Τα στοιχεία που μετριάζουν τον αρχικό ενθουσιασμό για το εμβόλιο της Pfizer

Μέσω ενός σύνθετου και δαπανηρού συστήματος αποθηκών κατάψυξης στα αεροδρόμια, ψυκτικών οχημάτων και ειδικά σχεδιασμένων σημείων εμβολιασμού, η εταιρία Shanghai Fosun Pharmaceutical Group Co. ανέλαβε τη διανομή του εμβολίου της εταιρίας Pfizer κατά της  Covid-19, σε όλη την Κίνα.

Αφού φτάσουν στα κέντρα εμβολιασμού, σύμφωνα με το Bloomberg, τα εμβόλια πρέπει να ξεπαγώσουν από τους -70 βαθμούς Κελσίου που συντηρούνται και να χρησιμοποιηθούν εντός πέντε ημερών, ειδάλλως αχρηστεύονται.

Η διαδικασία αυτή πρέπει να επαναληφθεί ένα μήνα μετά, για τη χορήγηση της δεύτερης προβλεπόμενης δόσης.

Ο χάρτης πορείας που σκιαγράφησε η εταιρεία, στην οποία έχει χορηγηθεί άδεια κυκλοφορίας του εμβολίου στο μεγαλύτερο κομμάτι της Κίνας, αποκαλύπτει τις τεράστιες και τρομακτικές προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν εκείνοι που θα παραδώσουν το πειραματικό εμβόλιο της Pfizer 

Ωστόσο, ο πρωταρχικός ενθουσιασμός για το διάσημο εμβόλιο της εταιρείας μετριάζεται με βάση τα τωρινά δεδομένα από τη συνειδητοποίηση ότι, μέχρι στιγμής, κανένα προϋπάρχον εμβόλιο δεν έχει κατασκευαστεί με την τεχνολογία mRNA, η οποία καθοδηγεί το ανθρώπινο σώμα να παράγει πρωτεΐνες, που στη συνέχεια αναπτύσσουν προστατευτικά αντισώματα.

«Η παραγωγή του είναι δαπανηρή, το συστατικό του είναι ασταθές, απαιτεί, επιπλέον, μεταφορά ψυχρής αλυσίδας και έχει σύντομη διάρκεια ζωής», δήλωσε ο Ding Sheng, διευθυντής του Global Health Drug Discovery Institute του Πεκίνου.

Το κόστος χορήγησης του εμβολίου της Pfizer αυξάνει το φόβο ότι τα πλουσιότερα κράτη θα είναι εκείνα που θα λάβουν πρώτα τα καλύτερα εμβόλια, παρά την προσπάθεια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που ονομάζεται Covax και στοχεύει να συγκεντρώσει 18 δισεκατομμύρια δολάρια για τη διανομή εμβολίων στις φτωχότερες χώρες.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, συνεπάγεται ότι, οι χώρες που αποβλέπουν στη χορήγηση του συγκεκριμένου εμβολίου, θα πρέπει να δημιουργήσουν από το μηδέν τα ειδικά δίκτυα παραγωγής, αποθήκευσης και μεταφοράς που απαιτούνται για τη συντήρηση του εμβολίου. Και είναι αβέβαιο ότι όλες οι χώρες διαθέτουν τα μέσα για να επιτευχθεί η αγορά και η διανομή του εμβολίου αυτού.

Πηγή: naftemporiki

"Οι ιδεολογίες μας χωρίζουν. Τα όνειρα και η αγωνία μας φέρνουν κοντά". - Eugene Ionesco

"Η ανθρωπότητα είχε πάντα μια νοσταλγία για την ελευθερία που είναι μόνο ομορφιά, που είναι μόνο πραγματική ζωή, πληρότητα, φως."

Eugene Ionesco

"Σας συγκέντρωσα εδώ για τελευταία φορά, στην πλατεία της πόλης μας, για να σας ενημερώσω: Μας συμβαίνει κάτι εντελώς ανεξήγητο. 
Δεχθήκαμε επίθεση από ένα λοιμό αγνώστων αιτιών. 
Οι γειτονικές πόλεις και χώρες μας έχουν κλείσει τα σύνορά τους. 
Στρατός έχει κυκλώσει την πόλη μας. 
Κάθε είσοδος και έξοδος απαγορεύεται. 
Μέχρι χτες ήμασταν ελεύθεροι, όμως από σήμερα είμαστε σε καραντίνα.
Συμπολίτες κι επισκέπτες της πόλης μας, μην επιχειρήσετε να δραπετεύσετε, γιατί θ’ αντιμετωπίσετε τα πυρά των στρατιωτών που καραδοκούν σε κάθε έξοδο της πόλεως. 
Χρειάζεται να οπλιστούμε με όλο το θάρρος που διαθέτουμε. 
Επίσης χρειάζονται γερά χέρια ν’ ανοίγουν τάφους. 
Τα οικόπεδα, οι ακάλυπτοι χώροι, οι αυλές, τα γήπεδα, όλα επιτάσσονται, γιατί τα νεκροταφεία γέμισαν.
Επίσης ζητώ εθελοντές να επιτηρούν τα μολυσμένα σπίτια, μήπως κάποιος μπει ή βγει. 
Θα ορίσουμε ορκωτούς επόπτες που θα επισκέπτονται τα σπίτια για να αναφέρουν στις αρχές, προκειμένου να απομονωθούν οι πιθανοί φορείς.
Όποιος μπαίνει σε μολυσμένο σπίτι θα θεωρείται ύποπτος και θ’ απομονώνεται εκεί μέσα. 
Φυλαχτείτε από τους υπόπτους. 

ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ τους για το καλό του συνόλου!
Ζητάμε γιατρούς, νεκροθάφτες, σαβανωτές και κάθε χρήσιμη για την περίσταση ειδικότητα.
Κάθε πολίτης οφείλει να προσφέρει στον συνάνθρωπό του: να τον επιτηρήσει ή να του κλείσει τα μάτια. Το σύνθημά μας είναι, «Θάψε τον πλησίον σου, μπορείς!».
Αντίδοτο για τον λοιμό δεν έχουμε βρει. 
Προσπαθούμε να τον περιορίσουμε, μήπως μερικοί τυχεροί επιβιώσουν, όμως αυτό είναι άγνωστο.
Απαγορεύονται οι συνεστιάσεις και όλα τα θεάματα. 
Τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τα καφενεία θα λειτουργούν ελάχιστες ώρες, για να περιοριστεί η εξάπλωση ψευδών ειδήσεων. 
Διότι υπάρχει η υποψία πως το κακό που μας βρήκε προέρχεται από κάτι ανώτερό μας, από τον ουρανό, και καθετί από τον ουρανό διαβρώνει σαν αόρατη βροχή τις στέγες, τους τοίχους και τις ψυχές μας.
Όπως σας είπα, αυτή είναι η τελευταία δημόσια συγκέντρωση. 
Ομάδες πάνω από τρία άτομα θα διαλύονται. Επίσης, απαγορεύεται να περιφέρεστε άσκοπα. 
Όλοι οι πολίτες επιβάλλεται να κυκλοφορείτε ανά δύο, για να επιτηρείτε ο ένας τον άλλο. Τώρα γυρίστε στα σπίτια σας και μείνετε εκεί. 
Θα βγείτε μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης. 
Ειδικά συνεργεία θα στιγματίζουν την πόρτα κάθε μολυσμένου σπιτιού: θα κάνουν έναν μεγάλο κόκκινο σταυρό με μπογιά στην πόρτα και θα γράφουν, «Ελέησόν με, Κύριε!»."

«Το κωμικό είναι η βαθύτερη γνώση του παραλόγου, γι’ αυτό νομίζω ότι προξενεί μεγαλύτερη απόγνωση από το τραγικό. Το κωμικό είναι τραγικό και η τραγωδία του ανθρώπου είναι μια κωμωδία». - Ionesco Eugène 

Κομμάτια της ζωής του

Ο Ionesco Eugène πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Γαλλία εκεί, είχε μια εμπειρία που ισχυρίστηκε ότι επηρέασε την αντίληψή του για τον κόσμο πιο σημαντικά από οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο. 

Όπως περιγράφει η Deborah B. Gaensbauer στο Eugène Ionesco Revisited: "Το περπάτημα στον καλοκαιρινό ήλιο, σε ένα ασβεστωμένο επαρχιακό χωριό κάτω από έναν έντονο γαλάζιο ουρανό, ένα καταλυτικό φως τον έλουσε και τον αγκάλιασε και ο Eugène άλλαξε βαθιά.

Αυτή η ξαφνική, έντονη και ανελέητη φωτεινότητα που τον αγκάλιασε, τον συγκλόνισε και το αίσθημα της αιωρήσεως από το έδαφος του χάρισε μια ανείπωτη αίσθηση ευεξίας. 

Όταν "ακούμπησε" πάλι στο έδαφος και το "φως" τον άφησε, είδε ότι ο πραγματικός κόσμος ήταν γεμάτος φθορά, διαφθορά και χωρίς νόημα επαναλαμβανόμενη δράση"

Μεγάλο μέρος της μετέπειτα δουλειάς του, αντικατοπτρίζει αυτή τη νέα αντίληψη, και υποδηλώνει μια αποστροφή για αυτόν τον κόσμο, δυσπιστία στην επικοινωνία και τη λεπτή αίσθηση ότι ένας καλύτερος κόσμος βρίσκεται ακριβώς πέρα ​​από μας.

Απόηχοι αυτής της εμπειρίας μπορούν επίσης να παρατηρηθούν σε αναφορές και θέματα σε πολλά από τα σημαντικά έργα του: χαρακτήρες που αναζητούν μια ασυναγώνιστη φωτεινή πόλη,

 ή αντιλαμβάνονται έναν κόσμο πέρα ​​από τα σύννεφα, χαρακτήρες που έχουν την ικανότητα να πετούν,

ή η αιχμαλωσία του κόσμου που συχνά οδηγεί στην κατάθλιψη και το αναπόφευκτο του θανάτου - Ο βασιλιάς πεθαίνει

"Γιατί οι άνθρωποι περιμένουν πάντα από τους συγγραφείς να απαντούν σε ερωτήσεις; Είμαι συγγραφέας γιατί θέλω να κάνω ερωτήσεις. Αν είχα απαντήσεις, θα ήμουν πολιτικός."

- Eugene Ionesco

Ο Ionesco έγινε μέλος του Académie française το 1970.

Έλαβε επίσης πολλά βραβεία, όπως το Tours Festival Prize,

Βραβείο Θεατρικής Εταιρείας Συγγραφέων,

Αυστριακό κρατικό βραβείο για την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, και επίτιμα διδακτορικά πτυχία από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και τα Πανεπιστήμια του Leuven, του Warwick και του Τελ Αβίβ.

Το 1964 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

"Οι ιδεολογίες μας χωρίζουν. Τα όνειρα και η αγωνία μας φέρνουν κοντά"

- Eugene Ionesco

Το παιχνίδι της σφαγής

"Το παιχνίδι της σφαγής  είναι ένας αγώνας σαν παιχνίδι χωρίς νόημα, όπου το τέλος είναι απλώς αναπόφευκτο"

Το παιχνίδι της σφαγής γράφτηκε το 1970,

Μια ξαφνική επιδημία αφανίζει μια πόλη. 

Κύριος εκφραστής του θεάτρου του παραλόγου ο Ionesco Eugène, μαζί με τον Samuel Beckett, τον Jean Genet, τον Arthur Adamov και άλλους, έπαιξε με το δίπολο λογικού - παραλόγου, τραγικού - γελοίου, ζωής - θανάτου. 

Στο θέατρο εμφανίστηκε το 1948 με τη «Φαλακρή τραγουδίστρια», ενώ το «Παιχνίδι της σφαγής» γράφτηκε το 1970 και παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά στη γαλλική πρωτεύουσα στο Theatre Montparnasse. 

Στην Ελλάδα πρωτοπαίχτηκε το 1971 από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Οι κάτοικοί της έρχονται ο ένας μετά τον άλλον αντιμέτωποι με το θάνατο.

Το παιχνίδι της σφαγής του Ionesco, θυμίζει έντονα τα παιχνίδια που παίζει η σημερινή κοινωνία στον εαυτό της. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. 

Σχεδόν καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με το παράλογο. 

Οργή και απόγνωση όταν ακόμα και η επιστήμη ή η τέχνη σηκώνει τα χέρια ψηλά. 

