ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων του σύμπαντος

από το χρονολόγιο του Παπα Αρης  https://www.facebook.com/kimJ0ng
-. Η ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων του σύμπαντος αποτελεί το Άγιο Δισκοπότηρο του φυσικου μας κόσμου.
Ενιαία Θεμελιώδης Δύναμη – Η Δύναμη του Χωροχρόνου και των Πληροφοριών
Μπορούμε να φανταστούμε το σύμπαν ως ένα σύνολο αλληλεπιδράσεων που βασίζονται στην έννοια του χωροχρόνου και της πληροφορίας. 
Κάθε δύναμη ή φυσική σχέση που αντιλαμβανόμαστε, είναι μια εκδήλωση της πιο θεμελιώδους αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία.
    Χωροχρόνος: Ο χωροχρόνος είναι η ύφανση της πραγματικότητας, η οποία δημιουργεί το "πεδίο" πάνω στο οποίο συμβαίνουν όλες οι αλληλεπιδράσεις. 
Η βαρύτητα μπορεί να θεωρηθεί ως η καμπύλωση του χωροχρόνου. 
Αλλά αν φανταστούμε ότι οι άλλες δυνάμεις είναι διαφορετικές "καμπυλώσεις" ή "διεργασίες" του χωροχρόνου, μπορούμε να εντάξουμε και τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή και την ασθενή πυρηνική δύναμη στο ίδιο πλαίσιο.
    Πληροφορία: Η πληροφορία είναι το θεμελιώδες περιεχόμενο του σύμπαντος, το οποίο προσδιορίζει την ύπαρξη των σωματιδίων, των αλληλεπιδράσεων και των ενεργειών. 
Η πληροφορική θεώρηση της φυσικής ενσωματώνει όλες τις δυνάμεις σε έναν ενιαίο μηχανισμό: όλες οι φυσικές διαδικασίες είναι μετατροπές και ροές πληροφορίας στο χωροχρονικό πλαίσιο.
Κβαντική Συμμετρία του Παντός
Μια άλλη προσέγγιση για την ενοποίηση είναι η ιδέα ότι όλες οι δυνάμεις προέρχονται από μια συμμετρία. 
Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ολόκληρο το σύμπαν διέπεται από μια κβαντική συμμετρία, όπου η διαφοροποίηση των τεσσάρων δυνάμεων προκύπτει από "σπασίματα συμμετρίας" σε διαφορετικές κλίμακες και ενεργειακά επίπεδα.
Εξίσωση Ενιαίου Πεδίου
Μια ενιαία εξίσωση που θα μπορούσε να συμπεριλάβει όλα αυτά μπορεί να έχει τη μορφή της εικόνας
Αυτή η συμβολική εξίσωση συνδυάζει τον χωροχρόνο, τα πεδία αλληλεπίδρασης και την ύλη σε μια ενιαία θεώρηση.
Παρότι δεν μπορούμε να παράξουμε έναν πραγματικό ενιαίο νόμο της φύσης (τουλάχιστον όχι χωρίς περισσότερα πειραματικά δεδομένα), η σκέψη πίσω από την ενοποίηση βρίσκεται στην έννοια ότι όλα τα φαινόμενα που βλέπουμε είναι εκδηλώσεις μιας θεμελιώδους διαδικασίας, του χωροχρόνου και της πληροφορίας.
https://www.facebook.com/kimJ0ng/posts/pfbid0x887hPLRvBsob7f3msh1pscYjbdBwSELPj9P8XvkBEpbCWeNynjVdkELeYQqjpjNl

Τα Χάνια έχουν την δική τους ιστορία

Η τοποθεσία που χτιζόταν ένα γεφύρι ήταν, πολλές φορές, το μοναδικό σημείο που μπορούσε κάποιος να περάσει το ποτάμι, για να πάει από το ένα χωριό στο άλλο. 

Έτσι, τα γεφύρια αποτέλεσαν τον πόλο ανάπτυξης διαφόρων οικονομικών δραστηριοτήτων κι έγιναν το κέντρο μιας οικονομίας που είχε σα στόχο την αξιοποίηση του «περάσματος». 

