Δευτέρα 17 Απριλίου 2023

Ο ντανταϊστής φωτογράφος Aleksander Mikhailovich Rodchenko και πρωτοπόρος του photomontage εν έτει 1920!

 ...αυτό που με είχε εντυπωσιάσει όταν είχα πρωτοέρθει σε επαφή με το έργο του Aleksander Mikhailovich Rodchenko ήταν τα καταπληκτικά photo-montage του...
κάποιος που τα βλέπει βέβαια σήμερα δεν του προκαλούν καμία εντύπωση...
για σκεφτείτε όμως ότι μιλάμε για το 1920!
το πρώτο του δημοσιευμένο photo-montage φαίνεται σε ποίημα του Mayakovsky το 1923.
o  Aleksander Rodchenko λοιπόν γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1891 από μια οικογένεια της εργατική τάξης.
το 1909 η οικογένειά του μετά τον θάνατο του πατέρα του  μετακόμισε στο Καζάν  
εκεί όπου και σπούδασε στη σχολή της τέχνης του Καζάν και στο Ινστιτούτο Stroganov στην Μόσχα.
δημιουργεί τα πρώτα του αφηρημένα σχέδια το 1915 επηρεασμένος από τον Kazimir Malevich.
το 1916 ο Alexander Rodchenko άρχισε να εργάζεται και να πειραματίζεται μαζί με τον Tatlin.
οι πειραματισμοί τους  πήραν τέλος στις αρχές της δεκαετίας του 1920
καθώς το ρωσικό επαναστατικό καθεστώς άρχισε να αποθαρρύνει τους αφηρημένους πειραματισμούς και να στρέφεται σε πιό πρακτικές εφαρμογές.
ο  Alexander Rodchenko διορίζεται διευθυντής του Museum Bureau and Purchasing Fund by the Bolshevik Government το 1920 και ήταν υπεύθυνος για την αναδιοργάνωση των σχολείων και των μουσείων τέχνης.
από το 1920 έως το 1930 δίδαξε στο Higher Technical-Artistic Studios.
το 1921 έγινε μέλος της ομάδας Productivist, η οποία υποστήριζε την εισχώρηση της τέχνης στην καθημερινή ζωή.
"Αυτό που θέλω είναι να οδηγήσω τους ανθρώπους στην τέχνη, όχι να τους οδηγήσω κάπου με τη βοήθεια της τέχνης" έγραφε στο ημερολόγιό του στις 12 Φεβρουαρίου 1943, και συμπλήρωνε λίγο πιό κάτω:
"Γεννήθηκα πολύ νωρίς, ή πολύ αργά; Πρέπει να ξεχωρίσουμε την τέχνη από την πολιτική"
και εντυπωσιάστηκε από το φωτομοντάζ του γερμανικού Dadaists - το Dada ήταν ένα κίνημα τέχνης που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στη Ζυρίχη ως αρνητική αντίδραση στη φρίκη και την ανοησία του πολέμου, η παράσταση που παράγουν οι καλλιτέχνες του νταντά είναι συχνά σατιρικής και παράλογης φύσης-
ξεκίνησε τα δικά του...
1923...
1924...
από το 1923 έως το 1928 συνεργάστηκε στενά με Mayakovsky και του οποίου έκανε εντυπωσιακά πορτρέτα.
πολλές από τις φωτογραφίες του εμφανίστηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν ως εξώφυλλα στα περιοδικά της εποχής.
καθ 'όλη τη δεκαετία του 1920 το έργο του Alexander Rodchenko ήταν πολύ αφηρημένο.
την δεκαετία του 1930 κάνει αλλαγή κατεύθυνσης στην καλλιτεχνική του ζωή και επικεντρώνεται στις φωτογραφίσεις παρελάσεων και αθλητικών γεγονότων
και φτάνουμε στο τέλος της δεκαετίας του 1930, όπου Aleksander Mikhailovich Rodchenko
ήταν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θεωρήθηκαν επικίνδυνοι για την επανάσταση.
κατηγορήθηκε για φορμαλισμό και διαγράφτηκε από το σωματείο του.
απομονώθηκε από φίλους και συνεργάτες, αλλά συνεχίζει να οργανώνει φωτογραφικές εκθέσεις για τη Σοβιετική Κυβέρνηση,
άρχισε πάλι να ζωγραφίζει και λίγα χρόνια αργότερα το 1942 έπαψε πιά να φωτογραφίζει!
η φωτογραφία για τον Aleksander Mikhailovich Rodchenko
     μιά συγκεκριμένη γωνία λήψης, η κατάλληλη ώρα της μέρας,
μια απλή σκάλα γινόταν η διαγώνιος της γεωμετρικής σύνθεσης σε άσπρο-μαύρο που την έκοβε στη μέση μια ανθρώπινη φιγούρα.
η φωτογραφία για τον Aleksander Mikhailovich Rodchenko δεν ήταν απλώς ένα μέσον αναπαραγωγής της οπτικής πραγματικότητας,
ήταν ένα εργαλείο δημιουργίας και έτσι έχουμε το στυλ Rodchenko,
τις δυναμικές γωνίες λήψης,
την διαγώνια οργάνωση της επιφάνειας,
την παράξενη προοπτική.
είναι  ο Κονστρουκτιβισμός (Constructivism) που έφερε στην τέχνη της Φωτογραφίας,
είναι το "στυλ Rodchenko" που επηρέασε βαθιά τους Ευρωπαίους φωτογράφους,
την αισθητική των πολυμέσων και του βιομηχανικού σχεδιασμού.
βέβαια και ο ίδιος είχε επηρεαστεί πριν, από το φωτομοντάζ των Γερμανών Ντανταϊστών
και από τον σκηνοθέτη Dziga Vertov  με τον οποίο συνεργάστηκε στενά το 1922...
Aleksander Rodchenko - πρωτοπόρος και ένας από τους ιδρυτές της σχολής του κονστρουκτιβισμού και αυτού που σήμερα ονομάζουμε ''photomanipulation''ή κατά κάποιους άλλους photomontage
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Nikola Tesla, μια εκπληκτική ιδιοφυΐα, μιά πρωτοφανής διάνοια.

