Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

10 ερωτήσεις και απαντήσεις για τα βαρυτικά κύματα

GRAVITY WAVES
Η 11η Φεβρουαρίου 2016 αποτελεί αναμφίβολα μια ιστορική μέρα για την επιστημονική κοινότητα.
Ο διευθυντής του επιστημονικού πειράματος LIGO ανακοίνωσε επίσημα την ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων.
Τα βαρυτικά κύματα είχαν προβλεφθεί από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Ας προσπαθήσουμε με τη βοήθεια δέκα ερωτοαπαντήσεων να κάνουμε προσιτή στο ευρύ κοινό την έννοια των περιβόητων βαρυτικών κυμάτων και να εξηγήσουμε πως έφτασαν οι επιστήμονες στην άμεση καταγραφή τους μετά από χρόνια ερευνών.
1)Τι είναι η βαρύτητα;
Η βαρύτητα είναι μια εκ των τεσσάρων δυνάμεων που υπάρχουν στη φύση και η ασθενέστερη από αυτές.
Η βαρύτητα είναι αυτή που μας κρατάει στο έδαφος,διατηρεί τη σελήνη σε τροχιά και γενικότερα κυριαρχεί στον κόσμο μας.
2)Τι ονομάζουμε βαρυτικό πεδίο;
Βαρυτικό πεδίο είναι ο χώρος εκείνος μέσα στον οποίο κάθε μάζα δέχεται μια δύναμη.
Για παράδειγμα, το γήινο βαρυτικό πεδίο έχει ως πηγή τη μάζα της Γης και ασκεί μια ελκτική δύναμη (βαρυτική έλξη) σε κάθε σώμα που εισέρχεται σε αυτό, είτε αυτό είναι ένα μικρό αντικείμενο είτε είναι η Σελήνη ή κάποιος από τους πλανήτες.
3)Πώς ορίζεται ο τετραδιάστατος χωροχρόνος;
Στη θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος και ο χρόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι και τη θέση του τρισδιάστατου (μήκος,πλάτος,ύψος) χώρου έχει πάρει ο τετραδιάστατος (μήκος,πλάτος,ύψος,χρόνος). Χωροχρόνος.
Σύμφωνα με τη θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν (μιας νέας θεωρίας της βαρύτητας μετά από αυτήν του Νεύτωνα) ο χώρος δεν είναι μια περιοχή που στερείται κάθε ιδιότητας,αλλά ένα ευλύγιστο μέσο που είναι σε θέση να κάμπτεται και να συστρέφεται.
Ο τρόπος με τον οποίο κάμπτεται και συστρέφεται είναι αυτός που ουσιαστικά διαμορφώνει ένα βαρυτικό πεδίο.
Η γενική σχετικότητα είναι μια γεωμετρία ενός καμπυλωμένου τετραδιάστατου χωροχρόνου.
4)Τι εννοούμε λέγοντας ότι η παρουσία μιας μάζας καμπυλώνει ή στρεβλώνει το χωροχρόνο;
Τα φαινόμενα βαρύτητας είναι στην ουσία τα εξογκώματα,τα βαθουλώματα και οι παραμορφώσεις του χωροχρόνου.
Είναι βέβαια δύσκολο για τον ανθρώπινο νου να συλλάβει τα βαθουλώματα και τα εξογκώματα στον τετραδιάστατο χωροχρόνο.
Ένα απλοποιημένο ανάλογο παράδειγμα στις δύο διαστάσεις που σίγουρα θα βοηθήσει είναι ένα υδατόστρωμα (ή και ένα επίπεδο δίχτυ) στο κέντρο του οποίου είναι τοποθετημένη μια σφαίρα.
Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα της σφαίρας τόσο μεγαλύτερη θα είναι η τοπική καμπύλωση που προκαλεί αυτή στη δισδιάστατη επιφάνεια(υδατόστρωμα).
Η καμπυλότητα αυτή σύμφωνα με τον Αϊνστάιν αποτελεί έκφραση της ύπαρξης του βαρυτικού πεδίου.
Αν υπάρχει μια άλλη δεύτερη σφαίρα που κυλάει μακριά από την πρώτη, τότε θα διαγράψει μια ευθύγραμμη πορεία ενώ αν κινείται κοντά θα διαγράψει μια καμπύλη τροχιά μιας και θα κινείται στη βαθουλωμένη επιφάνεια.
5)Πώς δημιουργούνται τα βαρυτικά κύματα;
Ας χρησιμοποίησουμε και πάλι το δισδιάστατο παράδειγμα του υδατοστρώματος.
Αν θέσουμε σε κίνηση την αρχικά ακίνητη σφαίρα στο κέντρο του υδατοστρώματος, θα διαδοθεί στην επιφάνειά του μια διαταραχή υπό τη μορφή κυμάτων προκαλώντας ρυτιδώσεις(βαθουλώματα και εξογκώματα).
Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα που θα τεθεί σε κίνηση τόσο πιο μεγάλη θα είναι η διαταραχή και τόσο πιο έντονα τα κύματα.
Έτσι και στο χωροχρόνο του σύμπαντος, η επιτάχυνση μιας μάζας παράγει βαρυτική ακτινοβολία που μπορεί να θεωρηθεί ως ένας κυματισμός της χωροχρονικής καμπυλότητας που διαδίδεται με την ταχύτητα του φωτός.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει στην Ηλεκτρομαγνητική θεωρία,όπου η επιτάχυνση ενός φορτισμένου σωματιδίου παράγει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία(φως,ραδιοκύματα,ακτίνες X κτλ.)
6)Γιατί είναι δύσκολο να ανιχνευθούν τα βαρυτικά κύματα;
Σε αντίθεση με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που είναι ανιχνεύσιμα (ανθρώπινο μάτι,κεραίες τηλεοράσεων,κινητών τηλεφώνων κτλ.), τα βαρυτικά κύματα δύσκολα μπορούν να ανιχνευθούν.
Ακόμα και οι οι πιο ισχυρές βαρυτικές διακυμάνσεις δημιουργούν πολύ μικρές παραμορφώσεις στον χωροχρόνο φτάνοντας στη Γη.
Η αλληλεπίδραση των βαρυτικών κυμάτων με την ύλη είναι αμελητέα και οι παραμορφώσεις που αυτά προκαλούν στα σώματα είναι απειροελάχιστες.
7)Ποιες είναι οι πιθανές πηγές ανιχνεύσιμων βαρυτικών κυμάτων;
Βαρυτικά κύματα υπάρχουν παντού γύρω μας.
Κουνώντας για παράδειγμα κάποιος το χέρι του μπρος-πίσω δημιουργεί ένα βαρυτικό κύμα το οποίο δεν είναι βέβαια καθόλου ισχυρό.
Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα που έχει ένα σώμα που επιταχύνεται και όσο μεγαλύτερη είναι η επιτάχυνσή του, τόσο πιο ισχυρό είναι το βαρυτικό κύμα.
Αστροφυσικά φαινόμενα τα οποία οδηγούν σε μεγάλη παραγωγή βαρυτικής ακτινοβολίας είναι οι εκρήξεις σουπερνόβα (εκρήξεις που συμβαίνουν στο τέλος της ζωής των αστέρων),η επισώρευση ενός αστέρα σε μια μεγάλη μαύρη τρύπα (σκοτεινά σώματα με πολύ ισχυρό βαρυτικό πεδίο που δεν επιτρέπουν ούτε στο φως να ξεφύγει1) στο κέντρο ενός γαλαξία ή ενός αστρικού σμήνους,η συγχώνευση δύο αστέρων νετρονίων(είδος αστρικού κατάλοιπου που προκύπτει από τη βαρυτική κατάρρευση ενός αστέρα πολύ μεγάλης μάζας) ή δύο μαύρων τρυπών που κινούνται σε γειτονικές τροχιές.
8)Πώς μπορούν να ανιχνευθούν τα βαρυτικά κύματα;
Όταν το βαρυτικό κύμα περάσει μέσα από την ύλη,οι κυματισμοί στη χωροχρονική καμπυλότητα θα ασκήσουν «δυνάμεις» στην ύλη.
Πιο συγκεκριμένα, ένα βαρυτικό κύμα που προσπίπτει κάθετα στη Γη σε μια περιοχή που έχουμε τοποθετήσει δύο ράβδους σε σχήμα «L»,θα μεταβάλλει με συγκεκριμένο και ρυθμικό τρόπο το μήκος των δύο ράβδων.
Όταν το μήκος της μιας ράβδου θα μειώνεται, της άλλης θα αυξάνεται και αντίστροφα,με έναν συγκεκριμένο ρυθμό που καθορίζεται από το κύμα.
Οι συσκευές ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων πρέπει να εντοπίσουν αυτές τις απειροελάχιστες παραμορφώσεις των ράβδων οι οποίες και αποτελούν ένδειξη της διέλευσης ενός βαρυτικού κύματος.
9)Πού υπάρχουν σήμερα ανιχνευτές βαρυτικής ακτινοβολίας;
Κοντά στην Πίζα της Ιταλίας υπάρχει μια κατασκευή ανιχνευτών βαρυτικής ακτινοβολίας (VIRGO) ενώ το αμερικανικό πρόγραμμα (LIGO) αποτελείται από δύο ανιχνευτές που βρίσκονται στις πολιτείες της Λουιζιάνα και της Ουάσινγκτον αντίστοιχα.
Ανιχνευτές έχουν τεθεί σε λειτουργία στο Αννόβερο της Γερμανίας και στο Κιότο της Ιαπωνίας.
Στο μέλλον ανιχνευτές βαρυτικής ακτινοβολίας αναμένεται να τοποθετηθούν και στο διάστημα(LISA).
10)Ποια είναι η σημασία της ανίχνευσης των βαρυτικών κυμάτων;
Η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων θα μας δώσει πληροφορίες για φαινόμενα τα οποία πιθανόν να συμμετέχει και μια μαύρη τρύπα.
Η Αστρονομία Βαρυτικών Κυμάτων ίσως να προσφέρει ένα τρόπο για να ανιχνευθούν οι μαύρες τρύπες.
Αν η πιθανή πηγή την βαρυτικών κυμάτων είναι ένα διπλό σύστημα αστέρων νετρονίων θα εξαχθούν πολλές πληροφορίες για την μάζα του συστήματος και για την ακτίνα των αστέρων νετρονίων.
Θα επιτραπεί επίσης στους επιστήμονες να μελετήσουν τις ιδιότητες των στοιχειωδών σωματιδίων και τις αλληλεπιδράσεις τους σε υψηλές πυκνότητες που είναι αδύνατον να παραχθούν εργαστηριακά.
Εν κατακλείδι,η ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων θα μας δώσει τη δυνατότητα,να ανακαλύψουμε πολλά από τα ανεξερεύνητα ως τώρα μυστικά του Σύμπταντος!
...........................
Βιβλιογραφία/ Παραπομπές