Βρίσκουμε λοιπόν, κοντά σε γεφύρια, τις περισσότερες φορές ερειπωμένα σήμερα, χάνια, νερόμυλους, 

μαντάνια, 

νεροτριβές και υδροπρίονα.. 

Τα χάνια κτίζονταν εκεί για να επωφεληθούν από το πέρασμα του κόσμου, ενώ τις υπόλοιπες κατασκευές τις έφτιαχναν διότι, εκτός της πολυκοσμίας, υπήρχε στα σημεία αυτά και άφθονο νερό, αναγκαίο για την παραγωγή ενέργειας και κίνησης.

Ευρυτανία

Μία επικερδής επιχείρηση στις περιοχές κοντά στα γεφύρια ήταν η κατασκευή και η λειτουργία χανιών, ανάμεσα στ’ άλλα και απαραίτητος σταθμός για τους ταξιδιώτες.
Πολυσύχναστα χάνια υπήρχαν κοντά σε μεγάλα και ονομαστά γεφύρια, όπως το χάνι που βρισκόταν δίπλα στο γεφύρι του Μανώλη ή το χάνι του Μπαλτά..
Τα χάνια, την εποχή του 17ου έως και του 19ου αιώνα, στην οποία αναφερόμαστε, ήταν κάτι σαν τα σημερινά πανδοχεία. 
Προσφέρανε πολλές υπηρεσίες στους ταξιδευτές, όπως προστασία από τους ληστές και τους κλέφτες, 
πληροφορίες για την κατάσταση των δρόμων, 
φαγητό και ύπνο στους εξαντλημένους οδοιπόρους, 
περιποίηση και σανό για τα υποζύγια. 
Τέλος, χρησίμευαν σαν τόπος αντάμωσης που μπορούσε κανείς να περιμένει ή να συναντήσει γνωστούς και φίλους.
Τα παλιότερα χρόνια, πριν γίνουν οι αμαξιτοί δρόμοι, τη συγκοινωνία της ενδοχώρας από τα λιμάνια και τους σταθμούς των τραίνων την εκτελούσαν τα υποζύγια. 
Από την έδρα του νομού και της επαρχίας ξεκινούσαν τα καραβάνια των μουλαριών για τις πόλεις και τα χωριά. 
Από μέσα από τα Γιάννενα προπολεμικά, ξεκινούσαν τα μουλάρια για το Μέτσοβο, 
για το Ζαγόρι, 
τη Ζίτσα 
την Παραμυθιά, για τα χωριά των Τζουμέρκων, πορεία δυο ημερών.
Άλλη τόση απόσταση, στα παλιά χρόνια, χώριζε το Καρπενήσι από τη Λαμία και το Αγρίνιο.
Τώρα περνάει παντού η ρόδα στους καινούργιους αμαξόδρομους, που άνοιξαν τα σύγχρονα μεγαθήρια της μπολτόζας, 
των γκρέϊντερ και τα εκρηκτικά μηχανήματα των κομπρεσέρ, με τα οποία σχίζουν τους βράχους στις ποταμιές και τ’ άγρια στεφάνια των βουνών μας. 
Έτσι οι παλιές δημοσιές που ακολουθούσαν τα καραβάνια εγκαταλείπονται. 
Οι πιο πολλές ρήμαξαν και χορτάριασαν.
Μαζί τους ρήμαξαν κι’ οι περίφημοι σταθμοί των καραβανιών, τα χάνια.
Ήσαν τα λιμάνια των καπετάνιων της ξηράς, των κερατζήδων. 
Σ’ αυτά ο στρατοκόπος, 
ο ταξιδιώτης έκανε τη στάση του, για να ξαποστάσει από την κούραση της πορείας. 
Κι’ είχαν διαλέξει για τους σταθμούς αυτού, τα χάνια, τις πιο όμορφες και γραφικές θέσεις της εξοχής. 
Απαγκιασμένα μέσα στην πράσινη λόχμη της ποταμιάς με τα θεόρατα πλατάνια ή ψηλά στ’ αγναντερά διάσελα, δίπλα σε γάργαρες βρύσες και κεφαλάρια, κοντά σε πηγές με πέτρινες κούπες, για να γεύονται το νερό διαβάτες και υποζύγια .
Το καλοκαίρι με τα λιοπύρια, το χειμώνα με τα χιόνια και τα δρολάπια, στα χάνια ορμούσαν οι αγωγιάτες κι’ οι ταξιδιώτες για να χαρούν εκεί τη δροσιά και τη θαλπωρή.
Ο Χατζής είχε πάντοτε το κουμάντο του. 
Άφτονη τροφή – χόρτο, άχυρο, τριφύλλι – για τ’ άλογα και τα μουλάρια, γεμάτα τα κρασοβάρελα και το λεβητοστάσιο της φασουλάδας για τους ξένους. 
Το λιτό έδεσμα του χανιού είχε γίνει παροιμιώδες. 
Ανεξάντλητο σαν τη βιβλική βάτο, τη "φλεγόμενη και μη καιόμενη" του όρους Σινά:
Καλαμπόκι στο χάνι
νερό στη φασουλάδα!
Δίπλα στην ποταμιά είχε πολλές φορές το ποτιστικό του τριφυλλοχόραφο ο χατζής και μοσχοπωλούσε την παραγωγή του στα καραβάνια. 
Ήτανε ο καλύτερος νοικοκύρης απ’ όλους τους εξοχίτες, όπως επίσης οι κερατζήδες με τα πολλά υποζύγια. 
Ήσαν οι καπετάνοι της ξηράς στους οποίους γίνονταν πανηγυρική υποδοχή στα χάνια...

