραγικότερο είναι ότι αυτή την στιγμή πέρασε η νομοθεσία όπου δεν θα αναγράφεται στις ετικέτες τροφίμων ποια είναι μεταλλαγμένα. Την νομοθεσία ψήφισαν και οι ευρωβουλευτές της Ν Δ και ΠΑΣΟΚ .
Στην παρακάτω λίστα όπως προέκυψε από την ερευνητική εργασία της Ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με επικεφαλής την καθηγήτρια μικροβιολογίας Χρυσάνθη Παπαδοπούλου αναγράφονται τα πιο επικίνδυνα πρόσθετα τροφίμων και οι δυσμενείς επιδράσεις τους
Ε 102 (ταρτραζίνη ) : προκαλεί άσθμα, υπερκινητικότητα, ερύθημα και συνδέθηκε με καρκινογένεση στα πειραματόζωα.
Δημιουργεί καταστάσεις σύγχυσης και αϋπνίες στα παιδιά. Απαγορεύεται στη Νορβηγία και Φιλανδία.
Ε 120 (κοχενίλη) : προκαλεί δυσανεξία στα τρόφιμα. Η HACSGS συνιστά να αποφεύγεται από άτομα υπερ-κινητικά, ασθματικά, από όσους πάσχουν από ρινίτιδα, κνίδωση ή έχουν ευαισθησία στην ασπιρίνη.
Έχει απαγορευθεί στις  ΗΠΑ
Ε 124 (ερυθρό κοχελίνης Α),  Ε 127 (ερυθροσίνη ),  Ε131 (μπλε πατεντε v ), Ε132 (Καρμίνη ) προκαλούν : αλλεργίες, αναιμία, άσθμα, αϋπνία , καρκινογένεση , προβλήματα με θυρεοειδή, μείωση λευκών αιμοσφαιρίων, γαστρεντερικά  προβλήματα.
Ε 150  ,Ε150 Α ,Ε150 C(καραμελόχρωμα) : προκαλεί μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων, βλάβες στα γονίδια, υπερπλασία εντέρου και νεφρών.
E160 (Aνάτο ή νορμπιξίνη ) Ε160Α ,Ε160Β ,Ε160C (Εκχύλισμα πάπρικας )προκαλεί υπερκινητικότητα , κνίδωση, άσθμα, διάχυτο αγγειονευρωτικό οίδημα.
Ε 211(βενζοϊκό νάτριο): άσθμα, ερύθημα, υπερ-κινητικότητα, ύποπτο για νευροτοξικότητα.
Ε 212 (βενζοϊκό κάλιο ): νευρολογικές διαταραχές, άσθμα, ερύθημα.
Ε 295 (μηλικό οξύ ): Να αποφεύγεται από τα βρέφη και τα παιδιά.
Τα Ε300-399 επιβραδύνουν τις αλλοιώσεις στην οσμή και την γεύση που προκαλούνται από την οξείδωση των τροφίμων και επιμηκύνουν τον χρόνο διατήρησης τους. Χρησιμοποιούνται κυρίως σε μπισκότα, καραμέλες, τσίχλες, πατατάκια, αφυδατωμένα προϊόντα (σκόνη για πουρέ ), φυτικά λίπη και έλαια τηγανίσματος κλπ .Τα πιο επικίνδυνα είναι :
Ε300(σε μεγάλες δόσεις προκαλεί διάβρωση των δοντιών , εμετούς , διάρροιες, ναυτία, πέτρες στα νεφρά.
Ε 375 (νιασίνη vitb3) : Ημερήσια δόση μεγαλύτερη του 1mg προκαλεί ηπατική βλάβη, διαβήτη, γαστρίτιδα, βλάβη στους οφθαλμούς και αυξάνει τα επίπεδα του ουρικού οξέως στο αίμα.
Τα Ε 400-499 είναι γαλακτωματοποιητές, πηκτικά μέσα  και σταθεροποιητές δηλ. συντελούν στη δημιουργία ενός ομοιογενούς μίγματος σε ένα τρόφιμο στο οποίο υπάρχουν δύο ή περισσότερα υλικά  Τα πιο επικίνδυνα είναι :
Ε 414 (αραβικό κόμμι ): προκαλεί αλλεργίες, άσθμα και ερεθισμό του δέρματος.
Ε 407 (καραγενάνη ): συνδέεται με καρκινογένεση, βλάβες στον εντερικό σωλήνα. Στα πειραματόζωα προκάλεσε βλάβη στα έμβρυα.
Ε420 (Σορβιτόλη –σιρόπι σορβιτόλης ): προκαλεί γαστρικές διαταραχές.
Δεν συνιστάται σε διαβητικούς.
Ε422 (Γλυκερόλη): Σε υψηλές ποσότητες προκαλεί κεφαλαλγίες, δίψα, ναυτία και ζάχαρο.
Προστατεύει από βλάβες στο DNA που προκαλούνται από ραδιενέργεια και UV.
E440 (πηκτίνη): μεγάλες ποσότητες προκαλούν μετεωρισμό και δυσπεψία.
Ε466 (καρβοξυμεθυλικό κυτταρινικό νάτριο ), Ε471 –72 γαλακτικοί εστέρες
Ε501-540 είναι ρυθμιστές οξύτητας και χρησιμοποιούνται κυρίως σε αναψυκτικά, ζαχαρωμένα φρούτα, και σε κατεψυγμένα και αφυδατωμένα προϊόντα αυγών.
Τα πιο επικίνδυνα είναι :
Ε 541(Όξινο φωσφορικό νάτριο ): Απαγορεύεται στην Αυστραλία. ΚΙΝΔΥΝΟΣ για βρέφη, ηλικιωμένους και ανθρώπους με προβλήματα στους νεφρούς ή στην καρδιά.
Πιθανή σύνδεση με οστεοπόρωση και αλτσχάιμερ.
Ε 503 (Όξινο ανθρακικό  αμμώνιο )
Τα Ε620 – 640 είναι ενισχυτικά και βελτιωτικά γεύσης. Χρησιμοποιούνται σε πατατάκια, γαριδάκια, αλλαντικά, σάλτσες και σούπες στιγμιαίας παρασκευής, σε φαγητά εστιατορίων.
Τα πιο επικίνδυνα :
Ε 612 (γλουταμινικό μονονάτριο –ΜSG) Πάρα πολύ τοξικό. Καταστρέφει το νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα ασθένειες όπως χάντινγκτον, αλτσχάιμερ, πάρκινσον.
Υψηλός κίνδυνος για εγκύους, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθματικούς.
Υπογλυκαιμικούς και καρδιοπαθείς.
Ε 627 (γουανιλικό δινάτριο ): προκαλεί ποδάγρα.
Δεν επιτρέπεται σε φαγητά για νεογνά και μικρά παιδιά.
Ε620(γλουταμινικό οξύ ), Ε623 (όξινο γλουταμινικό ασβέστιο ), Ε631 (ινοσινικό δινάτριο), Ε632 (ινοσινικό νάτριο), Ε635 (ινοσινικό κάλιο )προκαλούν βλάβες στο νευρικό σύστημα, ναυτίες , πονοκεφάλους, παχυσαρκία, μείωση πνευματικής απόδοσης. Υψηλός κίνδυνος για εγκύους , παιδιά , καρδιοπαθείς ,ασθματικούς , υπογλυκαιμικούς.
Τα Ε950-970 είναι γλυκαντικές ουσίες, χρησιμοποιούνται αντί για ζάχαρη ή γλυκόζη
Τα πιο επικίνδυνα είναι :
Ε950 (ακετοσουλφαμικό κάλιο ): έχει συσχετιστεί με καρκινογένεση σε ανθρώπους και με βλάβες του νευρικού συστήματος. Απαγορεύεται η χρήση του στη Βρετανία –ΗΠΑ.
Ε951 (ασπαρτάμη ): προκαλεί καρκινογένεση, βλάβες στο νευρικό σύστημα, βλάβες στον εγκέφαλο, πονοκεφάλους. Απαγοεύεται η χρήση της στη Βρετανία –ΗΠΑ .
Ε952 (κυκλαμικό οξύ ): έχει συσχετιστεί με καρκινογένεση σε ανθρώπους και πειραματόζωα και με βλάβες του νευρικού συστήματος.
Συσχετίζεται επίσης με ημικρανίες και καρκινογόνες βλάβες στους όρχεις ποντικών και στα έμβρυα τους.
Απαγορεύεται η χρήση του στη Βρετανία –ΗΠΑ.
Ε300 (σε μεγάλες δόσεις προκαλεί διάβρωση των δοντιών, εμετούς, διάρροιες, ναυτία, πέτρες στα νεφρά.
ΚΑΦΕΙΝΗ : τοξική σε υψηλές δόσεις.
Σχετίζεται με υπέρταση, ημικρανίες, διάρροιες, αυπνίες, τρέμουλο χεριών, συχνοουρία.
Υδροχλωρικό κινίνο : προκαλεί ημικρανίες, εμβοές αυτιών, θολωμένη όραση.
Ταυρίνη : διάρροιες και πεπτικά έλκη.
Οι διαβητικοί και υπογλυκαιμικοί ασθενείς θα πρέπει να την χρησιμοποιούν υπό ιατρική παρακολούθηση καθώς έχει βρεθεί ότι περιορίζει την δραστικότητα της ινσουλίνης.
Όπως καταλαβαίνετε είναι σημαντικό να είμαστε ενημερωμένοι γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προστατέψουμε την υγεία μας και πάνω από όλα την υγεία των παιδιών μας.
Μία καλή εναλλακτική λύση  είναι  να χρησιμοποιούμε φυσικά συντηρητικά, όπως το λάδι, το λεμόνι, το σκόρδο και διάφορα βότανα όπως η δάφνη, η ρίγανη κλπ.
Να θυμόσαστε ότι όσο περισσότερο απομακρύνεται ένα τρόφιμο από την αρχική του μορφή τόσο περισσότερο αυξάνεται η επικινδυνότητα του.
Το πιο ασφαλές είναι όσο μπορούμε  να μαγειρεύουμε οι ίδιοι το φαγητό το δικό μας και των παιδιών μας και να επιστρέψουμε στην μεσογειακή κουζίνα, η οποία παραμένει σταθερά ο καλύτερος τρόπος διατροφής !

