Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην ιστορία

Τάλως, το πρώτο ρομπότ στην ιστορία

Ο Τάλως ήταν μυθικός χάλκινος γίγαντας, το πρώτο ρομπότ στην ιστορία, που προστάτευε την μινωική Κρήτη από κάθε επίδοξο εισβολέα.

Ο Τάλως είναι από τις πιο αγαπητές μυθικές προσωπικότητες του αρχαίου κόσμου και ένας από τους πιο σημαντικούς ελληνικούς μύθους.

Ο Τάλως δεν γεννήθηκε αλλά φτιάχτηκε είτε από τον ίδιο το Δία ή σύμφωνα με άλλες παραλλαγές του μύθου με την εντολή του Δία από τον πολυτεχνίτη Δαίδαλο ή τον Ήφαιστο, θεό της φωτιάς και του σιδήρου.

Ο Τάλως, ένας χρυσός σκύλος που δεν του ξέφευγε κανένα θήραμα και μία φαρέτρα με βέλη που δεν έχαναν ποτέ τον στόχο τους,ήταν τα τρία δώρα του Μέγιστου των θεών, Δία, προς την αγαπημένη του Ευρώπη που του χάρισε τρεις γιούς, το Μίνωα, μυθικό βασιλιά της Κνωσού, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα.

Σε νόμισμα που βρέθηκε στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού, ο Τάλως απεικονίζεται νέος, γυμνός και με φτερά στους ώμους.

Πιθανώς τα φτερά εξηγούν τη μεγάλη του ταχύτητα αφού μπορούσε τρεις φορές τη μέρα να γυρίσει ολόκληρη την Κρήτη.

Εξωτερικά ο Τάλως έμοιαζε με θεόρατο άντρα που το σώμα του ήταν φτιαγμένο από χαλκό. Είχε μία και μόνη φλέβα που του έδινε ζωή.

Αυτή ξεκινούσε από τον αυχένα και κατέληγε στους αστραγάλους ενώ αντί για αίμα έτρεχε μέσα της λιωμένο μέταλλο.

Στους αστραγάλους του υπήρχε σφηνωμένο ένα χάλκινο καρφί που δεν άφηνε να χυθεί το υγρό που τον κρατούσε στη ζωή.

Δουλειά του Τάλω ήταν να προστατεύει την Κρήτη από κάθε εισβολέα κάνοντας τον γύρο του νησιού τρεις φορές τη μέρα.

Βλέπετε στη μινωική Κρήτη δεν έχουν βρεθεί ίχνη τειχών για την προστασία των πόλεων γι’ αυτό και ο Έβανς, ο ανασκαφέας της Κνωσού, μιλούσε για την περίφημη "μινωική ειρήνη" (pax minoica).

Φαίνεται ο Μίνωας ένιωθε ασφαλής έχοντας έναν πανίσχυρο φρουρό.

Ο Τάλως δεν άφηνε κανένα εχθρικό πλοίο να πλησιάσει αφού από την ακτή εκτόξευε τεράστιους βράχους βυθίζοντας τα ξύλινα καράβια όσων πλησίαζαν απειλητικά την Κρήτη. Αν κάποιος παρ’ όλα αυτά ξέφευγε και κατάφερνε να πατήσει στην στεριά τον περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη.

Ο Τάλως έμπαινε στη φωτιά και το χάλκινο κορμί του πυρακτωνόταν.

Μετά σφιχταγκάλιαζε τους εχθρούς, που φυσικά γίνονταν παρανάλωμα. Υπάρχει μία παράδοση ότι, όταν οι Σαρδηνοί προσπάθησαν να εισβάλουν στο νησί είχαν αυτό το "καυτό" τέλος, γι’ αυτό τα νεκρά τους κορμιά βρέθηκαν με στόματα ανοιχτά από τον πόνο και τη φρίκη.

Όπως λέει ο μύθος, ο Τάλως αφού σύντριβε ή έκαιγε τους εχθρούς της Κρήτης, ξεσπούσε σε γέλια. Ίσως από αυτό κατάγεται η έκφραση "σαρδόνιο γέλιο", δηλαδή το σαρκαστικό γέλιο του νικητή μίας αναμέτρησης, που κομπάζει και ειρωνεύεται τους ηττημένους.

Ο Τάλως δεν είχε όμως μοναδικό χρέος να προστατεύει την Κρήτη από εχθρούς αλλά και από κάθε είδους αδικία.

Γύριζε τρεις φορές το χρόνο όλα τα χωριά του νησιού κουβαλώντας στην πλάτη του χάλκινες πλάκες με χαραγμένους τους θεϊκούς-δίκαιους νόμους.

Σκοπός ήταν να φροντίζει να τηρούνται αυτοί οι νόμοι στην επαρχία.

Οι χάλκινες πλάκες που κουβαλούσε ίσως ήταν μεταγενέστερη προσπάθεια να εξηγηθεί με τη λογική γιατί αναφέρεται σαν χάλκινος.

Στις πόλεις υπεύθυνος για την τήρηση των νόμων ήταν ο Ραδάμανθυς, που μαζί με τον αδερφό του, Μίνωα, μετά το θάνατό τους έγιναν κριτές των ψυχών στον Άδη, σύμβολα απόλυτης δικαιοσύνης.

Ο Τάλως κατάφερε για πολλά χρόνια να κατατροπώνει τους εχθρούς της Κρήτης μέχρι που ήρθε και η ώρα του.

Φυσικά ένα χάλκινο "ρομπότ" δεν θα μπορούσε να πεθάνει από βέλη ή όπλα αφού ήταν άτρωτο, πόσο μάλλον από γηρατειά.

Ο Τάλως πέθανε από δόλο.

Η Αργώ, το μυθικό πλοίο, με πλήρωμα τον Ιάσονα, τη Μήδεια και τους Αργοναύτες είχε ένα περιπετειώδες ταξίδι πέρα από τον Ελλήσποντο.

Φτάνοντας στις νότιες ακτές της Κρήτης οι Αργοναύτες θέλησαν να προσαράξουν ώστε να ξεκουραστούν και να εφοδιαστούν προμήθειες.

Οι αργοναύτες είχαν ήδη περάσει από την Κολχίδα όπου ο Ιάσονας με τη βοήθεια της μάγισσας Μήδειας, κόρης του βασιλιά της Κολχίδας Αιήτη, αφού οι δυο νέοι είχαν εν τω μεταξύ ερωτευτεί, κατάφερε να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας.

Εκτός από το δέρας πήρε φεύγοντας και την αγαπημένη του Μήδεια.

Η μυθολογία λέει ότι η Μήδεια ήταν ανιψιά της Πασιφάης, γυναίκας του Μίνωα, δηλαδή της βασίλισσα της μινωικής Κρήτης, οπότε μάλλον γι’ αυτό διάλεξαν την Κρήτη για να κάνουν μία στάση στο θρυλικό ταξίδι τους.

Πλησιάζοντας όμως την ακτή βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον χάλκινο γίγαντα, να τους πετάει βράχους. Το πλοίο κινδύνευσε να βυθιστεί όταν ανέλαβε η Μήδεια.

Πήγε στην κουπαστή και άρχισε να μιλάει με τον Τάλω.

Κάνοντας ξόρκια και τάζοντας του αθανασία τον ξεγέλασε τον απονήρευτο Τάλω έτσι μόνος του έβγαλε το χάλκινο καρφί από τους αστραγάλους του με αποτέλεσμα να χυθεί όλο το "αίμα" του στη γη και ο ίδιος να σωριαστεί κάτω χωρίς ζωή πια.

Υπάρχει και μία δεύτερη πολύ κοντινή εκδοχή, ότι η Μήδεια τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και λέγοντας ξόρκια τον τρέλανε και καθώς έτρεχε με μανία πάνω κάτω χτύπησε το ευάλωτο σημείο του, το χάλκινο καρφί έσπασε και έτσι πέθανε.

Ο χάλκινος ήρωας, Τάλως, συμβολίζει την τεχνολογική εξέλιξη στον τομέα της μεταλλουργίας στα προϊστορικά-μινωικά χρόνια.

Είχαν φτάσει σε τόσο υψηλό επίπεδο, ώστε έφτιαξαν με τη φαντασία τους έναν χάλκινο υπερήρωα να τους προστατεύει.

Μια άλλη πολύ σημαντική ιδιότητα του Τάλω ήταν αυτή σαν λειτουργός δικαιοσύνης.

Αυτό υποδηλώνει τη σπουδαιότητα που απέδιδαν στην αρχαία Κρήτη στο θεσμό της δικαιοσύνης.

Όχι τυχαία οι νόμοι θεωρούνταν θεϊκοί, αφού ο Μίνωας τους έπαιρνε από τον πατέρα του το Δία, και επομένως η τήρησή τους ήταν απαραίτητη.

Παρ’ όλο που ο Τάλως είναι πρόσωπο της κρητικής μυθολογίας είχε έναν συνονόματο Αθηναίο μυθικό ήρωα.

Πρόκειται για μεταγενέστερο αττικό μύθο όπου ο αθηναίος γιος της πέρδικας ήταν ανιψιός του πολυτεχνίτη Δαίδαλου.

Μεγαλώνοντας ο Τάλως, που μαθήτευε κοντά στο θείο του, γινόταν τόσο έξυπνος και εφευρετικός που ο Δαίδαλος φοβήθηκε ότι θα μπορούσε να αναδειχθεί ανώτερος από αυτόν στην τέχνη.

Λέγεται μάλιστα ότι ο Τάλως ήταν τόσο επιδέξιος που κατάφερε να πριονίσει ένα πολύ λεπτό ξύλο χρησιμοποιώντας το σαγόνι ενός φιδιού.

Για να διατηρήσει τη θέση του ως άριστος αρχιτέκτονας και μεγαλύτερος εφευρέτης ο Δαίδαλος έσπρωξε τον Τάλω από την Ακρόπολη.

