Το απέραντο πράσινο : Οι παραξενιές των ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ

Απέραντο πράσινο: 

Οι παραξενιές των ΛΑΧΑΝΙΚΩΝ 

Πόσο πρέπει να βράζονται τα λαχανικά; 

Μπορούμε να τα κάνουμε να κρατούν το φυσικό τους χρώμα; 

Να τα βάζουμε σε νερό που ήδη βράζει. 

Ή σε κρύο; 

Το αλάτι, πριν Ή μετά; 

Μερικά φρούτα και λαχανικά όταν κοπούν γιατί παίρνουν αυτό το άσχημο καφέ χρώμα; 

«Ένα πεινασμένο στομάχι δεν έχει αφτιά» έγραφε ο Jean de La Fontaine

     Αντίθετα, όσο πιο χορτάτοι καθόμαστε σε ένα τραπέζι τόσο περισσότερες αισθήσεις ενδιαφερόμαστε να συμμετέχουν στην τελετουργία του φαγητού μας. 

Έτσι, αρχίζοντας από τη γεύση, απαιτούμε να έλθει από κοντά η όσφρηση, η απόλαυση μεγαλώνει με τη βοήθεια της όρασης ενώ η μοριακή γαστρονομία θεωρεί ότι πρέπει να επιστρατεύεται ακόμη και η ακοή για ένα σωστό γεύμα, οπότε το στομάχι αποκτά πλέον και αφτιά. 

Ο Τις και η παρέα των άλλων μοριακών γαστρονόμων πειραματίζονται ακόμη με το πόσο και η αφή μπορεί να παίζει κάποιο ρόλο στην απόλαυση της τροφής.

Με τα χορταρικά και τα φρούτα έχουμε τη δυνατότητα να σχεδιάσουμε πραγματικούς πίνακες ζωγραφικής στο πιάτο. 

Είναι όμως και πολύ ευαίσθητα ως υλικά. 

Νερό,

πρωτεΐνες, 

υδατάνθρακες, 

ιχνοστοιχεία, 

βιταμίνες, τα βρίσκουμε καλά τακτοποιημένα και οργανωμένα μέσα σε κύτταρα που διαφέρουν από τα ζωικά ως προς το ότι τα περιβάλλει ένα ανθεκτικό τοίχωμα από πηκτίνη, ημικυτταρίνες και κυτταρίνες. 

Μόλις όμως τα κόψουμε είτε με το χέρι είτε με κάποιο μαχαίρι, στο σημείο της τομής, όλη αυτή η τάξη κομματιάζεται μαζί με τα κύτταρα της περιοχής και την προσεγμένη λεπτή δομή τους. Το περιεχόμενό τους σκορπίζεται και ανάμεσα στις ουσίες που αφήνονται να διαρρεύσουν είναι και κάποια ένζυμα. 

Τα ένζυμα είναι πρωτεΐνες των οποίων η παρουσία και μόνο βοηθάει ορισμένες χημικές αντιδράσεις να επιτυγχάνονται και πολλές φορές τις επιταχύνουν κιόλας, χωρίς τα ίδια να ξοδεύονται και να ελαττώνονται σε ποσότητα. 

     Οι πολυφαινολικές οξειδάσες είναι ένζυμα με δύσκολη ονομασία και καθημερινή παρουσία στη ζωή μας. 

Ελευθερώνονται όταν θα κοπεί ένα φρούτο ή ένα λαχανικό και συναντούν τις πολυφαινόλες, άχρωμα μόρια που όμως με τη βοήθεια του ενζύμου αντιδρούν με το οξυγόνο του αέρα, σχηματίζοντας τελικά μελανοϊδίνες. 

Αυτές είναι τα μόρια τα υπεύθυνα για το όχι ευχάριστο καφετί χρώμα που παίρνουν κάποια κομμένα φρούτα. 

Ναι, τα περισσότερα φρούτα και τα λαχανικά μαυρίζουν στον αέρα και στον ήλιο όπως ακριβώς και οι άνθρωποι αφού και αυτοί έχουν κάτω από το δέρμα τους τις ίδιες ουσίες

Όταν χάνεται το χρώμα

Το πράσινο των λαχανικών το οφείλουμε στη χλωροφύλλη. 

Κάθε μόριό της περιέχει 136 άτομα πέντε διαφορετικών στοιχείων – άνθρακα, υδρογόνου, αζώτου, οξυγόνου, αλλά αυτό που κυρίως ευθύνεται για το πράσινο χρώμα είναι το μοναδικό άτομο μαγνησίου που βρίσκεται στη μέση μιας μικρότερης κατασκευής μέσα στο μόριο που ονομάζεται πορφυρίνη και λειτουργεί ως δυναμικός ρυθμιστής. 

Απορροφά και την ιώδη ακτινοβολία στην περιοχή των υψηλότερων ενεργειών και την ερυθρά στο αντίθετο άκρο. 

Οπότε στο μείγμα ακτίνων που φθάνει στα μάτια του παρατηρητή επικρατεί το πράσινο. 

Η χλωροφύλλη όμως είναι πολύ ευαίσθητη στις αλλαγές της θερμοκρασίας και στις ακραίες τιμές Ph. 

Οταν αρχίζει το βράσιμο των λαχανικών στο νερό που κοχλάζει, ο αέρας στα ενδιάμεσα των κυττάρων εκδιώκεται και προς στιγμήν το πράσινο χρώμα φαίνεται να είναι πιο ζωηρό αφού δεν υφίσταται πολλαπλές διαθλάσεις ώσπου να φθάσει σε εμάς. 

Αν όμως δώσουμε και άλλη θερμική ενέργεια, τότε το άτομο μαγνησίου χάνει τη θέση του στα μόρια της χλωροφύλλης, μετατρέπεται σε κάτι που εύγλωττα ονομάζεται φαιοφυτίνη και αυτόματα χάνεται από τα μάτια και το απέραντο πράσινο χρώμα. 

Αντικαθίσταται από ένα απωθητικό σχεδόν καφέ χρώμα που γίνεται χειρότερο αν στο νερό έχουμε προσθέσει και ξίδι, αφού τότε θα υπάρχουν πολλά ιόντα υδρογόνου και η αντικατάσταση του μαγνησίου γίνεται ακόμη πιο σίγουρη.

Πολύ σκληρό για να βράσει

     Σε μια από τις αναρίθμητες εκπομπές τηλεοπτικής μαγειρικής όπου είχαν τοποθετηθεί στην ίδια κατσαρόλα σουτζουκάκια, πατάτες και αγκινάρες, λίγο προτού δώσει το σύνθημα «πυρ» η μαγείρισσα δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι πρέπει να αφήσουμε χωρίς σκέπασμα την κατσαρόλα για να φύγει το νερό «και να μη χάσουν το χρώμα τους οι αγκινάρες». 