Ένας ισχυρότατος χυμός για τη μείωση της χοληστερίνης

Διαβάζουμε στη wikipedia:
Χοληστερίνη ή χοληστερόλη είναι κηρώδης στερόλη που βρίσκεται στη μεμβράνη των κυττάρων όλων των ιστών του σώματος, και στο πλάσμα του αίματος όλων των ζώων.
Μικρότερες ποσότητες χοληστερίνης απαντώνται και στις μεμβράνες των φυτών.
Μαζί με τα τριγλυκερίδια χρησιμεύει στις κυτταρικές μεμβράνες,καθώς συμβάλλει στη ρευστή αλλά αδιάσπαστη δομή της μεμβράνης, και της προσδίδει λειτουργικότητα.
Επιπλέον, έχει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη νευρικών συνδέσμων του εγκεφάλου και βοηθάει τον οργανισμό στο σχηματισμό και την προστασία των νευρώνων και στη δημιουργία των ιστών των κυττάρων.
Σε πολλές βιοχημικές διαδικασίες χρησιμεύει ως πρώτη ύλη, όπως στην παρασκευή της προβιταμίνης D και το σχηματισμό ορμονών.
Kαι θα ρωτήσουμε,τότε,γιατί τόση προσπάθεια και άγχος για να τη μειώσουμε;
Μα γιατί με την διατροφή,η οποία έχει επικρατήσει στον πολιτισμό μας,έχει διαταραχτεί η ισορροπία της και έχουν αυξηθεί κατά πολύ οι τιμές της και,σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες,η χοληστερίνη όταν υπάρχει στο αίμα σε υπερβολικές τιμές – υπερχοληστερολαιμία – αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση καρδιαγγειακών ασθενειών, που μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακό ή εγκεφαλικό επεισόδιο,δύο από τις κύριες αιτίες θανάτου στην Ευρώπη.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ερευνητές επιστήμονες επιμένουν
πως...

read more:https://botanologia.gr/cholisterini-enas-ischyrotatos-chymos-gia-ti-meiosi-tis-cholisterinis/

Να μάθουμε τη μοναξιά

από Ερανιστής στο http://eranistis.net

«Υπάρχουν τόσες ροδαυγές που ακόμη δεν φεγγοβόλησαν.»

