Τι είναι βαθιά οικολογία

Ο Αμερικανός φιλόσοφος και δασολόγος Άλντο Λίοπολντ (Aldo Leopold) δούλεψε πάνω στην Ιδέα της ηθικής στο φυσικό σύστημα και στην καλλιέργειά της μέσα από την ηθική συμπεριφορά των ανθρώπων σε αυτό, κι έφτασε το 1949 στη διατύπωση της περιβαλλοντικής ηθικής, μιας φιλοσοφίας για τον τρόπο που ο άνθρωπος πρέπει να λειτουργεί σε σχέση με τη φύση.
Αυτήν την ανέπτυξε στο εμβληματικό έργο του «Land Ethic».
Τούτο το κατόρθωσε αφού πριν διέβη τον Ρουβίκωνα της αυτογνωσίας, αρχικώς ως Διευθυντής Δασών της πολιτείας του Νιου Μέξικο κι αφετέρου ως κυνηγός και θηρευτής.
Διαπίστωσε με τον καιρό ότι αυτές του οι ιδιότητες δεν του πρέπουν, αφού είναι ωφελιμιστικές και δολοφονικές, και λειτουργούν σε βάρος της φύσης, η οποία αποτελεί το εύκολο θύμα του (ισχυρού) ανθρώπου.
Αναθεώρησε μετά τούτων τον τρόπο του τού ζην κι αφιερώθηκε στην καλλιέργεια κι ανάπτυξη μιας ηθικής για τη φύση, που (όπως διαπίστωσε μέσα από την προηγούμενη κατατριβή του στις δραστηριότητές του στη φύση) έλειπε στον τρόπο αντιμετώπισης των φυσικών συστημάτων από τον άνθρωπο, με όποια ιδιότητα αυτός κι αν λειτουργούσε (ως επιστήμονας, ως πολιτικός, ως φιλόσοφος, ως φυσιολάτρης κ.λπ.)
Η ηθική του Λίοπολντ στηρίζεται στην αρχή ότι τ’ άτομα στη γη συγκροτούν μια φυσική κοινότητα, με αλληλοεξαρτώμενες σχέσεις, λειτουργώντας στα πλαίσια μιας ολότητας.
Στην ολότητα αυτή περιλαμβάνεται η έμβια αλλά και η άβια ζωή, ενώ σε όλους ανεξαιρέτως τους οργανισμούς προσδίδονται εγγενείς αξίες.
Έχουμε συνεπώς ένα παλλόμενο σε όλες του τις διαστάσεις Σύμπαν, ένα ζωντανό σε κάθε του κλίμακα σύστημα (από τη μίκρο μέχρι τη μάκρο κλίμακά του).
Ο άνθρωπος βρίσκεται όχι απλά σε σχέση συνεργασίας με τη φύση, αλλά σε σχέση ενότητας με αυτήν, δυνάμενος έτσι να εκφράσει πηγαίως και ειλικρινώς τα συναισθήματά του, αναπτύσσοντας την ηθική που στο φυσικό σύστημα αρμόζει για την ομαλή φυσική λειτουργία του.
Τα συναισθήματα του ανθρώπου αναφέρονται συνολικά στο φυσικό υποκείμενο, κατά τρόπο ολιστικό, έτσι που τελικώς να προάγεται μια υπαρκτική αξιολογική θεώρηση της φύσης, μιαν έγνοια για την τάξη πραγμάτων και τις σχέσεις εν αυτής.
Ο Άλντο Λίοπολντ ήταν αυτός που εισήγαγε σε θεωρητικό επίπεδο, σ’ επίπεδο αρχών, τη νέα αντίληψη για τη φύση, μιαν αντίληψη που απέρρεε από την ηθική γι’ αυτήν, μιαν αντίληψη βιοφιλική.
Μίλησε για σεβασμό στη φύση ως σύνολο, κι όχι σε οργανισμούς της ή μέρη της, καθώς και για επιστροφή σε πρακτικές με τις οποίες κάποτε ο άνθρωπος «πατούσε ανάλαφρα πάνω στη γη» (λόγια δικά του).
Προσέδωσε εγγενή αξία στους οργανισμούς θεωρώντας ότι βρίσκονται σε σχέση ζωής με τον άνθρωπο.
Ήταν αυτός που έθεσε τις αρχές του κινήματος της «βαθιάς οικολογίας» («deep ecology»), ενός κινήματος που ενώ είχε ήδη από τον 19ο αιώνα σχηματοποιηθεί στην Αμερική, αρχικώς με τον Χένρι Θορώ (Henry David Thoreau) και στη συνέχεια με τον Τζον Μιούιρ (John Muir), εντούτοις δεν είχε τη θεωρητική και φιλοσοφική υπόσταση/συγκρότηση που του έδωσε ο Leopold με το «Land Ethic».
«Η ηθική της γης διευρύνει τα σύνορα της κοινότητας για να περιλάβει το έδαφος, τα νερά, τα ζώα και τα φυτά ή, συνολικά τη γη», έλεγε ο Άλντο Λίοπολντ το 1948.
Και συμπλήρωνε: «Ολόκληρη η ηθική στηρίζεται πάνω σ’ ένα συλλογισμό: το άτομο είναι μέλος μιας κοινότητας αλληλεξαρτώμενων μερών».
Το φυσικό όλον είναι η φυσική κοινότητα, η βιοκοινότητα και γενικότερα η βιόσφαιρα, στην οποία τα οργανικά μέλη της έχουν κοινωνικές συμπεριφορές, αλλά και την υποχρέωση, κατά τον ηθικό κανόνα, ν’ αναπτύσσουν σχέσεις με όλα τα μέλη της βιοκοινότητας, έστω κι αν διαφέρουν κατά γένος, κλίμακα και τρόπο στο πώς λειτουργούν.
Η ενότητα και ο άρρηκτος δεσμός στο φυσικό σύστημα προσδιορίζονται από την ηθική σε αυτό, που εντέλει καθορίζει τον τρόπο του ζην και την πορεία του.
