ΗΠΑ: Σχέδια για την αναβάθμιση των δίδυμων «κυνηγών» βαρυτικών κυμάτων

Στην περίπτωση του Advanced LIGO, η αρχή της αβεβαιότητας σημαίνει πως όσο πιο ακριβής είναι η μέτρηση της έντασης των δεσμών, τόσο λιγότερο ακριβής είναι η μέτρηση της φάσης των κυμάτων φωτός, από την οποία προκύπτουν οι ανιχνεύσεις των κυμάτων.

με τις δύο πανομοιότυπες διατάξεις του, στην Ουάσιγκτον και τη Λουιζιάνα των ΗΠΑ, το πείραμα Advanced LIGO έχει ήδη γράψει ιστορία στη φυσική, αφού στις αρχές Φεβρουαρίου κατάφερε για πρώτη φορά να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα.

Αυτό ωστόσο κάθε άλλο παρά σημαίνει πως το πείραμα ολοκλήρωσε την αποστολή του. Αντίθετα, όχι μόνο οι διατάξεις συνεχίζουν να αναζητούν βαρυτικά κύματα, αλλά οι επιστήμονες εξετάζουν ήδη τρόπους για να τις αναβαθμίσουν, ώστε να αυξήσουν την ευαισθησία του πειράματος.

Τέτοιοι προτεινόμενοι τρόποι τέθηκαν στο τραπέζι την περασμένη εβδομάδα, σε συνάντηση που οργάνωσε γι’ αυτό τον σκοπό η Ένωση Αμερικανών Φυσικών στο Salt Lake City. Με δεδομένο πως το Advanced LIGO βασίζεται στην απειροελάχιστη παραμόρφωση των αποστάσεων που προκαλούν τα βαρυτικά κύματα, στη συνάντηση κατατέθηκαν ιδέες για το πώς θα μπορούν να ανιχνευθούν παραμορφώσεις μικρότερες από το 0,01% της διαμέτρου του πρωτονίου.

Κάθε ανιχνευτής του Advanced LIGO αποτελείται από δύο σήραγγες μήκους 4 χιλιομέτρων, οι οποίες είναι κάθετες μεταξύ τους. Στην κοινή τους βάση, μία συσκευή διαιρεί μία δέσμη λέιζερ, στέλλοντας από μία σε κάθε σήραγγα. Κάθε δέσμη θα διατρέξει τη σήραγγα, θα ανακλασθεί στο άκρο από ένα κάτοπτρό, και θα επιστρέψει.

Αν οι δέσμες ταξιδέψουν ίσες αποστάσεις, τότε θα γυρίσουν ταυτόχρονα πίσω στη βάση. Αν όμως περάσει από τη διάταξη κάποιο βαρυτικό κύμα, τότε αυτό θα αλλοιώσει τις αποστάσεις που διανύουν οι δέσμες – μία αλλαγή που μπορούν να ανιχνεύσουν οι επιστήμονες.

Όπως είναι φυσικό, για να μετρηθούν τόσο μικρές παραμορφώσεις, θα πρέπει να ξεπερασθούν αρκετά τεχνικά προβλήματα. Πρώτο και καλύτερο, το γεγονός ότι μία απειροελάχιστη δόνηση, ακόμη και από ένα αυτοκίνητο που περνά από την περιοχή, μπορεί να μετακινήσει ελαφρώς τα κάτοπτρα και επομένως να γίνει αιτία για πειραματικό σφάλμα.

Μία στρατηγική για να απομονωθούν ακόμη πιο αποτελεσματικά οι διατάξεις από τέτοιους τοπικούς «θορύβους» είναι τα κάτοπτρα να μην αγγίζουν το έδαφος, αλλά να αιωρούνται κρεμασμένα από σκαλωσιές. Παράλληλα, σεισμογράφοι θα καταμετρούν την παραμικρή μετακίνηση του εδάφους, ώστε σε πραγματικό χρόνο να μεταβάλλεται η θέση των κατόπτρων για να παραμείνει  σταθερή η απόστασή τους από την κοινή βάση.

Μία τέτοια λύση, όμως, θα σήμαινε πως τα κάτοπτρα δεν θα επηρεάζονταν από τα τοπικά μικροτραντάγματα, αλλά μόνο από τις δονήσεις που προέρχονται από μεγάλες αποστάσεις – ακόμη κι από έναν σεισμό με επίκεντρο την Αυστραλία. Επομένως, για να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και οι σεισμογράφοι, και αυτοί δεν θα έρχονται σε επαφή με το έδαφος, αλλά θα αιωρούνται επίσης κρεμασμένοι από ειδικές σκαλωσιές.

Εκτός από τεχνικά προβλήματα όπως το παραπάνω, για να αυξηθεί η ευαισθησία του πειράματος θα πρέπει να λυθεί ένα ακόμη πιο θεμελιώδες εμπόδιο, το οποίο προέρχεται από την κβαντική φυσική. Ο λόγος είναι πως, στην περίπτωση βαρυτικών κυμάτων πάνω από μία συγκεκριμένη συχνότητα (περίπου 1 kHz), μπαίνουν περιορισμοί από την αρχή της απροσδιοριστίας. 

Αυτό το βασικό αξίωμα της κβαντομηχανικής, το οποίο διατύπωσε ο Γερμανός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ τη δεκαετία του 1920, έχει εφαρμογή σε συγκεκριμένα ζεύγη φυσικών μεγεθών, όπως για παράδειγμα στη θέση και την ορμή, βάζοντας ένα όριο στην ακρίβεια των μετρήσεών τους. Έτσι, για παράδειγμα, όσο πιο ακριβής είναι η μέτρηση της θέσης ενός σωματιδίου, τόσο λιγότερο ακριβής είναι η μέτρηση της ταχύτητάς του.

Στην περίπτωση του Advanced LIGO, η αρχή της αβεβαιότητας σημαίνει πως όσο πιο ακριβής είναι η μέτρηση της έντασης των δεσμών, τόσο λιγότερο ακριβής είναι η μέτρηση της φάσης των κυμάτων φωτός, από την οποία προκύπτουν οι ανιχνεύσεις των κυμάτων.

Για να παρακαμφθεί το αξίωμα, Δανοί φυσικοί πρότειναν οι δέσμες να περνούν μέσα από έναν ειδικό κρύσταλλο. Το αποτέλεσμα θα είναι να μπορεί να μετρηθεί η φάση των κυμάτων με μικρότερο σφάλμα, «εις βάρος» της ακρίβειας κατά τη μέτρηση της έντασης.

Μαζί με τις υπόλοιπες ιδέες, η τεχνική αυτή θα αξιοποιηθεί στην επόμενη φάση βελτιώσης του Advanced LIGO. Όταν έγινε η προηγούμενη αναβάθμιση του πειράματος, η οποία ολοκληρώθηκε τον περασμένο φθινόπωρο και κόστισε 200 εκατομμύρια δολάρια, δεν ήταν έτοιμη για να εφαρμοσθεί.

πηγή:http://www.naftemporiki.gr

Το πείραμα του "Milgram"

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή. 

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος  Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία.  

Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων.

Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. 

Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. 

Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.

Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα.

   Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.

Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας.

Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.»

Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»

Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο.

Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο.

Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ.

Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή.

Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ.

Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη.

Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.

«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί.

«Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.»

Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου»,  που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. 

Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος.

Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. 

Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί.

Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν.

Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο...

Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.

Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος!

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». 

Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ.

Ο ηθοποιός υποκρινόταν. 

Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».   

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά:

Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές». 

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα:

«Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού.

Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής.
Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση.

Απλώς ακολουθάει εντολές.

Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα.

Απλώς κάνει τη δουλειά του.

Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα.

Γιατί υπακούει.

Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. 

Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου

Mόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. 
Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ.
Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. 
Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. 
Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

Η ΤΑΙΝΙΑ

* Στο video, υπάρχει ένα απόσπασμα από το θρίλερ  του  Ένρι Bερμέιγ  όπως το παρουσίασε στο θρίλερ του,  "Επιχείρηση Ίκαρος",   γαλλική ταινία του 1979.  

Η πλοκή της ταινίας βασίζεται στην δολοφονία Κένεντι και στη μετέπειτα έρευνα. 

Η ταινία ξεκινά με τη δολοφονία του Προέδρου Marc Jarry, ο οποίος είναι έτοιμος να ανοίξει για μια δεύτερη θητεία έξι χρόνων. 

Ο Υβ Μοντάν υποδύεται έναν δικηγόρο, δημόσιο λειτουργό του κράτους και μέλος της Επιτροπής που είναι επιφορτισμένη με τη διερεύνηση της δολοφονίας  (με βάση την Επιτροπή Warren ) αρνείται να συμφωνήσει σε τελικά συμπεράσματα της επιτροπής. 

Η δράση λαμβάνει χώρα σε ένα φανταστικό δυτικό κράτος όπου η ομιλούμενη γλώσσα είναι κυρίως Γαλλικά, αλλά τα γερμανικά, τα αγγλικά και τα ισπανικά  μιλιούνται, επίσης.  

Η θέση αυτού του φανταστικού κράτους, ή ακόμη και η ήπειρος, είναι άγνωστη. 

Η δράση της ταινίας παρουσιάζεται μέσα σε μία πρωτεύουσα με  σύγχρονα κτίρια, μόνο, όπως η Μπραζίλια.

Το πολιτικό καθεστώς είναι προεδρικό, ο πρόεδρος είναι ο Marc Jarry στην αρχή της ταινίας.

Η νέα πόλη Cergy στα βορειοδυτικά προάστια του Παρισιού χρησιμοποιήθηκε ως τόπος γυρισμάτων για την ταινία.

Ο πύργος EDF-GDF σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Renzo Moro είναι το κτίριο από το οποίο "έπεσαν" οι πυροβολισμοί που δολοφόνησαν τον πρόεδρο Marc Jarry. 

Το παλάτι του κυβερνήτη ήταν ο νομός του Val d'Oise.

Η τεράστια αίθουσα που χρησιμοποιείται για τις συνεδριάσεις του συμβουλίου είναι το High Court of Justice. 

Η μεγάλη σκηνή του ψυχολογικού πειράματος προς το τέλος της ταινίας, υποτίθεται ότι θα λάβει χώρα στο Πανεπιστήμιο του Laye, στην πραγματικότητα λαμβάνει χώρα στο ESSEC Business School στην Cergy. 

Οι δημιουργοί επέλεξαν τη σύγχρονη και καινοτόμο αρχιτεκτονική της νέας πόλης για να αποφευχθεί απεικονίζει κάποια συγκεκριμένη χώρα.

 * I as in Icarus,  Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας,  παίζουν,  Yves Montand as Henri Volney - Michel Etcheverry as Frederic Heiniger  Roger Planchon as Prof. David Naggara - Pierre Vernier as Charly Feruda

(Περισσότερα για το πείραμα του Μίλγκραμ μπορείτε να διαβάσετε στο υπέροχο βιβλίο της Lauren Slater: «Το κουτί της ψυχής», από τις εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Δέσποινα Αλεξανδρή, 2009)

scholeio.blogspot.gr

Νανά Νταουντάκη: Δεν είναι ελευθερία άποψης, είναι προπαγάνδα!

Νανά Νταουντάκη - April 11, 2016 

Επειδή κοντεύουμε να χάσουμε τη μπάλα, που συνεχώς κάποιοι τη ρίχνουν στην εξέδρα (καθόλου αθώα, πιστέψτε με) και είναι και πουλημένος ο διαιτητής, ας βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους. Όχι τίποτε άλλο, απλώς να παίζουμε το σωστό παιχνίδι στο σωστό γήπεδο!

Το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης είναι κατοχυρωμένο και από το Σύνταγμα. 

Αλλά αν πεις ή γράψεις ότι «δεν υπάρχει τέτοιο άρθρο στο Σύνταγμα», αυτό, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΨΗ που προστατεύεται από την ελευθερία έκφρασης, Είναι ΨΕΥΔΗΣ ΕΙΔΗΣΗ, είναι ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ και όταν χρησιμοποιείται δημόσια και με την δυνατότητα μαζικής ενημέρωσης μπορεί να είναι ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.

Μπορούμε να συνεννοηθούμε, τουλάχιστον σ΄αυτό το επίπεδο;

Αν ναι, πάμε παρακάτω:

Αν δεν το ξέρετε, υπάρχουν τρείς θεμελιώδεις κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας χωρίς τους οποίους ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ. Και είναι οι εξής:

1. Ο δημοσιογράφος (γιαυτόν μιλάμε, όχι για τους πολιτικούς, ή όποιον άλλο..) διαχωρίζει , ξεκάθαρα, την είδηση από το σχόλιο.( Ώστε ο θεατής, ο ακροατής ή ο αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει και να κρίνει μόνος του χωρίς να επηρεάζεται .)

2. Ο δημοσιογράφος παρουσιάζει ΟΛΕΣ τις απόψεις, πάνω στο θέμα που καλύπτει και όχι μόνο αυτές με τις οποίες συμφωνεί ή εγκρίνει. (Επίσης, για να μπορεί ο θεατής, ο ακροατής ή ο αναγνώστης να καταλάβει και να κρίνει μόνος του έχοντας μπροστά του όλες τις θέσεις.) Και,

3. Ο δημοσιογράφος οφείλει να διασταυρώνει ΠΑΝΤΑ την είδηση και δεν αναμεταδίδει πληροφορίες που δεν έχει διασταυρώσει με στοιχεία. (Τα κουτσομπολιά, οι ψίθυροι, η πεθερά μου μου είπε και οι αυθαίρετες γενικεύσεις του τύπου « δεν βρήκαμε ούτε έναν που να είναι υπέρ του όχι» ή « όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι υπέρ του ναι» δεν θεωρούνται είδηση!)

Υπάρχουν πολλοί άλλοι κανόνες που περιλαμβάνονται στον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ αλλά και άλλων Διεθνών Οργανισμών ( Διεθνής Ομοσπονδία, Διακήρυξη του Μπορντώ, Code of Practice στη Μεγάλη Βρετανία κ.α.), η και ιδιαίτεροι κώδικες δεοντολογίας ΜΜΕ (Π.χ. η Βίβλος για τη δημοσιογραφική δεοντολογία ABC και NBC, ή αυτός της Washington Post που απαγορεύει στους δημοσιογράφους της να δεχτούν το παραμικρό δώρο, ούτε έστω ένα κέρασμα για να μην επηρεάζεται η κρίση τους!!)