Στις 13 Μαρτίου 1895, ένα εξαώροφο κτίριο στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης καταστράφηκε από πυρκαγιά. 
Η πυρκαγιά προφανώς ξεκίνησε από το υπόγειο, όπου ένας φύλακας άφησε αναμμένο έναν καυστήρα αερίου, ενώ έκανε τους νυχτερινούς ελέγχους του. 
Δυστυχώς, ολόκληρος ο τέταρτος όροφος του κτιρίου ήταν το εργαστήριο που κατείχε ο Nikola Tesla, το οποίο κατέρρευσε στον δεύτερο όροφο σε πλήρη ερείπια. 
Όταν τα τρομερά νέα έφτασαν στον Nikola Tesla, κλειδώθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του για περίπου μία ώρα μέχρι να βρει τελικά το κουράγιο να δει την καταστροφή με τα μάτια του. 
Όταν έφτασε στον τόπο του εγκλήματος, στο πρόσωπό του διακρινόταν το πιο φοβερό πένθος, και ακόμη και οι πιο συμπονετικές εκφράσεις δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν από τη θλίψη του. 
O Nikola Teslaδεν είχε ασφαλίσει το εργαστήριό του, και οι απώλειες κυμαίνονταν σε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια.
Λέγεται ότι το εργαστήριο του Tesla ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη στη γη, και εκτός από εργαστήριο πειραματισμού και εφευρέσεων, ήταν και κάτι σαν ιδιωτικό μουσείο, 
όπου ο εφευρέτης αποθήκευε πολυάριθμες μηχανές και άλλες συσκευές από περασμένους κόπους και πειράματα. 
Τα συντρίμμια των πρόσφατα ανεπτυγμένων ηλεκτρικών και μηχανικών ταλαντωτών του που προορίζονταν να φέρουν λιγότερο ακριβή ενέργεια και φως στο κοινό ήταν μια τρομερή απώλεια, αλλά το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν η καταστροφή των πολλών σημειώσεων και εγγράφων από την εμμονική του έρευνα για τις ηλεκτρικές και μηχανικές έρευνές του. 
Ο Nikola Tesla θα επέστρεφε αργότερα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του σε βαθύτατη κατάθλιψη κλειδωμένος μακριά από τον κόσμο και όλους όσους του πρόσφεραν συλλυπητήρια.

Η ιστορία μιας φωτογραφίας - η μεγάλη ύφεση κάποτε στην Αμερική ή μήπως "όχι κάποτε";