Αυτές τις κοφτές, δογματικά διατυπωμένες και μεταφερόμενες από στόμα σε στόμα, πληροφορίες τις λάτρεψαν οι μοριακοί γαστρονόμοι γιατί θέλησαν πρώτα από όλα να διαπιστώσουν ποιες είναι συμβατές με τους νόμους τις Φυσικής και της Χημείας και ποιες σκέτοι… μαγειρικοί μύθοι.

     Μέσα στο ζεστό νερό το προστατευτικό τοίχωμα μαλακώνει, γίνεται πορώδες και το νερό μπορεί να εισχωρήσει πιο εύκολα, βοηθώντας στο να καταστούν πιο εύπεπτα τα λαχανικά. 

Γι’ αυτό δεν πρέπει να τα βράζουμε, ιδιαίτερα τα καρότα, σε νερό με αλάτι διότι το φαινόμενο της ώσμωσης δεν θα επιτρέψει στο αλατισμένο νερό να διαπεράσει μέσα από τους πόρους του τοιχώματος που ορθώνουν γύρω από τα φυτικά κύτταρα η κυτταρίνη, η πηκτίνη και οι ημικυτταρίνες, και θα παραμείνουν σκληρά. 

Αλλά και το νερό χωρίς χλωριούχο νάτριο, αν περιέχει άλλα άλατα όπως είναι πολύ συχνά το λεγόμενο «σκληρό νερό», που περιέχει όξινο ανθρακικό ασβέστιο, επιτρέπει να ενώνεται το ασβέστιο με δύο μόρια πηκτίνης και αυτό ισχυροποιεί το φυτικό τοίχωμα. 

Αρα τα λαχανικά στο σκληρό νερό βράζουν πιο δύσκολα και τελικά σωστά η συμπαθής εκείνη μαγείρισσα ήθελε να φύγει όσο γίνεται πιο γρήγορα το νερό από το φαγητό της.

Υπάρχουν βέβαια και λαχανικά που δεν αλλοιώνεται το χρώμα τους με το μαγείρεμα όπως το κόκκινο λάχανο και οι μελιτζάνες.

     Αυτά οφείλουν τη λαμπρή τους εμφάνιση σε ομάδα ουσιών που ονομάζονται ανθοκυανίνες. Δεν έχουν ίδια συμπεριφορά με τη χλωροφύλλη αφού δεν υπάρχει το καθοριστικό αλλά και ευαίσθητο άτομο του μαγνησίου, άρα δεν αλλάζει το χρώμα τους με την παρουσία του νερού και της θερμότητας αλλά, όντας πολύ ευδιάλυτες στο νερό, το υπερβολικό βράσιμο σε πολύ νερό δεν τους κάνει καθόλου καλό ούτε στην εμφάνιση ούτε και στη θρεπτική αξία.

     Τέτοια προβλήματα δεν φαίνεται φυσικά να έχουν τα «άσπρα» λαχανικά, όπως το κουνουπίδι. 

Περιέχουν φλαβόνες που διαλύονται στο νερό και στο λάδι. 

Πρέπει να βράζονται για λίγο χρόνο και είναι γνωστό ότι παραμένουν λευκά σε όξινο περιβάλλον και κιτρινίζουν σε αλκαλικό περιβάλλον. 

Άρα αφού συνήθως το νερό της βρύσης είναι ελαφρά αλκαλικό, λίγο ξίδι ή χυμός λεμονιού τα κάνουν να διατηρούν την ωχρή λευκότητά τους. 

Το πρόβλημα βέβαια με το κουνουπίδι και την παρέα του, λαχανικά πλούσια σε θειάφι, είναι ότι, αν και άοσμα σε φυσική κατάσταση, η μυρωδιά τους όταν βράζουν μπορεί να κατακλύσει όχι μόνο την κουζίνα αλλά και πολυκατοικία ολόκληρη. 

Διότι με το πού αρχίζει ο βρασμός, σπάζει ο ιστός και ένα ένζυμο ενεργεί ως καταλύτης ώστε να δημιουργηθούν τελικά τρεις νέες ενώσεις – υδρόθειο, μερκαπτάνη, μεθυλοσουλφίδιο -, οι οποίες μεταξύ τους αντιδρώντας δίδουν ένα δύσοσμο τρισουλφίδιο. 

Οσο παρατείνεται ο βρασμός, αυξάνεται και η… μπόχα, παρατήρησαν μάλιστα ότι μεταξύ 5 και 7 λεπτών διπλασιάζεται, οπότε το ήπιο και όσο το δυνατόν γρήγορο μαγείρεμα μπορεί να σώσει ακόμη και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα.

* Το να μη γίνουν καφέ τα λαχανικά και τα φρούτα μπορούμε να το αποφύγουμε, αν εμποδίσουμε τη διαρροή των ενζύμων. Πρέπει να τα βράσουμε ελάχιστα, ώστε με τη θερμοκρασία να καταστραφούν τα ένζυμα ή να τα βάλουμε στο ψυγείο όπου επιβραδύνεται η δράση τους.

* Στις βιομηχανικές συσκευασίες έχουμε την αντικατάσταση του οξυγόνου από καθαρό άζωτο, διοξείδιο του άνθρακα ή κενό.

* Η βιταμίνη C αποτρέπει την αλλοίωση του χρώματος, γι’ αυτό χρησιμοποιείται ο χυμός λεμονιού.

* Οι μελιτζάνες κόβονται, αλατίζονται άφθονα και αφήνονται λίγο, διότι με το αλάτι λόγω ώσμωσης βγαίνει νερό από το εσωτερικό τους και μαζί η διαλυτή στο νερό ουσία η οποία τους δίνει πικρή γεύση.

* Τα λαχανικά μαλακώνουν με το βράσιμο, διότι η πηκτίνη που λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία μεταξύ των φυτικών κυττάρων αποδομείται σε ευδιάλυτα μόρια, ιδιαίτερα σε αλκαλικό περιβάλλον (που κάνει την καρβοξυλική ρίζα της πηκτίνης να χάνει το υδρογόνο της και τις ομάδες COO- που παραμένουν να αλληλαπωθούνται, εξασθενώντας το φυτικό τείχος) και μαλακώνει, ενώ με ξίδι και σε όξινο περιβάλλον τα λαχανικά σκληραίνουν.

* Με ανοικτό το καπάκι της κατσαρόλας και πολύ νερό υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα τα ιόντα υδρογόνου να μην αντικαταστήσουν το μαγνήσιο στο μόριο της χλωροφύλλης και να διατηρηθεί το… απέραντο πράσινο, παρ’ όλο το βράσιμο. Η προσθήκη σόδας, που είναι αλκαλική ένωση, βοηθάει στο χρώμα για τους λόγους που αναφέραμε προηγουμένως, αλλά σε σχέση με την πηκτίνη θα δώσει λαχανικά πάρα πολύ μαλακά.