Για το φόνο αυτό εξορίστηκε από την Αθήνα και έτσι κατέληξε στην Κρήτη, όπου συνέδεσε το όνομα του με την οικοδόμηση του ανακτόρου της Κνωσού και την κατασκευή του λαβύρινθου για να περιορίσουν τον μυθικό Μινώταυρο.

~~~~~~~~~~~~~~

το διάβασα στο:users.sch.gr

Το Δόγμα Τρούμαν και η πολιτική της υποτέλειας

Γκρίσγουολντ και Γκρέιντι,
οι ύπατοι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού
στην εξαρτημένη Ελλάδα

http://www.imerodromos.gr

«Ζήτημα ανεξαρτησίας δεν υπάρχει.
Υπάρχει ζήτημα έναν και μόνον:
αφεντικού…
Το αφεντικό μας ένα είναι, δυο μάλλον:
η Αμερική, η Αγγλία. Μ” αυτούς θα ζήσωμε, μ” αυτούς έχουμε συνδέσει την τύχη μας, μ” αυτούς θα πορευτούμε, μ” αυτούς, αναγκαστικώς, θα περιμένωμε ώρας Παγκοσμίου συνεννοήσεως, γενικής ειρήνης, καλλίτερους καιρούς».
Γεώργιος Α. Βλάχος
«Ο μοναρχοφασισμός έχει, επί τέλους, το λόγο του Προέδρου Τρούμαν.
Δεν ξέρουμε αν θα μείνει ευχαριστημένος.
Εκείνο όμως που ασφαλώς κατάφερε είναι να αποκτήσει έναν ακόμα τίτλο προδοσίας και ξεπουλήματος της Ελλάδας στους ξένους».
Νίκος Ζαχαριάδης

Ηταν 12 Μάρτη του 1947, γύρω στη 1 μ.μ. ώρα τοπική, όταν ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Χ. Τρούμαν ανέβηκε στο βήμα του Κογκρέσου για να εκφωνήσει έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς λόγους που ακούστηκαν ποτέ σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Η αμερικανική ηγεσία είχε πλήρη επίγνωση της σημασίας που είχε το γεγονός, τουλάχιστον σε κείνες τις συνθήκες, για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Για το λόγο αυτό το δίκτυο των αμερικανικών ραδιοφωνικών σταθμών και οι διακλαδώσεις του ανά την υδρόγειο είχαν συνδεθεί με το Κογκρέσο και εκατομμύρια ακροατών βρίσκονταν μπροστά στους ραδιοφωνικούς δέκτες τους έτοιμοι να ακούσουν όσα ο Αμερικανός Πρόεδρος σκόπευε να πει.
Σύμφωνα δε με όσα γράφτηκαν τότε στον Τύπο, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των Αμερικανών ήταν τόσο καλά προετοιμασμένος, που οι ισχυρότατοι πομποί του Μονάχου ήταν σε ετοιμότητα ώστε μόλις ο Πρόεδρος Τρούμαν άρχιζε να μιλάει να μεταδίδουν το λόγο του προς τη Σοβιετική Ενωση, μεταφρασμένο στα ρωσικά.
Επίσης είχε σχεδιαστεί, 24 ώρες μετά την εκφώνηση της ομιλίας, η υπηρεσία εκπομπών «Φωνή της Αμερικής» να τη μεταδώσει ολόκληρη σε οκτώ γλώσσες και εν περιλήψει σε 25 γλώσσες.
«Κύριε πρόεδρε – άρχισε το λόγο του ο Χ. Τρούμαν – μέλη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών η σοβαρότης της καταστάσεως την οποία αντιμετωπίζει σήμερον ο κόσμος, καθιστά αναγκαίαν την εμφάνισίν μου ενώπιον της κοινής συνεδριάσεως του Κογκρέσου.
Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια της χώρας ταύτης υφίστανται άμεσον τον αντίκτυπον.
Μία άποψη της παρούσης καταστάσεως την οποίαν επιθυμώ να παρουσιάσω προς υμάς κατά την στιγμήν ταύτην διά να χρησιμεύση προς μελέτην και λήψιν αποφάσεως αναφέρεται εις την Ελλάδα και εις την Τουρκίαν».

Αναφερόμενος στην Ελλάδα, ο Αμερικανός Πρόεδρος έκανε λόγο για επείγουσα έκκληση της ελληνικής κυβέρνησης προς την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών με το αίτημα της οικονομικής βοήθειας.
Περιέγραψε την άσχημη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, τις καταστροφές που υπέστη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κατέληξε στην παρουσίαση του σπουδαιότερου λόγου για τον οποίο οι ΗΠΑ θα έπρεπε να δώσουν τη βοήθειά τους.
«Αυτή η υπόστασις – είπε – του ελληνικού Κράτους απειλείται σήμερον υπό της τρομοκρατικής δράσεως χιλιάδων τινών ενόπλων, διευθυνομένων υπό κομμουνιστών, οι οποίοι αψηφούν την εξουσίαν της κυβερνήσεως εις τινά σημεία της χώρας και ιδία κατά μήκος των βορείων συνόρων αυτής…
Εν τω μεταξύ η ελληνική κυβέρνησις δεν είναι εις θέσιν να αντιμετωπίση την κατάστασιν.
Ο ελληνικός στρατός είναι ολιγάριθμος και πενιχρώς εξοπλισμένος.
Χρειάζεται εφόδια και εξοπλισμόν, εάν πρόκειται να αποκατασταθή η εξουσία της Κυβερνήσεως επί του ελληνικού εδάφους.
Η Ελλάς πρέπει να τύχη βοηθείας εάν πρόκειται να καταστή εις θέσιν να βοηθήση εαυτήν και να σεβασθή την δημοκρατίαν.
Αι Ηνωμέναι Πολιτείαι πρέπει να παράσχουν την βοήθειαν ταύτην…».

Σχετικά με τη βοήθεια προς την Τουρκία ο Πρόεδρος Τρούμαν διευκρίνισε ότι αυτή πρέπει να δοθεί «προς τον σκοπόν της επιτεύξεως του απαραίτητου συγχρονισμού χάριν της διατηρήσεως της εθνικής αυτής ακεραιότητος.
Η ακεραιότης αύτη – πρόσθεσε – είναι απαραίτητος διά την προστασίαν της τάξεως εις την Μέσην Ανατολήν».
Αποκαλύπτοντας μάλιστα τους ουσιαστικότερους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ θα έπρεπε να δώσουν βοήθεια στην Ελλάδα και στην Τουρκία υπογράμμισε:
«Εάν η Ελλάς περιπέση εις τον έλεγχον μιας ενόπλου μειοψηφίας το αποτέλεσμα επί της γείτονος Τουρκίας θα είναι άμεσον και σοβαρόν.
Σύγχυσης και ανωμαλία θα διαχυθούν εις ολόκληρον την Μέσην Ανατολήν.
Ετι μάλλον η εξαφάνισις της Ελλάδος ως ανεξαρτήτου κράτους θα ασκήση βαθείαν επίδρασιν εφ” όλων των χωρών της Ευρώπης…
Αν δεν βοηθήσωμεν την Ελλάδα και την Τουρκίαν κατά τη μοιραίαν ταύτην ώρα το αποτέλεσμα θα είναι βαρυσήμαντον διά την Δύσιν και την Ανατολήν»
Η πολιτική αυτή, όπως την περιέγραψε ο Αμερικανός Πρόεδρος, έμεινε στην ιστορία με το όνομά του ως «Δόγμα Τρούμαν».
Επρόκειτο για ένα πολιτικό δόγμα παγκοσμίου εμβέλειας, που καθόριζε την αμερικανική οπτική στη διεθνή μεταπολεμική πραγματικότητα.

Η διεθνής σημασία του Δόγματος Τρούμαν
«Δεν θα έχωμεν αντιληφθή – έλεγε ο Τρούμαν, όταν εκφωνούσε το δόγμα του στο Κογκρέσο – τους αντικειμενικούς μας σκοπούς εάν δεν θελήσωμεν να βοηθήσωμεν τους ελεύθερους λαούς όπως διατηρήσουν τους ελεύθερους θεσμούς των και την εθνικήν των ακεραιότητα εναντίον των επιθετικών κινημάτων τα οποία ζητούν να επιβάλλουν επ” αυτών ολοκληρωτικά καθεστώτα…
Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα5 επιβαλλόμενα επί ελευθέρων λαών δι” αμέσου ή εμμέσου επιθέσεως υπονομεύουν τας βάσεις της διεθνούς ειρήνης, άρα και την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών».
Μερικά χρόνια αργότερα, στα απομνημονεύματά του, σημείωνε χαρακτηριστικά για τις συνθήκες που επέβαλλαν το περιβόητο δόγμα με το όνομά του:
«Η Ελλάς χρειαζόταν βοήθεια και τη χρειαζόταν γρήγορα και σε σημαντικό βαθμό.
Αν αυτό δεν γινόταν, η Ελλάς θα χανόταν και το Σιδηρούν παραπέτασμα θα έφτανε ως την Ανατολική Μεσόγειο.
Αν η Ελλάς χανόταν, η Τουρκία δε θα μπορούσε να κρατηθεί μέσα στη θάλασσα του Κομμουνισμού.
Παράλληλα αν η Τουρκία υποχωρούσε στις Σοβιετικές αξιώσεις η θέσις της Ελλάδος θα βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο»

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, κυρίως στην Ελλάδα και δευτερεύοντως στην Τουρκία, δινόταν μια μάχη αποφασιστικής σημασίας που αφορούσε την υπόσταση της καπιταλιστικής Ευρώπης, της Ασίας, την υπόσταση ολόκληρου του καπιταλιστικού κόσμου.
Ας δούμε όμως το θέμα αναλυτικότερα.
Σε ένα βασικό αμερικανικό ντοκουμέντο, συνταγμένο μια εβδομάδα πριν την εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν, αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα και τη διεθνή σημασία που αυτό είχε συνοψίζονται τα εξής αποκαλυπτικά:
«Μια αποφασιστική προσπάθεια να λυθεί το ελληνικό πρόβλημα θα εμψυχώσει τις δημοκρατικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.
Σε πολλές χώρες σήμερα, η επιδείνωση της γενικής οικονομικής και πολιτικής κατάστασης και η εξάπλωση της βίας και του τρόμου αποθαρρύνουν τις δημοκρατικές δυνάμεις.
Η ενδεχόμενη αποτυχία της ελληνικής δημοκρατίας θα έδινε τρομακτική ώθηση στα ανατρεπτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο».

Στο ίδιο πνεύμα, σ” ένα υπόμνημα προς τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάρσαλ, ο διευθυντής του Γραφείου Ανατολικών και Αφρικάνικων Υποθέσεων των ΗΠΑ Λόι Χέντερσον έγραφε:
«Στην Ελλάδα γίνεται ένα πείραμα που παρατηρούν όλοι οι λαοί του κόσμου, για να βεβαιωθούν κατά πόσο η αποφασιστικότητα των δυτικών δυνάμεων να αντισταθούν στην επίθεση είναι ανάλογη με την αποφασιστικότητα του διεθνούς κομμουνισμού να κατακτήσει νέα εδάφη και νέες βάσεις για παραπέρα επίθεση.
Είμαστε πεπεισμένοι πως αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτρέψουν την κατάκτηση της Ελλάδας, οι λαοί της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής ιδιαίτερα, θα βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα και θα καταληφθούν από αίσθημα αβεβαιότητας και απογοήτευσης, παρόμοιο με αυτό που συναντά κανείς σήμερα στην Ελλάδα»

