Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά εδέσματα: Πως κάνω ελιές καλαμών χαρακτές.

Η καλυτερότερη ποικιλία επιτραπέζιας ελιάς. 
Εκλεκτή και τραγανή. 
Πέρυσι όσες έφτιαξα τελείωσαν πριν το καλοκαίρι. 
Έτσι φέτος έκανα τα κουμάντα μου, έφτιαξα πολύ περισσότερες.
Εδώ σας δίνω τη συνταγή, όπως μου την έδωσε μια κύρια σε ένα χωριό που την εφάρμοσα από πέρυσι και έγιναν αριστούργημα.
• Βρίσκουμε εξαιρετικής ποιότητας ελιές καλαμών, σκληρές, μέτρια ώριμες
• Πλύσιμο και διάλεγμα, αφαιρούμε πολύ ώριμες, χτυπημένες
• Χαράκωμα
• Στο νερό για 2 περίπου μήνες με αλάτι χωρίς αλλαγές νερού, αυτό κρατάει τη σάρκα τραγανή 
• Μετά, αφού δοκιμάσω αν ξεπίκρισαν, κάθε τρεις μέρες κάνω αλλαγή στο νερό, 3-4 φορές)
• Τέλος, εκεί που θα αποθηκευθούν, προτιμάω γυάλινα δοχεία αποθήκευσης, βάζω νερο+10% αλάτι +ξύδι και στο τέλος δυο δάχτυλα λάδι ίσα που να σκεπάζει τις ελιές.
Έχουμε ένα γυάλινο μικρό δοχείο μόνο με λάδι όπου τοποθετούμε τις ελιές λίγες μέρες πριν τις καταναλώσουμε - γίνονται πιο γλυκές.

Για τη δόση του αλατιού, πολλοί κάνουν το κόλπο με το φρέσκο αυγό. 

Μόλις το αυγό επιπλέει και φαίνεται μόνο η κορυφή του έξω από το νερό, σημαίνει ότι το αλάτι είναι στη σωστή δόση. 

Εγώ το έβαλα στην τύχη και πέτυχε.

Οι ελιές περιέχουν:

• Νερό,

• Λιπαρές ουσίες,

• Σάκχαρα,

• Πρωτεΐνες, 

• Ελευρωπαΐνη ή ελαιοευρωπεΐνη - σε αυτή οφείλεται η πικράδα της ελιάς και το κάψιμο στη γεύση στο λάδι, κυρίως στο εκλεκτής ποιότητας αγουρέλαιο. 

Είναι πολυφαινόλη και έχει σημαντική αντιοξειδωτική δράση.

ntina

laspistasteria

Περί Βασανιστηρίων - Μέμνησο μη σε νικάτω φόβος τας φρένας* του Ιωάννη Λαζάρου**

Ακούμε πολλούς συμπολίτες μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο να μιλούν για υποβολή τους σε βασανιστήρια, και μας φαίνεται ίσως υπερβολικό. 

Σε αυτό το άρθρο, ο Ιωάννης Λαζάρου παραβάλλει τα κριτήρια για τον ορισμό των βασανιστηρίων, όπως αυτά αναφέρονται στο γνωστό διάγραμμα του Biderman και χρησιμοποιεί και η Διεθνής αμνηστία και άλλες οργανώσεις για να ορίσουν εάν πράγματι κάποιος είναι θύμα βασανιστηρίων και εξαναγκασμού, προς τις συνθήκες ζωής των τελευταίων πολλών μηνών. 

Το συμπέρασμα είναι εντυπωσιακό.

Άρθρο του Ιωάννη Λαζάρου, που δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς, στις 13/10/2021

Περί βασανιστηρίων

Μέμνησο μη σε νικάτω φόβος τας φρένας*

 του Ιωάννη Λαζάρου**

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Αμερικανός ψυχολόγος Albert Biderman έγραψε ένα πόνημα σχετικά με τους τρόπους βασανισμού των αιχμαλώτων πολέμου που χρησιμοποίησαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στους άνδρες της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ώστε, είτε να τους αποσπάσουν ομολογίες αληθείς ή όχι είτε να τους εξαναγκάσουν σε συμμόρφωση. 

Συνομιλώντας με πολλούς από εκείνους που είχαν υποστεί βασανιστήρια, δημιούργησε έναν «χάρτη» αυτών των μεθόδων.

Σήμερα η Διεθνής αμνηστία, αλλά και άλλες οργανώσεις που ασχολούνται με τα βασανιστήρια ή την ενδοοικογενειακή βία, χρησιμοποιούν αυτό το διάγραμμα του Biderman για να ορίσουν εάν πράγματι κάποιος είναι θύμα βασανιστηρίων και εξαναγκασμού. 

Ο χάρτης αυτός περιλαμβάνει συνοπτικά τις παρακάτω μεθόδους: Απομόνωση, Μονοπώληση της αντίληψης, Προκαλούμενη εξάντληση / εξασθένηση, Απειλές, Περιστασιακές επιδοτήσεις, Επίδειξη «παντοδυναμίας» και «παντογνωσίας», Υποβιβασμός, Επιβολή ασήμαντων απαιτήσεων.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ λοιπόν την περίοδο κόβιντ που διανύουμε και ας κάνουμε τις συγκρίσεις.

Η εξαναγκασμένη απομόνωση που μας επιβλήθηκε μας στέρησε ουσιαστικά την επικοινωνία με συνανθρώπους που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ή να υποστηριχτούμε. 

Με κοινωνικές αποστάσεις, με απαγορευμένα άδεια καθίσματα και διαχωριστικά πλέξι γκλάς.

 Εργασία μέσω υπολογιστών. 

Απομόνωση και στέρηση του σχολικού περιβάλλοντος των παιδιών. 

Άνθρωποι μόνοι τους, απομονωμένοι σε ιατρικές μονάδες χωρίς την φροντίδα ενός οικείου σε αυτούς ανθρώπου. Δίχως άμεση επαφή, ακόμη και σωματική, με τους δικούς μας ανθρώπους, με το πρόσχημα του κινδύνου μετάδοσης ενός ιού του οποίου την ύπαρξη αποφασίζει ένα αναξιόπιστο τεστ και όχι τα κλινικά συμπτώματα όπως συνέβαινε έως τώρα.

Με αποκλεισμένους τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, με μοναδική συντροφιά και πληροφόρηση από τους τηλεοπτικούς δέκτες επήλθε και η μονοπώληση της αντίληψης. 

Εξαγορασμένα ΜΜΕυνουχισμού και «ειδικοί επιστήμονες» που όλως τυχαίως μοιράζονται τις ίδιες αλάνθαστες επιστημονικές απόψεις. 

Οποιαδήποτε άλλη άποψη λοιδορείται, λογοκρίνεται και εξαφανίζεται. 

Ακαταδίωκτες επιτροπές που προτείνουν ή αποφασίζουν, και των οποίων τα περισσότερα μέλη τους παραμένουν μυστικά. 

Άγνωστο είναι και το εάν έχουν σύγκρουση συμφερόντων. 

Παρόλα αυτά, όλοι οι παραπάνω διαμορφώνουν ή στηρίζουν την αντίληψη που πρέπει να επικρατήσει. Αυτοί κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και θα περιορίσουν με οποιονδήποτε τρόπο την προσπάθεια αναζήτησης των πραγματικών στοιχείων, μονοπωλώντας κάθε πληροφορία και εμφανίζοντάς την όπως βολεύει κάθε φορά ώστε να ταιριάζει στην κεντρική προπαγάνδα.

Η εξασθένηση και η εξάντληση των ανθρώπων επιβλήθηκε όχι μόνο στον ψυχολογικό και υγειονομικό τομέα με τα μακροχρόνια, παράνομα μέτρα που αναστέλλουν βασικές κοινωνικές και φυσικές ανάγκες (όπως μια εκδρομή στη φύση, η παρακολούθηση μιας παράστασης, η σωματική άσκηση, ένα μπάνιο στην θάλασσα…) αλλά επιβλήθηκε και στον οικονομικό, υποχρεώνοντας ανθρώπους να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους με συνέπεια την απόλυση εργαζομένων αλλά και τη δική τους στέρηση οποιουδήποτε εισοδήματος. 

Υπαλλήλους, εργαζόμενους ακόμη και νοσηλευτές και ιατρούς να μπαίνουν σε καραντίνα 14 ημερών με την υποψία νόσησης λόγω ενός «θετικού τεστ» με αποτέλεσμα την οικονομική τους αιμορραγία. Στην περίπτωση δε των υγειονομικών, αυτή η τακτική συμπίεσε και εξουθένωσε και το σύστημα υγείας με τα γνωστά αποτελέσματα.

ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗΝ την περίοδο των δεκαοκτώ περίπου μηνών, οι απειλές για την μη συμμόρφωση είχαν τον πρώτο λόγο. 

Οι πρώτες απειλές ήταν κατά της ζωής των πολιτών από τον «αόρατο» εχθρό που θα σου στερούσε το οξυγόνο και θα σε οδηγούσε αναπόφευκτα στην εντατική και την διασωλήνωση. 

Τα μέσα εδώ έπαιξαν τον ρόλο για τον οποίο χρηματοδοτήθηκαν αδρά, δείχνοντας ακόμη και φέρετρα που μεταφέρονταν με φορτηγά από ένα ναυάγιο στην Λαμπεντούζα της Ιταλίας, ως νεκρούς από την Covid, ενώ έφτασαν στο σημείο τρία κανάλια ταυτοχρόνως να δείξουν την «ανευθυνότητα» των πιστών που χωρίς μάσκες και αποστάσεις συνωστίζονται σε ένα καΐκι για να πιάσουν τον σταυρό στην γιορτή των Θεοφανίων. 

Το πρόβλημα είναι ότι το βίντεο αυτό ήταν από τα Θεοφάνια του 2015 (σχετική μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε δεν είχε καμία τύχη). 

Και ενώ μέχρι εχθές για την είσοδο σε ΜΕΘ υπήρχε μια αυστηρή διαδικασία, ξαφνικά, με αυτόν τον τόσο «καταστροφικό και επικίνδυνο» ιό, οι πόρτες άνοιξαν για τις κάμερες οι οποίες κατέγραφαν μέχρι και διασωληνώσεις ασθενών. 

Μετά ακολούθησαν οι απειλές και οι τιμωρίες για την μη συμμόρφωση στα μέτρα. 