* Τα λαχανικά συνεχίζουν να βράζουν για λίγο, ακόμη και όταν τα κατεβάσουμε από τη φωτιά. Αρα, αν δεν θέλουμε να συμβεί αυτό, πρέπει να μπουν αμέσως στο ψυγείο. Η ψύξη κακώς νομίζεται ότι δίνει καλό χρώμα, απλώς διατηρεί το υπάρχον.

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

tovima.gr

Πως το φαινόμενο της άλω μας εμποδίζει να δούμε την πραγματική εικόνα

Το φαινόμενο της άλω σημαίνει ότι τυφλωνόμαστε από μια όψη των πραγμάτων βάσει της οποίας σχηματίζουμε μια συνολική εικόνα.

Μία μόνο ιδιότητα ενός ατόμου, παραδείγματος χάρη η ομορφιά του, η κοινωνική του θέση ή η ηλικία του, παράγει μια θετική ή αρνητική εντύπωση που επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα και επηρεάζει υπερβολικά τη γενική εντύπωση.
Η ομορφιά είναι το παράδειγμα που έχει μελετηθεί περισσότερο.
Δεκάδες μελέτες έχουν αποδείξει ότι θεωρούμε τους ωραίους ανθρώπους πιο ευγενικούς, τιμιότερους και εξυπνότερους.
Τα άτομα με ευχάριστο παρουσιαστικό κάνουν επίσης ευκολότερα καριέρα, κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον -πολύ θηλυκό- μύθο της «προαγωγής του καναπέ».

Όραση ή οπτική αντίληψη ονομάζουμε μία από τις πέντε αισθήσεις.
Όργανο αντίληψης είναι τα μάτια, ενώ το αντικείμενο της αντίληψης είναι το φως.
Θεωρείται η πιο σημαντική από τις υπόλοιπες αισθήσεις, γιατί με αυτήν γίνεται άμεσα αντιληπτός ο εξωτερικός χώρος.
Περίπου το 30% του ανθρώπινου εγκεφάλου ασχολείται με την επεξεργασία και ερμηνεία των ερεθισμάτων της όρασης.
Η όραση είναι εφικτή μόνο όταν υπάρχει φως, όποιο φως, το φως του ήλιου, το φως της αστραπής και πυρκαγιάς, το ηλεκτρικό φως.
Έτσι όταν παρεμβάλλεται το φαινόμενο της άλω «τυφλωνόμαστε» -μεταφορικά.
Το φαινόμενο της άλω όταν περιβάλει οτιδήποτε δεν μας αφήνει να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Πολλά πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις αλλά και προϊόντα και επιχειρήσεις περιβάλλονται από άλω, εκπέμπουν μια ιδιαίτερη λάμψη.
Οι πάντες θαμπώνονται από τις επιδόσεις, την ομορφιά-πάντα αυτή που φαίνεται-και όλες τις εξωτερικές λαμπερές και φανταχτερές ιδιότητες και συμπεραίνουν -αυθαίρετα- πως υπάρχουν και οι αντίστοιχες εσωτερικές αρετές-αρετές που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να εξετάσουν από κοντά.
Το φαινόμενο της άλω λειτουργεί πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Ξεκινάμε από πληροφορίες που είναι εύκολο να πάρουμε ή από πολύ εντυπωσιακά γεγονότα – για παράδειγμα την οικονομική κατάσταση μιας επιχείρησης – για να βγάλουμε συμπεράσματα για ιδιότητες που αναγνωρίζονται δυσκολότερα, όπως η ικανότητα του μάνατζμεντ ή η αποτελεσματικότητα της στρατηγικής.
Έτσι, έχουμε την τάση να θεωρούμε ποιοτικά τα προϊόντα ενός κατασκευαστή με καλή φήμη, ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός λόγος γι’ αυτό.
Άλλο παράδειγμα: Υποθέτουμε ότι ένας διευθύνων σύμβουλος που είναι πετυχημένος στον τάδε τομέα δραστηριότητας θα επιτύχει σε όλους τους τομείς, ακόμα και στην ιδιωτική του ζωή.
Ο ψυχολόγος Edward Thorndike  ανακάλυψε το φαινόμενο της άλω εδώ κι έναν αιώνα σχεδόν.
Μία μόνο ιδιότητα ενός ατόμου, παραδείγματος χάρη η ομορφιά του, η κοινωνική του θέση ή η ηλικία του, παράγει μια θετική ή αρνητική εντύπωση που επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα και επηρεάζει υπερβολικά τη γενική εντύπωση.
Η ομορφιά είναι το παράδειγμα που έχει μελετηθεί περισσότερο.
Δεκάδες μελέτες έχουν αποδείξει ότι θεωρούμε τους ωραίους ανθρώπους πιο ευγενικούς, τιμιότερους και εξυπνότερους.
Τα άτομα με ευχάριστο παρουσιαστικό κάνουν επίσης ευκολότερα καριέρα, κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον -πολύ θηλυκό- μύθο της «προαγωγής του καναπέ».
Η επίδραση αυτή διαπιστώνεται ήδη από το σχολείο όπου οι καθηγητές έχουν την τάση να βάζουν ασυνείδητα καλύτερους βαθμούς στους μαθητές με ελκυστικό παρουσιαστικό.
Η διαφήμιση γνωρίζει καλά το φαινόμενο της άλω: βλέπετε τις διασημότητες να χαμογελούν στις αφίσες των διαφημίσεων. 
Γιατί ένας τενίστας πρέπει να είναι εξπέρ στις μηχανές του καφέ;
Λογικά είναι αδιανόητο, κι όμως έχει αποτελέσματα!
Αυτό που καθιστά το φαινόμενο της άλω ύπουλο είναι το γεγονός ότι παραμένει ασυνείδητο.
Και οι συνέπειές του είναι εξαιρετικά καταστροφικές όταν το φύλο, η καταγωγή ή η φυλή γίνονται κυρίαρχα χαρακτηριστικά επισκιάζοντας όλες τις άλλες ιδιότητες ενός ατόμου.
Τότε μιλάμε για στερεότυπα. 
Και δεν είναι ανάγκη να είσαι ρατσιστής ή σεξιστής για να πέσεις σ’ αυτή την παγίδα.
Το φαινόμενο της άλω παραμορφώνει την όρασή μας, ακριβώς όπως θολώνει το μυαλό των δημοσιογράφων, των καθηγητών και των καταναλωτών.
Ωστόσο, το φαινόμενο της άλω έχει ενίοτε θετικές συνέπειες, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Έχετε νιώσει κεραυνοβόλο έρωτα; 
Τότε ξέρετε πόσο εκθαμβωτική μπορεί να είναι η άλως.
Το άτομο που λατρεύετε πάνω απ’ όλα σας φαίνεται η ίδια η τελειότητα: πιο γοητευτικό από όλους τους άλλους, πιο έξυπνο, πιο συμπαθητικό, πιο ζεστό.
Ακόμα κι αν οι φίλοι σας σάς επισημαίνουν κάποια χονδροειδή ελαττώματα αυτού του προσώπου, εσείς τα θεωρείτε μικρές ιδιορρυθμίες που σας κάνουν να χαμογελάτε.
Συμπέρασμα: 
Το φαινόμενο της άλω μας εμποδίζει να δούμε την πραγματική εικόνα. 
Κοιτάξτε λοιπόν αυτό που σας ενδιαφέρει πιο προσεκτικά. 
Βάλτε σε παρένθεση το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του.
Έτσι κάνουν οι μεγάλες ορχήστρες όταν προσλαμβάνουν μουσικούς.
Βάζουν τους υποψήφιους να παίζουν πίσω από μια κουρτίνα για να μην επηρεαστούν από το φύλο, την καταγωγή ή το παρουσιαστικό.
Ας μην θαμπωνόμαστε λοιπόν και ας μην αφήνουμε την άλω να μας κρύβει την πραγματικότητα- αλλά να σκάβουμε βαθύτερα.
Αυτό που θα βρούμε, μπορεί κάποιες φορές να μην είναι πανέμορφο, αλλά συχνά θα είναι πλούσιο σε πληροφορίες…