Kείμενο: Φρειδερίκος Νίτσε*

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε
(γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche)
(15 Οκτωβρίου 1844 – 25 Αυγούστου 1900)

Ω! Φτωχά πλάσματα στις μεγάλες πολιτείες της παγκόσμιας πολιτικής, εσείς νέοι άνθρωποι τόσο προικισμένοι και βασανισμένοι από τη ματαιοδοξία, εσείς που θεωρείτε ότι είναι καθήκον σας να πείτε τον δικό σας λόγο για όλα τα γεγονότα – αφού πάντα κάτι συμβαίνει! – Που πιστεύετε ότι, όταν το έχετε κάνει αυτό, θα σηκωθεί σκόνη και θόρυβος, γιατί είστε το άρμα της ιστορίας!

Εσείς που ακούτε πάντα και που περιμένετε ασταμάτητα τη στιγμή που θα μπορέσετε να ρίξετε τον λόγο σας στο κοινό, και που χάνετε έτσι κάθε αληθινή παραγωγικότητα!

Όση επιθυμία κι αν έχετε για μεγάλα έργα, η βαθιά σιωπή της ωρίμανσης δεν θα φτάσει ποτέ σε σας!

Το γεγονός της μέρας σας καταδιώκει και σας στριφογυρίζει σα να είστε ελαφρύ άχυρο, ενώ εσείς φαντάζεστε ότι κυνηγάτε το γεγονός, – αχ φτωχοδιάβολοι!

Αν θέλει κανείς να είναι ήρωας στη σκηνή, δεν πρέπει να σκέφτεται να παίξει τον χορό, δεν πρέπει ούτε καν να ξέρει πώς κάνουν χορό.

*Φρειδερίκος Νίτσε, Αυγή – Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις, εκδ. Δαμιανός

«Είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε;»

http://www.kathimerini.gr

Τη μικρή Γιούλα (στη μέση), που μεγαλώνει σε χωματερή έξω από τη Μόσχα, παρακολουθεί επί 14 χρόνια στο ντοκιμαντέρ της,«Something better to come», η Χάνα Πόλακ.

Δεν είναι εύκολο να παρακολουθείς ντοκιμαντέρ για αστέγους.

Οταν μάλιστα ο φακός προσωποποιεί το πρόβλημα.

Οταν ο Ρόκι, ο Αμαντού ή η Γιούλα δεν χάνονται μέσα στα εκατομμύρια αστέγων του κόσμου και το πρόβλημά τους δεν αφομοιώνεται από τη γενική, τραγική, συνθήκη.

Γιατί οι άστεγοι, στον πολιτισμένο κόσμο, δεν μειώνονται και η αστεγία αποτελεί όλο και πιο σύνθετο ζήτημα χωρίς διαφαινόμενη λύση.

Οι τρεις ταινίες που προβάλλονται στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, που άρχισε προχθές και ολοκληρώνεται την ερχόμενη Κυριακή 22 του μηνός, δίνουν τις διαστάσεις του θέματος σε τρεις διαφορετικές χώρες: στην Αμερική, τη Ρωσία και την Ελβετία.

Δίνουν, για την ακρίβεια, τη γεύση μιας ζωής στον δρόμο, σε «κέντρα» ή «καταλύματα» για αστέγους (στην καλύτερη περίπτωση), την καθημερινότητα που διεκδικεί μικροχαρές και απολαύσεις ακόμη και μέσα στα σκουπίδια, την ασίγαστη επιθυμία της «κανονικότητας», η οποία μεταφράζεται στα στοιχειώδη: ένα σπίτι και φαγητό. Το «Something better to come» (συμπαραγωγή Δανίας - Πολωνίας) για μια χωματερή έξω από τη Μόσχα όπου «ζουν» άστεγοι, το «Κατάλυμα» (Ελβετία) για ένα πολύ περιορισμένων δυνατοτήτων κέντρο φιλοξενίας μεταναστών κυρίως στη Λωζάννη και η «Τελική ευθεία» για έφηβους αστέγους στο Σικάγο είναι τρία ντοκιμαντέρ με ισχυρό αποτύπωμα και έναν κοινό άξονα: οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν «ζουν περιμένοντας μια καλύτερη μέρα».

Στον βυθό μιας χωματερής

Αυτό είναι εξάλλου και το μότο που κυριαρχεί στο ντοκιμαντέρ «Something better to come» που σκηνοθέτησε η Χάνα Πόλακ.

Μια φράση από τον «Βυθό» του Μαξίμ Γκόρκι, ένα έργο που, όπως και η ταινία, μιλάει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και αντοχή σε συνθήκες «κατάδυσης» και απόλυτης περιθωριοποίησης.

Η σκηνοθέτις παρακολουθεί ένα όμορφο κορίτσι, τη Γιούλα, από περίπου 9 χρονών, να μεγαλώνει στη μεγαλύτερη χωματερή της Ευρώπης.

Μια περιοχή που ονομάζεται Svalka και βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. από το Κρεμλίνο.

Γύρω της σκουπίδια, παιδιά στη δική της ηλικία και μικρότερα, γονείς-συντρίμμια, αλκοολικοί, αδύναμοι να σταθούν στα πόδια τους.

Οι περισσότεροι είχαν σπίτι και δουλειά. Τώρα δεν έχουν. Τόσο απλά.

Η Γιούλα δεν γνωρίζει κανέναν άλλο κόσμο.

Ο σκουπιδότοπος είναι ο δικός της παιχνιδότοπος και βιβλιοθήκη (από πεταμένα έντυπα).

Εκεί, όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι τους σκεπάζουν με πλαστικά. «Ζούμε σαν τα γουρούνια.

Η αστυνομία μάς χτυπά και μας κλέβει», λένε, η μαφία προσπορίζεται οφέλη από τα μέταλλα που μαζεύουν.

«Αμα μπούμε σε λεωφορεία, μας αντιμετωπίζουν σαν ψύλλους ή κατσαρίδες. Είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε;».

Η απροσδιόριστης ηλικίας γυναίκα που μιλάει στον φακό, με το χαραγμένο από τις συνθήκες πρόσωπο, αμφιβάλλει.

Η Γιούλα μεγαλώνει, μένει έγκυος στα 17 της, το παιδί το αφήνει στο μαιευτήριο για υιοθεσία, ενηλικιώνεται, κατορθώνει να βρει δουλειά και να φύγει από τη χωματερή, γίνεται 22, 24 χρόνων, έχει σπίτι, σύζυγο, παιδί.