 
η ιστορία μιας φωτογραφίας
και "η μεγάλη ύφεση κάποτε στην Αμερική"
και εμείς όλοι να ακούμε πάλι για κρίση,
για ύφεση...
φαίνεται ότι όλοι μας,
πολίτες,
πολιτικοί,
οικονομολόγοι, δεν καταφέραμε τίποτα σημαντικό όλα αυτά τα χρόνια...
αν είχαμε καταφέρει κάτι δεν θα μιλούσαμε για κρίση και για ύφεση τον εικοστό πρώτο αιώνα!!!
1930...
1931...
1932...
η καρδιά της μεγάλης ύφεσης...
λέγεται πως χίλιες περίπου κατοικίες κατάσχονταν λόγω ανεξόφλητων δανείων καθημερινά
μόνο στις πόλεις...
στα μεγάλα αστικά κέντρα οι άστεγοι σχημάτιζαν-λέγεται- ολόκληρες παραγκουπόλεις...
χαρτόκουτα αντί για σπίτια και γέμιζαν τα μεγάλα πάρκα...
ήταν οι περίφημες  Χούβερβιλς από το όνομα του Προέδρου Χέρμπερτ Χούβερ (Herbert Hoover, 1928-1932) τον οποίο θεωρούσαν υπεύθυνο για την κατάσταση...
σε κάποιες συνοικίες, όπως στο Λόουερ Ίστ Σάιντ του Μανχάτταν  χιλιάδες εσωτερικοί μετανάστες ζούσαν στοιβαγμένοι σε άθλια κτίρια τα slums με απάνθρωπες συνθήκες υγιεινής και
η παιδική θνησιμότητα στα ύψη...
μεταξύ 1929 και 1931 διακόσια - 231 - παιδιά πέθαναν από ασθένειες οι οποίες είχαν σχέση  με κακή διατροφή μόνο σε μια κομητεία...
μόνο σε μια κομητεία στο Χάρλαν της Πολιτείας του Κεντάκι...
στην επαρχία ένα στα οκτώ αγροκτήματα απειλούνταν άμεσα με κατάσχεση λόγω χρεών προς τις τράπεζες...
οι αγρότες απειλούσαν με τα όπλα τους κλητήρες που έρχονταν να κατασχέσουν τις περιουσίες τις δικές τους και των γειτόνων τους...
ο μέσος όρος των αυτοκτονιών αυξάνονταν μέρα με την μέρα...
1932...
πρόεδρος ο Franklin Delano Roosevelt...
Franklin Delano Roosevelt, FDR, 1882-1945εξελέγη από τους πολίτες για να αντιμετωπίσει την κρίση...
να τους βγάλει από την μεγάλη ύφεση...
το πρόγραμμα του Franklin Delano Roosevelt έμεινε στην ιστορία με το όνομα New Deal!!!
απέβλεπε στην έξοδο από την οικονομική κρίση και στην αποτροπή παρόμοιων κρίσεων στο μέλλον...
ο Ρούσβελτ υποσχέθηκε την προστασία του ξεχασμένου πολίτη...
"the forgotten man"
έλεγε πως ο πολίτης πρέπει να είναι ελεύθερος από το φόβο που προκαλείται από πάσης φύσεως κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες...
θεμελιώδες δικαίωμα...
"freedom from fear" έλεγε...
και υπό την αιγίδα ενός από του οργανισμούς του new deal η κυβέρνηση έστειλε φωτογράφους σε ολόκληρη την χώρα για να τεκμηριωθεί η δριμύτητα της μεγάλης ύφεσης...
και από εδώ ξεπηδούν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες της Dorothea Lange, μιάς φωτογράφου-μέχρι τότε-πορτραίτων στο Σαν Φρανσίσκο...
και να η πιό διάσημη φωτογραφία της
η "migrant mother"
η φωτογραφία αυτή έγινε το σύμβολο εκείνων των ζοφερών στιγμών...
έγινε το σύμβολο της μεγάλης ύφεσης...
τραβήχτηκε το 1936 σε ένα στρατόπεδο επανεγκατάστασης στην Καλιφόρνια...
ένα στρατόπεδο γεμάτο εσωτερικούς μετανάστες...
πεινασμένους,
εξαθλιωμένους,
χωρίς τροφή,
χωρίς τίποτα,
ντροπιασμένους,
κρύβονταν,
δεν ήθελαν κανένας να ξέρει ποιοι ήταν και μια γυναίκα 32 χρονών με εφτά πεινασμένα παιδιά...
η  Florence Owens Thompson και γαντζωμένα πάνω της τα παιδιά της...
και αφηγείται η Dorothea Lange: "μόλις είδα την απελπισμένη και πεινασμένη μητέρα με τράβηξε πάνω της σαν μαγνήτης, δεν θυμάμαι πως εξήγησε η ίδια την παρουσία μου και την φωτογραφική μου μηχανή...
εκείνο που θυμάμαι είναι ότι δεν με ρώτησε τίποτα
και
δεν την ρώτησα την ιστορία της και το όνομά της...
μου είπε την ηλικία της...
θεέ!!!
ήταν - μόνο - 32 ετών...
μου είπε ότι έτρωγαν παγωμένα λαχανικά που φύτρωναν στα γύρω χωράφια και πουλιά που έπιαναν τα παιδιά της...
μόλις πριν λίγο είχε πουλήσει τα ελαστικά του αυτοκινήτου της για να αγοράσει λίγα τρόφιμα...
κάθισε εκεί στην λιτή της σκηνή με τα παιδιά της μαζεμένα γύρω της...
με άφησε να την φωτογραφίσω, ίσως νόμιζε ότι οι φωτογραφίες μου θα μπορούσαν να την βοηθήσουν"
και τα χρόνια πέρασαν...
οι πρωτότυπες φωτογραφίες της "migrant mother" της 
Dorothea Lange πωλούνται για εκατοντάδες  χιλιάδες δολάρια σε διάσημους οίκους δημοπρασιών...
το 1998 έφτασε να κοσμήσει ένα γραμματόσημο των 32 σέντς...
η γυναίκα όμως αυτή είχε πεθάνει δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα...
και εμείς όλοι να ακούμε πάλι για κρίση,
για ύφεση...
φαίνεται ότι όλοι μας,
πολίτες,
πολιτικοί,
οικονομολόγοι, δεν καταφέραμε τίποτα σημαντικό όλα αυτά τα χρόνια...
αν είχαμε καταφέρει κάτι δεν θα μιλούσαμε για κρίση και για ύφεση τον εικοστό πρώτο αιώνα!!!
επεξεργασία κειμένου:ntina