Μάσκες, έλεγχος στις μετακινήσεις, εγκλεισμός. 

Υπέρογκα πρόστιμα ακόμη και συλλήψεις για τους μη συμμορφούμενους.

Περιστασιακές επιδοτήσεις: Κάποια ασήμαντη βοήθεια σε ανέργους και επιχειρήσεις, κάποια περιορισμένη χαλάρωση των μέτρων έπαιξαν και τον ρόλο της μερικής αποσυμπίεσης της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας μεγάλης μερίδας ανθρώπων που έβλεπαν και ζούσαν τον παραλογισμό της όλης κατάστασης. 

Επιδοτήσεις που όμως τονίζουν το γεγονός πως κάποιοι άλλοι ελέγχουν την ζωή και την ελευθερία ενός εκάστου.

Επίδειξη «παντοδυναμίας» και «παντογνωσίας»: Καμία ερώτηση ή απορία δεν μπορεί να υφίσταται σε αυτήν τη θαυμαστή νέα πραγματικότητα των «ειδικών». 

Το οποιοδήποτε λογικό ερώτημα απέναντι σε μια παράλογη δήλωση ή απαίτηση του συστήματος χλευάζεται ως «άρνηση της επιστήμης», κόντρα στην παντογνωσία των διορισμένων (επισήμως και ανεπισήμως) επιστημόνων που βομβαρδίζουν νυχθημερόν τον πληθυσμό με φόβο και «απόλυτες αλήθειες». 

Η οποιαδήποτε αμφισβήτηση απαγορεύεται, κάνοντάς μας να ξεχάσουμε πως η επιστήμη προχωρούσε πάντοτε μέσα από τους κανόνες της διαλεκτικής. 

Κοινές παραδοχές χρόνων από την ιατρική επιστήμη, όπως για παράδειγμα ότι σε περιόδους επιδημίας δεν γίνονται εμβολιασμοί διότι ευνοούνται έτσι οι μεταλλάξεις, ή ότι ποτέ δεν δίνουμε νέα, αδοκίμαστα σκευάσματα σε εγκύους και παιδιά, λησμονήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από φασιστικές οριζόντιες εφαρμογές ιατρικών πρωτοκόλλων και εμβολιασμών χωρίς καμία εξατομικευμένη προσέγγιση, χωρίς κανέναν έλεγχο.

Η επιστήμη του δικαίου ντράπηκε βλέποντας καθηγητές και νομικούς και θεσμούς να παραβιάζουν, λόγω και έργω, κάθε θεμελιώδη ανθρώπινη κατάκτηση στον τομέα των δικαιωμάτων. Επιστρατεύθηκαν και εδώ οι παντογνώστες ειδικοί, οι αυθεντίες, αμφισβητώντας το ίδιο το θεμέλιο του ανθρώπινου πολιτισμού, τον άνθρωπο. 

Πρέπει επιτέλους να μάθεις πως δεν τους ανήκει μόνο η ελευθερία σου, αλλά και το ίδιο σου το σώμα.

ΜΕ ΑΥΤΟ τον τρόπο επιτυγχάνεται και ο στόχος της υποτίμησης καθώς πλέον ο άνθρωπος μετατρέπεται απλώς σε έναν «καταναλωτή» διαταγών και αθέλητων ή επιβεβλημένων ιατρικών πράξεων, ακόμη και χωρίς την κατοχυρωμένη νομικά ενημερωμένη συναίνεση. 

Η εφαρμογή ας πούμε για παράδειγμα της επιβολής χρήσης μάσκας ο διαρκής έλεγχος για πιθανή νόσηση, ο διαχωρισμός των ανθρώπων μέσω υγειονομικών διαβατηρίων σε μιαρούς και μη, σε υπεύθυνους και ανεύθυνους, προσβάλει και μειώνει την προσωπικότητα ενώ η οποιαδήποτε αντίδραση πατάσσεται αμέσως από τους «μηχανισμούς κανονικότητας».

Η καταναγκαστική «συμμόρφωση» είναι η απαίτηση της νέας κανονικότητας.

Τέλος, στην επιβολή ασήμαντων απαιτήσεων μπορείτε να χωρέσετε δεκάδες ασήμαντες επιβολές, όπως την χάραξη με ταινίες των σωστών αποστάσεων στα δάπεδα των καταστημάτων, την επιβολή μάσκας σε ανοιχτούς χώρους, την απαγόρευση του ψαρέματος ή ακόμη και το παιχνίδι των ωρών κυκλοφορίας που κάποια στιγμή η απαγόρευση ξεκινούσε στις εννέα και μετά στις έξι, την υποχρεωτική θερμομέτρηση για την είσοδο σε διάφορους χώρους κ.λπ. 

Δηλαδή ο απόλυτος εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε ένα καθεστώς εξαίρεσης, όπου ο κάθε πολίτης πρέπει να νοιώθει άρρωστος και επικίνδυνος και να αποδεικνύει συνεχώς πως δεν είναι επισφαλής για την υγεία της κοινότητας.

Το διάγραμμα εξαναγκασμού του Biderman, μας ωθεί μοιραίως στη διαπίστωση πως, δεν είμαστε απλώς δέκτες ενός οργανωμένου ψυχολογικού πολέμου, αλλά και θύματα βασανιστηρίων.

* Αισχύλος, 525-456 π.Χ.

** Ο Ιωάννης Λαζάρου είναι εικαστικός-δημοσιογράφος και 

μέλος της Διεπιστημονικής Ένωσης Υπεράσπισης της Δημοκρατίας και 

τη Βιοηθικής

Σημειώσεις

• Βασανιστήριο δεν είναι μόνο η συστηματική πρόκληση πόνου αλλά και κάθε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που υποβιβάζει την ανθρώπινη υπόσταση. Η χρήση βασανιστηρίων προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στοχεύει στην εκμηδένιση της προσωπικότητας του θύματος. Πέρα από εγκληματική πράξη, βάσει του εθνικού αλλά και του διεθνούς δικαίου, αποτελεί μια στάση αντίθετη στον ανθρώπινο πολιτισμό. https://www.synigoros.gr/resources/docs/ee2014-15-basanistiria.pdf
• Σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ.2 «τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας ή άσκηση ψυχολογικής βίας καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται όπως ορίζει ο νόμος».
•  http://greeklaws.com/pubs/uploads/2971.pdf

Ο εγκέφαλος αναγνωρίζει λέξεις από την γέννηση μας

Οι άνθρωποι γεννιούνται με μια περιοχή του εγκεφάλου η οποία είναι «καλωδιωμένη» για να αναγνωρίζει γράμματα και λέξεις. 

Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ότι ήδη από τη γέννηση προετοιμάζεται το έδαφος ώστε ο άνθρωπος να μάθει να διαβάζει, σύμφωνα με νέα μελέτη ειδικών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Scientific Reports».
Έτοιμοι πριν καν εκτεθούμε στη γλώσσα
Οι ερευνητές ανέλυσαν λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες (fMRI) του εγκεφάλου νεογέννητων και ανακάλυψαν ότι αυτή η περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται «περιοχή επεξεργασίας οπτικών λεκτικών μορφών» (VWFA) συνδέεται με το δίκτυο επεξεργασίας της γλώσσας του εγκεφάλου. 

«Αυτό δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ευαισθησίας στις οπτικές λεκτικές μορφές, προτού καν εκτεθούμε στη γλώσσα» ανέφερε η Ζεϊνέπ Σαϊγκίν, κύρια συγγραφέας της μελέτης, επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο.
Η περιοχή VWFA είναι αφιερωμένη στην ανάγνωση μόνο όμως σε άτομα που είναι εγγράμματα. Ορισμένοι ερευνητές είχαν εκφράσει την υπόθεση ότι η συγκεκριμένη περιοχή ξεκινά ως τμήμα του οπτικού φλοιού το οποίο δεν διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα τα οποία αφορούν την αναγνώριση προσώπων, αντικειμένων, τοπίων και ότι γίνεται επιλεκτική συγκεκριμένα στα γράμματα και στις λέξεις καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν ή τουλάχιστον όταν μαθαίνουν τη γλώσσα.
«Ανακαλύψαμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. 

Ακόμη και αμέσως μετά τη γέννηση η περιοχή VWFA συνδέεται λειτουργικά περισσότερο με το δίκτυο της γλώσσας του εγκεφάλου παρά με οποιαδήποτε άλλη περιοχή» σημείωσε η δρ Σαϊγκίν και προσέθεσε ότι «το εύρημα αυτό είναι εκπληκτικό».
Η μελέτη
Στο πλαίσιο της μελέτης τους οι ερευνητές ανέλυσαν τις λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου 40 νεογέννητων - όλα τα βρέφη είχαν ηλικία μικρότερη της μιας εβδομάδας - που αποτελούσαν μέρος της μελέτης Developing Human Connectome Project. Συνέκριναν αυτές τις τομογραφίες με αντίστοιχες fMRI που είχαν διεξαχθεί σε 40 ενηλίκους οι οποίοι συμμετείχαν στην ίδια μελέτη.
Η περιοχή VWFA βρίσκεται δίπλα σε μια άλλη περιοχή του οπτικού φλοιού του εγκεφάλου η οποία είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία των προσώπων και έτσι εθεωρείτο ότι δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο περιοχών στα νεογέννητα, εξήγησε η δρ Σαϊγκίν. 

Ωστόσο, όπως έδειξε η ανάλυση των τομογραφίων του εγκεφάλου, ήδη από την αρχή της ζωής η VWFA διαφοροποιείται από το τμήμα του οπτικού φλοιού που αναγνωρίζει πρόσωπα καθώς εμφανίζει λειτουργική σύνδεση με την περιοχή του εγκεφάλου που κάνει επεξεργασία της γλώσσας. 