Το παιχνίδι της σφαγής μιλάει για το συμβολικό και τον πραγματικό θάνατο, αυτόν που ενώ κάνουμε τα πάντα για να πραγματοποιείται, εκ των υστέρων αναρωτιόμαστε (και όχι όλοι) για τα αίτια.

Eugene Ionesco 
"Το παιχνίδι της σφαγής"

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Stefano Elio D’ Anna: Ποτέ μην ξεχνάς πως ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι και δεν μπορεί να είναι διαφορετικός.

Το να Ονειρεύεσαι σημαίνει να είσαι "αυτή τη στιγμή" εκείνο που θέλεις να γίνεις.

      -. Λες ότι αυτό που έχουμε εξαρτάται από αυτό που είμαστε. 
Πώς λοιπόν μπορώ να αλλάξω αυτό που είμαι προκειμένου να έχω περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα από αυτά που ήδη έχω;
     -. Μπορείς να έχεις μόνο αυτά για τα οποία είσαι υπεύθυνος.
Η ποιότητα της ζωής σου, των σχέσεών σου – της υγείας, της οικονομικής σου κατάστασης – όλα αντιστοιχούν ακριβώς στις εσωτερικές σου καταστάσεις και συνθήκες.
Μόνο μια υψηλότερη κατάσταση ύπαρξης, ένα όραμα από ψηλά, θα μπορούσε να σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που βιώνεις τώρα είναι ακριβώς η πραγματικότητα που ονειρεύεσαι. 
Η ζωή σου είναι τέτοια και δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, γιατί ποτέ δεν έκανες καμία αλλαγή στο όνειρό σου, ακόμα κι αν ζούσες σε μια κόλαση. 
Η αλήθεια είναι ότι πίσω από την προφανή πρόθεση να αλλάξεις τη ζωή σου, η επιθυμία να τη διαιωνίσεις έτσι όπως είναι, είναι μεγαλύτερη.
Ποτέ μην ξεχνάς το εξής: ο κόσμος είναι όπως τον ονειρεύεσαι και δεν μπορεί να είναι διαφορετικός!

Covid-19: Χρησιμοποιεί τα …σκουπίδια των κυττάρων για να εξαπλωθεί στο σώμα

Ο covid-19 βγαίνει από τα μολυσμένα κύτταρα με τα… σκουπίδια, προκειμένου να εισβάλλει στα παρακείμενα υγιή, χωρίς να τον αντιληφθεί το ανοσοποιητικό σύστημα, αναφέρουν επιστήμονες από τις ΗΠΑ.
Με τον τρόπο αυτό κατορθώνει να εξαπλώνεται στον οργανισμό, χωρίς να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Σε πειράματα στο εργαστήριο, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι ο κορωνοϊός χρησιμοποιεί μια ασυνήθιστη οδό για να εξέλθει από τα κύτταρα που έχει μολύνει. Η οδός αυτή είναι τα λυσοσώματα.
Τα λυσοσώματα είναι σφαιρικά οργανίδια των κυττάρων. Περιβάλλονται από μία απλή μεμβράνη και περιέχουν ορισμένα ένζυμα που συμβάλλουν στην πέψη των κυτταρικών «σκουπιδιών».
Τα κυτταρικά «σκουπίδια» είναι ουσίες που πρέπει να διασπαστούν σε μικροσκοπικά κομμάτια, για να απομακρυνθούν από το κύτταρο. Ανάμεσα σε αυτά τα «σκουπίδια» συμπεριλαμβάνονται οι παθογόνοι μικροοργανισμοί.
Τι χρησιμοποιεί ο κορωνοϊός
Ωστόσο, ο νέος κοροναϊός χρησιμοποιεί τα λυσοσώματα ως οδό διαφυγής, αδρανοποιώντας βασικές λειτουργίες τους. «Εξ όσων γνωρίζουμε, μόνο δύο ή τρεις ιοί εξέρχονται από τα μολυσμένα κύτταρα μέσω αυτής της οδού», δήλωσε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters η επικεφαλής ερευνήτρια Dr Nihal Altan-Bonnet, από το ομοσπονδιακό Εθνικό Ίδρυμα Καρδιάς, Πνευμόνων & Αίματος (NIHBL) των ΗΠΑ.
«Επιπλέον, ο νέος κοροναϊός είναι ο μοναδικός ιός με έλυτρο που το κάνει αυτό».
Όπως εξήγησε, όλοι οι άλλοι ιοί με έλυτρο χρησιμοποιούν διαφορετικούς μηχανισμούς για να εξαπλωθούν από κύτταρο σε κύτταρο. Ανάμεσα σε αυτούς τους άλλους ιούς συμπεριλαμβάνονται:
Οι ιοί της γρίπης
Ο ιός της ηπατίτιδας C
Ο ιός Zika
Ο ιός που προκαλεί δάγκειο πυρετό
Ο ιός Έμπολα
Ο ιός του Δυτικού Νείλου
Τι είναι το έλυτρο
Ο κοροναϊός αποτελείται από ένα πρωτεϊνικό περίβλημα (πυρηνικό καψίδιο) που μέσα του περιέχει το γενετικό του υλικό (RNA). Το καψίδιο μαζί με το RNA αποτελούν το λεγόμενο νουκλεοκαψίδιο.
Γύρω από αυτό τον σχηματισμό υπάρχει ένα άλλο περίβλημα, σαν φάκελος, που το περικλείει. Το περίβλημα αυτό λέγεται έλυτρο και αποτελείται από λιπίδια και πρωτεΐνες. Λόγω των λιπιδίων, όπως αναφέρει το iatropedia.gr διαλύεται εύκολα από το σαπούνι, γι’ αυτό το καλό σαπούνισμα με χλιαρό νερό απαλλάσσει τα χέρια μας από τον ιό.
Απενεργοποιεί τα λυσοσώματα
Όπως εξήγησε η Dr. Altan-Bonnet, υπό φυσιολογικές συνθήκες, μόλις τα λυσοσώματα διασπάσουν τους παθογόνους μικροοργανισμούς σε μικροσκοπικά κομμάτια, τα προωθούν στην επιφάνεια του μολυσμένου κυττάρου. Με αυτό τον τρόπο ενημερώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα για την παρουσία του εισβολέα.
Ωστόσο ο νέος κοροναϊός απενεργοποιεί τη διαδικασία προώθησης του λυσοσώματος. Έτσι, παρεμποδίζει την ενημέρωση του ανοσοποιητικού.

