κωπηλατώντας, ταξιδεύω μαζί με τη γαλέρα μου σε αχαρτογράφητα νερά, προσαράζω σε ξεχασμένα λιμάνια και συλλέγω θησαυρούς...
βλέπω πολλά, διαβάζω άλλα τόσα, καταγράφω ότι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και έχω μότο μου πως - το μονοπάτι της ζωής σ’ ένα γκρεμό τελειώνει
Κι οπού ‘χει στην ψυχή φτερά, τ’ ανοίγει και γλιτώνει!!!
τα νέα της γαλέρας λοιπόν...
Ένα
μικρό δάσος αναγεννάται
Ο Βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastião Salgado και η σύζυγός του, Lélia
Wanick Salgado, μας δείχνουν στο Facebook πως κατάφεραν να αναστήσουν
το δάσος στο οικογενειακό τους αγρόκτημα. Οι εικόνες απέχουν 20 χρόνια και η σύγκριση είναι εντυπωσιακή. Σχεδόν πριν από 30 χρόνια, ο φημισμένος βραζιλιάνος φωτορεπόρτερ Sebastião Ribeiro Salgado επέστρεψε από την Ανατολική Αφρική, όπου είχε καλύψει με τον φακό του και την ιδιότητά του σαν φωτορεπόρτερ και Social documentary photography τη φρίκη της γενοκτονίας της Ρουάντα. Μετά από αυτή την τραυματική εμπειρία, ο Salgadoθέλησε να αναλάβει το κτηνοτροφικό αγρόκτημα της οικογένειάς του στο Minas Gerais, μια περιοχή που τη θυμόταν ζωσμένη από ένα πλούσιο και ζωντανό τροπικό δάσος. Δυστυχώς, η περιοχή είχε υποστεί μια δραματική μεταμόρφωση. Μόνο το 0,5% ήταν πια καλυμμένο από δέντρα, και όλα τα άγρια ζώα είχαν εξαφανιστεί. “Η γη ήταν τόσο άρρωστη όσο ήμουν και εγώ – όλα ήταν κατεστραμμένα. Μόνο το 0,5% ήταν πια καλυμμένο από δέντρα . Στη συνέχεια η γυναίκα μου Lélia είχε μια υπέροχη ιδέα, να αναδημιουργήσει και να αναστήσει αυτό το δάσος. Και όταν αρχίσαμε να το κάνουμε αυτό, τότε όλα τα έντομα και τα πουλιά και τα ψάρια επέστρεψαν και χάρη στην αναγέννηση των δέντρων, ξαναγεννήθηκα – αυτή ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου.” Έχει πει χαρακτηριστικά ο Salgado σε κάποια συνέτευξή του στο guardian
Το όνειρο της φύτευσης ενός δάσους στη Βραζιλία γέννησε το Instituto Terra.
Sebastião Salgado και η σύζυγός του, Lélia Wanick Salgado,
Για να υποστηρίξει αυτή τη φαινομενικά ουτοπική ιδέα, το ζευγάρι ίδρυσε το Instituto Terra, μια “περιβαλλοντική οργάνωση αφιερωμένη στην αειφόρο ανάπτυξη της κοιλάδας του ποταμού Doce”, το 1998. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, ο Salgado και η ομάδα του Instituto Terra σιγά σιγά αλλά σταθερά αναγέννησαν το σχεδόν πεθαμένο δάσος των 1.754 στρεμμάτων, μετατρέποντάς το από ένα άγονο τόπο σε έναν τροπικό παράδεισο. Η Μητέρα Φύση πάντα βρίσκει έναν τρόπο να ξανα-αναγεννηθεί, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, τον κατάλληλο χειρισμό και τις γνώσεις των ανθρώπων που αποφασίζουν να τη βοηθήσουν. Η ίδια η διαδικασία αναφύτευσης άρχισε μόλις το 1999, καθώς η περιφέρεια Minas Gerais, στην οποία βρίσκεται το οικογενειακό αγρόκτημα, υπέφερε από έλλειψη νερού μέχρι εκείνη την περίοδο. Το πρώτο βήμα ήταν να φυτευτούν όσπρια, τα οποία βοηθούν να ανακτήσει το έδαφος το χαμένο του άζωτο. Το πρώτο κύμα δενδρυλλίων, ωστόσο, δεν λειτούργησε: “Κάναμε τις τρύπες στο έδαφος πολύ σφιχτά. Για μερικές μέρες μετά ήμουν άρρωστος – άρρωστος από την καταστροφή – είχε δηλώσει τότε ο Salgado. Αλλά το ζεύγος δεν παραιτήθηκε, και το αμέσως επόμενο έτος η απώλεια ήταν μόνο το 20% της καλλιέργειας. Σήμερα ο Salgado και η σύζυγός του Lélia Wanick Salgado βοηθούμενοι από εθελοντές και ειδικούς, έχουν καταφέρει οι ετήσιες απώλειες να είναι μικρότερες του 10%. Το δάσος γύρω από το αγρόκτημα είναι σήμερα ένα μη κερδοσκοπικό φυσικό καταφύγιο και η αποκατάστασή του έχει φέρει πολλά είδη ζώων στην περιοχή. Εκατοντάδες είδη χλωρίδας και πανίδας έχουν κατακλύσει ήδη το μικρό αυτόν παράδεισο. Εκτός από 293 είδη δένδρων, η γη τώρα γεμίζει με 172 είδη πουλιών, 33 είδη θηλαστικών και 15 είδη αμφιβίων και ερπετών – πολλά από τα οποία είναι απειλούμενα είδη. Όπως ήταν αναμενόμενο αυτή η αναγέννηση είχε τεράστιο αντίκτυπο στο οικοσύστημα και στο μικροκλίμα της περιοχής. Εκτός από την επανεισαγωγή των φυτών και των ζώων στην περιοχή, το έργο έχει αναζωογονήσει αρκετά αποξηραμένα πηγάδια στην περιοχή που ήταν ένα βήμα πριν την ολική καταστροφή. Η ξηρασία στην περιοχή έχει περιοριστεί και οι τοπικές θερμοκρασίες έχουν επηρεαστεί θετικά. Το ζευγάρι Salgado σήμερα εκπαιδεύει νέους οικολόγους, που φυτεύουν και καλλιεργούν εκατομμύρια φυτά στο φυτώριο και ο φημισμένος φωτογράφος σαν επίλογο λέει: “Όλα τα έντομα και τα πουλιά και τα ψάρια επέστρεψαν και, χάρη σε αυτή την αναγέννηση, αναγεννήθηκα και εγώ – αυτή ήταν η πιο σημαντική στιγμή για μένα”. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, 129 εκατομμύρια εκτάρια δασών, έχουν χαθεί από τη Γη από το 1990 μέχρι σήμερα. Τα δάση αποψιλώνονται και αμέτρητα είδη φυτών και ζώων χάνουν τους οικοτόπους τους κάθε μέρα. Αλλά τι μπορεί να κάνει κάποιος ενόψει μιας τέτοιας τεράστιας περιβαλλοντικής σφαγής; Τι μπορεί να κάνει το άτομο όπου αισθάνεται μικρό και αβοήθητο;
Βέβαια κάποιος σίγουρα θα βρεθεί να πει – ναι αλλά ο Salgado είχε και έχει λεφτά.