«Η περιοχή VWFA είναι εξειδικευμένη να 'βλέπει' τις λέξεις πριν καν εκτεθούμε σε αυτές» σημείωσε η ερευνήτρια.
Από τη μελέτη προέκυψαν ορισμένες διαφορές στην περιοχή VWFA μεταξύ νεογέννητων και ενηλίκων. «Τα ευρήματά μας μαρτυρούν ότι καθώς τα βρέφη ωριμάζουν η VWFA εμφανίζει ακόμη μεγαλύτερη εξειδίκευση. Η τριβή με τον προφορικό και γραπτό λόγο πιθανότατα ενισχύει τις συνάψεις με πτυχές του δικτύου της γλώσσας και οδηγεί σε περαιτέρω διαφοροποίηση της λειτουργίας της συγκεκριμένης περιοχής από αυτή των γειτονικών της περιοχών» εξήγησε η καθηγήτρια.
Στόχος η καλύτερη κατανόηση των μαθησιακών διαταραχών
Η δρ Σαϊγκίν και οι συνεργάτες της «σαρώνουν» τώρα τον εγκέφαλο τρίχρονων και τετράχρονων παιδιών προκειμένου να μάθουν περισσότερα σχετικά με το πώς ακριβώς λειτουργεί η περιοχή VWFA προτού τα παιδιά μάθουν να διαβάζουν καθώς και σε ποιες ακριβώς οπτικές ιδιότητες αποκρίνεται.
Απώτερος στόχος είναι το να μάθουν οι επιστήμονες πώς ο εγκέφαλος μετατρέπεται σε «εγγράμματο» εγκέφαλο, σύμφωνα με τη δρ Σαϊγκίν, γεγονός που θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση μαθησιακών διαταραχών όπως η δυσλεξία.

 https://el.sott.net/article/6118-o-egkefalos-anagnwrizei-lexeis-apo-thn-gennhsh-mas

Ψυχολόγοι ανακάλυψαν το μυστικό της ευημερίας στη ζωή

 

Aυτή είναι η πρώτη μετα-ανάλυση που ρίχνει φως σε όλες τις έρευνες σχετικά με την ευημερία και φτάνει σε ένα καθοριστικό συμπέρασμα για τα χαρακτηριστικά της ευημερίας.

Σύμφωνα με μία νέα έρευνα, για να βρούμε την ευημερία στη ζωή μας και όχι απλά να επιβιώσουμε, χρειάζεται να αισθανόμαστε καλά για τη ζωή και τον εαυτό μας και να είμαστε καλοί σε κάτι.
Μέχρι τώρα και παρά τις πολλές θεωρίες για την ευημερία, δεν έχει υπάρξει συμφωνία σχετικά με το τι παρέχει ευημερία σε ένα άτομο ή με ποιον τρόπο οι άνθρωποι μπορούν να προσπαθήσουν να την διασφαλίσουν.
Σε μία μετα-ανάλυση1, οι ψυχολόγοι συγκέντρωσαν όλες τις έρευνες σχετικά με το τι προσφέρει ευημερία: μελέτες παιδιών και εφήβων, μελέτες καλλιτεχνών, αθλητών, εργαζομένων και ηλικιωμένων και έχει καταλήξει στο πρώτο καθοριστικό συμπέρασμα.
Οι ψυχολόγοι λένε: Η ευημερία είναι μια λέξη που οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν ευτυχείς να περιγράψουν τον εαυτό τους, την οποία όμως η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να κατηγοριοποιήσει και να περιγράψει με συνέπεια μέχρι σήμερα. 

Φαίνεται να είναι τελικά μία ξεχωριστή εμπειρία ανάπτυξης που βιώνει ένα πρόσωπο, ότι γίνεται καλύτερος σε κάτι και αποκτά μία ιδιαίτερη δεξιότητα και εξειδίκευση σε κάτι. 

Με απλούστερους όρους, σημαίνει να νιώθεις καλά για τη ζωή σου και να είσαι καλός σε κάτι.
Η μελέτη καταγράφει μία λίστα στοιχείων που εξηγεί τον ορισμό της έρευνας των ψυχολόγων. 

Η ευημερία δεν χρειάζεται όλα αυτά τα συστατικά στοιχεία, αλλά προτείνει ότι ένας συνδυασμός από μερικά από τα συστατικά που παρουσιάζονται στις δύο παρακάτω λίστες, μπορεί να είναι βοηθητικός.
Α: Ο άνθρωπος για να έχει ευημερία χρειάζεται να είναι:
αισιόδοξος
θρησκευόμενος
κινητοποιημένος
ενεργητικός
να θέλει να μαθαίνει
ευέλικτος
προσαρμοστικός
κοινωνικά ικανός
να πιστεύει στον εαυτό του / να έχει αυτοπεποίθηση
Β: Χρειάζεται να έχει:
ευκαιρίες
συναδέλφους / οικογένεια / άλλη υποστήριξη
προκλήσεις και δυσκολίες σε διαχειρίσιμο επίπεδο
ήρεμο περιβάλλον
υψηλό βαθμό αυτονομίας
να τον εμπιστεύονται ως ικανό
Η έρευνα έχει διαπιστώσει ότι αν και η ευημερία είναι παρόμοια με την ανθεκτικότητα, την ευδοκιμία και την προσωπική ανάπτυξη, παραμένει κάτι ξεχωριστό.
Η ευημερία έχει ερευνηθεί σε διάφορα στάδια της ανθρώπινης ζωής και έχει περιγραφεί μερικές φορές ως ζωτικότητα, μάθηση, ψυχική αντοχή, συγκέντρωση ή ως συνδυασμός αυτών και άλλων ικανοτήτων. 

Έχει επίσης ερευνηθεί σε διάφορα πλαίσια, μεταξύ άλλων στον στρατό, στην υγεία και στην εξέλιξη των παιδιών.
Από τα τέλη του 20ου αιώνα, έχει υπάρξει μια τάση στην επιστήμη να κατανοήσουμε καλύτερα την ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση και την ευημερία... μια αλλαγή προς την επιθυμία να κατανοήσουμε με ποιο τρόπο οι άνθρωποι μπορούν να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο λειτουργικοί και αποδοτικοί, δήλωσαν οι ψυχολόγοι.
Ένα μέρος της αιτίας που οφείλεται στην έλλειψη συμφωνίας στις έρευνες για τα χαρακτηριστικά της ευημερίας, είναι ότι η έρευνα μέχρι τώρα έχει μία στενή εστίαση. 

Ορισμένοι ψυχολόγοι έχουν μελετήσει την ευημερία των μωρών, άλλοι έχουν εξετάσει τι κάνει κάποιους υπαλλήλους να ευδοκιμούν και άλλους όχι και ούτω καθ’ εξής... 

Ελπίζω ότι θέτοντας ένα σαφή ορισμό, θα βοηθήσουμε στην εξέλιξη της μελλοντικής έρευνας στην ευημερία, συμπλήρωσαν.

Πηγή: European Psychologist.eu
Έρευνα: 1.  Human Thriving - A Conceptual Debate and Literature ReviewA Conceptual Debate and Literature Review
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

Πέρα από την Aσθένεια στην Eπιστήμη της Eυεξίας

 