Το παντεσπάνι, ο μισθός και το γούστο των φτωχών

Περίπου πριν από 150 χρόνια, οι πιο φτωχοί ανάμεσα στο λαό της Γαλλίας, ξεκίνησαν για τις Βερσαλίες όπου κατοικούσε ο Βασιλιάς και η γυναίκα του...

Οι φτωχοί στάθηκαν μπροστά απο το παλάτι και φώναζαν: δεν έχουμε ψωμί, δεν έχουμε ψωμί! 
Τόσο πολύ ήταν απελπισμένοι. 
Η Βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα τους κοίταξε απο το παράθυρο και ρώτησε έναν αξιωματικό: 
-Τι θέλουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

- Μεγαλειότατη, απάντησε ο αξιωματούχος, θέλουν ψωμί...
Η Βασίλισσα κούνησε το κεφάλι της με έκπληξη:
- Δεν έχουν αρκετό ψωμί; 
Ρώτησε. 

Μα τότε, γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;

Αυτή η φανταστική αφήγηση, γράφτηκε απο τον Erich Kastner το 1931 στο παιδικό βιβλίο Petit Point et ses amis, μεταφέροντας μια παλιότερη ιστορία του Jean Jacques Rousseau, για 

"μια μεγάλη πριγκίπισσα" που απαντούσε στους πεινασμένους χωρικούς 

"Ας φάνε παντεσπάνι". 

Η φράση αυτή συνδέθηκε με τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα και έμελλε να εδραιώσει τη φήμη της στα πέρατα του κόσμου. 

Το ότι δεν ειπώθηκε ποτέ, λίγη σημασία έχει.

Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, θα συμβολίζει πάντοτε την απόσταση που χωρίζει την άρχουσα τάξη – εκείνη που είτε λόγω πολιτικής ή οικονομικής ισχύος βρίσκεται στα κέντρα των αποφάσεων- απο το λαό...

read more:Φραγκίσκα Μεγαλούδη

thepressproject.gr

Το ημερολόγιο των Αζτέκων και των Μάγια

Εἶναι ἀμάρτυρο πότε μπῆκαν οἱ λαοὶ αὐτοὶ στὴν Ἀμερικὴ κι ἀπὸ ποῦ. 

τὸ εἰκοσαδικὸ ἀριθμητικό τους σύστημα πάντως δείχνει πανάρχαιη τὴν ἀποκοπή τους ἀπὸ τὸν παλιὸ κόσμο τοῦ ἀνατολικοῦ ἡμισφαιρίου. 
τὸ δὲ παλιό τους ἡμερολόγιο τῶν 260 ἡμερῶν, γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες κι ἐρευνηταὶ μέχρι στιγμῆς δὲν βρίσκουν καμμία ἐξήγησι, γιατί νὰ ἔχῃ τόσο λίγες μέρες — 105 λιγώτερες! —, ἐγὼ νομίζω ὅτι δείχνει ὅτι καταρτίστηκε σὲ μιὰ χώρα, ὅπου οἱ ἄνθρωποι πράγματι μέσα σ᾿ ἕνα πλῆρες ἡλιακὸ ἔτος μετροῦσαν μόνο 260 μέρες, ἐπειδὴ μιὰ ἀπὸ τὶς μέρες των διαρκοῦσε 53 εἰκοσιτετράωρα καὶ μιὰ ἀπὸ τὶς νύχτες των ἄλλα 53. 53 + 53 = 106. 106 + 259 = 365. 
τέτοια μέρη εἶναι ὅσα βρίσκονται σὲ βόρειο πλάτος 70ο μοιρῶν, ἤτοι στὸν παράλληλο τῆς γῆς 70˙ 
τὸ βορειότερο μέρος τῆς Ἀλάσκας, πολὺ κοντὰ στὸ Βερίγγειο πορθμό, οἱ βόρειες ἀκτὲς τοῦ Καναδᾶ, τὸ μέσο τῶν νησιῶν Μπάφφιν καὶ Γροιλανδίας, τὸ βόρειο μέρος τῆς Σκανδιναβικῆς χερσονήσου, καὶ τὰ μέρη τῆς Σιβηρίας τὰ λίγο νοτιώτερα ἀπὸ τὶς βόρειες ἀκτές της. 
ἀσφαλῶς οἱ πρόγονοι τῶν Ἀμερικανῶν, περνώντας σιγὰ σιγὰ ἀπὸ τὴν Ἀσία ἢ τὴν Εὐρώπη στὴν Ἀμερικὴ μέσῳ Ἀλάσκας ἢ Σκανδιναβίας καὶ Γροιλανδίας, ἐγκαταβίωσαν γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα στὰ μέρη αὐτὰ μαζὶ μὲ τοὺς Ἐσκιμώους ἢ τοὺς Λάπωνες. 
καὶ φαίνονται πράγματι φυλετικὰ παρακλάδια τῶν ἐθνῶν αὐτῶν, διότι κι αὐτὰ εἶναι μογγολικά. 
ἐκεῖ λοιπὸν εἶχαν καταρτίσει τὸ ἡμερολόγιο τῶν 260 ἡμερῶν, ποὺ ἦταν ἕνα πλῆρες ἡλιακό. 
ἀπὸ κεῖ σιγὰ σιγὰ μέσα σὲ πολλοὺς αἰῶνες κατέβηκαν σ᾿ ὅλη τὴν Ἀμερική, ὅπου φυσικὰ κατάρτισαν καὶ τὸ κανονικό τους νέο ἡμερολόγιο τῶν 365 ἡμερῶν. 
τοὺς κάθισε ὅμως σὰν ἀπαρχαιωμένο θρησκευτικὸ καὶ τελετουργικὸ ἡμερολόγιο καὶ τὸ παλιὸ τῶν 260 ἡμερῶν. 
διότι τὸ ἑορτολόγιό τους ἦταν ἐφαρμοσμένο πάνω σ᾿ αὐτό. 
ὅπως καὶ σ᾿ ἐμᾶς τώρα, ἐνῷ ὑπάρχει τὸ νέο γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο, ὅλες οἱ γιορτὲς μιᾶς περιόδου 127 ἡμερῶν –ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ τριῳδίου μέχρι τοὺς ἁγίους πάντες– γνωστὲς σὰν ἑορτὲς τοῦ πάσχα ἢ ἑορτὲς τοῦ τριῳδίου καὶ τοῦ πεντηκοσταρίου, ἐξακολουθοῦν νὰ γιορτάζωνται σύμφωνα μὲ τὸ παλιὸ ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο. 
κι αὐτὸ απὸ ἀνθρώπους ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα ἀκολουθοῦν τὸ νέο ἡμερολόγιο.
 
