Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2021

Επιστημονική έρευνα κατέδειξε τελικά ότι υπάρχουν ενεργειακοί μεσημβρινοί στο ανθρώπινο σώμα

                     

 Επιστημονική έρευνα κατέδειξε τελικά ότι υπάρχουν ενεργειακοί μεσημβρινοί στο ανθρώπινο σώμα - Scientific research has finally shown that there are energy meridians in the human body - La ricerca scientifica ha finalmente dimostrato che ci sono meridiani energetici nel corpo umano

Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει ενεργειακά κανάλια μέσω των οποίων ρέει η ενέργεια. Οι αρχαίες παραδόσεις είχαν μια βαθιά διαισθητική κατανόηση αυτού του ενεργητικού σώματος.
    Οι αρχαίοι θεραπευτές από την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και το Θιβέτ εντόπισαν ενεργειακά κανάλια, μεσημβρινούς ή nadis, μέσα από τα οποία ρέει η ζωτική ενέργεια. Η επίτευξη ισορροπίας σε αυτές τις ενέργειες είναι απαραίτητη για τη βέλτιστη υγεία.
  Η ζωτική δύναμη ή chi ρέει κατά μήκος ενός εξελιγμένου δικτύου ενεργεια-κών μονοπατιών που κυκλώνουν το σώμα και αποτελείται από δύο είδη δυνά-μεων: γιν και γιανγκ.
Μία ασθένεια πιστεύεται ότι είναι μια παρεμπόδιση της ροής ενέργειας αυτών των καναλιών. Σύμφωνα με αυτήν την αρχή, θεμελιώνονται πολλές θεραπευτι-κές παραδόσεις, όπως ο βελονισμός, η ακουστική, το μασάζ και η γιόγκα.
Ωστόσο, χρειάστηκε λίγος χρόνος για να θεωρηθούν αυτές οι πρακτικές σοβαρές εξαιτίας της έλλειψης επιστημονικών στοιχείων. Αλλά μόλις πρόσφατα, οι ερευνητές απέδειξαν ότι υπάρχουν μεσημβρινοί.
Τι είναι οι μεσημβρινοί;
  Ενώ έχουμε σάρκα και οστά, το σώμα μας είναι ένα ενεργειακό πεδίο ενσω-ματωμένο σε άλλο ενεργειακό πεδίο.
  Η ηλεκτρομαγνητική φύση έχει μετρηθεί από την επιστήμη μέσω της χρήσης προηγμένων τεχνολογιών όπως μηχανές σάρωσης EKG και MRI για χρόνια.
  Άλλες μελέτες αποδεικνύουν αυτές τις ενεργειακές οδούς και τα σημεία διεξάγουν ηλεκτρική ενέργεια ακόμη και χωρίς να χρησιμοποιούν τις βελό-νες.     
  Αυτό περιλαμβάνει την τεχνική μασάζ του Shiatsu που διεγείρει τα ίδια ενεργειακά αποτελέσματα.
  Κατά τον ίδιο τρόπο, το Qigong, το Τάι Τσι και η Γιόγκα έχουν επίσης βρεθεί ότι αυξάνουν την ηλεκτρική αγωγιμότητα στα σημεία του πλέγματος.
  Παρ' όλα αυτά, η επιστήμη ποτέ δεν πίστευε στην ύπαρξη μεσημβρινών, όχι μέχρι τώρα.
Επιστημονική έρευνα
  Οι επιστήμονες στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ επιβεβαίωσαν πρόσφατα την ύπαρξη αυτών των μεσημβρινών, τους οποίους ονομάζουν «πρωτοποριακό σύστημα».
  Είπαν ότι αυτό το σύστημα είναι ένα κρίσιμο τμήμα του καρδιαγγειακού συστήματος.
  Ο βόρειος Κορεάτης επιστήμονας Kim Bong-Han ισχυρίστηκε ότι είχε βρει τους μεσημβρινούς στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και έδειξε ότι υπάρχουν νέες σωληνοειδείς δομές μέσα και έξω από τα αιμοφόρα αγγεία, στην επιφάνεια του αίματος και των λεμφικών αγγείων και κάτω από το χόριο.
  Είπε ότι είναι παραδοσιακές γραμμές μεσημβρινών γνωστές ως κανάλια ή κανάλια του Bonghan.
  Οι σημερινοί Κορεάτες ερευνητές πίστευαν ότι το πρωτοαγγειακό σύστημα είναι το φυσικό συστατικό του Μετεγχειριτικού συστήματος βελονισμού και συμμετέχει στη διοχέτευση της ροής ενέργειας και των πληροφοριών που μεταδίδονται από βιοφωτοτόνες, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του φωτός και το D.N.A..
Περαιτέρω αποδείξεις
  Περαιτέρω έρευνα διεξήχθη από τους Κορεάτες επιστήμονες που μελετούν την ανατολίτικη ιατρική με βιοφυσικές μεθόδους.
  Σε αυτή την έρευνα, έφεραν μια ειδική βαφή χρώσης σε σημεία βελονισμού που θα μπορούσαν να χρωματίσουν τους μεσημβρινούς και τους επέτρεψαν να δουν τις λεπτές γραμμές. Το χρώμα δεν εμφανίστηκε σε σημεία μη βελονισμού όπου δεν υπήρχαν μεσημβρινοί.
  Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι γραμμές του μεσημβρινού δεν περιοριζόταν στο δέρμα, αλλά σε ένα συγκεκριμένο σύστημα αγωγών μέσω του οποίου ρέει υγρό. Αυτό το υγρό στη συνέχεια συσσωματώνεται για να σχηματίσει βλαστικά κύτταρα.
  Προηγουμένως, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν συνδυασμό τεχνικών απεικόνισης και CT σάρωσης για να παρατηρήσουν συγκεντρωμένα σημεία μικροαγγειακών δομών που αντιστοιχούν σαφώς στον χάρτη των σημείων βελονισμού που δημιουργούν οι Κινέζοι ενεργειακοί ασκούμενοι στην αρχαιότητα.
  Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Φασματοσκοπίας Ηλεκτρονίων και Σχετικά Φαινόμενα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν απεικόνιση CT αντίθεσης με ακτινοβολία τόσο σε μη βελονισμό όσο και σε σημεία βελονισμού. Οι σαρώσεις CT αποκάλυψαν σαφείς διακρίσεις μεταξύ του σημείου μη βελονισμού και των ανατομικών δομών σημείου βελονισμού.
Το μεσημβρινό σύστημα
  Το μεσημβρινό σύστημα αποτελείται από 12 ζευγμένους μεσημβρινούς και 2 μεμονωμένους μεσημβρινούς, 6 yang και 6 yin. Οι μεσημβρινοί του γιανγκ τρέχουν κάτω από το σώμα, ενώ οι γιν μεσημβρινοί ρέουν στο σώμα.
  Κάθε μεσημβρινός σχετίζεται με ένα στοιχείο, το πιο ενεργό σε συγκεκριμένη ώρα της ημέρας ή της νύχτας, και επηρεάζεται από ένα στοιχείο ή μια εποχή.
  Οι στοιχειώδεις δομές και η φύση των μεσημβρινών ως δοχεία της δύναμης της ζωής δείχνουν την περίπλοκη και βαθιά σύνδεση του κυτταρικού επιπέδου του σώματός μας με το σύμπαν.
  Είμαστε στενά συνδεδεμένοι με τα στοιχεία, την ενεργειακή δομή και τη ροή της ενέργειας σε όλη τη ζωή σε ένα κυψελοειδές, φυσικό επίπεδο.
  Η Γη λέγεται επίσης ότι έχει ενεργειακά μονοπάτια ή γραμμές που μοιάζουν με τους μεσημβρινούς.
Η σχέση των μεσημβρινών και της υγείαςΗ σχέση των μεσημβρινών και της υγεία
  Το ανθρώπινο σώμα ευδοκιμεί στην ισορροπία. Μια ισορροπημένη ροή ενέργειας είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της καλής υγείας και του ισορροπημένου τρόπου ζωής.
  Ο Βούδας τονίζει αυτό ως έναν «μεσαίο τρόπο» ή μετριοπάθεια σε όλα τα πράγματα.
  Η αρμονία μπορεί να επιτευχθεί έχοντας μια ισορροπία μεταξύ των δύο δυνάμεων των κινήσεων γιν και γιανγκ που ρέουν μέσα από τους μεσημβρινούς, τα θεραπευτικά μονοπάτια του σώματος.  
  Η ασθένεια εμφανίζεται όταν εμφανιστεί μια ανισορροπία.
  Η παραδοσιακή ινδική ιατρική επέκτεινε αυτούς τους μεσημβρινούς για να συμπεριλάβει τα νευρικά, κυκλοφοριακά, πεπτικά, αναπνευστικά και λεμφικά συστήματα.
  Τα Nadis ή τα κανάλια μπορούν επίσης να βρεθούν στο λεπτό σώμα που φέρει σκέψεις, συναισθήματα και νευρικές παρορμήσεις.
  Μόλις σταματήσουν αυτά τα nadis, χάνουμε την ικανότητα να αισθάνονται και να συνδέονται βαθιά με τους άλλους, τον εαυτό μας και το περιβάλλον. Είναι μέσω αυτών των λεπτών καναλιών ενέργειας οι πρακτικές γιόγκα και διαλογισμού.
  Στην παραδοσιακή ινδική ιατρική και στην πνευματική επιστήμη, οι ενέργειες του φυσικού σώματος, του λεπτού σώματος και του αιτιώδους σώματος ρέουν μέσα από το nadis που λέγεται ότι συνδέονται σε ειδικά σημεία έντασης γνωστά ως nadichakras.
  Τα nadis που τρέχουν κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης θεωρούνται τα τρία πιο σημαντικά nadis: ida, pingala, και sushumna.
  Το Sushumna, ο κεντρικός δίαυλος ενέργειας του ανθρώπινου σώματος, τρέχει από τη βάση της σπονδυλικής στήλης μέχρι το στέμμα του κεφαλιού. Μεταφέρει την πρωταρχική εξελικτική δύναμη που είναι γνωστή ως ενέργεια κουνταλίνι.
  Η Κουνταλίνι ευρίσκεται αδρανής στη βάση της σπονδυλικής στήλης και μπορεί να ξυπνήσει μέσα από τη γιόγκα και το διαλογισμό. Η ενεργοποίηση της kundalini οδηγεί σε καταστάσεις μεγαλύτερης συνείδησης.
  Η γενική υγεία επιτυγχάνεται με τον καθαρισμό αυτών των τριών nadis. Διάφορες τεχνικές Pranayama βοηθούν στη διατήρηση αυτών των κανάλων nadi.
  Πολλοί θεραπευτικοί τρόποι με βάση το μεσημβρινό σύστημα υποστηρίζουν τη διατήρηση μιας ακτινοβόλης υγείας. Μια ενισχυμένη ροή ενέργειας μέσω του σώματος μας κρατά ισορροπημένη, υγιή και σε επαφή με τον αληθινό εαυτό μας.
  Ο βελονισμός, ο οποίος προέρχεται από την αρχαία Κίνα, είναι μια θεραπευτική μέθοδος που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία παθήσεων. Η εφαρμογή της αυξήθηκε αργά στη Δύση εξαιτίας της έλλειψης επιστημονικής βάσης.
  Αλλά τώρα που η ύπαρξη μεσημβρινών υποστηρίζεται ήδη από την επιστήμη, ο βελονισμός και άλλοι θεραπευτικοί τρόποι μπορεί να γίνουν ευρέως διαδεδομένοι στην υποστήριξη περισσότερων ανθρώπων για να απολαύσουν τη βέλτιστη υγεία και ευημερία.
πηγή του άρθρου:ygeiaerwtaspsyxikhygeia.blogspot.com