By Leroy Hood, March 21, 2021 3 AM PT

Leroy Hood, a member of the National Academies of Sciences, Engineering and Medicine, is a Professor and Co-Founder of the Institute for Systems Biology and Senior Vice President and Chief Science Officer of the Providence St. Joseph Health system.
O Καθηγητής Leroy Hood  σε άρθρο του στην εφημερίδα Los Angeles Times γράφει: 
«Η Αμερική ήταν άρρωστη πριν χτυπήσει ο COVID-19. 
Η πανδημία έχει κάνει την εθνική μας ασθένεια πιο οξεία και έχει καταδείξει την κρίσιμη σημασία της «ευεξίας» στην πρόληψη ασθενειών και στη βελτιστοποίηση της υγείας. 
Το γνωρίζουμε αυτό επειδή ο COVID επηρέασε δυσανάλογα άτομα με χρόνιες ασθένειες και ανθυγιεινούς τρόπους ζωής» [1].
Συνεχίζοντας αναφέρει: 
«Ως επιστήμονας που έχει εργαστεί στην αιχμή της ιατρικής, της μηχανικής και της γενετικής για δεκαετίες, θέλω να κάνω την απαιτούμενη προσπάθεια για να δώσω στο νου και στην ευεξία του σώματος την επιστημονική αυστηρότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα που τους αξίζει.
Κανένας γιατρός, πολιτική ή πρωτοποριακό φάρμακο δεν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο η “ευεξία” στην ελαχιστοποίηση των ασθενειών και στην ενίσχυση της διάρκειας και της ποιότητας ζωής.
Από το 1959 έως το 2014, η Αμερική γνώρισε κατακότυφη αύξηση του προσδόκιμου ζωής λόγω της προόδου στην ιατρική, τη διατροφή, τον τρόπο ζωής, το περιβάλλον, την ασφάλεια και την οικονομική ευημερία. Από τότε, το προσδόκιμο ζωής έχει μειωθεί στα τέσσερα από τα τελευταία πέντε χρόνια, κάτι που δεν έχουμε δει εδώ και έναν αιώνα.
Αν και ο COVID-19 ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στη μείωση του προσδόκιμου ζωής του 2020, αποτελεί μόνο μέρος μιας μεγαλύτερης εθνικής καταστροφής στον τομέα της υγείας.
Περισσότερο από το 45% των Αμερικανών πάσχουν από τουλάχιστον μία χρόνια πάθηση και το 70% όλων των θανάτων στην  Αμερική οφείλονται σε χρόνιες ασθένειες [2].
Σύμφωνα με αυτά τα ζοφερά στατιστικά στοιχεία, οι ΗΠΑ αφιερώνουν το 90% των δαπανών υγειονομικής περίθαλψης που ξεπερνά τα 3,8 τρισεκατομμύρια δολάρια  στη θεραπεία ασθενών με χρόνιες σωματικές και ψυχικές παθήσεις [3].
Οι καταστροφικές χρόνιες ασθένειες θα είναι μαζί μας πολύ καιρό μετά την υποχώρηση αυτής της πανδημίας, εκτός αν κάνουμε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο προωθούμε την υγεία και θεραπεύουμε τις ασθένειες.
Το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης μας είναι εξαιρετικό στην καταπολέμηση ασθενειών αναδρομικά, αλλά είναι μελαγχολικό στο να διατηρεί τους ανθρώπους υγιείς προληπτικά. 
Η αναμονή για τη θεραπεία ασθενειών μετά την εμφάνιση δεν είναι η απάντηση. 
Μόλις οι καρδιακές παθήσεις τεθούν σε ισχύ, ο καρκίνος εξαπλώνεται ή το Αλτσχάιμερ ριζώνει, είναι πολύ αργά. 
Η μικρότερη διάρκεια ζωής και η μειωμένη ποιότητα ζωής είναι το αποτέλεσμα [4, 5].
Αντίθετα, η ευεξία είναι η απουσία ασθένειας στο σώμα και η πιο ισχυρή δύναμη στην ανθρώπινη υγεία. 
Ενώ η «προληπτική ιατρική» επιδιώκει την έγκαιρη ανίχνευση μιας ήδη καθιερωμένης νόσου, η επιστημονική ευεξία δίνει στους ιατρικούς παρόχους έναν νέο τρόπο θεραπείας των ασθενών με βάση μια τεκμηριωμένη κατανόηση της προσωπικής τους υγείας».
Στην συνέχεια τονίζει ότι: «Το γονιδίωμα ή η γενετική σύνθεση κάθε ατόμου είναι μοναδική. 
Άλλοι παράγοντες, όπως η επιγονιδιωματική, άλλοι μεταβολίτες στο αίμα ή στα σωματικά υγρά, τα μικρόβια, οι περιβαλλοντικές τοξίνες, η διατροφή και ο τρόπος ζωής, συμβάλλουν σε σύνθετους αλλά αλληλένδετους τρόπους ευαισθησίας σε ασθένειες αλλά και στην συνολική υγεία.
Για παράδειγμα, εξετάστε το μικροβίωμα του εντέρου, το οποίο αποτελείται από τρισεκατομμύρια βακτήρια πολλαπλών ειδών που ζουν στο έντερο. 
Όταν όλα λειτουργούν καλά, αυτά τα βακτήρια ρυθμίζουν το μεταβολισμό, ενισχύουν την ανοσολογική απόκριση και προωθούν ακόμη και τη γνωστική υγεία. 
Η ποικιλομορφία τους είναι απαραίτητη για την ανθρώπινη υγεία».
Αναλύοντας τα ερευνητικά αποτελέσματα εργασιών του γράφει: 
«Ο ερευνητικός μου οργανισμός, το Ινστιτούτο Βιολογίας Συστημάτων, έκανε πρόσφατα ένα πείραμα όπου μελετήσαμε τα μικρόβια του εντέρου 9.000 ατόμων σε ολόκληρη την ενήλικη ανθρώπινη διάρκεια ζωής. 
Αποδείξαμε ότι τα μικρόβια του εντέρου σε υγιείς ανθρώπους αλλάζουν σημαντικά καθώς γερνούν.
Αυτά τα υγιή βακτήρια του εντέρου είναι εξατομικευμένα με μοναδικούς τρόπους, διατηρούν την ποικιλομορφία των ειδών τους, ενώ διαγράφουν και εξαφανίζονται σημαντικά βακτηριακά είδη τα οποία είναι  κοινά στους νέους. 
Αυτά ήταν εκπληκτικά αποτελέσματα (για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στην μελέτη ανασκόπησης της διεθνούς βιβλιογραφίας με τίτλο: «Το μικροβίωμα του εντέρου και η επίδραση της διατροφής» και «Το Μικροβίωμα και ο Ρόλος του στην Λειτουργία του Οργανισμού») .
Από τις τετραετείς μελέτες παρατήρησης, διαπιστώσαμε ότι οι άνθρωποι στα 80 τους με λιγότερη αλλαγή μικροβίων είχαν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από εκείνους με σημαντικά αλλαγμένα μικρόβια. Τέσσερις φορές!
Γιατί τα υγιή μικρόβια για τους ηλικιωμένους διαφέρουν από τα υγιή μικρόβια για τους νέους είναι ένα συναρπαστικό ερευνητικό ερώτημα. Απαντώντας σε αυτό θα αυξήσει την κατανόησή μας για τη διαδικασία γήρανσης και θα οδηγήσει σε ισχυρές νέες στρατηγικές για την προώθηση της δια βίου υγείας.
Αυτός είναι ο τρόπος αλλά και η απαιτούμενη συνεργασία όπου χρειαζόμαστε πολλά δεδομένα αλλά και την επιστημονική ευεξία σε συνεργασία. 
Από το 2014, η οργάνωσή μου έχει αλληλουχίσει και καταγράψει το γονιδίωμα και την κατάσταση υγείας 5.000 ασθενών σε διάστημα πέντε ετών.
Μπορέσαμε να αυξήσουμε την ατομική ευεξία και να παρατείνουμε τη διάρκειά της με μεμονωμένες αναλύσεις που βασίζονται σε δεδομένα από τις αναφορές γονιδιώματος, αίματος και τρόπου ζωής, οι οποίες οδήγησαν σε αξιοποιήσιμες δυνατότητες.
Για παράδειγμα, το 91% ενός πληθυσμού που μελετήσαμε είχε πολύ χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D (τα χαμηλά επίπεδα πιθανώς αυξάνουν την ευαισθησία στον καρκίνο, τη νόσο του Αλτσχάιμερ, τον COVID-19 και άλλες ασθένειες).
Διαπιστώσαμε ότι ορισμένα άτομα επανέρχονται στο φυσιολογικό με ημερήσια δόση μόλις 1.000 διεθνών μονάδων βιταμίνης D, αλλά πολλά άλλα όχι. 
Πολλοί από εκείνους που δεν ανταποκρίνονταν είχαν μία έως πολλές παραλλαγές γονιδίων που εμπόδισαν την πρόσληψη βιταμίνης D. 
Συχνά απαιτούσαν μεγάλες δόσεις, μέχρι 15.000 μονάδες την ημέρα, για να επιστρέψουν τα επίπεδα της D στο φυσιολογικό.
Αυτή η ενσωμάτωση δύο τύπων δεδομένων (παραλλαγές γονιδιώματος και επίπεδο βιταμίνης D στο αίμα) ήταν απαραίτητη για αυτή τη δυνατότητα και την δράση. 
Αυτή είναι η ουσία της εξατομικευμένης προσέγγισης- η βέλτιστη δράση για κάθε άτομο σύμφωνα με τα μοναδικά χαρακτηριστικά αυτού του ατόμου.
Έχουμε βρει εντυπωσιακά σήματα στο αίμα για παράδειγμα πολύ πριν τα συμπτώματα μιας νόσου μπορούν παραδοσιακά να διαγνωστούν. 
Αυτή η μεταμορφωτική έρευνα προσφέρει συναρπαστικές ευκαιρίες για την επιδίωξη παρεμβάσεων που καθυστερούν ή εμποδίζουν την εμφάνιση ασθενειών».
Στην συνέχεια του άρθρου του, ο καθηγητής περιγράφει: 
«Φανταστείτε τις πληροφορίες που βασίζονται σε δεδομένα που αποκτήθηκαν μελετώντας τα γονιδιώματα και την κατάσταση υγείας ενός εκατομμυρίου ανθρώπων. Αυτός είναι ο στόχος μας. 
Με αυτό το βάθος και το εύρος της κατανόησης, μπορούμε να επεκτείνουμε σημαντικά τη διάρκεια ζωής και να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου που ζει σήμερα.
Σε ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που επικεντρώνεται στην ευεξία, οι γιατροί θα ξοδεύουν τόσο πολύ ή περισσότερο χρόνο βοηθώντας τους ασθενείς να επιτύχουν υγιεινό τρόπο ζωής όσο ξοδεύουν επί του παρόντος στη θεραπεία ασθενών για ασθένειες που μπορούν να προληφθούν ή να διαχειριστούν.
Χρησιμοποιώντας μια επιστημονική ή ποσοτική προσέγγιση στην ευεξία, οι ιατρικοί πάροχοι θα είναι σε θέση να αναπτύξουν προσαρμοσμένες παρεμβάσεις με βάση το μοναδικό γονιδίωμα, το αίμα ή άλλα σωματικά υγρά, το μικροβίωμα του εντέρου, τη διατροφή και την ψηφιακή φυσιολογία κάθε ασθενούς.
Εντοπίζοντας μεταβατικές καταστάσεις που περιγράφονται καλύτερα ως “προ-ασθένεια”, οι γιατροί που προσανατολίζονται στην ευεξία θα μπορούσαν να συνταγογραφήσουν θεραπείες που αντιστρέφουν και θεραπεύουν δυσμενείς συνθήκες υγείας πριν αυτές γίνουν παθολογικές.
Μέσω της ιατρικής που επικεντρώνεται στην ευεξία, τα μεμονωμένα διαστήματα υγείας θα μπορούσαν να επεκταθούν μέχρι τη δεκαετία του ’90 και μετά».
Καταλήγοντας ο καθηγητής Leroy Hood αναφέρει: 
«Ο COVID-19 έχει δημιουργήσει ένα χρόνο ασθένειας και θανάτου. 
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που έχει ήδη συμβεί, αλλά μπορούμε να δεσμεύσουμε την ενέργεια και τους πόρους μας για την καταπολέμηση της συνεχιζόμενης πανδημίας χρόνιων ασθενειών και μειωμένης υγείας.
Σε έναν κόσμο στον οποίο η προγνωστική, προληπτική και εξατομικευμένη φροντίδα θα αποτελεί συνήθη πρακτική, οι άνθρωποι όχι μόνο θα ζουν περισσότερο αλλά θα είναι σε θέση να ζήσουν πιο ικανοποιητική, παραγωγική και ενεργή ζωή.
Κανένα επαναστατικό φάρμακο ή θεραπεία δεν θα μπορούσε να το ανταγωνιστεί αυτό. Και αυτός είναι ένας κόσμος κοντά σήμερα». https://www.fgacenter.gr/epistimi-tis-eveksias/

Βιβλιογραφία

1. https://www.latimes.com/opinion/story/2021-03-21/wellness-genome-science-health-chronic-disease
2. Wullianallur Raghupathi and Viju Raghupathi, An Empirical Study of Chronic Diseases in the United States: A Visual Analytics Approach to Public Health, Int J Environ Res Public Health. 2018 Mar; 15(3): 431. doi: 10.3390/ijerph15030431.
3. Health and Economic Costs of Chronic Diseases, 90% of the nation’s $3.8 trillion in annual health care expenditures are for people with chronic and mental health conditions, National Center for Chronic Disease Prevention and Health Promotion (NCCDPHP), https://www.cdc.gov/chronicdisease/about/costs/index.htm#ref1
4. Buttorff C, Ruder T, Bauman M. Multiple Chronic Conditions in the United States. Santa Monica, CA: Rand Corp.; 2017.
5. Martin AB, Hartman M, Lassman D, Catlin A. National Health Care Spending In 2019: Steady Growth For The Fourth Consecutive Year. Health Aff. 2020;40(1):1-11.