Αυτό όμως είναι μια μεγάλη δικαιολογία όλων αυτών, οι οποίοι το μόνο που ξέρουν είναι να μιλούν χωρίς να ξέρουν τι λένε – όλων αυτών που καταστρέφουν τα μικροκλίματα των περιοχών που ζουν με την ασύστολη και καταχρηστική χρήση των κλιματιστικών*, με την ασύστολη και συνεχή καταστροφή και μόλυνση του περιβάλλοντος που ζουν, με τα σκουπίδια τους με την εκπομπή ρύπων, την ασύστολη κρεατοφαγία και τόσα-τόσα άλλα…
*έχετε αναλογιστεί πόσο βάρβαρα καταστρέφονται τα μικροκλίματα από την ασύστολη, αλόγιστη και καταχρηστική χρήση των κλιματιστικών;
Instituto Terra. Το όνειρο της φύτευσης ενός δάσους στη Βραζιλία γέννησε το Instituto Terra. Το Instituto Terra , είναι μια “περιβαλλοντική οργάνωση αφιερωμένη στην αειφόρο ανάπτυξη της κοιλάδας του ποταμού Doce” το 1998 Το έργο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας φιλόδοξης πρωτοβουλίας που έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τους Lélia Deluiz Wanick Salgadoκαι Sebastião Salgado. Αντιμετωπίζοντας την περιβαλλοντική καταστροφή μέσα και γύρω από ένα πρώην αγρόκτημά τους βοοειδών κοντά στην πόλη Aimorés, στην πολιτεία της Βραζιλίας Minas Gerais, αποφάσισαν να δουλέψουν για να επαναφέρουν το αγρόκτημα στην πρότερη φυσική του κατάσταση του υποτροπικού τροπικού δάσους. Προσέλαβαν συνεργάτες, έφεραν κεφάλαια και τον Απρίλιο του 1998 ίδρυσαν το Instituto Terra, έναν περιβαλλοντικό οργανισμό αφιερωμένο στη βιώσιμη ανάπτυξη της κοιλάδας του ποταμού Doce. Από τότε, το όνειρο του ζευγαριού έχει ήδη αποφέρει πολύ καρπούς. Χάρη στο έργο του Instituto Terra, το οποίο έχει πλέον δηλωθεί ως Ιδιωτική Φυσική Κληρονομιά (PNHR), περίπου 17.000 στρέμματα εκτάσεων που είχαν ξεραθεί και διαβρωθεί σε μεγάλο εύρος της κοιλάδας του ποταμού Doce έχουν πια μεταμορφωθεί. Περισσότερο από τέσσερα εκατομμύρια φυτά, που πολλά από τα είδη τους προέρχονται από το Ατλαντικό Δάσος της Βραζιλίας, έχουν αναπτυχθεί σε κατάλληλα διαμορφωμένο τόπο του ινστιτούτου. Αυτά τα φυτά συνεχίζουν να αναδασώνουνόποιες περιοχές του αγροκτήματος χρειάζονται ακόμα φροντίδα και συμβάλλουν σε παρόμοια προγράμματα περιβαλλοντικής αποκατάστασηςστις γύρω περιοχές. Έτσι αυτό το πρώην αγρόκτημα βοοειδών που βρισκόταν σε κατάσταση προχωρημένης φυσικής υποβάθμισης, μετατράπηκε σε εύφορο δάσος, ζωντανό με χλωρίδα και πανίδα που για χιλιετίες είχε καταστήσει τον Ατλαντικό Δρυμόένα από τα σημαντικότερα αποθέματα φυσικών ειδών στον κόσμο.
Η εμπειρία δείχνει ότι, με την επιστροφή της βλάστησης, το νερό εκρέει και πάλι από τις φυσικές πηγέςκαι τα βραζιλιάνικα είδη ζώων που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν έχουν βρει και πάλι ένα ασφαλές καταφύγιο, ενώ παράλληλα το μικροκλίμα της περιοχής έχει αρχίσει σιγά-σιγά να βρίσκει την ισορροπία του.
"...Ειλικρινώς ήλπιζα ότι δεν θα γράψω κάτι για το θέμα του κορωνοϊού, διότι υπάρχουν και άλλα, ίσως σημαντικότερα προβλήματα υγείας στη χώρα μας, αλλά η ζωή και τα γεγονότα συχνά επιβάλλουν τη δική τους άποψη.
Από παιδί λοιπόν, όποτε είχαμε συγγενείς ή φίλους στο σπίτι, όπως συνηθιζόταν τότε τις δεκαετίες του 60 και 70, πάντα κάποιος θείος, ξάδελφος ή φίλος θα έκανε μια εισαγωγή με την διαβόητη ατάκα, «αν ήμουν πρωθυπουργός…».
Αν λοιπόν ήμουν εγώ στη θέση του Πρωθυπουργού, και σε σχέση με την Επιδημία θα έκανα τελείως διαφορετικά κάποια πράγματα.