Ο Λίοπολντ ακολουθώντας τη σκέψη του Hume δέχεται ότι τα συναισθήματα αναπτύσσονται από τα γενετικά ανεπτυγμένα όντα, στα πλαίσια της καλλιέργειας και της εξέλιξης αυτών, έτσι που τελικά να διαμορφώνουν την ηθική στο φυσικό σύστημα, που συναρτάται με τα γονίδια και τον πολιτισμό του ανθρώπου. Κρίνοντας δε από τη σημερινή αντιμετώπιση της φύσης από τον άνθρωπο, μάλλον πρέπει να μιλήσουμε για συναισθηματική ανεπάρκεια αυτού, που αντίστοιχα δείχνει έλλειψη ηθικής για τη φύση.
Ο άνθρωπος δεν έχει ενότητα με αυτήν, είναι ξέχωρός της, κι επομένως η έννοια της βιοκοινότητας, και γενικότερα της βιόσφαιρας, είναι «πλάσμα αξία» και δεν εντάσσεται στην κοσμοθεωρία του.
Ο άνθρωπος λειτουργεί σε άλλη διάσταση σε σχέση με τη φύσει διάστασή του και τούτο αποτελεί τη μεγάλη του και τραγική πλάνη.
Ο Άλντο Λίοπολντ έθεσε στη συζήτηση της ηθικής για τη φύση κάτι βασικό, που ακόμα και σήμερα δε γίνεται αντιληπτό: ότι η συνεχώς εξελισσόμενη τεχνολογία και η εξ αυτής αυξανόμενη δύναμη του ανθρώπου, τον διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα μέλη του φυσικού συστήματος σε τέτοιο βαθμό, που τον αφήνει εντέλει μονήρη εν αυτώ, ως μόνο αλλά κυρίαρχο! −μια κατάσταση που φαίνεται ν’ απολαμβάνει ο αναίσθητος σημερινός άνθρωπος…
Τούτο έχει εξαιρετικά δυσμενή επίπτωση στα φυσικά οικοσυστήματα, αφού ως απόλυτος εν αυτώ ο άνθρωπος δεν ημπορεί να ελέγξει τα όριά του σε σχέση με τα όρια και τις αντοχές των συστημάτων, καθότι τα φτάνει σε κατάσταση εξάντλησης.
Η τέτοια διόγκωση όμως του ανθρώπινου (τεχνολογικού) πολιτισμού σε βάρος της φύσης, επιβάλλει όλο και περισσότερους περιορισμούς στον άνθρωπο, προερχόμενους από την ηθική της γης, για να μπορεί αυτή να έχει μέλλον.
Όμως ο άνθρωπος είναι τόσο εξαρτημένος από την «εξέλιξή του», που δε βλέπει τις ηθικές τούτες απαιτήσεις που επηρεάζουν το μέλλον του, και συνεχώς επεκτείνεται αντί να περιορίζεται αφαιρώντας φύση για την «εξέλιξή του»˙ όμως στην πραγματικότητα αφαιρεί ζωή από τον πλανήτη!
Τούτο, που ενωρίς το διέγνωσε ο Leopold, σήμερα δε γίνεται συνειδητό κι ο άνθρωπος αυτοκτονεί όντας ασύνειδος και τραγικός! 
Διαπιστώνουμε μετά τούτων τη στενή σχέση των οικολόγων με την ηθική −εξάλλου την οικολογική θεώρηση της φύσης, οι φιλόσοφοι - οικολόγοι τη διαμόρφωσαν κι όχι οι επιστήμονες - οικολόγοι−, εξαιτίας του ολιστικού τους προσανατολισμού, που τους επιτρέπει να μεταπηδούν από την επιστήμη στην ηθική φιλοσοφία.
Ο Λίοπολντ εν προκειμένω εισήγαγε μιαν ηθική για τη ζωή βλέποντάς την στη βιολογική της διάσταση, ως αξία ενός βιοτικού όλου.
Οι οργανισμοί σε αυτό το όλον έχουν στοιχειακή σημασία, θα λέγαμε δευτερεύουσα, σε σχέση με το σύνολο.
Εάν το σύνολο έχει πρόβλημα, τότε ποιος ο λόγος να μιλούμε για ευημερία του στοιχείου, π.χ. του ανθρώπου;
Δεν ήταν (ο Άλντο Λίοπολντ) υπέρ της αποχής από την ενέργεια του ανθρώπου στο φυσικό σύστημα.
Τουναντίον, υποστήριζε ότι η ανθρώπινη ενέργεια πρέπει να πραγματοποιείται με τρόπο που δε θίγει το όλον˙ αυτό πρέπει να έχουμε κατά νου πάντα ενεργώντας.
Είναι χαρακτηριστικά τούτα τα λόγια του: «Κάποια απόφαση για τη χρήση της γης είναι ορθή, όταν τείνει να διατηρεί την ακεραιότητα, τη σταθερότητα και την ομορφιά της βιοτικής κοινότητας. Είναι λανθασμένη όταν είναι η κατεύθυνσή της είναι διαφορετική. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι η υγιής λειτουργία του βιοτικού μηχανισμού».
Είδε τη βιοτική κοινότητα μέσα από την έννοια του οικοσυστήματος, επεκτείνοντας το αξιακό της δεδομένο στο επίπεδο ολάκερης της γης, αφού η έννοια της βιοκοινότητας έχει άμεση διασύνδεση με την έννοια της γης (ως προς αυτό τον βοήθησαν και οι βιολογικές του γνώσεις στη δασολογική σχολή). Συνέδεε δε τη δυνατότητα επίτευξης της αρμονίας του ανθρώπου με τη γη, με τη δικαιοσύνη και την ελευθερία μεταξύ των ανθρώπων, καθώς μόνο ένα τέτοιο είδος ανθρώπου μπορεί να σκεφτεί και να λειτουργήσει με πνεύμα ολιστικό, πούναι εντέλει το πνεύμα της δημοκρατίας και της λογικής.
Αυτό θα επιτευχθεί στα πλαίσια της ανθρώπινης προόδου κι όχι της οικονομικής ανάπτυξης, ζητώντας η πολιτική ν’ αποδεσμευτεί από την οικονομία και να πάψει η οικονομία να υπαγορεύει την ηθική.