Αλλά αυτές οι τρείς βασικές αρχές είναι το Άλφα και το Ωμέγα της δημοσιογραφίας.

Όσοι, λοιπόν σχολιάζουν- και μάλιστα με μία αξιοπερίεργη βιαιότητα- την απόφαση του Πειθαρχικού πριν καν μάθουν το σκεπτικό της, στηρίζοντας το λεκτικό λυντσάρισμα στο οποίο με απόλαυση επιδίδονται στην, σεβαστή, αρχή της ελευθερίας της άποψης που τάχα παραβιάζεται, είναι προφανές ότι όχι μόνο δεν έχουν υπομονή, όχι μόνο δεν έχουν μνήμη, αλλά δεν έχουν και ιντερνέτ. 

Γιατί αν είχαν θα μπορούσαν να βοηθήσουν την, αδύναμη, μνήμη τους με αμέτρητα βίντεο και άλλα δημοσιεύματα της εποχής. 

Ας τα ξανα-δουν και ας κρίνουν μόνοι τους αν αυτές οι τρείς θεμελιώδεις αρχές υπηρετούνται ή αν παραβιάζονται προκλητικά. 

Η κρίση και η άποψη δική τους…

Υ.Γ. 1. Εμείς, επειδή τηρούμε κατά γράμμα τη δεοντολογία , θα περιμένουμε το σκεπτικό της απόφασης, για να κρίνουμε, με στοιχεία.

Υ.Γ2 Η δημοσίευση πλαστών, ψεύτικών ή άσχετων φωτογραφιών δεν είναι ελευθερία της έκφρασης. Είναι προπαγάνδα και μάλιστα στην πιο ηλίθια μορφή της.

syntaktologio.wordpress.com

Η μεγαλύτερη επιστημονική κόντρα στην ιστορία: Η άνιση μάχη για τις μαύρες τρύπες

Ο χώρος της επιστήμης, διαχρονικά, δεν χαρακτηριζόταν από την... ευγενή του άμιλλα. Στην ιστορία έχουν υπάρξει επικές κόντρες επιστημόνων, βασισμένες σε άκρως εγωιστικά κίνητρα. Κατά την διάρκεια της Αναγέννησης, ο ανταγωνισμός που επικρατούσε ανάμεσα στα ανώτερα μέλη της επιστημονικής κοινότητας ήταν παραπάνω από εμφανής. Ο θεσμός των «μονομαχιών», ανάμεσα στους μαθηματικούς, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι μαθηματικές «μονομαχίες» της Αναγέννησης - Πως ήταν τότε, πως είναι σήμερα
Πριν από πέντε ή έξι αιώνες δεν υπήρχε η λογική του «publish or perish». Οι μαθηματικοί δεν δημοσίευαν τα επιτεύγματα τους, παρά μόνο τα δίδασκαν στους μαθητές τους. Αυτό διότι ανά πάσα στιγμή ένας άλλος επιστήμονας, μπορούσε να τους προκαλέσει στην λεγόμενη μαθηματική μονομαχία. Τότε, οι δύο «αντίπαλοι» δημιουργούσαν μια λίστα με προβλήματα, με αυτόν που θα έλυνε τα περισσότερα να ανακηρυσσόταν δημόσια ως νικητής. Πολλές ακαδημαϊκές θέσεις έχουν «παιχτεί» σε τέτοιου είδους μονομαχίες. Πολλοί μαθηματικοί εγκατέλειψαν τις καρέκλες τους, περνώντας στην αφάνεια, επειδή κάποιος άλλος τους... έβαλε δύσκολα. Για αυτό και οι αποδείξεις κάθε μαθηματικού, αποτελούσαν τα μαθηματικά του μυστικά όπλα.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν περάσει στο αντίθετο άκρο. Ενας επιστήμονας αποκτά αναγνώριση μόνο μέσα από τις δημοσιεύσεις του. Αυτό, θα μπορούσε να πει κανείς, πως είναι το μοναδικό, αν και επισφαλές, κριτήριο σύγκρισης ανάμεσα στους επιστημονικούς κύκλους. Με δεδομένο όμως πως ο ανταγωνισμός όχι απλώς παραμένει, αλλά έχει αυξηθεί κιόλας, οι επιστήμονες συνεχίζουν την παλαιά παράδοση των μονομαχιών, με έναν πιο... σύγχρονο, αλλά αρκετές φορές και πιο ύπουλο τρόπο.

Πλέον, δύο επιστήμονες μάχονται για τα πνευματικά δικαιώματα μιας απόδειξης ή μιας ανακάλυψης. Για το ποιος από τους δύο δικαιούται τα εύσημα, την αναγνώριση, αλλά και τα βραβεία.

Η μάχη της μαύρης τρύπας: Η μεγαλύτερη επιστημονική κόντρα στην Ιστορία
Μια από τις γνωστότερες σύγχρονες μονομαχίες, ήταν αυτή μεταξύ των Arthur Stanley Eddington και Subrahmanyan Chandrasekhar. Γνωστή, πιο λογοτεχνικά, ως η... μάχη για τις μαύρες τρύπες. Μια διαμάχη που έχει σταθεί αφορμή για την συγγραφή ιστορικών αναλύσεων, αλλά και λογοτεχνικών βιβλίων.

Το 1930, ένας 19χρονος Ινδός ξεκινάει το ταξίδι του για την Αγγλία και το περίφημο πανεπιστήμιο του Cambridge. Εχοντας ήδη κάνει τις πρώτες του δημοσιεύσεις στην Ινδία, ο Chandrasekhar (γνωστός ως Chandra) είχε αποκτήσει την φήμη του «παιδιού-θαύματος» στην χώρα του. Ο ανιψιός του CV Raman, του πρώτου Ινδού που είχε βραβευτεί με Νόμπελ Φυσικής, είχε όλα τα φώτα ώστε να ακολουθήσει την... οικογενειακή παράδοση, αλλά και να αποδείξει στους αποικιοκράτες Βρετανούς πως, όσο αφορά την επιστήμη, δεν είναι διόλου υποτελής τους.

(Ο Ινδός φυσικός)
Στο πολυήμερο ταξίδι του για την Αγγλία, όσο βρισκόταν στο κατάστρωμα του πλοίου, ο Chandra σκέφτηκε κάτι που, εν τέλει, θα άλλαζε την ιστορία της φυσικής. Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν τότε ήταν το λίκνο της επιστήμης. Ολοι οι φυσικοί και ειδικά οι νεώτεροι, είχαν στρέψει τα βλέμματα τους εκεί. Ετσι και ο 19χρονος Ινδός, αναρωτήθηκε τι θα προέκυπτε αν εφάρμοζε αυτά που εισήγαγε ο Αϊνστάιν, στις διαδικασίες που πραγματοποιούνταν στο εσωτερικό των άστρων. Τα σωματίδια μέσα σε ένα αστέρι, αναπτύσσουν ταχύτητες που προσεγγίζουν αυτήν του φωτός. Σε αυτές τις καταστάσεις, η θεωρία της σχετικότητας δίνει την λύση, αλλά ως τότε κανείς δεν είχε σκεφτεί κάτι αντίστοιχο.
Καθώς το πλοίο ταξίδευε, ο Chandra ενθουσιασμένος από την ιδέα του, ξεκίνησε πειραματίζεται. Κάνοντας κάποιους υπολογισμούς, κατέληξε σε κάτι που (όπως πίστευε) σίγουρα θα του εξασφάλιζε την αναγνώριση στο αγγλικό πανεπιστήμιο. Εκείνη την εποχή, οι επιστήμονες πίστευαν ότι όταν ένα αστέρι ξεμένει από «καύσιμα», τότε παγώνει και μετατρέπεται σε κάτι σαν μπάλα από στάχτη. Ενας «λευκός νάνος», σύμφωνα με την επιστημονική ορολογία.