Πρώτα από όλα θα ήμουν σε θέση να αντιληφθώ, ότι οι βιολογικές απειλές αντιμετωπίζονται με βιολογικά όπλα. Δεν θα μου περνούσε από το μυαλό να πάρω αστυνομικού και φορομπηχτικού τύπου μέτρα. Αν δε συνειδητοποιούσα, οποιαδήποτε στιγμή, ότι δεν το αντιλαμβάνομαι θα φρόντιζα να παραιτηθώ και αντικατασταθώ από κάποιον με μεγαλύτερη αντίληψη από τη δική μου.
Στη συνέχεια, θα ρωτούσα αν υπάρχει φορέας υπεύθυνος για τον έλεγχο των λοιμώξεων. Αν υπήρχε, (ΚΕΕΛΠΝΟ, τόσα χρόνια), θα ζητούσα να δω τα σχέδια αντιμετώπισης επιδημιών. Αν δεν υπήρχαν θα έστελνα όλες τις διοικήσεις στον Εισαγγελέα και θα δημιουργούσα έναν τέτοιο φορέα, στον οποίον θα τοποτεθούσα προϊστάμενο έναν επιστήμονα ειδικό στις επιδημίες, με ομάδα από αρκετούς μαθηματικούς, ειδικούς ιολόγους, κλινικούς φαρμακολόγους και φαρμακοποιούς και όχι ειδικούς στην αντιμετώπιση λοιμώξεων. Οι τελευταίοι θα ήταν όλοι στις θέσεις τους, μέσα στα νοσοκομεία, μαζί με εντατικολόγους, σε αναμονή κρουσμάτων που θα νοσούσαν βαρειά.
Στην συνέχεια θα ζητούσα από τον επιδημιολόγο εκτίμηση της κατάστασης, σε συνεργασία με τους ιολόγους, και με μοναδικό ερώτημα, το αν υπάρχει τρόπος αναγνώρισης των φορέων της νόσου κα αν μπορεί να περιορίζονται σε ειδικούς χώρους νοσηλείας. Αν έπαιρνα την απάντηση ότι δεν υπάρχει αξιόπιστος τρόπος ανίχνευσης, ή/και δεν υπάρχει τρόπος απομόνωσης, τότε θα ρωτούσα ποιες πληθυσμιακές ομάδες κινδυνεύουν. Αν μου έλεγαν ότι κινδυνεύουν μόνο ευπαθείς ομάδες, θα τους ζητούσα να μου τις περιγράψουν και αφού τις περιέγραφαν, θα ζητούσα οι μονάδες αυτές να περιοριστούν κατ’ οίκον και να φροντίζονται από τον οικογενειακό γιατρό τους, σε συνεργασία με την ομάδα υγείας της περιοχής τους. Στην ομάδα υγείας θα υπήρχε κοινωνικός λειτουργός (καταγραφή του κάθε περιστατικού, κοινωνική και οικογενειακή κατάσταση, οικονομική επιφάνεια, δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης κλπ), επισκέπτης υγείας (νοσηλευτική και φαρμακευτική φροντίδα, υγειονοδιαιτητική κατάσταση κλπ), βοήθεια στο σπίτι (φροντίδα καθαριότητας, προμήθειας αγαθών κλπ) και φυσικά ψυχολόγοι, φυσικοθεραπευτές κ.ά. για την φροντίδα της ψυχικής και σωματικής ευεξίας των ευπαθών αυτών ανθρώπων.
Αυτό που μόλις περιέγραψα όμως, η ύπαρξη οικογενειακού ιατρού και ομάδας υγείας της κοινότητας, για την αναγνώριση, καταγραφή και κατ’ οίκον φροντίδα του πληθυσμού είναι αυτό που ονομάζουμε Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και το οποίο, ποτέ δεν είχαμε στην Ελλάδα, και ποτέ δεν θελήσαμε να δημιουργήσουμε, είτε από άγνοια είτε από αδιαφορία είτε από ανικανότητα.
Τέλος θα ρωτούσα ποια είναι η πρόβλεψη για το ποσοστό βαρειάς νόσου και θνητότητας από τον ιό, αλλά και τι θα χρειαζόμασταν για τον περιορισμό της βλάβης.
Έτσι θα έβλεπα τι ανάγκες είχαμε σε θεραπευτικές κλίνες και κλίνες εντατικής νοσηλείας.
Αν λοιπόν ήμουν Πρωθυπουργός θα είχα τα εξής δεδομένα:
1. Ο ιός είναι κορωνοϊός και αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος (γνωρίζουμε χιλιάδες συγγενείς του)
2. Ο ιός δεν ξέρουμε πόσο εύκολα και γρήγορα μεταδίδεται, αλλά δεν σκοτώνει παιδιά, νέους και υγιείς, ενώ οι περισσότεροι (80-90%) έχουν συμπτώματα κοινού κρυολογήματος ή είναι τελείως ασυμπτωματικοί.
3. Δεν υπάρχει αξιόπιστο και πρακτικό διαγνωστικό τεστ, αλλά και να υπάρξει δεν υπάρχει τρόπος περιορισμού των θετικών ατόμων και επομένως δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε κλασσικό τρόπο καραντίνας.
4. Ο ιός προσβάλει το αναπνευστικό δέντρο και στις ευπαθείς ομάδες δημιουργεί αναπνευστικά προβλήματα, κυρίως τύπου της δευτερεύουσας ανοσιακής αντίδρασης, ενώ σε κάποιους δημιουργεί θρομβώσεις.
5. Δεν υπάρχει τρόπος να μάθω πόσους ευπαθείς έχουμε στον πληθυσμό μας, διότι δεν υπάρχει φάκελος υγείας του πολίτη
6. Δεν υπάρχει τρόπος κατ’ οίκον φροντίδας υγείας, διότι δεν υπάρχει οικογενειακός ιατρός
7. Δεν υπάρχει ομάδα υγείας στην κοινότητα
8. Δεν υπάρχει σχέδιο μεταφοράς κάποιων ευπαθών σε ειδικές μονάδες
9. Δεν υπάρχουν πνευμονολογικές κλινικές σε όλα τα νοσοκομεία
10. Δεν υπάρχει ικανός αριθμός εντατικών μονάδων νοσηλείας, σε όλη την επικράτεια.
Με αυτά τα δεδομένα θα είχα μόνο μια λύση. Το lockdown. To lockdown όμως είναι τρομακτική προοπτική για πάρα πολλούς λόγους. Αν λοιπόν το έπαιρνα θα ήταν για να θεραπεύσω την κατάσταση που περιέγραψα και αυτό έπρεπε να γίνει εξαιρετικά σύντομα.