Πες το με ένα ποίημα - Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

Περιμένοντας τους βαρβάρους

- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορόνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί.
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

- Γιατί οι δυο μας ύπατοι κι οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

- Γιατί κι οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

- Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κι η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κι οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κι οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

~~~~~~~~~~

Επεξηγήσεις:

Αγορά: το Forum των Ρωμαίων, ο τόπος, όπου στα αρχαία χρόνια μαζευόταν ο λαός. Εκεί γίνονταν συζητήσεις, μεταδίδονταν ειδήσεις και μιλούσαν οι ρήτορες.

Σύγκλητος: συλλογικό σώμα διαφόρων αρχαίων και νεότερων πολιτειών με ύψιστα καθήκοντα (νομοθετικά, διοικητικά κτλ.).

τον: του (ιδιωμ. τύπος).

ύπατος: τίτλος ανώτατου άρχοντα με ευρύτατες δικαιοδοσίες.

πραίτορες: ανώτεροι άρχοντες στην αρχαία Ρώμη και το Βυζάντιο.

τόγα ή ταγκά:επίσημη περιβολή ανώτατων αξιωματούχων.

αμέθυστος: πολύτιμος λίθος.

~~~~~~~~~~~~~~

To χειρόγραφο του ποιήματος Περιμένοντας τους βαρβάρους

από τα «Αυτόγραφα Ποιήματα 1896-1910» (Αρχείο Καβάφη)

https://www.onassis.org/el/initiatives/cavafy-archive

ebooks.edu.gr

Δεν συζητάμε τους εμβολιασμούς αλλά την πολιτική χρήση του Green Pass - Giorgio Agamben

     Αυτό που προκαλεί εντύπωση στις συζητήσεις για το green pass και το εμβόλιο είναι ότι, όπως συμβαίνει όταν μια χώρα διολισθαίνει χωρίς να το καταλαβαίνει στον φόβο και στη μισαλλοδοξία –και αναμφιβόλως αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ιταλία–, οι θεωρούμενες σαν αντίθετες απόψεις όχι μόνο δεν παίρνονται υπόψη στα σοβαρά, αλλά τυγχάνουν μιας βιαστικής άρνησης, όταν δεν γίνονται, καθαρά και ξάστερα, αντικείμενο σαρκασμών και προσβολών. Θα λέγαμε ότι το εμβόλιο έχει γίνει ένα θρησκευτικό σύμβολο το οποίο, όπως σε κάθε πίστη, χρησιμεύει ως το διακριτικό σύμβολο φίλων και εχθρών, σωσμένων και καταδικασμένων. Πώς μπορούμε να θεωρήσουμε σαν επιστημονική και όχι θρησκευτική μια θέση που αρνείται την εξέταση διαφορετικών θέσεων;
     Γι’ αυτό είναι σημαντικό, πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσουμε ότι το πρόβλημα για μένα δεν είναι το εμβόλιο, όπως στις προηγούμενες παρεμβάσεις μου δεν ήταν η πανδημία, αλλά η πολιτική χρήση που τους γίνεται, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο, ήδη από τον αρχή, τυγχάνουν χειρισμού από τους κυβερνώντες.
     Στους φόβους που εκφράστηκαν στο κείμενο που υπέγραψα εγώ και ο Μάσιμο Κατσάρι, κάποιος απρόσεκτα αντέταξε ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε, «γιατί ζούμε σε δημοκρατία». Πώς είναι δυνατό να μην καταλαβαίνει ότι μια χώρα που τώρα πια εδώ και σχεδόν δύο χρόνια βρίσκεται σε κατάσταση εξαίρεσης και στην οποία αποφάσεις που συμπιέζουν σοβαρά τις ατομικές ελευθερίες εισάγονται μέσω διαταγμάτων (είναι σημαντικό το γεγονός ότι τα μέντια μιλούν το δίχως άλλο για «διάταγμα Ντράγκι», λες και εκπορεύεται από ένα και μοναδικό άτομο), δεν είναι πλέον, εκ των πραγμάτων, μια δημοκρατία; Πώς είναι δυνατόν η αποκλειστική επικέντρωση στις μολύνσεις και στην υγεία να μας εμποδίζει να αντιληφθούμε τον Μεγάλο Μετασχηματισμό που συμβαίνει στην πολιτική σφαίρα, στην οποία, όπως συνέβη με τον φασισμό, μια ριζική αλλαγή μπορεί να επέλθει εκ των πραγμάτων χωρίς να αλλάζει το κείμενο του Συντάγματος; Και δεν θα έπρεπε να σκεφτούμε το γεγονός ότι στις προβλέψεις εξαίρεσης και στα μέτρα που από καιρού εις καιρόν παίρνονται, δεν υπάρχει μια καταληκτική ημερομηνία, αλλά πως αυτά ανανεώνονται ακατάπαυστα, δηλώνοντας σχεδόν, όπως οι κυβερνήσεις δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν, ότι τίποτα δεν θα είναι πλέον όπως πριν και πως συγκεκριμένες ελευθερίες και συγκεκριμένες βασικές δομές της κοινωνικής ζωής στις οποίες είχαμε συνηθίσει, καταργούνται επ’ αόριστον; Αν είναι όντως αλήθεια ότι αυτός ο μετασχηματισμός –και η αυξανόμενη αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας ως αποτέλεσμά του– είναι ήδη εδώ και καιρό σε εξέλιξη, δεν θα ήταν εξαιτίας αυτού του γεγονότος πολύ περισσότερο επείγον να σταθούμε και να αποτιμήσουμε, όσο προλαβαίνουμε, τις ακραίες επιπτώσεις; Έχει ειπωθεί ότι το μοντέλο που μας κυβερνά δεν είναι πλέον η κοινωνία της πειθαρχίας αλλά η κοινωνία του ελέγχου, όμως μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να δεχτούμε αυτός ο έλεγχος να μας συμπιέζει;
     Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να θέσουμε το πολιτικό πρόβλημα του green pass, χωρίς να το συγχέουμε με το ιατρικό πρόβλημα του εμβολίου, με το οποίο δεν συνδέεται απαραίτητα (έχουμε κάνει στο παρελθόν εμβόλια κάθε τύπου, χωρίς ποτέ κάτι τέτοιο να προχωρά στη διάκριση των πολιτών σε δύο κατηγορίες). Το πρόβλημα δεν είναι, πράγματι, μόνο αυτό, αν και σοβαρότατο, της διάκρισης μιας κατηγορίας πολιτών σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας: είναι επίσης κι αυτό, που σαφώς βρίσκεται περισσότερο από το άλλο στο βάθος της σκέψης των κυβερνήσεων, του τριχοειδούς και απεριόριστου ελέγχου που αυτός ο έλεγχος συνεπάγεται για τους ανοήτως υπερηφανεύομενους κατόχους του «πράσινου πιστοποιητικού». Πώς είναι δυνατόν –ρωτάμε για μια ακόμη φορά– να μην αντιλαμβάνονται ότι όντας υποχρεωμένοι να επιδεικνύουν το διαβατήριό τους ακόμη και όταν πηγαίνουν στον κινηματογράφο ή το εστιατόριο, θα ελέγχονται σε κάθε τους βήμα;
     Στο κείμενό μας επικαλεστήκαμε την αναλογία με την «προπίσκα», δηλαδή το διαβατήριο που οι πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης όφειλαν να δείχνουν προκειμένου να μετακινηθούν από το ένα μέρος στο άλλο. Έχουμε εδώ την ευκαιρία να διακριβώσουμε, αφού δυστυχώς μοιάζει αναγκαίο, τι είναι μια δικαιο-πολιτική αναλογία. Μας επέπληξαν δίχως κανέναν ότι εισάγουμε μια αναλογία ανάμεσα στη διάκριση που προκύπτει από το green pass και στις διώξεις των εβραίων. Πρέπει να τονίσουμε μια για πάντα ότι μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να εξισώσει τα δύο φαινόμενα, που προφανώς είναι εντελώς διαφορετικά. Όμως δεν είναι λιγότερος ανόητος όποιος αρνείται να εξετάσει την καθαρά δικαιική αναλογία –εγώ έχω σπουδάσει νομικά– ανάμεσα σε δύο κανόνες, τον φασιστικό για τους εβραίους και αυτόν για τη θέσπιση του green pass. Ίσως δεν είναι άχρηστο να πούμε ότι αμφότεροι οι κανόνες εισήχθησαν μέσω διαταγμάτων και ότι αμφότεροι, για όποιον δεν έχει μια αντίληψη απλώς θετικιστική του δικαίου, είναι απαράδεκτοι, γιατί –ανεξάρτητα από τους προβαλλόμενους λόγους– οδηγούν αναγκαστικά στη διάκριση μιας κατηγορίας ανθρωπίνων όντων, κάτι απέναντι στο οποίο ένας εβραίος θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητος.
     Για μια ακόμη φορά όλα αυτά τα μέτρα, για όποιον διαθέτει μια ελάχιστη πολιτική φαντασία, εντάσσονται στο πλαίσιο του Μεγάλου Μετασχηματισμού που οι κυβερνήσεις των κοινωνιών μοιάζουν να έχουν στο μυαλό τους –δεχόμενος, αντιθέτως, ότι δεν πρόκειται, όπως είναι πιθανό, για την τυφλή πορεία μιας τεχνολογικής μηχανής, που τώρα πια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Πολλά χρόνια πριν μια επιτροπή της γαλλικής κυβέρνησης με κάλεσε να πω τη γνώμη μου για τη θέσπιση μιας νέας ευρωπαϊκής ταυτότητας, που περιείχε ένα τσιπ με όλα τα βιολογικά δεδομένα ενός ατόμου, όπως και κάθε άλλη πιθανή πληροφορία γι’ αυτό. Μου φαίνεται προφανές ότι το πράσινο πιστοποιητικό είναι το πρώτο βήμα για αυτή την ταυτότητα, η εισαγωγή της οποίας είχε για κάποιον λόγο αναβληθεί.
     Σε ένα τελευταίο πράγμα θα ήθελα να στρέψω την προσοχή όποιου θέλει να συζητήσει χωρίς να προσβάλλει. Τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούν να ζήσουν αν δεν δώσουν στη ζωή λόγους και αιτιολογήσεις, που κάθε φορά παίρνουν τη μορφή των θρησκειών, των μύθων, των πολιτικών πεποιθήσεων, των φιλοσοφιών και των ιδεωδών κάθε είδους. Αυτές οι αιτιολογήσεις μοιάζουν σήμερα –τουλάχιστον στο πιο πλούσιο και τεχνολογικοποιημένο τμήμα της ανθρωπότητας– να αμβλύνονται και οι άνθρωποι να βρίσκονται, ίσως για πρώτη φορά, μπροστά στην καθαρή βιολογική τους επιβίωση, την οποία, απ’ ότι φαίνεται, είναι ανίκανοι να αποδεχτούν. Μόνο αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί, αντί να δέχονται το απλό, γλυκό δεδομένο να ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο, νιώθουν την ανάγκη να εγκαθιδρύσουν έναν αδυσώπητο υγειονομικό τρόμο, στον οποίο η ζωή χωρίς πλέον ιδεατές αιτιολογήσεις, απειλείται και τιμωρείται κάθε στιγμή από ασθένειες και θάνατο. 