Δρ Κ. Σιαμάκης, Τὸ ἀλφάβητο, 1,337 (σ. 155 - 6)
Θεσσαλονίκη 1988

philologus.gr

Λεμόνια παστά, μια εξέσια λιχουδια

preserved lemons-λεμόνια παστά
Είναι μια από τις πολλές καταπληκτικές νοστιμιές που εφηύραν οι Μαροκινές νοικοκυράδες. 
Όταν τα φτιάξετε και αρχίσετε να τα χρησιμοποιείτε θα σας γίνουν απαραίτητα όσο και το αλάτι!
Έχω στον πάγκο μου μια γυάλα με λεμόνια παστά και κάθε φορά που κάνω μαρινάδες για τα λαχανικά μου, ψητά, ωμά ή βραστά, για τις πατάτες μου του φούρνου βάζω στο μπλέντερ 2-3 κομμάτια από τη μαλακιά, ψημένη στο αλάτι λεμονόφλουδα, μαζί με το σκόρδο, το φρέσκο θυμάρι ή τη ρίγανη του κήπου, την ξερή κόκκινη καυτερή πιπεριά, μπόλικο φρέσκο χυμό λεμόνι και λίγο κύμινο.
Για να τα φάμε πετάμε τη σάρκα, τα ξεπλένουμε από το πολύ αλάτι και κόβουμε τη φλούδα σε κύβους ή λουρίδες και την προσθέτω  σε σαλάτες, 
ριζότα, σε σούπες.
Η νοστιμιά που δίνουν τα παστά λεμόνια, σε ό,τι φαγητό και να τα προσθέσετε, είναι μοναδική. 
Λεμόνια παστά (preserved lemons)
Για κάθε 5 λεμόνια χρειαζόμαστε:
περίπου 1 φλιτζάνι χοντρό αλάτι
1-1½  φλιτζάνι χυμό λεμόνι
και λίγο ελαιόλαδο για την επιφάνεια
Χαράζουμε, κόβοντας σταυρωτά, από το κάτω μέρος τα λεμόνια. 
Βάζουμε μπόλικο αλάτι στις κοψιές.
Πιέζουμε να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότερα σε γυάλες και περιχύνουμε με χυμό λεμόνι. 
Το ζουμί θα σας φανεί λίγο, μια και δε θα σκεπάζει τα λεμόνια.
Αφήνουμε όμως μια νύχτα και θα βγάλουν κι άλλο χυμό, αρκετό για να καλυφθούν. 
Αν χρειαστεί προσθέτουμε κι άλλο χυμό - σπανίως χρειάζεται.
Βάζουμε περίπου 1 εκ. ελαιόλαδο στην επιφάνεια, κλείνουμε τις γυάλες και αφήνουμε να μείνουν 3 μήνες, κουνώντας πού και πού.

bostanistas.gr

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

Μαρμελάδα λεμόνι

Στην αγγλική γλώσσα marmalade λένε μόνο τις μαρμελάδες με εσπεριδοειδή. 

Όλες τις άλλες τις λένε jam. 
Έχουν βέβαια και τα jelly. 
Εκ των υστέρων διαπίστωσα ότι κατά μία ερμηνεία η λέξη marmalade προέρχεται από το πορτογαλικό marmelo που προέρχεται από το λατινικό  melimelum που προέρχεται από το ελληνικό μελίμηλον,  
Η λέξη  “μελίμηλον” αναφέρεται και σε συνταγές του Διοσκουρίδη και  του Παλλάδιου.
Οι ιστορικοί της γαστρονομίας λένε ότι πρώτοι οι Έλληνες έβρασαν κυδώνια με μέλι και παρασκεύασαν πηκτό πολτό –κάτι σαν το σημερινό κυδωνόπαστο υποθέτω- το οποίο εξέλιξαν οι Ρωμαίοι. 

Τα γλυκά του κουταλιού, οι κομπόστες και οι γλυκείς πολτοί φρούτων συνηθίζονταν και στο Βυζάντιο, και εξελίχτηκαν σημαντικά κατά τον 10ο  και 11ο αιώνα με κύριο γλυκαντικό το μέλι και τα εψήματα.  

Αναφορές σε μαρμελάδα που βρίσκονται σε βιβλία της συνταγών του 15ου και του 16ου αιώνα, αφορούν κυρίως σε μαρμελάδα κυδώνι ενώ υπάρχει και συνταγή του 1587 και για μαρμελάδα ροδάκινο.
Οι μαρμελάδες όμως εσπεριδοειδών επινοήθηκαν στην Σκωτία με πρώτη και καλύτερη τη μαρμελάδα νεράντζι-Seville oranges.

Δύο είναι οι εκδοχές για την παρασκευή της μαρμελάδας  του νεραντζιού από τις σκωτσέζες νοικοκυρές: 

Η πρώτη αφορά την βασίλισσά τους Μαίρη, που όταν αδιαθέτησε σε ένα ταξίδι της από τη Γαλλία στη Σκωτία, ο γιατρός της της έδωσε νεράντζι με ζάχαρη και η αδιαθεσία της ξεπεράστηκε. 

Έτσι από τη φράση “Marie est malade”, η Μαρία είναι άρρωστη, το παρασκεύασμα ονομάστηκε μαρμελάδα και εξελίχθηκε στην αγαπημένη μαρμελάδα των Σκωτσέζων.  

Σε άλλη εκδοχή αναφέρεται ότι ένα ισπανικό καράβι που μετέφερε νεράντζια βούλιαξε στις ακτές της Σκωτίας και οι νοικοκυρές βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να διατηρήσουν τις τεράστιες ποσότητες φρούτων που αναπάντεχα έπεσαν στα χέρια τους.
Την ίδια  πάνω κάτω συνταγή  ακολούθησαν και στα υπόλοιπα εσπεριδοειδή. 

