Η ανακάλυψη που κλονίζει το κεντρικό δόγμα της βιολογίας

Σύμφωνα με το κεντρικό δόγμα της Βιολογίας η γενετική πληροφορία μεταγράφεται με ακρίβεια από το DNA στο RNA και στη συνέχεια μεταφράζεται σε πρωτεΐνες. 

Που σημαίνει ότι οι πληροφορίες που περιέχει το DNA αντιγράφονται σε μόρια RNA τα οποία με τη σειρά τους δίνουν εντολή για την παραγωγή πρωτεϊνών.

Η έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science Advances με τίτλο «Polθ reverse transcribes RNA and promotes RNA-templated DNA repair» , φαίνεται πως αμφισβητεί το δόγμα δείχνοντας ότι η πληροφορία μπορεί να κινείται και προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τα κύτταρα να αντιγράφουν τις πληροφορίες του RNA πίσω σε μόρια DNA. 

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που είχε παρατηρηθεί σε ιούς, όχι όμως και στα κύτταρα των ευκαρυωτικών οργανισμών όπως ο άνθρωπος.

Τα κύτταρα αντιγράφουν τα μόρια DNA ή RNA με ένζυμα που ονομάζονται πολυμεράσες. 

Τρεις τέτοιες πολυμεράσες αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν αντίγραφα του γενετικού υλικού μας όταν τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται, ενώ 11 άλλες πολυμεράσες ευθύνονται για άλλες λειτουργίες, όπως για παράδειγμα η επιδιόρθωση τυχόν βλαβών στην αλληλουχία του DNA.

Η νέα μελέτη αφορά την πολυμεράση θήτα, μια από τις πολυμεράσες του μηχανισμού γενετικής επιδιόρθωσης, η οποία όμως κάνει συχνά λάθη και εισάγει έτσι μεταλλάξεις στο ανθρώπινο γονιδίωμα. 

Ο Πόμεραντζ άρχισε να διερευνά το θέμα όταν παρατήρησε ότι η πολυμεράση θήτα είναι εξίσσου επιρρεπής σε λάθη με μια πολυμεράση του ιού HIV που ονομάζεται αντίστροφη μεταγραφάση. 

Ο HIV χρησιμοποιεί το RNA ως μόριο γενετικού υλικού. 

Η αντίστροφη μεταγραφάση του επιτρέπει να αντιγράφει (ή μεταγράφει) τα γονίδιά του σε μόρια DNA, τα οποία στη συνέχεια ενσωματώνονται στα ανθρώπινα χρωμοσώματα.  

Ένζυμα αντίστροφης μεταγραφάσης υπάρχουν σε πολλούς ακόμα ιούς με γενετικό υλικό RNA, υποτίθεται όμως ότι δεν υπάρχουν στα ζώα. 

Κι όμως, τα εργαστηριακά πειράματα έδειξαν ότι η πολυμεράση θήτα μπορεί να μεταγράφει το RNA σε DNA εξίσου καλά με την αντίστροφη μεταγραφάση του HIV. 

Οι επιδόσεις της στη μετατροπή του RNA σε DNA ήταν μάλιστα καλύτερες από ό,τι στην απλή επιδιόρθωση του DNA, η οποία υποτίθεται ότι είναι η βασική λειτουργία του ενζύμου.

«Η μελέτη μας υποδεικνύει ότι βασική λειτουργία της πολυμεράσης θήτα είναι να δρα ως αντίστροφη μεταγραφάση» λέει ο Richard Pomerantz , PhD, αναπληρωτής καθηγητής βιοχημείας και μοριακής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Thomas Jefferson. «Το γεγονός ότι μια ανθρώπινη πολυμεράση μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο και μάλιστα με υψηλή αποτελεσματικότητα εγείρει πολλά ερωτήματα» συνεχίζει ο ερευνητής. 

Όπως εικάζει, η λειτουργία αντίστροφης μεταγραφάσης δεν αποκλείεται να συνδέεται με την επιδιόρθωση του DNA, καθώς θα επέτρεπε στα κύτταρα να χρησιμοποιούν τα έτοιμα μόρια RNA ως «πρωτότυπο» με βάση το οποίο διορθώνουν τα ελαττωματικά μόρια DNA.

Τα ευρήματα θα μπορούσαν επίσης να έχουν σημασία και για την αντιμετώπιση του καρκίνου. 

Όπως λέει ο Πόμεραντζ, «στα καρκινικά κύτταρα, η πολυμεράση θήτα παράγεται σε υψηλά επίπεδα και ενισχύει την ανάπτυξη του καρκίνου και την εμφάνιση ανθεκτικότητας στα φάρμακα». 

Δεδομένου όμως ότι η ανακάλυψη έρχεται σε αντίθεση με την κρατούσα άποψη της Γενετικής, τα ευρήματα θα πρέπει να επιβεβαιωθούν με νέες μελέτες.»

πηγές: Βαγγέλης Πρατικάκης – Ένζυμο των ανθρώπινων κυττάρων δείχνει να καταρρίπτει το κεντρικό δόγμα της Βιολογίας και Central dogma of molecular biology – Discovery Shows Human Cells can Write RNA sequences into DNA

Πηγή: https://physicsgg.me

https://www.eef.gr/articles/nea-anakalypsi-klonizei-to-kentriko-dogma-tis-biologias?fbclid=IwAR01yWYi_RB-wQ4WJ8qJvMPpuIo5CnYfJYBLL020DQTruDvFKdoxRFHryYM

Πες το με ένα ποίημα - Μέσα στο όχημα βρίσκομαι και πηγαίνω προς τον άγνωστο προορισμό μου.

Η συντομία του ονείρου
Τρέχει μέσ΄ στα χαράματα το ελάφι
που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ
ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα.
Ιδού ὁ Τρέχων
έχει σφάξει το αρνί στις πηγές των υδάτων.
Θριαμβική νεφέλη όχημα παλαιό ιδού ὁ Τρέχων
και το σύρουν
άλογα τρυπημένα στα λάμποντα πλευρά.
Μέσα στο όχημα βρίσκομαι και πηγαίνω
προς τον άγνωστο προορισμό μου.

Νίκος Καρούζος 

Why Is the Sky Blue

...κοίτα και θυμήσου...

...κοίτα τον ουρανό...

...κοίτα βαθιά, πολύ βαθιά στον καθάριο σαν την θάλασσα αέρα...
...στο απεριόριστo, εκεί που καταλήγει η προσευχή...
...μίλα τώρα, μίλα στον καθαγιασμένο θόλο...
...τι ακούς;
Τι σου απαντά ο ουρανός;

Carl Sagan...και Contact...

Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά γλυκά: ένα υπέροχο ραβανί - μυρωδάτα αχλάδια με σοκολάτα

Αυτή την εποχή σε όλες τις λαϊκές βρίσκουμε πεντανόστιμα και ζουμερά αχλάδια, τα οποία είναι στην καλύτερή τους εποχή.

Με τα αχλάδια μπορούμε να ετοιμάσουμε υπέροχα μυρωδάτα επιδόρπια - ας ετοιμάσουμε μυρωδάτα αχλάδια με σοκολάτα

Θα χρειαστούμε:

6  αχλάδια

500gr. νερό

50gr μαύρη υγρή ζάχαρη

100gr. κουβερτούρα με περιεκτικότητα περίπου 55% μ ε 60% κακάο

1 ξυλάκι  κανέλα

20gr. βούτυρο αγελάδας

αμύγδαλα φιλέ

Και

- πλένουμε πολύ καλά τα αχλάδια χωρίς να κόψουμε το κοτσανάκι τους.

- τα βάζουμε όρθια σε μια κατσαρόλα και προσθέτουμε το νερό, περίπου τρεις κούπες,

την κανέλα και τη ζάχαρη. 

- τα βράζουμε για 20 λεπτά σε σιγανή φωτιά, από όταν αρχίσει ο βρασμός.

- μόλις βράσουν, τα στραγγίζουμε και τα βγάζουμε προσεκτικά από το σιρόπι και αραδιάζουμε σε μια πιατέλα

- ψιλοκόβουμε την κουβερτούρα και τη ρίχνουμε να λιώσει μέσα στο σιρόπι που βράζει, χωρίς να ξεχάσουμε να βγάλουμε πρώτα το ξυλάκι της κανέλας

- ανακατεύουμε καλά μέχρι να λιώσει και ρίχνουμε το βούτυρο, ανακατεύοντας ξανά για να λιώσει και αυτό, και περιχύνουμε τα αχλάδια μας

- ρίχνουμε από πάνω τα αμύγδαλα και απολαμβάνουμε!

Βόρεια Εύβοια: ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ trailer 1ο

photo - https://www.instagram.com/tsakalidis_k/?utm_source=ig_embed

τΟ σΧέΔιΟ
Μια ερευνητική ματιά στο παρελθόν και στο μέλλον

Τι είναι το σχέδιο;

Η απάντηση είναι διπλή. 

Αφενός, όταν λέμε Το Σχέδιο αναφερόμαστε στους απώτερους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους της παγκόσμιας ελίτ σχετικά με το μέλλον του πλανήτη μας και των πλασμάτων που ζουν πάνω σε αυτόν – ειδικότερα αυτών της Ανθρωπότητας. 

Σχέδιο που εξυφαίνεται μεθοδικά εδώ και δεκαετίες, και σταδιακά υλοποιείται παρά τη φαινομενική εναλλαγή πολιτικών και εξουσιών στη διακυβέρνηση των κρατών. 

Το σχέδιο αυτό, αν και κρυφό στις επιμέρους εκφάνσεις του, είναι φανερό και εν πολλοίς επισήμως κοινοποιημένο μέσα από τους διεθνούς φορείς που το υλοποιούν. 

Με απλά λόγια, πρόκειται για έναν σχεδιασμό που είναι φανερός, αλλά η γνώση του αποκρύπτεται από τους πολίτες καθώς δεν γίνεται καμία αναφορά του από τα μέσα που αναλαμβάνουν την ενημέρωσή τους.

Αφετέρου, Το Σχέδιο επί του παρόντος είναι αυτή η σελίδα που διαβάζετε, μία πύλη ενημέρωσης για όλα αυτά που τα ΜΜΕ δεν πρόκειται να αναδείξουν ή αναφέρουν μόνο επιλεκτικά. 

Σε αυτή την ιστοσελίδα θα παρουσιάζουμε ντοκουμέντα σχετικά με τους στόχους της παγκόσμιας Ελίτ αναφορικά με τις ζωές μας. 

Η γνώση αυτού του Σχεδίου ρίχνει φως σε πολλές ενδιάμεσες πολιτικές που ασκούνται, που μοιάζουν ακατανόητες, και τις συνδέει μεταξύ τους δίνοντας νόημα και συνάφεια. 

Έτσι, ο κόσμος και η παγκόσμια πολιτική σκηνή μετατρέπονται από ένα αχανές και χαοτικό τοπίο, σε ένα συνολικό ερμηνευτικό σχήμα. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται πιο προσιτό στον καθένα από μας, και να αίρεται το σκιώδες πέπλο που μας κάνει να νιώθουμε αδύναμοι και «μικροί» μπροστά σε όσα συμβαίνουν. 