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

ntina

Η τέχνη της καθαρής σκέψης -Dobelli Rolf – Ρολφ Ντομπέλλι

Τραχανάς-τα είδη του παραδοσιακού μας ζυμαρικού

                                  

Σε γενικές γραμμές, οι τραχανάδες χωρίζονται σε σταρένιους ή αλευρένιους, ανάλογα με το αν είναι από σιτάρι ή αλεύρι -ή/και σιμιγδάλι, και σε γλυκούς ή ξινούς, ανάλογα με το είδος του γάλακτος με το οποίο ζυμώνονται.

Από εκεί και πέρα, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ανάλογα με το πλάσιμο, το σχήμα και το μέγεθος -ξινόχοντρος, χάχλες-, αλλά και ορισμένοι ιδιαίτεροι τραχανάδες, όπως οι νηστήσιμοι της Θράκης -με λαχανικά-ή άλλοι που ζυμώνονται με ζουμί από βραστό κρέας.

Ξινός σταρένιος και ξινόχοντρος -Χόντρο στην Κρήτη- λένε το χοντροσπασμένο αναποφλοίωτο σιτάρι.
Ξινόχοντρο το ζυμαρικό που φτιάχνεται με χόντρο και ξινισμένο γάλα.
Η διαδικασία παραγωγής είναι παρόμοια με αυτήν του γλυκού τραχανά, μόνο που το γάλα -αφού αλατιστεί- αφήνεται να ξινίσει προτού βράσει.
Συνήθως δεν κόβεται πολύ ψιλός, αλλά σε κομμάτια σαν μεγάλα ακανόνιστα καρύδια-με τα δάχτυλα-,με ένα κουτάλι ή με μηχανικές μεθόδους.
Με τον ίδιο τρόπο παρασκευάζονται ξινοί σταρένιοι τραχανάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας, είτε ψιλοί είτε πιο χοντροκομμένοι.
Αντί για ξινισμένο γάλα, μερικοί χρησιμοποιούν γιαούρτι.
Γεύση: Από ήπια έως έντονα ξινή, που εξισορροπείται και γλυκαίνει κάπως από τη γεύση του σταριού.
Χαρακτηριστική, «χωριάτικη» μυρωδιά, που δεν αρέσει σε όλους.

Χάχλες -ξινός σταρένιος τραχανάς της Μυτιλήνης
Ο ιδιότυπος αυτός τραχανάς κατάγεται από τη Μυτιλήνη και δεν είναι τίποτε άλλο από ξινός σταρένιος τραχανάς που πλάθεται με το χέρι στο ιδιότυπο σχήμα μικρής στρογγυλής βάρκας -σαν καλαθάκι ή μικρός ντάκος με βαθούλωμα.
Το σχήμα της χάχλας εξυπηρετούσε την εύκολη μεταφορά της στις αγροτικές εργασίες, στην εξοχή, στο σχολείο: έτσι λεπτό που είναι το «καλαθάκι», οι Μυτιληνιοί το έτρωγαν -και εξακολουθούν να το τρώνε- σαν τραγανό παξιμάδι, σκέτο ή με τυρί, ελιές, ντομάτα.
Πέρα από ωμές ή σε σούπα, τις χάχλες τις τρώνε ελαφροψημένες -στο μαγκάλι, στο τζάκι ή στο γκριλ του φούρνου, μέχρι να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές και να «ζωντανέψει» το άρωμά τους.
Την κοιλότητα ορισμένοι τη γεμίζουν με τυριά και μυρωδικά.
Γεύση: Ξινούτσικη και «σταρένια». Έντονο άρωμα χωριάτικου τραχανά.

Γλυκός σταρένιος-Είναι η συνηθέστερη εκδοχή γλυκού τραχανά.
Φτιάχνεται με χοντροαλεσμένο, αναποφλοίωτο σιτάρι, που βράζει μέσα σε φρέσκο γάλα με αλάτι, μέχρι να γίνει ένα είδος χυλού που, μόλις χλιαρύνει ή κρυώσει, απλώνεται σε ειδικά τελάρα-σήτες για να στεγνώσει.
Προτού στεγνώσει εντελώς, κόβεται σε μικρότερα κομμάτια -παλιότερα με το χέρι-, τα οποία, αφού στεγνώσουν με τη σειρά τους κάπως, αλλά όχι εντελώς, "τρίβονται" στο κόσκινο -οι βιοτεχνίες χρησιμοποιούν ειδικά μηχανήματα κοπής-, ώστε να προκύψει το τελικό προϊόν.
Το μέγεθος ποικίλλει.
Τα ζυμαρικά στεγνώνουν είτε φυσικά στον ήλιο και στον αέρα -σε σπίτια, σε μικρές βιοτεχνίες και μικρούς συνεταιρισμούς- είτε σε ειδικά αποξηραντήρια.
Γεύση: Γλυκιά, «γαλατένια» αλλά ήπια, με έντονη τη «γήινη» αίσθηση του σταριού.