-Διονύσης Σιμόπουλος,Οδηγός Παράστασης Μαύρες Τρύπες,Ίδρυμα Ευγενίδου
-Paul G.Hewitt,Οι έννοιες της Φυσικής,Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
-Robert M.Wald,Χώρος,Xρόνος και Bαρύτητα,Εκδόσεις Πουκαμισάς
-Στεργιούλας Νίκος,Κόκκοτας Κώστας,Τα κύματα της βαρύτητας,Άρθρο στο Βήμα (04-01-2015)

    πηγή:http://www.huffingtonpost.gr/iieiieieiie-iiieiieiiiiie/10-_18_b_9230274.html

    Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016

    Ο πρόσφατος ιστορικός ξεσηκωμός της Κω

    Τις τελευταίες μέρες η γειτονική Κως «φλέγεται», όχι από έναν αντιμνημονιακό ξεσηκωμό για πολιτικές που έχουν ισοπεδώσει τη χώρα και το λαό.
    Ούτε γιατί πριν λίγο καιρό ξεπουλήθηκε το απόλυτα προσοδοφόρο αεροδρόμίο της, στη Γερμανική  Fraport που θα παίζει στα δάχτυλα το πού θα κατευθύνεται και το τουριστικό προϊόν της.
    Ούτε γιατί η «βαριά της βιομηχανία» που ακούει στο όνομα “τουρισμός”, ελέγχεται από τις τουριστικές πολυεθνικές και, με την all inclusive μορφή του, πετάει στους ντόπιους τα ψίχουλα, μεταφέροντας τον πακτωλό στα πολυεθνικά τουριστικά πρακτορεία.
    Ούτε γιατί οι ξενοδοχοϋπάλληλοί της, με τρεις κι εξήντα, στην κυριολεξία, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απλήρωτοι.
    Ούτε γιατί οι ρούγες και τα στενά, στις πολύ «in» τουριστικά περιοχές της, μετατρέπονται σε χείμαρρους ξερατού και κατουρλιού, στην κορύφωση της τουριστικής σαιζόν, από ανεξέλεγκτους συναλλαγματοφόρους μπεκρούλιακες.
    Δεν ξεσηκώθηκαν για την αύξηση του ΦΠΑ από 13 σε 23%.
    Ούτε γιατί το νοσοκομείο της Κω, όπως τα περισσότερα στην ελληνική επικράτεια, έχει αποψιλωθεί από ιατρικό δυναμικό, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε το τελευταίο παιδί τους που εξετάστηκε από τον τελευταίο μόνιμο νοσοκομειακό παιδίατρο, ήταν το 2008.
    Ούτε βέβαια γιατί, πριν λίγο καιρό, ντροπιαστικά για όλους τους Κώους, ο δήμαρχός τους δήλωνε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι δεν ανέχεται οι ναυαγοί πρόσφυγες να μεταφέρονται στην Κω και μάλιστα, με καμάρι και on camera, θεωρώντας προφανώς ότι έκανε ιστορικού μεγέθους δηλώσεις.
    Δεν ξεσηκώθηκαν για τη διαπόμπευση – στα μάτια βέβαια των ανθρώπων, όχι των δίποδων – με όλο εκείνο το φωτογραφικό υλικό του καλοκαιριού που αποτύπωσε ενσταντανέ χοντρο-κάπουλων τουριστριών και άψυχων παιδοβούβαλων που απέστρεφαν το βλέμμα από τους πρόσφυγες όταν έβγαιναν απ’ τη θάλασσα κουβαλώντας ξεπαγιασμένα μωρά.
    Ούτε σοκαρίστηκαν και ξεσηκώθηκαν όταν το νεκροτομείο τους γέμισε από μαζικό θανατικό ναυαγισμένης απελπισίας.
    Ούτε όταν στο μουσουλμανικό τους νεκροταφείο εκτυλίσσονταν σκηνές αποκάλυψης με δεκάδες μωρά σε κασονένια φέρετρα.
    Τους «έπνιξε η οργή» όταν αποφασίστηκε η ίδρυση «κέντρου υποδοχής προσφύγων».
    Και πάλι, για να μην παρερμηνεύσουμε αυτή τη ξεφτίλα, όχι γιατί αυτά τα κέντρα προβλέπεται από το νομικό καθεστώς του 2011 ότι θα γίνουν τόποι διαλογής ανθρώπων, όπου σε ελάχιστους που θα  επιτρέπεται  η συνέχεια μιας κίβδηλης προσδοκίας και οι πολλοί θα επιστρέφονται στην αφετηρία της φρίκης τους.
    Όχι βέβαια!
    Όλα τα εξευτελιστικά παραπάνω τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους αλλά το να βλέπουν πρόσφυγα, όπως τους δασκάλεψαν τα μπάσταρδα του Χίτλερ, είναι ανυπόφορο και, ακόμα και με τη μαύρη αγορά,  όχι αρκούντως επικερδές.
    Και επειδή τους πνίγει ο «πολύς πατριωτισμός» και σε μια από αυτές τις ντροπιαστικές μαζώξεις τραγούδησαν παράφωνα και τον εθνικό ύμνο, ας θυμηθούν και τους δυο στίχους του,
    δεν είν’ εύκολες οι θύρες
    εάν η χρεία τες κουρταλεί
    Από την κοντινή Κάλυμνο, που, μετά το μεγάλο σεισμό του 1956, υιοθέτησε δεκάδες παιδιά των σεισμόπληκτων Κώων, και που η σημερινή  φτώχεια στέλνει απέναντι εκατοντάδες εσωτερικούς  μετανάστες οικοδόμους για να εισπράξουν την ίδια μισαλλοδοξία, μια μόνο φράση,
    Αιδώς, ρε Κώτες!