Κυριακή 16 Απριλίου 2023

με λέξεις μη γελιέσαι...

Ο Ινδός Αρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος, μισούσε ταις σφαγαίς. 
«Από μένα νομίζεσαι πιο δίκαιος;  
Με λέξεις μη γελιέσαι.  
Καμμιά ζωή δεν παίρνεται. 
Γνώριζε πως ποτέ του μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».
Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.  
Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη 
- (λιγόστεψεν η δόξα του άδειασαν οι ναοί του) - 
και μπήκε με θυμό πολύ στου Αρσούνα το παλάτι.  
Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει «Θεέ μεγάλε συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».  
Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε 
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης...
φωτό:Ed van der Elsken

Helen Levitt - εκείνη την εποχή οι γειτονιές ήταν όμορφες γεμάτες ζωή ήταν λίγο πριν την έλευση της τηλεόρασης

"και όμως δεν υπάρχει καμία προσποίηση στις φωτογραφίες της, είναι 
σαν να φωτογραφίζει ένα παιδί, είναι 
φωτογραφίες μιάς γυναίκας, μιάς
εξαιρετικά ευαίσθητης και σπάνιας ενήλικης γυναίκας"
Helen Levitt και
οι φωτογραφίες της είναι ένα παράθυρο σε ένα κόσμο που εξαφανίστηκε για πάντα,
από τις σπουδαιότερες φωτογράφους σκηνών δρόμου/the Street Photographer -του 20ου αιώνα, σε
μία καριέρα που διήρκεσε εξήντα (60) χρόνια και
αποτύπωσε στα films της  την καθημερινή ζωή των Αμερικανών πολιτών από το 1930 και μετά...
ποτέ δεν ζήτησε τη δόξα και τη φήμη και δεν της άρεσε να μιλά για την ιδιωτική της ζωή, αλλά 
πάντα της άρεσε να φωτογραφίζει και 
να γυρνά τους δρόμους της Νέας Υόρκης, ιδιαιτέρα δε του Ισπανικού Χάρλεμ παρατηρώντας τα πάντα γύρω της, έτσι
δημιούργησε μερικές από τις πιο ανεξίτηλες φωτογραφίες σκηνών και στιγμιότυπων δρόμου της εποχής εκείνης.
ήταν μιά εποχή που τα στιγμιότυπα του δρόμου δελέαζαν ακόμα τους ανθρώπους.
"εκείνη την εποχή οι γειτονιές ήταν όμορφες γεμάτες
ζωή, ήταν 
λίγο πριν την έλευση της τηλεόρασης" λέει η ίδια και συνεχίζει
"οι γειτονιές ήταν πολύ δραστήριες τότε, ακόμα
οι ηλικιωμένη συνήθιζαν να κάθονται
έξω από την πόρτα τους, ήταν 
ενδιαφέρον  να φωτογραφίζεις εκεί"
ο James Agee που 
το 1941 σκηνοθέτησε μαζί με την Levitt τα films The Quiet One και In the Street -όταν αυτή αποφασίζει να ασχοληθεί και με τον κινηματογράφο, λέει χαρακτηριστικά για το έργο της:
"ένα σημαντικότατο ποιητικό έργο γεμάτο λυρισμό αλλά  παράλληλα με αδιάψευστα έντονο τρόπο"
Η Levitt απέρριψε την ιδέα που είχαν καθιερώσει οι προκάτοχοί της ότι μια και μόνο φωτογραφία θα μπορούσε να αποτυπώσει όλη την αλήθεια μέσα σε μια συνεκτική αφήγηση. 
Αντίθετα, οι εικόνες της είναι ανοιχτές και θαυμαστές, και με αυτόν τον τρόπο, παραπέμπουν σε μια πραγματικότητα πέρα από αυτή που απεικονίζεται μέσα στην ίδια την εικόνα.
η Helen Levitt γεννήθηκε το 1913 στο Brooklyn και 
στα 16 της χρόνια εγκαταλείπει το σχολείο και δουλεύει τέσσερα χρόνια σαν βοηθός φωτογράφου στο Bronx αλλά σύντομα άρχισε να παίρνει τις δικές της φωτογραφίες ψάχνοντας άτομα με "κοινωνικό νόημα" όπως η ιδία λέει και
αποφασίζει να φωτογραφίζει τα άτομα και τα κινήματα της εργατικής τάξης
αργότερα κάνει μαθήματα φωτογραφίας στο Art Students League της Νέας Υόρκης και
εδώ γνωρίζει τον Cartier Bresson