Επέκτεινε έτσι την ηθική για τη φύση στο επίπεδο μιας βιοκεντρικής θεώρησης, στα πλαίσια της ολιστικής ηθικής, συμπυκνώνοντας το νόημα τούτης στην ιδέα: «Η ηθική συμπεριφορά προς τη φύση είναι μακροπρόθεσμα καλλίτερη και για τους ανθρώπους». 
Το σύστημα σκέψης και θεώρησης ζωής του Leopold, διαπνεόμενο σαφώς από τις παλαιότερες αντιλήψεις των Θορώ και Μιούιρ περί νατουραλισμού, που θα τις δούμε αμέσως παρακάτω, χρησιμοποιούσε τη γλώσσα και τα ιδανικά του αμερικάνικου φιλελευθερισμού σ’ ότι αφορά στα δικαιώματα της φύσης και την ανάγκη απελευθέρωσης των καταπιεσμένων όντων εντός αυτής, έτσι που, η προστασία της φύσης, διαμορφωμένη με ηθικούς όρους, να εμφυτεύεται στην αμερικάνικη φιλελεύθερη παράδοση (σε σχέση με τα ιδανικά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, του πλουραλισμού, του σεβασμού στη ζωή κ.ά.) και να γίνεται ο νέος ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός.
Δεν επιδίωκε δηλαδή να συγκρουστεί με την αμερικάνικη πολιτική παράδοση και κουλτούρα, αλλά να τη φέρει στο σήμερα με νέες αρχές κι αντιλήψεις για τα δικαιώματα των όντων στη φύση (κι όχι μόνο των ανθρώπων), εγκαθιστώντας ένα σύστημα πολιτικής και κοινωνικής λειτουργίας που θα μπορούσε να θεωρηθεί εξέλιξη του παραδοσιακού στα πλαίσια της αναθεώρησής του, κι όχι ανατροπή του.
Η νατουραλιστική θεώρηση προέκυψε ως επιδίωξη κι ως ανάγκη λόγω της χειροτέρευσης της ζωής των κοινωνιών κατά τον 19ο αιώνα, που συνδέθηκε με την επιστημονική πρόοδο και τη βιομηχανική επανάσταση.
Η ανάπτυξη που στηρίχθηκε σε αυτούς τους δύο παράγοντες οδήγησε τον κόσμο να μετακινηθεί στις πόλεις ή στις παρυφές αυτών για να εργαστεί στα βιομηχανικά κέντρα που δημιουργήθηκαν, εγκαταλείποντας την ύπαιθρο, κάτι που έφερε την εξαθλίωσή τους, αφού οι συνθήκες ζωής εκεί ήταν πολύ χειρότερες σε σχέση με την εργασία στον γαιοκτήμονα.
Η τοιαύτη πρόοδος στήριζε την ευμάρεια που διακήρυττε στην εξαθλίωση των δουλικά εργαζόμενων μαζών, οι οποίες κάποια στιγμή αντέδρασαν διεκδικώντας καλλίτερες κοινωνικές κι εργασιακές συνθήκες.
Μιαν έκφραση αυτής της αντίδρασης ήταν η ανάγκη για τη φύση, όχι (πάντα) με την έννοια της επιστροφής στη φύση, αλλά της φύσης στην κοινωνία, ως απαίτηση η πόλη και η κοινωνία γενικότερα να μη δρα καταπιεστικά και κατασταλτικά στη φύση, αλλά να τη διατηρεί και να την αφομοιώνει στο σύστημά της, στον τρόπο ζωής της.
Αυτή η τάση ήταν έντονη στην Ευρώπη, όπου οι συνθήκες ζωής στις βιομηχανικές πόλεις ήταν τραγικές, μεταφέρθηκε δε στην Αμερική ως βασική θεώρηση ζωής και ως τρόπος του ζην, έτσι που μετουσιώθηκε σε πράξη και κίνημα από τους πρωτοπόρους Αμερικάνους νατουραλιστές, οι οποίοι αφιερώθηκαν στην απέραντη κι αχανή αμερικάνικη φύση εξαντλώντας τη δραστηριότητά τους στην αξιακή ανάδειξή της.
Μολοντούτο, οι θέσεις του Άλντο Λίοπολντ διαστρεβλώθηκαν (εσκεμμένα θα υποστηρίζαμε) από τους εκφραστές του δεξιού αμερικάνικου πολιτικοοικονομικού συστήματος, που έβλεπε στις ριζοσπαστικές τούτες ιδέες έναν εχθρό του καπιταλισμού, καθώς και την απειλή του κομουνισμού να εκκολάπτεται!
Και τούτο διότι η υποστήριξη ενός τρόπου ζωής που θα σεβόταν το περιβάλλον και θα έβγαζε το λαό από την εξαθλίωση, ήταν ενάντιος στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, που επιδίωκε, χάριν της παραγωγής και της κατανάλωσης, την με κάθε τρόπο εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των ανθρώπων. Επιπροσθέτως, οι ιδέες του Λίοπολντ περί δικαιωμάτων της φύσης κατέτειναν, κατά την άποψη των κακόβουλων δεξιών επικριτών του, σε περιορισμό του δικαιώματος του ανθρώπου να την εκμεταλλευτεί και να την κατέχει, κάτι που ενείχε τον «σοσιαλιστικό ιό».
Ως προς τούτο είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Τζέι Νόργουντ Ντάρλινγκ, του Διευθυντή της Εθνικής Ομοσπονδίας για την Άγρια Ζωή στην Αμερική, ο οποίος το 1935 είπε απευθυνόμενος στον Λίοπολντ: «Με βασανίζει η ιδέα πως μας οδηγείς σε βαθιά νερά με τη νέα φιλοσοφία σου για το περιβάλλον. Στο τέλος του δρόμου περιμένει η κοινωνικοποίηση της περιουσίας των Αμερικανών».