Το lockdown είναι τρομακτική επιλογή για έναν πρωθυπουργό διότι, καταδικάζει την οικονομία, καταδικάζει το εμπόριο, καταδικάζει την παραγωγή κλπ, και επομένως η κοινωνία αντιμετωπίζει τον τεράστιο κίνδυνο της έλλειψης βασικών αγαθών, από τρόφιμα και φάρμακα (που τα έχει άμεσα ανάγκη), ως καύσιμα και είδη υγιεινής. Μέσα σε αυτήν την απομόνωση καταστρέφονται οι μικροεπιχειρήσεις και οι μικροεπαγγελματίες, καταστρέφονται οι εποχικώς εργαζόμενοι, καταστρέφεται ο κοινωνικός ιστός και επιπλέον, αυξάνουν οι θάνατοι κάθε αιτιολογίας, λόγω αδυναμίας παροχής υγειονομικής φροντίδας, έγκαιρα και πλήρως.
Όσο λοιπόν περιόριζα την εξάπλωση με το lockdown τι θα έκανα
1. Θα προχωρούσα σε συμβάσεις του ΕΟΠΥΥ με πρωτοβάθμιους γιατρούς, ταχύτατα, με κανονική κατανομή τους σε όλη την επικράτεια. Βασικός κανόνας 1 ιατρός ανά 1500 περίπου κατοίκους και ανά γεωγραφική περιοχή. Στην Ελλάδα έχουμε χαρακτηρισμένες πληθυσμιακές ομάδες ανά περιοχή με τις ενορίες.
2. Θα υποχρέωνα τον κάθε οικογενειακό ιατρό να προχωρήσει τάχιστα σε καταγραφή των ατόμων της κοινότητας για εύρεση περιστατικών των ευπαθών ομάδων στον πληθυσμό ευθύνης του, μέσω της συμπλήρωσης του ηλεκτρονικού φακέλου υγείας του πολίτη, που υπάρχει ήδη στην ΗΔΙΚΑ.
3. Θα δημιουργούσα το θεσμικό πλαίσο στην τοπική αυτοδιοίκηση για δημιουργία ομάδων υγείας, αριθμού και μεγέθους ανάλογου με την έκταση και των πληθυσμό του διαμερίσματος.
4. Θα ξεκινούσα δωρεάν καμπάνια μηνυμάτων με τα χαρακτηριστικά των ευπαθών ομάδων, ώστε οι πολίτες να αυτοχαρακτηριστούν και να ζητήσουν άμεσα βοήθεια, για κατ’ οίκον φροντίδα από το Δήμο τους.
5. Θα προχωρούσα σε εύρεση δομών στέγασης πολιτών που χρειάζονται απομόνωση και φροντίδα σε όλη τη χώρα (ενοικίαση ξενοδοχείων, χρήση φοιτητικών εστιών κλπ)
6. Θα ζητούσα φαρμακολογική αξιολόγηση της νόσου, για αποφυγή επικίνδυνων θεραπειών και εξασφάλιση ικανών ποσοτήτων των αναγκαίων φαρμάκων. Θα εμπόδιζα τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, δίνοντας οδηγία στα ΜΜΕ να μην υπερθεματίζουν σε σχέση με τη νόσο, αλλά και τις θεραπείες.
7. Θα ζητούσα εκτίμηση όλων των νοσούντων και παρακολούθηση, αλλά και νεκροψίες και νεκροτομές σε όλους τους θανόντες, προκειμένου να διευκρινιστεί σε βάθος η παθοφυσιολογία της λοίμωξης, αλλά και των άστοχων θεραπευτικών προσεγγίσεων.
8. Θα έκανα άμεσα προσλήψεις κυρίως νοσηλευτικού προσωπικού για τα νοσοκομεία αναφοράς (τουλάχιστον), ώστε να υπάρχει κάλυψη όλων των κενών θέσεων, ειδικών ιατρών, ακόμη και με συμβάσεις προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες σε προσωπικό των νοσοκομείων και τέλος θα φρόντιζα για την προμήθεια του αναγκαίου εξοπλισμού.
9. Θα στελέχωνα τα Κέντρα Υγείας, ως δευτεροβάθμια φροντίδα υγείας και θα μετέφερα χρόνιες θεραπείες και αντιμετώπιση επειγόντων, πλην λοιμώξεων, στα Κέντρα Υγείας που βρίσκονται κατανεμημένα σε όλη τη χώρα.
Βιολογικές θεραπείες για νεοπλασίες, σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματικά νοσήματα, αυτοάνοσες δερματοπάθειες, φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου, αλλά και θρομβολύσεις κ.ά., θα μπορούσαν να λαμβάνουν χώρα στα ΚΥ, προκειμένου να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία, να μην κινδυνεύουν οι χρόνιοι ασθενείς από την λοίμωξη και κυρίως να μην χρειάζεται μεγάλο ταξίδι του ασθενούς κυρίως της περιφέρειας.
Τέλος θα σκεφτόμουν τι θα απέφευγα και τι δεν θα έκανα. Δεν θα κόμπαζα για επιτυχίες, αλλά θα ζητούσα τη μέγιστη πολιτική και επιστημονική συναίνεση. Δεν θα σπαταλούσα πόρους από την υγεία σε άσχετες δράσεις, όπως περιττές, αλλά και επικίνδυνες καμπάνιες στα ΜΜΕ. Θα ζητούσα να γίνονται σεβαστά τα μέτρα ατομικής προστασίας και θα κάλυπτα με δαπάνη του κράτους ή του ΕΟΠΥΥ το κόστος των προστατευτικών μέσων (μόνο ειδικές μάσκες, γάντια όπου χρειάζεται κλπ). Θα φρόντιζα για την εφαρμογή με συστάσεις και όχι χρηματικές ποινές, εξαιρετικά δυσβάστακτες από μικροεπαγγελματίες. Θα έδειχνα συνέπεια, ισονομία και δικαιοσύνη. Για παράδειγμα, δεν θα κρατούσα πληρότητα 100% στα αεροπλάνα, και 50% στα πλοία. Είναι εξορισμού ανόητο και επικίνδυνο μέτρο, διότι δείχνει ανικανότητα εκτίμησης της κατάστασης και προκαλεί αδιαφορία του πολίτη για τα μέτρα. Θα έβαζα όριο πληρότητας στις αστικές συγκοινωνίες και θα πύκνωνα τα δρομολόγια για να το πετύχω.