Ξινός τραχανάς από αλεύρι-Οι περισσότερες συνταγές για αλευρένιο τραχανά είναι με ξινό -ξινισμένο-γάλα.
Το γάλα βράζεται με λίγο αλάτι και αφήνεται να ξινίσει μερικές ημέρες.
Μετά ζυμώνεται με αλεύρι από σκληρό στάρι -τύπος κατάλληλος για ζυμαρικά- ή σιμιγδάλι ή μείγμα αυτών.
Το ζυμάρι πολλοί το εμπλουτίζουν με αυγά, που κάνουν το ζυμαρικό πιο πλούσιο.
Αντί για ξινισμένο γάλα, κάποιοι βάζουν γιαούρτι ή προζύμι -ή μείγμα ξινού γάλακτος ή γιαουρτιού με προζύμι-, ενώ σε άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται φρέσκο γάλα με προζύμι και αφήνεται το ζυμάρι 1 - 2 μέρες να ξινίσει ελαφρώς προτού το περάσουν από το κόσκινο.
Συνήθως ο ξινός τραχανάς περνάει από λεπτό κόσκινο, και έτσι οι κόκκοι του έχουν μέγεθος ελάχιστων χιλιοστών.
Γεύση: Αλευρώδης και ξινούτσικη.
Ο βαθμός οξύτητας εξαρτάται από την ποσότητα και το βαθμό "ξινίσματος" του γάλακτος -ή του προζυμιού ή του γιαουρτιού ή των όποιων αναμείξεων των προαναφερθέντων-. Χαρακτηριστική όξινη, "γαλατένια" μυρωδιά, που σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι.

Νηστήσιμοι τραχανάδες εκ Θράκης-Στον Έβρο, αλλά και σε όλη τη Θράκη, φτιάχνουν αυτό το είδος τραχανά, που δεν ζυμώνεται με γάλα, αλλά με πολτό από ανάμεικτα βρασμένα λαχανικά.
Πιπεριές -κυρίως-, ντομάτες, κολοκύθια, κολοκύθες, κρεμμύδια, καρότα, ό,τι λαχανικό έχει διαθέσιμο κάθε σπιτικό βράζει με τις ώρες μαζί με αλάτι, κοκκινοπίπερο και άλλα μπαχαρικά μέχρι να λιώσει και να γίνει σαν αραιή σάλτσα με την οποία ζυμώνουν το αλεύρι.
Στο ζύμωμα χρησιμοποιείται προζύμι, που προσδίδει όξινη γεύση στο τελικό προϊόν.
Γεύση: Ξινούτσικη -λόγω του προζυμιού-, αλλά με έντονη τη μυρωδιά και τη γεύση της πιπεριάς και του κοκκινοπίπερου.
Υπάρχει και καυτερή εκδοχή του, στην οποία χρησιμοποιείται καυτερό κοκκινοπίπερο ή μπούκοβο.

Γλυκός τραχανάς από αλεύρι-Αν και η συνηθέστερη εκδοχή του αλευρένιου τραχανά είναι με ξινό γάλα, συναντάμε -σπανιότερα- και με "γλυκό"-φρέσκο, όχι ξινισμένο- γάλα.
Όπως και στην περίπτωση του ξινού αλευρένιου τραχανά, χρησιμοποιείται είτε αλεύρι από σκληρό στάρι, είτε σιμιγδάλι, είτε μείγμα των δύο. Έπίσης, μπορεί να περιέχει αυγά.
Γεύση: Ήπια, θυμίζει κάπως χυλοπίτες ή άλλα ζυμαρικά με γάλα και αυγά. Απαλή «γαλατένια» μυρωδιά.
https://taneatisgaleras.blogspot.com/
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr
photo:el.wikipedia.org

Ψωμί -Ένα διαφορετικό ψωμί χωρίς ζύμωμα και με πολλά-πολλά υλικά

Εκτός από όλους αυτούς τους τύπους έχουμε και τα διάφορα ψωμιά που κάνουμε μόνοι μας και έχουν τις δικές μας προτιμήσεις και ανάγκες.
Εγώ θα σας δώσω ένα διαφορετικό πάνγευστο ψωμί, με μαλακή κι ελαφρώς υγρή ψίχα.
Είναι ένα ψωμί πλούσιο, χορταστικό, όμορφο και λαχταριστό, ιδανικό σνακ για τα παιδιά μας.
Η μυρωδιά του σαγηνευτική και οι μπουκιές του θρεπτικές και γεμάτες ενέργεια.
Τα θρεπτικά του στοιχεία είναι οι υδατάνθρακες,
οι φυτικές ίνες,
οι πρωτεΐνες,
οι βιταμίνες αλλά και τα ιχνοστοιχεία!
Πάμε, να το φτιάξουμε;
Υλικά
250ml χλιαρό νερό, περίπου...

read more:https://botanologia.gr/psomi-ena-diaforetiko-psomi-choris-zymoma-kai-me-polla-polla-ylika/

Η Ακολουθία του ανοσίου τραγογένη Σπανού του ουρίου και εξουρίου,

ΤΡΕΙΣ ΣΠΑΝΟΙ από την Πόλη
πέντε τρίχες είχαν όλοι
ήρθε κι ένας Τηνιακός,
πέντε τρίχες μοναχός.

Βρέ καλώς τον πολυγένη
Κι από πούθε κατεβαίνει;
Απ’ την Πόλη κατεβαίνω
Και στη Βενετιά πηγαίνω.
 
Πάω ν’ αγοράσω χτένια,
Γιατί μ’ έφαγαν τα γένια…
 
 Η Ακολουθία του ανοσίου τραγογένη Σπανού του ουρίου και εξουρίου, μηνί τω αυτώ πέρυσι, εν έτει εφέτο είναι μια ξετσίπωτη σάτιρα των σπανών και έχει γραφτεί για να τραγουδιέται σαν εκκλησιαστικό τροπάριο, γι’ αυτό και λέγεται «ακολουθία». Πρόκειται για μια διαβόητη, αλλά και δημοφιλή παρωδία, ενός λόγιου βυζαντινού,  του  14/ 15ου αι. Το έργο είναι μια παρωδία λειτουργικών ακολουθιών, κοσμικών εγγράφων κι άλλων μορφών λειτουργικής γραφής. Το κείμενο πρωτοτυπώθηκε το 1553 και έκτοτε γνώρισε συνεχείς ανατυπώσεις, χωρίς διακοπή, ως το 1832 με τη μορφή του βενετσιάνικου εντύπου.
Ο Τσάκωνας μιλά για ένα έργο «αγαπητό στο πλατύ μοναστικό χώρο της Ορθόδοξης Ανατολής και για μια παρωδία συνδεδεμένη για να ψέλνεται σε στιγμές καλογερικής ευθυμίας».
Ο Κ. Κρουμπάχερ χαρακτηρίζει την Ακολουθία του Σπανού «αλλόκοτο πόνημα», «βάναυσο λίβελο», «ελεεινό έργο», «ένα από τα πιο περίεργα μνημεία της δημώδους λογοτεχνίας» και την εντάσσει στο είδος της παραϋμνογραφίας για το σκοπό της «εντελώς βαναύσου και αχρειολόγου σάτιρας», ενώ ο Eideneier χρησιμοποιεί εναλλακτικά τους χαρακτηρισμούς «δριμεία» ή «χοντρή σάτιρα», «λίβελος», «αλάνθαστη παρωδία» κ.ά....