Το κείμενο είναι από το τη σελίδα στο facebook του  Αντώνη Καπετάνιου:https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928645523988963&id=100005305723928

(απόσπασμα από το βιβλίο μου “ΦΥΣΙΣ ΕΡΓΟΝ. Νοώντας για τη φύση…”, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 2017, http://www.bookstation.gr/Product.asp?ID=40885)
(στη φωτογραφία: Ο Aldo Leopold, που ήταν ο δημιουργός της ηθικής για τη φύση στις ΗΠΑ)

Aldo Leopold
Henry David Thoreau
John Muir

Τα αναλγητικά ευρείας χρήσης,επηρεάζουν τη σκέψη και τα συναισθήματα

πως τα αναλγητικά ευρείας χρήσης,πέραν των σωματικών συμπτωμάτων,επηρεάζουν τη σκέψη μας και τα συναισθήματα μας

Ευρείας χρήσης αναλγητικά που χορηγούνται χωρίς συνταγή γιατρού, όπως η ιβουπροφαίνη και η παρακεταμόλη, ενδεχομένως να επηρεάζουν τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες, εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και τον τρόπο που αντιδρούμε συναισθηματικά, σύμφωμα με ανασκόπηση που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Policy Insights from the Behavioral and Brain Sciences.
Η ανασκόπηση έγινε για λογαριασμό της Ομοσπονδίας Εταιρειών Συμπεφορικών και Εγκεφαλικών Επιστημών και μετά από αξιολόγηση όλης της διαθέσιμης σχετικής βιβλιογραφίας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «τα παυσίπονα, που δύναται να χορηγηθούν και χωρίς συνταγή γιατρού, επηρεάζουν ποικιλοτρόπως τον άνθρωπο».
Οι συντάκτες αναφέρουν ότι η επιρροή αυτή μπορεί να κατηγοριοποιηθεί ως εξής: 
- Ευαισθησία σε συναισθηματικά επώδυνες εμπειρίες:
Συγκριτικά με άτομα που πήραν εικονικά φάρμακα, οι γυναίκες που πήραν μια δόση ιβουπροφαίνης ανέφεραν λιγότερα συναισθήματα πόνου από συναισθηματικά επώδυνες εμπειρίες, όπως αποκλεισμό από ένα παιχνίδι ή γράφοντας για μια περίπτωση όπου αισθάνονταν προδομένες.
Οι άνδρες ωστόσο, παρουσίασαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
- Ενσυναίσθηση του άλλου:
Συγκριτικά με όσους πήραν εικονικό φάρμακο, εκείνοι που είχαν πάρει μια δόση παρακεταμόλης ήταν λιγότερο συναισθηματικά ανάστατοι ενώ διάβαζαν για την εμπειρία ενός άλλου ατόμου που είχε βιώσει σωματικό ή συναισθηματικό πόνο και ένιωθαν λιγότερη συμπόνια για το άτομο αυτό.
- Ικανότητα επεξεργασίας πληροφοριών: 
Συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου τα άτομα που είχαν πάρει μια δόση παρακεταμόλης έκαναν περισσότερα λάθη αβλεψίας σε έναν παιχνίδι που είχαν ερωτηθεί πολλές φορές, είτε να κάνουν κάτι συγκεκριμένο, είτε όχι.
- Αντιδράσεις σε συναισθηματικούς στόχους: 
Τα άτομα που είχαν πάρει παρακεταμόλη βαθμολόγησαν ως ευχάριστες και δυσάρεστες φωτογραφίες λιγότερο αυστηρά, από άτομα που είχαν πάρει εικονικό φάρμακο.
- Δυσφορία λόγω αποχωρισμού ενός αντικειμένου: 
Όταν τους ζητήθηκε να πουλήσουν ένα αντικείμενο τους, τα άτομα που είχαν πάρει παρακεταμόλη όρισαν μια τιμή χαμηλότερη, απ' αυτήν που είχαν ορίσει τα άτομα της ομάδας ελέγχου.
«Τα ευρήματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ανησυχητικά.
Οι καταναλωτές που κάνουν χρήση αναλγητικών που δεν χρειάζονται συνταγή γιατρού, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτά έχουν ευρύτερες επιδράσεις από την ανακούφιση των σωματικών συμπτωμάτων», αναφέρουν οι συντάκτες της ανασκόπησης.
πηγή:
health.in.gr

Τα απτικά ερεθίσματα και η ανακούφιση του πόνου

photo:από www.essentialoilspedia.com

28.11.2015 - Sofia Raptopoulou
Σκηνή πρώτη: Ένα μικρό παιδί την ώρα που παίζει, χτυπάει το χέρι του.
Κλαίγοντας τρέχει προς τη μαμά του.
Εκείνη το παίρνει αγκαλιά, του μιλάει γλυκά και χαιδεύει γύρω από το χτύπημα.
Το κλάμα σταματάει και η έκφραση του πόνου σταδιακά εξαφανίζεται.
Γυρνάει στο παιχνίδι του.
Τι προκάλεσε το κλάμα;
Ο πόνος και ίσως το ξάφνιασμα από τον πόνο.
Σε πολύ μικρές ηλικίες ο πόνος δεν έχει καταγραφεί σαν εμπειρία ώστε να τον αναγνωρίζει και να κάνει λογικούς συνειρμούς.
Τι έφερε την ανακούφιση;
Η παρηγοριά[1] της μαμάς ή το χάδι;
Πιθανότατα και τα δύο.