Την αμερικανική πολιτική του δόγματος Τρούμαν συνόψισε περίπου μισό αιώνα αργότερα με πολύ αποκαλυπτικό και ταυτόχρονα πολύ κυνικό τρόπο ο πρώην Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσιγκερ:
«Αν οι Σοβιετικοί ηγέτες – γράφει ο Kissinger - είχαν μελετήσει περισσότερο την αμερικανική ιστορία, θα καταλάβαιναν πόσο κίνδυνο έκρυβαν τα λόγια του προέδρου.
Το Δόγμα Τρούμαν αποτέλεσε ένα ορόσημο επειδή, από τη στιγμή που πέταξε η Αμερική το γάντι της ηθικής, το είδος της Realpolitik που γνώριζε τόσο καλά ο Στάλιν θα τελείωνε για πάντα και οι διαπραγματεύσεις για αμοιβαίες παραχωρήσεις δε θα είχαν πλέον καμιά θέση στις μεταξύ τους σχέσεις.
Από εδώ και πέρα, οι διαφορές μπορούσαν να λυθούν μόνο με μια αλλαγή των σοβιετικών σκοπών, την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος ή και με τα δυο μαζί».

Μαζί με το κοινωνικοπολιτικό αυτό σκέλος της, η πολιτική του δόγματος Τρούμαν είχε εξ αντικειμένου και μία διεθνή οικονομική σημασία.
Ο Λόι Χέντερσον, εξετάζοντας το ζήτημα από τη σκοπιά των συμφερόντων των ΗΠΑ πάνω στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, έλεγε το 1947:
«Η Ελλάδα και η Μέση Ανατολή πρέπει να μπουν κάτω από την αμερικανική κηδεμονία γιατί οι ΗΠΑ χρειάζονται τα 30.000.000.000 βαρέλια πετρελαίου που παράγει κάθε χρόνο η περιοχή αυτή»
Για το ίδιο θέμα ο Αμερικανός καθηγητής Ιστορίας Λόρενς Γουίτνερ γράφει σχετικά:
«Η αμερικανική άμυνα της Μέσης Ανατολής και η ελληνική της πύλη δε θα έπρεπε να θεωρηθούν ως αφιλοκερδείς.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αξία του αγγλο-αμερικανικού ελέγχου του μεσανατολικού πετρελαίου αυξήθηκε σε κολοσσιαίες αναλογίες…
Η αυξανόμενη όρεξη της διοίκησης Τρούμαν για το Μεσανατολικό πετρέλαιο όξυνε την εμμονή του για να επεκτείνει την Αμερικανική επιρροή στην περιοχή και να συγκρατήσει την επιρροή των άλλων».
Αναφορικά δε με το ξεχωριστό ρόλο της Ελλάδας στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής ο επιτετραμμένος στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα Κ. Ράνκιν, έγραφε, το 1948, σε μία από τις εκθέσεις του:
«Είμαστε υποχρεωμένοι ηθικά και πρακτικά, πάση θυσία, να διαφυλάξουμε την Ελλάδα», διότι, «αυτή η χώρα είναι στην ουσία το όργανό μας… ένα όργανο που εμείς διαμορφώνουμε για να χρησιμοποιήσουμε στην επέκταση της εξωτερικής μας πολιτικής».

«Ζήτημα ανεξαρτησίας δεν υπάρχει…»
Το «δόγμα Τρούμαν» έγινε νόμος των Ηνωμένων Πολιτειών στις 22 Μάη του 1947 κι από κει και μετά τέθηκε σε εφαρμογή.
Η εφαρμογή του στην Ελλάδα άρχισε – και – τυπικά με την υπογραφή της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας που έγινε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 1947.
Στις 17/6/1947, όταν οι όροι της συμφωνίας δεν ήταν ακόμη γνωστοί, η αμερικανική εφημερίδα «Ποστ Μερίντιαμ» έγραφε:
«Οι όροι της συμφωνίας δεν αποκαλύφθηκαν.
Ωστόσο αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι είναι τραχείς και εικονικά μόνο αναφέρονται στην ελληνική ανεξαρτησία.
Οι διάφοροι Αμερικανοί που πρόκειται να εγκατασταθούν στα ελληνικά υπουργεία θα παρακολουθήσουν με «μάτι αετού» κάθε δολάριο».
Οι πληροφορίες της εφημερίδας ήταν μέσα στην αλήθεια, αλλά η πραγματικότητα ήταν απείρως χειρότερη, τέτοια που η δημοσιοποίηση των όρων της συμφωνίας προκάλεσε την έκπληξη των Αμερικανών αναλυτών και τα δυσμενή, για την κυβέρνηση των Αθηνών, σχόλια του Τύπου των ΗΠΑ.
Μια μέρα πριν τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας, στις 19/6/47, η εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ», ημιεπίσημο όργανο του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που γνώριζε το περιεχόμενό της, έγραφε σχετικά:
«Η ελληνική κυβέρνηση ζητεί να αναλάβει ουσιαστικά ο κ. Γκρίσγουωλντ (σ.σ. πρόκειται για τον επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα) την οικονομική διακυβέρνηση της χώρας.
Οι διπλωματικοί παρατηρητές στην Ουάσιγκτον δεν μπόρεσαν να αναφέρουν παράλληλο γεγονός στη σύγχρονη ιστορία όπως η προθυμία μιας ανεξάρτητης χώρας να αναθέσει τις εσωτερικές της υποθέσεις στα χέρια μιας άλλης».
Την επομένη της υπογραφής της συμφωνίας, στις 21/6/47, ο γνωστός δημοσιολόγος της εποχής Λίπμαν σημείωνε σε άρθρο του στο «Χέραλντ Τριμπιούν»:
«Η Ελληνοαμερικανική συμφωνία που υπεγράφη χθες αποτελεί συγκεκριμένο παράδειγμα της πιο στενής περιπλοκής μας και της υπερβολικής επέμβασής μας.
Κι αν ακόμη παραδεχθούμε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας δεν υπήρχε άλλη λύση, η ανάμειξή μας εκεί είναι καθαρό παράδειγμα ενός γεγονότος που δεν μπορεί να επαναληφθεί από μας σε άλλες χώρες.
Εάν ό,τι έχουμε να κάνουμε για να κυβερνήσουμε την Ελλάδα αποτελεί το «δόγμα Τρούμαν» στην πράξη, τότε δεν είναι δυνατόν να εφαρμόσουμε το δόγμα αυτό και σε άλλη χώρα της Ευρώπης»

Η συμφωνία της ντροπής
Με την Ελληνοαμερικανική Συμφωνία το καθεστώς της Ελλάδας ανέθετε τον έλεγχο της διακυβέρνησης της χώρας στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, που ένας εκ των τοποτηρητών της ήταν ο αρχηγός της Αμερικανικής Αποστολής, ο οποίος είχε και τον έλεγχο ως προς τη χρησιμοποίηση της «βοήθειας».
Βάσει των άρθρων της συμφωνίας αυτής η αμερικανική αποστολή και ο αρχηγός της είχαν το δικαίωμα να ασκούν οποιαδήποτε λειτουργία – δηλαδή να κάνουν ό,τι θέλουν κι ό,τι θεωρούν αναγκαίο – για τη σωστή αξιοποίηση της «βοήθειας».
Ετσι η αμερικανική αποστολή ήταν εντελώς ανεξέλεγκτη.
Η εξουσία της μάλιστα δεν περιοριζόταν στη χρησιμοποίηση των αμερικανικών κεφαλαίων που θα έρχονταν στην Ελλάδα, αλλά και στη χρησιμοποίηση των ελληνικών πόρων (Αρθρο 4).
Επίσης η ελληνική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να δίνει στους Αμερικανούς ό,τι της ζητούσαν (εκθέσεις – πληροφορίες κ.λπ.), ούτως ώστε οι τελευταίοι να ασκούν αυτό που θεωρούσαν καθήκον τους, να εξυπηρετούν, δηλαδή, πλήρως τα αμερικανικά συμφέροντα (Αρθρο 6). Το άρθρο 8 της συμφωνίας μετέτρεπε την ελληνική κυβέρνηση σε υπηρέτη του Προέδρου των ΗΠΑ.
Η κυβέρνηση της Ελλάδας θα προέβαινε σε κάθε ενέργεια που κρινόταν απαραίτητη εφόσον το ζητούσε ο Αμερικανός Πρόεδρος και δε θα μεταβίβαζε οτιδήποτε είχε στην κατοχή της (αντικείμενα – πληροφορίες κλπ.) σε τρίτους χωρίς τη συγκατάθεσή του.
Με το άρθρο 9 προβλεπόταν ότι ο τρόπος χρησιμοποίησης της αμερικανικής βοήθειας ήταν υπόθεση αποκλειστικά της αμερικανικής αποστολής.
Ακόμη η συμφωνία προέβλεπε την ελευθερία κινήσεως του προσωπικού της αμερικανικής αποστολής και τη χορήγηση προνομίων, φοροαπαλλαγών και ασυλίας σαν αυτά που είχε το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας.

Είναι δε αξιοσημείωτο ότι η παροχή «βοήθειας» μπορούσε να διακοπεί εάν και όποτε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θεωρούσε ότι η παύση είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών (Αρθρο 10, παράγραφος 3).
Αυτό σήμαινε πως ολόκληρη η οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας εξαρτιόταν πλήρως από τις διαθέσεις των Αμερικανών, οι οποίοι, για να πετύχουν τους εκάστοτε σκοπούς τους, μπορούσαν να εκβιάζουν με διακοπή της «βοήθειας» γιατί έτσι τάχα επέτασσε το εθνικό τους συμφέρον.
Φυσικά η συμφωνία προέβλεπε ότι και η Ελλάδα είχε το δικαίωμα να σταματήσει μονομερώς να παίρνει «βοήθεια» από τους Αμερικανούς.
Ομως, βάσει της συμφωνίας, τέτοια απόφαση μπορούσε να πάρει μόνο εκείνη η κυβέρνηση που θα αντιπροσώπευε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού!!!
Ο όρος αυτός ήταν το λιγότερο απαράδεκτος και δεν μπήκε τυχαία.
Μπήκε για να υποδηλώσει ότι εκείνοι που θα έκριναν ποια κυβέρνηση εκπροσωπεί την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και ποια όχι, θα ήταν οι ίδιοι οι Αμερικανοί.

Η Αστερόεσσα κυματίζει πάνω απ” την Ελλάδα
Για την εφαρμογή του Δόγματος Τρούμαν και την εκτέλεση της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας, της 20ής Ιουνίου 1947, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συγκρότησε την Αμερικανική Αποστολή Βοήθειας στην Ελλάδα, γνωστή και ως A.M.A.G (American Mission for Aid to Greece).

Αρχηγός της αποστολής ορίστηκε ο Ντουάιντ Γκρίσγουολντ, πρώην κυβερνήτης της Νεμπράσκα, ο οποίος και έφτασε στην Αθήνα στις 14 Ιουλίου 1947.
Από εκείνη τη στιγμή μαζί με το ελληνικό καθεστώς και ουσιαστικά πάνω απ” αυτό, ασκούσαν τη διακυβέρνηση, κατοχυρωμένη από την Ελληνοαμερικανική Συμφωνία, τρεις Αμερικανοί:
Ο Ντ. Γκρίσγουολντ, ο στρατηγός Λάιβσεϊ, επικεφαλής της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής και ο Αμερικανός πρεσβευτής Μακ Βι.
«Τίποτα από εκεί κι έπειτα – γράφει ο Σπ. Θεοδωρόπουλος- δε γίνεται χωρίς την έγκριση της «ντε φάκτο» αυτής κυβέρνησης των τριών Αμερικανών «υπάτων».
Ο Γκρίσγουωλντ και οι άνθρωποί του μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και τις κρατικές υπηρεσίες και μοιράζουν δεξιά και αριστερά διαταγές».
Ο Αμερικανός ιστορικός Λόρενς Γουίτνερ περιγράφει, με τη σειρά του, ως εξής την εν λόγω κατάσταση: «Αν – γράφει - οι Αμερικανοί αξιωματούχοι επρόκειτο να κόψουν μέσα από τα πολιτικά εμπόδια και να συντρίψουν την αριστερή επιρροή, θα χρειαζόταν να επέμβουν σε έναν άνευ προηγουμένου βαθμό στην Ελληνική πολιτική ζωή».

Αλλά κι ο ίδιος ο Γκρίσγουολντ, απαντώντας στις επικρίσεις ότι έγινε «ο πιο ισχυρός άνδρας της Ελλάδας», με δηλώσεις του στις 24 Οκτώβρη 1947, δε δίστασε να παραδεχτεί: «Πιστεύω ότι ήταν πρόθεση του Κογκρέσου η Αποστολή αυτή να ενεργήσει άμεσα και δυναμικά για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας, για να τεθεί εδώ κάτω από έλεγχο ο κομμουνισμός.
Το Κογκρέσο επίσης είχε την πρόθεση – και τα μέλη του που με επισκέφθηκαν μου το τόνισαν – ότι η Αποστολή πρέπει να ασκήσει αυστηρό έλεγχο στη δαπάνη των αμερικανικών και των ελληνικών χρημάτων.
Αυτό σημαίνει ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις και δε βλέπω τι ωφελεί να υποκρίνεται πως είναι κάτι άλλο…».

Οι Αμερικανοί όχι μόνο είχαν τον πρώτο λόγο στις ελληνικές υποθέσεις, αλλά είχαν κατανείμει με μεγάλη ακρίβεια τους ρόλους μεταξύ των τριών αμερικανικών κέντρων – της οικονομικής, της στρατιωτικής αποστολής και της πρεσβείας – που βρίσκονταν στη χώρα, ούτως ώστε να μην υπάρχει σύγχυση αρμοδιοτήτων.
Γράφει ο καθηγητής Γιάννης Ιατρίδης:
«Χαρακτηριστικό παράδειγμα της έκτασης και του βάθους της αμερικανικής ανάμειξης στην ελληνική πολιτική ζωή μετά το 1947, αποτελούν οι οδηγίες του State Department, σε ένα έγγραφό του που επιχειρεί να προσδιορίσει τις εξουσίες του Αμερικανού Πρέσβη στην Αθήνα, σε αντιπαράθεση με τις αρμοδιότητες του Αρχηγού της Αποστόλης.
Τα ζητήματα «σημαντικών πολιτικών αποφάσεων», στα οποία ο Πρέσβης είχε τον πρώτο λόγο, απαριθμούνται ως εξής:
α) Κάθε δραστηριότητα εκπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών που σχετίζεται με κάποια αλλαγή στο ελληνικό υπουργικό συμβούλιο.
β) Κάθε δραστηριότητα εκπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών που προκαλεί ή προλαμβάνει κάποια αλλαγή στην ανώτατη ηγεσία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
γ) Κάθε ουσιαστική αύξηση ή μείωση στο δυναμικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
δ) Κάθε διαφωνία που προκύπτει με τις ελληνικές ή βρετανικές αρχές, ανεξάρτητα από την προέλευσή της, και μπορεί να βλάψει τη συνεργασία μεταξύ Αμερικανών αξιωματούχων στην Ελλάδα και Ελλήνων ή Βρετανών αξιωματούχων.
ε) Κάθε σημαντικό ζήτημα που άπτεται των σχέσεων της Ελλάδας με τα Ηνωμένα Εθνη ή άλλο ξένο έθνος εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.
στ) Κάθε σημαντικό ζήτημα που άπτεται της πολιτικής που ακολουθεί η Ελληνική Κυβέρνηση σε σχέση με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα, τα ανατρεπτικά στοιχεία, τις ένοπλες δυνάμεις των ανταρτών κλπ. συμπεριλαμβανομένων και ζητημάτων ποινών, αμνηστιών κ.ο.κ.
ζ) Κάθε ζήτημα που αφορά τη διενέργεια εκλογών στην Ελλάδα.
Το έγγραφο – προσθέτει ο Γιάννης Ιατρίδης – συνεχίζει:
«Ο παραπάνω κατάλογος δε, φιλοδοξεί να είναι πλήρης.
Απλώς προσφέρει παραδείγματα»».

Αν θα ήθελε κανείς να δώσει μια συνοπτική, αλλά ακριβή εικόνα της κατάστασης που διαμορφώνεται στην Ελλάδα μετά το Δόγμα Τρούμαν – και συνακόλουθα αυτού του δόγματος – δε θα μπορούσε παρά να συμφωνήσει με τον Γ. Ρουμπάτη, ο οποίος γράφει σχετικά:
«Στους μήνες που ακολούθησαν την εξαγγελία του δόγματος Τρούμαν και μετά από την εφαρμογή των διαφόρων συμφωνιών που προέβλεπαν την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα, η Ελλάδα έπαψε από πρακτική άποψη να αποτελεί κυρίαρχο έθνος.
Η οικονομία βρισκόταν στα χέρια των Αμερικανών ειδικών, τα πολιτικά κόμματα ανέβαιναν στην εξουσία ή έπεφταν μόνο με την προηγούμενη συναίνεση των Ηνωμένων Πολιτειών, η εξωτερική πολιτική, αν και ασκούνταν από Ελληνα υπουργό Εξωτερικών, διαμορφωνόταν στις αίθουσες και στα γραφεία της αμερικανικής πρεσβείας και της AMAG. Και τέλος ο στρατός, που διευθυνόταν ήδη από ξένους, άρχισε να εξαρτάται περισσότερο από μη Ελληνες για τις καθημερινές του αποφάσεις.
Η ρητορική του δόγματος Τρούμαν μιλούσε για ελεύθερους θεσμούς, αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, ελευθερία λόγου και άλλα παρόμοια υψηλά ιδεώδη, αλλά η εφαρμογή του στην Ελλάδα είχε ελάχιστη σχέση με την εφαρμογή αυτών των αρετών στη ζωή της χώρας».
Από στρατιωτικής απόψεως την αξία που είχε το Δόγμα Τρούμαν στην περιοχή τη δίνει ο στρατηγός Δ. Ζαφειρόπουλος, ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά ότι με το δόγμα αυτό οι Αμερικανοί έδιναν στην Ελλάδα το χαρακτήρα της «προωθημένης προπομπού του αμερικανικού στρατού εις την Βαλκανικήν».

Στη βάση όσων αναφέραμε, ως συμπέρασμα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός υπήρξε πάντοτε συνεπής στην πολιτική του αναφορικά με την εξυπηρέτηση των στενών και των ευρύτερων ταξικών συμφερόντων του.
Το 1974 για παράδειγμα, ο Χένρι Κίσιγκερ, από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωνε απερίφραστα21:
«Δε βλέπω γιατί πρέπει να μείνουμε αδιάφοροι παρατηρητές, όταν μια χώρα βαδίζει προς τον κομμουνισμό λόγω της ανευθυνότητας του λαού της».
Η δήλωση αυτή υπήρξε σήμα κατατεθέν όλης της αμερικανικής πρακτικής στον 20ό αιώνα και συνεχίζει να σφραγίζει την αμερικανική αντίληψη και πρακτική απέναντι στους λαούς και στον νέο αιώνα που διανύουμε.
Αλλά το θέμα δεν είναι τι κάνουν οι Αμερικανοί.
Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.
Κι εδώ δύο πολιτικές υπάρχουν.
Η μία, της κυρίαρχης τάξης και των κομμάτων της, θεωρεί ότι ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας δεν υπάρχει – υπάρχει όμως ζήτημα επιλογής αφεντικού.
Η άλλη είναι η πολιτική του εργαζόμενου λαού, η πολιτική της εθνικής ανεξαρτησίας, την οποία οι κομμουνιστές υπηρέτησαν και υπηρετούν πάντοτε από την πρώτη γραμμή.
1. Γ. Α. Βλάχου: «Η Αυτοτέλεια», «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 16/3/1947.
2. «Ριζοσπάστης» 14/3/1947.
3. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 13/3/1947.
4. Ολόκληρο το κείμενο του δόγματος Τρούμαν στον ελληνικό Τύπο της 13/3/1947, Π. Οικονόμου – Γκούρα: «Το Δόγμα Τρούμαν και η αγωνία της Ελλάδος», Αθήναι 1957, σελ. 125-134 κ.α.
5. Με τον όρο ολοκληρωτικά καθεστώτα ο Αμερικανός Πρόεδρος εννοούσε τη Σοβιετική Ενωση και τα λαϊκοδημοκρατικά καθεστώτα, που αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εγκαθιδρύθηκαν σε μια σειρά χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
6. «Το δόγμα Τρούμαν», Ελληνική έκδοση της Αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, 1972, σελ. 17.
7. JOHN Ο. IATRIDES: «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΡΟΥΜΑΝ – Η απαρχή της διείσδυσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα», στο συλλογικό «Η Αμερικανική πολιτική στην Ελλάδα και Κύπρο», επιμέλεια Θ. Κουλουμπή και Sallie M. Hicks, εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, σελ. 32-33.
8. Henry Kissinger: «Διπλωματία», Εκδόσεις Νέα Σύνορα – Α. Α. Λιβάνη, σελ. 506.
9. Ν. Ψυρούκη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας», εκδόσεις «ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ», τόμος Α΄, σελ. 293.
10. Λ. Γουίτνερ: «Η Αμερικανική Επέμβαση στην Ελλάδα 1943- 1949», εκδόσεις «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 85 και 88.
11. Λ. Γουίτνερ, στο ίδιο, σελ. 319.
12. «Ρ» 18/6/1947.
13. «Ρ» 20/6/1947.
14. «Ρ» 22/6/1947.
15. Σπ. Θεοδωρόπουλου: «Από το Δόγμα Τρούμαν στο Δόγμα Χούντα», εκδόσεις «ΠΑΠΑΖΗΣΗ», 1976, σελ. 67.
16. Λ. Γουίτνερ: «Η Αμερικανική επέμβαση στην Ελλάδα 1943- 1949», εκδόσεις «Βάνιας», σελ. 140.
17. Σπ. Θεοδωρόπουλου, στο ίδιο, σελ. 68 και JOHN Ο. IATRIDES, στο ίδιο σελ. 40.
18. JOHN Ο. IATRIDES στο ίδιο, σελ. 42-43.
19. Γ. Ρουμπάτη: «Δούρειος Ιππος: Η αμερικανική διείσδυση στην Ελλάδα 1947-1967», εκδόσεις «Οδυσσέας», σελ. 65.