read more:fractalart.gr

“Photography helps people to see.” Berenice Abbott

το κίτρινο χρυσίζει στον ήλιο

το πλησιάζει 

ζητάει να ξαποστάσει

ή μήπως να ρουφήξει το νέκταρ...

ntina

Garry Winogrand : Φωτογραφίζω για να δω πώς είναι τα πράγματα φωτογραφημένα

Ο μεγάλος δάσκαλος Garry Winograhd...
Garry Winogrand: «φωτογραφίζω για να δω πώς είναι τα πράγματα φωτογραφημένα»
Ίσως θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τη ζωή και το έργο τού Garry Winogrand με ένα απόσπασμα από την ολιγόλογη αίτησή του για την πρώτη χορηγία Guggenheim που είχε υποβάλλει το 1963, λίγο μετά την κρίση τής Κούβας...
«Κοιτάω τις φωτογραφίες που έχω κάνει ως τα τώρα, και με κάνουν να νοιώθω ότι πραγματικά δεν έχει καμία σημασία ούτε το ποιοι είμαστε ούτε το τι νοιώθουμε ούτε το τι θα απογίνουμε...
Οι επιθυμίες μας και οι επιτυχίες μας υπήρξαν φτηνές και ευτελείς...
Διαβάζω τις εφημερίδες,κάποια βιβλία.
Κοιτάω τα περιοδικά.
Όλα ασχολούνται με ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις.
Το μόνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι πάμε χαμένοι και ότι η βόμβα μπορεί να μας αποτελειώσει οριστικά, αλλά δεν πειράζει, αφού δεν αγαπήσαμε τη ζωή.
Δεν μπορώ να δεχτώ τα πιο πάνω συμπεράσματα, κι έτσι πρέπει να συνεχίσω την φωτογραφική έρευνα πιο βαθιά.
Αυτό είναι το σχέδιό μου.»
Η φωτογραφία παρατηρεί ο Tod Papageorge, όπως και η ποίηση, δεν αποτελεί, όπως κακώς πιστεύεται, τον καθρέπτη τού κόσμου. 
Όπως όμως η ποίηση δεν μπορεί να εφεύρει μια άλλη, δική της γλώσσα, έτσι και ο φωτογράφος δεν μπορεί να εφεύρει έναν άλλο κόσμο. 
Εκεί ακριβώς οφείλουν την ένταση που δημιουργούν τόσο ένα ποίημα όσο και μια φωτογραφία, στο ότι δηλαδή είναι ταυτόχρονα κομμάτια τού κόσμου αλλά και πλάσματα (fiction). 
Εκεί οφείλεται επίσης και το ότι το περιεχόμενο ενός ποιήματος και μιας καλλιτεχνικής φωτογραφίας δεν μπορεί να συνοψιστεί σε μια ιδέα, σ’ ένα θέμα. 
Όπως δεν μπορούμε να πούμε, λέει ο Papageorge, ότι το θέμα τής «Ωδής για μια ελληνική λήκυθο» τού Keats είναι ότι η «προσμονή είναι ανώτερη από την πραγματοποίηση», το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε ότι το θέμα μιας φωτογραφίας τού Winogrand είναι π.χ. ο πόλεμος ή τα γηρατειά.

Η φωτογραφική του μηχανή μία Leica M4

Garry Winogrand's Leica M4

ntina

Εκείνον τον παλιό καιρό

Τα καπνομάγαζα της Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη εκείνα τα χρόνια ήταν η πρωτεύουσα του καπνού. 
Μια βασίλισσα που είχε στη δούλεψή της χιλιάδες ανθρώπους. 
Και, προς Θεού, μόνο καλή δεν ήταν η δουλειά. 
Ήταν κουραστική και βρόμικη.

Οι συνθήκες ήταν άθλιες. 
Θυμάμαι πως, όταν φεύγαμε από το εργοστάσιο, ήμασταν τόσο βρόμικοι, που δεν σταματούσε ούτε το αστικό λεωφορείο να μας πάρει.
Οι αναμνήσεις των καπνεργατών της δεκαετίας του ʼ80 στη Θεσσαλονίκη κρύβουν το άρωμα του καπνού που τύλιγε την πόλη, κάποιοι λένε πως θυμούνται τη μυρωδιά του καπνού πάνω στους ανθρώπους της Σταυρούπολης και που σε κάποια σημεία της το μυρίζει κανείς ακόμα.
Ένα άρωμα που είναι συνδεδεμένο με τα χρόνια της νιότης πολλών ανθρώπων εκείνων των χρόνων και πολλοί από αυτούς θα το χαρακτήριζαν περισσότερο ως βρώμα παρά ως άρωμα.

Ένα άρωμα που είναι συνδεμένο με την ιστορία της Θεσσαλονίκης, καθώς τα 50 και πλέον καπνομάγαζα, οι γνωστές καπναποθήκες, αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για την πόλη από την εμφάνιση του καπνεμπορίου, που τοποθετείται γύρω στο 1870.
Η μυρωδιά του καπνού ήταν έντονη έως το 1990, αφού στη συνέχεια άρχισε να χάνεται λόγω της κατασκευής νέων κτιρίων με διαφορετική, πιο σύγχρονη τεχνολογία, αλλάζοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, τα δεδομένα στο εμπόριο.
Στα καπνομάγαζα εργαζόταν αρκετός κόσμος στα καπνά. 
Με μέσον. 
Όσο γλαφυρό κι αν ακούγεται, κατά βάση έπρεπε να έχεις πολιτικό μέσον για να δουλέψεις στα καπνά. 
Και αντοχές, μεγάλες αντοχές στη βρώμα.
Ήταν καλή όμως δουλειά για όσους άντεχαν, εποχιακή εργασία με ένσημα και σταθερό ταμείο ανεργίας το χειμώνα, σε μια εποχή που ελάχιστοι εργοδότες κολλούσαν ένσημα στους εργάτες τους.
Καπνεργάτες για χρόνια στα καπνά της Θεσσαλονίκης εξιστορούν:

"Ήμουν εργάτρια από το 1982 έως και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990.
Καλή δουλειά και σταθερή, για όποιον είχε ανάγκη να δουλέψει. 

Εποχική, βέβαια, γιατί δουλεύαμε από τον Μάιο μέχρι και τον Οκτώβριο.
Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις άθλιες συνθήκες εργασίας. 

Βρομιά, υγρασία και ανυπόφορη ζέστη.
Εγώ και πολλές ακόμα γυναίκες την είχαμε μεγάλη ;omvw ανάγκη τη δουλειά, που όπως και σήμερα που οι δουλειές είναι λίγες και ο καθένας δίνει μάχη για μια θέση εργασίας, τα καπνομάγαζα ήταν μια δουλειά όπως πολλές άλλες.