Σκηνή δεύτερη: Ένας ενήλικας διαβάζει ένα βιβλίο.
Ξαφνικά νιώθει έναν πόνο στο γόνατο.
Ασυναίσθητα τρίβει την περιοχή γύρω από το γόνατο συνεχίζοντας το διάβασμα.
Η όψη του δείχνει οτι έχει ανακουφιστεί από τον πόνο.
Τι έφερε την ανακούφιση;
Το οτι η προσοχή του ήταν εστιασμένη σ αυτό που διάβαζε ή το τρίψιμο της περιοχής γύρω από το σημείο που πόνεσε;
Πιθανότατα και τα δύο.

Σκηνή τρίτη: Ένας γιατρός, ο Dr. W. Fitzgerald, ΩΡΛ-χειρουργός, στις Η.Π.Α, στις αρχές του 19ου αιώνα, παρατηρεί πως οι ασθενείς του όταν πονάνε σφίγγουν δυνατά τα χέρια τους στα μπράτσα της πολυθρόνας.
Αναρωτιέται γιατί.
Τι προκαλεί η πίεση που ασκείται στα δάχτυλά τους;
Δοκιμάζει να ασκήσει αντίστοιχη πίεση στα δάχτυλα με λαβίδες και ανακαλύπτει πως προκαλείται αναισθητικό αποτέλεσμα σε κάποιες περιοχές του στόματος.
Η έρευνά του, σε συνεργασία με συναδέλφους του, κρατάει αρκετά χρόνια και οδηγεί στη διατύπωση της “Θεωρίας των Ζωνών”[2] σύμφωνα με την οποία αν υπάρχει πόνος σε κάποια περιοχή του σώματος, τότε με άσκηση πίεσης σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της ίδιας ζώνης, προκαλείται αναλγητικό αποτέλεσμα.
Δεν μπορεί να εξηγήσει τον ακριβή μηχανισμό δράσης αλλά παρατηρεί και καταγράφει την αποτελεσματικότητα της μεθόδου σε ένα ευρύ φάσμα περιστατικών.

Σκηνή τέταρτη: Δυο γιατροί, οι Dr. R. Melzack και Dr. D.Wall, στο ΜΙΤ, το 1965 διατυπώνουν τη “Θεωρία Πύλης Ελέγχου του Πόνου” (Gate Control Theory of Pain), η οποία ήρθε να δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα σχετικά με τη φυσιολογία του πόνου και θεωρείται δικαίως ως μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ου αιώνα.
Σύμφωνα μ αυτή, τα ανώδυνα απτικά ερεθίσματα μπορούν να τροποποιήσουν την αντίληψη και να αναστείλουν τη μετάδοση του μηνύματος πόνου στον εγκέφαλο.
Σε αυτές τις λειτουργίες το κυρίως εμπλεκόμενο σύστημα είναι το νευρικό.
Το άγγιγμα, η πίεση, η τριβή και όσα περιλαμβάνονται σ’ αυτό που ονομάζουμε “απτικό ερέθισμα” μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο.
Αυτό δε σημαίνει πως βρέθηκε η λύση στο τεράστιο πρόβλημα της ανθρωπότητας που λέγεται πόνος. Σημαίνει πως μπορεί να προστεθεί στη φαρέτρα μας ένα ακόμα εργαλείο που βοηθά στην ανακούφιση του πόνου.
Ο βαθμός και η διάρκεια του αναλγητικού αποτελέσματος εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες όπως η αιτία και η χρονιότητα του πόνου, συνοδά συμπτώματα, συν-νοσηρότητες κ.ά.

Η επίδραση των απτικών ερεθισμάτων στο νευρικό σύστημα δεν αφορά μόνο τον πόνο και την ανακούφισή του.
Μπορούμε να την αντιληφθούμε σε πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας, αν θυμηθούμε, για παράδειγμα, αγγίγματα που μας δημιούργησαν ανεξήγητη συγκίνηση, θαλπωρή, ταραχή, ηρεμία, έλξη, εκνευρισμό, ένταση, αρνητική διάθεση και τάση να απομακρυνθούμε απ αυτό, σχεδόν αντανακλαστικά.
Πώς μπορεί ένα απτικό ερέθισμα να επιδρά στον ψυχισμό μας και να δημιουργεί αισθήματα όπως τα παραπάνω;

Το δέρμα είναι το κύριο όργανο λήψης απτικών ερεθισμάτων.
Το νευρικό σύστημα είναι αυτό που επεξεργάζεται αναλύει και δίνει εντολές αντίδρασης σε απτικά ερεθίσματα και επιτελεί ανώτερες λειτουργίες που σχετίζονται με τον ψυχισμό και τη νόηση (συναισθήματα, μάθηση, μνήμη).
Δεν είναι λεκτική υπερβολή να πούμε πως η σχέση δέρματος – νευρικού συστήματος είναι αρχέγονη.