20. Δ. Ζαφειρόπουλου: «Ο Αντισυμμοριακός αγών 1945-1949», Αθήναι 1956, σελ. 87.
21. Λ. Σταυριανός: «Η Ελλάδα σε επαναστατική Περίοδο – Σαράντα χρόνια αγώνες», εκδόσεις «Κάλβος», σελ. 259.
Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο δεκάλογος του αρνητικού ανθρώπου

Άρθρο της Έρας Μουλάκη,

Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπεύτριας

Με σαφείς επιρροές από το βιβλίο του Paul Watzlawick «Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου» και το άρθρο της Cloe Mandanes  στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Networker  αποφάσισα να γράψω το δεκάλογο του αρνητικού ανθρώπου όπως το αντιμετώπισα μέσα από την επαγγελματική μου εμπειρία.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που παρά τις όποιες προσπάθειες τους βλέπουν το ποτήρι πάντα μισοάδειο και ότι «όλα θα πάνε στραβά». Κάποιοι τους λένε αρνητικούς, απαισιόδοξους και καταστροφολόγους. Εκείνοι συχνά ανταπαντούν ότι είναι ρεαλιστές, πραγματιστές και βλέπουν τα πράγματα όπως είναι. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι φοβισμένοι από τη ζωή,  όπου με τις αρνητικές σκέψεις νιώθουν προετοιμασμένοι για το πιθανό κακό και έχουν μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Επί της ουσίας, ζουν σ’ ένα συνεχές καθεστώς φόβου και απειλής και δεν είναι λίγες οι φορές που αυτές τις εσωτερικές αγωνίες τους, τις προβάλλουν στα πρόσωπα των οικείων τους, δημιουργώντας ένα κλίμα έντασης και πίεσης που οδηγεί στη διατάραξη των διαπροσωπικών σχέσεων, σε συγκρούσεις και συχνά έχει αρνητική έκβαση.

Όπως ακριβώς το είχαν προβλέψει οι ίδιοι εξ αρχής, ότι: «όλα θα πάνε στραβά».

1.       Δήλωσε πόσο δοτικός/η και καλός/η είσαι. Με την πρώτη ευκαιρία «χρέωσε» τον/την σύντροφο σου πόσο δεν σε φροντίζει και συνέχισε λέγοντας πόσα θα ήθελες να έχει κάνει (χωρίς βέβαια να χρειάζεται να του/της τα έχεις πει, μιας και δεν είσαι τέτοιος χαρακτήρας αλλά αν σε αγαπούσε πραγματικά θα τα είχε σκεφτεί) και τόνισε ότι μένεις μαζί του/της γιατί  εσύ τον/την αγαπάς πραγματικά.

2.       Να είσαι νευρικός και απότομος και να έχεις συχνά ξεσπάσματα.  Αν τυχόν στο σχολιάσει, αρνήσου το και πέρνα στην επίθεση λέγοντας ότι είναι απαράδεκτος/η και παρεξηγεί τα πάντα.  Αν στο σχολιάσει μετά το συμβάν, χρέωσε τον/την ότι έχει τον τρόπο να σου χαλάει τις ήρεμες στιγμές.

3.       Γίνε καταστροφολόγος.  Ανεργία, βία , φόνοι, κρίση.  Όλα τα δεινά του κόσμου σχολίαζε τα τακτικά με πάθος και ορμή.  Αν ο/ η σύντροφος σου δείξει ίχνη κούρασης, χρέωσε τον/την για αδιαφορία, υπερφίαλη προσωπικότητα και απολιτίκ στάση. « Όταν θα μας σφάξουν, να δω τι θα πεις…» μετά αν πάει να υπερασπιστεί την άποψη του/της, παρέθεσε 2-3 γεγονότα από πρόσφατες ειδήσεις. Φόνοι πάντα γίνονταν. 

4.       Γκρίνιαζε για όλα τα αρνητικά που σου συμβαίνουν. Δουλειά, έναν πόνο στο πόδι, έναν πονόδοντο. Αν τολμήσει ο/η σύντροφος σου να σε παροτρύνει να δεις έναν γιατρό ξεκίνησε λέγοντας «Νομίζεις πως δεν θέλω; Δεν προλαβαίνω, δεν έχω λεφτά, δεν έχω όρεξη, δεν..γενικά!» .  Όταν σε αφήσει στην ησυχία σου, συνέχισε χρεώνοντας τον/ την πως όλα εύκολα τα βλέπει και ολοκλήρωσε τη φράση σου λέγοντας απογοητευμένα: « Σ’ ευχαριστώ για τη βοήθεια και το νιοιάξιμο» .

5.       Γίνε επιθετικός/η στο δρόμο. Αν τολμήσει να το σχολιάσει ή να σου προτείνει να ηρεμήσεις ο/η σύντροφος σου, στρέψε το μένος σου προς εκείνον-η . «Μπράβο, μια φορά να πάρεις το μέρος μου, καημό το ’χω.  Αναρωτιέμαι τι πρόβλημα έχεις και πάντα εγώ σου φταίω»

6.       Χρέωσε τους γονείς σου.  Κανείς δεν φύτρωσε, ούτε κι εσύ. Είναι 101% εγγυημένο ότι θα έχουν κάνει λάθη.  Δεν έχει σημασία αν ήταν σημαντικά ή όχι.  Σημασία  έχει ότι εσένα σε σημάδεψαν, σε καθόρισαν και τώρα είσαι έρμαιο της μοίρας σου.

7.       Θυμήσου να σχολιάζεις θετικά άτομα του αντίθετου φύλλου και να εγκωμιάζεις σε τακτά χρονικά διαστήματα πρώην σχέσεις σου. Αν τολμήσει ο/η σύντροφος σου να κάνει θετικό σχόλιο για άτομα του αντίθετου φύλλου, τότε χαρακτήρισε τον/την «πεινασμένο-η» και πες πως είναι ντροπή και βέβαια τόνισε πως εσύ δεν θα έκανες  ποτέ κάτι τέτοιο.  Αν ο/η σύντροφος σου ψελλίσει οτιδήποτε για προηγούμενη σχέση, τότε θιγμένος-η , πες ότι δεν θες να ξέρεις και «κράτα» μούτρα.

8.       Μην ξεχνάς να θυσιάζεσαι.   Με οποιονδήποτε τρόπο.  Κανόνισε να τον/την δεις, λέγοντας πόσο εκτός προγράμματος βγαίνεις  και με πόσες δυσκολίες  βρέθηκες αντιμέτωπος .  Ακόμη και αν σου ζητήσει να μην βρεθείτε, προκειμένου να τελειώσεις εσύ κάποια δουλειά ή υποχρέωση σου, χρέωσε τον/την λέγοντας: « Δεν μπορώ, σε νοιάζομαι.  Εγώ τουλάχιστον  δεν είμαι αναίσθητος-η.»

9.       Κανόνισε να φροντίσεις τον/την σύντροφο σου, με ένα γεύμα, ένα μασάζ, μια έκπληξη. Μόλις εκείνος-η χαλαρώσει, τόνισε ότι πότε δεν κάνει τίποτα και δεν βοηθάει. «Κοίτα τι έκανα για σένα και εσύ, ούτε το δακτυλάκι σου δεν σήκωσες»

10.   Τέλος, μην ξεχνάς το σημαντικότερο.  Να τονίζεις πόσο θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος είσαι.  Πόσο προσπαθείς να σου πάνε τα πράματα δεξιά, πόσο αρνείσαι να πιστέψεις στην κακή τύχη και πασχίζεις να είσαι κυρίαρχος της δικής σου.

Μόνο οι πραγματικοί δεξιοτέχνες της αρνητικότητας , μιλούν για θετική σκέψη, αλλά πράττουν υπό το φως του αρνητισμού τους.

Είμαστε οι επιλογές μας

Αν διαπιστώσεις ότι ο/η σύντροφος σου έχει πολλά από τα παραπάνω χαρακτηριστικά ίσως να πρέπει να ξανασκεφτείς γιατί εσύ μένεις μαζί του/της και να επιλέξεις με τι είδους ανθρώπους θες να σχετίζεσαι και να συναναστρέφεσαι.  

Παραμένοντας σε μια τέτοια σχέση σύντομα θα υιοθετήσεις πολλά χαρακτηριστικά όπως το να γκρινιάζει για τα αρνητικά που συμβαίνουν  χρεώνοντας τον άλλο και να δηλώνεις συνέχεια ότι εσύ θυσιάζεσαι και υπομένεις για το καλό της σχέσης.  

Εκεί που το σκοτάδι προσπαθεί να καταλάβει το φως

Ακόμα και πλέον αισιόδοξοι αυτού του κόσμου κλονίζονται όταν η ίδια η πραγματικότητα έρχεται να τους διαψεύσει με μια ατελείωτη σειρά σκοτεινών συμβάντων έξω από κάθε λογική.

Είμαστε παρόντες σε μια εποχή, όπου ένα πυκνό σκοτάδι αναδύεται στη επιφάνεια της κοινωνίας, δηλώνοντας την ύπαρξη του με ποικίλους τρόπους και σε διαφορετικές περιοχές.

Όσο και αν η νεωτεριστική εποχή  έδωσε λυσσαλέα πάλη για να πείσει την κοινωνία, ότι έχει εκμηδενίσει την σκοτεινή πλευρά του Είναι οργανώνοντας «ορθολογικά» την κοινωνία της μη-επικοινωνίας, αυτή η πλευρά έρχεται να την διαψεύσει, ζητώντας να γίνει με κάποιο τρόπο, η πραγματικότητα όλων μας.

Η αύξηση της  οικονομικής ανισότητας στη διάρθρωση της κοινωνίας, οι ολοένα και πιο βίαιες πολεμικές αντιπαραθέσεις, τα άλυτα πολιτικά προβλήματα, οι κίνδυνοι νέων πολέμων, η ανεργία, οι άστεγοι, αποτελούν την «ευγενή» πλευρά αυτού του σκοταδιού.

Μια πλευρά που με κάποιον τρόπο, τραβά τα βλέμματα της εμφανούς επικαιρότητας.

Οι προσπάθειες των αρχόντων της κοινωνίας στρέφονται σε τέτοιου είδους προβλήματα, θεωρώντας ότι μπορούν να τα λύσουν ή τουλάχιστον να τα μετριάσουν.

Βρίσκονται σε αδιέξοδο αλλά ας «εκτιμήσουμε», όσο  μπορούμε, την προσπάθεια τους.

Μακάρι να φέρει αποτέλεσμα, πράγμα που δεν το πιστεύουμε με την καρδιά μας.

Υπάρχουν όμως άλλες, πιο δυσάρεστες όψεις, όψεις που ενώ λαμβάνουν χώρα στη επικαιρότητα, δεν αξιολογούνται στη πνευματική, φιλοσοφική αλλά και κοινωνική τους διάσταση.

Φόνοι ειδεχθούς αγριότητας  για ευτελείς σκοπούς, ανθρωποφαγίες, αυτοκτονίες, τυφλές τρομοκρατικές ενέργειες που ντύνονται τον μανδύα τάχα πολιτικών στόχων, γενοκτονίες, βίαιες παρενοχλήσεις και ομαδικές εκτελέσεις  μέσα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, βιασμοί, αύξηση των ναρκωτικών σε μικρές ηλικίες, αύξηση των διανοητικών και σωματικών νοσημάτων, εμπόριο σάρκας, δουλεία... κ.α., ων ουκ έσται  τέλος!!!

Θα μπορούσε να ειπωθεί, ότι όλα αυτά δεν αποτελούν κάτι το καινούργιο μέσα στον όμορφο και τακτοποιημένο  κόσμο μας. Θα μπορούσε, επίσης, κάποιος να ισχυριστεί ότι όλα αυτά αποτελούν μεμονωμένες βλαβερές κινήσεις ατόμων, που δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο της κοινωνίας. Αυτό που δεν θα μπορούσε όμως κάποιος, αν ήταν ειλικρινής, να ισχυριστεί, είναι  ότι δεν  παρατηρούμε την  διαρκώς διογκούμενη αύξηση τους. Όπως επίσης, ότι ο φόβος που διαχέεται μέσα στη κοινωνία από την γνώση τους, έχει καταντήσει να έχει γίνει το δεύτερο πάθος μας, αφού το πρώτο και αδιαφιλονίκητο παραμένει το χρήμα.