Όπως ίσως γνωρίζουμε όλοι μας, η χειραγώγηση του ανθρώπινου ψυχισμού που επιτελείται από τους κυρίαρχους με επιστημονικούς τρόπους είναι ικανή να επηρεάσει τις αποφάσεις των ανθρώπων : ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί σε παραίτηση αλλά και να ηγηθεί της ανάκαμψης της κοινωνίας του, αναλόγως των πληροφοριών που του είναι διαθέσιμες και του πως νιώθει για όσα συμβαίνουν. Επιθυμούμε να συμβάλουμε στην σωστή πληροφόρηση, ενημέρωση, ώστε οι συνάνθρωποί μας να ενδυναμωθούν μέσω της γνώσης και , με την συνένωσή τους να αγωνιστούν για τον δικό τους σκοπό: την ευημερία της Ανθρωπότητας.

https://tosxedio.com/?p=313

    Το σχέδιο 1ο trailer
Μια πρώτη ματιά από το οδοιπορικό μας στην καμμένη Βόρεια Εύβοια.

Ντοκυμαντέρ για την Βόρεια Εύβοια

Όλη η Ελλάδα, και όχι μόνο, θρηνεί για τον χαμό της Βορείου Ευβοίας. 

Έναν χαμό ολοκληρωτικό, από άκρη ως άκρη, που και αν ακόμη δεν ήταν προδιαγεγραμμένος  αφέθηκε να συμβεί.

Εγκαινιάζουμε  την ερευνητική ιστοσελίδα, Το Σχέδιο, με ένα ντοκυμαντέρ, ή καλύτερα με ένα ντοκουμέντο για το πως και το γιατί χάθηκε όλος αυτός ο φυσικός πλούτος, γιατί εξαφανίστηκαν οι πόροι ενός κόσμου που επέλεξε να ζήσει απλά, σε αρμονία με τη φύση.

Αποφασίσαμε να καταγράψουμε τα γεγονότα απευθυνόμενοι σε αυτούς που τα έζησαν, τους ανθρώπους που τα έβαλαν με τις  φλόγες και έσωσαν τα χωριά τους.

 Αποφασίσαμε να καταγράψουμε και να μεταφέρουμε την αλήθεια αυτών των ανθρώπων και στους υπόλοιπους από μας, ώστε η μνήμη να διατηρηθεί πριν η προπαγάνδα υπερνικήσει. 

Με την κάμερα στο χέρι (κυριολεκτικά), ταξιδεύουμε στα γνώριμα μέρη της παιδικής μας ηλικίας και καταγράφουμε το πως οι αναμνήσεις μιας ζωής ντύθηκαν τα χρώματα του πένθους. Με σφίξιμο στην καρδιά, διαπιστώνουμε ότι κάποιοι έχουν αποφασίσει πως αυτή η ομορφιά, αυτός ο τρόπος ζωής, δεν πρέπει να αναβιώσει. 

Όμως, ο κόσμος της Βορείου Ευβοίας δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.

Είμαστε εδώ για να σας μεταφέρουμε τη φωνή του, τα συναισθήματα, την αγωνία του, την εμπειρία και τους φόβους του. 

Δεν θα αναλωθούμε σε μία προσπάθεια ανάδειξης της καλλιτεχνικής αξίας ενός ακόμη ντοκιμαντέρ, με ειδικευμένους εικονολήπτες, ηχολήπτες, υπεύθυνους επικοινωνίας κλπ, παρόλο που δεν υποτιμούμε καθόλου την αξία μιας τέτοιας δουλειάς. 

Απλώς, ο στόχος μας σήμερα είναι όσο γίνεται πιο γρήγορα πριν το πέπλο της λήθης σκεπάσει τα γιατί των ανθρώπων, να μεταφέρουμε αυτούσια και αυθεντικά τα γεγονότα σε ένα ζωντανό ντοκουμέντο...read more:https://tosxedio.com/?p=200

"Θα τα Πούμε Αργότερα"

της Νέλλης Ψαρρού

     Ενάμιση μόλις χρόνο μετά την κήρυξη από τον ΠΟΥ της πανδημίας του κορωνοϊού, και ήδη καλούμαστε να υπερασπιστούμε κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών, αυτονόητες διασφαλίσεις της αυτονομίας του ατόμου και της κοινωνίας ως συνόλου. Κόντρα στα φιλοκυβερνητικά αφηγήματα που θέλουν την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να αποτελούν «αντικοινωνική, εγωϊστική και ανεύθυνη συμπεριφορά», η σχέση των ατομικών δικαιωμάτων με την κοινωνική ευημερία είναι στενή, όπως αποτυπώνεται άλλωστε και στο ελληνικό Σύνταγμα, στο άρθρο 25 (1). Εντούτοις, «σήμερα» ξεπεράστηκε και το τελευταίο οχυρό όσον αφορά την επέλαση της αυθαιρεσίας της εξουσίας πάνω στα άτομα και στις κοινωνίες. Και δεν αναφέρομαι στον υποχρεωτικό εμβολιασμό των υγειονομικών, αλλά σε κάτι ακόμη σοβαρότερο: στην υποχρεωτική διασωλήνωση ασθενούς σε νοσοκομείο, παρά τη ρητή της άρνηση, και μάλιστα με εισαγγελική εντολή. Όπως έγινε γνωστό, στα τέλη Αυγούστου ιατροί του Ευαγγελισμού, προσκρούοντας στις επανειλημμένες αρνήσεις ασθενούς να διασωληνωθεί, αντί να σεβαστούν την άποψή της ως όφειλαν σύμφωνα με τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας, ζήτησαν και πέτυχαν εισαγγελική εντολή για να προβούν στη διασωλήνωση ενάντια στη θέληση της ασθενούς. Μάλιστα, όπως αποκαλύπτεται, πρόκειται για πρακτική που χρησιμοποιούνταν συχνά, εν μέσω κορονοιού (https://www.iatropedia.gr/…/thanatos-54chronis…/146603/).

     Πρόκειται για την υποχρεωτική θεραπεία ασθενούς – κάτι που ξεπερνά σκόμη και τα επιχειρήματα περί «κοινωνικής προστασίας» που χρησιμοποιούνται για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Πρόκειται δηλαδή για την επέμβαση των Αρχών στο σώμα του πολίτη και την ανάληψη της ευθύνης για την υγεία του από το Κράτος αντί για το ίδιο το άτομο. Αυτό συνιστά ακραία υπέρβαση, αφού το Κράτος και οι ιατροί μπορούν να αποφασίσουν για το σώμα του ασθενή ενάντια στη θέλησή του. Τέτοιες παρεμβάσεις μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα μπορούν να εφαρμοστούν.

     Το περιστατικό αποτελεί ρήξη στο υπάρχον νομικό και πολιτικό σύστημα, και σηματοδοτεί το ουσιαστικό πέρασμα της κοινωνίας μας από την, έστω και κατ’ επίφασην, ευνομούμενη πολιτεία στον αυταρχικό κρατικό πατερναλισμό – εγγενές στοιχείο κάθε φασιστικής διακυβέρνησης.

     Το σοβαρό αυτό περιστατικό όχι μόνο δεν έχει τύχει της προσοχής που του αρμόζει, αλλά έχει διαστρεβλωθεί στον βαθμό που αρμόζει σε μία τέτοια υπέρβαση. Έτσι, οι πανομοιότυποι τίτλοι των ειδήσεων αναφέρονται σε «αρνήτρια ανεμβολίαστη» που αρνήθηκε να διασωληνωθεί και πέθανε, συκοφαντώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη νεκρή πλέον γυναίκα και στιγματίζοντας το γεγονός ότι ήταν ανεμβολίαστη. Μάλιστα, εισαγγελική έρευνα διατάχτηκε για να εξακριβωθεί ποιοι την ώθησαν στην άρνηση αυτή, ώστε να διωχθούν για κακούργημα. Είναι προφανές ότι ο σύζυγός της μπορεί να κινηθεί δικαστικά εναντίον τόσο των ιατρών όσο και του εισαγγελέα, αλλά πλέον η σύμπλευση των δικαστών και εισαγγελέων με τις κυρίαρχες πολιτικές εντολές μπορεί ίσως να ερμηνευτεί μόνο μέσω του νέου υπουργού μας Υγείας και ό,τι η εικόνα του αντιπροσωπεύει.

     Τέλος, να σημειωθεί πως, όλα τα δημοσιεύματα (2) αναφέρουν πως η διαδικασία ακολούθησε όσα ορίζει ο νόμος! Με αυτό αναφέρονται στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που ψηφίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2020 (κυρώθηκε αργότερα με νόμο) και στην οποία αναφέρονται όλα τα μέτρα που έχουν σταδιακά επιβληθεί στη χώρα μας, από καραντίνες, έκτακτες αναθέσεις αγοράς υλικού, περιρισμοί, αναστολή λειτουργίας σχολείων και καταστημάτων, περιορισμοί στις μετακινήσεις, αλλά ακόμη και αυτή η επιβολή θεραπείας ενάντια στη θέληση του ασθενούς. Φυσικά, αυτή η ΠΝΠ είναι παράνομη, καθώς αντικρούει στον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας αλλά και στη Σύμβαση Οβιέδο, που έχει κυρωθεί στην Ελλάδα και έχει υπερνομοθετική ισχύ. Ενδιαφέρον όμως προκαλεί η ψήφισή της στις 25/2/2020, 16 μέρες πριν κυρηχθεί η πανδημία από τον ΠΟΥ, και μία μέρα πριν καν εμφανιστεί θετικός φορέας στην Ελλάδα! Μια κυβέρνηση που διατυμπάνιζε πως δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον νέο ιό, είναι αξιοσημείωτο πως γνώριζε όλα τα μέτρα που θα χρειαζόταν να λάβει για το επόμενο διάστημα – μέτρα ενάντια σε κάθε γνωστή ιατρική εμπειρία. 

Ενάμιση χρόνο μετά την «είσοδο» του ιού στη ζωή μας, τα έκτακτα μέτρα είναι πια η κανονικότητα. Μόνο που πάνω σε αυτήν χτίζονται τα νέα μέτρα. Είναι σαν σκάλα: το κάθε βήμα στηρίζεται στο προηγούμενο και δικαιολογεί το επόμενο. Μια σκάλα που δεν έχει τέλος.
Ο χρόνος κυλά εις βάρος μας
 Η διολισθηση αυτή προς τον ολοκληρωτισμό και την καθυπόταξη του ατόμου και της κοινωνίας στο κράτος είναι ανησυχητική. Και ο χρόνος κυλά εις βάρος μας, αφού εγκαθιστά τη συνήθεια, την αποδοχή. Δείτε για πότε πότε πέρασαν 11 χρόνια σκληρής λιτότητας, υποτέλειας και ξεπουλήματος – υποδομών, περιουσίας και κεκτημένων. Πλέον, η μνημονιακή κατάσταση είναι η φυσιολογική κατάσταση.
     Ενάμιση χρόνο μετά την «είσοδο» του ιού στη ζωή μας, τα έκτακτα μέτρα είναι πια η κανονικότητα. Μόνο που πάνω σε αυτήν χτίζονται τα νέα μέτρα. Είναι σαν σκάλα: το κάθε βήμα στηρίζεται στο προηγούμενο και δικαιολογεί το επόμενο. Μια σκάλα που δεν έχει τέλος. Αυτό που σήμερα φαντάζει αδιανόητο, αύριο θα είναι η νέα Νόρμα αν το αφήσουμε να σταθεί ανάμεσά μας και δεν το απορρίψουμε δυναμικά, στην πράξη. Δείτε: πριν 10 μήνες εισήχθησαν τα νέα εμβόλια, κατά παράβαση κάθε χρονοδιαγράμματος ασφαλείας και αποτελεσματικότητας, με έκτακτη άδεια, και σήμερα η κυρίαρχη συζήτηση αφορά την επιτακτικότητα του εμβολιασμού των παιδιών. Ενάντια σε κάθε παραδοχή των ίδιων των επιστημόνων ως σήμερα που έλεγαν πως κανένα νέο σκεύασμα δεν δίνεται σε εγκύους και παιδιά.