Η πρωταρχική σύνδεση ξεκινά μόλις στις 2 1/2 εβδομάδες της κύησης, όπου έχουν δημιουργηθεί τρεις στιβάδες κυττάρων -γνωστά ως βλαστικά κύτταρα- από τις οποίες θα σχηματιστούν όλα τα όργανα του σώματος (οργανογέννεση).
Μια απ’ αυτές τις στιβάδες είναι το εξώδερμα (έξω βλαστικό δέρμα) και από τα κύτταρα που την αποτελούν δημιουργούνται το δέρμα και το νευρικό σύστημα (εγκέφαλος, νωτιαία χορδή, νεύρα) καθώς και αδένες του στόματος, τα όργανα των ειδικών αισθήσεων, τα επινεφρίδια, τα νύχια και τα μαλλιά.

Η απτική επικοινωνία, όπως και άλλες μορφές επικοινωνίας, έχει τη δική της θέση και σημειολογία σε διάφορους πολιτισμούς και κοινωνίες.
Η απόσταση ή η εγγύτητα σε καθημερινές κοινωνικές και οικογενειακές εκδηλώσεις όπως ο χαιρετισμός και η χειραψία αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία για τους όρους αυτής της επικοινωνίας σε διαφορετικούς πολιτισμούς, χώρες και εποχές.
Σε θεραπευτικό επίπεδο, οι θεραπευτές της εποχής μας και της δυτικής κοινωνίας κατά βάση, απέχουν και αρνούνται το άγγιγμα.
Όταν υπάρχει δε, είναι τόσο-όσο επιβάλλει η διαγνωστική διαδικασία.

Η θετική επίδραση τεχνικών που εμπεριέχουν απτικά ερεθίσματα, όπως η Ρεφλεξολογία ή η μάλαξη θεωρείται από πολλούς ως placebo (εικονική).
Πιθανόν αυτό να ισχύει σε ένα βαθμό.
Όμως υπάρχουν πλέον σαφείς και αδιαμφισβήτητες βιολογικές ερμηνείες που την καθιστούν πραγματική και όχι εικονική, παρόλο που το φαινόμενο placebo δεν είναι διόλου απλό και ευκαταφρόνητο.
Αντιθέτως είναι πολύ ισχυρό και χρησιμοποιείται ως ελεγκτικός – συγκριτικός μηχανισμός της αποτελεσματικότητας ενός φαρμάκου.

Είναι πολλά ακόμα τα ανεξερεύνητα πεδία στον τομέα της φυσιολογίας του νευρικού συστήματος.
Η επιστήμη του Νού και ό,τι αποκαλούμε “Νευροεπιστήμη”, είναι σχετικά νέο πεδίο έρευνας και γνώσης και ελπιδοφόρο για την κατανόηση πολλών ανώτερων λειτουργιών του ανθρώπου που μέχρι στιγμής μπορούμε μόνο να παρατηρούμε οτι συμβαίνουν.

[1] Παρηγοριά: η ανακούφιση, ο μετριασμός της λύπης, της θλίψης, του ψυχικού πόνου που προκαλείται από κάτι δυσάρεστο.
[2] Η “Θεωρία των Ζωνών” αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε η τεχνική που σήμερα είναι γνωστή ως Ρεφλεξολογία.
πηγή:pressenza.com

Ο Τραμπ έκοψε τη χρηματοδότηση στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας - «Παραπληροφόρησε και πρέπει να λογοδοτήσει»

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης ότι έδωσε εντολή να ανασταλεί μέχρι νεοτέρας η συμβολή των ΗΠΑ στη χρηματοδότηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΫ), εξαιτίας της «κακής» διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού που του προσάπτει.

«Σήμερα, διατάσσω την αναστολή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για όσο θα διενεργείται έρευνα για να εξεταστεί ο ρόλος του ΠΟΫ στην κακή διαχείριση και στη συγκάλυψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού», είπε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της καθημερινής συνέντευξης Τύπου που παραχωρεί στον Λευκό Οίκο μαζί με το κλιμάκιο που έχει συστήσει για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

«Ο κόσμος έλαβε πολλές ψευδείς πληροφορίες για τη μετάδοση και τη θνητότητα» της ασθένειας κορονα, που προκαλεί ο κορονοϊός, πρόσθεσε ο Τραμπ, καταφερόμενος επί μακρόν εναντίον αυτής της υπηρεσίας του ΟΗΕ.

Κατά τον Τραμπ, ο ΠΟΫ παρέβη «το βασικό του καθήκον» και «πρέπει να λογοδοτήσει». Ο Ρεπουμπλικάνος κατηγόρησε τον Οργανισμό ότι διέσπειρε την «παραπληροφόρηση» της Κίνας για την πανδημία, χειροτερεύοντας έτσι την παγκόσμιο κρίση δημόσιας υγείας.

Να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Γιατί ο Κόσμος δεν θα είναι πια ο Ίδιος μετά την Πανδημία

Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ή η κατάρρευση της Lehman Brothers, η πανδημία του κορωνοϊού είναι ένα γεγονός που συγκλόνισε την υφήλιο. Σήμερα μπορούμε μόνο να φανταστούμε το πλήρες φάσμα των συνεπειών του.Πώς Αναμένεται να εξελιχθεί η Πανδημία
Παρότι πολλές χώρες πλήττονται ακόμη βαριά από την πανδημία, η εξέλιξή της στην Ιταλία και στη χώρα μας, μάς κάνουν να ελπίζουμε σε μια θετική έκβαση.
Η έρευνα για την εύρεση αποτελεσματικών φαρμακευτικών αγωγών βρίσκεται σε εξέλιξη με ελπιδοφόρα μηνύματα.