Οι πράξεις του Chandra έδειξαν πως ένας λευκός νάνος δεν μπορεί να είναι πολύ βαρύτερος από τον Ηλιο. Αντ αυτού, ο θάνατος ενός μεγάλου άστρου θα δημιουργούσε μια τεράστια σύμπτυξη, σε ένα ελάχιστο σημείο τεράστιας πυκνότητας, το οποίο θα δημιουργούσε μια ρωγμή μεταξύ χώρου και χρόνου. Ενα σημείο, από όπου τίποτα δεν θα μπορεί να ξεφύγει· ούτε καν το φως. Αυτή ήταν η πρώτη μαθηματική απόδειξη ύπαρξης των μαύρων τρυπών!

Δαυίδ VS Γολιάθ: Ο πασίγνωστος αστροφυσικός που «έθαψε» τον Ινδό
Οταν ο 19χρονος αποβιβάστηκε στο έδαφος της Αγγλίας, ήταν παραπάνω από σίγουρος για την επιτυχία του. Ηταν βέβαιος πως θα πάει στο Cambridge, θα δουλέψει πάνω στην ριζοσπαστική του ιδέα και θα γραφτεί στην ιστορία της επιστήμης. Ωστόσο, οι άνθρωποι του αγγλικού πανεπιστημίου και πιο συγκεκριμένα, ο τότε νούμερο ένα αστροφυσικός του Cambridge, Arthur Eddington, είχαν άλλη άποψη.
(Φωτογραφία του σπουδαίου αστροφυσικού Eddington)
Ο Chandra έδειξε το έργο του στους καθηγητές του πανεπιστημίου, οι οποίοι τον αγνόησαν παντελώς. Το κλίμα για τον νεαρό Ινδό ήταν σχεδόν εχθρικό, φέρνοντας τον στα όρια της κατάθλιψης. Την εποχή εκείνη, κορυφαίος καθηγητής Eddington βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του. Ηταν μια από τις πιο γνωστές πρωσοπικότητες στον χώρο της επιστήμης. Διακεκριμένος αστροφυσικός, που έκανε γνωστή την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας στο αγγλόφωνο κοινό, αλλά παράλληλα την επιβεβαίωσε με τα πειράματα του στην αποστολή Principia στην Αφρική, όπου μέτρησε την εκτροπής του αστρικού φωτός από τον ήλιο.
Με τον τίτλο «Sir» να προηγείται του ονόματος του, ο Eddington είχε τον απόλυτο έλεγχο του τομέα της αστροφυσικής. Οταν ο Chandra του παρουσίασε το φιλόδοξο έργο του, ο Αγγλος επιστήμονας δούλευε πάνω στο δικό του έργο, το οποίο προσπαθούσε να συνδυάσει την κβαντομηχανική με την σχετικότητα. Μια θεωρία που θα τα εξηγούσε όλα. Το έργο της ζωής του.
Η ιδέα του Chandra όμως στεκόταν αντίθετη στις προβλέψεις του Eddington. Σύμφωνα με ιστορικούς της επιστήμης, ο σπουδαίος τότε φυσικός ήταν σε θέση να εκτιμήσει το έργο του Ινδού, όμως ποτέ δεν το έκανε. Αντιθέτως, αποφάσισε να τον πολεμήσει με κάθε μέσο, προσπαθώντας να σώσει το έργο του.

Το 1933 ο Chandra κατάφερε να πάρει το διδακτορικό του και στράφηκε εκ νέου στην μελέτη του γύρω από τους «λευκούς νάνους». Επειτα από δύο χρόνια ο Edddington επισκέφτηκε το γραφείο του, παροτρύνοντας τον να παρουσιάσει τις ιδέες του στο συνέδριο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας στο Λονδίνο.
Στις 11 Ιανουαρίου του 1935, όλοι οι διακεκριμένοι αστροφυσικοί παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, για να ακούσουν με ενθουσιασμό τα λόγια του νεαρού Ινδού. Οταν ο τελευταίος κατέβηκε από το βήμα, πίστεψε πως ο Eddington, που θα μιλούσε ακριβώς μετά, θα επαινούσε την προσπάθεια του. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο. Χρησιμοποιώντας περισσότερο ρητορείες και λιγότερο επιστημονικά επιχειρήματα, ο κορυφαίος αστροφυσικός κατέρριψε δημόσια όσα είπε ο Chandra, μηδενίζοντας το έργο του. Το ακροατήριο, όπως ήταν λογικό, τον... πίστεψε. Ποιος θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί στον νούμερο ένα αστροφυσικό της εποχής;
Η νίκη του Δαυίδ: Δικαίωση 30 χρόνια μετά, Νόμπελ μισό αιώνα μετά

Στον Ινδό δεν δόθηκε η ευκαιρία να απαντήσει. Η κόντρα μεταξύ των δύο ανδρών είχε λάβει τεράστιες διαστάσεις. Οι προσπάθειες του Chandra έπεσαν στο κενό, ο Ινδός μετά από μικρό χρονικό διάστημα εγκατέλειψε την προσπάθεια του, άλλαξε πεδίο, αλλά και πανεπιστήμιο αφού μεταφέρθηκε στο Σικάγο, όπου και έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1944 ο Eddington πέθανε, σε ηλικία 62 ετών. Η θεωρία του Chandra όμως... παρέμεινε ζωντανή.

Σχεδόν 30 χρόνια μετά το συνέδριο που έβαλε τέλος στα όνειρα του Ινδού, οι επιστήμονες ξεκίνησαν τις προσπάθειες τους για να φτιάξουν για πρώτη φορά μια βόμβα υδρογόνου. Προς μεγάλη τους έκπληξη, παρατήρησαν πως η έκρηξη της πανίσχυρης βόμβας ουσιαστικά ήταν ο επίγειος κατοπτρισμός της έκρηξης ενός άστρου. Το 1966 οι επιστήμονες του Livermore National Laboratory στην Καλιφόρνια ήταν πλέον βέβαιοι. Ενα άστρο πράγματι μπορούσε να εκραγεί και να συμπτυχθεί σε μια μαύρη τρύπα.
Η δικαίωση για το άλλοτε παιδί-θαύμα της Ινδίας ήρθε, έστω και καθυστερημένα. Παρά την απογοήτευση του, παρά την κατάθλιψη που του... χάρισε η δουλειά του για πολλά χρόνια, εν τέλει ο Chandra αναγνωρίστηκε. Το 1966 ο Ινδός έλαβε το Διεθνές Βραβείο Φυσικής, το 1974 το Heineman Prize και το 1983 ήρθε η απόλυτη αναγνώριση.
Ο Subrahmanyan Chandrasekhar βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής, για την πρώτη μαθηματική απόδειξη ύπαρξης μαύρων τρυπών, αποδεικνύοντας, μετά κόπων και βασάνων, πως στην επιστήμη (συνήθως) νικάει ο ορθότερος και όχι ο ισχυρότερος.
πηγή:iefimerida.gr

Η σημασία της νοητικής εστίασης για τη συναισθηματική νοημοσύνη μας

Είναι σημαντικό την εποχή μας ένας ηγέτης να κατευθύνει τον εστίαση και την ενέργεια του οργανισμού του προς ένα κοινό όραμα.