     Η νέα κανονικότητα λοιπόν ήδη προσπαθεί να εγκατασταθεί. Μόνο που πολλοί βλέπουν μόνο τα σημερινά σκαλοπάτια. Στο βάθος όμως του ορίζοντα προμηνύεται μία πραγματικότητα ιδιαίτερα φρικαλέα. Ή μήπως νομίζει κανείς πως αυτοί που προσπαθούν να την επιβάλλουν έχουν οποιοδήποτε μέτρο, οποιοδήποτε σταματημό; Δεν πρόκειται για κερδοσκόπους καπιταλιστές, αλλά για ψυχοπαθείς σαδιστές. Αν τους αφήσουμε, η ιστορία έχει ήδη δείξει ως που μπορούν να φτάσουν – ή μάλλον, δεν έδειξε ακριβώς, διότι το όραμά τους δεν υλοποιήθηκε αφού οι λαοί αντιστάθηκαν τελικώς και τους σταμάτησαν. Στη Γερμανία το 1935 εισήχθη ο νόμος που υποβίβαζε τους Εβραίους σε υπάνθρωπους: 7 χρόνια μετά τους εξόντωναν μέσω καταναγκαστικής εργασίας, ιατρικών πειραμάτων, χημικών αερίων, μαζί με μη Εβραίους Γερμανούς και άλλες εθνικότητες. Το γνωστό μας Ολοκαύτωμα δεν ήταν στο τέλος της σκάλας, αλλά ένα ενδιάμεσο σκαλί του σχεδίου, που δεν υλοποιήθηκε. Ενός σχεδίου που ακολούθησε νέα πορεία νομιμοποίησης…

Ο φόβος μην μιλήσει κανείς σήμερα και χάσει τη δουλειά του μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό φόβο μην χάσει τη ζωή του. [Και, ποια δουλειά; Αφου κανείς δεν επιτελεί το έργο που του ανατέθηκε: σε μια υποκριτική κοινωνία σαν τη δική μας, οι εκπαιδευτικοί δεν μορφώνουν τα παιδιά, οι δικαστές δεν απονέμουν δικαιοσύνη, η αστυνομία δεν κυνηγά το έγκλημα, αλλά όλοι υπηρετούν την εξουσία με τη δικαιολογία ότι «εντολές εκτελούσα», μια δικαιολογία που έλεγαν και οι ιατροί στη Γερμανία του μεσοπολέμου]. Ο φόβος να μην χάσεις τη δουλειά σου θα υλοποιηθεί μόνο αν δεν αντισταθείς σήμερα. Αλλιώς, τα διλήμματα μπορεί να γίνουν πιο δυσβάσταχτα: «εμβολίασε τα παιδιά σου αλλιώς θα στα πάρουμε».

     Μια αναλογία

Στην Ελλάδα, αυτοί που κυβερνούν σήμερα είναι απόγονοι αυτών που εκκόλαψαν τον εμφύλιο το 1944 κατ’ εντολή των Άγγλων, είναι αυτοί που κατέδωσαν συμπατριώτες τους στους Γερμανούς «φίλους» τους, που βασάνισαν όσους αντιστάθηκαν. Και μάλιστα, τα έκαναν αυτά στο όνομα της πατρίδας.

Απορεί (;) άραγε κανείς γιατί ο Πλεύρης, που μιλούσε πριν χρόνια ενάντια στα εμβόλια (το σημερινό παιχνίδι έχει ξανά επιχειρηθεί, τότε χωρίς αποτέλεσμα), είναι σήμερα ο υπουργός που θα στηρίξει την επιβολή στο σώμα των ανθρώπων κάθε ιατρικής πράξης; Μα, όλοι αυτοί δεν έχουν ιδέες, αξίες, ιδεολογία. Την ιδεολογία την προβάλλουν για να σπέρνουν τον διχασμό και να ελκύουν τους ιδεολόγους – με τη βοήθεια πάντα των πρόθυμων συνεργατών τους στην αυτοαποκαλούμενη «Αριστερά». Όπως και τότε: ο λαός νίκησε τους Γερμανούς, και το Κόμμα ανέλαβε να τους αποτελειώσει. Πώς τα κατάφερε; Επικαλέστηκε τάχαμου μια ιδεολογία, για να υπακούσουν οι αγνοί ιδεολόγοι. Ονόμασαν «εθνικόφρονες» αυτοί που δεν έχουν πατρίδα, ιερά και όσια, αλλά δεν το κάνουν τυχαία. Το κάνουν για να προσελκύσουν και να παραπλανήσουν, επειδή οι άνθρωποι πηγαία αγαπούν τον τόπο τους, και, κυρίως, για να απαξιώσουν τις πατρίδες του κόσμου. Διότι το αφήγημα λέει πως, αν οι «εθνικόφρονες» τόσο απροκάλυπτα ξεπούλησαν τον τόπο, την Ελευθερία, τη ζωή των ανθρώπων, τότε είναι κακό να είσαι εθνικόφρων, είναι κακό πράγμα η ίδια η πατρίδα. Είναι γεγονός: αυτοί που τότε έστησαν τα σύγχρονα κράτη δίνοντας έμφαση στα έθνη τότε που τα χρειάζονταν (18ος αιώνας), σήμερα που τους είναι εμπόδιο ενάντια στην πλανητική ισοπέδωση πρέπει να τα απαξιώσουν στη συνείδηση όλων – ειδικά όσων αγωνίζονται.

     Οι «Αριστεροί», τότε και τώρα, έγιναν οι πρώτοι και καλύτεροι προπαγανδιστές αυτού του αφηγήματος. Μα, και όταν βρέθηκαν στην εξουσία, ομοίως ξεπούλησαν και πρόδωσαν κάθε ιδεολογία και ιδανικό. Κράτησαν μόνο για τον εαυτό τους τον τίτλο: «Αριστεροί». Σαν τον Γυμνό Βασιλιά.

     Οι νικητές του πολέμου τότε, ενάντια στον ναζισμό, ήταν οι χρηματοδότες του. Κι έτσι, επέβαλλαν το αφήγημα που τους εξυπηρετούσε. Ότι οι λαοί, εξαιτίας του εθνικισμού τους, αλληλοσφάχτηκαν, δηλαδή ότι τα έθνη εναντιώθηκαν το ένα στο άλλο λόγω του μίσους που γεννά η αγάπη προς την πατρίδα και η ίδια η ύπαρξη των εθνών. Εμείς όμως ξέρουμε καλά πως οι λαοί υπερασπίστηκαν τις πατρίδες μαζί με την Ελευθερία τους και τη Δημοκρατία τους, και μετά κυνηγήθηκαν από αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Φασίστες. Αυτοί λοιπόν, οι συνεργάτες του Φασισμού, κράτησαν για τον εαυτό τους τον τίτλο «εθνικόφρων» και καταδίωξαν όσους αντιστάθηκαν και ελευθέρωσαν τη χώρα ως «προδότες», ως «ανθέλληνες» και «ληστοσυμμορίτες». Έτσι και πρόσφατα, οι «εθνικιστές» της Χρυσής Αυγής, που υπηρέτησαν την Τρόικα και εκτελούσαν εντολές της Νέας Δημοκρατίας, προέβαλλαν τάχα το έθνος, κατ’ εντολή, για να προσελκύσουν και να χειραγωγήσουν μέρος του κόσμου που αντιδρούσε. Αυτοί, οι ίδιοι μάλιστα, έρχονται σήμερα πάλι να καπηλευτούν τη διαμαρτυρία του κόσμου ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ, και η «Αριστερά» χαιρέκακα ταυτίζει τους μεν με τους δε. Διότι η ιστορία δυστυχώς επαναλλαμβάνεται. Διότι οι άπληστες εξουσίες εκμεταλλεύονται τους φόβους και τις ανθρώπινες αδυναμίες προκειμένου να κυριαρχήσουν. Είναι γεγονός: αυτή η προπαγάνδα για να πετύχει έπρεπε να εκτοξεύεται από όλες τις μεριές – «Δεξιά» και «Αριστερά». Κι έτσι, συντάκτες και αρθρογράφοι που τάχθηκαν στον αγώνα ενάντια στη Χρυσή Αυγή, ταυτίζουν τους συνεργάτες των φασιστών με τον κόσμο που διαμαρτύρεται, «ξεχνώντας» επιλεκτικά αυτά που οι ίδιοι έγραφαν και υποστήριξαν και ενόρκως: ότι δηλαδή αυτοί, οι δήθεν «εθνικιστές», δεν είναι παρά το παρακράτος που λειτουργούσε κατ’ εντολή της εξουσίας. Η συνεργασία είναι απόλυτη και σε όλα τα επίπεδα.

Ξέρουμε τι κοινωνία οραματίζονται οι εχθροί του Ανθρώπου. Ή την σταματάμε τώρα, ή θα υποστούμε βαριές συνέπειες. Η ακεραιότητα της ίδιας της ανθρωπότητας διακυβεύεται τώρα