Επίσης δεν θα έκλεινα τα σχολεία και κυρίως τα πανεπιστήμια. Θα τα κρατούσα ανοικτά και θα τα στήριζα όσο μπορούσα προκειμένου να βοηθήσει η γνώση που παράγουν την χώρα μας, με όλους του τρόπους που η παιδεία βοηθάει μια χώρα.
Επίσης δεν θα έκλεινα τα ΚΑΠΗ. Θα τα διατηρούσα ανοικτά προκειμένου να ελέγχω καθημερινά τους θαμώνες που ανήκουν στους ευπαθείς πολίτες. Στα ΚΑΠΗ μπορεί να βρίσκεται νοσηλευτικό προσωπικό. Θα προμήθευε τους θαμώνες με μάσκες, θα τους βοηθούσε στην απολύμανση των χεριών τους και θα τους επέτρεπε μια ευχάριστη ενασχόληση που θα βοηθούσε την ψυχολογία τους, ενώ θα τους εκπαίδευε στα μέτρα αυτοπροστασίας, υπό επίβλεψη.
Αυτά θα έκανα και δεν θα έκανα, αν ήμουν πρωθυπουργός. Αυτά και πολλά άλλα μικρότερης ίσως σημασίας. Θα βοηθούσα τη χώρα μου, και όχι μόνο για την πανδημία. Θα είχα δημιουργήσει υποδομές για ένα βιώσιμο σύστημα υγείας στη χώρα, κάτι που είναι προφανώς ουσιώδες, αλλά και κλίμα εμπιστοσύνης για την πολιτεία, γεγονός που πάντα βοηθάει στη συμμόρφωση.
Δεν φτάνει το φιλότιμο του πολίτη.
Πρωταρχική σημασία έχει το φιλότιμο του ηγέτη, διότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι… όπως πάντα κατέληγαν οι κουβέντες τη δεκαετία του 60 και του 70.
από το χρονολόγιο του πέτρου αργυρίου:https://www.facebook.com/petros.arguriou/posts/10225476289632097 Να τρέμεις, όχι για το παιδί, αλλά το παιδί. Να τρέμεις, όχι για το σε τι κόσμο θα μεγαλώσει, αλλά για το αν θα σε κολλήσει καμιά ίωση και δεν θα προλάβεις να ζήσεις κανά δυο χρονάκια ακόμη, να ανοίγεις σαμπάνιες για την έξοχη αθλιότητα που οι γενιές μας δημιουργήσαν. Να φορτώνεις το παιδί ενοχές και βιοχημεία, για πράγματα που δεν έκανε. Να του χαρίζεις ένα ακόμη ανέμελο προπατορικό αμάρτημα, γιατί εσύ δεν μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου και δεν μπορείς να συμβιβαστείς με την ιδέα του ότι είσαι φθαρτός, βλέποντας τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδι. Έχε το νου σου στο παιδί. Γιατί αν γαμήσεις το παιδί, τα χεις γαμήσει όλα. Και μπράβο σου.
Δεκαπενταύγουστος, το λεγόμενο και Πάσχα του καλοκαιριού, ο μήνας της Παναγίας, των πανηγυριών, των εθίμων, αλλά και του καλού φαγητού. Μετά τη δεκαπενθήμερη νηστεία που επιβάλει η ορθόδοξη πίστη, τον πρώτο λόγο στο τραπέζι ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο έχει το κρέας που συμπληρώνεται με πολλά άλλα εδέσματα της ελληνικής γης και παράδοσης. Παραδοσιακά, στις περισσότερες περιοχές της χώρας στο τραπέζι της Παναγίας πρωταγωνιστούν τα ψητά κρέατα.
Μερικά παραδοσιακά πιάτα του Δεκαπενταύγουστου είναι τα εξής: Γίδα βραστή με πιλάφι στα Χανιά Το παραδοσιακό πιλάφι είναι ένα από τα πιάτα που δεν λείπει από το τραπέζι του χανιώτικου Δεκαπενταύγουστου. Συνήθως η παρασκευή του γίνεται σε μεγάλα καζάνια. Στα Χανιά, μαζί με το κόκκινο κρέας, προσθέτουν στην κατσαρόλα και κόκορα ή κοτόπουλο. H απλή αυτή συνταγή χρωστάει τη γεύση της στην καλή ποιότητα του κρέατος. Τα μεγάλης ηλικίας ζώα, όπως το ζυγούρι και η γίδα, δίνουν τον νοστιμότερο ζωμό. Το βραστό κρέας συνοδεύεται πάντα με πιλάφι και σε πολλές περιπτώσεις και με γιαούρτι. Στα Χανιά τις ημέρες αυτές καταναλώνεται και κρέας ψημένο είτε σε φούρνο με κληματόβεργες, είτε στη θράκα, ενώ σε κάποια χωριά συναντάμε και το αντικριστό. Τα χόρτα που υπάρχουν σε αφθονία στην κρητική γη είναι βασικό συστατικό στο τραπέζι της Παναγίας, όπως και τα παραδοσιακά καλτσούνια με τυρί. Φυσικά από το τραπέζι δεν λείπουν ποτέ το κρασί, η τσικουδιά και το ρακόμελο. Σε πολλά κρητικά τραπέζια βασικό συνοδευτικό αποτελούν και οι κρεατόπιτες. Όλη η κρητική γη σε ένα τραπέζι του Ρεθύμνου Μπουρέκι, αντικριστό στη φωτιά, αρνίσιο κρέας, πιλάφι, μυρωδάτα χειροποίητα λουκάνικα, βραστό κρέας, μακαρόνια με τριμμένο ξερό ανθότυρο, ντολμαδάκια με γιαούρτι, κολοκυθοανθοί γεμιστοί, ψητό στις κληματόβεργες στο φούρνο με πατάτες οφτές, είναι τα πιο γνωστά πιάτα που κυριαρχούν στο γιορτινό τραπέζι την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου. Από