Το χάνι, λέξη περσικής προέλευσης, ανάγεται πιθανόν στους σταθμούς ανεφοδιασμού που οργάνωσαν οι Αχαιμενίδες - 6ος–5ος αιώνας π.Χ. στις μεγάλες οδικές αρτηρίες. 

Τέτοιοι σταθμοί, που ο Ηρόδοτος ονομάζει "καταλύσεις" και ο Κτησίας "emporia", γνώρισαν ιδιαίτερη άνθηση τον 13ο αιώνα στην Περσία, 

τη Συρία και την Ανατολία. 

Τα χάνια που κτίζονταν στους εμπορικούς δρόμους των καραβανιών/καραβάνσεραϊ οργανώνουν το χώρο αμυντικά γύρω από ένα αίθριο με λίγα ανοίγματα στο εξωτερικό και μικρό τζαμί στο κέντρο. 

Τον 17ο αιώνα τα χάνια των πόλεων καθιερώνονται όχι μόνο ως πανδοχεία αλλά και ως αγορά και χρηματιστήριο των εμπορικών ειδών.

Για μας σήμερα, χώροι και καταλύματα μυθικά, που οι άνθρωποι αντάλλασσαν αγαθά, συνήθειες, ιδέες... 

Φτωχολογιά κι αριστοκρατία, εργατιά και κεφάλαιο, χωροφύλακες και ληστές -κάθε καρυδιάς καρύδι πέρασε από τα χάνια, για λίγο ή περισσότερο.

