
Ήταν ένας βασιλιάς, Μέγκλα βασιλιάς, με φτερά στο κεφάλι του και με παράσημα στο στήθος του, δικά του ήτανε τα παράσημα, μόνος του τάκοβε, μόνος του τα μοίραζε, τα καλύτερα τα φόραγε ο ίδιος – και ρωτάγανε όλοι «που τα πήρε αυτός τόσα παράσημα, τι έκανε και του τα δώσανε;»
Και λέγανε οι καλώς πληροφορημένοι «να χαθήτε ζουλιάρηδες, δεν ντρέπεστε ρε; Ρωτάνε πως τα παίρνουν ρε τα παράσημα οι άνακτες;
Και λέγανε οι καλώς πληροφορημένοι «να χαθήτε ζουλιάρηδες, δεν ντρέπεστε ρε; Ρωτάνε πως τα παίρνουν ρε τα παράσημα οι άνακτες;
Αφού τάχουνε δικά τους να μην τα μοιράξουνε μεταξύ τους;
Να!
Δίνουνε ο ένας τ’αλλουνού, τ’αλλάζουνε να πούμε και έχουνε και πορεύονται και βαραίνουνε και πεντέξη κιλά τη φορεσιά τους…
Να!
Δίνουνε ο ένας τ’αλλουνού, τ’αλλάζουνε να πούμε και έχουνε και πορεύονται και βαραίνουνε και πεντέξη κιλά τη φορεσιά τους…
....
το απόσπασμα είναι από το βιβλίο "Εμείς και οι Φράγκοι" ένα από τα πιο γνωστά χιουμοριστικά και ιστορικά έργα του συγγραφέα Νίκου Τσιφόρου.
Ο Τσιφόρου παίρνει μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της ελληνικής ιστορίας - τις Σταυροφορίες,
τη Φραγκοκρατία και τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 - και την αφηγείται με το δικό του αμίμητο όπλο: το σαρκαστικό χιούμορ.
Ο Τσιφόρος δεν γράφει σαν ψυχρός ιστορικός.
Ο Τσιφόρος δεν γράφει σαν ψυχρός ιστορικός.
Αφηγείται με λαϊκή γλώσσα, ειρωνεία, αναχρονισμούς και κωμικές λεπτομέρειες, απογυμνώνοντας τους ισχυρούς από το μεγαλείο που θέλουν να επιδεικνύουν.
Πίσω από τους τίτλους, τα αξιώματα, τις θρησκευτικές διακηρύξεις και τις επίσημες δικαιολογίες, αναδεικνύει την απληστία, την υποκρισία και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Ο βασιλιάς που μόνος του κατασκευάζει τα παράσημα, μόνος του τα απονέμει και κρατά για τον εαυτό του τα καλύτερα, δεν είναι απλώς ένας γελοίος μονάρχης.
Ο βασιλιάς που μόνος του κατασκευάζει τα παράσημα, μόνος του τα απονέμει και κρατά για τον εαυτό του τα καλύτερα, δεν είναι απλώς ένας γελοίος μονάρχης.
Είναι ο άνθρωπος που έχει στήσει έναν ολόκληρο μηχανισμό για να επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητά του και φροντίζει να είναι ο ίδιος ο πρώτος αποδέκτης του θαυμασμού του.
Το αστείο, όμως, κρύβει και κάτι πιο αιχμηρό - δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική αξία, αρκεί να ελέγχεις ποιος απονέμει την αξία και ποιος αναγνωρίζεται ως άξιος.
Αυτό είναι το δυνατό σημείο του Τσιφόρου - μας κάνει να γελάμε με τον γελοίο βασιλιά, αλλά μας αφήνει να αναρωτιώμαστε πόσοι τέτοιοι βασιλιάδες κυκλοφορούν χωρίς στέμμα και πόσα παράσημα εξακολουθούν να μοιράζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Το αστείο, όμως, κρύβει και κάτι πιο αιχμηρό - δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική αξία, αρκεί να ελέγχεις ποιος απονέμει την αξία και ποιος αναγνωρίζεται ως άξιος.
Αυτό είναι το δυνατό σημείο του Τσιφόρου - μας κάνει να γελάμε με τον γελοίο βασιλιά, αλλά μας αφήνει να αναρωτιώμαστε πόσοι τέτοιοι βασιλιάδες κυκλοφορούν χωρίς στέμμα και πόσα παράσημα εξακολουθούν να μοιράζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.