το τραπέζι δεν λείπουν οι σαλάτες, πράσινες της εποχής, με πολλά μυρωδικά, με κυρίαρχο τον άνηθο και τον βασιλικό, αλλά και ο ντάκος, με το παξιμάδι, την τριμμένη ντομάτα, το λάδι, τη μυζήθρα, το χοντρό αλάτι και τη ρίγανη, όπως επίσης και η γραβιέρα που ακουμπάει άκρη, άκρη σε κάθε πιάτο Κρητικού. Όλα μαζί, απλώνονται στα τραπεζομάντιλα προσφέροντας χρώμα, μυρωδιά της απέριττης, φιλόξενης, πλούσιας, κρητικής γης. Όταν οι πλάτες των ανθρώπων ακουμπήσουν στους τοίχους ή στις καρέκλες τους, τότε είναι που ήρθε η ώρα του γλυκού... Ψητό μήλο, γαλακτομπούρεκο, τσουρεκάκια, πίτες και τυροπιτάκια τηγανητά με μέλι, γλυκά του κουταλιού με γιαούρτι και φυσικά τσικουδιά που βοηθάει και στη χώνεψη. Κυρίαρχο στο ρεθυμνιώτικο τραπέζι το μπουρέκι. Borek, όπως είναι γνωστό και στη γείτονα χώρα, την Τουρκία, και σημαίνει «μικρή πίτα». Μάλιστα, στα παράλια της Σμύρνης και στην Κωνσταντινούπολη, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ομολογούν την κληρονομιά που απέκτησαν από την κρητική κουζίνα και τις συνταγές τις οποίες χρησιμοποιούν, πότε με παραλλαγές και πότε αυτούσιες. Η λέξη μπουρέκι, ναι μεν είναι τούρκικη, αλλά το κολοκυθομπούρεκο είναι μια καθαρά κρητική συνταγή η οποία δεν λείπει σχεδόν από κανένα σπίτι. Με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι, μπόλικο αλεύρι στις πατάτες και στα κολοκύθια, που λεπτοκομμένα ανακατεύονται με τον δυόσμο, και μπόλικη σπιτική μυζήθρα. Ο φούρνος ολοκληρώνει την τέχνη της νοικοκυράς, προσφέροντας ένα εκπληκτικό έδεσμα για το οποίο δεν έχει ακουστεί «κακός λόγος», όπως χαριτολογώντας λένε οι γιαγιάδες. Μισό κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις, ½ ποτήρι λάδι, 1 με 2 σφηνάκια τσικουδιάς, ένα ποτήρι νερό, αλάτι, πιπέρι, περίπου 800 γραμμάρια πατάτες κομμένες λεπτές ροδέλες κατά μήκος, 800 γραμμάρια κολοκύθια κομμένα, όπως οι πατάτες, ψιλοκομμένο δυόσμο, μπόλικη μυζήθρα,περίπου 400 γραμμάρια, αν θέλετε ξύστε και ξερό ανθότυρο. Προσθέστε οπωσδήποτε μία μεγάλη κούπα αλεύρι, το ίδιο σε λάδι, το ίδιο σε γιαούρτι, 4 αβγά και κρατείστε στην άκρη σουσάμι για να ρίξετε πάνω από το φύλλο πριν βάλετε το μπουρέκι στο φούρνο. Φτιάξτε το ζυμάρι ανακατεύοντας τα υγρά υλικά και το αλάτι και προσθέτοντας σιγά - σιγά το αλεύρι. Ξεκουράστε το ζυμάρι για μισή ώρα. Πλένουμε τα κολοκυθάκια και τα κόβουμε και παρομοίως τις πατάτες. Τους ρίχνουμε το αλάτι, τα στραγγίζουμε, το ίδιο και στις πατάτες. Χωρίζουμε τη ζύμη σε δύο μέρη. Το ένα μέρος το απλώνουμε στο ταψί μεσαίου μεγέθους αφού έχουμε λαδώσει καλά. Απλώνουμε καλύπτοντας και τα τοιχώματα. Στρώνουμε τα υλικά της γέμισης ξεκινώντας με τις πατάτες, απλώνουμε το αλεύρι, μετά τα κολοκυθάκια, απλώνουμε το αλεύρι, τρίβουμε το ξερό ανθότυρο, ρίχνουμε μισό δυόσμο, απλώνουμε τη μισή μυζήθρα, και πάλι από την αρχή την επόμενη στρώση ακριβώς το ίδιο με την πρώτη... Χτυπάμε το γάλα, το λάδι και τα αβγά και το μείγμα το περιχύνουμε στο ταψί. Το υπόλοιπο ζυμάρι το απλώνουμε πάνω από τα υλικά μας. Σπρώχνουμε το ζυμάρι μέσα στα τοιχώματα για να κλείσει το μπουρέκι, ρίχνουμε το σουσάμι, και το κόβουμε στις μερίδες που θα το σερβίρουμε... το σταυρώνουμε, και το φουρνίζουμε στους 180μ βαθμούς για μιάμιση ώρα σίγουρα. Όταν αρχίσει και μοσχομυρίζει το σπίτι και η αυλή ή η βεράντα, σερβίρετε κόκκινο κρασί στα ποτήρια, ευχηθείτε στους γύρω σας και απολαύστε το ζεστό, που μόλις βγάλατε από το φούρνο, μπουρέκι... Ό,τι σας περισσέψει, είναι απολαυστικό ακόμα και δροσερό. Συνταγή για ψητό στις κληματόβεργες στο φούρνο Όσο κρέας επιλέξετε για την παρέα σας, κόψτε το σε μεγάλα κομμάτια, προτείνονται τα πλευρά, τα χεράκια και τα πλαϊνά ενός σχεδόν χρονιάρικου αρνιού. Βάλτε κληματόβεργες ξερές στο ταψί... κι απλώστε επάνω το κρέας , το οποίο θα είναι στεγνό. Τίποτε άλλο... Ανάψτε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Μόλις θερμανθεί βάλτε το ταψί και κάθε ένα τέταρτο να γυρνάτε το κρέας. Στη μισή ώρα ψησίματος