Η μαρμελάδα τους δεν άργησε  να εμπλουτιστεί με διάφορα υλικά, από  ουίσκι ως αρισμαρί και διάφορα άλλα αρωματικά βάζουν σε κάποιες παραλλαγές και να διαδοθεί και στο υπόλοιπο Νησί.  

Η συνταγή μου λοιπόν γι αυτές τις μαρμελάδες δεν μπορούσε παρά να επηρεαστεί από τις σκωτσέζικες συνταγές. 

Κρύβουν τεράστια εμπειρία και εξαιρετική γνώση του υλικού .
Ενώ λοιπόν για τις μαρμελάδες πορτοκαλιού και τη μαρμελάδα μανταρινιού ακολουθώ το γενικό τρόπο για όλες τις μαρμελάδες μου, στα νεράντζια, τα λεμόνια και τα γκρέιπ φρουτ  οι συνταγές μου είναι παραλλαγή και προσαρμογή  συνταγής  που είχα βρει σε παλιό εγγλέζικο βιβλίο που είχε πέσει στα χέρια μου. 

Με μια διαφορά: εγώ τα ξεπικρίζω τα φρούτα μου πολύ περισσότερο από  όσο προτείνουν οι σκωτσέζοι . 

Εκείνοι στις περισσότερες παραλλαγές που έχω δει, και στο παλιό βιβλίο, δεν ξεπικρίζουν καθόλου ! 

Νομίζω ότι οι λιγότερες πικρές μαρμελάδες είναι πιο κοντά στα δικά μας γαστρονομικά γούστα, αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικών επιλογών. 

Ας δούμε λοιπόν υλικά και διαδικασία όπως την έχω προσαρμόσει στα δικά μας δεδομένα.
Υλικά:
Λεμόνια
Νερό
Ζάχαρη
Επί το έργον:
Πλένουμε πολύ καλά τα λεμόνια, αφαιρούμε το μέρος που βγαίνει το κοτσανάκι  και τα βάζουμε  να βράσουν ολόκληρα, χωρίς να τα τρίψουμε. 

Τα βάζουμε σε κρύο νερό και από τη στιγμή που θα αρχίσει ο βρασμός μετράμε 10 λεπτά. Αδειάζουμε το νερό και επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία τουλάχιστον άλλες δυο φορές. Δοκιμάζουμε μια ακρούλα αν έχει ξεπικρίσει και αν μας αρέσει τα ξαναβράζουμε μέχρι να μαλακώσουν εντελώς, να πέφτουν από το πιρούνι όταν τα τσιμπάμε. 

Αν θέλουν κι άλλο ξεπίκρισμα επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία με το άδειασμα του νερού.
Τα βγάζουμε από το νερό, τα αφήνουμε να κρυώσουν μέχρι να πιάνονται. 

Τα κόβουμε και με ένα κουταλάκι αδειάζουμε το εσωτερικό τους χωρίς να πετάξουμε τίποτα.
Σουρώνουμε αυτόν τον πολτό σε μια κατσαρόλα πιέζοντάς τον σε στραγγιστήρι όσο περισσότερο γίνεται. 

Τα υπολείμματα τα δένουμε σε ένα βαμβακερό τούλι ή τουλουπάνι.
Κόβουμε τις λεμονόκουπες σε όσο  λεπτά ραβδάκια θέλουμε και τα μετράμε με μια κούπα. 

Τα βάζουμε σε μια κατσαρόλα και προσθέτουμε για κάθε 1 κούπα από ραβδάκια 1,5 κούπα ζάχαρη και 1,5 κούπα χυμό +νερό . 

Δηλαδή οι αναλογίες είναι:
1 : 1,5 : 1,5
Εγώ είχα 4 κούπες ραβδάκια και έβαλα:
6 κούπες ζάχαρη
6 κούπες υγρά, χυμό από αυτόν που είχαμε σουρώσει + νερό να συμπληρώσουμε 6 κούπες όλα μαζί
Βάζουμε και το τουλουπάνι με τα κουκούτσια και τις μεμβράνες στην κατσαρόλα και αρχίζουμε να βράζουμε τη μαρμελάδα μας. 

Αφαιρούμε με ένα κουτάλι τους αφρούς όταν μαζεύονται στο πλάι της κατσαρόλας.
Βράζουμε  σε μέτρια μέχρι να δέσει η μαρμελάδα, δοκιμάζουμε με το γνωστό τρόπο ή κάνουμε το δέσιμο σε δυο φάσεις, δηλαδή βράζουμε 20 λεπτά περίπου, αφήνουμε να μείνει ένα 24ωρο και ξαναδένουμε. 

Προς το τέλος ανακατεύουμε συχνά για να μη πιάσει. 

Λίγο πριν την αποσύρουμε βγάζουμε το τουλουπάνι και το πιέζουμε με ένα κουτάλι σε σουρωτήρι πάνω από την κατσαρόλα να αφήσει όσο σιρόπι έχει κρατήσει.
Αν έχουμε θερμόμετρο, δεμένη είναι στους 105 βαθμούς. 

Αποσύρουμε από το μάτι, περιμένουμε κανένα πεντάλεπτο  να σταματήσει ο βρασμός και σερβίρουμε σε ζεστά αποστειρωμένα βάζα .

Αποσύρουμε από το μάτι, περιμένουμε κανένα πεντάλεπτο  να σταματήσει ο βρασμός και σερβίρουμε σε ζεστά αποστειρωμένα βάζα.

cretangastronomy.gr

Πληροφορίες για τις μαρμελάδες:
http://www.dalemainmarmaladeawards.co.uk/cms/about-marmalade/the-history-of-marmalade.php
http://topics.nytimes.com/top/reference/timestopics/subjects/m/marmalade/index.html
https://prospectbooks.co.uk/samples/Marmalade.pdf

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

Imogen Cunningham - μια πρωτοποριακή Αμερικανίδα φωτογράφος.

η Imogen Cunningham

Imogen Cunningham - an innovative American photographer

η μεγάλη Αμερικανίδα φωτογράφος που έγινε και έμεινε γνωστή από τη βιομηχανική φωτογραφία,τις περίφημες βοτανικές της φωτογραφίες και από τα υπέροχα γυμνά της...