     Το τώρα 

Έτσι και σήμερα, η επίσημη «Αριστερά», αυτή της διαχείρισης και της εξουσίας, έχει συμπράξει με την ακροδεξιά κυβέρνηση των νοσταλγών της Χούντας και των απογόνων των δοσίλογων, ταυτιζόμενη με το κυρίαρχο αφήγημα για τον «καθολικό εμβολιασμό» όλων των ανθρώπων, ενάντια σε κάθε παραδεδεγμένη επιστημονική εμπειρία για τη διαχείριση των εμβολιασμών (π.χ ότι δεν εμβολιάζεις μαζικά την ώρα που υπάρχει επιδημικό κύμα). Οι οπαδοί της σε μεγάλο βαθμό ακολουθούν, καθώς αδυνατούν να διαμορφώσουν ατομική θέση ενάντια στη συλλογικότητα που τους δίνει νόημα και ύπαρξη. Και ο φασισμός προελαύνει ξανά στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες της υψηλής μόρφωσης και εξειδίκευσης…
     Το καλοκαίρι του 2015, όταν μες το κατακαλόκαιρο έγινε και δημοψήφισμα και η άμεση προδοσία του από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, πολλοί είπαν: «Θα λογαριαστούμε από Σεπτέμβρη». Ακόμη να λογαριαστούμε. Διότι το σύστημα ξέρει πως να μεταθέτει τεχνηέντως τις κρίσεις για μετά – μέσω εκλογών, νέων κρίσεων, ανασχηματισμών κ.ο.κ. Στην αρχή της κρίσης του κορωνοϊού, οι γιατροί που εξοντώνονταν από την κούραση στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία, είπαν: «θα λογαριαστούμε μετά». Και σήμερα καλούνται να εμβολιαστούν ή να απολυθούν (και μάλιστα χωρίς δικαίωμα επιδόματος ανεργίας [3]). Κι έτσι θα γίνεται εσαεί: όταν περιμένεις να λογαριαστείς μετά, ο χρόνος θα κυλά υπέρ των εξουσιαστών και των φασιστών.
Τώρα όμως δεν υπάρχει μετά. Διότι φτάσαμε ήδη στο «Εδώ». Στο «εδώ» του φασισμού, του «αποφασίζει το κράτος για τη θεραπεία μου, μου επιβάλλει το καλό μου που το γνωρίζει καλύτερα από μένα». Η οργανική κοινωνία που οραματίζεται πάντα ο φασισμός έφτασε. Η επίθεσή του ενάντια στα ατομικά δικαιώματα και στην αυτοδιάθεση του κάθε ανθρώπου είναι απλώς μία επίθεση στην ίδια την κοινωνία, διότι η κοινωνία που δεν προασπίζεται τα μέρη που την αποτελούν και τους συμφωνημένους κανόνες που τη διέπουν, υποθάλπει τα θεμέλιά της. Ή στήνουμε τα τείχη μας ΤΩΡΑ, ή θα δικαιωθούμε σε κάποια στημένα δικαστήρια μετά από πολλά χρόνια, όταν και πάλι θα διωχθούν κάποιοι αποδιωπομπαίοι τράγοι του συστήματος (π.χ. δίκη Νυρεμβέργης, δίκη Χρυσής Αυγής) για να ξεθυμάνει η κατάσταση, ενώ στο μεταξύ εμείς και τα παιδιά μας θα ποδοπατηθούμε στο όνομα του «κοινωνικού καλού» και της «αλληλεγγύης», που θα αποδεικνύεται μέσω του πιστοποιητικού της άλωσης της αυτοδιάθεσης του σώματος και της ψυχής μας.
Ξέρουμε τι κοινωνία οραματίζονται οι εχθροί του Ανθρώπου. Ή την σταματάμε τώρα, ή θα υποστούμε βαριές συνέπειες. Η ακεραιότητα της ίδιας της ανθρωπότητας διακυβεύεται τώρα.

το άρθρο στην ιστοσελίδα της νέλλης ψαρρού:nellypsarrou.com

Παραπομπές

• Βλ. http://nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=527&Itemid=63
• iatronet.gr
• http://nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=527&Itemid=63

"Τέσσερα ζώα σε ένα"

 

"Ακούς τον ήχο των σαλπίγγων;"
Ναι- ο βασιλιά φτάνει!
Κοίτα!
Ο λαός είναι κατάπληκτος από θαυμασμό και σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό με ευλάβεια!Έρχεται!
Φτάνει!
Νάτος!
"Ποιος; Που; Ο βασιλιάς; Δεν τον βλέπω-δεν τον ξεχωρίζω"
Τότε θα είσαι τυφλός
"Μπορεί όμως δε βλέπω παρά ένα συγκεχυμένο όχλο από ηλίθιους και παλαβούς που πέφτουν μπρούμητα μπρος σε μια γιγάντια καμηλοπάρδαλη και τσακίζονται ποιος να πρωτοφιλήσει τις οπλές του ζώου.
Κοίτα!
Το ζώο, και πολύ καλά κάνει, αναποδογύρισε με μια κλωτσιά έναν ανθρωπάκο- και άλλον έναν- και άλλον έναν- και άλλον.
Δεν μπορώ στ΄ αλήθεια, να μη θαυμάσω αυτό το ζώο για τον εξαιρετικό τρόπο που χρησιμοποιεί τα πόδια του"
Ανθρωπάκια μα την αλήθεια!

"Τέσσερα ζώα σε ένα" Edgar Allan Poe

Μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Συστημική κατάρρευση και προσομοίωση πανδημίας

edromos.gr

Ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση του Ιού, κάποιοι ενδέχεται να έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται γιατί οι συνήθως αδίστακτες άρχουσες ελίτ αποφάσισαν να παγώσουν  την παγκόσμια μηχανή παραγωγής κέρδους με αφορμή την εμφάνιση ενός παθογόνου που χτυπάει σχεδόν αποκλειστικά τις μη παραγωγικές ηλικίες (άνω των 80 ετών). 
Γιατί όλος αυτός ο ανθρωπιστικός ζήλος; Cui bono? (Ποιος ωφελείται;) 
Μόνο όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τις θαυμαστές περιπέτειες του Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού (GloboCap) μπορούν να βαυκαλιστούν πιστεύοντας πως το σύστημα επέλεξε να κατεβάσει ρολά από συμπόνια. 
Ας είμαστε σαφείς από την αρχή: τα μεγάλα αρπακτικά του πετρελαίου, των όπλων και των εμβολίων δεν θα μπορούσαν να νοιάζονται λιγότερο για την ανθρωπότητα.

Ακολουθήστε το χρήμα
Στην προ Κορονοϊού εποχή, η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν στα πρόθυρα μιας ακόμα κολοσσιαίας κατάρρευσης. 
Ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό της διαρκώς αυξανόμενης πίεσης:
Ιούνιος 2019:  Στην Ετήσια Οικονομική Έκθεσή της η ΒΙS (Bank of International Settlements —Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) με έδρα την Ελβετία, η «Κεντρική Τράπεζα όλων των Κεντρικών Τραπεζών», κρούει τον παγκόσμιο κώδωνα του κινδύνου. 
Το έγγραφο επισημαίνει «υπερθέρμανση […] στην αγορά μοχλευμένων δανείων (leveraged loan market), όπου «η πιστοληπτική ικανότητα επιδεινώνεται» και «τα εγγυημένα δανειακά ομόλογα εκτοξεύονται» (CLOs) — θυμίζοντας την απότομη αύξηση των εγγυημένων δανειακών υποχρεώσεων (CDOs) που ενίσχυσε την κρίση των δανείων χαμηλής εξασφάλισης) [το 2008]. 
Με απλά λόγια, η χρηματοπιστωτική βιομηχανία τρέφεται για ακόμη μια φορά με σκουπίδια.
9 Αυγούστου 2019:  Η BIS εκδίδει ένα έγγραφο εργασίας ζητώντας τη λήψη «μη συμβατικών μέτρων νομισματικής πολιτικής» με σκοπό την «προστασία της πραγματικής οικονομίας από την περαιτέρω επιδείνωση των χρηματοπιστωτικών συνθηκών». 
Το έγγραφο επισημαίνει πως «προσφέροντας άμεση πίστωση στην οικονομία», κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, ο δανεισμός από την κεντρική τράπεζα «μπορεί να υποκαταστήσει τις εμπορικές τράπεζες στην χορήγηση δανείων στις εταιρείες».
15 Αυγούστου 2019:  Η Blackrock Inc, το ισχυρότερο επενδυτικό ταμείο (διαχειρίζεται γύρω στα 7 τρις δολάρια μετοχών και ομολόγων) εκδίδει μια λευκή βίβλο με τίτλο Αντιμετωπίζοντας την επόμενη ύφεση. 
Ουσιαστικά, το έγγραφο δίνει εντολή στη Fed (Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα) να εγχύσει απευθείας ρευστότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα για να αποτραπεί «μια δραματική ύφεση». Ξανά, το μήνυμα είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο: «Μια άνευ προηγουμένου αντίδραση καθίσταται απαραίτητη, όταν τα όρια της νομισματικής πολιτικής εξαντλούνται και η δημοσιονομική πολιτική από μόνη της δεν επαρκεί. Η αντίδραση αυτή πολύ πιθανό να περιλαμβάνει την επιλογή του «απ’ ευθείας»« (going direct): «την εύρεση τρόπων διοχέτευσης χρήματος στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα απ’ ευθείας από την κεντρική τράπεζα», αποτρέποντας ταυτόχρονα φαινόμενα υπερπληθωρισμού. Παραδείγματα αποτελούν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης τη δεκαετία του 1920, και πιο πρόσφατα η Αργεντινή και η Ζιμπάμπουε».