Έτσι όπως δεν έχει νόημα να θυσιαστεί η ελευθερία στο όνομα της ελευθερίας, έτσι δεν είναι δυνατό να απαρνηθούμε, στο όνομα της γυμνής ζωής, αυτό που κάνει τη ζωή άξια να τη ζει κανείς.
πηγή:xwroselkoul.blogspot.com

«La Stampa», 30/7/2021

Τα παιδιά που τρώνε περισσότερα φρούτα και λαχανικά έχουν καλύτερη ψυχική υγεία

Νέα έρευνα διαπιστώνει ότι τα παιδιά που τρώνε περισσότερα φρούτα και λαχανικά έχουν καλύτερη ψυχική υγεία. 

Η μελέτη είναι η πρώτη που διερευνά τη συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης φρούτων και λαχανικών, για πρωινό και μεσημεριανό γεύμα και της ψυχικής ευεξίας σε παιδιά σχολικής ηλικίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

Η ερευνητική ομάδα μελέτησε δεδομένα από σχεδόν 9.000 παιδιά σε 50 σχολεία. 

Διαπίστωσαν ότι τα είδη πρωινού και μεσημεριανού γεύματος που κατανάλωναν τόσο οι μαθητές πρωτοβάθμιας όσο και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συσχετίστηκαν σημαντικά με την ευημερία.

Τα παιδιά που τρώνε υγιεινά τρόφιμα και η διατροφή τους είναι γεμάτη με φρούτα και λαχανικά, έχουν καλύτερη ψυχική ευεξία -- σύμφωνα με νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της East Anglia.
Η νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε είναι η πρώτη που διερευνά τη σχέση μεταξύ της πρόσληψης φρούτων και λαχανικών, στο πρωινό και μεσημεριανό γεύμα και της ψυχικής ευεξίας σε παιδιά σχολικής ηλικίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Δείχνει πώς η κατανάλωση περισσότερων φρούτων και λαχανικών συνδέεται με καλύτερη ευημερία μεταξύ των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 

Και τα παιδιά που κατανάλωναν πέντε ή περισσότερες μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα είχαν τις υψηλότερες βαθμολογίες για την ψυχική ευεξία.
Τη μελέτη ηγήθηκε η UEA Health and Social Care Partners σε συνεργασία με το συμβούλιο της κομητείας Norfolk.
Η ερευνητική ομάδα λέει ότι πρέπει να αναπτυχθούν στρατηγικές δημόσιας υγείας και σχολικές πολιτικές για να διασφαλιστεί, ότι η καλή ποιότητα των τροφών θα είναι διαθέσιμη σε όλα τα παιδιά πριν και κατά τη διάρκεια του σχολείου για τη βελτιστοποίηση της ψυχικής ευεξίας και την ενδυνάμωση των παιδιών να εκπληρώσουν, να αναπτύξουν και να "ξεδιπλώσουν" πλήρως τις δυνατότητές τους.
Η επικεφαλής ερευνήτρια Καθηγήτρια Ailsa Welch, από την Ιατρική Σχολή Norwich της UEA, δήλωσε: 

"Γνωρίζουμε ότι η κακή ψυχική ευεξία είναι ένα σημαντικό πρόβλημα για τους νέους και είναι πιθανό να έχει μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες.
Οι πιέσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της σύγχρονης σχολικής κουλτούρας έχουν διαφημιστεί ως πιθανοί λόγοι για την αύξηση του επιπολασμού της χαμηλής ψυχικής ευημερίας στα παιδιά και τους νέους.
Και υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση της σημασίας της ψυχικής υγείας και ευημερίας στην πρώιμη ζωή -κυρίως επειδή τα προβλήματα ψυχικής υγείας των εφήβων συχνά επιμένουν μέχρι την ενηλικίωση, οδηγώντας σε χειρότερα αποτελέσματα και επιτεύγματα στη ζωή.
Ενώ ο σύνδεσμος μεταξύ διατροφής και σωματικής υγείας είναι αρκετά κατανοητοί, μέχρι τώρα, δεν έχουν γίνει πολλά γνωστά για το εάν η διατροφή παίζει ρόλο στη συναισθηματική ευεξία των παιδιών. 

Έτσι, ξεκινήσαμε να διερευνήσουμε τη σχέση μεταξύ διατροφικών επιλογών και ψυχικής ευεξίας ανάμεσα στους μαθητές."
Η ερευνητική ομάδα μελέτησε δεδομένα από σχεδόν 9.000 παιδιά σε 50 σχολεία σε όλο το Νόρφολκ (7.570 παιδιά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 1.253 παιδιά δημοτικού) που ελήφθησαν από την Έρευνα για την υγεία και την ευημερία των παιδιών και των νέων του Norfolk.
Αυτή η έρευνα ανατέθηκε από το τμήμα Δημόσιας Υγείας του Συμβουλίου της κομητείας Norfolk και το Norfolk Safeguarding Children Board. 

Ήταν ανοιχτό σε όλα τα σχολεία του Norfolk τον Οκτώβριο του 2017.
Τα παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη ανέφεραν μόνοι τους τις διατροφικές τους επιλογές και συμμετείχαν σε τεστ ψυχικής ευεξίας κατάλληλες για την ηλικία τους που κάλυπταν τη χαρά, τη χαλάρωση και τις καλές διαπροσωπικές σχέσεις.
Ο καθηγητής Welch είπε: 

"Όσον αφορά τη διατροφή, διαπιστώσαμε ότι μόνο το ένα τέταρτο των παιδιών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το 28% των παιδιών δημοτικού ανέφεραν ότι τρώνε τις συνιστώμενες πέντε-5- μερίδες φρούτα και λαχανικά την ημέρα. 

Και το απογοητευτικό ήταν πως λιγότερο από ένα στα δέκα παιδιά δεν έτρωγαν καν, φρούτα ή λαχανικά.
Περισσότερα από ένα στα πέντε παιδιά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ένα στα 10 παιδιά δημοτικού δεν έτρωγαν πρωινό. 

Και περισσότερα από ένα στα 10 παιδιά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν έτρωγαν μεσημεριανό"
Η ομάδα εξέτασε τη συσχέτιση μεταξύ διατροφικών παραγόντων και ψυχικής ευεξίας και έλαβε υπόψη και άλλους παράγοντες που μπορεί να έχουν αντίκτυπο -- όπως δυσμενείς εμπειρίες παιδικής ηλικίας και καταστάσεις στο σπίτι.
Ο dr Richard Hayhoe, επίσης από την Ιατρική Σχολή Norwich της UEA, είπε: 

"Βρήκαμε ότι η καλή διατροφή σχετίζεται με καλύτερη ψυχική ευεξία στα παιδιά. 

Και ότι μεταξύ των παιδιών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ιδιαίτερα, υπήρχε μια πραγματικά ισχυρή σχέση μεταξύ της διατροφής με υψηλής θρεπτικής αξίας τρόφιμα, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά και η καλύτερη ψυχική ευεξία.
Διαπιστώσαμε επίσης ότι τα είδη πρωινού και μεσημεριανού γεύματος που κατανάλωναν τόσο οι μαθητές της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συσχετίστηκαν επίσης σημαντικά με την ευημερία.
Τα παιδιά που έτρωγαν ένα παραδοσιακό πρωινό είχαν καλύτερη ευεξία από εκείνα που έπιναν μόνο ένα σνακ ή ποτό. 

Τα παιδιά, δε της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που έπιναν ενεργειακά ποτά για πρωινό είχαν ιδιαίτερα χαμηλές βαθμολογίες ψυχικής ευεξίας, ακόμη χαμηλότερες και από εκείνα τα παιδιά που δεν κατανάλωναν καθόλου πρωινό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία μας, σε μια τάξη 30 μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, περίπου 21 παιδιά κατανάλωναν πρωινό συμβατικού τύπου και τουλάχιστον τέσσερα παιδιά δεν έχουν τίποτα να φάνε ή να πιουν πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα το πρωί.
Ομοίως, τουλάχιστον τρεις μαθητές θα πάνε σε απογευματινά μαθήματα χωρίς να φάνε μεσημεριανό γεύμα. 

Αυτό είναι ανησυχητικό και πιθανόν να επηρεάσει όχι μόνο τις ακαδημαϊκή επίδοση στο σχολείο αλλά και τη σωματική και ψυχική τους ανάπτυξη.
Ένα άλλο ενδιαφέρον πράγμα που βρήκαμε ήταν ότι η διατροφή είχε τόσο πολύ, ή και ακόμα  περισσότερο αντίκτυπο στην ευημερία όσο και οι παράγοντες όπως οι τακτικοί καυγάδες ή η βία στο σπίτι"
Η dr Ailsa Welch δήλωσε: 

"Ως δυνητικά τροποποιήσιμος παράγοντας σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, η διατροφή αντιπροσωπεύει έναν σημαντικό στόχο δημόσιας υγείας, για στρατηγικές αντιμετώπισης της ψυχικής ευημερίας της παιδικής ηλικίας.
Στρατηγικές δημόσιας υγείας και σχολικές πολιτικές θα πρέπει να αναπτυχθούν για να διασφαλιστεί, ότι η καλή ποιότητα διατροφής ua είναι διαθέσιμη σε όλα τα παιδιά, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του σχολείου, προκειμένου να βελτιστοποιηθεί η ψυχική ευημερία και να ενδυναμωθούν τα παιδιά να "ξεδιπλώσουν" πλήρως τις δυνατότητές τους".