Από πού ξεπηδούν όλες αυτές οι «ομορφιές»; Γιατί αυξάνονται και πληθύνονται; Γιατί η κοινωνία  με τα τόσα αξιοθαύμαστα έργα της δεν έχει κάνει τίποτα να τα αντιμετωπίσει;

Πρέπει να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια, ότι εμείς που σκοτώσαμε τον Θεό και το ιερό, το πνεύμα και τον Λόγο, την στοιχειώδη ταπεινότητα και την στοιχειώδη αλληλεγγύη, που χλευάσαμε την Αγάπη και την ομοψυχία, που ευτελίσαμε τον έρωτα και την δημιουργικότητα, που χάσαμε το όραμα για  μια πραγματική γνώση του ποιοι είμαστε και το τι έχουμε έρθει να κάνουμε σε αυτόν τον κόσμο, φτιάξαμε ένα τεράστιο πνευματικό Κενό. Ένα Κενό που διέβρωσε  την κοινωνία φέρνοντας στη επιφάνεια τα σκοτάδια της ύπαρξης.

Μην γίνεστε έξαλλοι, δεν σας μέμφομαι, εξαιρώντας τον εαυτό μου. Γνωρίζω ότι δεν είστε όλοι έτσι. Αλλά η ουσία δεν παίζεται μόνο στη διαφορά ορισμένων, αλλά στη πορεία και το αποτέλεσμα της ολότητας της κοινωνίας.

Το σκοτάδι ήλθε, αναδύθηκε, είναι εδώ και μας βλέπει. Τα μάτια του λάμπουν και μας φοβίζουν. Επιχειρεί να σβήσει το φως ενός κόσμου, που μπορεί να έχει χάσει τον δρόμο του, αλλά δεν πρέπει να χάσει την ελπίδα του για να τον ξαναβρεί.

Μέσα στη σκοτεινή νύκτα της ψυχής αυτού του κόσμου, τα άστρα πρέπει να εξακολουθήσουν να λάμπουν, προσδοκώντας και εργαζόμενα για το φως της ημέρας. Το Πνεύμα και ο Λόγος, υποχωρούν αλλά δεν ηττώνται, συνεχίζουν ακούραστα και πολλές φορές σιωπηλά να τροφοδοτούν την ύπαρξη, μέχρι να λάμψει.

Η πτώση είναι ευκαιρία για να ανακαλύψουμε το πόσο ψηλά μπορούμε να σηκωθούμε.

το διάβασα στο:pyravlosypogeiwn.blogspot.gr

Σουηδία, η απόλυτη μεταναστευτική φρίκη

«Ξεκινώντας από το ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία κανένα μάθημα θρησκευτικών, από δεκαετίες πριν, πολλοί Σουηδοί αναζήτησαν μόνοι τους μία πνευματική διάσταση της ζωής τους. Είχε δημιουργηθεί ένα κενό στη σύγχρονη κοινωνία τους, το οποίο δεν μπορούσε να γεμίσει ούτε η επιστήμη, ούτε το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το Ισλάμ» (πηγή)

Άποψη
Από μία πλευρά, η Σουηδία είναι το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο του δημογραφικού μέλλοντος της Ευρώπης, με την έννοια πως προειδοποιεί την ήπειρο μας για έναν επερχόμενο σεισμό. Η αιτία είναι το ότι βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου του μεταναστευτικού, μέσω του οποίου μετασχηματίζεται σταδιακά η κοινωνία της, έχοντας το κυριολεκτικά αγκαλιάσει. Στα πλαίσια αυτά έχουν ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον οι  απόψεις μίας φημισμένης δημοσιογράφου από τη Δανία (I. Tranholm, πηγή), σύμφωνα με την οποία οι πολίτες της δικής της χώρας που βιώνουν μικρότερα προβλήματα,  όπως το κάψιμο της σημαίας στην παραπάνω εικόνα, δεν αντιμετωπίζουν τα τεκταινόμενα στη Σουηδία με ελπίδα ή με φόβο, αλλά με μία απόλυτη φρίκη!

Έχοντας αναφερθεί στο θέμα ήδη από το 2015 με το άρθρο μου «Πανικός στη Σουηδία», καθώς επίσης με πολλά άλλα που ακολούθησαν, δεν μου έκανε εντύπωση η αναφορά της στο ότι, τα σουηδικά ΜΜΕ, τα οποία είναι υπέρ της κυβέρνησης και των «αριστερών» πολιτικών της, αποσιωπούν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Εν τούτοις οι Δανοί γνωρίζουν πολύ καλά τις δολοφονίες, τους βιασμούς, τις ταραχές, τη βία και τις ρίψεις χειροβομβίδων που συμβαίνουν στη Σουηδία σχεδόν σε καθημερινή βάση, αφού ταξιδεύουν συχνά και το διαπιστώνουν με τα ίδια τους τα μάτια.

Θεωρούν δε πως είναι το αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών που ασκούνται από πολλές δεκαετίες, με στόχο την μετατροπή της κοινωνίας σε πολυπολιτισμική. Η χώρα όμως δεν μετεξελίχθηκε τελικά σε έναν πολυπολιτισμικό παράδεισο, όπως θεωρούσαν οι κυβερνήσεις της, αλλά σε μία μεταναστευτική κόλαση που δεν είναι δυνατόν πια να παραμείνει κρυφή.

Η δημοσιογράφος πιστεύει πως η βασική αιτία είναι το ότι, οι σκανδιναβικές χώρες έχουν την πεποίθηση πως η ευημερία είναι η λύση για όλα. Δηλαδή ότι δεν έχει σημασία ποιός πηγαίνει εκεί, από οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη, αφού εξασφαλίζοντας τη στέγασή του, την εργασία του, την ψυχαγωγία, την ασφάλεια και την υγειονομική του περίθαλψη θα συμπεριφερθεί πολιτισμένα. Πως θα αφομοιώσει λοιπόν με επιτυχία τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες τους, θα μάθει τη γλώσσα και θα προσαρμοστεί στον πολιτισμό τους, οπότε θα δημιουργηθεί μία ζωντανή πολυπολιτισμική κοινωνία.

Εν τούτοις η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, επειδή όταν οι μετανάστες πηγαίνουν σε αυτές τις χώρες, δεν συναντούν μία κυρίαρχη κουλτούρα που θα μπορούσε να τους αφομοιώσει. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται ουσιαστικά για άθεες κοινωνίες, χωρίς κανένα θρησκευτικό συναίσθημα. Επομένως, οι μετανάστες διατηρούν τα στοιχεία του δικού τους πολιτισμού και τις θρησκείες τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συχνά προστριβές και παρεξηγήσεις που αυξάνουν την εγκληματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση οι κοινωνίες των σκανδιναβικών χωρών είναι διχασμένες, με το 50% να τάσσεται υπέρ των ανοιχτών συνόρων, της μαζικής μετανάστευσης και της ευημερίας για όλους, απορρίπτοντας τις παραδοσιακές αξίες και στηρίζοντας την παγκοσμιοποίηση, όταν το υπόλοιπο 50% είναι εναντίον, κατηγορούμενο για ρατσισμό.

Το κυριότερο όμως όλων είναι το γεγονός ότι, οι χώρες αυτές δεν έχουν πλέον καμία «ηθική πυξίδα», έχοντας εγκαταλείψει το Χριστιανισμό που τις κρατούσε ενωμένες εδώ και αιώνες. Έτσι δεν είναι πια σε θέση να διαχωρίσουν το καλό από το κακό, έχοντας τοποθετήσει στη θέση του Θεού το κράτος που όμως δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με έναν τέτοιο ρόλο.

Πρόσφατα τώρα προβλήθηκε από το κεντρικό τηλεοπτικό κανάλι της Δανίας ένα ντοκιμαντέρ που αναφερόταν σε τρία κορίτσια, τα οποία προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ με τη θέληση τους, χωρίς να έχουν παντρευτεί κάποιο μουσουλμάνο ή να συμβαίνει κάτι άλλο. Όλα τα κορίτσια είχαν το ίδιο «υπόβαθρο», με την έννοια ότι προέρχονταν από διαλυμένες οικογένειες με μεγάλα προβλήματα αλκοολισμού (μία μεγάλη μάστιγα στη Σκανδιναβία, ως αποτέλεσμα της επανάστασης του Μάη του 1968 που έλαβε χώρα στην Ευρώπη).

Τα κορίτσια αυτά δεν είχαν καμία δομή και κανένα πλαίσιο στη ζωή τους, βρίσκοντας το τελικά στον ισλαμισμό, ο οποίος ρυθμίζει τα πάντα: τον τρόπο που ντύνεται κανείς, το φαγητό, το πώς να προσεύχεται, πώς να κοινωνικοποιείται, πώς να συμπεριφέρεται ως σύζυγος και ούτω καθεξής.

Το συμπέρασμα ήταν πως στην Ευρώπη, ειδικά στη Σουηδία, διεξάγεται μία πνευματική μάχη εκ μέρους του Ισλάμ, με κίνδυνο να εξαφανιστεί σταδιακά ο πολιτισμός της. Ως εκ τούτου, το μόνο που μπορεί να διασώσει τις κοινωνίες της είναι η πνευματική τους αναγέννηση, με την επιστροφή στο Χριστιανισμό.

Οι εκκλησίες που διαθέτει επιτρέπουν στους ανθρώπους να συναθροίζονται, να μοιράζονται την πίστη και τα βάσανα τους, να επικοινωνούν, καθώς επίσης να ηρεμεί το πνεύμα και η ψυχή τους, με αποτέλεσμα να ενισχύεται σημαντικά η κοινωνική συνοχή. Κανένας πάντως δεν αμφιβάλλει σχετικά με το ότι, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς εκ μέρους ενός υποανάπτυκτου λαού, χωρίς τη βοήθεια της θρησκείας και της εκκλησίας της.

Κλείνοντας, η δημοσιογράφος τονίζει πως ο Χριστιανισμός από την επικράτηση του ήταν αυτός που κατάφερνε να καταπολεμάει το κακό με την αγάπη, με την προσευχή και με την πίστη, όπου οι τρεις αυτές έννοιες είναι το κλειδί για την ελευθερία. Αυτές ακριβώς τις αξίες δεν ενέχεται το ριζοσπαστικό Ισλάμ το οποίο, όπως και ο Χριστιανισμός, απαιτεί το σεβασμό του κράτους και του Θεού από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Όπου λοιπόν υποχωρεί ο Χριστιανισμός, το κενό θα καταλαμβάνεται από το Ισλάμ, οπότε αντί να αφομοιώνει η άθεη πλέον Ευρώπη τους μετανάστες, θα αφομοιώνεται από αυτούς.

Ευτυχώς πάντως η Ελλάδα διατηρεί ακόμη τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα της, τις παραδόσεις, τους οικογενειακούς δεσμούς, καθώς επίσης τον αρχαίο της πολιτισμό. Αναρωτιέμαι όμως για πόσο ακόμη, κρίνοντας από τις πολιτικές της σημερινής της κυβέρνησης που φαίνεται να υιοθετεί την αριστερή της ιδεολογία όχι στο οικονομικό σύστημα, εφαρμόζοντας τον ακραίο φιλελευθερισμό που της επιβάλλουν οι δανειστές, αλλά στη θρησκεία και στις κοινωνικές της αντιλήψεις, συμπεριλαμβανομένου του μεταναστευτικού.
~~~~~~~~~~~~~~~
το διάβασα στο:analyst.gr
δημοσιεύτηκε:10/04/2017 από Σερένα Νομικού