η Imogen Cunningham γεννήθηκε στο Portland του Oregon το 1883...

το 1901 μόλις 18 χρονών αγοράζει την πρώτη της φωτογραφική μηχανή της, τις γνωστές εκείνη την εποχή 4 × 5 , από την "American School of Art" στο Scranton της Πενσυλβάνια...

σύντομα όμως χάνει το ενδιαφέρον της και πουλάει την φωτογραφική της σε ένα φίλο...

αυτό βέβαια δεν διήρκεσε πολύ και το 1906, ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, έρχεται σε επαφή με το έργο της Gertrude Käsebier...

αυτό ήταν...

χάρη σε αυτή τη συνάντηση η ήδη καθιερωμένη και η πλέον σημαίνουσα αμερικανίδα φωτογράφος εκείνη την εποχή Gertrude Käsebier θα εμπνεύσει μιά άλλη γυναίκα την Imogen Cunningham να παλέψει και να κερδίσει με τη σειρά της το όνειρό της και τον τίτλο - και αυτή - της μεγάλης φωτογράφου!!!

έτσι η Imogen Cunningham με τη βοήθεια του καθηγητή της της χημείας Dr. Horace Byers 

άρχισε να μελετάει τι κρύβεται πίσω από τη φωτογραφία και για την ακρίβεια τη χημεία πίσω από τη φωτογραφία,εκμεταλευόμενη τα επιδοτούνται δίδακτρα πάνω στη φωτογράφιση και στις επακόλουθες φωτογραφίες των φυτών στο τμήμα της βοτανικής!!!

μετά την αποφοίτησή της το 1907 πάει να εργαστεί με τον Edward S. Curtis στο στούντιό του στο Seattle...

εδώ δίνεται στην Imogen Cunningham η πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτεί και παράλληλα 

να αποκτήσει πρακτική εμπειρία στο χώρο των φωτογραφείων,να μάθει το πορτρέτο των επιχειρήσεων αλλά και να διδαχτεί την πρακτική πλευρά της φωτογραφίας - κάτι πολύτιμο για την περαιτέρω εξέλιξή της!!!

το 1909, Imogen Cunningham κερδίζει μια υποτροφία από την her sorority -Pi Beta Phi- για σπουδές στο εξωτερικό και, με τις συμβουλές του καθηγητή της της χημείας,αποφασίζεται να συνεχίσει τις σπουδές της κοντά στον καθηγητή Robert Luther στο Technische Hochshule στη Δρέσδη της Γερμανίας...

στη Δρέσδη συγκεντρώνεται στις σπουδές της και δεν τραβάει πολλές φωτογραφίες...

τον Μάιο του 1910 τελειώνει και παίρνει το πτυχίο της “About the Direct Development of Platinum Paper for Brown Tones”- άμεση εμφάνιση σε χαρτί Platinum για καφέ τόνους- περιγράφοντας τη διαδικασία της αύξησης της ταχύτητας εκτύπωσης, τη βελτίωση της σαφήνειας των highlights τόνων και την εμφάνιση τόνων σέπια...

στο δρόμο της επιστροφής στο Seattle συναντά στο Λονδίνο τον Alvin Langdon Coburn - ο οποίος θεωρείται ως ο "πατέρας" του αμερικανικού πικτοριαλισμού* και στη New York τον Alfred Stieglitz και τον Gertrude Kasebier και

φτάνοντας στο Seattle ανοίγει το δικό της στούντιο και κερδίζει την αναγνώριση χάρη στα πορτραίτα της και στις πικτοριαλιστικές φωτογραφίες της - oι πικτοριαλιστικές φωτογραφίες διέφεραν από τι άλλες φωτογραφίες διότι

και ο τρόπος επιλογής των παραδοσιακών θεμάτων και η μέθοδος λήψης και οι πολύπλοκες τεχνικές εκτύπωσης τις προετοίμαζαν ώστε να προσεγγίσουν τους πίνακες ζωγραφικής -

επίσης την εποχή εκείνη ατελιέ της είχαν γίνει τα σπίτια τον μοντέλων της,το σαλόνι της, ή το δάσος γύρω στο εξοχικό της σπίτι

και

είναι ήδη το 1913 η Imogen Cunningham μια περιζήτητη φωτογράφος η οποία παρουσίαζε τα έργα της στην "Brooklyn Academy of Arts and Sciences"...

το 1914 πορτραίτα της Imogen Cunningham αναρτώνται στην "An International Exhibition of Pictorial Photography"  στη Νέα Υόρκη και ένα χαρτοφυλάκιο της εργασίας της δημοσιεύθηκε στο Wilson’s Photographic Magazine!!!

την επόμενη χρονιά παντρεύεται τον Roi Partridge έναν χαράκτη και καλλιτέχνη,ο οποίος γίνεται το μοντέλο της για μιά σειρά γυμνών φωτογραφιών, οι οποίες παρουσιάζονται  στην Seattle Fine Arts Society...

αν και οι φωτογραφίες της αυτές εγκωμιάστηκαν,η ευρύτερη κοινωνία δεν ενέκρινε αυτές τις φωτογραφίες και η Imogen Cunningham τις ξεχνά κρυμμένες για τα επόμενα 55 χρόνια!!!

μεταξύ του 1915 και του 1920 βρίσκουμε την Imogen Cunningham να συνεχίζει την δουλειά της και να έχει τρία παιδιά - τον Gryffyd, τον Rondal και τον Padraic με τον Roi Partridge...

το 1920 φεύγουν από το Seattle και έρχονται στο San Francisco , όπου ο Roi δίδαξε στο Mills College...

στο San Francisco η Imogen Cunningham δίνει έναν πιό εκλεπτυσμένο τόνο στο στιλ της, δίνοντας μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο σχέδιο και στη λεπτομέρεια,όπως φαίνεται σε έργα της π.χ η υφή του φλοιού,τα δέντρα, οι ζέβρες κ.α

ήδη η Imogen Cunningham αρχίζει να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τη botanical photography,ιδιαίτερα για τα λουλούδια, και μεταξύ 1923 και 1925 διενήργησε μια σε βάθος μελέτη της μανόλιας...