22-24 Αυγούστου 2019:  Οι κεντρικοί τραπεζίτες του G7 συναντιούνται στο Jackson Hole, του Wyoming, για να συζητήσουν του έγγραφο της Black Rock όπως και άλλα επείγοντα μέτρα που αφορούν την αποτροπή της επικείμενης κατάρρευσης. 
Σύμφωνα με την προφητική δήλωση του James Bullard, Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Πολιτείας του St Louis: «Πρέπει απλώς να πάψουμε να νομίζουμε πως την επόμενη χρονιά τα πράγματα θα είναι φυσιολογικά.»
15-16 Σεπτεμβρίου 2019: Η ύφεση εγκαινιάζεται επίσημα με το αιφνίδιο άλμα των  επιτοκίων στην αγορά των ρέπος (από 2% στο 10.5%) . 
Τo Repo (ρέπος), συντομογραφία του του «repurchase agreement» (συμφωνία επαναγοράς), είναι ένα συμβόλαιο με το οποίο τα επενδυτικά κεφάλαια δανείζονται χρήματα με εγγύηση περιουσιακά στοιχεία (συνήθως κρατικά ομόλογα). 
Τη στιγμή της συναλλαγής, οι χρηματοπιστωτικοί παράγοντες (οι τράπεζες) επιχειρούν να επαναγοράσουν τα περιουσιακά στοιχεία σε υψηλότερη τιμή, συνήθως εν μία νυκτί. 
Με λίγα λόγια, τα repos είναι βραχυχρόνια εγγυημένα δάνεια. 
Είναι η κύρια πηγή χρηματοδότησης των traders (παίκτες του χρηματιστηρίου) στις περισσότερες αγορές, ειδικά στο παράλληλο σύμπαν των Παραγώγων. 
Η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά των repos μπορεί να προκαλέσει καταστροφικά φαινόμενα ντόμινο σε όλους τους τομείς του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
17 Σεπτεμβρίου 2019: Η Fed ξεκινά το νομισματικό πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, διοχετεύοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια την εβδομάδα στη Wall Street, εκτελώντας πρακτικά το σχέδιο «απευθείας» της Black Rock. (Όπως αναμενόταν, τον Μάρτιο του 2020, η Fed θα προσλάβει την BlackRock για τη διαχείριση του πακέτου διάσωσης απέναντι στην «κρίση του Covid 19».
19 Σεπτεμβρίου 2019: Ο Donald Trump υπογράφει το Εκτελεστικό Διάταγμα 13887, ιδρύοντας την National Influenza Vaccine Task Force (Εθνική Ομάδα Δράσης για ένα Εμβόλιο Γρίπης), στόχος της οποίας είναι να αναπτύξει ένα «Πενταετές εθνικό σχέδιο για την προώθηση της χρήσης πιο ευέλικτων και διευρυνόμενων τεχνολογιών κατασκευής εμβολίων και για την επιτάχυνση της ανάπτυξης εμβολίων που προστατεύουν από πολλούς ή από όλους τους ιούς της γρίπης». 
Αυτό για να αντιμετωπιστεί «μια πανδημία γρίπης», η οποία, σε αντίθεση με την εποχική γρίπη, […] έχει τη δυνατότητα να εξαπλωθεί ραγδαία στην υφήλιο, να μολύνει περισσότερους ανθρώπους, και να προκαλέσει υψηλά ποσοστά παθήσεων και θανάτων σε πληθυσμούς που στερούνται προηγούμενης ανοσίας». 
Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να μαντέψει κανείς ότι η πανδημία ήταν προ των πυλών, ενώ στην Ευρώπη οι προετοιμασίες βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη (δες εδώ κι εδώ).
18 Οκτωβρίου 2019:  Στη Νέα Υόρκη, διεξάγεται το Event 201, μια στρατηγική άσκηση προσομοίωσης ζωονοσογόνου πανδημίας συντονισμένη από το Κέντρο Βιοασφάλειας του Πανεπιστημίου John Hopkins  και το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates.
21-24 Ιανουαρίου: Το ετήσιο συνέδριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) λαμβάνει χώρα στο Νταβός της Ελβετίας με αντικείμενο συζήτησης τόσο την οικονομία όσο και τους εμβολιασμούς.
23 Ιανουαρίου 2020: Η Κίνα επιβάλλει λοκντάουν στη Wuhan και σε άλλες πόλεις της επαρχίας της Hubei.
11 Μαρτίου 2020: Ο Γενικός Διευθυντής του WHO (ΠΟΥ) κηρύσσει πανδημία της νόσου του κορονοϊού. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Το να ενώσει κανείς τις τελείες είναι αρκετά εύκολο. 
Αν το επιχειρήσουμε, θα διακρίνουμε ένα αρκετά σαφές αφηγηματικό περίγραμμα να αναδύεται, μια στοιχειώδης σύνοψη του οποίου θα ήταν η ακόλουθη: τα λοκντάουν και η παγκόσμια αναστολή των οικονομικών συναλλαγών είχαν ως σκοπό να 1) επιτρέψουν στη Fed να διοχετεύσει φρεσκοτυπωμένο χρήμα στις προβληματικές χρηματαγορές αποτρέποντας παράλληλα το φαινόμενο του υπερπληθωρισμού και 2) να εισαγάγουν τα προγράμματα μαζικού εμβολιασμού και τα υγειονομικά διαβατήρια ως πυλώνες ενός νέο-φεουδαρχικού καθεστώτος καπιταλιστικής συσσώρευσης. 
Όπως θα δούμε, οι δύο στόχοι έσονται εις σάρκαν μία.
Το 2019 η παγκόσμια οικονομία μαστιζόταν από την ίδια ασθένεια που το 2008 είχε προκαλέσει πιστωτική ασφυξία. 
Ασφυκτιούσε υπό το βάρος ενός μη βιώσιμου χρέους. 
Πολλές δημόσιες επιχειρήσεις δεν μπορούσαν να παράξουν αρκετό κέρδος για την αποπληρωμή των τόκων των χρεών τους οπότε για να επιβιώσουν έπαιρναν νέα δάνεια. 
Εταιρείες «ζόμπι» (με μακροχρόνιες απώλειες, μειούμενο τζίρο, συμπιεσμένα περιθώρια κέρδους, περιορισμένη ρευστότητα, και υπερβολικά μοχλευμένους ισολογισμούς) εμφανίζονταν παντού. 
Η κατάρρευση της αγοράς των repos, τον Σεπτέμβρη του 2019, πρέπει να ενταχθεί μέσα σε αυτό το εύθραυστο οικονομικό περιβάλλον.
Όταν ο αέρας έχει κορεστεί με εύφλεκτα υλικά, και μια σπίθα προκαλεί έκρηξη. 
Και στο μαγικό κόσμο της οικονομίας, tout se tient (όλα συνδέονται): το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας σε έναν συγκεκριμένο τομέα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γκρεμίσει τον χάρτινο πύργο. 
Οποιαδήποτε αύξηση των επιτοκίων στις χρηματαγορές που τροφοδοτούνται με φθηνά δάνεια, είναι δυνητικά καταστροφική για τις τράπεζες, τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου, τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια και το σύνολο της αγοράς κυβερνητικών ομολόγων, επειδή αυξάνεται το κόστος δανεισμού και στραγγίζει η ρευστότητα.  
Αυτό ακριβώς είναι που συνέβη με την κρίση των repos τον Σεπτέμβρη του 2019: τα επιτόκια εκτινάχθηκαν στο 10.5% μέσα σε λίγες μόνο ώρες, και ο πανικός που προκλήθηκε επηρέασε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures), δικαιωμάτων προαίρεσης (options), εθνικά νομίσματα, και άλλες αγορές όπου οι trader στοιχημάτιζαν δανειζόμενοι από repos. 
Ο μόνος τρόπος να αποσοβηθεί η μετάδοση ήταν η χορήγηση  της απαραίτητης ρευστότητας στο σύστημα – σαν ελικόπτερα που πραγματοποιούν ρίψεις νερού σε μία ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. 
Μεταξύ Σεπτεμβρίου 2019 και Μαρτίου 2020, η Fed διοχέτευσε περισσότερα από 9 τρις στο τραπεζικό σύστημα, ποσό ισοδύναμο με περισσότερο από το 40% του Αμερικανικού ΑΕΠ.
Το κυρίαρχο αφήγημα θα έπρεπε λοιπόν να αντιστραφεί: τα χρηματιστήρια δεν κατέρρευσαν (τον Μάρτιο του 2020) επειδή επιβλήθηκαν τα λοκντάουν, αλλά -αντίθετα- τα λοκντάουν έπρεπε να επιβληθούν επειδή η χρηματοπιστωτική αγορά κατέρρεε. 
Τα λοκντάουν έφεραν την αναστολή των επιχειρηματικών συναλλαγών,  η οποία αποστράγγισε τη ζήτηση για πίστωση και έτσι σταμάτησε τη μετάδοση. 
Με άλλα λόγια, η αναδιάρθρωση της χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής μέσω νομισματικών μέτρων εξαίρεσης (έκτακτης ανάγκης), εξαρτιόταν από το σβήσιμο της μηχανής της οικονομίας. 
Εάν η απίστευτου ύψους ρευστότητα με την οποία τροφοδοτήθηκε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, έφτανε στις συναλλαγές στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας, ένα νομισματικό τσουνάμι (υπερπληθωρισμού) με καταστροφικές συνέπειες θα εξαπολύετο.
Όπως υποστηρίζει η οικονομολόγος Ellen Brown, ήταν «άλλο ένα πακέτο διάσωσης», αλλά αυτή τη φορά» υπό το πρόσχημα κάποιου ιού». 
Παρομοίως, ο John Titus και η Catherine Austin Fitts επισήμαναν ότι το «μαγικό ραβδί» του Covid-19 επέτρεψε στη Fed να εκτελέσει το σχέδιο «going direct» που είχε καταστρώσει η Black Rock, κυριολεκτικά: πραγματοποίησε μια άνευ προηγουμένου αγορά κρατικών ομολόγων ενώ στις επιχειρήσεις χορηγούσε κρατικά εγγυημένα «δάνεια COVID» με το σταγονόμετρο. 
Με λίγα λόγια, μόνο ένα προκλητό οικονομικό κώμα, θα παρείχε στη Fed το περιθώριο να εξουδετερώσει την ωρολογιακή βόμβα που ήταν έτοιμη να ανατινάξει τον χρηματοπιστωτικό τομέα. 
Υπό την κάλυψη της μαζική υστερίας, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ βούλωσε τις τρύπες στο διατραπεζικό σύστημα δανεισμού, αποφεύγοντας τον υπερπληθωρισμό αλλά και τον έλεγχο από το «Financial Stability Οversight Council» (Συμβούλιο Παρακολούθησης της Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που δημιουργήθηκε μετά την κατάρρευση του 2008), όπως αναλύεται και εδώ. 
Παρόλα αυτά, το σχέδιο «going direct» πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό ως ένα μέτρο απελπισίας, αφού το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να παρατείνει την αγωνία μιας παγκόσμιας οικονομίας που καθίσταται ολοένα και περισσότερο όμηρος της αθρόας έκδοσης χρήματος και του τεχνητού πληθωρισμού των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων.
Στην καρδιά της δυσμενούς θέσης στην οποία βρισκόμαστε έγκειται ένα ανυπέρβλητο διαρθρωτικό αδιέξοδο. 
Η χρηματιστικοποίηση μεσω της μόχλευσης χρέους  είναι η μόνη γραμμή διαφυγής του σύγχρονου καπιταλισμού, η αναπόφευκτη πορεία διαφυγής για ένα παραγωγικό μοντέλο που έχει φτάσει στο ιστορικό του όριο. 
Τα κεφάλαια κατευθύνονται προς τις χρηματοπιστωτικές αγορές επειδή η «πραγματική οικονομία», αυτή δηλαδή που θεμελιώνεται πάνω στην εργασία είναι όλο και πιο ασύμφορη. 
Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;
Η απάντηση μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: 
1. Η αποστολή της οικονομίας να παράγει υπεραξία συμπεριλαμβάνει την επιδίωξη να εκμεταλλευτεί το εργατικό δυναμικό αλλά ταυτόχρονα και να το αποβάλει από την παραγωγή. 
Αυτό είναι αυτό που ο Μαρξ ονόμασε «κινούμενη αντίφαση» του καπιταλισμού (1). 
Ενώ αποτελεί την ουσία του τρόπου παραγωγής που γνωρίσαμε εντός του καπιταλισμού, η αντίφαση αυτή σήμερα μας γυρνάει μπούμερανγκ, μετατρέποντας την πολιτική οικονομία σε έναν μηχανισμό μόνιμης καταστροφής. 
2. Ο λόγος για αυτό το γύρισμα της τύχης του καπιταλισμού είναι η αντικειμενική αποτυχία της διαλεκτικής εργασίας-κεφαλαίου: η άνευ προηγουμένου επιτάχυνση της τεχνολογικής προόδου στο πεδίο της αυτοματοποίησης από τη δεκαετία του 1980 προκαλεί την αποβολή περισσότερης εργατικής δύναμης από την παραγωγή σε σχέση με αυτήν που μπορεί να (επαν)απορρόφησει. 
Η συρρίκνωση του όγκου των μισθών σημαίνει ότι η αγοραστική δύναμη ενός ολοένα αυξανόμενου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται, με αναπόφευκτες συνέπειες την αύξηση του ιδιωτικού χρέους και της εξαθλίωσης. 
3. Καθώς παράγεται λιγότερη υπεραξία, το κεφάλαιο αναζητά άμεσες αποδόσεις στον μοχλευμένο χρηματοπιστωτικό τομέα και όχι στην πραγματική οικονομία ή επενδύοντας σε κοινωνικά χρήσιμους τομείς όπως η εκπαίδευση, η έρευνα και οι δημόσιες υπηρεσίες.
Το ρεζουμέ είναι ότι η αλλαγή παραδείγματος που λαμβάνει χώρα αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για μια (δυστοπική) επιβίωση του καπιταλισμού, ο οποίος δεν είναι πλέον σε θέση να αναπαραχθεί μέσω της μαζικής μισθωτής εργασίας και της καταναλωτικής ουτοπίας, της οποίας η μαζική μισθωτή εργασία αποτελεί προϋπόθεση. 
Η ατζέντα της πανδημίας υπαγορεύτηκε, τελικά, από την συστημική ενδόρρηξη: την πτώση της κερδοφορίας ενός τρόπου παραγωγής που η ανεξέλεγκτη αυτοματοποίηση καθιστά παρωχημένο. 
Για αυτόν τον εγγενή λόγο, ο καπιταλισμός εξαρτάται όλο και περισσότερο από το δημόσιο χρέος, τους χαμηλούς μισθούς, τη συγκεντροποίηση του πλούτου και της εξουσίας, τη μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τις οικονομικές ακροβασίες.
Αν «ακολουθήσουμε το χρήμα», θα δούμε ότι ο οικονομικός αποκλεισμός, που δόλια αποδίδεται στον Iό, έχει πετύχει εντυπωσιακά αποτελέσματα, όχι μόνο στο πεδίο της κοινωνικής μηχανικής, όσο και σε αυτό της οικονομικής αρπαγής. 
Θα επισημάνω στα γρήγορα τέσσερα από αυτά.
1) Όπως αναμενόταν, επέτρεψε στη Fed να αναδιοργανώσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα με μια συνεχή ροή δισεκατομμυρίων δολαρίων που «παράγονταν» με το πάτημα ενός κουμπιού. 
2) Επιτάχυνε την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, επιτρέποντας στους μεγάλους ομίλους να μονοπωλούν τις εμπορικές ροές. 
3) Μείωσε περαιτέρω το μερίδιο των μισθών και διευκόλυνε τη σημαντική εξοικονόμηση κεφαλαίου μέσω της «έξυπνης εργασίας» (η οποία είναι …ιδιαιτέρως έξυπνη για εκείνους που την επιβάλλουν), 
4) υποβοήθησε την ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου, την έκρηξη των κερδών της Βig Tech και το αυγάτισμα του φαρμακοδόλαρου — το οποίο συμπεριλαμβάνει και την ιδιαιτέρως χειμαζόμενη βιομηχανία πλαστικού, η οποία παράγει πλέον εκατομμύρια μάσκες προσώπου και γάντια, κάθε εβδομάδα, πολλά από τα οποία καταλήγουν στους ωκεανούς (προς τέρψη αυτών που μας πουλάνε “πράσινο new deal”). 
Μόνο το 2020, ο πλούτος των 2.200 περίπου δισεκατομμυριούχων του πλανήτη αυξήθηκε κατά 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, μια αύξηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο. 
Όλα αυτά, χάρη σε ένα παθογόνο τόσο θανατηφόρο που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μόνο το 99,8% των μολυσμένων επιβιώνει (δείτε εδώ και εδώ), με τους περισσότερους από αυτούς να μην εμφανίζουν κανένα σύμπτωμα.
Εφαρμόζοντας τον καπιταλισμό διαφορετικά