Αυτό σημαίνει επικέντρωση σε συγκεκριμένες στρατηγικές και στόχους, φιλτράροντας και απωθώντας κάθε είδους περισπασμούς.

Σύμφωνα με τον Daniel Goleman, υπάρχουν τρεις κατηγορίες νοητικής εστίασης (focus)

η επικέντρωση στον εαυτό μας,

η επικέντρωση στους άλλους, και

η επικέντρωση στον ευρύτερο κόσμο

Οι δύο πρώτες μορφές βοηθούν στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης, ενώ η τρίτη ενισχύει την ικανότητα των ηγετών στην κατάρτιση στρατηγικών, στην καινοτομία και στη διαχείριση των οργανισμών.

Ανατομικά, η προσοχή συνδέεται με την ενσυνείδητη λειτουργία του μπροστινού μέρους του εγκεφάλου μας, το μετωπιαίο λοβό, το μέρος που συνδέεται με τη λογική ανάλυση των δεδομένων. Έχουμε όμως και τη διαισθητική μας ικανότητα, μια ασυνείδητη λειτουργία αντίληψης περιβαλλοντικών ερεθισμάτων, που προέρχεται από περιοχές του λιμβικού συστήματος όπως η αμυγδαλή και επίσης κατευθύνει την προσοχή μας.

Η εστίασή μας λοιπόν είναι αποτέλεσμα συνειδητής ανάλυσης ή ασυνείδητης διαίσθησης;

Σύμφωνα με μια έρευνα ανάμεσα σε 118 επαγγελματίες χρηματιστές στο Λονδίνο, εκείνοι με το μεγαλύτερο εισόδημα ήταν όσοι βάσιζαν τις αποφάσεις τους τόσο στην ανάλυση όσο και στη διαίσθησή τους.

Αυτό σημαίνει ότι η διαίσθηση μπορεί να αντιληφθεί το περιβάλλον και να κατευθύνει την προσοχή μας, αλλά είναι απαραίτητη και η συνειδητή ανάλυση των δεδομένων.

Η τελευταία είναι που προέρχεται από την αυτοεπίγνωση και την ικανότητά μας για αυτοέλεγχο.

Ο αυτοέλεγχος συνδέεται με τον επιστημονικό όρο «γνωστικός έλεγχος», την ικανότητα ενός ανθρώπου να εστιάζει σε αυτό που συνειδητά επιλέγει.

Όσοι το καταφέρνουν μπορούν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους σε επείγουσες καταστάσεις και να ανακάμψουν γρήγορα από κάποια συναισθηματική απώλεια.

Ένα σημαντικό εύρημα των πειραμάτων για τον αυτοέλεγχο είναι ότι όσα παιδιά είχαν δείξει υψηλότερη ικανότητα σε αυτόν τον τομέα, στα 30 τους ήταν περισσότερο επιτυχημένοι οικονομικά.

Μάλιστα, ο αυτοέλεγχος αποδείχτηκε ικανότερος δείκτης οικονομικής ευημερίας απ' ό,τι το IQ, η κοινωνική τάξη και η οικογενειακή κατάσταση.

Αυτό όσον αφορά στη συναισθηματική νοημοσύνη που επικεντρώνει στον εαυτό μας και οδηγεί στην αυτοεπίγνωση.

Η επικέντρωση στους άλλους αφορά στην κατανόηση των συναισθημάτων και των αναγκών των ανθρώπων γύρω μας, γεγονός που ενισχύει τις κοινωνικές μας σχέσεις.

Η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε την προοπτική των άλλων μας διευκολύνει να γινόμαστε καλύτεροι ηγέτες και να οδηγούμε τους ανθρώπους μας σε υψηλότερα επίπεδα απόδοσης.

Οι υποφλοιικές περιοχές του εγκεφάλου μας, όπως η αμυγδαλή και ο ιππόκαμπος που βρίσκονται εκεί από τα πρώτα στάδια της εξέλιξής μας, είναι που μάς παρέχουν την άμεση αντίληψη των συναισθημάτων, βοηθώντας μας να αισθανόμαστε κυριολεκτικά αυτό που νιώθουν οι άλλοι.

Και σε αυτήν την ικανότητα όμως η επικέντρωσή μας πρέπει να είναι ελεγχόμενη διότι η υπερβολική ταύτιση με τα συναισθήματα των άλλων μπορεί να μας καταβάλει και η ακραία απώθησή τους μπορεί να μας καταστήσει αντικοινωνικούς και μη συνεργάσιμους.

Σχετικά με την τρίτη μορφή νοητικής εστίασης, σύμφωνα με τον Goleman, η επικέντρωση στον ευρύτερο κόσμο συνεπάγεται ηγέτες με όραμα που έχουν επίγνωση των επιπτώσεων που φέρουν οι αποφάσεις τους.

Για να το πετύχουν αυτό δεν είναι μόνο καλοί ακροατές αλλά ξέρουν να κάνουν και τις σωστές ερωτήσεις.

Έχουν την ικανότητα να συνδυάζουν τα δεδομένα, ακόμα κι αν μοιάζουν ασύνδετα, και να παίρνουν τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για το μέλλον.

Η διατήρηση μιας συνειδητής και ανοιχτής επίγνωσης του περιβάλλοντος, επιτρέπει την αντίληψη και ανάλυση των μηνυμάτων και δεδομένων που προσφέρει και δίνει τη δυνατότητα αξιοποίησής τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για έναν ηγέτη και τον οργανισμό του.

Περισσότερα σχετικά με θέματα νοητικής εστίασης θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε στο πλαίσιο του 5ου Leadership Seminar που διοργανώνει η εταιρεία ανάπτυξης ηγετικών στελεχών SARGIA Partners με τη συμμετοχή της Linda Rey, διεθνούς κύρους coach, συγγραφέα και Director του Neuresource Group στις 12 Απριλίου στην Αθήνα.

Στο σεμινάριο με τίτλο "Transform Leaders & Businesses to build INTELLIGENT ENTERPRISES," η Linda Rey θα παρουσιάσει στρατηγικές μεθόδους που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλός μας εν ώρα εργασίας, αλλά και συγκεκριμένες τακτικές για τη διαχείριση του μεγάλου όγκου πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά, τη διατήρηση της ψυχραιμίας μας σε συνθήκες πίεσης, αλλά και την προσαρμογή σε ένα περιβάλλον που συνεχώς αλλάζει.