Ο Giorgio Agamben στην εκδήλωση που διοργάνωσε η «Πρωτοβουλία ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ»

Ο Giorgio Agamben είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ιταλικής φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας. 
Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1942 και σπούδασε Νομικά και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή, πάνω στη σκέψη της Σιμόν Βέιλ. 
Επί δεκαετίες επιμελητής της ιταλικής έκδοσης των Aπάντων του Walter Benjamin. 
Ο Agamben υπήρξε μαθητής του Martin Heidegger την δεκαετία του 1960 και συνοδοιπόρος με την σκέψη, μεταξύ άλλων, των Guy Debord, Gilles Deleuze, Michel Foucault και Walter Benjamin. 
Δίδαξε σε σημαντικά πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής. 
Κεντρική θέση στη σκέψη του καταλαμβάνουν οι έννοιες της “κατάστασης εξαίρεσης”, “μορφής ζωής” και “homo sacer”.
Καταργείται η αγάπη
Καταργείται η αγάπη
στο όνομα της υγείας
έπειτα θα καταργηθεί και η υγεία

Καταργείται η ελευθερία
στο όνομα της ιατρικής
έπειτα θα καταργηθεί και η ιατρική

Καταργείται ο Θεός
στο όνομα της λογικής
έπειτα θα καταργηθεί και η λογική

Καταργείται ο άνθρωπος
στο όνομα της ζωής
έπειτα θα καταργηθεί και η ζωή

Καταργείται η αλήθεια
στο όνομα της πληροφόρησης
αλλά δεν καταργείται η πληροφόρηση

Καταργείται το σύνταγμα
στο όνομα της έκτακτης ανάγκης
αλλά δεν καταργείται η έκτακτη ανάγκη