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina
https://www.sciencedaily.com/releases/2021/09/210928075004.htm
https://botanologia.gr/ochi-5-alla-10-merides-tin-imera-froyta-kai-lachanika-prepei-na-trome-lene-oi-epistimones/

Οι μύθοι του Αισώπου - ο λέων και αλώπηξ και έλαφος

Ένα λιοντάρι αρρώστησε και ζούσε μέσα σε ένα φαράγγι. 
Είχε φίλη μιά αλεπού και έκανε παρέα μαζί της. 
Λέει τότε στη φίλη του την αλεπού: το πιο μεγάλο ελάφι που κατοικεί στο δάσος, κατάφερέ το με τα γλυκά σου τα λόγια να έρθει να πέσει στα χέρια μου. 
Γιατί θέλω να φάω του ελαφιού τα σπλάχνα και την καρδιά. 
– Καλά, θα δώ τι μπορώ να κάνω, είπε η αλεπού, και πήγε στο ελάφι. 
Το βρήκε να σκιρτά, να χοροπηδά μέσα στα δάση, σκουντήθηκε επάνω του, όπως όταν τυχαία στο δρόμο πέφτει κανείς πάνω σε κάποιον, το χαιρέτησε. 
Άρχισε να λέει «πού να σου λέω! έχω καλά νέα για σένα! 
Ξέρεις, ο βασιλιάς μας, το λιοντάρι, είναι γείτονάς μου, και κοντεύει να ξεψυχήσει. 
Σκεφτότανε λοιπόν ποιο από τα ζώα να ανακηρύξει διάδοχό του, να βασιλεύσει ύστερα από τον ίδιο. 

Λογάριασε λοιπόν, το γουρούνι – είναι αγνώμων· 

η αρκούδα – είναι τεμπέλα· 

η λεοπάρδαλη είναι οξύθυμη· 

η τίγρη, είναι αλαζονική· 

κανένα από αυτά τα ζώα δέν κάνει για βασιλιάς. 
Εσύ όμως, είπε, είσαι ιδεώδης για βασιλιάς, γιατί είσαι ζώο ψηλό, μεγαλοπρεπές, ζείς πολλά χρόνια, τα κέρατά σου είναι φοβερά για τα φίδια. 
Και τί να πολυλογώ; εσένα αποφάσισε να κάνει βασιλέα των ζώων, διάδοχό του. 
Τί θα μου δώσεις που σου έφερα πρώτη εγώ τα καλά νέα; 
Αλλά τώρα, ευχήσου μου να γυρίσω γρήγορα κοντά του, μή με ξαναζητήσει· βλέπεις, με έχει για σύμβουλότου σε κάθε τί. 
Λοιπόν, αν ακούσεις κι εμένα τη γριά, έλα κι εσύ μαζί μου, να είσαι μαζί με το λιοντάρι στα στερνά του, καθώς θα ξεψυχάει, παραδίνοντας σου και τη βασιλεία».
Με τέτοια πονηρά λόγια της αλεπούς, ξεγελάσθηκε το ελάφι και πήγε στο σπήλαιο του λιονταριού χωρίς να υποψιάζεται τί θα συμβεί. 
Σαν είδε το λιοντάρι το ελάφι, ορμάει επάνω του να το κατασπαράξει, αλλα πρόλαβε μόνο και του γρατζούνισε τα αυτιά, το ελάφι με μεγάλη ταχύτητα έφυγε στα δάση. 
Τότε η αλεπού χτύπησε το ένα χέρι της με το άλλο σαν να έλεγε: χαμένος πήγε ο κόπος μου. 
Ενώ το λιοντάρι βρυχόταν και βογγούσε, γιατί ήταν στην κυριολεξία νηστικό και λυπημένο. 
Τί να έκαμνε, δέν μπορούσε αλλιώς να αποκτήσει τροφή, παρακάλεσε ξανά την αλεπού να ξαναφέρει το ελάφι. 
"Μα πώς να το καταφέρω", έλεγε η αλεπού, "τώρα μας πήρε χαμπάρι, σιγά να μήν κάτσει και με ακούσει ξανά". 
Αναστέναξε. 
"Εντάξει, είπε, θα κάνω ακόμη μια προσπάθεια, για το δικό σου το χατίρι". 
Τώρα ξεκίνησε και πήγαινε όπως το σκυλί που μυρίζει και ακολουθεί ίχνη, για να ξαναβρεί το ελάφι και στο νού τους έκανε σχέδια πώς θα καταφέρει ξανά να το ξεγελάσει. 
Βρήκε κάτι τσομπάνους και τους ρώτησε: "μήπως είδατε ένα ελάφι ματωμένο από γρατζουνιές στα αυτιά;" 

– «ναι, είδαμε», απάντησαν οι τσομπάνοι, «είναι στο δάσος σε εκείνο το σημείο». 
Πήγε η αλεπού, βρήκε το ελάφι να δροσίζεται, και στάθηκε μπροστά του χωρίς ντροπή. 
Το ελάφι σαν την είδε, οργίσθηκε, του σηκώθηκαν οι τρίχες της χαίτης του, είπε: 
"Κάθαρμα! 

Ξανά δέν θα με βάλεις στο χέρι! 

Και μη με πλησιάσεις, γιατί δέν θα ζήσεις άλλο, θα σε σκοτώσω! 

Πήγαινε άλλους να κοροϊδεύεις με τα αλεπουδίσια κόλπα, που δέν σε ξέρουνε! 

άλλους να κάνεις βασιλιάδες και να τους ξεσηκώνεις!"
Η αλεπού όμως χωρίς να ταραχθεί είπε: «τόσο άνανδρο ζώο είσαι; τόσο πολύ φοβάσαι; 
Ακόμα κι εμάς τους φίλους σου υποψιάζεσαι; 
Μάλλον θα παρεξήγησες την χειρονομία του λιονταριού. 
Αυτός, το λιοντάρι ο βασιλέας μας, ήθελε μόνο να σε πιάσει από το αυτί για να σου πεί στο αυτί τα πιο εμπιστευτικά μυστικά που πρέπει να ξέρεις ως διάδοχος, μόνο εσύ να τα ξέρεις και κανένας άλλος, τώρα που αυτός πεθαίνει. 
Και εσύ δέν ανέχτηκες ούτε μια γρατζουνιά που έκανε κατά λάθος με το τρεμάμενο, αδύναμό του χέρι; 
Τώρα, αν εσύ είσαι θυμωμένο, ο λέοντας είναι ακόμα πιο θυμωμένος από τη συμπεριφορά σου και θέλει βασιλιά να κάνει τον λύκο, διάδοχό του. 
Και αλίμονό μας αν έχουμε τέτοιον κακό ηγεμόνα, τον λύκο. 
Γι’ αυτό σου λέω, έλα και φέρσου ταπεινά σαν πρόβατο, για να σε συγχωρέσει και να αλλάξει τη γνώμη του, να κάνει εσένα βασιλέα. 
Εγώ σου ορκίζομαι σε όλα τα φύλλα του δάσους και σε όλες τις πηγές με καθαρό νερό, έτσι καθαρά είναι και τα λόγια μου, ότι κανένα κακό δέν θα σου συμβεί από το λιοντάρι· ακόμη κι αν τυχόν θυμώσει μαζί σου, εγώ η ίδια θα σε υπερασπισθώ, δέν θα πάθεις το παραμικρό».
Έτσι, με το πες πες, η αλεπού το κατάφερε το ελάφι να έρθει και δεύτερη φορά στη σπηλιά του λιονταριού. 
Και μόλις μπήκε, το λιοντάρι άρπαξε το ελάφι και το είχε για γεύμα του. δεν άφησε ούτε τα κόκκαλά του, ούτε τα μεδούλια του, ούτε τα σπλάχνα του. 
Καθώς το λιοντάρι έπιασε να φάει, η αλεπού στάθηκε μόνο και κοίταζε. 
Σε μια στιγμή, έτσι πως σπάραζε το πεινασμένο λιοντάρι το σώμα του ελαφιού, του έπεσε κάτω η καρδιά του ελαφιού, που ήθελε πρωτίστως αυτήν να τη φάει για να γίνει καλά και να δυναμώσει, αρπάζει στα κρυφά την καρδιά η αλεπού και την τρώει – ε, για τον κόπο της – τόσο κόπο έκανε ώσπου να καταφέρει το ελάφι.
Το λιοντάρι όμως έψαχνε στα εντόσθια να βρεί ειδικά την καρδιά να φάει. 
Η αλεπού στάθηκε σε απόσταση από το λιοντάρι και του λέει: 
"ποια καρδιά; 
Καρδιά ψάχνεις να βρείς; 
Αποκλείεται να είχε καρδιά αυτό το ελάφι! 
Αν είχε καρδιά για να μπορεί να αισθάνεται φόβο, δεν θα ερχόταν ποτέ αυτό το ζώο στην κατοικία του λιονταριού, και μάλιστα δύο φορές!"

Και για όποιον θέλει να γνωρίζει και το αρχαίο κείμενο

Λέων νοσήσας ἔκειτο ἐν φάραγγι· τῇ προσφιλεῖ δὲ ἀλώπεκι, ᾗ προσωμίλει, εἶπεν· «εἰ θέλεις ὑγιᾶναί με καὶ ζῆν, τὴν ἔλαφον τὴν μεγίστην, τὴν εἰς τὸν δρυμὸν οἰκοῦσαν τοῖς γλυκέσι σου λόγοις ἐξαπατήσασα ἄγε εἰς ἐμὰς χεῖρας· ἐπιθυμῶ γὰρ αὐτῆς ἐγκάτων καὶ καρδίας.» Ἡ δὲ ἀλώπηξ ἀπελθοῦσα εὗρε τὴν ἔλαφον σκιρτῶσαν ἐν τᾶς ὕλαις· προσπαίσασα δὲ αὐτῇ καὶ χαίρειν εἰποῦσα ἔφη· «Ἀγαθά σοι ἦλθον μηνῦσαι· οἶδας ὡς ὁ βασιλεὺς ἡμῶν λέων γείτων ἐστί μοι· νοσεῖ δὲ καὶ ἔστιν ἐγγὺς τοῦ θνῄσκειν. Ἐβουλεύετο οὖν ποῖον τῶν θηρίων μετ’ αὐτὸν βασιλεύσει. Ἔφη δὲ ὅτι σῦς μέν ἐστιν ἀγνώμων, ἄρκτος δὲ νωθρός, πάρδαλις δὲ θυμώδης, τίγρις ἀλαζών· ἡ ἔλαφος ἀξιωτάτη ἐστὶν εἰς βασιλείαν, ὅτι ὑψηλή ἐστι τὸ εἶδος, πολλὰ δὲ ἔτη ζῇ, τὸ κέρας αὐτῆς ὄφεσι φοβερόν. Καὶ τί σοι τὰ πολλὰ λέγω; ἐκυρώθης βασιλεύειν. 