Επομένως, είναι φενάκη να πιστεύει κανείς ότι ο σκοπός των λοκντάουν είναι θεραπευτικός και ανθρωπιστικός. 
Πότε το κεφάλαιο νοιάστηκε για τους ανθρώπους; 
Η αδιαφορία και η μισανθρωπία είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, του οποίου το μόνο πραγματικό πάθος είναι το κέρδος και η εξουσία που το συνοδεύει. Σήμερα, η καπιταλιστική εξουσία μπορεί να συνοψιστεί στα ονόματα των τριών μεγαλύτερων επενδυτικών κεφαλαίων στον κόσμο: BlackRock, Vanguard και State Street Global Advisor. 
Αυτοί οι γίγαντες, που κάθονται στον πυρήνα ενός τεράστιου γαλαξία χρηματοπιστωτικών οργανισμών, διαχειρίζονται αξία που προσεγγίζει το μισό παγκόσμιο ΑΕΠ και είναι βασικοί μέτοχοι σε περίπου 90% των εισηγμένων εταιρειών. 

Το οικονομικό μοτίβο του ιστορίας μυστηρίου του Covid πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικού μετασχηματισμού. 
Αν ξύσουμε την επιφάνεια της επίσημης αφήγησης, αρχίζει να διαμορφώνεται ένα νεοφεουδαρχικό σενάριο. 
Οι μάζες των όλο και πιο μη παραγωγικών καταναλωτών συστηματοποιούνται και απορρίπτονται, απλώς και μόνο επειδή ο Mr. Global δεν ξέρει πλέον τι να τους κάνει. 
Μαζί με τους υποαπασχολούμενους και τους αποκλεισμένους, οι εξαθλιωμένες μεσαίες τάξεις αποτελούν πλέον ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με το ραβδί των λουκέτων, των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, των μαζικών εμβολιασμών, της προπαγάνδας και της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας, αντί με το καρότο της εργασίας, της κατανάλωσης, του χρόνου για διακοπές, της συμμετοχικής δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων (που αντικαταστάθηκαν στο συλλογικό φαντασιακό από τα ατομικά δικαιώματα των μειονοτήτων).
Επομένως, είναι φενάκη να πιστεύει κανείς ότι ο σκοπός των λοκντάουν είναι θεραπευτικός και ανθρωπιστικός. 
Πότε το κεφάλαιο νοιάστηκε για τους ανθρώπους; 
Η αδιαφορία και η μισανθρωπία είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, του οποίου το μόνο πραγματικό πάθος είναι το κέρδος και η εξουσία που το συνοδεύει. 
Σήμερα, η καπιταλιστική εξουσία μπορεί να συνοψιστεί στα ονόματα των τριών μεγαλύτερων επενδυτικών κεφαλαίων στον κόσμο: BlackRock, Vanguard και State Street Global Advisor. 
Αυτοί οι γίγαντες, που κάθονται στον πυρήνα ενός τεράστιου γαλαξία χρηματοπιστωτικών οργανισμών, διαχειρίζονται αξία που προσεγγίζει το μισό παγκόσμιο ΑΕΠ και είναι βασικοί μέτοχοι σε περίπου 90% των εισηγμένων εταιρειών. 