    Κάλυμνος 10/2/2016
    .....................
    το διάβασα στο:kalymnosola.wordpress.com

    Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

    Εκεί όπου ο θάνατος φαντάζει λύση στα μάτια των παιδιών

    “Πήδηξα από το σπίτι στο έδαφος. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου κλαίνε» - Ζωγραφιά κοριτσιού 7 ετών από το προσφυγικό στρατόπεδο στο Ναουρού του Ειρηνικού | Australian Human Rights Commission Report
    Ενα επτάχρονο αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κάνοντας χαρακιές στο στήθος και το πρόσωπο της με λεπίδα, παιδιά πηδάνε από κτίρια για να πεθάνουν και ένα δίχρονο αγόρι παίζει με κατσαρίδες «γιατί δεν έχει άλλα παιχνίδια».
    Συγκλονιστικά τα ευρήματα έκθεσης της Επιτροπής ΑνθρωπίνωνΔικαιωμάτων της Αυστραλίας για την κατάσταση που επικρατεί στα offshore στρατόπεδα προσφύγων που έχει στήσει η κυβέρνηση σε νησιά του Ειρηνικού.
    Με μια σειρά συνεντεύξεων που έκαναν παιδίατροι με αιτούντες άσυλο στο στρατόπεδο  Wickham Point στη βόρεια Αυστραλία και στο Νησί των Χριστουγέννων -ένα νησάκι νότια της Ινδονησίας- σκιαγραφείται μια ζοφερή εικόνα των ψυχολογικών τραυμάτων των παιδιών που ζουν υπό καθεστώς κράτησης, τα οποία πυροδοτεί ο διαρκής φόβος ότι θα αναγκαστούν να επιστρέψουν στο νησί Ναουρού, ανατολικά της Παπούα Νέα Γουινέα.
    Παρόλα αυτά το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επικύρωσε χθες το καθεστώς των offshore στρατοπέδων που έχει υιοθετήσει η Αυστραλία, την «εξαγωγή» δηλαδή των προσφύγων που αιτούνται άσυλο σε τρίτες χώρες μέχρι να εξεταστούν τα αιτήματα τους, που στην πλειοψηφία τους απορρίπτονται.
    Αυτή η απόφαση επηρεάζει άμεσα την τύχη 267 προσφύγων που προς το παρόν κρατούνται στην Αυστραλία, συμπεριλαμβανομένων και 37 νεογνών που γεννήθηκαν εκεί και τώρα μπορεί να μεταφερθούν στο νησί Ναουρού μέσα σε 72 ώρες.
    «Εγώ στη βάρκα»- κορίτσι, 7 ετών | 
    Στην έκθεση των γιατρών αποτυπώνεται ανάγλυφα ο τρόμος των παιδιών, μέσα και από τις αφηγήσεις των ίδιων και των γονιών τους, όσο και μέσα από τις ζωγραφιές τους.
    Τρόμος γι αυτό που έχουν ήδη βιώσει, τρόμος γι αυτό που βιώνουν τώρα και τρόμος για αυτό που τους περιμένει:
    «Δεν έχει φίλους. Κλαίει συνεχώς και λέει ότι θέλει να φύγει από εδώ.
    Εχει αυτοτραυματιστεί με ξυράφι στο σαγόνι της, το πρόσωπο της, το στήθος της.
    Τρώει ελάχιστα, έχει πονοκεφάλους κάθε ημέρα, πόνους στην κοιλιά και δεν αυξάνεται το βάρος της.
    Κάθε βράδυ πετάγεται από τον ύπνο της ουρλιάζοντας ότι κάποιος έρχεται να την πάρει για να την πάει πίσω στο Ναουρού» (Μητέρα κοριτσιού 7 ετών)
     «Ναουρού- Ο φράκτης και τα λουκέτα» (Κορίτσι 7 ετών) | 
     «Δυο από τους φίλους της πήδηξαν από την ταράτσα του κτιρίου και έσπασαν τους γοφούς και τα πόδια τους. Λέει συνέχεια ότι θα κάνει το ίδιο.
    Την έχουν δει ειδικός σύμβουλος και ψυχολόγος, αλλά λέει ότι "η κουβέντα μαζί τους δεν έχει αλλάξει κάτι" γι αυτήν.
    Δεν έχει φάρμακα, ούτε ψυχίατρο» (Μητέρα κοριτσιού 15 ετών)
    Το ίδιο το κορίτσι όταν ρωτήθηκε, είπε:
    «Είμαι στο τέλος του δρόμου.
    Είμαι πραγματικά απαισιόδοξη.
    Βρίσκομαι στο τέλος.
    Νιώθω ότι ίσως πρέπει να σκοτωθώ για να δώσω ένα τέλος σε όλα αυτά (Κορίτσι 15 ετών)
    «Το παιδί μου παίζει με τις κατσαρίδες.
    Δεν έχει άλλα παιχνίδια (Πατέρας αγοριού 2 ετών)
    «Αυτό είναι το Ναουρού.
    Ολοι είναι λυπημένοι.
    Εχουμε στο Ναουρού αντίσκηνα, αλλά δεν έχουμε σπίτια.
    Ο ανεμιστήρας έχει χαλάει και κάνει ζέστη.
    Δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε.
    Αυτή είμαι εγώ ,"πεθαμένη".
    Ο μπαμπάς και η μαμά μου είναι λυπημένοι.
    Κλαίνε.
    Αυτός είναι ο φράκτης με τα λουκέτα» (ζωγραφιά κοριτσιού)
    «Μέσα σε διάστημα 14 μηνών, το υπουργείο Μετανάστευσης κατέγραψε 128 περιπτώσεις αυτοτραυματισμών μεταξύ των παιδιών που ζουν έγκλειστα σε κέντρα κράτησης προσφύγων», αναφέρει η έκθεση.
    «Υπάρχει μια διάχυτη ατμόσφαιρα απελπισίας και απόγνωσης: το 38% των παιδιών είπαν ότι είναι "συνεχώς λυπημένα ή κλαίνε" ενώ το 21% "ανησυχούν διαρκώς".
    Πολλά πάσχουν από σύνδρομο μετα-τραυματικού στρες που εκδηλώνεται με τρομακτικές εικόνες που επαναφέρει η μνήμη από το πρόσφατο παρελθόν, εφιάλτες, παλινδρομήσεις (όπως τραύλισμα, νυχτερινή ενούρηση, φόβος του χωρισμού).
    Άλλα εκδηλώνουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη τους, επιθετική συμπεριφορά ή επιλεκτική αλαλία, κοινωνική απομόνωση και άρνηση τροφής».
    «Ο Μπαμπάς μου, η μαμά μου κι εγώ πίσω από τον φράκτη στο Ναουρού» (αγόρι 6 ετών) | 
    Πολλά από τα παιδιά και τις οικογένειες είχαν μεπρία από το Ναουρού και μίλησαν για τις συνθήκες κράτησης τους εκεί.
    Οι περιγραφές τους σύντομες και χαρακτηριστικές:
    -«Καταθλιπτικό για όλους.
    Νιώθεις ότι δεν έχεις ελπίδα.
    Οτι είναι το τέλος για το μέλλον σου»
    -«Κόλαση, εφιάλτης»
    -«Το χειρότερο μέρος στον κόσμο»
    -«Πολύ ζέστη στα αντίσκηνα...
    Πολύ μακριά οι τουαλέτες»
    -«Το Ναουρού είναι η κόλαση επί της γης.
    Πριν πεθάνουμε πήγαμε στην κόλαση»
    -«Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις το παιδί σου στο Ναουρού- η ζέστη, οι τουαλέτες, τα αντίσκηνα.
    Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να βρεις νερό.
    Το φαγητό είναι άθλιο.
    Μερικές φορές πρέπει να περπατάς μέσα σε καταρρακτώδη βροχή για φαγητό και τουαλέτα.
    Πολύ υγρασία.
    Κακοτράχηλο έδαφος, δυσκολεύεσαι να περπατήσεις».
    «Εγώ που κλαίω. Ο αδελφός μου έχει πρόβλημα με τα νεφρά του» (αγοράκι του οποίο ο αδελφός πρέπει να χειρουργηθεί) | 
    Οι συνθήκες στέγασης και υγιεινής στο  τροπικό Ναουρού περιγράφονται από τους γονείς ως απαράδεκτες, λόγω της αφόρητης ζέστης και της υγρασίας, της έλλειψης κλιματισμού, της έλλειψης χώρου για να παίζουν τα παιδιά.
    Ζουν έως 5 οικογένειες (18-20 άτομα) σε κάθε αντίσκηνο, χωρίς προστασία της ιδιωτικότητας και πολλές φορές χωρίς εξαερισμό ή κλιματισμό και χωρίς βασική προστασία.
    Οπως ανέφεραν οικογένειες στο κλιμάκιο των γιατρών:
    -«Ποντίκια, κατσαρίδες... πολύ υψηλές θερμοκρασίες»
    -Δεν υπάρχει νερό ή νιπτήρας στα αντίσκηνα για τα μωρά»
    -Περιορισμένος χώρος για τα παιδιά
    -Δεν υπάρχει δυνατότητα αποθήκευσης τροφίμων στα αντίσκηνα
    -Η καινούργια παιδική χαρά για τα παιδιά (με κλιματισμό) ανοίγει μόνο μια ώρα την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα.
    Είναι ήδη κακοδιατηρημένη, επιτρέπεται η πρόσβαση στους γονείς μόνο δυο φορές την εβδομάδα, είναι μικρή και αποτελείται μόνο από ένα δωμάτιο για όλες τις ηλικίες, με πλαστικό στο πάτωμα που έχει κι άλλες χρήσεις.
    «Αυτή είναι η ζωή μου. Σας παρακλώ βοηθείστε μας» (αγόρι 9 ετών) | 
    «Η κράτηση ήταν στο Νησί των Χριστουγέννων, στο Ναουρού ή σε άλλα κέντρα στην Αυστραλία είναι επικίνδυνη και μη ασφαλής για τα παιδιά» είπε ο πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Αυστραλίας Γκίλιαν Τριγκς.
    «Το 34% όλων των παιδιών που είδαμε έπασχαν από κάποιου είδους ψυχολογική ασθένεια σε σχέση με το 2% που είναι για τα παιδιά της Αυστραλίας.
    Η υγεία της και η καλή διαβίωση -και των παιδιών και των γονιών τους- βρίσκεται σε κίνδυνο από τις συνθήκες συνωστισμού σε αντίσκηνα ή διαμορφωμένα κοντέινερ, την ακατάλληλη περίθαλψη ακόμα και από σεξουαλικές και άλλες κακοποιήσεις».
    Για τους παιδίατρους Elizabeth Elliott και Hasantha Gunasekera που επισκέφθηκαν το Wickham Point, τα παιδιά που είχαν περάσει από το κέντρο κράτησης στο Ναουρού ήταν από τα πλέον ευάλωτα.
    «Μας ανησυχεί ιδιαίτερα ο αριθμός των μικρών παιδιών που εξέφρασαν την πρόθεση να βλάψουν τους εαυτούς τους και μίλησαν ανοιχτά για αυτοκτονία, αλλά και αυτά που ήδη είχαν αυτο-τραυματιστεί»,
    είπαν οι γιατροί.
    «Η μόνο σωστή διαχείριση αυτής της κατάστασης είναι η απομάκρυνση των παιδιών από αυτό το τοξικό περιβάλλον που είτε προκαλεί είτε επιδεινώνει τα ψυχολογικά προβλήματα».
    «Μερικά από τα παιδιά», αναφέρεται στην έκθεση, όταν φθάνουν στην Αυστραλία «έχουν ήδη γίνει μάρτυρες βιαιοτήτων στην πατρίδα τους, έχουν επιβιώσει ενός τραυματικού ταξιδιού με βάρκα, έχουν μεταφερθεί από κέντρο κράτησης σε κέντρο κράτησης, επηρεάζονται από την παρουσία φρουρών με στολές και ενέργειες όπως ή καθημερινή καταμέτρηση και  είναι ολοφάνερη η αρνητική αντίδραση σε κάθε αναφορά του Ναουρού».
    Για τον υπουργό Μετανάστευσης της Αυστραλίας, Πήτερ Ντάτον, κανένα από αυτά τα ευρήματα δεν πρόκειται να αλλάξει την στρατηγική της κυβέρνησης της offshore κράτησης προσφύγων και μεταναστών μέχρι να αποφασιστεί η τύχη τους.
    «Είναι φανερό ότι το θέμα συγκινεί προς το παρόν...», είπε, «αλλά η κατάσταση στο Ναουρού είναι αρκετά διαφορετική από ότι την παρουσιάζουν ορισμένοι.
    Για παράδειγμα κανείς δεν βρίσκεται υπό κράτηση στο Ναουρού. Υπάρχει η δυνατότητα να μετακινούνται ελεύθερα και πιστεύω ότι είναι διαφορετική η εικόνα από αυτή που παρουσίασαν ορισμένοι επικριτές της».
    Τι είναι το Ναουρού
    Το νησί Ναουρού στον Ειρηνικό | Courtesy: U.S. Department of Energy's Atmospheric Radiation Measurement Program
    Και όταν λέει ο Αυστραλός υπουργός ότι όσοι μεταφέρονται εκεί «δεν είναι υπό περιορισμό», τι εννοεί;  Και που θα μπορούσαν να πάνε;
    Το νησί, ένας βράχος από φώσφορο, επισήμως ονομάζεται Δημοκρατία του Ναουρού, ανήκει στο σύμπλεγμα της Μικρονησίας στον κεντρικό Ειρηνικό, απέχει 300 χιλιόμετρα από τη κοντινότερη στεριά που είναι το νησί Μπανάμπα του Κριμπάτι, έχει περίπου 9.500 κατοίκους και έκταση μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
    Είναι  η τρίτη μικρότερη χώρα στο κόσμο, μετά το Βατικανό και το Μονακό.
    Κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1968.
    Την δεκαετία του 1990 ήταν ένας από τους φορολογικούς παραδείσους όπου οι πλούσιοι όλου του κόσμου ξέπλεναν τα παράνομα κέρδη τους ή έκρυβαν τα νόμιμα από την Εφορία.
    Μετά, με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια, έγινε offshore κέντρο κράτησης για λογαριασμό των Αυστραλών από το 2001 έως το 2007, που η Καμπέρα αποφάσισε να κλείσει τις εκεί εγκαταστάσεις, στερώντας από τους ντόπιους πολύτιμο εισόδημα.
    Τα κέντρα άνοιξαν πάλι το 2012 με νομοσχέδιο που πέρασε η κυβέρνηση από την Βουλή και για το Ναούρου και για το νησί Μάνους στην Παπούα Νέα Γουινέα  για τους «μετανάστες με τις βάρκες».
    ............................
    το διάβασα στην:efsyn.gr