Το σεμινάριο απευθύνεται σε επιχειρηματίες και υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών, οι οποίοι καλούνται καθημερινά μαζί με τους συνεργάτες τους να διαχειριστούν ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών και να προσαρμοστούν σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

huffingtonpost.gr

Wolfgang Pauli - Η παράξενη ιστορία του "καταραμένου" νομπελίστα φυσικού

Ο  -Wolfgang Pauli- κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο λαμπρούς φυσικούς του 20ου αιώνα.

Καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας, πρότεινε το ενδεχόμενο ύπαρξης του νετρονίου το 1930, και κέρδισε βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1945, «για την ανακάλυψη της Απαγορευτικής Αρχής» που φέρει το όνομά του.

Όμως, ήταν και "καταραμένος"

Κάποιες φορές, όταν περπατούσε στο δωμάτιο, κάτι κακό συνέβαινε. 

Έσπαγαν πράγματα γύρω του.

Ο εξοπλισμός δεν δούλευε.

Οι φοιτητές του το αποκαλούσαν "Επίδραση του Πάουλι"

Αν και θα μπορούσε εύκολα να εξηγηθεί ως σύμπτωση, κάποια πρόσωπα της επιστημονικής κοινότητας, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Πάουλι, πίστευαν ότι η κατάρα ήταν πραγματική.

Ο γάλλος φωτογράφος David Fathi είχε σοκαριστεί όταν άκουσε για πρώτη φορά αυτό το γεγονός.

"Είχα προβληματιστεί αρκετά προσπαθώντας να κατανοήσω, πώς μερικά από τα λαμπρότερα μυαλά της εποχής τους, μπορούσαν να πιστεύουν σε τέτοιες δεισιδαιμονίες", αναφέρει.

"Αλλά τώρα νομίζω ότι για να εργαστούν σε έναν τομέα όπως η κβαντική φυσική, μια τόσο αφηρημένη και μακριά από την κοινή διαίσθηση επιστήμη, τότε μάλλον θα πρέπει να έχουν προδιάθεση στο να σκέφτονται πολύ διαφορετικά.

Και σίγουρα θα πρέπει να είναι δημιουργικοί και ανοικτοί σε περίεργες ιδέες", συμπλήρωσε.

Ο μύθος της κατάρας του Wolfgang Pauli, ενέπνευσε τον David Fathi που δημιούργησε την σειρά "Wolfgang" η οποία περιλαμβάνει ασπρόμαυρες φωτογραφίες, από την επιστημονική έρευνα που πήγαινε "στραβά"

Ο David Fathi χρησιμοποίησε εικόνες από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Πυρηνικών Ερευνών, και με χρήση Photoshop δημιούργησε έναν κόσμο όπου το φάντασμα του Wolfgang Pauli, στοίχειωνε τους επιστήμονες του CERN. 

Είναι ένα ανάλαφρο μείγμα πραγματικότητας και φαντασίας, όπου ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι είναι πραγματικό και τι όχι.

Το CERN, δημοσίευσε περίπου 120.000 φωτογραφίες αρχείου, από το 1955 και το 1985, στο διαδίκτυο, στα τέλη του 2014.

Ο φωτογράφος έχει περάσει πολλές ώρες παρατηρώντας τις αναλυτικά. 

Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες, δεν είχαν καμία πληροφορία πέρα από μια ημερομηνία, αλλά το όνομα του Wolfgang Pauli εμφανιζόταν ξανά και ξανά, σε πίνακες, σε δρόμους και κτίρια.

"Η παρουσία του Wolfgang Pauli στο αρχείο ήταν εμφανής και την αντιλήφθηκα προτού καν μάθω ποιος ήταν", αναφέρει ο Γάλλος φωτογράφος.

Έτσι ο David Fathi ξεκίνησε να ερευνά έναν από τα πιο συναρπαστικούς «τιτάνες» Φυσικής του 20ου αιώνα. 

Κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών που διδάσκει στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας, ο Wolfgang Pauliανέπτυξε μια φήμη για την κακή τύχη που τον συνόδευε σε κάθε του βήμα.

"Υποτίθεται ότι απλά και μόνο η παρουσία του Wolfgang Pauli, χαλούσε όλα τα μηχανήματα που υπήρχαν στον χώρο", λέει ο David Fathi.

Υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες.

Στο πανεπιστήμιο του Γκότινγκεν, το 1920, ένα σημαντικό τμήμα του εξοπλισμού, ανατινάχτηκε, καθώς ο επιστήμονας άλλαζε τρένο.

Στα εγκαίνια του Ινστιτούτου της Ζυρίχης, το 1948, ένα πολύτιμο κινεζικό βάζο έσπασε, όταν ο Wolfgang Pauli εισήλθε στο δωμάτιο.

Μια άλλη ιστορία λέει ότι συνάδελφοι φυσικοί του Wolfgang Pauli είχαν προγραμματίσει μια φάρσα στην οποία ένας πολυέλαιος θα έπεφτε όταν εκείνος θα έμπαινε στο δωμάτιο, αλλά η φάρσα δεν λειτούργησε, αποδεικνύοντας την επίδραση στην κακοτυχία του φυσικού.

Ο κεντρικός πυρήνας και τίτλος του έργου του Fathi είναι ο Wolfgang Pauli, ένας από τους πρωτοπόρους της κβαντικής φυσικής, ο οποίος προτάθηκε για το Νόμπελ Φυσικής το 1945.

Όλα αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να απαγορευτεί η είσοδός του στο εργαστήριο του βραβευμένου με Νόμπελ, Όττο Στερν, ενώ και ο ίδιος ο Wolfgang Pauli άρχισε να πιστεύει στους ισχυρισμούς ότι είναι "καταραμένος"

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Arthur Miller, ο Wolfgang Pauli ήταν ο πρώτος που κατηγορούσε τον εαυτό του όταν κάτι συνέβαινε, έτσι το συζήτησε με τον φίλο και θεραπευτή του Carl Jung.

"Μερικές φορές μετά από ένα συμβάν, ένιωθε ανακουφισμένος", λέει ο Arthur Miller.

"Ένοιωθε μια τεράστια ποσότητα ενέργειας να δημιουργείται μέσα του, και αυτή η ενέργεια απελευθερωνόταν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αυτά τα γεγονότα"

Ο David Fathi που σπούδαζε μαθηματικά και πληροφορική στο κολλέγιο, πίστευε ότι η "επίδραση του Pauli", είναι περισσότερο, δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας, παρά επιστήμη.

Ωστόσο, ήθελε πολύ να εξερευνήσει αυτό το μύθο.

Πέρασε ένα χρόνο επιλέγοντας 60 από τις πιο περίεργες φωτογραφίες του αρχείου του CERN και στη συνέχεια τις "πείραξε" στο Photoshop. 

Περίπου οι μισές είναι αυθεντικές και οι υπόλοιπες, αποτέλεσμα επεξεργασίας.

Καμία δεν έχει λεζάντα, αφενός για να δημιουργηθεί μυστήριο γύρω από αυτές, αλλά και επειδή το CERN δεν ήταν σε θέση να παρέχει πληροφορίες σχετικά με αυτές.