πες το με μια φωτογραφία-τα ροζ φλαμίνγκο

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση

«Μην ακολουθείτε εμένα, ακολουθήστε το παιδί»

Σύμφωνα με την Μαρία Μοντεσόρι ο πυρήνας της εκπαίδευσης είναι το παιδί.
Προϋπόθεση για την φυσική ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού, είναι η γνωριμία του εσώτερου ανθρώπινου όντος.
Τι δυνατότητες έχει μέσα του;
Ποιες δυνατότητες παρουσιάζει, και σε ποιες ηλικίες;
Πώς μαθαίνουν τα παιδιά;
Όμως, ο εκπαιδευτικός δεν μαθαίνει πραγματικά το παιδί, δεν το παρατηρεί.
Αντ’ αυτού, ξέρει πολλή θεωρία.
Έτσι, είναι σαν ένας ενήλικος που ξέρει τι πρέπει να κάνει το παιδί, αλλά που είναι λίγο τυφλωμένος όσον αφορά στην πραγματικότητα (La Educacion Prohibida, 2012).
~~~~~~~~~~~~~~
Η ταινία «Η απαγορευμένη εκπαίδευση» (Πρωτότυπος τίτλος στην ισπανική: “La Educación Prohibida”) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ το οποίο προβλήθηκε το 2012.
Η ταινία παρουσιάζει εναλλακτικέςμεθόδους διδασκαλίας – εκπαίδευσης

για περισσότερες πληροφορίες περιηγηθείτε στους παρακάτω συνδέσμους
fstefanidis.wordpress.com
http://educacionprohibida.com/

Τι προσέχουμε στην προετοιμασία του Πασχαλινού τραπεζιού για να έχουμε την υγεία μας

της Κασσιανής Τσώνη,
 medlabnews.gr

H προετοιμασία του γιορτινού Πασχαλινού γεύματος απαιτεί μεγάλη προσοχή, στην συντήρηση και στο μαγείρεμα των διαφορετικών πιάτων προκειμένου να αποφευχθούν περιπέτειες με την υγεία, των όσων τα φάνε. Τα πιο συχνά προβλήματα υγείας που καταγράφονται τις μέρες μετά την Ανάσταση είναι οι γαστρεντερικές διαταραχές και φυσικά ακολουθεί η δυσπεψία.
Τα κρέατα συντηρούνται στο ψυγείο, σε θερμοκρασία κάτω των +7ο βαθμών Κελσίου.
Τα σπλάχνα (συκώτι, νεφροί, καρδιά, πνεύμονες) να μη φέρουν στην επιφάνειά τους κύστες και οζίδια.
Τα σπλάχνα είναι πολύ ευαίσθητα σε θερμοκρασίες, εκτός ψυγείου, διατηρούνται σε ψυκτικούς θαλάμους σε θερμοκρασίες κάτω των +4ο βαθμών Κελσίου.
Να πλένετε και να μαγειρεύετε το κρέας επαρκώς, χωρίς προσθήκη υπερβολικών λιπαρών, μπαχαρικών και άλατος.
Να πλένετε καλά τα χέρια σας, πριν και μετά το μαγείρευμα
Τα λαχανικά που θα χρησιμοποιήσουμε θέλουν πολύ καλό πλύσιμο, με άφθονο νερό.
 Τα αυγά τα οποία θα προμηθευτούμε θα πρέπει να έχουν φλοιό λείο και χωρίς κηλίδες, ευχάριστη οσμή και γεύση, και όταν κινηθεί με τα χέρια το εσωτερικό του αυγού να παραμένει ακίνητο. Δεν αγοράζουμε αυγά με σπασμένο ή ακάθαρτο κέλυφος.
Τα αυγά συντηρούνται στις αυγοθήκες του ψυγείου, χωρίς να έρχονται σε επαφή με άλλα τρόφιμα.
Τα αυγά δεν πρέπει να πλένονται όταν πρόκειται να διατηρηθούν στο ψυγείο, διότι με το πλύσιμο αφαιρείται η εξωτερική μεμβράνη τους και επιταχύνεται η αλλοίωσή τους, κατά το χρόνο συντήρησης.
Απαιτείται καλό βράσιμο ή ψήσιμο.
Προτείνεται να βάφονται μόνο όσα αυγά έχουν παραμείνει ακέραια κατά το βρασμό και να ακολουθούνται προσεκτικά οι οδηγίες χρώσης που αναγράφονται στις συσκευασίες βαφής αυγών.
Όταν το καθαρίζουμε το αυγό αν διαπιστώσουμε ξινή γεύση, δυσάρεστη ή ασυνήθιστη μυρωδιά, το ασπράδι είναι χρωματισμένο πρέπει να το πετάξουμε.
Προσοχή στα σοκολατένια αυγά, Διαβάστε την ετικέτα για να διαπιστώσετε αν είναι αληθινή σοκολάτα ή απομίμηση της και φυσικά την ημερομηνία λήξης
Πηγή:
medlabgr.blogspot.com
iatrikanea.gr

Γ. Παξινός: «στην αγάπη, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση»

το άρθρο δημοσιεύτηκε Τετ, 05/20/2015

στο ithacanet.gr

Αυτό θα έβαζα, για τίτλο μιας "επιστημονικής" συνέντευξης, για να αντικατοπτρίζει την ουσία των λεγομένων, αλλά το καθεστωτικό ΑΜΕ-ΜΠΕ έβαλε «δεν υπάρχει ψυχή, όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο».

Τη συνέντευξη έδωσε ο διάσημος καθηγητής Γιώργος Παξινός, ειδικός στη νευροεπιστήμη.

Αν στεκόταν μόνο στον τίτλο , δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω. Ο διαχωρισμός ψυχής και σώματος είναι μία φιλοσοφική επινόηση του Πλάτωνα, την οποία ο Παύλος αναπαρήγαγε, για συγκεκριμένο λόγο. Και οι επίσκοποι της χριστιανικής θρησκείας την υιοθέτησαν, σαν τον βασικό κανόνα της δικής τους κοσμικής λειτουργίας, για δικούς τους, επίσης, λόγους. Για να γίνω πιο σαφής, η Παλαιά Διαθήκη δεν κάνει διαχωρισμό ψυχής και σώματος και αυτή η άποψη του Απόστολου Παύλου δεν ήταν η κυρίαρχη, απ’ όσα άλλα έχει γράψει στις επιστολές του. Το κυρίαρχο ήταν η Αγάπη, όχι μόνο σαν Πίστη στο Θεό, αλλά σαν λόγος και έργο "ποιητών ανθρώπων".

        Μετά απ' αυτό, όμως, ο γιατρός χρησιμοποιεί την επιστημονική του αυθεντία, για να αναπαράγει όλη τη δυτική θεολογία και ιδεολογία.  Αυτή που ξεκίνησε από τον Αυγουστίνο, καθιερώθηκε από τον Λούθηρο και αναπαράχθηκε από τους φιλοσόφους, που η Δύση προώθησε σαν βολικές, για τους ισχυρούς, «αυθεντίες». Κατ’ αυτούς, ο άνθρωπος «δεν έχει ελεύθερη βούληση», «από τη φύση του, ρέπει προς το κακό και την εχθρότητα» και «δεν τον σώζει τίποτα, ό,τι κι αν κάνει, αν δεν θέλει η θεία Χάρη». Ακολούθησε μια «ιστορία» και μία «επιστήμη», που προσέφερε και την αναγκαία τεκμηρίωση. Όλο αυτό το ανακάτεμα μιας σημαδεμένης τράπουλας, για να βγαίνει, πάντα, το χαρτί που θέλει η Κεφαλαιοκρατία, το βρίσκουμε  στη συνέντευξη του κ. Παξινού. Ο τρόπος του δεν είναι πάντα ευθύς, αλλά επιστρατεύει την ψυχολογία και τη λογοτεχνία, για να περάσει αυτό που θέλει.

           Πονηρά, αποφεύγει να απαντήσει στην ερώτηση «Πόσο μοιάζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τον εγκέφαλο των ζώων; Είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε επιθετικά ζωικά ένστικτα;»: «Δεν έχω βρει ανατομικές διαφορές μεταξύ του εγκεφάλου του ανθρώπου και των πιθήκων. Είναι βέβαια επικίνδυνο να βγάλει κανείς συμπεράσματα από αυτές τις ομοιότητες».  Δε λέει το επιστημονικό ή το βγαλμένο από τη ζωή, πως ο άνθρωπος δεν είναι πίθηκος κι ας μη βρίσκει "ανατομικές διαφορές στον εγκέφαλο" τους.  Δε λέει το επιστημονικό και βγαλμένο από τη ζωή ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι είτε κακός είτε καλός, κάτι που εξαρτάται από φυσικούς και πολιτισμικούς παράγοντες και, κυρίως, από την παιδεία του. Σπεύδει, όμως, να πει: «Πάντως κάτι χρειάζεται να γίνει με την επιθετικότητα, γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται για τόσες αιτίες, όπως φυλετικές ή θρησκευτικές». Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες αιτίες πολέμου, αλλά σ’ αυτές, μόνο, πρέπει να εστιάζουμε, για να βγάλουμε από μέσα μας κάθε τι που, θεωρείται «οπισθοδρόμηση».  Η παιδεία που διδάσκει ο καθηγητής κ. Παξινός επικεντρώνεται, συνειδητά και σκόπιμα, στο "κακό", στο "επιθετικό" και το "εχθρικό" της φύσης του ανθρώπου. Έτσι νομιμοποιεί και αυτός την «έξωθεν» ή «άνωθεν» εξουσιαστική παρέμβαση, αυτή που θα βάλει τάξη στους "επιθετικούς" ανθρώπους, που «είναι λύκοι για τον άνθρωπο», όπως έλεγε και ο πατέρας της αγγλοσαξωνικής φιλοσοφίας Τόμας Χομπς.

       Ο καθηγητής αποκρύπτει το γεγονός ότι η φυλή, η συγγένεια, η συγκατοίκηση και η αναγνώριση ομοιότητας σε άλλους ανθρώπους, εξουδετέρωνε την επιθετικότητα, δημιουργούσε θεσμούς διευθέτησης διαφορών και όλα αυτά μαζί αποτελούν βασικό τρόπο ειρηνικής συμβίωσης, μέχρι σήμερα. Και οι θρησκείες είναι ένας από τους τρόπους, με τον οποίο ο άνθρωπος προσπάθησε να ρυθμίσει ειρηνικά τα της κοινής ζωής του. Το ότι κάποιοι χρησιμοποίησαν τη θρησκεία και τη φυλή, για να προκαλέσουν πολέμους, αυτοί οι κάποιοι δεν ήταν οι λαοί και οι φυλές, αλλά συγκεκριμένες εξουσίες. Αν όχι στον καιρό που διαμορφώθηκαν οι φυλές, σίγουρα, στην ιστορική και νεώτερη εποχή. Στη χιλιάδων χρόνων  ζωή της ανθρωπότητας, τα χρόνια της ειρήνης ήταν, πάντα περισσότερα, από τα χρόνια του πολέμου. Αν ήταν αλλιώς, δεν θα ήμασταν 7 δισεκατομμύρια, σήμερα.