μέσα στην ίδια αυτή δεκαετία στρέφει την προσοχή της προς τη βιομηχανία, δημιουργώντας αρκετές σειρές βιομηχανικών τοπίων σε όλο το Los Angeles και το Oakland

ενώ

το 1922 δημιουργεί τα περίφημα πορτρέτα της Margrethe Mather και του Edward Weston...

το 1929, ο Edward Weston προτείνει δέκα 10 φωτογραφίες της Imogen Cunningham - οκτώ από τα λουλούδια της,μία βιομηχανική και ένα γυμνό για να συμπεριληφθούν στην έκθεση «Film und Foto" στη Stuttgart...

εν τω μεταξύ η Imogen Cunningham αλλάξει και πάλι κατεύθυνση και τη βλέπουμε να παθιάζεται με την ανθρώπινη μορφή και ειδικά τα χέρια...

γοητεύεται ιδιαίτερα με τα χέρια των καλλιτεχνών και μουσικών...

το ενδιαφέρον της αυτό της άνοιξε το δρόμο για μιά συνεργασία με το Vanity Fair - φωτογραφίζοντας τους stars χωρίς make-up...

και ερχόμαστε στο 1932 όπου η Imogen Cunningham με αποκρυσταλωμένες ιδέες για το πως αντιλαμβάνεται την τέχνη της στην φωτογραφία,γίνεται μιά από τους συνιδρυτές της Ομάδας f / 64,το αντίπαλο δέος του πικτοραλισμού!!!-μια επόμενη φορά περισσότερα για τον πικτοραλισμό και τους κυριότερους αντιπροσώπους του-

την ομάδα f/64 πλαισιώνουν οι φωτογράφοι:

• Ansel Adams
• Imogen Cunningham
• John Paul Edwards
• Sonya Noskowiak
• Henry Swift
• Willard Van Dyke
• Edward Weston

ενώ από καιρό σε καιρό ζητείται από διάφορους άλλους φωτογράφους που έχουν τις ίδιες απόψεις για τη φωτογραφία να ενταχτούν στον Όμιλο f / 64 και να παρουσιάσουν το έργο τους...

μερικοί από αυτούς είναι οι:

• Preston Holder
• Consuelo Kanaga
• Alma Lavenson
• Brett Weston

η ομάδα f/64 ήταν μια άτυπη καλλιτεχνική ομάδα που δημιούργησε μια νέα ισχυρή τάση στη φωτογραφική τέχνη,που είχε ως στόχο να "καθορίσει τη φωτογραφία ως μορφή τέχνης με απλή και ξεκάθαρη παρουσίαση μέσω αμιγώς φωτογραφικών μεθόδων"-μια επόμενη φορά περισσότερα για την ομάδα f/64,τους κυριότερους αντιπροσώπους της και τα πιστεύω τους-

το 1934 το Vanity Fair ζητάει από την Imogen Cunningham συνεργασία,έπρεπε όμως να πάει στην Νέα Υόρκη...

ο σύζυγός της αντέδρασε και της ζήτησε να περιμένει μέχρι να βρει χρόνο και ο ίδιος να τη συνοδέψει στο ταξίδι της...

η Imogen Cunningham αρνήθηκε και αργότερα χώρισαν,ενώ η ίδια συνεχίζει τη συνεργασία της με το Vanity Fair, μέχρι που τη στιγμή που αυτό σταμάτησε την κυκλοφορία του το 1936...

στη δεκαετία του 1940 τη βρίσκομαι να έχει μετατραπεί σε  documentary street photography,μιά παράπλευρη πτυχή του φωτογραφικού της εαυτού,την οποία στήριξε με τις πιό εμπορικές πλευρές της δουλειάς της και με το φωτογραφείο της...

το 1945, η Imogen Cunningham κλήθηκε από τον Ansel Adams να δεχθεί μια θέση στο διδακτικό προσωπικό στο πρώτο τμήμα της  fine art photography στο School of Fine Arts (CSFA) της California!!!

στο σχολείο αυτό είχαν επίσης διδάξει η Dorothea Lange και η Minor White...

η Imogen Cunningham συνέχισε να τραβάει φωτογραφίες μέχρι λίγο πριν το θάνατό της σε ηλικία 93 στις 24 Ιουνίου 1976 στο San Francisco στην California!!!

~~~~~~~~~~~~~~

ας χαρούμε κάποιες από τις φωτογραφίες της:

Two Sisters 3, 1928

Alfred Stieglitz 3, 1934

Edward Weston at Point. Lobos 2, 1945

Dorothea Lange and Paul Taylor, 1939

Edward and Margrethe 3, 1922

Isaac Burns Cunningham, c. 1923

Magnolia Blossom, 1925

Blossom of Water Hyacinth 2, late 1920's

Agave Design 1, 1920s

Magnolia Bud, 1920s (uncropped)

 Frida Kahlo, Painter and Wife of Diego Rivera, 1931

Frida Kahlo, 1931

Isaac Burns Cunningham and Susan Elizabeth Cunningham, 1934

Edward Weston and Margrethe Mather, 1922

Portia 2,-1930

Triangles, 1928

My Father at Ninety, 1936

Amaryllis Flower, 1933

Calla Lilly, before 1929

Morning Glory, about 1921

Flowering Cactus, about 1930

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
*pictorialism - η δημιουργία φωτογραφιών που έμοιαζαν περισσότερο με ζωγραφικούς πίνακες...
μία από τις μεθόδους ήταν και η μέθοδος των πολλαπλών αρνητικών για τη δημιουργία συνθέσεων ή πολύπλοκων θεμάτων, έτσι ώστε η φωτογραφία να μοιάζει πιό πολύ με ζωγραφικό πίνακα.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
κείμενα και επιμέλεια κειμένου: ntina
http://lumieregallery.net/wp/247/imogen-cunningham/
theredlist.com
https://www.imogencunningham.com/portraits/
http://lumieregallery.net/exhibitions_wp/08_11_GreatWomen_ce3/
http://iphf.org/inductees/imogen-cunningham/
http://www.encyclopedia.com/people/literature-and-arts/photography-biographies/imogen-cunningham

πες το με ένα ποίημα: όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν

Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.

και είναι Οδυσσέας Ελύτης
~~~~~~~~~~~~~~~~~
ntina