"Εγώ πραγματικά δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει με αυτές τις φωτογραφίες", υποστηρίζει ο David Fathi

"Αν εγώ τις επέλεξα, αυτό σημαίνει ότι και εγώ ο ίδιος δεν έχω ιδέα τι το διάολο τρέχει με αυτές".

Οι εικόνες μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από ταινία του Χίτσκοκ. 

Είναι δύσκολο να τις κατανοήσεις, και μια περίεργη παρουσία εμφανίζεται σε όλες τους.

Αυτοκίνητα φεύγουν από την πορεία τους, άνθρωποι πέφτουν από τις σκάλες, και τσιμεντένια φορτία πέφτουν στην οδό Pauli

Ο φυσικός περιστασιακά εμφανίζεται σε κάποιες φωτογραφίες, σε αναμνηστικές απεικονίσεις ή σε πορτραίτα.

Μια φανταστική αφήγηση αιωρείται κάπου μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Ο David Fathi, είναι ειδήμων στην επεξεργασία εικόνων, κάνοντας δύσκολο να αναγνωριστεί ποιες φωτογραφίες έχουν υποστεί επεξεργασία.

Τελικά, η σειρά δείχνει πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να αναλύσει κανείς τον ορθολογισμό και τις δεισιδαιμονίες.

"Θέλω να κάνω τους ανθρώπους να σκεφτούν τη δημιουργικότητα και την επιστήμη, όπως και τη λεπτή γραμμή μεταξύ γεγονότος και δεισιδαιμονίας", δηλώνει.

https://en.wikipedia.org/wiki/Synchronicity

περισσότερες πληροφορίες για τον Wolfgang Pauli:

https://1000wordsmag.com/david-fathi/

https://photoworks.org.uk/showcase-david-fathi/

http://amethystosbooks.blogspot.gr/2010/11/blog-post_13.html

O Bernie Sanders μιλάει για τα δεινά του ελληνικού λαού και στηλιτεύει τους δημίους του

Δυστυχώς, το βίντεο της «ελληνικής» ομιλίας του  Bernie Sanders - Μπέρνι Σάντερς που ακολουθεί είναι στα αγγλικά (αλλά με ελληνικούς υπότιτλους) και έτσι οι λαμπρές θέσεις του για το Όχι στο δημοψήφισμα, το δημόσιο χρέος, τις πολιτικές λιτότητας, την ανεργία, τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας,  τη φασιστική απειλή, την Τρόικα, την Ευρώπη των τραπεζιτών και τα τόσα δεινά  που επιβάλουν στον ελληνικό λαό οι δήμιοί του θα παραμείνουν αναξιοποίητες από την ελληνική κυβέρνηση και κάθε άλλο ενδιαφερόμενο.

Ελπίζοντας λοιπόν ότι ο Αμερικανός γερουσιαστής και διαρκώς ανερχόμενος υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα των ΗΠΑ θα μιλήσει προσεχώς στα ελληνικά, μην τυχόν και κινήσει το ενδιαφέρον των ελληνικών ΜΜΕ και του πολιτικού προσωπικού της χώρας, περιοριζόμαστε αυτή τη φορά να παρουσιάσουμε με ελληνικούς υποτίτλους το διαρκείας πεντέμισι λεπτών βίντεο της συνέντευξης τύπου που έδωσε στις 30 Ιουλίου 2015 μέσα στην Αμερικανική Γερουσία και στην οποία είχαμε ήδη αναφερθεί σε άρθρο μας του περασμένου Νοεμβρίου 

contra-xreos.gr

Το ρόδι είναι «ασπίδα» προστασίας για τρεις σοβαρές ασθένειες

Το ρόδι χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες για ιατρικούς σκοπούς. Περιέχει φυτικές ίνες, βιταμίνες Α, C και Ε, σίδηρο και άλλα αντιοξειδωτικά.

Η Βρετανική Διατροφική Ένωση (British Dietetic Association) αναφέρει ότι το ρόδι αποτελεί «ασπίδα» προστασίας για τρεις σοβαρές ασθένειες:

- Καρκίνος του προστάτη:

Μια έρευνα το 2006 διαπίστωσε ότι η καθημερινή κατανάλωση 227ml από χυμό ροδιού επιβραδύνει σημαντικά την εξέλιξη των καρκινικών όγκων σε άνδρες με επαναλαμβανόμενο καρκίνο του προστάτη.

- Στένωση της καρωτιδικής αρτηρίας:

Μια μελέτη το 2004 σε ασθενείς με στένωση της καρωτιδικής αρτηρίας (στένωση των αρτηριών), έδειξε ότι ένα καθημερινό ρόφημα 50ml από χυμό ροδιού για τρία χρόνια μειώνει τη βλάβη που προκαλείται από τη χοληστερόλη στην αρτηρία σχεδόν κατά 50%. Επιπλέον, μειώνει αισθητά τη συνολική χοληστερόλη στο αίμα.

- Καρδιακή ασθένεια:

Έρευνα του 2005 σε 45 ασθενείς με στεφανιαία νόσο έδειξε ότι η κατανάλωση 238ml από χυμό ροδιού, κάθε μέρα για τρεις μήνες, βελτίωσε τη ροή του αίματος προς την καρδιά και μείωσε τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

topontiki.gr

Rene Laennec: Η Google τιμά με Doodle τα 235α γενέθλια του εφευρέτη του στηθοσκοπίου

Μέχρι το 19ο αιώνα η ακρόαση της καρδιάς και των πνευμόνων γίνονταν με το αυτί του γιατρού τοποθετημένο πάνω στο θώρακα του ασθενούς, χάρη όμως στον René Laennec, η τακτική αυτή άλλαξε! 

Έτσι η ομάδα της Google τιμά σήμερα με Doodle τα 235α γενέθλιά του!

Ο Ρενέ Λενέκ ήταν Γάλλος γιατρός, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1781 και πέθανε στις 13 Αυγούστου του 1826.
Εκτός από την ιατρική του ιδιότητα, ο Γάλλος έχει και την ιδιότητα του εφευρέτη του στηθοσκοπίου!

Συγκεκριμένα, ο Ρενέ Λενέκ εφηύρε το στηθοσκόπιο το 1816, ενώ εργαζόταν στο Hospital Necker.

Ο Ρενέ Λενέκ (Rene-Theophile-Hyacinthe Laennec) (1781-1826) σκέφθηκε να παρεμβάλλει μεταξύ του αυτιού και του ασθενούς φύλλα χαρτιού τυλιγμένα σε ρολό.

Εντυπωσιασμένος από το αποτέλεσμα κατασκεύασε το 1816 το πρώτο μονό (ακρόαση μόνο από το ένα αυτί) στηθοσκόπιο, που καθιστούσε τους ήχους διαυγέστερους ενώ ταυτόχρονα μείωνε την αμηχανία γιατρού και ασθενούς.