Τί μοι ἔσται πρώτῃ σοι εἰπούσῃ; Ἀλλ’ εὖξαί μοι σπευδούσῃ, μὴ πάλιν με ζητήσῃ· χρῄζει γάρ με σύμβουλον ἐν πᾶσιν. Εἰ δὲ ἐμοῦ τῆς γραὸς ἀκούσῃς, συμβουλεύω καὶ σὲ ἐλθεῖν καὶ προσμένειν τελευτῶντι αὐτῷ.» Οὕτως εἶπεν ἡ ἀλώπηξ. Τῆς δὲ ὁ νοῦς ἐτυφώθη τοῖς λόγοις, καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπήλαιον μὴ γινώσκουσα τὸ μέλλον. Ὁ λέων δὲ ἐφορμήσας αὐτῇ ἐν σπουδῇ τὰ ὦτα μόνον τοῖς ὄνυξιν ἐσπάραξεν. Ἡ δὲ ταχέως ἔσπευδεν ἐν ταῖς ὕλαις. Καὶ ἡ μὲν ἀλώπηξ τὰς χεῖρας ἐκρότησεν, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασεν. Ὁ δὲ λέων μέγα βρυχώμενος ἐστέναξεν· λιμὸς γὰρ αὐτὸν εἶχε καὶ λύπη· καὶ ἱκέτευε τὴν ἀλώπεκα ἐκ δευτέρου τι ποιῆσαι καὶ δόλῳ πάλιν ταύτην ἀγαγεῖν. Ἡ δὲ εἶπεν· «Χαλεπὸν καὶ δύσκολον ἐπιτάττεις ἐμοὶ πρᾶγμα, ἀλλ’ ὅμως ὑπουργήσω σοι.» Καὶ δὴ ὡς ἰχνευτὴς κύων ἐπηκολούθει, πλέκουσα πανουργίας· ποιμένας δὲ ἐπηρώτα εἰ εἶδον ἔλαφον ᾑμαγμένην. 

Οἱ δὲ ἔδειξαν ἐν τῇ ὕλῃ. Εὗρε δὲ αὐτὴν καταψυχομένην, καὶ ἔστη ἀναιδῶς. Ἡ δὲ ἔλαφος χολωθεῖσα καὶ φρίξασα τὴν χαίτην εἶπεν· «Ὦ κάθαρμα, ἀλλὰ οὐκέτι χειρώσῃ με· εἰ δὲ καὶ πλησιάσεις μοι, οὐ ζήσεις ἔτι. Ἄλλους ἀλωπέκιζε τοὺς ἀπείρους, ἄλλους ποίει βασιλεῖς καὶ ἐρέθιζε.» Ἡ δὲ εἶπεν· «Οὕτως ἄνανδρος εἶ καὶ δειλή; Οὕτως ἡμᾶς τοὺς φίλους ὑποπτεύεις; Ὁ μὲν λέων τοῦ ὠτὸς κρατήσας ἤμελλε συμβουλεύειν καὶ ἐντολάς σοι δοῦναι περὶ τῆς τηλικαύτης βασιλείας ὡς ἀποθνῄσκων· σὺ δὲ οὐδὲ κνίσμα χειρὸς ἀρρώστου ὑπέστης. Καὶ νῦν ὑπὲρ σὲ πλεῖον ἐκεῖνος θυμοῦται, καὶ βασιλέα τὸν λύκον θέλει ποιῆσαι· οἴμοι, πονηρὸν δεσπότην. Ἀλλ’ ἐλθὲ καὶ μηδὲν πτοηθῇς καὶ γενοῦ ὡς πρόβατον. Ὄμνυμι γάρ σοι εἰς τὰ φύλλα πάντα καὶ πηγὰς μηδὲν κακὸν παθεῖν παρὰ τοῦ λέοντος· ἐγὼ δὲ μόνῃ σοι δουλεύσω.» Οὕτως ἀπατήσασα τὴν δειλαίαν ἔπεισε δεύτερον ἐλθεῖν. Ἐπεὶ δὲ εἰς τὸ σπήλαιον εἰσῆλθεν, ὁ μὲν λέων δεῖπνον εἶχε, πάντα τὰ ὀστᾶ καὶ μυελοὺς καὶ ἔγκατα αὐτῆς καταπίνων. Ἡ δὲ ἀλώπηξ εἱστήκει ὁρῶσα· καρδίαν δὲ ἐκπεσοῦσαν ἁρπάζει λαθραίως, τοῦ κόπου κέρδος ταύτην φαγοῦσα. Ὁ δὲ λέων ἅπαντα ἐρευνήσας μόνην καρδίαν ἐπεζήτει. Ἀλώπηξ δὲ μηκόθεν σταθεῖσα ἔφη· «Αὕτη ἀληθῶς καρδίαν οὐκ εἶχεν· μὴ ἔτι ζήτει· ποίαν γὰρ καρδίαν αὕτη εἶχεν, ἥτις δὶς εἰς οἶκον καὶ χεῖρας λέοντος εἰσῆλθεν.»

Ὅτι ὁ τῆς φιλοδοξίας ἔρως τὸν ἀνθρώπινον νοῦν ἐπιθολοῖ καὶ τὰς τῶν κινδύνων συμφορὰς οὐ κατανοεῖ.

el.wikisource.org

Τα παραμύθια της γιαγιάς: Η μαϊμού και ο ζητιάνος

Ήταν κάποτε ένας γερο - ζητιάνος κι είχε µια µαϊµού. 
Γύριζε από τόπο σε τόπο, έπαιζε µε τη φλογέρα του, η µαϊµού χόρευε, έκανε διάφορα αστεία ακροβατικά, κι ύστερα έπαιρνε το καπέλο του γέρου και έκανε βόλτα ανάµεσα στους ανθρώπους που παρακολουθούσαν το θέαµα, για να ρίξουν καµιά δεκάρα... 
Μ' αυτά τα λίγα λεφτά έπαιρναν κανένα κομμάτι ψωμί και ζούσαν. 
Τα βράδια, πολλές φορές, όταν δεν εύρισκαν καµιά καλύβα, έµεναν σε σπηλιές ή κάτω από τα δέντρα... Αρκετές μέρες είχαν μείνει και νηστικοί. 
Ήταν πολύ σκληρή και δύσκολη η ζωή τους µα την είχαν συνηθίσει.
Ο γέρος αγαπούσε πολύ τη µαϊµού που τον βοηθούσε να ζήσει, αλλά και κείνη τον αγαπούσε γιατί τον είχε συνηθίσει πια. 
Έπειτα της άρεσε να γνωρίζει διάφορα μέρη... 
Μια µέρα έτυχε να δώσουν µια από τις παραστάσεις τους κοντά σ' έναν ζωολογικό κήπο. 
Η µαϊµού είδε πίσω από τα κάγκελα διάφορα ζώα, και µαϊµούδες, να τρώνε άφθονο φαγητό, να κοιµούνται ή να κάθονται, ενώ μερικά παιδιά έξω από τα κάγκελα τα κοίταζαν µε πολύ ενδιαφέρον.
Τι όµορφα που περνούν αυτά τα ζώα! είπε µε το νου της η µαϊµού. 
∆εν κουράζονται να περπατούν, όπως εγώ, δε χοροπηδούν, δε δίνουν παραστάσεις κι έχουν άφθονο φαγητό και ήσυχο ύπνο... 
Α, πόσο τα ζηλεύω! 
Πόσο θα 'θελα να 'μουν κι εγώ µαζί τους!.
Και το βράδυ, η µαϊµού αποφάσισε ν' αφήσει το γερο - ζητιάνο και να πάει να μείνει κι αυτή στο ζωολογικό κήπο, µέσα σ' ένα σιδερένιο κλουβί. 
Όταν κοιμήθηκε ο γέρος, γλίστρησε σιγά - σιγά, και σε λίγο, έφθανε στο ζωολογικό κήπο και από ένα δέντρο πήδησε σ' ένα κλουβί µε µαϊµούδες. 
Εκεί βρήκε αρκετό φαγητό ώσπου χόρτασε, κι έπειτα έπεσε να κοιμηθεί πάνω στο παχύ και καθαρό άχυρο. 
Το πρωί, όταν ξύπνησε είδε μερικά παιδάκια έξω από τα κάγκελα να την κοιτάζουν. 
Όμως αυτά τα κάγκελα δεν της άρεσαν... 
Όλη της τη ζωή θα την περνούσε λοιπόν, εδώ; 
Να βλέπει τα ίδια και τα ίδια, να µην ταξιδεύει, να µη γυρίζει εδώ κι εκεί; 
Κι ο καλός της ο γερο - ζητιάνος τι έκανε µόνος του;
Ω... πόσο της έλειπε, πόσο τον αγαπούσε... 
Και, µια και δυο πήδησε από το κλουβί κι έτρεξε να τον βρει. 
Τον βρήκε να κάθεται στενοχωρημένος έξω από την πόλη. 
Έπεσε αµέσως στην αγκαλιά του κι ο γερο - ζητιάνος που φοβόταν πως την είχε χάσει για πάντα την υποδέχτηκε µε δάκρυα στα µάτια. 
Κι ύστερα άρχισαν να χοροπηδούν από τη χαρά τους. 
Ζούσαν τόσο ευτυχισµένα και οι δυο τους µέσα στη φτώχεια τους... 
∆εν είναι τα πλούτη εκείνα που σε κάνουν ευτυχισμένο. 
Μεγαλύτερη ευτυχία για τους ανθρώπους και τα ζώα είναι η ελευθερία και η αγάπη.

πηγή:taparamythiatisgiagias.blogspot.com