αλατίστε το με χοντρό αλάτι και από τις δύο πλευρές. Τίποτε άλλο... Ελέγξτε εσείς πόσο μαλακό το θέλετε και σβήστε τον φούρνο. Αφήστε το κρέας στον σβησμένο φούρνο για ένα τέταρτο. Καλή σας όρεξη και του χρόνου με υγεία. Παραδοσιακό στιφάδο στην Εύβοια Ξεχωριστό είναι το πανηγύρι στο χωριό Οξύλιθος στην Κεντρική Εύβοια. Στο πλαίσιο του εορτασμού της Παναγίας Πετριώτισσας ή Παναγίας Χατηριάνισσας τους επισκέπτες τους καλωσορίζουν σερβίροντάς τους παραδοσιακό στιφάδο. Οι κάτοικοι προσφέρουν κρέας, κρεμμύδια, ντομάτες, κρασί για την παρασκευή του και πολλές φορές λέγεται ότι τα καζάνια όπου μαγειρεύεται ξεπερνούν τα 170. Σιγομαγειρεύεται από την παραμονή. Το έθιμο είναι πολύ παλιό και τηρήθηκε ακόμη και στην Κατοχή, έστω κι αν τότε φτιάχνονταν με ό,τι υλικά ήταν διαθέσιμα. Παστιτσάδα η κερκυραϊκή Κάθε χρόνο ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου στην Κέρκυρα, πρωτοστατεί στο γιορτινό τραπέζι, η φημισμένη παστιτσάδα με κόκορα. Ένα πεντανόστιμο φαγητό που έλκει τις ρίζες του από την βενετσιάνικη κουζίνα και συνδυάζει σήμερα τα μακαρόνια με τον κόκορα, ενώ κατά τα βενετικά έτη συνδύαζε τα μακαρόνια με το «κυνήγι» του βασιλιά. Σύμφωνα με την παραδοσιακή κερκυραϊκή συνταγή, πρώτα ξεκινά η προετοιμασία του κόκορα που αφού ροδιστεί σε φρέσκο βούτυρο, σοτάρεται με μυρωδικά, κρεμμύδια, σκόρδα και μπαχαρικά. Βράζεται σε χαμηλή φωτιά με πελτέ από φρέσκες ντομάτες για τουλάχιστον δύο ώρες. Στη συνέχεια τα βρασμένα μακαρόνια, κατά προτίμηση χοντρά , στραγγίζονται και πασπαλίζονται με λίγο λάδι, τοποθετούνται σε βαθιά πιατέλα και πάνω τους περιχύνεται η σάλτσα με τα κομμάτια του κόκορα. Κοινό μυστικό των Κερκυραίων η κανέλα, που προστίθεται σχεδόν σε όλα τα φαγητά με κόκκινη δεμένη σάλτσα, ενώ απαραίτητη λεπτομέρεια για το συγκεκριμένο φαγητό το πασπάλισμα με μπόλικο τριμμένο τυρί, που δίνει χρώμα και γεύση. Η κερκυραϊκή παστιτσάδα με κόκορα έρχεται πρώτη στην προτίμηση των επισκεπτών στην Κέρκυρα κατά τον Δεκαπενταύγουστο, ενώ είθισται σε πολλά πανηγύρια στο νησί, να ψήνονται και αρνιά, καθώς η συγκεκριμένη γιορτή θεωρείται ως το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού. Κυκλαδίτικο ρόστο Σε πολλά νησιά των Κυκλάδων, όπως π.χ. Πάρο, Σαντορίνη, Ίο και Σίφνο, η παραδοσιακή γιορτινή συνταγή έχει ως βάση της το χοιρινό. Το φαγητό λέγεται «Κυκλαδίτικο ρόστο». Το ρόστο είναι πιάτο με ιταλική καταγωγή, που περιλαμβάνει κρέας με πατάτες, καρότα και μανιτάρια, σερβιρισμένο με χοντρά μακαρόνια και παρέχει δύο γεύματα μαγειρεμένα στο ίδιο σκεύος χωρίς να χρειάζεται η χρήση φούρνου. Αρχικά, τα μακαρόνια σερβίρονταν σαν πρώτο πιάτο με την κόκκινη σάλτσα ντομάτα. Μετά σερβιριζόταν το κρέας κομμένο σε φέτες, που συνήθως ήταν ένα φτηνό κομμάτι χοιρινού αντί για στήθος, με πατάτες, καρότα και μανιτάρια. Χοιρινό ρόστο με δεντρολίβανο και μπύρα, συναντάται και στην Κεφαλλονιά, καθώς και στην Κύπρο το οποίο παρασκευάζεται με πολλά είδη κρέατος, κυρίως με κυνήγι.
...πως
ήταν άραγε αυτός ο ένοικος; Τι
μπορεί να γύρευε σε αυτόν τον πλανήτη που πρέπει να τον φόβιζε, όσο φόβιζε και
εμάς; Από
ποιές μυστικές περιοχές της αστρονομίας ή του χρόνου, από πιο αρχαίο και τώρα
απροσμέτρητο λυκόφως είχε βγει για να προσαράξει σε αυτή τη νοτιοαμερικάνικη
επαρχία, εκείνη τη νύχτα; Ένιωσα
παρείσακτος στο χάος... ...υπάρχουν
πιό πολλά πράγματα στον ουρανό και στη γη, Οράτιε
απ' όσα ονειρεύεται η φιλισοφία σου*...
(William
Shakespeare...
Amlet)
Χόρχε
Λουίς Μπόρχες
*Ορισμένοι μελετητές, επιλέγουν να χρησιμοποιούν "η φιλοσοφία μας", αντί "η φιλισοφία σου" επισημαίνοντας ότι ο Shakespeare μέσω του Άμλετ μιλάει γενικά για τους περιορισμούς της ανθρώπινης σκέψης.
Δυστυχώς, εδώ και ένα χρόνο έχουμε ξεχάσει να ζούμε, έχουμε ξεχάσει τι είναι ομορφιά, έχουμε ξεχάσει τι είναι ξεγνοιασιά,
έχουμε ξεχάσει τι είναι ελευθερία.
Το μόνο που κάνουμε είναι να προσέχουμε μην "κολλήσουμε" covid - μην αγγίξουμε,
μη χαιρετήσουμε,
μην αγκαλιάσουμε,
μη φιλήσουμε.