Ο κόσμος άντεχε αν πληρωνόταν και άντεξαν χιλιάδες άνθρωποι εκείνα τα χρόνια

Δεν θα ξεχάσω όμως την κούραση που ήταν πολύ μεγάλη, αλλά μεγαλύτερη ήταν η βρομιά.
Όταν φεύγαμε για να πάμε στο σπίτι, δεν σταματούσε ούτε το λεωφορείο της γραμμής να μας πάρει.
Όσο για ταξί, ούτε λόγος"

Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και τα πρώτα χρόνια του ʼ90 στη Θεσσαλονίκη δούλευαν περισσότεροι από 17.000 άνθρωποι στα καπνομάγαζα.
Το 80% ήταν γυναίκες.
Η δουλειά ήταν εποχική, κι αυτό βόλευε τις γυναίκες που τους υπόλοιπους μήνες αφιερώνονταν στην οικογένεια και στα παιδιά. 

Εξάλλου, όπως θυμούνται πολλές καπνεργάτριες, το διάστημα που τα καπνομάγαζα ήταν κλειστά, την περίοδο του χειμώνα, το ταμείο ανεργίας ήταν σταθερή... αξία, σε μια εποχή μάλιστα που ελάχιστοι εργοδότες κολλούσαν ένσημα στους εργάτες.
Πολλές γυναίκες δεν άντεχαν τη δουλειά λόγω των αντιξοοτήτων και της ανυπόφορης βρομιάς και δυσοσμίας, ωστόσο οι περισσότερες ήταν αναγκασμένες να την κάνουν.
Δεν ξέραμε άλλη δουλειά.
Σήμερα, η εικόνα των καπνομάγαζων, τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη, έχει ξεθωριάσει.

Τα καπνομάγαζα μετά το 1990 άρχισαν να κλείνουν ένα ένα. 

Πολύς κόσμος έχασε τη δουλειά του. 

Κάποιοι για να συμπληρώσουν τα ένσημα πηγαινοερχόντουσαν καθημερινά σε καπνομάγαζα εκτός Θεσσαλονίκης.
Και μοιραία άλλαξαν χρήση.
Άλλα στεγάζουν ξενοδοχεία και άλλα διοικητικές υπηρεσίες.

Δεν παύουν όμως, δικαίως να απαιτούν μια θέση στην ιστορία της Θεσσαλόνικης και κατ’ επέκταση στην ιστορία της Σταυρούπολης, όπου ακόμα στέκουν σαν θεριά, διότι μέσα από αυτά, μια – κατά βάση -  αγράμματη γενιά μεγάλωσε και μόρφωσε τα παιδιά της με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, παρ' ότι ο καπνός κάλυπτε μόλις το 5% της συνολικής καλλιεργούμενης έκτασης στην Ελλάδα, συντηρούσε 200.000 οικογένειες, προσφέροντας πρόσθετη απασχόληση σε ακόμη 40.000 ανθρώπους.

Επίσης το 1954 οι εξαγωγές καπνού κάλυπταν το ήμισυ των εσόδων από όλες τις εξαγωγές της χώρας.

Χάρτης Θεσσαλονίκης 17ος αιώνας – Piri Reis

Ένας εικαστικά πανέμορφος χάρτης της Θεσσαλονίκης που βλέπουμε στο flickr από το Walters Art Museum Illuminated Manuscripts.

Ο χάρτης βασίστηκε στον αρχικό χάρτη του Piri Reis του 1525 για τον Sultan Süleyman I.

https://www.flickr.com/photos/medmss/3905334954/sizes/h/

makthes.gr

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

Σοκολάτα - Η τροφή των θεών, δεν είναι εξάρτηση αλλά αναγκαίο διατροφικό στοιχείο

Στη εποχή των Μάγια, οι καρποί κακάο χρησιμοποιούνταν ως νόμισμα, καθώς θεωρούνταν υψηλότερης αξίας από τον χρυσό. 

Λένε πως είναι υποκατάστατο του έρωτα.

Το κακό είναι πως ο έρωτας κάποτε τελειώνει, και πάντα αναρωτιέμαι παρέα με τον Thomas Eugene Robbins στον Τρυποκάρυδο του, πως κάνεις τον έρωτα να κρατήσει και αν η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του έρωτα, ποιο είναι το υποκατάστατο της σοκολάτας;

Το να γεύεσαι λοιπόν σοκολάτα μοιάζει με ιεροτελεστία που πρέπει να καλύψει όλες σου τις αισθήσεις, όραση, όσφρηση, αφή και ακοή και τέλος απολαυστική γεύση.
Παλιότερα οι επιλογές που είχαμε όσο αφορά τη σοκολάτα ήταν απειροελάχιστες, σήμερα ακόμα και το μπακάλικο της γειτονιάς διαθέτει μεγάλη ποικιλία που μπορεί να καλύψει όλα τα γούστα. 

Σοκολάτα γάλακτος, 

Λευκή Σοκολάτα, 

Σοκολάτα Υγείας καθώς και διάφορα σκευάσματα - καθώς και παγωτά - με άπειρους συνδυασμούς και προσθήκες άλλων προϊόντων.
Ακόμα και όσο αφορά το ρόφημα σοκολάτας, πλέον κυκλοφορεί σε πληθώρα γεύσεων και συνδυασμών.

Μελέτη από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Πίζας, διαπίστωσε ότι η κατανάλωση καθημερινά μιας μικρής μερίδας μαύρης σοκολάτας στην οποία έχουν προστεθεί φυσικές πολυφαινόλες από εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, συσχετίστηκε με βελτιωμένη καρδιακή λειτουργία, αυξημένα επίπεδα καλής χοληστερόλης και προστασία των σημαντικών για την διατήρηση των αιμοφόρων αγγείων ενδοθηλιακών προγονικών κυττάρων

Σοκολάτα λοιπόν και η εμμονή μου με τις επιστημονικές-λατινικές ονομασίες φυτών και ζώων με οδήγησε στο υπέροχο όνομα του κακαόδεντρου : Theobroma cacao.
Ο νονός στη συγκεκριμένη βάφτιση ήταν ο γνωστός βοτανολόγος Linnaeus, το 1753.
Theobroma cacao λοιπόν, που σημαίνει «Η τροφή των Θεών», πόσο εύστοχο όνομα του έδωσε ο κυρ Linnaeus
Οι Γλωσσολογικές μελέτες μεταφέρουν τη λέξη κακάο μεταξύ 400 π.Χ. και 100 μ.Χ αν και υπάρχουν ενδείξεις για τη χρήση της από τους Ολμέκους το 1000 π.Χ.
Σοκολάτα ονομάζονται τα προϊόντα που παράγονται από τους καρπούς του κακαόδεντρου.
Οι Maya ήταν από τους πρώτους λαούς που χρησιμοποίησαν το κακαόδεντρο.
Ακολούθησαν οι Ολμέκοι και οι Αζτέκοι που γνώριζαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της σοκολάτας.
Δύσκολες εποχές και το κακάο ανήκε στους λίγους, δηλαδή στους αριστοκράτες και πολεμιστές που το χρησιμοποιούσαν ως οικονομικό μέσο ανταλλαγής  αλλά και ως θυμίαμα σε θρησκευτικές τελετές.
Οι Maya ήταν αυτοί που μετέφεραν ρίζες κακαόδεντρου από τα δάση της βροχής στις αυλές τους.
Δημιουργούσαν ένα είδος πικάντικου αφρώδους ροφήματος σοκολάτας αναμειγνύοντας σπόρους κακάο με πιπεριές τσίλι, νερό και άλλα μπαχαρικά.
Το ρόφημα αυτό είχε ιδιαίτερο κοινωνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα στη ζωή τους.
Πολλά χρόνια αργότερα, τον 16ο αιώνα οι Ισπανοί ανακαλύπτουν τη σοκολάτα.
Δε τους πολυάρεσε η πικρή της γεύση όμως και αποφάσισαν να τελέσουν ένα μυστήριο για να ενώσουν τη σοκολάτα με τη ζάχαρη. 