Ο ΟΗΕ και η προέλευση του Great Reset

Η Μεγάλη Επανεκκίνηση δεν προήλθε από το πουθενά. 
Οι πρώτες σύγχρονες προσπάθειες για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου θεσμού με κυβερνητικές αρμοδιότητες ξεκίνησαν από την κυβέρνηση του Woodrow Wilson, που θήτευσε ως πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1913 έως το 1921.
Του Antony P. Mueller
Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής
Τα Ηνωμένα Έθνη υπήρξαν το βασικό θεσμικό όργανο που προετοίμασε το έδαφος για ένα παγκόσμιο «Great Reset», προσηλωμένο στην παγκόσμια διαχείριση της ανθρώπινης κοινωνίας και των αγορών.
Πριν από περίπου 2400 χρόνια, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων εμπνεύστηκε την ιδέα της οικοδόμησης του κράτους και της κοινωνίας σύμφωνα με ένα λεπτομερές σχέδιο. 
Ο Πλάτων ήθελε οι «σοφοί άνδρες» (οι φιλόσοφοι) να κρατούν τα ηνία της κυβέρνησης, αλλά κατέστησε επίσης σαφές ότι αυτό το είδος κράτους θα χρειαζόταν τον μετασχηματισμό των ανθρώπων. 
Στη σύγχρονη εποχή, οι υποστηρικτές του παντοδύναμου κράτους θέλουν να αντικαταστήσουν τον φιλόσοφο-ηγεμόνα του Πλάτωνα με τον εμπειρογνώμονα-ειδικό και να δημιουργήσουν τον νέο άνθρωπο μέσω της ευγονικής, που τώρα ονομάζεται μετα-ανθρωπισμός (transhumanism). 
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και οι διάφορες υπο-οργανώσεις του διαδραματίζουν κομβικό ρόλο σε αυτό το σχέδιο, το οποίο έχει φτάσει στη σημερινή του φάση μέσα από τα project της «Ατζέντας 2030» και της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset).
Ο Αγώνας για μια Παγκόσμια Διακυβέρνηση
Η Μεγάλη Επανεκκίνηση δεν προήλθε από το πουθενά. 
Οι πρώτες σύγχρονες προσπάθειες για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου θεσμού με κυβερνητικές αρμοδιότητες ξεκίνησαν από την κυβέρνηση του Woodrow Wilson, που θήτευσε ως πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1913 έως το 1921. Υπό την έμπνευση του συνταγματάρχη Mandell House, του κύριου συμβούλου και καλύτερου φίλου του προέδρου, ο Wilson ήθελε να καθιερώσει ένα παγκόσμιο φόρουμ για την περίοδο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Ωστόσο, το σχέδιο της συμμετοχής της Αμερικής στο Συμβούλιο των Εθνών απέτυχε και η τάση προς τον διεθνισμό και την καθιέρωση μιας νέας παγκόσμιας τάξης υποχώρησε κατά τη διάρκεια της Ξέφρενης Δεκαετίας του ’20.
Ωστόσο, μια νέα κίνηση προς τη διαχείριση μιας κοινωνίας με τη μορφή ενός ενιαίου οργανισμού, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. 
Ο Φράνκλιν Ρούσβελτ δεν άφησε την κρίση να περάσει ανεκμετάλλευτη, προωθώντας την ατζέντα του με το «New Deal». 
Ο Ρούσβελτ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα ειδικά εκτελεστικά προνόμια που συνόδευαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Η αντίσταση ήταν σχεδόν μηδενική όταν προχώρησε, θέτοντας τα θεμέλια για μια νέα ένωση εθνών, η οποία επρόκειτο τώρα να ονομαστεί Ηνωμένα Έθνη .
Υπό την ηγεσία του Στάλιν, του Τσώρτσιλ και του Ρούσβελτ, είκοσι έξι έθνη συμφώνησαν τον Ιανουάριο του 1942 με την πρωτοβουλία της ίδρυσης ενός Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (OHE), ο οποίος απέκτησε υπόσταση στις 24 Οκτωβρίου 1945. 
Από την ίδρυσή τους, τα Ηνωμένα Έθνη και τα παρακλάδια τους, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), προετοιμάζουν τις χώρες του κόσμου ώστε να συμμορφωθούν με τους στόχους που ανακοινώθηκαν κατά την ίδρυση του.
Ωστόσο, οι γλυκανάλατες εξαγγελίες περί προώθησης της «διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας», της «ανάπτυξης φιλικών σχέσεων μεταξύ των εθνών» και των προσπαθειών για «κοινωνική πρόοδο, καλύτερο βιοτικό επίπεδο και ανθρώπινα δικαιώματα» αποκρύπτουν την ατζέντα της ίδρυσης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης με εκτελεστικές δυνάμεις των οποίων το έργο δεν ήταν η προώθηση της ελευθερίας και των ελεύθερων αγορών, αλλά ο μεγαλύτερος παρεμβατισμός και ο έλεγχος μέσω πολιτιστικών και επιστημονικών οργανισμών. 
Αυτό έγινε σαφές με τη δημιουργία από τον ΟΗΕ του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού, και Πολιτιστικού Οργανισμού  (UNESCO)  το 1945.
Ευγονική
Μετά την ίδρυση της UNESCO το 1945, ο Άγγλος εξελικτικός βιολόγος, υποστηρικτής της ευγονικής, και δεδηλωμένος υπέρμαχος της πολιτικής παγκοσμιοποίησης Julian Huxley (αδελφός του Aldous Huxley, συγγραφέα του Ένας Γενναίος Νέος Κόσμος) έγινε ο πρώτος διευθυντής της.
Κατά τα εγκαίνια της οργάνωσης, ο Huxley έκανε έκκληση για έναν «επιστημονικό οικουμενικό ανθρωπισμό, παγκόσμιο σε έκταση» (σελ. 8) και ζήτησε να διαχειριστεί την ανθρώπινη εξέλιξη προς ένα «επιθυμητό» σκοπό. 
Αναφερόμενος στον διαλεκτικό υλισμό ως «την πρώτη ριζοσπαστική απόπειρα μιας εξελικτικής φιλοσοφίας» (σελ. 11), ο διευθυντής της UNESCO λυπάται για το γεγονός ότι η μαρξιστική προσέγγιση για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας ήταν καταδικασμένη να αποτύχει λόγω της έλλειψης ενός απαραίτητου «γενετικού παράγοντα».
Με τέτοιες ιδέες, ο Julian Huxley δεν δυσκολεύτηκε να βρει μια αξιοσέβαστη παρέα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η έκκληση για τη γενετική βελτίωση του ανθρώπινου είδους μέσω της ευγονικής έχει κερδίσει πολλούς εξέχοντες οπαδούς. 
Ο John Maynard Keynes, για παράδειγμα, υποστήριζε την προώθηση της ευγονικής και τον ελέγχο του πληθυσμού ως ένα από τα πιο σημαντικά κοινωνικά ζητήματα και ως έναν κρίσιμο τομέα έρευνας.
Ο Κέινς δεν ήταν ο μόνος. 
Η λίστα των υποστηρικτών της επιλεκτικής αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους με στόχο τη «βελτίωσή του» είναι αρκετά μεγάλη και εντυπωσιακή. 
Στους αντι-φιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές» περιλαμβάνονται, μεταξύ πολλών άλλων γνωστών ονομάτων, οι συγγραφείς H.G. Wells και Bernard Shaw, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Theodore Roosevelt, ο Βρετανός πρωθυπουργός Winston Churchill, καθώς και ο οικονομολόγος Irving Fisher και οι πρωτοπόροι του οικογενειακού προγραμματισμού Margaret Sanger και Bill Gates Sr., πατέρας του Bill Gates, συνιδρυτής της Microsoft και επικεφαλής του Ιδρύματος Bill and Melinda Gates .
Στην ομιλία του για την ίδρυση της UNESCO, ο Julian Huxley ήταν αρκετά συγκεκριμένος για τους στόχους και τις μεθόδους αυτού του ιδρύματος. 
Για να επιτευχθεί η επιθυμητή «εξελικτική πρόοδος» της ανθρωπότητας, το πρώτο βήμα ήταν να τονιστεί «η απόλυτη ανάγκη για μια παγκόσμια πολιτική ενότητα και να εξοικειωθούν όλοι οι λαοί με τις συνέπειες της μεταφοράς της πλήρους εθνικής κυριαρχίας από τα ξεχωριστά έθνη σε έναν παγκόσμιο οργανισμό».
Επιπλέον, το ίδρυμα αυτό πρέπει να εξετάσει την αντιστάθμιση μεταξύ της «σημασίας της ποιότητας έναντι της ποσότητας» (σελ. 14), πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να λάβει υπόψη ότι υπάρχει «ένα βέλτιστο εύρος μεγέθους για κάθε ανθρώπινη οργάνωση, όπως υπάρχει για κάθε είδος βιολογικού οργανισμού» (σελ. 15). 
Ο εκπαιδευτικός, επιστημονικός και πολιτιστικός οργανισμός του ΟΗΕ θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή στην «ενότητα μέσω της ποικιλομορφίας της τέχνης και του πολιτισμού ανά τον κόσμο, καθώς και στην προώθηση μιας και μόνο δεξαμενής επιστημονικής γνώσης» (σελ. 17).
Ο Huxley καθιστά σαφές ότι η ανθρώπινη ποικιλομορφία δεν είναι για όλους. 
Η ποικιλομορφία των «αδύναμων, των ανόητων και των ηθικά μειονεκτούντων… δεν μπορεί παρά να είναι κάτι κακό» και επειδή «ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού δεν είναι ικανό να επωφεληθεί από την τριτοβάθμια εκπαίδευση» και επίσης «ένα σημαντικό ποσοστό νεαρών ανδρών» πάσχουν από «σωματική αδυναμία ή ψυχική αστάθεια» και «αυτοί οι λόγοι είναι συχνά γενετικής προέλευσης» (σελ. 20), αυτές οι ομάδες πρέπει να αποκλειστούν από τις προσπάθειες ενίσχυσης της ανθρώπινης προόδου.
Στην ομιλία του, ο Huxley διέγνωσε ότι εκείνη την εποχή το «έμμεσο αποτέλεσμα του πολιτισμού» είναι μάλλον «δυσγονικό αντί για ευγονικό» και ότι «σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πιθανό ότι το βάρος της γενετικής ηλιθιότητας, της σωματικής αδυναμίας, της ψυχικής αστάθειας, και της ροπής για ασθένειες, που υπάρχει ήδη στο ανθρώπινο είδος, θα αποδειχθεί πολύ βαρύ, για να επιτευχθεί μια πραγματική πρόοδος» (σελ. 21). 
Σε τελική ανάλυση, είναι «απαραίτητο η ευγονική να ενταχθεί απολύτως εντός των ορίων της επιστήμης, διότι, όπως ήδη αναφέρθηκε, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον το πρόβλημα της βελτίωσης του μέσου όρου της ποιότητας των ανθρώπων είναι πιθανό να γίνει επείγον. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εφαρμογή των ευρημάτων μιας πραγματικά επιστημονικής ευγονικής» (σελ. 37–38).
Η χρησιμοποίηση της «Κλιματικής Απειλής»
Το επόμενο αποφασιστικό βήμα προς τον παγκόσμιο οικονομικό μετασχηματισμό έγινε με την πρώτη επίσημη έκθεση της Λέσχης της Ρώμης. 
Το 1968, η Λέσχη της Ρώμης εγκαινιάστηκε στην έπαυλη του Rockefeller στο Bellagio της Ιταλίας. 
Η πρώτη της έκθεση δημοσιεύθηκε το 1972 με τον τίτλο «Τα Όρια της Ανάπτυξης».
Ο ομότιμος πρόεδρος της Λέσχης της Ρώμης,  Alexander King, και ο γραμματέας του ομίλου, στρατηγός Bertrand Schneider, ενημερώνουν στην έκθεση τους προς το Συμβούλιο της Λέσχης της Ρώμης ότι, όταν τα μέλη του συλλόγου αναζητούσαν έναν νέο εχθρό, χαρακτήρισαν τη ρύπανση, την υπερθέρμανση του πλανήτη, την έλλειψη νερού και την πείνα ως τα πιο κατάλληλα ζητήματα για τα οποία πρέπει να κατηγορηθεί η ανθρωπότητα, με την έννοια ότι η ίδια η ανθρωπότητα οφείλει να μειωθεί πληθυσμιακά για να διατηρήσει υπό τον έλεγχό της αυτές τις απειλές.
Από τη δεκαετία του 1990, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναλάβει αρκετές ολοκληρωμένες πρωτοβουλίες για ένα παγκόσμιο σύστημα ελέγχου με την Ατζέντα 2021 και την Ατζέντα 2030. Η Ατζέντα 2030  υιοθετήθηκε από όλα τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών το 2015. 
Ξεκίνησε το σχέδιο για μια παγκόσμια αλλαγή, καλώντας για την επίτευξη δεκαεπτά στόχων αειφόρου ανάπτυξης ( SDGs ). 
Η βασική ιδέα είναι η «βιώσιμη ανάπτυξη» που περιλαμβάνει τον έλεγχο του πληθυσμού ως ένα κρίσιμο εργαλείο.
Η σωτηρία της Γης έχει γίνει το σύνθημα των «πολεμιστών» υπέρ της «πράσινης» πολιτικής. 
Από τη δεκαετία του 1970, το τρομοκρατικό σενάριο της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια τους, ώστε να αποκτήσουν πολιτική επιρροή και τελικά να κυριαρχήσουν στη δημόσια διαβούλευση. 
Εν τω μεταξύ, αυτές οι αντικαπιταλιστικές ομάδες έχουν αποκτήσει κυρίαρχη επιρροή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στα εκπαιδευτικά και δικαστικά συστήματα και έχουν γίνει σημαντικοί παίκτες στην πολιτική σκηνή.
Σε πολλές χώρες, ιδίως στην Ευρώπη, τα λεγόμενα «πράσινα κόμματα« έχουν γίνει ένας καθοριστικός παράγοντας στο πολιτικό σύστημα. 
Πολλοί από τους εκπροσώπους τους είναι αρκετά ευθείς στις απαιτήσεις τους να κάνουν την κοινωνία και την οικονομία συμβατές με υψηλά οικολογικά πρότυπα, που απαιτούν μια εκ θεμελίων επανεκκίνηση του παρόντος συστήματος.
Το 1945, ο Huxley (σελ. 21) σημείωσε ότι είναι πολύ νωρίς για να προταθεί ανοιχτά ένα ευγονικό πρόγραμμα μείωσης του πληθυσμού, αλλά συμβούλεψε ότι θα είναι σημαντικό για τον οργανισμό «να φροντίσει ώστε το πρόβλημα της ευγονικής να εξετάζεται με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή, και η κοινή γνώμη να είναι ενημερωμένη για τα ζητήματα που διακυβεύονται, έτσι ώστε αυτό που τώρα θεωρείται αδιανόητο, να μπορέσει τουλάχιστον να πάψει να είναι στο μέλλον.»
Η προσοχή που συνέστησε ο Huxley δεν είναι πλέον απαραίτητη. 
Εν τω μεταξύ, τα παρακλάδια των Ηνωμένων Εθνών έχουν αποκτήσει ένα τέτοιο επίπεδο εξουσίας, που ακόμη και αρχικά δευτερεύοντες οργανισμοί του ΟΗΕ, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), έχουν τη δυνατότητα να διατάξουν μεμονωμένες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να υπακούσουν στις εντολές τους. 
Ο ΠΟΥ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ΔΝΤ (του οποίου οι προϋποθέσεις για χορήγηση δανείων, από τον δημοσιονομικό περιορισμό, έχουν μετατοπιστεί στον βαθμό στον οποίο μια χώρα ακολουθεί τους κανόνες που θέτει ο ΠΟΥ) έχουν γίνει το υπέρτατο, διπλό εργαλείο για την καθιέρωση της νέας παγκόσμιας τάξης.
Όπως επεσήμανε ο Julian Huxley στην ομιλία του το 1945, είναι καθήκον των Ηνωμένων Εθνών να καταργήσουν την οικονομική ελευθερία, διότι «τα laisser-faire και τα καπιταλιστικά οικονομικά συστήματα δημιούργησαν μεγάλη ασχήμια» (σελ. 38) . 
Ήρθε η ώρα να εργαστούμε για την ανάδειξη «ενός ενιαίου παγκόσμιου πολιτισμού» (σελ. 61). 
Αυτό πρέπει να γίνει με τη απροκάλυπτη βοήθεια των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των εκπαιδευτικών συστημάτων.
Συμπέρασμα
Με την ίδρυση του ΟΗΕ και των υπο-οργανισμών του, η προσπάθεια για την προώθηση των προγραμμάτων της ευγονικής και του μετα-ανθρώπου έκαναν ένα μεγάλο βήμα. 
Μαζί με τις δραστηριότητες της Λέσχης της Ρώμης, έχουν ανοιχτό το πεδίο για την έναρξη της μεγάλης επανεκκίνησης, που συντελείται αυτήν τη στιγμή. 
Με την ανακήρυξη μιας πανδημίας, ο στόχος του πλήρους κυβερνητικού ελέγχου της οικονομίας και της κοινωνίας έχει κάνει ένα ακόμα άλμα προς τον μετασχηματισμό τους. 
Η ελευθερία αντιμετωπίζει πλέον έναν νέο αντίπαλο. 
Η τυραννία πλησιάζει υπό τον μανδύα της διακυβέρνησης των «ειδικών» και της «καλοπροαίρετης» απολυταρχίας. 
Οι νέοι μας εξουσιαστές δεν δικαιολογούν το δικαίωμά τους να εξουσιάζουν στη βάση της θεϊκής πρόνοιας, αλλά διεκδικούν τώρα το δικαίωμα να κυβερνούν τους ανθρώπους στο όνομα της καθολικής υγείας και της ασφάλειας βάσει υποτιθέμενων επιστημονικών δεδομένων.
Ο Δρ Antony P. Mueller είναι Γερμανός καθηγητής οικονομικών που διδάσκει σήμερα στη Βραζιλία. Γράψτε ένα email. Δείτε τον ιστότοπο και το ιστολόγιο του.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises και στο ιστολόγιο «το εξπρές του διαδικτύου».