Η Πόλακ επί περίπου 14 χρόνια κινηματογραφεί τη Γιούλα και τη χωματερή, όχι χωρίς προβλήματα και απειλές από τους «έξω».

Ενα ντοκιμαντέρ που καθηλώνει.

Δεν δραματοποιεί, απλώς καταγράφει.

Δεν έχει παρά να αποτυπώσει το τοπίο, τα στραγγισμένα πρόσωπα, την καθημερινότητά τους, τις επιθυμίες, την ανελέητη στέρηση και του ελάχιστου, που μπορεί να κάνει τη ζωή υποφερτή.

Το όνειρο των παιδιών και οι ελπίδες

Ο Ρόκι, η Κάσι και ο Αντονι είναι τρεις έφηβοι (γύρω στα 17 - 18) στο Σικάγο.

Είναι τρεις ανάμεσα στους 2.000 - 3.000 αστέγους νεαρής ηλικίας που είναι εκτεθειμένοι τη νύχτα στους δρόμους της αμερικανικής πόλης, με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

Είναι ανάμεσα στους 19.000 άστεγους μαθητές που πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία του Σικάγου.

Οι δύο σκηνοθέτιδες Anne de Mare και Kirsten Kelly που υπογράφουν το σενάριο, τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία, στο ντοκιμαντέρ τους «Η τελική ευθεία» («The homestretch»), ακολουθούν τα πρόσωπα αυτά στη διαρκώς προσωρινή κατοικία τους.

Ο Ρόκι φιλοξενείται στο σπίτι μιας καθηγήτριάς του, που είναι φύλακας-άγγελός του.

Η Κάσι ήταν χωρίς σπίτι για πάνω από ένα χρόνο πριν ενταχθεί στο πρόγραμμα για εφήβους στο Belfort House, που παρέχει χώρο για ύπνο, γεύματα και απασχόληση.

Ο Αντονι γράφει ποιήματα, προσπαθεί να βρει δουλειά για να είναι ανεξάρτητος και «να βελτιώσει τη ζωή του».

Τα καταφέρνει.

Αγαπημένο βιβλίο της Κάσι είναι ο «Οθέλλος», ο Ρόκι παίζει τον Αμλετ στην παράσταση που ανεβάζει το Σαιξπηρικό Θέατρο του Σικάγου, με τη συμμετοχή μαθητών από δημόσια σχολεία.

Ο Ρόκι περιμένει διαρκώς τους γονείς του, που δεν εμφανίζονται: στα γενέθλιά του, την ημέρα της αποφοίτησης του... «Ο μεγάλος αγώνας μου είναι να μπω στο κολέγιο», δηλώνει στον φακό.

Στο τελευταίο πλάνο, ξεναγείται ως νεοεισερχόμενος στο Northeastern Illinois University.

«Το κατάλυμα»

Αντρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά στριμώχνονται έξω από ένα από τα (τρία) ειδικά κέντρα για αστέγους στη Λωζάννη.

Ρομά, Βαλκάνιοι, Ισπανόφωνοι, Αφρικανοί.

Μια μπάρα τούς χωρίζει από την είσοδο.

Είναι γύρω στους 80.

Ενας υπάλληλος αναλαμβάνει να επιλέξει 45. Οι υπόλοιποι θα αρχίσουν να περιφέρονται στους δρόμους της πόλης σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν.

Η κάμερα του Ελβετού Φερνάν Μελγκάρ, στο ντοκιμαντέρ του «Το κατάλυμα» («L’ abri»), καταγράφει και τις δύο διαδρομές.

Καθένας από τους εισερχόμενους καταβάλλει πέντε ελβετικά φράγκα για να φιλοξενηθεί.

Ο Αφρικανός Αμαντού εξομολογείται: «Είχα ένα μικρό μαγαζί. Εβλεπα όμως τους ξένους με ακριβά αυτοκίνητα και ρούχα.

Τα πούλησα όλα για να έρθω στη χώρα του Rolex…».

Μία ημέρα μόνο τον χρόνο «σπάνε την αλυσίδα της φτώχειας». Παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Πίνουν σαμπάνια, μαγειρεύουν, τραγουδούν, γλεντούν.

Το πρωί της κάθε επόμενης ημέρας, ο οδοκαθαριστής έχει ελάχιστη δουλειά στους πεντακάθαρους δρόμους της πόλης.

Σε μια εσοχή του δρόμου, ένα μικρός, αδιευκρίνιστος όγκος, καλυμμένος με κουβέρτα.

Στους τίτλους της ταινίας, μια φράση από την εισαγωγή του ελβετικού Συντάγματος: «Η δύναμη μιας κοινότητας μετριέται από την καλή κατάσταση των πιο αδύναμων μελών της».

Ο έρωτας είναι για τους τολμηρούς

By Eugenia Douvara

photo by ntina

Έρωτας…

αυτός ο μικρός θεός που έχει γεννηθεί για μεγάλα πράγματα.

Μαζί του σέρνει πλήθος συναισθημάτων, ευτυχία, θλίψη, ενθουσιασμό, θυμό, απογοήτευση.

«Όταν συναντιούνται κι ερωτεύονται δυο άνθρωποι, υπάρχει μια ξαφνική εισροή μαγείας», γράφει ο Αμερικανός συγγραφέας Tom Robbins.

Το αγαπημένο πρόσωπο φαντάζει, αρχικά, ιδανικό, τέλειο και όλα όσα σχετίζονται με αυτό είναι μοναδικά, υπέροχα, χωρίς ψεγάδια.

Όσες φορές κι αν ερωτευτεί κανείς, άλλες τόσες πιστεύει ότι ο νέος έρωτας που ζει είναι πρωτόγνωρος και θα κρατήσει για πάντα.

Ο έρωτας εμπνέει την αίσθηση της αιωνιότητας.

Στο ζωικό βασίλειο, μόνο ο άνθρωπος ερωτεύεται και ποθεί αδιάκοπα, ανεξάρτητα από τις περιόδους αναπαραγωγής.

Ο Ευριπίδης διαχωρίζει τη δύναμη του έρωτα σε δύο μορφές: σε αυτή που μπορεί να οδηγήσει στην αρετή και σε εκείνη που οδηγεί στην αθλιότητα.