Γύρω τους αναπτύσσονται υπερεθνικά ιδρύματα, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η Τριμερής Επιτροπή και η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, των οποίων η λειτουργία είναι να συντονίζουν τη συναίνεση εντός του χρηματοπιστωτικού αστερισμού. 
Μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι όλες οι βασικές στρατηγικές αποφάσεις — οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές — επηρεάζονται τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις ελίτ. 
Ή μήπως θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι ο ιός τους αιφνιδίασε; 
Μάλλον, ο SARS-CoV-2 — ο οποίος, κατά παραδοχή του CDC και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δεν έχει ποτέ απομονωθεί — είναι το όνομα ενός ειδικού όπλου ψυχολογικού πολέμου που χρησιμοποιήθηκε τη στιγμή της μεγαλύτερης ανάγκης.
Γιατί θα πρέπει να εμπιστευτούμε ένα τεράστιο φαρμακευτικό καρτέλ (τον ΠΟΥ), ο οποίος δεν είναι υπεύθυνος για τη «δημόσια υγεία», αλλά για την προώθηση εμπορικών προϊόντων με όσο το δυνατόν πιο αποδοτικά ποσοστά κερδοφορίας; 
Οι πραγματικές απειλές για την δημόσια υγεία προέρχονται από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, την κακή διατροφή, την ρύπανση του αέρα, την μόλυνση του νερού και των τροφίμων, και πάνω απ’ όλα από τη διογκούμενη φτώχεια και εξαθλίωση — ωστόσο κανένα από αυτά τα «παθογόνα» δεν βρίσκεται στην λίστα των ανθρωπιστικών ανησυχιών του ΠΟΥ. 
Η αβυσσαλέα σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των αρπακτικών της φαρμακοβιομηχανίας, των εθνικών και υπερεθνικών ιατρικών οργανισμών και του κυνικού προσωπικού πολιτικής επιβολής είναι πλέον κοινό μυστικό. 
Δεν είναι τυχαίο ότι την ημέρα που ο COVID-19 χαρακτηρίστηκε πανδημία, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, μαζί με τον ΠΟΥ, εγκαινίασαν την Covid Action Platform (Πλατφόρμα Δράσης για τον Covid), έναν συνασπισμό για την «προστασία της ζωής» που συσπειρώνει πάνω από 1.000 από τις ισχυρότερες ιδιωτικές εταιρείες του κόσμου — και διοικείται από αυτές.
Το μόνο πράγμα που νοιάζει την κλίκα που διευθύνει την ορχήστρα της υγειονομικής έκτακτης ανάγκης είναι να τροφοδοτήσει την κερδοσκοπική μηχανή, οπότε κάθε κίνηση σχεδιάζεται για το σκοπό αυτό, με την υποστήριξη ενός πολιτικού και δημοσιογραφικού μετώπου που ευθυγραμμίζεται από καιροσκοπισμό. 
Αν η στρατιωτική βιομηχανία χρειάζεται πολέμους, η φαρμακοβιομηχανία χρειάζεται ασθένειες. 
Δεν είναι σύμπτωση  ότι η «δημόσια υγεία» είναι μακράν ο πιο κερδοφόρος τομέας της παγκόσμιας οικονομίας, σε βαθμό που η Big Pharma  ξοδεύει περίπου τρεις φορές περισσότερα από τις πετρελαϊκή βιομηχανία και δύο φορές περισσότερα από τη Big Tech για να να κάνει λόμπινγκ. 
Η δυνητικά ατελείωτη ζήτηση για εμβόλια και πειραματικά γενετικά σκευάσματα προσφέρει στο φαρμακευτικό καρτέλ την προοπτική σχεδόν απεριόριστων κερδών, ειδικά όταν αυτά εξασφαλίζονται από προγράμματα μαζικού εμβολιασμού που επιδοτούνται από τον δημόσιο κορβανά (δηλαδή από ακόμα περισσότερο χρέος που θα πέσει στα κεφάλια μας).
Γιατί όλες οι θεραπείες για τον κορονοϊό έχουν δια νόμου απαγορευτεί ή σαμποταριστεί; Όπως με πάσα ειλικρίνεια παραδέχεται ο FDA, η χρήση εμβολίων έκτακτης ανάγκης συνιστάται μόνον εάν «δεν υπάρχουν κατάλληλες, εγκεκριμένες και διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις». 
Μια αλήθεια κρυμμένη σε κοινή θέα. 
Επιπλέον, η τρέχουσα θρησκεία των εμβολίων συνδέεται στενά με την άνοδο του φαρμακοδόλαρου, το οποίο, τρεφόμενο από τις πανδημίες, είναι έτοιμο μιμηθεί τη δόξα του «πετροδόλαρου», επιτρέποντας έτσι στις Ηνωμένες Πολιτείες να συνεχίσουν να ασκούν παγκόσμια νομισματική κυριαρχία. 
Γιατί πρέπει ολόκληρη η ανθρωπότητα (των παιδιών συμπεριλαμβανομένων! ) να κάνει πειραματικά «εμβόλια» με όλο και πιο ανησυχητικές αλλά συστηματικά υποβαθμιζόμενες ανεπιθύμητες παρενέργειες, όταν πάνω από το 99% των μολυσμένων, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία είναι ασυμπτωματική, αναρρώνουν; 
Η απάντηση είναι προφανής : επειδή τα εμβόλια είναι ο χρυσός μόσχος της τρίτης χιλιετίας, ενώ η ανθρωπότητα είναι «τελευταίας γενιάς» υλικό προς εκμετάλλευση, υπό τη μορφή πειραματόζωου.
Δεδομένου αυτού του πλαισίου, η παράσταση της παντομίμας έκτακτης ανάγκης στέφθηκε με επιτυχία μέσω μιας πρωτοφανούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης. 
Κάθε «δημόσια συζήτηση» για την πανδημία ξεδιάντροπα καπελώθηκε, ή μάλλον  μονοπωλήθηκε από τη θρησκευτική πίστη στις τεχνικό – επιστημονικές επιτροπές που χρηματοδοτούνται από τις οικονομικές ελίτ. 
Κάθε «ελεύθερη συζήτηση» νομιμοποιείται μόνο δια της τήρησης ψευδοεπιστημονικών πρωτοκόλλων, προσεκτικά αποκαθαρμένων από το κοινωνικό – οικονομικό τους πλαίσιο : κάποιος «ακολουθεί την επιστήμη» προσποιούμενος ότι δεν γνωρίζει πως «η επιστήμη ακολουθεί το χρήμα». 
Η περίφημη δήλωση του Karl Popper ότι η «πραγματική επιστήμη» είναι δυνατή μόνο υπό την αιγίδα του φιλελεύθερου καπιταλισμού σε αυτό που ονόμασε «ανοιχτή κοινωνία» (2), επαληθεύεται τώρα στην παγκοσμιοποιημένη ιδεολογία που κινεί, μεταξύ άλλων, το Open Society Foundation (Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας), του  George Soros. 
Ο συνδυασμός της «πραγματικής επιστήμης» και της «ανοιχτής και συμπεριληπτικής κοινωνίας» καθιστά το δόγμα του Covid σχεδόν αδύνατον να αμφισβητηθεί.
Για τον COVID – 19, λοιπόν μπορούμε να διακρίνουμε την ακόλουθη ατζέντα. Προετοιμάζεται ένα φανταστικό αφήγημα, βασισμένο σε έναν επιδημικό κίνδυνο που παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να προωθηθεί ο φόβος και η υποτακτική συμπεριφορά. 
Πιθανότατα μια περίπτωση διαγνωστικής αναταξινόμησης. 
Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας επιδημιολογικά διφορούμενος ιός γρίπης, επί του οποίου να οικοδομηθεί μια επιθετική ιστορία μετάδοσης,  σχετιζόμενης με γεωγραφικές περιοχές, όπου οι επιπτώσεις των αναπνευστικών  ή αγγειακών ασθενειών στον ηλικιωμένο και ανοσοκατεσταλμένο πληθυσμό είναι υψηλές —  ίσως με τον επιβαρυντικό παράγοντα της βαριάς ρύπανσης. 
Δεν χρειάζεται να επινοηθεί τίποτε περισσότερο, δεδομένου ότι οι μονάδες εντατικής θεραπείας στις «ανεπτυγμένες» χώρες είχαν ήδη καταρρεύσει πριν την έλευση του Covid, με κορυφώσεις θνησιμότητας για τις οποίες κάνεις δεν είχε ονειρευτεί να κηρύξει καραντίνα. 
Με άλλα λόγια, τα συστήματα δημόσιας υγείας είχαν ήδη συντριβεί, και επομένως προετοιμαστεί για το σενάριο της πανδημίας.
Όμως αυτή την φορά υπάρχει μέθοδος στην τρέλα: κηρύσσεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία πυροδοτεί πανικό, προκαλώντας με τη σειρά της τη συμφόρηση των νοσοκομείων και των οίκων ευγηρίας (χώροι δηλαδή υψηλού κινδύνου σήψης), την εφαρμογή προβληματικών πρωτοκόλλων και την αναστολή της ιατρικής περίθαλψης. 
Και ιδού, ο δολοφόνος Ιός γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία! 
Η προπαγάνδα που οργιάζει στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας (ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη) είναι απαραίτητη  για την διατήρηση  του «κράτους εξαίρεσης» ( Karl Schmitt), το οποίο γίνεται αμέσως αποδεκτό ως η μοναδική  πιθανή μορφή πολιτικής και υπαρξιακής ορθολογικότητας. 
Ολόκληροι πληθυσμοί εκτεθειμένοι σε βαρύ βομβαρδισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραδίδονται μέσω της αυτοπειθαρχίας, εφαρμόζοντας πιστά με γκροτέσκο ενθουσιασμό τις μορφές «κοινωνικής ευθύνης» που ο εξαναγκασμός μεταμορφώνει σε αλτρουισμό.
Ολόκληρο το σενάριο της πανδημίας — από την «καμπύλη μετάδοσης» έως τους «θανάτους από Covid» — βασίζεται στο τεστ PCR, το οποίο εγκρίθηκε ως διαγνωστικό μέσο για την ανίχνευση του SARS-CoV-2 από μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε  σε χρόνο ρεκόρ κατόπιν ανάθεσης του ΠΟΥ. 
Όπως πολλοί θα γνωρίζουν πλέον, η διαγνωστική αναξιοπιστία του τεστ PCR καταγγέλθηκε από τον ίδιο τον εφευρέτη του, τον νομπελίστα Kary Mullis (δυστυχώς απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 2019), και προσφάτως από 22 διεθνούς φήμης αναγνωρισμένους εμπειρογνώμονες, απαιτώντας την απόσυρσή του, λόγω θεμελιωδών ελαττωμάτων του. 
Προφανώς, το αίτημα έπεσε στο κενό.
Το τεστ PCR είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την πανδημία. 
Λειτουργεί μέσω των περιβόητων «κύκλων θετικοποίησης» (ct): όσο πιο πολλοί οι κύκλοι, τόσο περισσότερες οι ψευδείς θετικοποιήσεις (λοιμώξεις, θάνατοι από Covid), όπως μέχρι και ο γκουρού Anthony Fauci παραδέχτηκε απερίσκεπτα όταν δήλωσε ότι τα επιχρίσματα είναι άχρηστα πάνω από τους 35 κύκλους. 
Γιατί, όμως, κατά την διάρκεια της πανδημίας, τα περισσότερα εργαστήρια στον κόσμο, χρησιμοποιούσαν ως κατώφλι τους 35 ή και περισσότερους κύκλους; 
Ακόμη και οι New York Times — που σίγουρα δεν πρόκειται για άντρο επικίνδυνων αρνητών του κορονοϊού — έθεσαν αυτό το βασικό ερώτημα, το περασμένο καλοκαίρι. Χάριν στην ευαισθησία του επιχρίσματος, η πανδημία  μπορεί να ανοίξει και να κλείσει σαν διακόπτης, επιτρέποντας στο υγειονομικό καθεστώς να ασκεί πλήρη έλεγχο στο «αριθμολογικό τέρας» των κρουσμάτων και θανάτων από Covid, το βασικό, δηλαδή, εργαλείο της καθημερινής τρομοκρατίας.
Όλη αυτή η τρομολαγνεία συνεχίζεται και σήμερα, παρά την χαλάρωση ορισμένων μέτρων. Για να καταλάβουμε το γιατί, θα πρέπει να επιστρέψουμε  στο οικονομικό μοτίβο. 
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, τρισεκατομμύρια φρεσκοτυπωμένου χρήματος «παράχθηκαν» με μερικά κλικ στον υπολογιστή από τις κεντρικές τράπεζες και διοχετευτήκαν στα χρηματοπιστωτικά συστήματα, όπου και έχουν παραμείνει κατά μεγάλο μέρος. 
Ο στόχος του ανεξέλεγκτου τυπώματος χρήματος ήταν να βουλώσουν οι τρύπες ρευστότητας. 
Το «μαγικό λεφτόδεντρο» παραμένει ακόμα παγωμένο μέσα στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα, στα χρηματιστήρια και σε διάφορα συστήματα εικονικών νομισμάτων που δεν προορίζονται για δαπάνες και επενδύσεις. 
Σκοπός τους είναι αποκλειστικά η παροχή φθηνών δανείων για χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία. 
Αυτό είναι που ο Μαρξ αποκαλούσε «πλασματικό κεφάλαιο», το οποίο συνεχίζει να επεκτείνεται σε διαστημική τροχιά εκτόξευσης που είναι πλέον εντελώς ανεξάρτητη από τους οικονομικούς κύκλους της πραγματικής οικονομίας.
Η ουσία είναι ότι δεν μπορεί να επιτραπεί σε όλο αυτό το ρευστό να πλημμυρίσει την πραγματική οικονομία, διότι η τελευταία θα υπερθερμανθεί και θα πυροδοτήσει υπερπληθωρισμό. 
Και εδώ είναι που ο Ιός έρχεται να «εξυπηρετήσει» ακόμα μια φορά. 
Αν αρχικά χρησίμευσε για την «προστασία της πραγματικής οικονομίας» (για να παραθέσω ξανά από το έγγραφο της BIS), τώρα επιτηρεί τη διστακτική επαναλειτουργία της, η οποία χαρακτηρίζεται από την υποταγή στο δόγμα του εμβολιασμού και τις διαβαθμίσεις του αυστηρού έλεγχου, οι οποίες μπορεί σύντομα να περιλαμβάνουν και κλιματικά λοκντάουν. Θυμάστε που μας έλεγαν πως μόνο τα εμβόλια θα μας έδιναν πίσω την «ελευθερία» μας; Πολύ προβλέψιμα, τώρα ανακαλύπτουμε ότι ο δρόμος προς την ελευθερία είναι λερωμένος με ‘μεταλλάξεις‘, δηλαδή, ανακυκλώσεις του Ιου. 
Ο σκοπός τους είναι να αυξήσουν τον «αριθμό των κρουσμάτων» και επομένως να παρατείνουν εκείνες τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που δικαιολογούν την παραγωγή εικονικού χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες με στόχο την νομισματοποίηση του χρέους και την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων. 
Αντί να επιστρέψουν σε κανονικά επιτόκια, οι ελίτ επιλέγουν να ομαλοποιήσουν την κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης ταΐζοντας το φάντασμα της μετάδοσης. 
Άρα, πολυδιαφημισμένη «μείωση της νομισματικής τόνωσης» (tapering) μπορεί να περιμένει — όπως ακριβώς και το Pandexit (Έξοδος από την Πανδημία).
Στην ΕΕ, για παράδειγμα, το «πρόγραμμα αγορών έκτακτης ανάγκης λόγω πανδημίας», της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ύψους 1,85 τρισεκατομμυρίων ευρώ, γνωστό ως PEPP, έχει επί του παρόντος οριστεί να συνεχιστεί έως τον Μάρτιο του 2022. 
Ωστόσο, έχει γνωστοποιηθεί ότι ίσως παραταθεί και πέραν αυτής της ημερομηνίας. 
Εντωμεταξύ, η παραλλαγή Δέλτα έχει προκαλέσει χάος στην ταξιδιωτική και τουριστική βιομηχανία, καθώς οι νέοι περιορισμοί (συμπεριλαμβανομένης της καραντίνας) διαταράσσουν την καλοκαιρινή περίοδο. 
Και πάλι, φαίνεται να έχουμε παγιδευτεί σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία (ειδικά εάν, όπως έχει υπονοήσει ο Νομπελίστας Luk Montagnier, αλλά και πολλοί άλλοι, οι μεταλλάξεις, όσο ήπιες και αν είναι, είναι συνέπεια των επιθετικών εκστρατειών μαζικού εμβολιασμού). 
Ό,τι κι αν ισχύει, η ουσία είναι ότι ο Ιός εξακολουθεί να είναι ακόμη απαραίτητος για τον γηραλέο καπιταλισμό, του οποίου η μοναδική πιθανότητα επιβίωσης εξαρτάται από την αλλαγή παραδείγματος από τον φιλελευθερισμό στον ολιγαρχικό αυταρχισμό.
Αν και το έγκλημα τους απέχει πολύ από το να είναι τέλειο, στους ενορχηστρωτές αυτού του παγκόσμιου πραξικοπήματος πρέπει να αναγνωρίσουμε μια κάποια σαδιστική ευφυΐα. Το τέχνασμά τους πέτυχε, ίσως και πέρα από κάθε προσδοκία. 
Ωστόσο, κάθε εξουσία που στοχεύει στην ολοκληρωτικοποίηση είναι καταδικασμένη να αποτύχει, και αυτό ισχύει επίσης τόσο για τους αρχιερείς της θρησκείας του Covid όσο και για τις θεσμικές μαριονέτες που έχουν κινητοποιήσει για να λανσάρουν την ψυχολογική επιχείρηση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης. 
Εξάλλου, η εξουσία τείνει να αυταπατάται για την παντοδυναμία της. Αυτοί που κάθονται στην αίθουσα ελέγχου αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το βαθμό που η κυριαρχία τους είναι αβέβαιη. 
Αυτό που δεν βλέπουν είναι ότι η εξουσία τους εξαρτάται από μια «ανώτερη αποστολή», δηλαδή την ανώνυμη αυτοαναπαραγωγή του καπιταλιστικού μάτριξ. 
Η σημερινή εξουσία βρίσκεται στη μηχανή παραγωγής κέρδους, της οποίας ο μοναδικός σκοπός είναι να συνεχίσει το απερίσκεπτο ταξίδι της, που ενδεχομένως να οδηγήσει στην πρόωρη εξαφάνιση του Homo Sapiens. 
Οι ελιτ που έχουν παρασύρει τον κόσμο στην Covid – υποταγή είναι η ανθρωπομορφική εκδήλωση του καπιταλιστικού «αυτόματου» (ρομπότ), του οποίου η αορατότητα είναι τόσο πανούργα όσο και αυτή του ίδιου του Ιού. 
Και η καινοτομία της εποχής μας είναι ότι η «κλειδωμένη κοινωνία» είναι το μοντέλο που εγγυάται καλύτερα την αναπαραγωγιμότητα της καπιταλιστικής μηχανής, παρά τον δυστοπικό της προορισμό.
[1] Karl Marx, Grundrisse (London: Penguin, 1993), 706.
[2] Karl Popper, The Open Society and its Enemies, 2 τόμοι (Princeton : Princeton UP, 2013)
* Ο Fabio Vighi είναι καθηγητής Κριτικής Θεωρίας και Ιταλικής Γλώσσας στο Cardiff University. Πρόσφατα έργα του περιλαμβάνουν τα: Critical Theory and the Crisis of Contemporary Capitalism ( Bloomsbury 2015, έτερος συγγραφέας Heiko Feldner) και Crisi di valore : Lacan, Marx e IL crepuscolo Della societa del lavoro (Mimesis 2018)