«Τα εμβόλια mRNA δεν θα λειτουργήσουν ποτέ»

Την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε το Διεπιστημονικό Συμπόσιο Covid, των Doctors for Covid Ethics και του UK Column, το οποίο φιλοξένησε ερευνητές που τα τελευταία δύο χρόνια έχουν εκφράσει τις επιστημονικές αντιρρήσεις τους για τα εμβόλια mRNA, καθώς τα κρίνουν αναποτελεσματικά και επικίνδυνα.
Από τους συμμετέχοντες ξεχώρισε ο καθηγητής Sucharit Bhakdi, ομότιμος καθηγητής Ιατρικής Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας και πρώην πρόεδρος του Ινστιτούτου Ιατρικής Μικροβιολογίας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου Johannes Gutenberg του Μάιντς. 
Ο δρ Bhakdi ανέλυσε λεπτομερώς τους λόγους για τους οποίους, σύμφωνα με τον ίδιο, τα εμβόλια mRNA δεν θα λειτουργήσουν ποτέ, δηλώνοντας εμφατικά: 
«Όλα αυτά τα εμβόλια δεν μπορούν να λειτουργήσουν, δεν λειτουργούν και δεν θα λειτουργήσουν ποτέ, επειδή τα αντισώματα βρίσκονται στη λάθος μεριά του τοίχου».
Ο δρ Bhakdi υποστηρίζει πως τα συγκεκριμένα εμβόλια όχι μόνο δεν βοηθούν τον οργανισμό, αλλά μπορούν να τον «ξεγελάσουν» και να επιτεθούν σε υγιή κύτταρα, μέχρι και στα όργανα: «Όταν (το εμβόλιο) εισέλθει στο κυκλοφορικό, πηγαίνει στους λεμφαδένες σας και εισβάλλει στα κύτταρα των λεμφαδένων. Ως αποτέλεσμα, τα κύτταρα των λεμφαδένων και τα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με το κυκλοφορικό σύστημα θα δημιουργήσουν την πρωτεΐνη ακίδας. Συνοπτικά, κάθε κύτταρο που τείνει να το κάνει αυτό θα δεχτεί επίθεση από το ανοσοποιητικό σας σύστημα, επειδή το ανοσοποιητικό σας σύστημα γνωρίζει αυτόν τον ιό. Ο ιός σχετίζεται με τους κορωνοϊούς που υπάρχουν από την αρχή της ανθρωπότητας και το ανοσοποιητικό σας σύστημα τους αναγνωρίζει και πρόκειται να καταπολεμήσει αυτά τα κύτταρα...
Επομένως, αυτό που πρέπει να φοβόμαστε ότι θα συμβεί είναι ότι θα υπάρξει μια μαζική επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος σε μυριάδες ιστούς και αγγεία».
Στη συνέχεια, ο δρ Bhakdi ανέλυσε περαιτέρω τις επιπτώσεις των εμβολίων mRNA με τη βοήθεια του παθολόγου Arne Burkhardt, ο οποίος στο παρελθόν ήταν επικεφαλής ιατρός του παθολογικού τμήματος των περιφερειακών κλινικών στο Reutlingen της Γερμανίας. 
Ο δρ Burkhardt επί τέσσερις μήνες εξέταζε τις σορούς ανθρώπων που απεβίωσαν μετά το εμβόλιο, ώστε να δει έως ποιον βαθμό έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον θάνατό τους. 
Ο ίδιος αποκαλύπτει πως στα δείγματα που είχε στη διάθεσή του δεν ήταν πάντα ξεκάθαρο αν οι ασθενείς κατέληξαν λόγω του εμβολίου, όμως σε κάποιες περιπτώσεις παρατήρησε δραστικές αλλαγές στα κύτταρα, τα οποία είχαν δεχτεί επίθεση από τον ίδιο τον οργανισμό. 
Εμβαθύνοντας στο θέμα, ο δρ Burkhardt κατέληξε στο συμπέρασμα πως τα εμβόλια mRNA σκοτώνουν πολίτες, προκαλώντας μικροθρομβώσεις, φλεγμονές και αυτοάνοση αντίδραση στα αιμοφόρα αγγεία και στα ζωτικά όργανα του ανθρώπου, σε βραχυχρόνια, μεσοπρόθεσμη και μακροχρόνια βάση.
Τον λόγο, έπειτα, έλαβαν και άλλοι επιστήμονες, όπως οι δρ Michael Palmer, δρ Mike Yeadon και δρ Catherine Austin Fitts, ενώ το συμπόσιο έκλεισε με τον δρα Bhakdi να ζητάει, βουρκωμένος, απ' όλους τους γιατρούς να μην υποχωρούν και να μην εγκαταλείπουν τα δικαιώματά τους (όσον αφορά στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού), καθώς αυτό θα έχει επιπτώσεις στο μέλλον για τους ίδιους, αλλά και τους απογόνους τους.
Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε με ελληνικούς υπότιτλους το συνέδριο:
https://fb.watch/9YpWlAoPNP/
https://www.zougla.gr/ygeia/article/ta-emvolia-mrna-den-8a-litourgisoun-pote