Η τηλεόραση και όλοι αυτοί που είναι πίσω από αυτό το γυαλί έχουν γίνει οι δυνάστες της ζωής, για να εξασφαλίσουν στους ακροατές τους ένα θάνατο από οποιαδήποτε άλλη αιτία, εκτός από τον covid-
Η ζωή περιστρέφεται γύρω από ένα εμβόλιο, τίποτε άλλο.
Τι κρίμα που οδηγήσαμε εδώ την ανθρώπινη ζωή που φιλοξενεί ο πλανήτης.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που συνεχίζουν να αγαπούν την ομορφιά,
που συνεχίζουν να ζουν και να χαίρονται τη ζωή και δημιουργούν και δεν φωνάζουν: μην αγκαλιάζεσθε,
μην πλησιάζετε τους άλλους, προς θεού, μη φιλιόσαστε, προς θεού θα κολλήσετε covid και θα πεθάνετε, ενώ αν δεν κολλήσετε θα κερδίσετε την αθανασία!
"Οι σχηματισμοί λειτουργούν σαν φάροι που εμπνέουν από τις αλληλεπιδράσεις τους με το πνεύμα, περίπλοκα ισορροπημένα βράχια δημιουργούν αντιδράσεις που κυμαίνονται από την απόλυτη δυσπιστία μέχρι την καθαρή ευλάβεια, σαν να μιλούν στο υποσυνείδητό μας " βράχοι, πέτρες, ο ένας πάνω στον άλλον, περίεργες ισορροπίες, χωρίς κόλλες, χωρίς καλώδια, χωρίς κόλπα, χωρίς ποτέ να μπορεί να δημιουργηθεί η ίδια ακριβώς στοίβα και ισορροπώντάς τες νιώθεις μιά απέραντη ικανοποίηση και μιά εσωτερική ισορροπία και αρμονία. εκεί έξω, στα βουνά, στα ποτάμια, στη θάλασσα, στις λίμνες. ισορροπώντας τις πέτρες τη μία πάνω στην άλλη με τη βαρύτητά τους και μόνο, νιώθεις μια ικανοποίηση, μιά χαλάρωση, καθώς έχεις καταφέρει να "βγεις" από σένα και να αγγίξεις την απόλυτη συγκέντρωση. να είσαι εκεί και να μην είσαι και το μόνο που ακούς να είναι η σιωπή μέσα σου, να έχεις ξεχαστεί ψάχνοντας να βρεις τα μικρά ή τα μεγάλα σημεία της πέτρας και να την ισορροπήσεις. και λέει ξανά ο Michael Grab "για να καταφέρεις να δημιουργήσεις μια ολοκληρωμένη σειρά πρέπει να αφήσεις την καρδιά σου να διαλέξει τη σωστή πέτρα, γιατί, μα γιατί δεν είναι θέμα τεχνικής για να καταφέρουμε την απόλυτη ισορροπία, ο τρόπος βρίσκεται απλά στην πολύ απλή φράση "μην προσπαθείς, απλά κάν’ το". και όταν τελειώσεις το γλυπτό σου θα νομίζουν ότι μπορεί να γκρεμιστεί στο πρώτο φύσημα του ανέμου, αλλά αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί, καθώς οι πέτρες με την βαρύτητά τους έχουν πια δέσει απόλυτα η μία πάνω στην άλλη και o Adrian Gray ο Βρετανός καλλιτέχνης λέει για τις πέτρες του:
"Όταν εξισορροπήσεις δύο βράχους με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεις την εντύπωση ότι είναι αδύνατο για αυτούς να παραμείνουν στη θέση τους
ε!!!
τότε έχεις κάνει το γλυπτό σου να φαίνεται σχεδόν ζωντανό"
...η φράση του τίτλου μου "ο άνθρωπος είναι η δόξα και η ντροπή του σύμπαντος"
είναι του Blaise Pascal και προέρχεται από το έργο του Pensées (Στοχασμοί).
Στο πρωτότυπο γαλλικό κείμενο γράφει:
"…gloire et rebut de l'univers"
και αποδίδεται συνήθως στα ελληνικά ως "Ο άνθρωπος είναι η δόξα και η ντροπή (ή το κατάντημα) του σύμπαντος"
...διαβάζοντας κείμενα του Blaise Pascal παρατηρούμε μια σκέψη εντυπωσιακή -
"Τι χίμαιρα είναι λοιπόν ο άνθρωπος!
Τι παράδοξο πλάσμα! …
Κριτής όλων των πραγμάτων, αδύναμος γαιοσκώληκας•
θεματοφύλακας της αλήθειας, βόθρος αβεβαιότητας και πλάνης•
η δόξα και η ντροπή του σύμπαντος!
Ο Blaise Pascal θέλει να αναδείξει το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης - ο άνθρωπος είναι ικανός για τη μεγαλύτερη γνώση, δημιουργία και λογική, αλλά ταυτόχρονα για λάθος, αδυναμία και ηθική πτώση.
Αυτό το δίπολο βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας του.
και πάμε λίγο ακόμα πιο βαθιά στην σκέψη του...
και...
...τρία
είναι τα βασικά αντικείμενα στην αναζήτηση της αλήθειας -
το πρώτο να την
ανακαλύψεις όταν την αναζητάς,
το δεύτερο να την αποδείξεις όταν την κατέχεις και
το τρίτο να τη διαχωρίσεις από το ψεύδος όταν την εξετάζεις…
φράσεις που προέρχονται από το δοκίμιό του De l'esprit géométrique ("Περί του γεωμετρικού πνεύματος"), όπου αναπτύσσει τη μέθοδο της ορθής σκέψης και της απόδειξης.
Η φράση αυτή συνοψίζει τη στάση του Blaise Pascal απέναντι στην επιστημονική και φιλοσοφική έρευνα - δεν αρκεί να βρίσκεις την αλήθεια· πρέπει και να μπορείς να την αποδείξεις, αλλά και να τη διακρίνεις από το ψεύδος.
Αν την φράση αυτή, την συνδυάσουμε με το Τρίγωνο του Pascal, δημιουργείται μια όμορφη σύνδεση - το τρίγωνο δεν είναι μόνο ένας πίνακας αριθμών, αλλά και παράδειγμα της αναζήτησης, της απόδειξης και της αποκάλυψης μαθηματικών αληθειών.