επηρεασμένη κυρίως από τις φωτογραφίες του αποφασίζει να ασχοληθεί με τη φωτογραφία δρόμου συνειδητοποιώντας ότι η φωτογραφία θα μπορούσε να "είναι μιά μορφή τέχνης από μόνη της χωρίς να είναι απαραίτητα δεμένη με την κοινωνική δράση"και "αυτό με έκανε φιλόδοξη" εξομολογείται έτσι
το 1936 αγοράζει την πρώτη της μηχανή μιά
μεταχειρισμένη Leica
τo διάστημα 1938-9 μαθητεύει δίπλα στον Walker Evans δουλεύοντας ένα project σχετικό με τις αστικές συγκοινωνίες της Νέας Υόρκης
το 1938 ξεκινά επίσης να φωτογραφίζει τα σχέδια που αποτύπωναν τα παιδιά με κιμωλία στους τοίχους και τα πεζοδρόμια του Brooklyn και στη
συνέχεια αυτά τα ίδια τα παιδιά
αποτυπώνει τα θέματα της 
με σεβασμό
με λυρισμό με
μιά ιδιαίτερα ανθρώπινη προσέγγιση με
αποτέλεσμα το 1940 μιά της φωτογραφία που παριστά τρία παιδιά με μάσκες την περίοδο του Hallowe'en να συμπεριληφθεί σε μιά ομαδική  έκθεση του New York's Museum of Modern Art (MoMA)
κοιτάζοντάς τες μας έρχονται στο νου σκηνές από 
θεατρικές  σκηνικά όπου οι άνθρωποι ζούσαν και εργάζονταν στα πεζοδρόμια και έρχεται το 1943 όπου ο Edward Steichen επιμελείται την πρώτη της προσωπική έκθεση πάλι  στο New York's Museum of Modern Art (MoMA) 
ένα χρόνο πριν την έλευση της τηλεόρασης και
παρατηρούμε την ζωή των μη προνομιούχων στις γειτονιές
του Lower East Side στο Manhattan
στο Yorkville και
στο Harlem
εδώ εκτίθεται και ένα από τα πιο γνωστά της έργα το "Bubbles" η ποίηση κρυμμένη στην πιο απλή ομορφιά
τέσσερα κορίτσια περπατώντας στο πεζοδρόμιο κοιτάζουν τις αιωρούμενες σαπουνόφουσκες 
σε όλα της τα βιβλία που έχουν εκδοθεί υπάρχει πάντα ένας πολύ μικρός δικός της σχολιασμός ενώ υπάρχει πάντα ένα δοκίμιο από άλλο συγραφέα
"εάν ήταν εύκολο να μιλήσω για αυτά τα θέματα θα ήμουν συγγραφέας" λέει και συνεχίζει
"έκτοτε είμαι άναρθρη, εκφράζομαι μόνο με τις φωτογραφίες μου"
το 1970 η Helen Levitt εγκαταλείπει το α/μ film και ξεκινά να δουλεύει με το έγχρωμο χρηματοδοτούμενη από το Guggenheim Foundation
δυστυχώς τα περισσότερα αρνητικά από αυτήν την σειρά κλέβονται κατά την διάρκεια μιας διάρρηξης στο σπίτι της Helen Levitt και 
έτσι σήμερα διασώζονται πολύ λίγες φωτογραφίες από την περίοδο αυτή
το 1965 εκδίδεται το πρώτο της λεύκωμα, με τίτλο “A way of seeing”που ήταν ένα κοινό σχέδιο με το συγραφέα και κριτικό του κινηματογράφου James Agee 
τo 1987 κυκλοφορεί το 
In The Street: chalk drawings and messages, New York City 1938–1948 το οποίο 
θεωρείται ένα από τα 100 καλύτερα φωτογραφικά λευκώματα που εκδόθηκαν ποτέ
το 2001 κυκλοφορεί το "Crosstown"
το 2003 το Here And There
το 2005 κυκλοφορεί το τρίτο της λεύκωμα με τίτλο Slide Show: The Color Photographs of Helen Levitt όπου και
υπάρχουν ομαδοποιημένες έγχρωμες φωτογραφίες της από το 1960 και
ακολουθεί το 2008 η αναδρομή της που ονομάζεται απλά "Helen Levitt"
μικρό δείγμα από το έργο της - Helen Levitt, Street Photographer, A Way Of Seeing
Children with Broken Mirror - Στην ανεπανάληπτη αυτή φωτογραφία, δύο παιδιά κρατούν έναν σπασμένο καθρέφτη, ενώ κάποια άλλα σκύβουν για να εξετάσουν τα θραύσματα του γυαλιού που έχουν πέσει κάτω. 
Πίσω από το κάδρο, ένα μικρό αγόρι πάνω σε ποδήλατο ορμά προς τα εμπρός, σαν να πρόκειται να διαπεράσει το επίπεδο του ίδιου του κάδρου. 
Απορροφημένα στο παιχνίδι, η παρουσία της Levitt περνά εντελώς απαρατήρητη από το θέμα της.
κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina

Η υπόγεια τέχνη της miru kim

Miru Kim 
είναι καλλιτέχνης φωτογράφος, η οποία
εξερευνά και  φωτογραφίζει διάφορες αστικές περιοχές, όπως εγκαταλελειμμένους σταθμούς,
μετρό,
σήραγγες...
τις  κατακόμβες του Παρισιού, παλιά εγκαταλελειμμένα εργοστάσια
νοσοκομεία,
ναυπηγεία...
η σειρά Kim's Naked City Spleen  περιλαμβάνει γυμνές φωτογραφίες του εαυτού της μέσα σε αυτούς τους φοβικούς,
ξεχασμένους και
αφιλόξενους αστικούς τόπους...
στη σειρά φωτογραφιών της με τίτλο called The Pig That Therefore I Am έχει φωτογραφίες με τον εαυτό της γυμνό ανάμεσα στα στοιβαγμένα γουρούνια στις βιομηχανικές φάρμες γουρουνιών...
η δουλειά της είναι ισχυρή και σίγουρα μοναδική...
η Miru Kim που είναι η κόρη του Young-Oak Kim καθηγητή φιλοσοφἰας  του Πανεπιστημίου της Νότιας Κορἐας, έχει δηλώσει ότι άρχισε να δημιουργεί τα έργα της αυτά για να ξεπεράσει τους τρόμους της, οι  οποίοι
σχετίζονται με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και
τους οποίους είχε νιώσει από πολύ νεαρή ηλικία...
Κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina

Σάββατο 15 Απριλίου 2023

Η αισιοδοξία των γονέων μεταδίδεται στα παιδιά και τα κάνει πιο ευτυχισμένα

Αν θέλετε να μεγαλώσετε επιτυχημένα παιδιά, αρχίστε να δείχνετε αισιοδοξία σε τακτική βάση.
"Οι πεποιθήσεις και οι στάσεις μας μεταδίδονται στα παιδιά μας.
Αν η απαισιοδοξία χτίζεται μέρα με τη μέρα και γίνει δεύτερη φύση μας, μόνιμη και διάχυτη, στερεί κάθε ελπίδα από τα παιδιά μας και θα μπορούσε να γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Όταν πρόκειται για την ανατροφή των παιδιών, η στάση μας ως γονιού είναι μεταδοτική. 
Μια αισιόδοξη προοπτική μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να ευδοκιμήσουν, ενώ η διάχυτη αρνητικότητα μπορεί να τα κάνει να χάσουν το ενδιαφέρον και την ελπίδα τους, δημιουργώντας ένα τεράστιο εμπόδιο να έχουν μια ευτυχισμένη και επιτυχημένη ζωή", επισημαίνει η εκπαιδευτική ψυχολόγος και ειδικός σε θέματα γονέων Michele Borba.
Τα παιδιά χρειάζονται αισιοδοξία για να ευδοκιμήσουν
Ο εγκέφαλό μας μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να είναι πιο αισιόδοξος.
Και η αισιοδοξία ενεργοποιεί έναν απλό διακόπτη στο μυαλό των παιδιών. 
Αρχίζουν να βλέπουν τις προκλήσεις ως εμπόδια που μπορούν άνετα να ξεπεραστούν, αντί σε κάθε εμπόδιο να "σηκώνουν τα χέρια ψηλά" αποφεύγοντας να "παλέψουν" για οτιδήποτε.
Η απαισιοδοξία μπορεί να είναι δύσκολο να αποφευχθεί στον σημερινό κόσμο, όπου οι άνθρωποι  βομβαρδίζονται συνεχώς με άσχημα νέα.
Αλλά όταν οι γονείς κολλάνε και συνεχώς ανησυχούν για οτιδήποτε αρνητικό και άσκημο συμβαίνει, τα παιδιά τους τείνουν να εκδηλώνουν τα ίδια συναισθήματα και περισσότερο άγχος και στρες.
"Νομίζω ότι είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους βλέπουμε μια τόσο τεράστια κρίση ψυχικής υγείας στα παιδιά μας", επισημαίνει η γιατρός
Αυτό καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη επίδειξης αισιοδοξίας από μέρους των γονιών, ειδικά για να διασφαλίσουν πως τα παιδιά τους θα μπορούν να χειριστούν τα σκαμπανεβάσματα της ζωής χωρίς να χάνουν την ελπίδα, ώστε στη ζωή τους να επιτύχουν την ευτυχία και την επιτυχία.
"Αυτός είναι ίσως ένας από τους υψηλότερους στόχους μας ως γονείς και η μεγαλύτερη ικανοποίηση, ειδικά όταν ένα παιδί λέει, ”θα συνεχίσω να προσπαθώ για να επιτύχω αυτό που θέλω και αυτό που κάνω" αντί να πει ”ποιός ο λόγος να ασχοληθώ; γιατί να προσπαθήσω; γιατί να μπω στον κόπο να το κάνω αυτό”
Οι γονείς μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσουν τη δική τους προοπτική
Ακόμα κι αν προσπαθούμε να μην δείχνουμε τις ανησυχίες μας στα παιδιά μας, το άγχος μας θα τα επηρεάσει και θα μεταφερθεί σε αυτά, ειδικά τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να καταλάβουν από τις κινήσεις και την συμπεριφορά του σώματος αν είμαστε αγχωμένοι και ανήσυχοι.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινήσουμε εξετάζοντας τις δικές μας συνήθειες. 
Κλείνουμε την τηλεόραση όταν αρχίζουν οι επανωτές ριπές των αρνητικών ειδήσεων. Προσπαθούμε να επαναλαμβάνετε θετικές σκέψεις και σιωπηλά και φωναχτά, τις μέρες που το άγχος και το στρες σας κατακλύζει, μια τακτική που οι ψυχολόγοι λένε πως βοηθάει στη μείωση του στρες και στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.
Να θυμόμαστε ότι η αισιοδοξία μπορεί να διδαχθεί, κάτι που είναι καλά νέα τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά.
"Την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι, λέμε  "δεν πειράζει, θα το ξεπεράσουμε εύκολα και γρήγορα" και αν συνεχίζουμε να το λέμε, στην πραγματικότητα μεταδίδουμε στο παιδί μας την αισιοδοξία μας. 
Και το πιο εκπληκτικό είναι ότι πολύ συχνά τα παιδιά αντιδρούν ακριβώς όπως εμείς"  επισημαίνει η γιατρός
Η προώθηση της αισιοδοξίας δεν σημαίνει να ζεις με άρνηση
Το να ασκούμε την αισιοδοξία δεν σημαίνει να είμαστε μη ρεαλιστές ή τυφλοί απέναντι στα πολλά πραγματικά προβλήματα του κόσμου. 
Η απενεργοποίηση των ειδήσεων δεν έχει να κάνει με το να ζούμε σε άρνηση.
Έχει να κάνει με το να αναγνωρίζουμε πότε μια συμπεριφορά ενισχύει το άγχος και να μην το παρακάνουμε.
Η θετική σκέψη δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τους στρεσογόνους παράγοντες της ζωής. 
Απλώς προσεγγίουμε τις δυσκολίες με πιο παραγωγικό τρόπο.
Ο στόχος μας δεν είναι να μεγαλώνουμε κλείνοντας τα μάτια, αλλά να μπορούμε να διαχειριστούμε με ένα αισιόδοξο τρόπο τις δύσκολες καταστάσεις.
Δε κρύβουμε από τα παιδιά μας τις δύσκολες και άσκημες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας, γιατί έτσι και αλλιώς θα τις μάθουν, απλά τους δείχνουμε τον τρόπο να τις αντιμετωπίσουν και να τις διαχειριστούν μα τον καλύτερο δυνατόν τρόπο.
Μπορούμε να τους εμφυσήσουμε την αισιοδοξία και να τους δείξουμε τις καλύτερες  προοπτικές.
Έτσι στο τραπέζι του δείπνου συζητάμε με τα παιδιά μας τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και μοιραζόμαστε μαζί τους τα καλά νέα από όλο τον κόσμο.
"Βοηθήστε τα παιδιά σας να δουν ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Μόλις αρχίσουν να το βλέπουν αυτό, αναπτύσσουν μια απίστευτη νοοτροπία, η οποία στην ουσία λέει "θα το καταφέρω αυτό", επειδή αρχίζουν να αναγνωρίζουν ότι μπορούν να φέρουν εκείνα την αλλαγή".
Η οικοδόμηση ενός αισιόδοξου οράματος για τη ζωή επιτρέπει σε κάποιον να έχει έναν πλήρη διαπροσωπικό κόσμο παρά τις δυσάρεστες συνθήκες και αυτό μειώνει τα συναισθήματα θλίψης/κατάθλιψης και άγχους, 
αυξάνει τη διάρκεια ζωής μας, καλλιεργεί ισχυρότερες σχέσεις με τους άλλους και παρέχει μια ικανότητα αντιμετώπισης των δυσκολιών που μας προκύπτουν.
Το να είμαστε αισιόδοξοι μάς επιτρέπει να χειριζόμαστε καλύτερα τις αγχωτικές καταστάσεις, γεγονός που μειώνει τις βλαβερές επιπτώσεις του στρες στην υγεία στο σώμα μας.
Στην πραγματικότητα, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι η πραγματική διαφορά μεταξύ αισιόδοξων και απαισιόδοξων δεν έγκειται στο επίπεδο ευτυχίας τους ή στο πώς αντιλαμβάνονται μια κατάσταση, αλλά στο πώς την αντιμετωπίζουν και την διαχειρίζονται!!!
                 κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
nbcnews
cnbc