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2021

Διαίσθηση

Η διαίσθηση είναι μια φυσική ικανότητα που πηγάζει όχι από τον συνειδητό μας νου αλλά από ένα βαθύτερο επίπεδο νοημοσύνης, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. 
Όμως, πριν από πεντακόσια περίπου χρόνια, ο δυτικός νους, σε μια φυσική εξέλιξη νοητικής ανάπτυξης, άρχισε να πιστεύει ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν κατανοητά με τη λογική, συμπερασματική σκέψη. 
Αναζητούσαμε λογικά αίτια για κάθε φαινόμενο, και αφού δεν μπορούσαμε να δούμε το αίτιο των διαισθητικών πληροφοριών, απορρίψαμε ή περιθωριοποιήσαμε την έμφυτη διαισθητική μας ικανότητα. 
Η διαίσθηση είναι η "διάγνωση" ενός ενεργειακού πεδίου πληροφοριών. 
Είναι το να αισθανόμαστε την κίνηση προς ένα μελλοντικό γεγονός. 
Είναι η άμεση γνώση που δεν προέρχεται από εξάσκηση ή μάθηση. Βλέπει το όλο και δίνει μια συνολική λύση. 
Οι μαθηματικοί φημίζονται για την ικανότητά τους να βρίσκουν την απάντηση σε ένα πρόβλημα χωρίς να έχουν βήμα προς βήμα το σκεπτικό που οδηγεί σ' αυτήν. 
Η διαίσθηση μπορεί να είναι ο αυτοοργανωτικός παράγοντας που στρέφει την προσοχή μας προς το δρόμο που δίνει καρπούς. 
Στο σωματικό επίπεδο, η διαίσθηση περιγράφεται συχνά σαν μια αίσθηση στην κοιλιά, ή μια ανατριχίλα έξαψης, ή ένα "κλικ", ή μια εμπειρία σαν να ανάβει ένα φως στο μυαλό μας. 
Στο νοητικό επίπεδο, είναι η ικανότητα να συλλαμβάνουμε πληροφορίες που δεν τις αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, αλλά που, όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή, ανακαλύπτουμε ότι τις γνωρίζαμε - ξαφνικά γνωρίζεις κάτι που δεν το είχες μάθει ποτέ συνειδητά. 
"Πώς το ήξερες αυτό;" ρωτούν συχνά οι άλλοι. 
Η ικανότητα να προβλέπουμε τάσεις και να παίρνουμε αποφάσεις, βασισμένοι σε δεδομένα που είναι μάλλον αδιαφοροποίητα, συχνά αποδεικνύεται πιο έγκυρη από το να προσπαθούμε να πάρουμε αποφάσεις στηριγμένοι σε συμβατικά στοιχεία και καταλόγους με δεδομένα από ιστορικά αρχεία. 
Μια εξαιρετικά εξελιγμένη χρήση της διαίσθησης είναι το να μπορούμε να βρούμε νόημα σε σύμβολα και συγχρονιστικά γεγονότα. 
Όσο περισσότερο εστιαζόμαστε στο να βρίσκουμε νόημα σε "τυχαία συμβάντα", τόσο πιο πολύ αυξάνουμε τη διαισθητική μας δύναμη. 
Βαθαίνοντας τη σύνδεσή μας με το περιβάλλον μας, αυξάνεται η ικανότητά μας να ακολουθούμε την καθοδήγηση του εσωτερικού σκοπού μας. Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους!
     Όλοι έχουμε αυτή την ικανότητα, και επιπλέον υπάρχουν τρόποι για να την ενισχύσουμε και να τη χρησιμοποιούμε πιο αποτελεσματικά. 
Για να αυξήσετε την ικανότητά σας να χρησιμοποιείτε την καθοδήγηση της πρόθεσής σας, έχετε υπόψη σας τα εξής:
 -Η ψυχή σας οργανώνεται πάντα γύρω από τα εισερχόμενα στοιχεία, τα δεδομένα που αντιλαμβάνεστε από το περιβάλλον.
 -Κάθε γεγονός ή πληροφορία έχει κάποιο νόημα ή σκοπό που συμβαίνει . 
Οι αντιδράσεις σας σε πληροφορίες ή γεγονότα σας δείχνουν κάτι που χρειάζεται να γνωρίζετε. (Αποκτήστε τη συνήθεια να παρακολουθείτε τις εσωτερικές αντιδράσεις και τα συναισθήματά σας. Σε όλη τη διάρκεια της μέρας, ρωτάτε τον εαυτό σας, "Τι νιώθω τώρα;" ή "Πώς νιώθω γι' αυτή την κατάσταση; ")
 -Τα όνειρα συχνά δίνουν πληροφορίες που είναι χρήσιμες για την τωρινή σας κατάσταση. Επομένως, για να ενισχύσετε τη διαισθητική σας ικανότητα, πρέπει να γίνετε πιο ευαίσθητοι και στα σωματικά σήματα, όπως ένας πιασμένος λαιμός (που συνήθως σημαίνει ότι έχετε εμπλακεί σε μια σύγκρουση εξουσίας ή ότι νιώθετε πνιγμένοι επειδή έχετε πάρα πολλά να κάνετε), οι πονοκέφαλοι, οι κοιλόπονοι, ή η αϋπνία. 
Αντί να δέχεστε αυτά τα ενοχλητικά ή οδυνηρά συμπτώματα ως δεδομένα, σκεφτείτε ότι προσπαθούν να σας επιστήσουν την προσοχή σε κάτι. 
Εμπιστευθείτε ότι έχουν ένα νόημα για σας. 
Στη συνέχεια, αφιερώστε κάποιο χρόνο για να συλλογιστείτε με ηρεμία και να ακούσετε το μήνυμά τους.
Όμως, αντί να προσπαθείτε να συμπεράνετε τι σημαίνουν από διανοητική άποψη, ανοίξτε ένα διάλογο μαζί τους. 
Δοκιμάστε να καταγράψετε τις αντιδράσεις σας με τη μέθοδο της συνειδησιακής ροής, δηλαδή γράφοντας ό,τι περνάει από το νου σας, ώστε να επιτρέψετε στα συναισθήματα να σας πουν τι εννοούν.
    Ρωτήστε τον εαυτό σας, "Αν ήξερα ότι θα πετύχαινα σε οτιδήποτε κι αν επέλεγα να κάνω αυτή τη στιγμή, τι θα αποφάσιζα να κάνω;" 
Η διαίσθηση μοιάζει να εμφανίζεται απρόσκλητη από τα εξωτερικά συμβάντα, και φαίνεται να εντοπίζεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο αντίληψης. 
Μπορεί κάποιος, όταν σκέφτεται ένα ορισμένο σχέδιο, να βιώσει τη διαίσθηση σαν μια ανατριχίλα. Κάποιος άλλος μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να "ακούσει" μέσα στο νου του ένα μήνυμα: "Τηλεφώνησε σπίτι σου". 
Ή ένας τρίτος μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι οι σκέψεις του επιστρέφουν συνεχώς σε μια ορισμένη ιδέα: "Ίσως θα έπρεπε να μάθω υπολογιστή". Όλα αυτά είναι μορφές διαίσθησης.
      Ένας πολύ καλός τρόπος για να αυξήσετε τη διαίσθησή σας είναι να επιβραδύνετε το ρυθμό σας και να κάνετε λιγότερα πράγματα.
 -Δοκιμάστε να περάσετε ένα βράδυ κάθε εβδομάδα (ή, ακόμη, μία ή δύο ώρες) χωρίς να ανοίξετε την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο (μπορείτε να ακούτε μουσική, αλλά τα διαφημιστικά διαλείμματα θα διακόψουν το ρυθμό σας). 
Αν μπορείτε, μη διαβάσετε καν. Χαϊδέψτε τη γάτα σας, ή αφήστε τον εαυτό σας να ονειροπολήσει και να χαλαρώσει. 
Μην κάνετε τίποτα.
 -Μια άλλη άσκηση διαίσθησης είναι να περνάτε μισή ώρα κοιτάζοντας από το παράθυρο τα σύννεφα. 
Τι σχήματα βλέπετε; 
Η ικανότητα να βλέπετε νόημα στα σχήματα σημαίνει ότι συντονίζεστε με μια εσωτερική φωνή που οργανώνει την πραγματικότητά σας. 
Αυτή η φωνή ανταποκρίνεται σε κάθε εσωτερικό ερώτημα που είναι εξαιρετικά φορτισμένο, όπως "Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου;" 
Ή, για παράδειγμα, αν αναρωτιέστε αν πρέπει να αφήσετε τη δουλειά σας, προσέξτε τι εικόνες βλέπετε στα σύννεφα! 
Όσο απλή κι αν φαίνεται αυτή η άσκηση οπτικοποίησης, σας επιτρέπει να "εξασκείτε" τους διαισθητικούς μύες σας κάθε φορά που ρωτάτε τον εαυτό σας, 
"Τι σημαίνει αυτό; Τι βλέπω εδώ;" 
Το να ξέρετε ότι έχετε μια αξιόπιστη διαισθητική ικανότητα μπορεί να σας δώσει μεγάλη δύναμη. 
α προαισθήματα έρχονται δωρεάν και συμβαίνουν ακαριαία. 
Η διαίσθηση φημίζεται για το ότι είναι πανέξυπνη και εμφανίζεται πιο συχνά όταν φέρνουμε το λογικό νου μας σε μη εστιασμένη κατάσταση. 
Είναι η πηγή της δημιουργικότητας, της καθοδήγησης και της ικανότητάς μας να ακολουθούμε τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο - ο οποίος τις πιο πολλές φορές μας οδηγεί στην επιθυμία της καρδιάς μας. 
      Η Πένι Πιρς, ειδική στη διαίσθηση και συγγραφέας του βιβλίου Ο Διαισθητικός Δρόμος, συστήνει την ακόλουθη άσκηση όταν θέλουμε να δοκιμάσουμε.
Βήμα 1 - Κάνετε τρεις επιλογές. 
Γράψτε τις τρεις καλύτερες επιλογές σας για αυτό που θέλετε να δοκιμάσετε.
Βήμα 2 - Διαλέξτε μία από τις επιλογές. 
Φανταστείτε την σαν να είναι μπροστά στα μάτια σας. 
Φανταστείτε ότι μπαίνετε μέσα στη σκηνή, σαν να μπαίνετε μέσα σε μια ταινία. 
Φανταστείτε τη να συμβαίνει τώρα.
Βήμα 3 - Νιώστε τα συναισθήματά σας. 
Καθώς φαντάζεστε την πρώτη σας επιλογή, προσέξτε την πρώτη σωματική σας αντίδραση. -Νιώθετε άγχος καθώς φαντάζεστε τη σκηνή; 
-Νιώθετε έξαψη και προσδοκία; 
-Νιώθετε βάρος, φόβο ή ανησυχία με την ιδέα που φαντάζεστε; 
Καθώς διατηρείτε αυτή την αίσθηση του τι συμβαίνει στο σώμα σας, ενισχύ-στε τη φανταστική σκηνή προσθέτοντας και όλες τις άλλες αισθήσεις σας Ακούστε τον εαυτό σας σ' αυτή την κατάσταση, μυρίστε τη σκηνή, δείτε τους ανθρώπους. 
Θα λέγατε ότι αυτή η κατάσταση σας κάνει να νιώθετε διεύρυνση ή συστολή; 
Ζέστη; 
Σας κάνει να ιδρώνετε; 
Αισθάνεστε παρηγοριά; 
Ευτυχία; Ανακούφιση;
Βήμα 4 
- Φαvταστείτε το μέλλον. 
Στη συνέχεια, μετακινήστε τη φαντα¬στική σκηνή στο μέλλον - στους επόμενους τέσσερις έως έξι μήνες. 
Τώρα τι αντιδράσεις νιώθετε; 
Υπάρχει κάποια αλλαγή από ανακούφιση σε άγχος; 
Από αίσθηση ανησυχίας σε αίσθηση άνεσης; 
Προσέξτε όποια αλλαγή συμβαίνει στο σώμα σας με αυτή τη μελλοντική σκηνή.
Βήμα 5
 - Μετακινήστε τη φανταστική σκηνή σας έναν ολόκληρο χρόνο στο μέλλον. 
Συνεχίστε να νιώθετε τις σωματικές σας αντιδράσεις. 
Μήπως αυτή η επιλογή φαίνεται εντάξει στην αρχή (Βήμα 3), και κατόπιν, όταν φα¬ντάζεστε τη σκηνή μετά από ένα χρόνο (Βήμα 4), αισθάνεστε ένταση ή βάρος; 
Μήπως η επιλογή σας άρχισε άσχημα, αλλά άλλαξε προς το καλύτερο ένα χρόνο αργότερα; Μήπως άρχισε καλά, αλλά έγινε αφόρητη μετά από λίγο;
Βήμα 6 
- Να είστε ουδέτεροι. 
Αφού εκτιμήσετε πλήρως την πρώτη σας επιλογή, καθαρίστε το νου σας από όλες αυτές τις εικόνες και τις αισθήσεις, και ξαναγίνετε ουδέτεροι
 Επαναλάβετε τη διαδικασία για κάθε μία από τις άλλες επιλογές. 
Βήμα 7 
- Τι θα γινόταν αν δεν κάνατε τίποτα; 
Αφού τελειώσετε την εκτίμηση των πιο φανερών επιλογών, επαναλάβετε τη φανταστική διαδικασία μία φορά ακόμη με την επιλογή τού να μην κάνετε τίποτα. 
Νιώθετε ανακούφιση με την προοπτική να μην κάνετε τίποτα; 
Ή αυτό το ενδεχόμενο παράγει ένταση και άγχος; 
Καθώς προβάλλετε τις πράξεις στο μέλλον, πότε νιώθετε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναλάβετε δράση;
      Η Πιρς συστήνει: «Όταν χρησιμοποιείτε αυτή την επιλογή για να πάρετε αποφάσεις, συγκεντρωθείτε στην επιλογή που σας δίνει μια αίσθηση βαθιάς ικανοποίησης και όχι επιφανειακής άνεσης». 
Μια άλλη τεχνική που σας φέρνει σε επαφή με τη διαίσθησή σας είναι να κάνετε μια ερώτηση, να ρίξετε ένα νόμισμα κορόνα-γράμματα, και να δείτε πώς νιώθετε με το αποτέλεσμα. 
Πάρτε ένα νόμισμα και αποφασίστε αν η κορόνα είναι ναι ή όχι. 
Σκεφτείτε την ερώτηση, και ρίξτε το νόμισμα τρεις φορές για να δείτε αν η απάντηση είναι ναι ή όχι 
Προσέξτε αμέσως πώς νιώθετε με την απάντηση. 
Ανακούφιση; 
Απογοήτευση; 
Ενεργοποίηση; 
Εξασθένηση; 
Φόβο; 
Ενθουσιασμό; 
Ότι η λύση αυτή δεν είναι αρκετά καλή; Αυτή είναι η φωνή της διαίσθησής σας. 
Είναι τόσο απλό. 
Αυτή είναι η αρχή της διαύγειας που επιζητούμε. 
Παίρνοντας αυτές τις πληροφορίες για την ενεργειακή σας κατάσταση θα μπορέσετε να δείτε πού είστε ευθυγραμμισμένοι με το δρόμο σας και πού όχι.