Αριθμός ασθενών που βρίσκονται στην εντατική. Ιταλία. Il Sole24 ore, 09.4.2020
Ήδη στη χώρα μας και στη γειτονική Ιταλία, τα περιστατικά που βρίσκονται στις μονάδες εντατικής θεραπείας μειώνονται σταθερά εδώ και αρκετές ημέρες. Αυτός είναι ένας από τους βασικότερους δείκτες για την πορεία της εξάπλωσης της πανδημίας σε μια χώρα. 
Τόσο τα περιοριστικά μέτρα, όσο και οι νέοι θεραπευτικοί συνδυασμοί που βρίσκονται υπό μελέτη, δείχνουν ότι υπάρχουν σοβαρές ελπίδες να ελέγξουμε την πανδημία και να μειώσουμε τις απώλειες παγκοσμίως.
Η έξοδος όμως από την πανδημία δεν θα προκύψει από τη μια μέρα στην άλλη, θα είναι σταδιακή, όπου τα κρούσματα θα μειώνονται σταθερά για πολλούς μήνες. 
Αυτό διαφαίνεται από την πορεία που ακολούθησαν προηγούμενες επιδημίες στο παρελθόν. Αναμένεται να υπάρξει μια φθίνουσα πορεία που σταδιακά θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση των κρουσμάτων ή και πλήρη εξάλειψη της νόσου⁽¹⁾.

Πορεία επιδημιών, κρούσματα ανά μήνα στη διάρκεια ενός έτους. Παρατηρείται κατανομή των κρουσμάτων σε ένα έτος με έναν μήνα να εμφανίζει τα περισσότερα περιστατικά και στη συνέχεια να ακολουθείται από σταδιακή μείωση. Science Mag. Jon Cohen, Mar. 13, 2020.  
Μέχρι να συμβεί αυτό και επειδή καμία θεραπεία ή εμβόλιο δεν επιδεικνύει 100% αποτελεσματικότητα, είναι σημαντικό να διατηρήσουμε την καλύτερη δυνατή κατάσταση υγείας και να βοηθήσουμε το ανοσοποιητικό μας, ώστε να λειτουργεί όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται.
Η πρόληψη είναι το καλύτερο φάρμακο και όσο τετριμμένη και αν ακούγεται αυτή η φράση, πρόκειται για μια μεγάλη αλήθεια. 
Μετά την Πανδημία 
Όλοι μας έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε τη μετά την πανδημία εποχή. Σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι πια τα ίδια. Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ή η κατάρρευση της Lehman Brothers, η πανδημία του κορωνοϊού είναι ένα γεγονός που συγκλόνισε την υφήλιο. Σήμερα μπορούμε μόνο να φανταστούμε το πλήρες φάσμα των συνεπειών του⁽²⁾.  
Η χώρα μας μέχρι τώρα, διαχειρίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πανδημία. Οι δράσεις και οι επιλογές που έχουν γίνει ήταν αποτελεσματικές, χωρίς τη δημιουργία πανικού από τις αρχές, επιτυγχάνοντας έτσι ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα θνητότητας παγκοσμίως.
Περισσότερη Ρύθμιση - Περισσότεροι Περιορισμοί

Ως αποτέλεσμα της πανδημίας, θα προκύψουν ρυθμίσεις και κατευθυντήριες οδηγίες σε διεθνές επίπεδο. Αυτές οι ρυθμίσεις θα επηρεάσουν αναπόφευκτα και τη χώρα μας και αναμένεται να αφορούν τη διακίνηση αγαθών, τις μετακινήσεις των ανθρώπων και την αντιμετώπιση των ασθενειών ^(2-4).

Όπως η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ή η κατάρρευση της Lehman Brothers, η πανδημία του κορωνοϊού είναι ένα γεγονός που συγκλόνισε την υφήλιο. Σήμερα μπορούμε μόνο να φανταστούμε το πλήρες φάσμα των συνεπειών του.Foreign Policy Magazine