    Γιατί οι Γερμανοί χρησιμοποιούν μόνο μετρητά;

    Τη στιγμή που η Σουηδία και άλλεςευρωπαϊκές χώρες ανοίγουν τον δρόμογια ένα μέλλον ηλεκτρονικών συναλλαγών και η Ελλάδα πιέζεται να αυξήσει τη χρήση πλαστικού χρήματος, η Γερμανία συνεχίζει να συναλλάσσεται με μετρητά.
    Σύμφωνα με έκθεση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών, το 80% των συναλλαγών στη Γερμανία γίνεται με μετρητά.
    Ακόμα και όταν χειρίζονται μεγάλα ποσά, οι Γερμανοί αποφεύγουν τις κάρτες, ενώ κατά μέσο όρο κρατούν στα πορτοφόλια τους 110 ευρώ.
    Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα QUARTZ, είναι πολλοί οι λόγοι που ο γερμανικός λαός προτιμά τις παραδοσιακές συναλλαγές.
    Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι Γερμανοί προτιμούν την ανωνυμία των μετρητών σε αντίθεση με την επωνυμία των ηλεκτρονικών συναλλαγών.
    Ο κυριότερος όμως λόγος σύμφωνα με αναλυτή της ΕΚΤ είναι η αίσθηση του ελέγχου που προσφέρει η αποθήκευση των χρημάτων στο πορτοφόλι.
    Ακόμα, μια μικρή αναδρομή στην σύγχρονη ιστορία της Γερμανίας καταδεικνύει το φαινόμενο.
    Ο υπερπληθωρισμός την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είχε ως αποτέλεσμα την πτώση της αξίας των μάρκων.
    Στο τέλος της περιόδου, λίγο πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα καρβέλι ψωμί κόστιζε 428 δισεκατομμύρια μάρκα και ένα κιλό βούτυρο έξι τρισεκατομμύρια.
    Όταν μάλιστα οι εργοδότες ετοιμάζονταν να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους, οι τελευταίοι συνήθιζαν να περιμένουν κρατώντας μεγάλους κουβάδες που στο τέλος της μέρας γέμιζαν με μετρητά.
    Υπό τον φόβο ότι το μάρκο θα έχανε πλήρως την αξία του, οι Γερμανοί ξόδευαν τα χρήματά τους σε αντικείμενα και προϊόντα που δεν θα αγόραζαν σε διαφορετική περίπτωση.
    Μετά τη λήξη του πολέμου, το νέο γερμανικό μάρκο που υιοθετήθηκε, προκάλεσε μεγάλα προβλήματα, καθώς οι Γερμανοί είδαν το 90% των χρημάτων τους να εξαφανίζεται.
    Όμως το νέο νόμισμα ήταν ένα αναγκαίο, δύσκολο βήμα για μπει η οικονομία της χώρας ξανά σε κίνηση.
    Γι' αυτό το λόγο, το γερμανικό μάρκο αποτέλεσε σύμβολο υπερηφάνειας.
    Σύμφωναμε το QUARTZ, ερευνητές εκτιμούν ότι ο υπερπληθωρισμός αφήνει πάντοτε τα σημάδια του σε ένα λαό.
    Χώρες στις οποίες έχουν λάβει χώρα τραπεζικές και οικονομικές κρίσεις, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τις τράπεζες και γι' αυτό το λόγο προτιμούν να έχουν τα χρήματα πάνω τους.
    Τέλος, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα, «οι Γερμανοί αγαπούν τα μετρητά για τους ίδιους ιστορικούς λόγους που μισούν το χρέος».
    Εξάλλου, ο γερμανικός λαός ανήκει τους πληθυσμούς με τα μικρότερα ποσοστά αγοράς κατοικιών.
    Το 2011, μόλις τι 33% των Γερμανών είχαν πιστωτική κάρτα, ενώ εξ αυτών, ελάχιστοι τις χρησιμοποιούσαν.

    Κατά ένα τρόπο, η προτίμηση των μετρητών στη Γερμανία συνδέεται με τον φόβο και την απαισιοδοξία για το μέλλον, δύο παράγοντες που προκύπτουν από το σκοτεινό της παρελθόν.
    .................
    το διάβασα στη:huffingtonpost.gr

    Πρόσφυγες στο νησί του Πυθαγόρα: η ζωή στο λιμάνι του Μαγαλαρίου μέσα από τα μάτια ενός δασκάλου