Το πολύτιμο μυστικό αυτής της ένωσης κρατήθηκε μακριά από τα αδιάκριτα μάτια της υπόλοιπης Ευρώπης για έναν αιώνα περίπου. 

Το 1657 δημιουργείτε στο Λονδίνο πρώτος «οίκος» σοκολάτας και προωθεί το ρόφημα σοκολάτας στους Ευρωπαϊκούς κύκλους.
Οι αριστοκράτες της εποχής κατανάλωναν τη σοκολάτα ως αφροδισιακό και ως αντίδοτο για την εξάντληση.
Οι Ιταλοί πειραματίστηκαν με την προσθήκη κακάο σε διάφορα φαγητά και στην Ισπανία ακόμα και σήμερα σερβίρουν μια αλμυρή σάλτσα με το ονοματάκι “mole” που συνοδεύει πολλά φαγητά.
Το 1674 κυκλοφορεί στην Αγγλία σοκολάτα σε στερεή μορφή με το όνομα «δάκτυλα σοκολάτας Ισπανικής Μόδας
Στην Ολλανδία ο Coenroad Johanes van Hooten εφηύρε μια μέθοδο με την οποία ήταν δυνατή η παραγωγή βουτύρου και σκόνης κακάο που οδήγησε στη σημερινή μορφή της σοκολάτας 

Στην Ελβετία πάλι το 1875 ο Daniel Peter μια μέρα που δεν είχε τι να κάνει και καθόταν παρέα με τον κύριο Henri Nestle, δημιούργησε τη σοκολάτα γάλακτος χρησιμοποιώντας συμπυκνωμένο γάλα από τις αγελάδες του κυρίου Nestle.
Πρέπει να αναφέρουμε κάπου εδώ ότι η λευκή σοκολάτα , δεν είναι είδος σοκολάτας γιατί δεν περιέχει ζωμό κακάο αλλά μόνο βούτυρο κακάο.
Σοκολάτα, τροφή θεών και ανθρώπων πια, σοκολάτα με τη βελούδινη γεύση που πλημμυρίζει και τρελαίνει τον ουρανίσκο γεμίζοντας μας ηδονή.
Σοκολάτα που τόσο άδικα έχει κατηγορηθεί για τη ζημιά που προκαλεί στην υγεία και στη ζυγαριά μας.
Γλυκιά σοκολάτα… που τελικά μόνο καλό μπορεί να κάνεις αν σε γευόμαστε με μέτρο.
Ας δούμε λοιπόν τι μπορεί να μας προσφέρει…
Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι απελευθερώνει τις χημικές ουσίες του εγκεφάλου που μας βοηθάνε να ηρεμήσουμε, μειώνει το στρες, τον πόνο και την κατάθλιψη.
Σύμφωνα με βρετανική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο έντυπο FASEB Journal, ένα συστατικό της σοκολάτας μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό από πολλά γνωστά φάρμακα κατά του βήχα.

Φιλανδοί επιστήμονες υποστηρίζουν πως η κατανάλωση της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συντελεί στη δημιουργία ευτυχισμένων και ζωηρών μωρών
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο, η μαύρη σοκολάτα μπορεί να κατεβάσει την πίεση σε άτομα με υπέρταση. 

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Χάρβαντ, η σοκολάτα μειώνει την πίεση, βοηθά την κυκλοφορία του αίματος και έχει ευεργετική επίδραση στον οργανισμό, όπως η ασπιρίνη.
Στο περιοδικό Nature δημοσιεύτηκε πρόσφατα μελέτη για τη μαύρη σοκολάτα και τις ευεργετικές της ιδιότητες για την καρδιά καθώς είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες που αποτρέπουν την απόφραξη των αρτηριών.
Ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης αλλά και από το Εθνικό Ινστιτούτο Διατροφικής έρευνας της Ιταλίας τονίζει ότι το γάλα αναστέλλει τις ευεργετικές της ιδιότητες για την καρδιά, εξαιτίας της αντίδρασης που δημιουργεί με τις αντιοξειδωτικές ουσίες της σοκολάτας.
Μήπως απενεχοποιήσαμε λιγάκι τη σοκολάτα;
Μήπως τελικά μας κάνει περισσότερο καλό παρά κακό, αρκεί φυσικά να τη γευόμαστε με μέτρο;
Μήπως δεν είναι ακριβώς εξάρτηση αλλά αναγκαίο διατροφικό στοιχείο;

Σοκολάτα ή κουβερτούρα;

Και οι δύο «οικογένειες» σοκολάτας είναι προϊόντα του κακάου με την ίδια πάνω-κάτω σύσταση: στερεά κακάου, βούτυρο κακάου, λεκιθίνη. Αυτό που αλλάζει είναι η αναλογία των λιπαρών

 Και τώρα ας ετοιμάσουμε μια κλασική γκανάζ
Αποτελείται από ίσα μέρη κρέμας γάλακτος και σοκολάτας και είναι από τις πιο γνωστές σοκολατένιες παρασκευές με άπειρες χρήσεις. 

Η διαδικασία παρασκευής της είναι απλή, όμως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, ώστε το αποτέλεσμα να είναι ομοιόμορφο.
Κόβουμε τη σοκολάτα σε πολύ μικρά κομμάτια, για να ελαττώσουμε το χρόνο λιωσίματος και να μειώσουμε τα εξογκώματα, και τη βάζουμε σε ένα μπολ.
Σε μια μικρή κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την αφήνουμε να φτάσει σε σημείο βρασμού, προσέχοντας όμως να μην καεί.
Μόλις η κρέμα αρχίσει να βράζει, την αδειάζουμε μέσα στο μπολ με τη σοκολάτα και ανακατεύουμε με μια πλαστική κουτάλα μέχρι να λιώσει τελείως η σοκολάτα και να γίνει μια λεία γυαλιστερή sauce

Αυτή είναι η περίφημη ganache

https://taneatisgaleras.blogspot.com/