Αντίστοιχα, ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο μιλά για τον «καλό» έρωτα (γιο της Αφροδίτης Ουρανίας) και τον «κακό» έρωτα (γιο της Αφροδίτης Πανδήμου).

Ο ερωτευμένος νιώθει μια δύναμη, που τον ωθεί να αφεθεί στα συναισθήματά του και να ενωθεί με τον άλλο, καθώς αναζητά την αγάπη, την οικειότητα, την επαφή.

Όταν αγγίζει και αγγίζεται, αποκτά υπόσταση, γίνεται ορατός, γήινος, νιώθει επιθυμητός, ανακαλύπτει τα όρια του εαυτού του και του άλλου, ψυχικά και σωματικά.

Καθώς παραδίνεται στον έρωτα, παραιτείται από την αυτονομία του και βιώνει το φόβο της απώλειας.

Κι ενώ αναζητά την αυθεντική συνάντηση, μια αντίρροπη δύναμη μέσα του τον σπρώχνει μακριά, προκειμένου να μην πληγωθεί, να μην υποφέρει.

Ο άλλος γίνεται καθρέφτης που αντανακλά κομμάτια του, αποκαλύπτει κρυμμένες πτυχές του, συχνά επώδυνες.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο ψυχαναλυτής Aldo Carotenuto, «η ιδανική κατάσταση για να καταλάβουμε καλύτερα έναν άνθρωπο, να γνωρίσουμε βαθύτερα την ψυχολογία του, δεν είναι τόσο το πώς αντιδρά σε ακραίες καταστάσεις έντασης και άγχους που συντελούν στο να “πέσουν οι μάσκες”, όσο το πώς δέχεται το γεγονός ότι ο έρωτας τον καθιστά τρωτό».

Ο έρωτας φέρνει το άτομο σε επαφή με το ασυνείδητο, δηλαδή με τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού του, όπως τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας.

Αν δεν τις επεξεργάζεται και δε συνειδητοποιεί τον τρόπο με τον οποίο το επηρεάζουν στο παρόν, είναι σύνηθες να τις αναπαράγει στην ενήλικη ζωή του.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν επιτρέπει σε κανέναν να το αγγίξει συναισθηματικά, αφού το ίδιο δεν έχει σχέση με τον εαυτό του. Αποφεύγει τον έρωτα και τη σχέση, γιατί κατά βάθος φοβάται τον πόνο, την έκθεση, τη συναισθηματική εμπλοκή, τη δέσμευση.

Βιώνει συχνές μεταπτώσεις της διάθεσης, αντιφατικά συναισθήματα για τον άλλο, που αντανακλώνται και στη συμπεριφορά και είναι πιθανό να περνά από τη μια επιδερμική σχέση στην άλλη.

«Το να πιστεύουμε ότι μπορούμε και πρέπει να κρύβουμε τα κομμάτια μας που είναι σπασμένα, από φόβο ότι οι άλλοι δεν μπορούν να αγαπήσουν τα μέρη που δεν αγαπάμε στον εαυτό μας, είναι σα να πιστεύουμε ότι οι ακτίνες του ήλιου δεν μπορούν να περάσουν μέσα από ένα σπασμένο παράθυρο και να ζεστάνουν ένα άδειο δωμάτιο», σύμφωνα με τη συγγραφέα Sandra Kring.

Όσο το άτομο αποφεύγει τον έρωτα κουκουλώνοντας τους ενδόμυχους φόβους του, τόσο υποφέρει.

Αυτός ο πόνος μπορεί να του δίνει την ψευδαίσθηση πως έχει εσωτερική ζωή, αλλά ταυτόχρονα το καθιστά ανίκανο να συνάψει σχέσεις με ουσία, αλήθεια και προοπτική.

Η μόνη λύση για τη διακοπή του φαύλου κύκλου των αποτυχημένων σχέσεων είναι η συνειδητοποίηση της αιτίας των δυσκολιών του. Χρειάζεται να ρίξει φως στο σκοτάδι του, προκειμένου να αναδείξει τη δύναμή του και αυτό επιτυγχάνεται συχνά με την αναζήτηση της βοήθειας από ειδικό.

Ο Δημήτρης Καραγιάννης, ψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής, υποστηρίζει ότι «το πρόβλημα στον έρωτα είναι ότι θέλουμε να είμαστε ερωτευμένοι, σαν δηλαδή ο έρωτας να είναι κάτι που παθαίνουμε και όχι κάτι για το οποίο ενεργούμε».

Ο συνειδητά ερωτευμένος άνθρωπος στέκεται με θάρρος, «γυμνός» κι αληθινός, με τα δυνατά και τα τρωτά σημεία του, εκφράζει τα συναισθήματά του και επικοινωνεί αυθεντικά τόσο με τον άλλο, όσο και με τον εαυτό του.

Πρόκειται για διόλου εύκολη διαδικασία.

Το παιχνίδι του έρωτα απαιτεί ενεργό παρουσία κι εγρήγορση, ανάληψη της ευθύνης και του ρίσκο να κερδίσει ή να χάσει.

Η αμοιβαιότητα των συναισθημάτων δεν είναι δεδομένη.

Ο ερωτευμένος μπορεί να λάβει αρνητική απόκριση ή μπορεί να εγκαταλειφθεί.

Η στάση του απέναντι στην απόρριψη και τον πόνο είναι καθοριστικής σημασίας.

Στο βιβλίο του “Μπρίντα” ο Πάουλο Κοέλιο γράφει για μια ηρωίδα «ένιωσα πληγωμένη όταν έχασα τους άντρες που ερωτεύτηκα. Σήμερα είμαι πεπεισμένη ότι κανένας δε χάνει κανέναν, επειδή κανένας δεν είναι ιδιοκτησία κανενός».

Εκείνος που μπορεί να «ξαναδιαβάσει» την εμπειρία του και να καταγράψει την απόρριψη από τον άλλο ως αποτυχία στη μάχη, δεν είναι χαμένος.

Δεν πρόκειται για αποτυχία στον πόλεμο ή για προσωπική αποτυχία. Αντιθέτως, πρόκειται για μια ακόμα ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να προχωρήσει με σταθερά βήματα στο δρόμο της ωρίμανσης και της προσωπικής του ολοκλήρωσης.

Στον έρωτα, η αυτοκαταστροφικότητα και η θέληση για αγώνα είναι τάσεις που διαδέχονται η μια την άλλη.