    Αγγελική Παππά, Καινοτόμος παιδαγωγός- Εκπαιδεύτρια
    καθηγητών και Ιδρύτρια του i love dyslexia’
    Πόσο παράξενο τόσος κόσμος καταχείμωνο στο λιμάνι του νησιού.
    Το τοπίο ζωγραφίζουν άνθρωποι ταλαιπωρημένοι, σφιχτά ο ένας δίπλα στον άλλο να νικούν ψύχος και υγρασία, με μια αίσθηση ανακούφισης στο βλέμμα για τη στεγνή γωνία στον πλανήτη που μπόρεσαν να ξαποστάσουν.
    Τα λόγια του ανατρεπτικού Πυθαγόρα ταξιδεύουν στο μελτέμι: "Πρέπει να σωπαίνεις ή να λες κάτι καλύτερο από τη σιωπή". Εκείνοι σωπαίνουν.
    Ο φιλόσοφος ξέρει το γιατί: "Ου πάντα τοις πάσι ρητά"..
     Δεν μπορούν να ειπωθούν όλα σε όλους.
    Τουλάχιστον, όχι ακόμα.
    Ανάμεσα τους, εθελοντικές οργανώσεις και φιλόξενοι Σαμιώτες δε σταματούν να επιδίδονται στον ανθρωπιστικό τους αγώνα και να χαμογελούν στους πρόσφυγες που ηρεμούν όταν συναντούν τα φιλικά πρόσωπα τους.
    Λίγο πιο κάτω συναντώ Λιμενικούς σε επιφυλακή για τον εντοπισμό και διάσωση νέων προσφυγικών ροών, ενώ γυναικόπαιδα και άνδρες στέκονται με υπομονή στη σειρά περιμένοντας να παραλάβουν το μεσημεριανό τους γεύμα-μάνα εξ ουρανού.
    Ξέρουν ότι και σήμερα υπάρχει φαγητό για όλους.
    Ζυμαρικά σε πλαστικό ποτήρι, μια φέτα ψωμί και ένα μήλο.
    Κάπως έτσι ορίζεται η ελπίδα μετά το εφιαλτικό ταξίδι στο παγωμένο αιγαίο.
    Τα μάτια μου γεμίζουν απo τη ζωντάνια ενός 9χρονου κοριτσιού από τη Νέα Ζηλανδία, που κάνει τη δουλειά να φαίνεται παιχνίδι.
    Μοιράζει ένα φρούτο στον καθένα και χαμόγελα από εκείνα που διαψεύδουν κάθε γκρίζα σκέψη που τρυπώνει στο μυαλό.
    Στο διάλειμμα της ανακαλύπτω λίγο από το μαγικό της κόσμο.
    Τη ρωτώ πώς και με ποιους βρέθηκε στο νησί.
    'Είμαι εδώ με τον αδελφό μου και τους γονείς μου.
    Δουλεύουν ως εθελοντές.
    Υπάρχουν βρεγμένοι και τρομαγμένοι άνθρωποι που χρειάζονται κουβέρτες και κάποιον να τους πει ότι όλα θα πάνε καλά.
    Εγώ παίζω και βοηθώ ταυτόχρονα.
    Μου αρέσει πολύ αυτό ' μου εξομολογείται.
    Στην ερώτηση μου εάν μπορεί να λείπει από το σχολείο, μου απαντά:
    "Μα δε λείπω! Παρακολουθώ μαθήματα κατ οίκων στη χώρα μου και μπορώ να τα συνεχίσω όταν γυρίσω.
    Αυτά που μαθαίνω εδώ είναι πολύ χρήσιμα".
    Ο ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου κατά Σωκράτη, σκέφτηκα: "Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς.
    Μορφωμένοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική, αυτοί που μαθαίνουν να ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές".
    Στην Ελλάδα αυτή η εκπαιδευτική επιλογή δεν υπάρχει.
    Μήπως η μικρή Ronda μας διδάσκει σημαντικές παραμέτρους που θα έπρεπε να παρέχει και το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα;
    Λίγο πιο κάτω, στην σκηνή των Ηνωμένων Εθνών, παιδιά από το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Συρία διψούν για ένα δάσκαλο.
    Στο κρύο πάτωμα απλώνονται μαρκαδόροι, χαρτιά ζωγραφικής και όνειρα για μια καλύτερη ζωή.
    Μια ζωή στον επόμενο σταθμό, τη Φιλανδία, μου αποκαλύπτουν, με επιπρόσθετη αγωνία το ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν σε διεθνή γλώσσα.
    Η μεγαλύτερη της παρέας γίνεται βοηθός μου καθώς γνωρίζει λίγα αγγλικά. Μέτα τα πρώτα γράμματα, η πρώτη λέξη:
    Friends!
    Ο Moustafa με πλησιάζει.
    Τα ματάκια του λάμπουν από χαρά.
    Απλώνει το χεράκι του και μου προσφέρει το μήλο του.
    Είναι ότι πιο πολύτιμο έχει για να μου πει ευχαριστώ.
    Κάπου στην καρδιά έχω φυλαγμένους τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου, όπως τους αποτύπωνε στην πέτρινη πολυθρόνα του στο Καρλόβασι, ένα δειλινό σαν και αυτό. "Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει".
    Ο δρόμος της επιστροφής θα με βρει να νιώθω αγάπη.

    Γιατί όσα εμπόδια και εάν υψώνει η ζωή μπροστά της, στη ζεστή 'παγκοσμία' αγκαλιά του αποχωρισμού εκεί στο λιμάνι, εμείς, ζήσαμε το θαύμα της.
    ...........................
    το διάβασα στη:huffingtonpost.gr

    Μια εικόνα, χιλιάδες συναισθήματα

    Θα τους βάλει να σταθούν προσοχή... Το μόνο σίγουρο
    Έχεις ποτέ κοιτάξει μία φωτογραφία και συνειδητοποιήσει την ιστορία που σου διηγείται για τον πρωταγωνιστή της;
    Είναι φορές που μία εικόνα μπορεί να μεταφέρει δυνατά συναισθήματα, να αγγίξει ψυχές και να επηρεάσει το μυαλό.
    Όταν κοιτάς καθεμία από αυτές τα συναισθήματα είναι ανάμικτα:
    η μία μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις, η άλλη να δακρύσεις.
    Στη γκάλερι που ακολουθεί οι θα κάνουν την καρδιά σου να χτυπήσει δυνατότερα και να νιώσεις αληθινά ζωντανός.

    Απλές, μικρες και όμορφες στιγμές της ζωής
    δες τε τις υπόλοιπες στο:brightside.me
    ή στο:newsonly.gr

    Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2016

    Στρατής Βαλαμιός: Ο ψαράς από τη Λέσβο που προτάθηκε για το Νόμπελ

    "Να βλέπεις κόσμο να πνίγεται και να μην ξέρεις ποιόν να πρωτοπιάσεις.
    .............................
    «Δεν ξέρω πώς διάλεξαν εμένα, μου είπαν ότι ήρθε κάποιος στο χωριό και ρώτησε ποιος έχει τρέξει πιο πολύ για να σώσει πρόσφυγες και οι χωριανοί είπαν το όνομά μου, αλλά δεν είναι για μένα.
    Εγώ είμαι συμβολικά είναι για όλους τους χωριανούς», μου λέει ο Στρατής Βαλαμιός, ο 40χρονος ψαράς που προτάθηκε από την Ακαδημία για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τις γιαγιάδες από τη Συκαμιά και την Σούζαν Σάραντον.
    Στο μεγάλο ναυάγιο που έγινε στις 28 Οκτωβρίου στο Μόλυβο (πνίγηκαν τουλάχιστον 70 άνθρωποι), ο Στρατής ήταν εκεί. Πήρε το καΐκι από τη Σκάλα και έτρεξε για να βοηθήσει.
    «Είδα μια θάλασσα γεμάτη κόσμο, ο αέρας ήταν πολύς.
    Την ώρα που πήγαινα να πιάσω ένα παιδί το τράβαγε κάτω το κύμα και ανέβαζε ένα άλλο πνιγμένο», θυμάται.
    Ο ίδιος δεν ήξερε τίποτα, το έμαθε όταν ανακοινώθηκε.
    Δεν μιλάει πολύ στα Μέσα και αυτή η νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί του είναι πρωτόγνωρη και από μια άποψη τον δυσκολεύει.
    «Χτυπάει το τηλέφωνο μου συνέχεια, θέλω να το κλείσω για λίγο να μπορέσω να ηρεμήσω», λέει.
    Την ημέρα που μιλούσαμε θα ερχόταν ένας γνωστός πολιτικός επίσκεψη στην περιοχή και ο πρόεδρος είπε ότι θέλει να δει κι αυτόν.
    «Δεν μπορώ, δεν θα πάω, δεν τα αντέχω εγώ αυτά», μου λέει.
    Του είναι αδύνατο να σταθεί απέναντι στις κάμερες, αισθάνεται πολύ άβολα. Και στα ΜΜΕ που του ζητάνε να τους μιλήσει τους λέει να πάνε κάπου έξω από το χωριό και να τους πει δυο λόγια, πιο πολύ γιατί ντρέπεται να πει όχι αλλά και επειδή δεν θέλει να τον βλέπει ο κόσμος να δίνει συνεντεύξεις.
    Του λέω ότι πρέπει να το συνηθίζει σιγά-σιγά γιατί έχει δρόμο μπροστά του κι αν δεν φτάσει μέχρι τη Νορβηγία, ίσως να χρειαστεί να πάει ως την Ακαδημία για να βραβευτεί.
    Δεν τις θέλει τις επισημότητες, ξέρει όμως ότι πρέπει να το κάνει για το χωριό, γιατί πλέον αυτούς εκπροσωπεί. «Αλλά κοστούμι δεν βάζω», μου λέει.
    «Και το τζιν μια χαρά είναι».
    Ο Στρατής κατάγεται από την Πελόπη, ένα γραφικό χωριό λίγα χιλιόμετρα προς τα ορεινά από την Σκάλα Συκαμιάς.
    Έχει παντρευτεί στη Συκαμιά και εδώ και 20 χρόνια είναι ψαράς.
    Η καθημερινότητα των κατοίκων σε αυτό το μικρό ψαροχώρι στα βόρεια της Λέσβου αναστατώθηκε πριν από μερικά χρόνια με σοκαριστικό τρόπο όταν από τα απέναντι παράλια άρχισαν να φτάνουν πρόσφυγες μέσα σε υπεφορτωμένα φουσκωτά και ξύλινες βάρκες, άνθρωποι ταλαιπωρημένοι που έφευγαν από την πατρίδα τους λόγω πολέμων και τοπικών συρράξεων. Τα ναυάγια και οι απώλειες ζωών είναι μια παλιά υπόθεση στη θαλάσσια περιοχή της Συκαμιάς και ο Στρατής διασώζει αρκετά χρόνια ανθρώπους, πέφτοντας και ο ίδιος στη θάλασσα από το καΐκι του, ακόμη και χειμωνιάτικους μήνες.
    "Πάνω από 10 χρόνια είναι που βγαίνει εδώ σε εμάς κόσμος.
    Δεν είναι κάτι καινούργιο, μην βλέπετε που τώρα οι ροές είναι μεγάλες και το έχει μάθει όλος ο κόσμος», μου λέει.
    Τον ρωτάω πώς είναι ο καιρός τώρα στη Μυτιλήνη και μου απαντά ότι έχει αέρα.
    Παλιά με τέτοιον καιρό σκεφτόταν πώς θα βγει για ψάρεμα αλλά τώρα ο φόβος ο δικός του και των ανθρώπων εκεί είναι τι θα φέρει η θάλασσα.
    Οι διακινητές απέναντι δεν νοιάζονται αν οι άνθρωποι θα πνιγούν.
    «Αυτούς το μόνο που τους νοιάζει είναι να τους φορτώσουν και να φύγουν. Δεν τους νοιάζει αν έχει μποφόρ ή δεν έχει»,
    λέει ο Στρατής.
    «Τους στέλνουν με υπερφορτωμένες βάρκες.
    Τα φουσκωτά που έρχονται παίρνουν μέσα 10-15 άτομα μάξιμουμ.
    Αυτοί βάζουν και 50 μέσα και 60, έχω φέρει βάρκα με 80 ανθρώπους, έχω φέρει βάρκα να κάθονται οι μεγάλοι από το συνωστισμό πάνω στα παιδιά και βγάζαμε μωρά σε ημιλιπόθυμη κατάσταση», θυμάται.
    Να βλέπεις κόσμο να πνίγεται και να μην ξέρεις ποιόν να πρωτοπιάσεις   Μερικές από τις καταστάσεις που έχει δει και έχει ζήσει δύσκολα μπορεί να τις χωρέσει το ανθρώπινο μυαλό.
    Θυμάται την πιο δύσκολη στιγμή του το 2009 στο ακρωτήριο Κόρακας, μια απόκρημνη και δύσβατη περιοχή όπου μέχρι πριν να ξεκινήσει η μεγάλη προσφυγική ροή έβγαιναν οι περισσότεροι πρόσφυγες.
    «Ήταν μια βάρκα με 20 άτομα μέσα.
    Βούλιαξε και δεν φορούσε κανείς σωσίβια.
    Πνίγηκαν οι δέκα.
    Εμείς ψαρεύαμε δίπλα με το καΐκι και πλησιάσαμε.
    Είχε αέρα, βούτηξα στο νερό και πρόλαβα και έβγαλα ζωντανούς δέκα ανθρώπους...».
    Ανάμεσά τους και ένα μωρό 9 μηνών που ο Στρατής το έβγαλε από το νερό μαζί με τη μητέρα και τον πατέρα που ήταν σε πανικό.
    «Η μητέρα μου, μου έδωσε μια φορά τη ζωή και εσείς μου τη δώσατε πίσω», του είπε η γυναίκα κλαίγοντας και παρότι μουσουλμάνα, έσκυψε και φίλησε το βρεγμένο σταυρό που είχε κρεμασμένο ο Στρατής στο στήθος.
    Ο 40χρονος ψαράς δεν σώζει κόσμο μόνο όταν είναι ο ίδιος στη θάλασσα. Όταν γίνεται ένα ναυάγιο αυτόν ειδοποιούν οι άλλοι ντόπιοι ψαράδες για να πάρει το καΐκι και να τρέξει να τους βοηθήσει.
    «Έχω δει πολλά ναυάγια και αν τους βρεις σε μια κατάσταση καλή, θα τους τραβήξεις πάνω και όλα θα είναι εντάξει. Αλλά το άσχημο είναι να βλέπεις κόσμο να πνίγεται και να μην ξέρεις ποιον να πρωτοπιάσεις. Να λες, να πάρω αυτόν ή αυτόν; Και να πρόκειται για ζωές, να βλέπεις μωρά πνιγμένα...»