thephilosophicalsalon.com

https://www.eurosurveillance.org/content/10.2807/1560-7917.ES.2021.26.5.2102041

Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά γλυκά - Γλυκό σταφύλι, ένα από τα πιο αγαπημένα γλυκά του κουταλιού

Γλυκό του κουταλιού σταφύλι – Το μόνο γλυκό που επιτρέπεται να τρώμε στη δίαιτα
Γενικά όλα τα γλυκά του κουταλιού θεωρούνται τα γλυκά της δίαιτας  και της  νηστείας.
Πρόκειται για τα γλυκά με τις λιγότερες θερμίδες, που μπορούμε  να απολαμβάνουμε ακόμα και σε περιόδους δίαιτας.
Μια μερίδα γλυκό του κουταλιού σταφύλι περιέχει μόνο 50 θερμίδες.
Επίσης περιέχει γλυκόζη, φρουκτόζη , ζάχαρη , τα οποία χαρίζουν τόνωση στον οργανισμό αλλά και φυτοθρεπτικά στοιχεία όπως καροτένια με ισχυρές  αντιοξειδωτικές ιδιότητες που καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες , προστατεύοντας τον οργανισμό από την πρόωρη γήρανση , αλλά και φυτικές ίνες που συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του εντέρου.
Τα γλυκά του κουταλιού που τα συναντάμε στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας , δημιουργήθηκαν πριν πολλά χρόνια από την ανάγκη να συντηρηθούν τα περίσσεια φρούτα και λαχανικά που παρήγαγε μια οικογένεια και τα αποκαλούσαν γλυκά του “κουταλιού”, επειδή παλαιότερα τα κερνούσαν μέσα σε μικρά ειδικά πιατάκια για γλυκό του κουταλιού και τα συνόδευαν πάντα με ένα κουταλάκι – το γνωστό μας “κουταλάκι του γλυκού”.
Τα γλυκά κουταλιού δεν περιέχουν καθόλου βούτυρο και ζωικά λιπαρά, παρά μόνο ζάχαρη και είναι μια ιδανική επιλογή όταν ο οργανισμός ζητάει γλυκό.

Και ας ετοιμάσουμε το πιό διαδεδομένο γλυκό του κουταλιού , το σταφύλι , που αυτό τον καιρό είναι η εποχή του.

Θα χρειαστούμε:
1 κιλό σταφύλι σουλτανίνα
1/2 κιλό ζάχαρη
1/2 φλιτζ. χυμός πορτοκαλιού
1 κλωναράκι αρμπαρόριζα
1 κουτ. σούπας χυμός λεμονιού

Διαδικασία
– Πλένουμε και στραγγίζουμε καλά το σταφύλι.
– Βγάζουμε τις ρώγες από τα κοτσάνια τους και τις ρίχνουμε σε μια μεγάλη και πλατιά κατσαρόλα.
– Προσθέτουμε τη ζάχαρη και τον χυμό του πορτοκαλιού
– Σκεπάζουμε την κατσαρόλα και την αφήνουμε όλη νύχτα στο ψυγείο, για τουλάχιστον 10 ώρες.
– Την επομένη, την τοποθετούμε σε μέτρια φωτιά και βράζουμε το σταφύλι για 10 λεπτά από τη στιγμή του κοχλασμού.
– Δεν πρέπει να βράσει περισσότερο.
– Ξαφρίζουμε και τραβάμε την κατσαρόλα από τη φωτιά.
– Την αφήνουμε στην άκρη για ένα 24ωρο.
– Μετά προσθέτουμε την αρμπαρόριζα και ξαναβράζουμε το γλυκό για 10 λεπτά.
– Αν χρειάζεται ξαφρίζουμε πάλι
        Σημείωση: Όταν βράζουμε τα φρούτα παρατηρούμε ότι σχηματίζεται αφρός στην επιφάνεια.
Αν είναι πολύς, τον αφαιρούμε σιγά-σιγά με μια τρυπητή κουτάλα , με προσοχή  να μην παίρνουμε μαζί και μεγάλες ποσότητες από το σιρόπι.
Ξφρίζουμε για να μη μείνουν υπολείμματα μέσα στο γλυκό μας , ώστε να έχει καθαρό, λαμπερό και διαυγές χρώμα.
Το τελευταίο λεπτό ρίχνουμε και το λεμόνι.
– Το γλυκό μας έχει ήδη δέσει.
– Αποσύρουμε από τη φωτιά και γεμίζουμε αποστειρωμένα βάζα.
       Σημείωση: Δεν πολυανακατεύουμε το γλυκό μας απλά γυρνάμε την κατσαρόλα κυκλικά – ο γνωστός τρόπος όταν δεν θέλουμε να χαλάσουμε την εικόνα του φαγητού μας ή του γλυκού μας – εδώ διότι τραυματίζονται οι ρώγες.

Κι αυτό θα περάσει…

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια πανέμορφη χώρα στην οποία βασίλευε ένας καλός και δίκαιος βασιλιάς. 
Ο τόπος ήταν καρποφόρος, οι άνθρωποι καλοφαγωμένοι κι ευτυχισμένοι. 
Ο βασιλιάς τους φρόντιζε να έχουν όλα τα καλά, να μην τους λείπει τίποτα, να μην τους δυσαρεστήσει. 

Ειρήνη και ομόνοια βασίλευε στο κράτος. 

Έτσι περνούσαν τα χρόνια…
Ο βασιλιάς όμως είχε πάντα την έννοια του τι θα έπρεπε να κάνει σε περίπτωση που τα πράγματα στράβωναν. 
Μια μέρα λοιπόν κάλεσε τους σοφούς γέροντες του παλατιού, τους εξέφρασε την αγωνία του και τους ζήτησε τη συμβουλή τους. 
Οι γέροντες, αφού συνεδρίασαν για αρκετή ώρα, επέστρεψαν στον βασιλιά με ένα δαχτυλίδι, το οποίο στο πάνω μέρος είχε μια μικρή θήκη.
“Φόρεσέ το, πολυχρονεμένε μας βασιλιά”, του είπαν. 
“Στη θήκη αυτού του δαχτυλιδιού υπάρχει ένα σημείωμα με τη συμβουλή μας, αλλά θα το διαβάσεις μόνο όταν θα έχουν καταστραφεί τα πάντα και δε θα υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας”.
Ο βασιλιάς τους ευχαρίστησε και φόρεσε το δαχτυλίδι.
Τα χρόνια συνέχισαν να περνούν μέσα στην ευημερία κι ο βασιλιάς ξέχασε ότι μέσα στο δαχτυλίδι του υπήρχε το σημείωμα των σοφών συμβούλων του. 
Ώσπου ήρθαν καιροί χαλεποί… 
Στο βασίλειο έπεσε ξηρασία, ο κόσμος άρχισε να πεινάει, να κλέβει, να αλληλοσπαράσσεται, ενώ κατέφθασαν και εχθροί με τα στρατεύματά τους από τα γύρω βασίλεια για να αλώσουν τη χώρα. Τελικά, αφανίστηκαν τα πάντα…
Ο βασιλιάς κυνηγημένος, καβάλα σε ένα άλογο, έφτασε στην κορυφή ενός βουνού για να περισώσει τον εαυτό του. 
Ατενίζοντας το κατεστραμμένο του βασίλειο μέσα στη θλίψη και την απογοήτευσή του θυμήθηκε ότι κάποτε είχε ζητήσει από τους σοφούς να του δώσουν μια λύση για τη σωτηρία του λαού του και του κράτους του. 
Έσκυψε, κοίταξε το δαχτυλίδι και αποφάσισε να το ανοίξει, αφού τώρα πια είχαν χαθεί όλα. 
Έβγαλε μέσα από τη θήκη το σημείωμα, το ξεδίπλωσε και το διάβασε.
Το σημείωμα έγραφε: “Κι αυτό θα περάσει”…

poiostigiati.gr