Άλλοι καταρρέουν εντελώς και άλλοι αντλούν ενέργεια από την αποτυχία για να συνεχίσουν την πορεία τους.

Αν οι πολεμιστές γνώριζαν από πριν το αποτέλεσμα, θα έπεφταν στη μάχη;

Το ίδιο και στον έρωτα.

«Αγαπώντας μόνο εκ του ασφαλούς, σημαίνει ότι παραμένουμε παιδιά.

Τι νόημα έχει να αγαπάμε μόνο όταν μπορούμε να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη;», πολύ εύστοχα σημειώνει ο Carotenuto.

Όποιος απαρνείται τον έρωτα για να ξεφύγει από τις κακοτοπιές, απαρνείται την ίδια τη ζωή.

Ο έρωτας είναι για τους τολμηρούς.

Κβαντική η «μηχανή του χρόνου»!

Ο χρόνος είναι συμμετρικός για τα κβάντα, δεν πηγαίνει μόνο προς τα εμπρός αλλά μπορεί να γυρίσει και προς τα πίσω. Μήπως όμως τελικά αυτή η συμμετρία δεν περιορίζεται στον νανόκοσμο;

Ο χρόνος κυλάει πάντα μπροστά. Το ξέρουμε αυτό αρχαιόθεν, από τότε που οι άνθρωποι μιλούσαν για το «βέλος του χρόνου» που ταξιδεύει πάντα προς το μέλλον. 

Είναι, δηλαδή, ένα άνυσμα «μη συμμετρικό», που δεν μας επιτρέπει να γυρίσουμε πίσω και να αλλάξουμε τα λάθη του παρελθόντος. 

Ετσι, η «μηχανή του χρόνου» συνέχισε να είναι θέμα ταινιών επιστημονικής φαντασίας και η αθανασία παρέμεινε η «ομορφονιά που δεν την κέρδισε κανείς» - κατά το υπέροχο άσμα των Γκάτσου - Χατζιδάκι. 

Αλλά... τι θα συνέβαινε αν αποκαλυπτόταν πως αυτά ισχύουν μόνο για τον «μεγάκοσμο» της ύλης που αντιλαμβανόμαστε εμείς, ενώ στον «νανόκοσμο» των κβάντων ο χρόνος είναι συμμετρικός; 

Διότι αυτό ακριβώς ισχυρίστηκε στο Physical Review Letters της 13ης Φεβρουαρίου 2015 (βλ. http://arxiv.org/pdf/1305.7270v2.pdf) ένας φυσικός του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ - και μάλιστα με πειραματικές αποδείξεις. 

Ας δούμε πώς προέκυψε αυτή η... αλχημεία.

   Κατασκοπεία με μικροκύματα

Εκείνο που όλοι έχουμε ακούσει για τον μυστηριώδη κόσμο των κβάντων είναι ότι μπορούμε μόνο να εικάσουμε την κατάστασή τους καθώς κάθε απόπειρα μέτρησής της τη μεταβάλλει: η ίδια η πράξη της μέτρησης αναγκάζει το σωματίδιο να καταρρεύσει σε μια οριστική κατάσταση - ποιος δεν έχει ακούσει για τη νεκροζώντανη γάτα του Σρέντινγκερ; 

Είναι σαν να έχει ο Σέρλοκ Χολμς εμπρός του το θύμα ενός εγκλήματος αλλά να μην μπορεί να το αγγίξει διότι το άγγιγμά του μπορεί να το μεταβάλει από ζωντανό  σε νεκρό και τούμπαλιν. 

Αρα είναι μάλλον απίθανο να εξιχνιάσει το έγκλημα και τον δράστη του.

    Αυτή η παραδοξότητα δεν είναι πλέον απόλυτα αληθής: από τη δεκαετία του 1980 ως σήμερα οι επιστήμονες έχουν σκαρφιστεί διάφορες διατάξεις που επιτρέπουν τη διάγνωση της κατάστασης των κβάντων χωρίς να την «ταράξουν». 

Για παράδειγμα, η διάταξη που χρησιμοποίησε στο πείραμά του ο εν λόγω φυσικός του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο Σεντ Λιούις, ο Κέιτερ Μαρτς (Kater Murch), είναι ένα «τεχνητό άτομο που μπορεί να ακτινογραφηθεί με μικροκύματα». 

Στην πράξη, είναι ένα κύκλωμα που σε κατάσταση υπεραγωγιμότητας (ψυχόμενο σχεδόν στο απόλυτο μηδέν) εμφανίζει «κβαντισμένα ενεργειακά πεδία», όπως ένα άτομο. 

Οι δύο πόλοι της διάταξης αντιστοιχούν ο ένας στο κατώτερο ενεργειακό πεδίο (κατάσταση γείωσης, όπου τα ηλεκτρόνια σφιχταγκαλιάζουν τον πυρήνα ενός ατόμου) και ο άλλος σε ένα πεδίο διέγερσης (όπου τα ηλεκτρόνια κινούνται χαλαρά, σε απόσταση από τον πυρήνα). Ανάμεσα στις δύο αυτές ενεργειακές καταστάσεις υπάρχουν πάμπολλες ενδιάμεσες, οι λεγόμενες «υπερθέσεις» (superpositions).

   Αν βάλεις αυτή τη διάταξη σε ένα κουτί και αφήσεις να διεισδύσει εντός του ένα φωτόνιο, η ενέργεια του φωτονίου θα συντονιστεί με κάποια από τα ενεργειακά πεδία των «φυλακισμένων» και θα τα διαταράξει. 

Αν όμως ρίξεις φωτόνιο με συχνότητα μικροκύματος, όπως κάνει ο Μαρτς, τότε το φωτόνιο διέρχεται από τη διάταξη χωρίς να συντονιστεί και εξέρχεται χωρίς να απορροφηθεί από τα κβάντα. 

Μετρώντας στην έξοδο την κυματοσυνάρτησή του, παίρνει κανείς την «ακτινογραφία» των ενεργειακών καταστάσεων που συνάντησε ως «αλλαγές φάσης» (μετατοπίσεις πλευρών και ακμών της κυματοσυνάρτησης του φωτονίου).

    Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουότσον!

Τρελές ανακαλύψεις: στον κόσμο των κβάντων ο χρόνος είναι συμμετρικός και… πιθανόν να συμβεί αυτό και στον δικό μας κόσμο!