19/12/21 ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κίνηση για την Ελευθερία

ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΘΗΝΑ: 19/12/21 ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σε συγκέντρωση των συμπολιτών μας στο πάρκο ελευθερίας (στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών), καλεί το συντονιστικό των υγειονομικών κι οι ακόλουθοι φορείς (ΠΟΕΥ, Υγειονομικοί από 31 δομές υγείας και το ΕΚΑΒ, υγειονομικοί κατά της υποχρεωτικότητας, ΕΚΑΒ σε αναστολή, επιστήμονες για την υγεία και την ελευθερία, η κίτρινη κάρτα των ελεύθερων ανθρώπων, ελληνική ιατρική συμμαχία για την ελευθερία, police for freedom, world freedom alliance gr, resistance Gr) την προσεχή Κυριακή 19/12 στις 14:00 το μεσημέρι, για να διαδηλώσουμε για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Στη συγκέντρωση θα παρέμβουν οι κάτωθι ομιλητές, υγειονομικοί και καθηγητές πανεπιστημίου: 
1) Konstantinos Arvanitis
2) Evangelou Marianna
3) Kalogeridis Athanasios
4) Νίκος Αγαμέμνων Καραβέλος (δικηγόρος) 
5) Dimitrios Kouvelas
6) Ευγένιος Μπαϊραμίδης
7) Konstantinos Poulas
8)Konstantinos Farsalinos
9) Γιάννης Χατζηαντωνίου (δικηγόρος)
Σύνδεση μέσω Skype: Dr @Soucharid Bhakdi
Θα ακολουθήσει πορεία στο Σύνταγμα. 
Να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί!