Τέτοιες ρυθμίσεις είναι συνήθως περιοριστικές, προσθέτουν πολυπλοκότητα και δυσκολεύουν περισσότερο το εμπόριο, την οικονομία και τις διεθνείς συνεργασίες. Μειώνουν επίσης την ανταγωνιστικότητα προς όφελος μεγαλύτερων και καλύτερα οργανωμένων εταιρειών και οργανισμών, που έχουν ήδη στημένους νομικούς και οικονομικούς μηχανισμούς.
Σε ένα χαμηλότερο επίπεδο οργάνωσης, που αφορά μεμονωμένα άτομα, μικρές εταιρίες, μικρότερα ερευνητικά κέντρα, νέους θεσμούς και ομάδες, το αυξημένο επίπεδο ρύθμισης και πολυπλοκότητας δυσχεραίνει την επιβίωση και την ανάπτυξη και καθιστά πιο δύσκολη την ανάδειξη ικανών ατόμων που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Σκεφτείτε το εξής, αν λόγω της πανδημίας τεθούν περιορισμοί και ρυθμίσεις που αφορούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτό ποιον θα δυσκολέψει περισσότερο; Τις ήδη υπάρχουσες μεγάλες εταιρείες στο χώρο, ή μικρότερους πιθανούς ανταγωνιστές τους; Παρότι οι ήδη υπάρχουσες εταιρείες θα δυσκολευτούν σε κάποιο βαθμό, θα είναι πολύ πιο εύκολο για αυτές να προσαρμοστούν, παρά για κάποια μικρή εταιρεία που μόλις ξεκινάει και δεν έχει τα μέσα και τη γνώση να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια.
Η έκρηξη και η ανάπτυξη του διαδικτύου βασίστηκε σε μεγάλο μέρος στην ελεύθερη μη ρυθμισμένη διακίνηση πληροφορίας. Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε νέο κλάδο. Στη συνέχεια, αυτός ρυθμίζεται και συνεπώς καταλήγει να ελέγχεται από λίγες μεγάλες εταιρείες. Αυτό συμβαίνει στο χώρο της υγείας, του εμπορίου, της βιομηχανίας τροφίμων, στο ηλεκτρονικό εμπόριο, κ.ο.κ. Παρότι οι ρυθμίσεις ξεκινούν με στόχο την προστασία του κοινού, τελικά οδηγούν σε περισσότερους περιορισμούς και λιγότερες επιλογές.
Η ύπαρξη μεγάλων εταιρειών και πολυεθνικών δεν είναι κάτι αρνητικό εξ ορισμού. Μεγάλες εταιρίες και οργανισμοί επιδεικνύουν ικανότητα στη μαζική παραγωγή και διανομή προϊόντων και ιδεών, που συνέλαβαν όμως μεμονωμένα άτομα.
Η ανθρωπότητα προοδεύει γιατί χαρισματικοί επιστήμονες, ερευνητές, μηχανικοί, γιατροί, καλλιτέχνες και δημιουργοί μπόρεσαν να δράσουν και να εκφραστούν.
Από το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι σήμερα, όπου η ανθρωπότητα βιώνει μια ανεπανάληπτη περίοδο ελευθερίας, έχουμε καταφέρει μέσα σε λίγες δεκαετίες να μεταβούμε από την εποχή της φωτιάς, στην εποχή των ηλεκτρονικών, της τεχνητής νοημοσύνης και των διαστημικών ταξιδιών.
Μια απόλυτα ελεγχόμενη και ρυθμισμένη κοινωνία θα κάνει όλο και πιο δύσκολη την ανάδειξη των επόμενων Αϊνστάιν, Στιβ Τζομπς, Πάμπλο Πικάσσο, Αλέξανδρων Φλέμινγκ, Μαρί Κιουρί και Νίκων Καζατζάκιδων που κάνουν την ανθρωπότητα κάθε φορά και λίγο καλύτερη.
Απώλεια Δημοκρατίας και Ατομικών Ελευθεριών
Περίοδοι κρίσης και πανικού δίνουν την ευκαιρία σε μη δημοκρατικά στοιχεία να βγουν στην επιφάνεια. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο απώλειας της δημοκρατίας και συρρίκνωσης των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων του ανθρώπου^(4-6).
Πριν μερικές ημέρες στην Ιταλία, θεσπίστηκε κρατική επιτροπή ειδικών για τη διαφύλαξη της αλήθειας και τη διάδοση ορθών πληροφοριών σχετικά με τον κορωνοϊό. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στη συγκεκριμένη επιτροπή δεν περιλαμβάνεται κανένας γιατρός, λοιμωξιολόγος, βιολόγος ή επιδημιολόγος⁽⁷⁾. Αυτή η εικόνα είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και δεν απέχει πολύ από το «Υπουργείο της Αλήθειας» του Τζωρτζ Όργουελ⁽⁸⁾.
Στις 30 Μαρτίου 2020, ο Δρ. Μαικλ Ράιαν, αξιωματούχος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, δήλωσε ότι η κατάσταση δικαιολογεί την εισβολή στα σπίτια και την απομάκρυνση ατόμων από τις οικογένειες τους!
«Λόγω των περιοριστικών μέτρων, η μετάδοση μεταφέρθηκε πλέον από τους δρόμους και συμβαίνει μέσα στις οικογένειες. Τώρα χρειάζεται να μπούμε στα σπίτια να εντοπίσουμε αυτούς που νοσούν, να απομακρύνουμε και να τους απομονώσουμε με έναν ασφαλή και αξιοπρεπή τρόπο.» Dr. Michael Ryan W.H.O.

Αξιωματούχος του Π.Ο.Υ. "Μπορεί να χρειαστεί να μπούμε στα σπίτια σας και να απομακρύνουμε μέλη της οικογένειας σας".  

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανησυχητική δήλωση που έγινε σε επίσημη ενημέρωση του Π.Ο.Υ. προς τους δημοσιογράφους⁽⁹⁾. Αυτή η δήλωση σε διαφορετικές συνθήκες θα προκαλούσε πρωτοσέλιδα και έντονες αντιδράσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τέτοια περιστατικά είναι ο κανόνας και ότι θα χάσουμε αναγκαστικά ελευθερίες και δικαιώματα. Σημαίνει όμως, ότι υπάρχει ο κίνδυνος και ότι πρέπει να είμαστε - και ως πολίτες και ως κοινωνίες - σε εγρήγορση για την αποφυγή τέτοιων φαινομένων.
Είναι φυσικά επιβεβλημένο να πάρουμε όλα τα μέτρα που λογικά χρειάζονται για να αποφύγουμε παρόμοιες κρίσεις στο μέλλον, αλλά είναι ακόμη πιο σημαντικό να διαφυλάξουμε τη δημοκρατία και τις ελευθερίες που έχουμε κατακτήσει ως ανθρωπότητα, χωρίς να παρασυρθούμε από το φόβο και τον πανικό.
Αυτή η πανδημία μπορεί να είναι μια ευκαιρία για να προχωρήσει η ανθρωπότητα ένα βήμα πιο μπροστά, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, να συνεργαστούμε και να ανακαλύψουμε νέες θεραπείες και νέες λύσεις για μια καλύτερη ζωή.
Μπορεί όμως και να είναι η στιγμή που θα χαθούν ελευθερίες και θα οπισθοδρομήσουμε, αφήνοντας περισσότερο έλεγχο σε κάποιους που «ξέρουν καλύτερα» από μας, να μάς περιορίσουν «για το καλό μας».
Είναι μια υπευθυνότητα που βαραίνει τον καθένα από εμάς ατομικά, ώστε να σηκώσει το μερίδιο που του αναλογεί και όλοι μαζί να κάνουμε τη διαφορά.

Dr. Δημήτρης Τσουκαλάς

drtsoukalas.com