Ο πιο απλός τρόπος για να κατανοήσει κανείς την ευαισθησία των κβάντων είναι να τα σκεφθεί σαν νόμισμα που στροβιλίζεται  συνεχώς στον αέρα: έχει όλη την ώρα και «κορόνα» και «γράμματα», αλλά η μόνη στιγμή που «κάθεται» σε ένα από τα δύο είναι όταν το σταματήσεις (το μετρήσεις). 

Και βέβαια η πιθανότητα «να έλθει κορόνα ή γράμματα» είναι 50-50.

Ο Μαρτς και η ερευνητική ομάδα του έπαιξαν ένα παιχνίδι πρόβλεψης κρατώντας κρυφή την εκάστοτε «ακτινογραφία» που έβγαζε το όποιο μικροκυματικό φωτόνιο έριχναν στο κουτί. Χρησιμοποιώντας την εξίσωση Born έβρισκαν κάθε φορά την ενεργειακή υπέρθεση που θα «ακτινογραφούνταν» με πιθανότητα πρόβλεψης ακριβώς 50-50. 

Αλλά τότε ο Μαρτς είχε την ιδέα να αντιστρέψει τις εξισώσεις πιθανολογώντας το... παρελθόν. «Μπορείς να υπολογίσεις προς τα πίσω» εξήγησε «αν χρησιμοποιήσεις κάτι που ονομάζεται μήτρα αποτελέσματος (effect matrix). 

Απλά παίρνεις όλες τις εξισώσεις και τις αναποδογυρίζεις. Εξακολουθούν να λειτουργούν και σου επιτρέπουν να ακολουθήσεις την τροχιά του φωτονίου προς τα πίσω».

    Το συγκλονιστικό που προέκυψε είναι ότι αυτή η «εκ των υστέρων πρόβλεψη» (retrodiction) ήταν κατά 90% ακριβής. 

Δηλαδή, όταν τελικά διάβαζαν την «ακτινογραφία» της μέτρησης, αυτή ταυτιζόταν με την «εκ των υστέρων πρόβλεψη» εννέα στις δέκα φορές. 

Αλλά το ακόμη πιο συγκλονιστικό ήταν το επόμενο συμπέρασμα: στον κβαντικό κόσμο ο χρόνος τρέχει τόσο προς τα εμπρός όσο και προς τα πίσω. 

Η μετρούμενη κβαντική κατάσταση εμπεριέχει πληροφορίες τόσο από το παρελθόν όσο και από το μέλλον της, πράγμα που αποδεικνύει ότι σε αυτόν τον «νανόκοσμο» των κβάντων ο χρόνος είναι συμμετρικός και το «βέλος του χρόνου»... δικέφαλο.

   Τρία ερωτήματα για τον «μεγάκοσμο»

Αν δεχθούμε ότι αυτά τα πειραματικά δεδομένα ισχύουν πέραν πάσης αμφιβολίας, ορθώνονται τουλάχιστον τρία νέα μεγάλα ερωτήματα: κατά πρώτον, ποια είναι πλέον η πραγματική σχέση αιτίου - αιτιατού, κατά δεύτερον γιατί η «συμμετρία του χρόνου» εκδηλώνεται μόνο στις κβαντικές διαστάσεις και, κατά τρίτον, υπάρχουν προϋποθέσεις υπό τις οποίες το φαινόμενο θα μπορούσε να κλιμακωθεί ώστε να ισχύσει και στον δικό μας «μεγάκοσμο»;

«Δεν είναι σαφές το γιατί στον πραγματικό κόσμο - τον κόσμο που αποτελείται από πολλά σωματίδια - ο χρόνος πηγαίνει μόνο προς τα εμπρός και η εντροπία πάντοτε αυξάνεται» δήλωσε ο Μαρτς, «αλλά πολλοί ερευνητές καταγίνονται με αυτό το πρόβλημα και περιμένω ότι σε λίγα χρόνια θα λυθεί». 

Προκειμένου να βρεθεί απάντηση στη σχέση αίτιο - αιτιατό, ο ίδιος σκέφτεται να δοκιμάσει ένα νέο πείραμα όπου η κβαντική διάταξη θα επαναλαμβάνεται με βρόγχους ανατροφοδότησης (κρίκοι αλυσίδας αιτίου - αιτιατού). 

Τρέχοντας το πείραμα μέσω των βρόγχων προς τα μπρος και προς τα πίσω ταυτόχρονα ελπίζει ότι θα βρει την απάντηση. 

Πότε; «Χρειάζεσαι 20-30 λεπτά της ώρας για να τρέξεις ένα τέτοιο πείραμα» λέει χαρακτηριστικά ο Μαρτς, «αρκετές εβδομάδες για την επεξεργασία όσων προκύπτουν και... έναν χρόνο για να ξύνεις το κεφάλι σου ζυγιάζοντας αν είσαι τρελός ή όχι».

Ως προς το δεύτερο και το τρίτο ερώτημα τα πράγματα δείχνουν να έχουν μια απλή απάντηση: η συμμετρία του χρόνου παρατηρήθηκε μόνο στα κβάντα διότι μόνο σε αυτόν τον κυματικό νανόκοσμο έχουμε την αστάθεια των ενεργειακών υπερθέσεων. 

Τελεία και παύλα, λοιπόν, ο χρόνος για μας δεν γυρίζει πίσω. Σωστά;

       Γυρίζει ο χρόνος πίσω και για εμάς;

«Οχι» απάντησαν προ δύο ετών τέσσερις ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βιέννης με δημοσίευσή τους στο New Journal of Physics (http://iopscience.iop.org/1367-2630/15/8/083004). 

Συγκεκριμένα οι Michele Sclafani, Thomas Juffmann, Christian Knobloch και Markus Arndt κατόρθωσαν να επιτύχουν «κβαντική συνεκτική διάδοση» φθαλοκυανίνης (phthalocyanine) μέσα από τους σκελετούς χλωροπλαστικών διατόμων (του θαλασσινού φύκους Amphipleura pellucida). 

Δηλαδή, πήραν κβαντική συμπεριφορά από... μοριακές δομές! 

Μήπως, λοιπόν, η κλιμάκωση είναι εφικτή;

Επειδή οι εκπλήξεις μάλλον τώρα μόλις άρχισαν, έχετε τον νου σας στα «προσεχώς»: ένας εντελώς αλλιώτικος φυσικός κόσμος μπορεί να μας προκύψει στον αιώνα τούτο. 