    Έχω δει πολλά ναυάγια και αν τους βρεις σε μια κατάσταση καλή, θα τους τραβήξεις πάνω και όλα θα είναι εντάξει.
    Αλλά το άσχημο είναι να βλέπεις κόσμο να πνίγεται και να μην ξέρεις ποιον να πρωτοπιάσεις.
    Να λες, να πάρω αυτόν ή αυτόν;
    Και να πρόκειται για ζωές, να βλέπεις μωρά πνιγμένα.
    Στο μεγάλο ναυάγιο που έγινε στις 28 Οκτωβρίου στο Μόλυβο (πνίγηκαν τουλάχιστον 70 άνθρωποι), ο Στρατής ήταν εκεί.
    Πήρε το καΐκι από τη Σκάλα και έτρεξε για να βοηθήσει.
    «Είδα μια θάλασσα γεμάτη κόσμο, ο αέρας ήταν πολύς.
    Την ώρα που πήγαινα να πιάσω ένα παιδί το τράβαγε κάτω το κύμα και ανέβαζε ένα άλλο πνιγμένο», θυμάται.
    «Πώς αντέχεις ρε Στρατή, πού βρίσκεις τόση δύναμη;»; τον ρωτάω.
    «Κανένας δεν αντέχει αλλά αυτή την ώρα δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο», μου λέει.
    « Τι θα πεις; Άντε φεύγω;.
    Δεν το αντέχεις αλλά πρέπει να παραμείνεις εκεί!.
    Δεν είναι θέμα συνήθειας, δεν συνηθίζεται αυτό.
    Για να καταλάβεις, πριν από μια εβδομάδα ξέβρασε η θάλασσα ένα μωρό χωρίς κεφάλι.
    Έχω δει πτώμα ξεβρασμένο πάνω στα βράχια.
    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μαύρο γίνεται το πτώμα μέσα στη θάλασσα...
    Αν τα έβλεπα αυτά πριν από 20 χρόνια δεν θα το άντεχα,τώρα με όσα έχω δει κι ένα πτώμα να κομματιάσεις μπροστά μου θα κάτσω να το δω και θα το αντέξω.
    Δεν είναι όμως ότι γίνεσαι πιο ψυχρός.
    Δεν ξέρω πώς να το πω....»
    Η ανταμοιβή για αυτές τις δύσκολες στιγμές και εικόνες είναι το ευχαριστώ των ανθρώπων που διασώζει.
    «Είναι οι πιο συγκινητικές στιγμές.
    Σε αγκαλιάζουν, σε φιλάνε, σου κρατάνε σφιχτά το χέρι και δεν στο αφήνουν. Τα συναισθήματα είναι ανάμικτα, αν δεν είσαι εδώ να το δεις αυτό, δεν μπορείς να το καταλάβεις», λέει και καταλαβαίνεις τη συγκίνηση στη φωνή του.
    Θυμάται ότι ο πατέρας και η μητέρα που είχε διασώσει μαζί με το παιδί τους σε εκείνο το ναυάγιο με τους δέκα νεκρούς στον Κόρακα επέστρεψαν μετά από 10 μήνες στο χωριό κρατώντας δώρα για να τον ευχαριστήσουν.
    Κυρίως όμως για να δείξουν στο παιδί τον άνθρωπο στον οποίο χρωστάει τη ζωή του.
    Στη θάλασσα δεν μπαίνει συρματόπλεγμα
    Η φωνή του σκληραίνει όταν μιλά για τα απέναντι παράλια και τους διακινητές.
    «Δεν βλέπω να ασχολείται κανείς με την Τουρκία.
    Θα δώσουμε τώρα 3 δισεκατομμύρια για να συνεχίσουν να βγαίνουν πάλι εδώ οι βάρκες.
    Εγώ έτσι νομίζω από αυτά που βλέπω», λέει.
    Για τις επικρίσεις που δέχεται η χώρα μας για ελλειπή φύλαξη των συνόρων, εκείνος που βλέπει κάθε μέρα τι συμβαίνει στέλνει μήνυμα στους Ευρωπαίους να πάνε εκεί να δούνε τι γίνεται.
    «Στη θάλασσα δεν μπαίνει συρματόπλεγμα και όποιος θέλει να περάσει, κάποια στιγμή θα τα καταφέρει και θα περάσει.
    Ο κόσμος αυτός έρχεται για να μπορέσει να ζήσει.
    Κι αυτά που κάνει η Ελλάδα, οι άνθρωποι και το Λιμενικό για αυτό τον ταλαιπωρημένο κόσμο δεν μπορεί να τα κάνει κανένας.
    Τα άλλα που λένε είναι παιχνίδια δικά τους», λέει.
    Για τη στάση των ντόπιων απέναντι στους πρόσφυγες ο Στρατής επισημαίνει ότι ποτέ δεν έγινε κάτι εναντίον τους.
    «100 άτομα ήμασταν εδώ στο χωριό και όταν έβγαιναν οι πρόσφυγες με βρεγμένα μωρά παίρναμε βάρκες και πήγαιναν οι δικές μας οι γυναίκες και άλλαζαν τον κόσμο.
    Ανοίξαμε μια αποθήκη και τη φτιάξαμε για να μπορέσουν να αλλάζουν εκεί. Ζητούσαμε από τους ντόπιους να δωρίσουν ρούχα για να έχουμε εκεί να τους δίνουμε να αλλάξουν.
    Αλλά, άσχετα από αυτά που κάναμε εμείς, αρκετοί πρόσφυγες έβγαιναν σε σημεία που δεν ήταν προσβάσιμα και περπατούσαν βρεγμένοι, χωρίς να τους δει ένας γιατρός, με μωρά 60 χλμ. μέχρι τη Μυτιλήνη».
    Τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα, όσο μπορεί να είναι δόκιμη μια τέτοια λέξη σε τέτοιες καταστάσεις.
    Οι πρόσφυγες συνεχίζουν να βγαίνουν σε μεγάλους αριθμούς, αφού οι πόλεμοι συνεχίζονται αλλά είναι εκεί οι οργανώσεις και οι εθελοντές.
    «Έχουν έρθει πολλοί εθελοντές και μη κυβερνητικές οργανώσεις, περιμένουν τον κόσμο και τον βοηθάνε, τους δίνουν ένα ζεστό, μια κουβέρτα, τους πηγαίνουν στα καμπ».
    Δεν είναι ηρωισμός να κάνεις το αυτονόητο
    Ο ίδιος δεν αισθάνεται ήρωας.
    «Δεν είναι ηρωισμός να κάνεις το αυτονόητο», λέει.
    Toν ρωτάω αν τελικά βρεθεί στο βήμα της επιτροπής για τα Νόμπελ τι είναι αυτό που θα πει στον κόσμο που θα τον παρακολουθεί και κυρίως σ' αυτούς που καθορίζουν τις τύχες των λαών και των ανθρώπων.
    «Να σταματήσουν τον πόλεμο, να σταματήσουν να πνίγουν τον κόσμο.
    Να αφήσουν τον κόσμο να μείνει στη χώρα του.
    Κανένας δεν θέλει να φύγει από τον τόπο του.
    Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να συνεχίζει να πνίγεται κόσμος.
    Δεν αντέχουμε στο χωριό να βλέπουμε άλλα πνιγμένα μωρά».
    Ο Στρατής το μόνο που θέλει, όπως και όλος ο κόσμος στο χωριό είναι να επιστρέψει στην ειρηνική βουβή ηρεμία του χειμώνα και στην ευχάριστη πολυκοσμία του καλοκαιριού.
    Να πάψει η Σκάλα να ζει στις «παρυφές» ενός πολέμου.
    Και αυτός να είναι εκεί, στο μέρος που αγαπάει, να ψαρεύει καλαμάρια, να ρίχνει πετονιές για λαβράκια στο λιμάνι και να απολαμβάνει καθισμένος στα καφέ με έναν ελληνικό στο τραπέζι και ένα τσιγάρο στο χέρι το γαλάζιο της θάλασσας που έχει τόσο σκοτεινιάσει τα τελευταία χρόνια. 
    ........................
    το διάβασα στη:lifo.gr