Μη εφικτός από νομική άποψη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πανευρωπαικά

Γιατί η Ελλάδα τι είναι που μπορεί να επιβάλλεται στους κατοίκους της οποιοδήποτε αντισυνταγματικό και απάνθρωπο μέτρο; 

Σινεμά ο παράδεισος – 100 Ταινίες Που Αγάπησα

Σινεμά -και η φαντασία καλπάζει μαζί με τις ταινίες που έχουμε αγαπήσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων
Για τους περισσότερους ο κινηματογράφος είναι μια μορφή διασκέδασης, μια ευκαιρία να ξεφύγουν από τα προβλήματα της καθημερινότητας, περνώντας δύο ώρες ξεγνοιασιάς μέσα στο καταφύγιο της σκοτεινής αίθουσας.
Πολλές φορές και πολλούς ανθρώπους αυτή η απόδραση από την καθημερινότητα είναι αναγκαία.
Μέσα στην σκοτεινή αίθουσα ο εξαντλημένος από την πεζή πραγματικότητα άνθρωπος ταξιδεύει σε άλλους τόπους μακρινούς για να γνωρίσει άλλους ανθρώπους πιο γενναίους, πιο όμορφους,πιο ξέγνοιαστους,πιο αστείους,πιο ερωτευμένους, πιο κατατρεγμένους,πιο φτωχούς, πιο κακούς,πιο πλούσιους…
Ο κάθε ένας έχει τις δικές του αγαπημένες ταινίες στο διάβα των χρόνων
Ας δούμε ποιες από τις χιλιάδες ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει από την αυγή του κινηματογράφου διαλέγει να αναφέρει ένας από τους γνωστότερους Έλληνες κριτικούς κινηματογράφου ο Δημήτρης Δανίκας σε ένα παλιό του άρθρου το μακρινό 2009…
Αγαπημένες ναι, καλύτερες ποτέ!
Από το 1950 και ύστερα, κάθε φορά, με κάθε δημοψήφισμα, ο ερωτώμενος απαντά πως the best movie of all times is «Πολίτης Κέιν».
Άντε ενίοτε, κυρίως πριν από το γκρέμισμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, στη δεύτερη ή την τρίτη θέση να διείσδυσε και ο Σεργκέι Αϊζενστάιν με το «Θωρηκτό Ποτέμκιν».
Ο λόγος ένας και μοναδικός. Ανεξάρτητα αν ο ερωτώμενος είναι κριτικός, θεωρητικός, ακόμα και θεατής απλός. 
Ο ρόλος υπερβαίνει το ανθρώπινο μέτρο.
Σαν να υποδύεσαι τον Πάπα, τον Θεό, αρχιμανδρίτη και αστροφυσικό. Μα ποιος μπορεί να γνωρίζει τι είναι καλύτερο και τι καλό; 
Ο κανείς!
Το ίδιο ακριβώς και με την έρευνα του «Ταχυδρόμου». Το αποτέλεσμα της πρώτης δεκάδας καταλήγει ως εξής: έξι από τις δέκα προέρχονται από ΗΠΑ.
Δύο από Φελίνι και Ιταλία και από μία Ρωσία με Ταρκόφσκι και Ιαπωνία με Κουροσάβα. Πράγμα που σημαίνει μονοπώλιο των ΗΠΑ η αφρόκρεμα της κινηματογραφικής κουλτούρας.
Πως η Ρωσία, ως ΕΣΣΔ με θηριώδεις επιτεύξεις (Ντοβζένκο, Αϊζενστάιν, Παρατζάνοφ, Σενγκελάγια και δεκάδες νεότερους σκηνοθέτες), ο φτωχός συγγενής της ιστορίας.
Πως μοναδικός εκπρόσωπος της θρυλικής ιταλικής σχολής είναι ο Φεντερίκο Φελίνι.
Πως η Ιαπωνία χωρίς τον Κουροσάβα δεν θα υπήρχε στο χάρτη της κινηματογραφίας.
Μια πλάνη τόσο δυσθεώρατη όσο και η άλλη πως η Γη ήταν επίπεδη σαν το μπιφτέκι.
Και πως η Γαλλία είναι κάτι λιγότερο από την Ελλάδα: the big chill!
Τα πράγματα ακόμα πιο μελαγχολικά με τον κατάλογο της 26άδας. Οπου ο Μιχάλκοφ είναι περίπου ισοδύναμος με Αϊζενστάιν (από μία ταινία έκαστος).
Όπου η «Ευδοκία» ανώτερη από πλήθος θρυλικών και μοναδικών ερωτικών ιστοριών.
Όπου ο «Λόρενς της Αραβίας» είναι ό,τι καλύτερο έχει υπογράψει ο Ντέιβιντ Λιν. Και όπου η Γαλλία ανίκανη να συμπεριληφθεί ακόμα και μέσα στις 26 καλύτερες όλων των εποχών. Προφανώς Ζαν Ρενουάρ και «Κανόνας του παιχνιδιού», Ζαν Λικ Γκοντάρ, Φρανσουά Τριφό, Λουί Μαλ, Ζακ Τατί, Ρομπέρ Μπρεσόν (μεγιστοτεράστιος μινιμαλιστής), για να αναφέρω μερικούς εξ αυτών, είναι της Β΄ εθνικής.
Και το χειρότερο;
Πάντα, σε όλες σχεδόν τις λίστες των καλύτερων ταινιών, απουσιάζουν οι πρόσφατες παραγωγές.
Σαν ο χρόνος να σταμάτησε κάπου εκεί μεταξύ του 1941 και του «Πολίτη Κέιν» και της δεκαετίας του ’70 με την «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Μη με ρωτάτε «γιατί». Αυτονόητο δηλαδή.
Το «καλύτερο» πάντα είναι το παρελθόν.
Σε κάθε εποχή.
Έτσι, κανένα ρίσκο.
Έτσι, ακούνητη η κινηματογραφική διαδρομή.
Έτσι, τίποτα το άξιο λόγου δεν έχει συμβεί.
Έτσι, τα τελευταία χρόνια χωρίς καμία τομή.
Τι συμβαίνει;
Απλό.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια η καλύτερη όλων των εποχών.
Αντιθέτως γνωρίζει με την καρδιά, τη συγκίνηση και το μυαλό του ποιες οι αγαπημένες του.
Ανεξάρτητα από ονόματα, προκαταλήψεις και δάνεια θεωρητικών.
Τι με συγκίνησε λοιπόν.
Ποτέ λοιπόν «ποια η καλύτερη όλων των εποχών».
Το εξηγώ και προκαλώ.
Με ένα πρόχειρο κατάλογο από τα πιο αγαπημένα και συγκινητικά.
Έτσι σκόρπια, χωρίς αρίθμηση και αξιολόγηση:
«Η επιστροφή», Αντρέι Ζιάνγκιτσεφ (Ρωσία)
«Chinatown», Ρομάν Πολάνσκι (ΗΠΑ)
«2046», Γουόνγκ Καρ Βάι (Κίνα)
«Ήρωας», Ζανγκ Γίμου (Κίνα)
«Φάργκο», αδερφοί Κόεν (ΗΠΑ)
«Το χρήμα», Ρομπέρ Μπρεσόν (Γαλλία)
«Match point», Γούντι Άλεν (ΗΠΑ)
«Έλα να δεις», Έλεμ Κλίμοφ (ΕΣΣΔ)
«Το κοπάδι», Γιλμάζ Γκιουνέι (Τουρκία)
«Οι 3 πίθηκοι», Νουρί Μπίλγκε Τζειλάν (Τουρκία)
Και πάλι όμως αδικώ. Τις συγκινήσεις και την καρδιά μου εννοώ.
Λατρεμένες το ίδιο με τις προηγούμενες και αυτές:
«Νύχτες της Καμπίρια», Φεντερίκο Φελίνι (Ιταλία)
«Το μωρό της Ρόζμαρι», Ρομάν Πολάνσκι (ΗΠΑ)
«Οι ασυγχώρητοι», Κλιντ Ίστγουντ (ΗΠΑ)
«Ο άνθρωπος από τη Γαλλία», Ουίλιαμ Φρίντκιν (ΗΠΑ)
«Η Χάνα και οι αδερφές της», Γούντι Άλεν (ΗΠΑ)
«Η διπλή ζωή της Βερονίκ», Κριστόφ Κισλόφσκι (Πολωνία)
«Περσόνα», Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (Σουηδία)
«Σκιές», Τζον Κασσαβέτης (ΗΠΑ)
«Το χαμίνι», Τσάρλι Τσάπλιν (ΗΠΑ)
«Η συνομιλία», Φράνσις Φορντ Κόπολα (ΗΠΑ)
«Η ζωή του ζωγράφου Πιροσμάνι», Γκιόργκι Σενγκελάγια (ΕΣΣΔ)
«Μηχανικά πιάνα», Αντρέι Μιχάλκοφ (ΕΣΣΔ)
«Μπάρι Λίντον», Στάνλεϊ Κιούμπρικ (ΗΠΑ)
«Σύντομη συνάντηση», Ντέιβιντ Λιν (Αγγλία)
«Όταν πετούν οι γερανοί», Μιχαήλ Καλατόζοφ (ΕΣΣΔ)
«Η Γη», Αλεξάντρ Ντοβζένκο (ΕΣΣΔ)
«Χορεύοντας μ’ έναν ξένο», Μάικλ Νιούελ (Αγγλία)
«Αναπαράσταση», Θόδωρος Αγγελόπουλος (Ελλάδα)
«Ο θρόνος του αίματος», Ακίρα Κουροσάβα (Ιαπωνία)
«Ταξίδι στο Τόκιο», Γιοσιζούρου Ότζου (Ιαπωνία)
«Playtime», Ζακ Τατί (Γαλλία)
«Ο τρελός Πιερό», Ζαν Λικ Γκοντάρ (Γαλλία)
«Κόκκινη έρημος», Μικελάντζελο Αντονιόνι (Ιταλία)
«Ο Ρόκο και τ΄ αδέρφια του», Λουκίνο Βισκόντι (Ιταλία)
«Μερικοί το προτιμούν καυτό», Μπίλι Ουάιλντερ (ΗΠΑ)
«Η λεωφόρος της Δύσεως», Μπίλι Ουάιλντερ (ΗΠΑ)
«Ξέφρενες νύχτες», Πολ Τόμας Άντερσον (ΗΠΑ)
«Ο μεγάλος Λεμπόφσκι», αδερφοί Κόεν (ΗΠΑ)
«Το γράμμα μιας άγνωστης», Μαξ Οφίλς (Γαλλία, Αυστρία)
«Άσε το κακό να μπει», Τόμας Άλφρεντσον (Σουηδία)
«Φίλησέ με μέχρι θανάτου», Ρόμπερτ Όλντριτς (ΗΠΑ)
«Η μαμά και η πόρνη», Ζαν Εστάς (Γαλλία)
«Ριφιφί», Ζιλ Ντασέν (Γαλλία)
«Μανχάταν», Γούντι Άλεν (ΗΠΑ)
«Η έξαψη», Λόρενς Κάσνταν (ΗΠΑ)
«Όλα τα πρωινά του κόσμου», Αλέν Κορνό (Γαλλία)
«Ο τελευταίος των Μοϊκανών», Μάικλ Μαν (ΗΠΑ)
«Gran Torino», Κλιντ Ίστγουντ (ΗΠΑ)
Να συνεχίσω; Περιττό. Για δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι η προοπτική και ο χρόνος. 
Τίποτα δεν σταμάτησε, τίποτα δεν τελείωσε, τίποτα δεν πέθανε. 
Ξανά προς την δόξα τραβά. 
Όσοι φορούν παντόφλες τελειώσανε.
Η ακατανίκητη και μόνιμη νοσταλγία είναι ό,τι χειρότερο για την εξέλιξη και την κινηματογραφία.
Παραδείγματα πολλά.
Πέθανε ο Αντρέι Ταρκόφσκι, αλλά ο Μπίλγκε Τζειλάν συνεχίζει με «Τρεις πιθήκους» από Τουρκία.
Αποβίωσε η νουβέλ βαγκ, αλλά το «Ανάμεσα στους τοίχους» εκτόξευσε τη Γαλλία πολύ ψηλά.
Γκρεμίστηκε η σοβιετική σχολή, αλλά ο Αντρέι Ζιάνγκιτσεφ με την «Επιστροφή» με έχει στοιχειώσει για τα καλά.
Και κάτι ακόμα. 
Η βιομηχανία του Χόλιγουντ καλπάζει σαν τεθωρακισμένη μεραρχία.
Όμως το παράλληλο κύκλωμα και η ανεξαρτησία με πνοή και ευαισθησία.
Το απρόσμενο, απροσδόκητο, το ανατρεπτικό, η έκπληξη, το διαφορετικό είναι τα αναντικατάστατα ατού μιας τέχνης που ανθεί μέσα στην παρακμή της.
Πάντα με μάτια ανοιχτά και πάντα αθώα, σαν να είναι η πρώτη σου φορά! 
Και, τέλος, το κριτήριο προέρχεται από το σώμα και την καρδιά.
Αν ρωτούσατε κάποιον άλλο θεατή και ειδικό «ποιες οι καλύτερες όλων των εποχών», στις πρώτες θέσεις θα έβαζε το «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο (χίλιες φορές προτιμότερο το «Reservoir Dogs», την πραγματικά ταινία-ταινία που έκανε σε όλη τη μέχρι σήμερα διαδρομή του).
Το ζήτημα, λοιπόν, εντελώς υποκειμενικό. Πράγμα που σημαίνει «μην παριστάνετε τον Θεό.Be yourself, παρακαλώ».
Η τέχνη-σε όλες τις μορφές και τις εκδοχές της-το πιο ακραίο ελεύθερο και δημοκρατικό πεδίο της οικουμένης.
Ο καθείς μπορεί ελευθέρως να κάμει ό,τι θέλει. 
Να δακρύσει, να γελάσει, να χλευάσει, να φτύσει, να εκτοξεύσει ζαρζαβατικά και κλούβια αβγά. 
Τα πάντα.
Απαγορεύσεις και καλλιτεχνία, πράγματα ασυμβίβαστα. 
Διαζευγμένα από τη μήτρα. 
Όπως ο αληθινός έρωτας. Κάθε φορά στο πάθος και τη μοναδική καρδιά. 
Ακόμα και μια πουτάνα αγαπάς. 
Αυτή η γυναίκα της ζωής μου. 
Κάθε φορά από την αρχή ξανά. Κάθε φορά με όλες τις αγάπες προχωράς. Κάθε φορά κάποια άλλη αγαπάς. 
Αλλά και κάθε φορά τίποτα δεν ξεχνάς.
Γι΄ αυτό, όταν με ρωτάνε «ποιες οι καλύτερες», απάντηση μία χωρίς συζήτηση καμία. 
Όταν οι άντρες αγαπούν μόνο τις ξανθές, ε, τότε χάνουν τη μελαχρινή, την καστανή και την κόκκινη ηδονή!