           Ο επιστήμονας μας λέει ότι «κάτι πρέπει να γίνει με την επιθετικότητα», αλλά, προφανώς δεν ξέρει τι. Αν εγώ πω ότι η επιθετικότητα αντιμετωπίζεται με την καλλιέργεια ωραίων σχέσεων φιλίας και αγάπης, όπως μας λένε φιλοσοφίες και θρησκείες, ο κ. Παξινός έχει έτοιμη την απάντηση: «Στο συναισθηματικό πεδίο, π.χ. στην αγάπη, δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. Δεν μπορείς να κατευθύνεις τα συναισθήματά σου με τη θέλησή σου».  Ο ρωμαιοκαθολικός φιλόσοφος, εκ των αγαπημένων των νεοφιλελεύθερων Κυρίαρχων, Πιερ Νικόλ, εμπνευσμένος από τον Άγιο Αυγουστίνο, είχε πει το 1670: «Οι άνθρωποι καίτοι κενοί φιλάλληλης αγάπης, λόγω της παρεκτροπής που επέφερε το αμάρτημα, παραμένουν, ωστόσο, πλήρεις αναγκών και οι μεν εξαρτώνται από τους δε σε άπειρα πράγματα. Για να ικανοποιηθούν, λοιπόν, αυτές οι ανάγκες, η απληστία πήρε τη θέση της φιλάλληλης αγάπης και το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν μας παραξενεύει αρκετά». Μέσα στους αιώνες, για την υπεράσπιση της απληστίας, που είναι η πεμπτουσία του Δυτικού "Πολιτισμού", το μόνο που άλλαξε είναι η επιστράτευση της επιστήμης.

            Χρησιμοποιώντας μπόλικη «επιστημονική» αλχημεία, μας λέει πως άλλο πράγμα αυτό που είσαι και άλλο πράγμα ο εγκέφαλος σου: «Νομίζεις ότι εσύ αποφασίζεις πως θα πας να δεις αυτή την ταινία και όχι την άλλη, όμως στην πραγματικότητα ο εγκέφαλός σου έχει αποφασίσει από πριν και σε ενημερώνει. Οι αποφάσεις σου είναι θέμα νευρώνων. Δεν είσαι παρά ένας φελλός πάνω στα κύματα του εγκεφάλου και όχι το ίδιο το κύμα». Εδώ έχουμε μια, ακόμα, κορυφαία απάτη. Δεν θα τη χαρακτηρίσω ασυναρτησία ή λάθος, αλλά συνειδητή επιλογή. Είναι δικό του πρόβλημα, αν το λέει ο ίδιος ή ο εγκέφαλος του, ή, απλώς, αυτός "δεν είναι παρά ένας φελλός".   Μπορεί να μη πιστεύει στο Θεό ή στο διαχωρισμό ψυχής και σώματος, πιστεύει όμως σε μια «επιστημονική» Μεταφυσική, που διαχωρίζει τον εγκέφαλο από το σώμα και από αυτό που, τελικά, είναι ο άνθρωπος. Δεν έχει ακούσει ποτέ ότι η επιστήμη έχει ξεκαθαρίσει πως αυτό που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει από όλα τα άλλα ζώα, είναι η ικανότητα του ομιλείν. Και είναι η γλώσσα, που παίρνει εντολές από τον εγκέφαλο για το τι θα πει, αλλά είναι κι εκείνη που επηρεάζει τον εγκέφαλο.

        Αν δεν το καταλάβατε, και η ηθική είναι θέμα νευρώνων του εγκεφάλου, οπότε, δεν χρειάζονται ηθικοί κανόνες ή κάθε είδους ρυθμιστές συμπεριφοράς, για την ανάπτυξη καλών ανθρώπινων σχέσεων.  Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει, με τη μόρφωση, καλύτερος ή χειρότερος, αφού δεν έχει ελεύθερη βούληση. Το ίδιο έλεγε και ο Λούθηρος:«Η ελεύθερη επιλογή είναι στην πράξη κάτι το πλασματικό ή μία λέξη χωρίς αντικείμενο».  Επιστημονικές έρευνες και εμπειρίες ζωής χιλιάδων χρόνων, έγιναν σκόνη από τη θεολογούσα «επιστήμη» του κ. καθηγητή.  Λέει ο σύγχρονος επιστήμων, που αναπαράγει τον Λούθηρο: «Για άλλα θέματα, πέρα από τα συναισθήματα, είναι δυσκολότερο να αποδείξει κανείς ότι επίσης δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση». Ώπα! Στα συναισθήματα μόνο δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση! Στα υπόλοιπα, το θέμα παίζεται. Μπορεί η Παιδεία, που έλαβε και ο ίδιος, να βελτίωσε τον εγκέφαλο του σε θέματα εξυπνάδας και γνώσεων, αλλά, από τα συμφραζόμενα, προκύπτει ότι "η αγάπη δεν καλλιεργείται" και, μάλλον, η επιθετικότητα είναι δεδομένη. Επιπλέον μας λέει ότι «Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και γιατί είμαστε εδώ πέρα».  Να μου επιτρέψει να πω ότι  εγώ και πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, μπορεί να μην ξέρουμε, ακριβώς, ποιοι είμαστε, αλλά σίγουρα, ξέρουμε γιατί είμαστε εδώ και πού θέλουμε να πάμε. Και ο Σωκράτης, που είπε το "ουδέν οίδα" και το "γνώθι σαυτόν", ήξερε το ρόλο του και τον προορισμό του.

         Κάπως έτσι, με φιλοσοφική και επιστημονική τεκμηρίωση, αφήνεται το πεδίο ελεύθερο στην Κεφαλαιοκρατία. Αυτή είναι, διαχρονικά, η Δύση. Θεός τους είναι ο Μαμωνάς.

    Ο ποδηλάτης κ. Παξινός, όπως λέμε «Αμυράς» ή «Θεοδωράκης», ξέρει, μόνο, ότι είμαστε «επιθετικοί», έρμαια των νόμων της φύσης ή της μοίρας, αλλά ποτέ έρμαια των νόμων της καθεστηκυίας πολιτικής. Γι αυτό και μας προτείνει «Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη». Μπορεί να μη μας σώσει η Θεία Χάρη ή η δική μας βούληση, αλλά μπορεί να μας σώσει η θεία Χάρη της Ε.Ε. . Όπως καταλάβατε, σ’ αυτό που ζει η Ελλάδα, δεν διακρίνει καμία επιθετικότητα, εκ μέρους των «δανειστών» και των πολιτικών υποτελών τους. Αντίθετα, μένοντας πάντα σύμφωνος με τη λογική του «κακού ανθρώπου», έχει ακούσει στην Αυστραλία, (τόπε, για να μη πει ότι συμφωνεί και ο ίδιος) πως οι Έλληνες «είναι διεφθαρμένοι, ότι δεν πληρώνουν τους φόρους τους (πράγμα εν μέρει σωστό), ότι έχουν τις πισίνες τους κλπ.». Άραγε, εκεί στην Αυστραλία, και με το κύρος που διαθέτει, έδωσε κάποια συνέντευξη, για να διορθώσει την εικόνα των Ελλήνων;

Πολύ άτυχος ο κ. Παξινός. Με το «Κόμμα των ποδηλάτων» πήρε 0,1%, στην Αυστραλία. Στην Ελλάδα θα ήταν βουλευτής και βάλε.

            Κάποιος θα πρέπει να του εξηγήσει ότι δεν είναι η επιστήμη που ορίζει τις συμπεριφορές και τους σκοπούς του ανθρώπου. Η επιστήμη είναι ένα εργαλείο, για να υπηρετεί και να βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων. Αλλά, όπως φαίνεται και από τη συνέντευξη του κ. Παξινού, η επιστήμη και ο κ. Παξινός υπηρετούν τα κέρδη μιας στυγνής και απάνθρωπης Ολιγαρχίας, η οποία, βεβαίως, ούτε συνείδηση έχει, ούτε ηθική είναι, ούτε, πολύ περισσότερο, φιλειρηνική.

            Το χειρότερο δεν είναι τα όσα είπε ο κ. Παξινός, τα οποία, εξ άλλου, αναπαράγουν όλοι οι κορυφαίοι επιστήμονες. Το χειρότερο είναι ότι έχουν περάσει βαθειά μέσα στη σκέψη μας. Γι' αυτό και η συνέντευξη, με τα τόσα "ωραία", πέρασε ασχολίαστη. Κάποιοι, μόνο, κάτι ψέλισαν για εκείνο το "ναί" στην ευρωζώνη. Μετά από 200 χρόνια δυτικοκρατίας και ξεπουλημένων σ’ αυτήν πολιτικών, θρησκευτικών και πνευματικών ηγετών, έχουμε ξεχάσει την Ελληνική φιλοσοφία, τον δικό μας τρόπο πίστης, τη δική μας άποψη για τη φύση του ανθρώπου και των σχέσεων τους, τον δικό του τρόπο άσκησης πολιτικής. Με δυο λόγια, έχουμε ξεχάσει την Εκκλησία, είτε αυτή είναι του Δήμου είτε του Θεού.

ΑΛΛΟ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΛΛΑΔΑ, αλλά οι νευρώνες του εγκεφάλου μας, αν και δεν εκπαιδεύονται, τελικά, έχουν εκπαιδευθεί αλλιώς. Κι όταν λέμε "Ελλάδα", εννοούμε Άνθρωπος και Ανθρωπότητα.

            Τα ερωτήματα είναι πάντα τα ίδια και παραμένουν αναπάντητα, όχι μόνο από τις εξουσίες, αλλά και από τον έρμο λαό: «Ποιος αποφασίζει, ποιος πρέπει να αποφασίζει κι εσύ με ποιον είσαι; Με τους πολλούς ή με το 1% του πλανήτη;

Γιάννης Κων. Κρούσος
Φαρακλάτα Κεφαλονιάς
(Εικόνα: Έργο με led φως του Δον ΨΥΧΩΤΗ, από τη συλλογή Led It Be)

Bιογραφικό:  
O Γιώργος Παξινός είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012 και της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 2009. Είναι διεθνώς γνωστός και πολυβραβευμένος για τη συμβολή του στη νευροανατομία και στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου του ανθρώπου και των ζώων.
Τα συγγράμματά του και οι έρευνές του έχουν ανοίξει νέους δρόμους στην καταπολέμηση νευροεκφυλιστικών παθήσεων όπως το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ.
Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1944 και μετά το γυμνάσιο έφυγε για σπουδές στις ΗΠΑ.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια και μετά πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Καναδά.
Αφού έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στο πανεπιστήμιο Γιέηλ των ΗΠΑ, από το 1974 μετακινήθηκε μόνιμα στην Αυστραλία, όπου μέχρι σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ και βασικός ερευνητής-επικεφαλής ομάδας στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Νευροεπιστήμης της Αυστραλίας (Neuroscience Research Australia).

άλλη μία αναφορά για τον Παξινό στην lifo
lifo.gr