Δείτε το Doodle της Google

Αργότερα το 1850 κατασκευάστηκε το διπλό στηθοσκόπιο που αποτελεί έκτοτε απαραίτητο εξεταστικό εργαλείο κάθε γιατρού.
Ο Ρενέ Λενέκ γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη της Γαλλίας και στην ηλικία των 12 ετών βρέθηκε στη Ναντ μαζί με τον θείο του, Guillaime-François Laennec, που εργαζόταν στο φαρμακευτικό τμήμα ενός πανεπιστημίου.

Από μικρή ηλικία είχε δεξιότητες και μιλούσε εκτός από Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά.

Πριν επιστρέψει στις σπουδές του 1799, ασχολήθηκε με ποίηση, χορό, ενώ μελέτησε και αρχαία ελληνικά.

Σπούδασε ιατρική σε πανεπιστήμιο του Παρισιού, δίπλα σε γνωστούς γιατρούς της εποχής του.

Σύμφωνα με έναν θρύλο, η ιδέα για το στηθοσκόπιο του ήρθε όταν είδε παιδιά να παίζουν στο δρόμο με καλάμια...

Χρειάστηκε να περάσουν περίπου δύο χρόνια για να μπει η εφεύρεση στην ιατρική επιθεώρηση New England Journal of Medicine.

Ο εφευρέτης του στηθοσκοπίου Ρενέ Λενέκ ασχολήθηκε και με την φυματίωση, και συγκεκριμένα, με την εκδήλωση της νόσου στους πνεύμονες.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

newsbomb.gr

Μαζική παραγωγή εγκεφάλων στα εργαστήρια του Τζον Χόπκινς

Ομάδα ερευνητών στις ΗΠΑ -μεταξύ των οποίων μία Ελληνίδα επιστήμων- ανακοίνωσε ότι ανέπτυξε στο εργαστήριο μικροσκοπικούς εγκεφάλους, που διαθέτουν πολλούς νευρώνες και άλλα κύτταρα του κανονικού ανθρώπινου εγκεφάλου.

Οι μικροσκοπικοί εγκέφαλοι διαθέτουν επίσης μερικές -ασφαλώς ούτε κατά διάνοια όλες- από τις φυσιολογικές λειτουργίες, όπως τη δημιουργία μυελίνης που μονώνει τα νεύρα, αλλά και την αυθόρμητη εκδήλωση ηλεκτροχημικής δραστηριότητας, που μπορεί να καταγραφεί με ηλεκτρόδια και η οποία παραπέμπει στη σκέψη, αν και σε πρωτόγονη μορφή.

Ο εργαστηριακός εγκέφαλος, που μπορεί να αναπαραχθεί σε μαζική κλίμακα, προορίζεται να βοηθήσει την φαρμακολογική και άλλη έρευνα πάνω στις διάφορες νευρολογικές παθήσες (Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον, πολλαπλή σκληρυνση, αυτισμό κ.α.), ενώ θα μειώσει και την ανάγκη να γίνονται ανάλογα τεστ σε ζώα.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής και της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, με επικεφαλής τον καθηγητή τοξικολογίας Τόμας Χάρτουνγκ, έκαναν τη σχετική ανακοίνωση σε συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS) στην Ουάσιγκτον.

Στην ερευνητική ομάδα συμμετέχει η Ελληνίδα Γεωργία Μακρή, που πήρε το διδακτορικό της από το Ινστιτούτο Παστέρ στην Αθήνα και σήμερα είναι μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τμήμα Νευρολογίας του Τζονς Χόπκινς.

Οι μίνι-εγκέφαλοι έχουν διάμετρο όσο το μάτι μιας μύγας ή ενός μολυβιού -το μέγεθος που έχει ο εγκέφαλος ενός εμβρύου δύο μηνών- και είναι οριακά ορατοί με γυμνό μάτι.

Εκατοντάδες χιλιάδες αντίγραφά τους μπορούν να παραχθούν σε κάθε «φουρνιά» (καλλιέργεια).

Εκτός από τις νευρολογικές παθήσεις, έχουν ήδη αρχίσει δοκιμές για την αξιοποίηση των εργαστηριακών εγκεφάλων σε περιπτώσεις ιογενών λοιμώξεων, τραυμάτων και εγκεφαλικών επεισοδίων.

Οι επιστήμονες δήλωσαν αισιόδοξοι ότι τέτοιοι μίνι-εγκέφαλοι θα αλλάξουν δραματικά τον τρόπο που δοκιμάζονται τα νέα φάρμακα από πλευράς ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.

Οι μίνι-εγκέφαλοι έχουν ως «πρώτη ύλη» δερματικά ενήλικα κύτταρα, που -μετά από γενετικό επαναπρογραμματισμό- μετατρέπονται σε πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα, παρόμοια με τα εμβρυικά, και τελικά εξειδικεύονται σε εγκεφαλικά κύτταρα.

Οι εν λόγω μικροσκοπικοί εγκέφαλοι είναι «μπάλες» κυττάρων, που αναπτύσσουν δομές παρόμοιες των κανονικών εγκεφάλων μέσα σε διάστημα δύο μηνών στο εργαστήριο.

Θεωρούνται ανώτεροι για την μελέτη των εγκεφαλικών παθήσεων, σε σχέση με τα ευρέως χρησιμοποιούμενα πειραματόζωα όπως οι αρουραίοι και τα ποντίκια, επειδή αποτελούνται από κύτταρα ανθρώπων και όχι τρωκτικών.

Όπως ανέφερε ο Χάρτουνγκ, «το 95% των φαρμάκων, αφότου έχουν δοκιμασθεί σε ζώα, δείχνουν πολλά υποσχόμενα, αλλά στη συνέχεια αποτυγχάνουν, όταν δοκιμάζονται στους ανθρώπους, πράγμα που σημαίνει μεγάλη σπατάλη χρόνου και χρημάτων».

«Δεν είμαστε αρουραίοι, όπως δεν είμαστε ούτε μπάλες κυττάρων.

Όμως μπορούμε να πάρουμε καλύτερες πληροφορίες από αυτές τις κυτταρικές μπάλες, παρά από τα τρωκτικά», τόνισε.

'Αλλες επιστημονικές ομάδες στις ΗΠΑ και την Αυστρία έχουν ήδη δημιουργήσει μεγαλύτερους μίνι-εγκεφάλους, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να αναπαραχθούν μαζικά σε πανομοιότυπη μορφή.

«Ο δικός μας μίνι-εγκέφαλος δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε κατ' ανάγκη ο καλύτερος.

Όμως είναι ο πιο τυποποιημένος.

Και όταν δοκιμάζει κανείς φάρμακα, αυτό είναι καθοριστικό», δήλωσε ο Χάρτουνγκ.

«Επιπλέον, αν τέτοια μοντέλα του εγκεφάλου χρησιμοποιηθούν από κάθε εργαστήριο, τότε θα μπορέσουμε να αντικαταστήσουμε σε ευρεία κλίμακα τα πειράματα στα ζώα», πρόσθεσε.

Ο αμερικανός τοξικολόγος ήδη κατέθεσε αίτηση για την κατοχύρωση της σχετικής πατέντας, ενώ αναπτύσσει και την εταιρεία Organome για την παραγωγή τους, η οποία αναμένεται να αρχίσει έως το τέλος του 2016, σε συνεργασία με την εταιρεία Atera του Λουξεμβούργου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

topontiki.gr