το άρθρο είχε γραφτεί το μακρινό 2009 στα TA NEA-Παρασκευή 3 Απριλίου από τον Δημήτρη Δανίκα-Ο Δημήτρης Δανίκας είναι κριτικός κινηματογράφου 

scribd.com

Συμφωνία της επιστήμης – Carl Sagan,Richard Feynman,Neil deGrasse Tyson και Bill Nye

Συμφωνία της επιστήμης – Το είδος μας έχει το γνώρισμα να ωθείται πάντα προς νέα σύνορα γνώσης αλλά και προς νέα σύνορα του διαστήματος
Η Συμφωνία της Επιστήμης είναι μια μουσική σειρά mashup που δημιουργήθηκε από τον συνθέτη και σκηνοθέτη του  melodysheep ο οποίος στοχεύει στην διάδοση της επιστήμης και της φιλοσοφίας μέσω των επανασχηματισμών διακεκριμένων επιστημονικών στοχαστών.
Ένας φόρος τιμής στα μεγάλα μυαλά της επιστήμης, που αποσκοπούν στη διάδοση της επιστημονικής γνώσης και της φιλοσοφίας μέσω της μουσικής.

“Θα έλεγα ότι η επιστήμη είναι, τουλάχιστον εν μέρει, ελεγμένη πίστη”
“Είναι αξιοπρόσεκτο,ότι κανένα κατ’ όνομα χριστιανικό κράτος δεν εφάρμοσε το «ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσεις”
“Σύμφωνα με τα χριστιανικά διδάγματα πρέπει να αγαπάμε τους εχθρούς μας.Πουθενά δεν λέγεται ότι πρέπει να σκοτώνουμε τα παιδιά τους”.Carl Sagan.

Ο ήχος πάντα γοητεύει – ο τρόπος που οι απλές δονήσεις στον αέρα μπορούν να προκαλέσουν τόσο δυνατά συναισθήματα και το πως εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε το δικό μας νόημα από την αυθαίρετη κίνηση μορίων είναι γοητευτικό,συναρπαστικό…

Η φαντασία της φύσης είναι τόσο μεγαλύτερη από τον άνθρωπο που δεν πρόκειται ποτέ να μας αφήσει να χαλαρώσουμε-Sagan
Είμαστε ένας τρόπος για να γνωρίσει ο κόσμος τον εαυτό του-Sagan

Οι συνηθισμένες μας καθημερινές σκέψεις και πράξεις και πρακτικές και συμπεριφορές φαίνονται τόσο μικρές,ανούσιες ,άνευ νοήματος και μερικές φορές ακόμη και αξιολύπητες μετά από αυτό…
Οι μεγάλοι δάσκαλοι της επιστημονικής επικοινωνίας…
Οι οραματισμοί τους…
Οι γνώσεις τους…όλα είναι συναρπαστικά!
Ο Χρόνος του σύμπαντος
Σε μια κοσμική χρονική κλίμακα, η ανθρώπινη ιστορία είναι τόσο σύντομη όσο το ανοιγοκλείσιμο του ματιού.