Στο μεταξύ, μην ακούσω κανέναν να λέει «ποιος ο λόγος να ζαλίζουμε τα παιδιά στο λύκειο με κβαντομηχανικές θεωρίες;».

science

Ex Machina: Τίμιο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας

του Λουκά Τσουκνίδα

http://www.in2life.gr/

Ο Άλεξ Γκάρλαντ, συγγραφέας και ο άνθρωπος πίσω από μερικά πολύ επιτυχημένα σενάρια, κάθεται για πρώτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη για να αποδώσει και οπτικοακουστικά μια δική του ιδέα.

Το “Ex Machina” είναι ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, καλογυρισμένο και καλοπαιγμένο, που ικανοποιεί τελικά, παρ’ ότι πατάει επάνω σε κλισέ και δεν διαθέτει ιδιαίτερες εκπλήξεις.

Η υπόθεση Ένας νεαρός προγραμματιστής επιλέγεται απ’ την εταιρεία στην οποία εργάζεται για να περάσει μια βδομάδα σε ένα απoμονωμένο ερευνητικό κέντρο μαζί με τον ιδρυτή της, που τυγχάνει να είναι και διάνοια της πληροφορικής.

Αναπάντεχα, ο νεαρός βρίσκει τον εαυτό του να παίρνει μέρος σε ένα τεστ προχωρημένης τεχνητής νοημοσύνης όπου το υποκείμενο είναι μια γοητευτική κοπέλα-ρομπότ ονόματι Άβα, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του...
Η κριτική

Προφανώς, ο Άλεξ Γκάρλαντ δεν ενδιαφέρεται καθόλου ν’ ανατρέψει τα στερεότυπα κι έτσι για ακόμη μια φορά ο άνδρας εμφανίζεται στο ρόλο του δημιουργού και του μέλους του σύμπαντος που καλείται να αναρωτηθεί και να δώσει απαντήσεις για τα μεγάλα μυστήριά του.

Το ανδροειδές είναι φυσικά μια γυναίκα, φτιαγμένη με ιδιαίτερο μεράκι, όσον αφορά τουλάχιστον το πιο εύκολο κομμάτι του εγχειρήματος, εκείνο της εξωτερικής εμφάνισης.

Ανάμεσα στον δημιουργό και το δημιούργημά του, τοποθετείται ένας δεύτερος άνδρας, άγουρος και ευάλωτος, επιφορτισμένος με την διαπίστωση της επιτυχίας του πρώτου στην κατασκευή και διαμόρφωση του πρότυπου “τεχνητού ανθρώπου”.

Το “Ex Machina” δεν είναι τόσο μια ταινία επιστημονικής φαντασίας όσο μια ταινία που χρησιμοποιεί την επιστημονική φαντασία ως φόντο. Ο Νέιθαν (η διάνοια της υπόθεσης) ζει μόνος του, απομονωμένος στον επίγειο παράδεισο που επέλεξε για να χτίσει το ερευνητικό του κέντρο με μοναδική παρέα τα δημιουργήματά του και συγκεκριμένα την Κυόκο, μια πανέμορφη ασιάτισα από λάτεξ και οπτικές ίνες που δε μιλάει καθόλου και λατρεύει το χορό και το σεξ.

Ο Κάλεμπ (ο επίλεκτος του αφεντικού) έρχεται προετοιμασμένος για μια εβδομάδα γεμάτη κώδικα και επιστημονικές προκλήσεις, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο συμπλεγματική, ανθρώπινη πλευρά του, εκείνη απ’ την οποία κρύβεται στην κανονική ζωή κι απ’ την οποία πιθανόν ήλπιζε να ξεφύγει και πάλι.

Το κλειδί στην πλοκή είναι το επικείμενο τεστ Τούρινγκ, η διαδικασία κατά την οποία ο ερευνητής προσπαθεί να εκτιμήσει κατά πόσο το κομπιούτερ που έχει απέναντί του ομοιάζει σε άνθρωπο.

Ο Κάλεμπ συναντά την Άβα, συζητά μαζί της κι ύστερα απαντά στις ερωτήσεις του Νέιθαν παίζοντας το ρόλο του ενδιάμεσου, αντικειμενικού κατά μία έννοια κριτή, αφού ο Νέιθαν είναι ο προγραμματιστής της.

Σιγά σιγά όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Κάλεμπ δεν κάνει το τεστ, αλλά είναι ο ίδιος το τεστ, το σκοινί σε μια ψυχολογική διελκυστίνδα μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος και ο καταλυτικός παράγοντας για τη διεκπεραίωση μιας μοιραίας επανάληψης της πιο παλιάς ιστορίας.

Για πρώτη του φορά στο ρόλο του σκηνοθέτη, ο Γκάρλαντ δεν τα πάει κι άσχημα. Με την τεράστια συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας και του μουσικοσυνθέτη του μας δίνει ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό θρίλερ που ακολουθεί πιστά πετυχημένες συνταγές χωρίς να πέφτει σε καταχρήσεις ή να κρύβει τα προφανή πίσω από φλύαρες σκηνές.

Εκμεταλλεύεται στο έπακρο τους δύο ραγδαία ανερχόμενους πρωταγωνιστές του, τον ψυχρό και χειριστικό Όσκαρ Άιζακ και τον αιώνιο ευαίσθητο έφηβο Ντόμναλ Γκλίζον, και δίνει αρκετό χώρο στην πανέμορφη Αλίσια Βικάντερ να λάμψει, παρά τον αυστηρά προκαθορισμένο ρόλο της ως σαγηνευτικό θηλυκό φτιαγμένο καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση μιας μίξης αφηγηματικών και σεξουαλικών στερεοτύπων.

Το “Ex Machina” είναι ένα τίμιο θρίλερ, προβλέψιμο αλλά αρκούντως απολαυστικό.

Βγαίνουν ακόμη: 

Το “οσκαρικό” δράμα “Still Alice”, η “Cinderella” του Κένεθ Μπράνα, το “Wild Card” με τον Τζέισον Στέιθαμ, το “Fils de Grece” του Διονύση Γρηγοράτου, το “Τετάρτη 04:45” του Αλέξη Αλεξίου και το ντοκιμαντέρ “Ο Ξένος στον Ξένο: Δημήτριος Γαλανός, Μπενάρες” του Γιάννη Τριτσιμπίδα.