Πέμπτη 13 Απριλίου 2023

Η ψευδαίσθηση της παγματικότητας

Είναι, λοιπόν, δικό μας, κατάδικό μας,  κατασκεύασμα αυτός ο κόσμος και όσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, τόσο δυσκολότερη γίνεται η αλλαγή του, παρά τις όποιες καλές προθέσεις μας - dr Ελένη Τσουκαλή - https://lenahealth.blogspot.com/2016/04/1.html#more
                      

Abbas photographer

 #. είναι μία σκέψη που αποκτά ζωή μέσα από την δράση και οδηγεί στην περισυλλογή...
ο Abbas και η ασπρόμαυρη φωτογραφία....
#. όσον αφορά την φωτογραφία, για μένα είναι φυσικό να βλέπω ασπρόμαυρα...
ο κόσμος μπορεί να έχει χρώμα αλλά το ασπρόμαυρο το υπερβαίνει...
όταν δουλεύω,
κλείνω τον διακόπτη και βρίσκομαι σε μία κατάσταση αγαλλίασης...
αρχίζω να βλέπω ασπρόμαυρα...
οποιαδήποτε απόχρωση του χρώματος εγώ την μεταφράζω σε αποχρώσεις του γκρίζου, του μαύρου και του λευκού...
το ασπρόμαυρο σου επιτρέπει να εργάζεσαι με διαφορετικό τρόπο...
όταν δεν πρέπει να δουλέψεις με τα χρώματα της πραγματικότητας, δουλεύεις πραγματικά με άλλα πράγματα...
ο Abbas και οι φωτογραφίες του...
#. για τους συντάκτες των εφημερίδων και των περιοδικών σε όλο τον κόσμο, το όνομά του κάτω από μια φωτογραφία ήταν εγγύηση ποιότητας και ανθρωπιάς... 
για ξένους ανταποκριτές, ήταν ένας θρύλος...
ο Abbas για τις φωτογραφίες του...
#. η σχολή του Henri Cartier-Bresson, σχεδιάζει με φως, σκιτσάρει με φως,
η μεμονωμένη εικόνα είναι πρωταρχικής σημασίας γι' αυτή τη σχολή...
για μένα, αυτό δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο...
οι φωτογραφίες μου είναι πάντα μέρος μιας σειράς, ενός δοκιμίου...
κάθε φωτογραφία πρέπει να είναι αρκετά καλή ώστε να στέκεται από μόνη της, αλλά η αξία της είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου".
Abbas-photographer και οι φωτογραφίες του!!!
Απλά θαυμάζουμε!!!
κείμενο και επεξεργασία κειμένου:ntina
magnumphotos.com