...Ο Χατζής αποτελούσε το Πρακτορείο ειδήσεων για την ενημέρωση της περιοχής, όπως μας βεβαιώνει ο τραγουδιστής των "Βουνών" Αθάνας.
9. Ήθελα να ήμουνα χατζής να κάθομαι στη στράτα
και να νταραβερίζομαι τον κόσμο π’ αραδίζει,
να τα μαθαίνω πρώτα εγώ της χώρας τα μαντάτα,
να ξέρω σ’ όλα τα χωριά ποιά κότα κακαρίζει . . . .
Ο ίδιος ο Αθάνας συνεχίζει την αφήγηση της παλιάς υπαίθριας ζωής των χατζήδων.
9. Νάχα φτηνό ξενόκρασο να πίνουν οι αγωγιάτες
να μην πολυπροσέχουνε στο ζύγι το τριφύλλι
μα για τις αγωγιάτισσες – ρούσσες και μαυρομάτες –
όλα ναν’ τάχω βερεσέ, να μαστε πάντα φίλοι...
Πληροφορίες και στιγμιότυπα για τα χάνια και τους χαντζήδες της περιοχής μας, βρίσκουμε σε διάφορες τοπικές εκδόσεις και βιβλία, ενώ πάμπολλες είναι οι διηγήσεις των παλιότερων που φτάνουν στ’ αυτιά μας . 
Για τον χαντζή που είχε χάνι δίπλα στο γεφύρι του Μανώλη, διαβάζουμε ότι λεγόταν μπάρμπα Κολιός και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπιζε, αν όχι το μεγαλύτερο, ήταν οι όμορφες κόρες του, που προσπαθούσαν να τις ξελογιάσουν όλοι οι αρσενικοί της περιοχής!
Ονομαστά χάνια στην Ευρυτανία ήταν: 
-. το χάνι του Μπαλτά κοντά στο ομώνυμο γεφύρι και πάνω στο δρόμο των προσκυνητών για τον Προυσό, που λειτουργούσε ως το 1990 περίπου, 
-. το χάνι «στ’ Λιβανή», κοντά στο γεφύρι της Βίνιανης , του Γ. Κοντογούνη στη Βαρβαριάδα, του Βλάχου, του Ρούμπα Ντάλλα, του Καρδαρά στο Μικρό Χωριό, του Νασιώκα, του Καρανάσου στο δρόμο από το Στένωμα στο Καρπενήσι, καθώς 
και πολλά χάνια μέσα ή κοντά στα χωριά. 
Στην κάτω Καρίτσα, δίπλα στο γεφύρι του Μύλου, βρίσκονταν τα χάνια του Κονταξή/Δημήτρη Δήμου, το οποίο αργότερα διατήρησε ο θετός γιος του Δημήτρης Ξοϊνης και 
του Δημητρίου Δημόπουλου στην τοποθεσία «Πλάϊα». 
Τα χάνια της Κουτσουκάλους/Δημήτρης Κουτσουκάλης και της Ρήνους/Βασιλείου Σερπάνου στο χωριό Στένωμα,
καθώς και το χάνι, που διατηρούσε ο Χρήστος Μουτσώκος, δίπλα στο γεφύρι της Τέμπλας μέχρι τις μέρες μας.
Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διάσημα χάνια της εποχής εκείνης ήταν του Καροπλεσίτη, που βρισκόταν στη θέση της σημερινής Νέας Βίνιανης. 
Κάποια χρονική περίοδο, το εκμεταλλευόταν ο μπάρμπα Γιώργος, ο οποίος μόλις έβλεπε κανέναν να έρχεται απ’ τη μεριά του Καρπενησιού φώναζε: - Καλώς τον, καλώς τον. 
Έφερες καμιά εφημερίδα;
Το χάνι αυτό το κάψανε οι Ιταλοί στην Κατοχή.
Μία έκφραση που ακούγεται στην περιοχή είναι: "Καλή αντάμωση στου Σκορδά το χάνι" και λέγεται όταν πιστεύεις ότι κάποιον θα αργήσεις πολύ να τον ξανασυναντήσεις. 
Φαίνεται βέβαια, από την έκφραση αυτή, ότι τα χάνια, σα σημεία συνάντησης και επικοινωνίας στις παλιότερες εποχές, ήταν πολύ σημαντικά, εκεί κλείνονταν όλα τα "ραντεβού", από εκεί περνούσαν άνθρωποι, ιδέες, ειδήσεις και εμπορεύματα.
Σήμερα, τα περισσότερα χάνια είναι σωροί ερείπιων, αφού οι δρόμοι άλλαξαν τη ρότα τους και η χρήση του αυτοκινήτου έκανε πλέον τα ταξίδια σύντομα και άνετα. 
Πολλοί όμως ακόμα τα θυμούνται με νοσταλγία, ιδίως αυτοί που κάποτε έφαγαν και ζεστάθηκαν σε κάποιο απ’ αυτά...
άντληση πληροφοριών από:
25. Σεραφείμ Κ. Τσίτσα, «Ελληνική ζωή και φύση», Κεφ. «Τα παλιά χάνια»
26. Στέφανος Γρανίτσας, «Τα άγρια του βουνού και του λόγγου», Κεφ. «Η αγριόγατα»
27. Δ . Λουκόπουλου, «Στ’ Άγραφα. Ένα ταξίδι», Σελ. 185
28. Κων/νου Α. Μπακατσιά, «Η Καρίτσα Καρπενησίου»
29. Εφημερίδα «Στένωμα Ευρυτανίας», Άρθρο του κ. Κώστα Χ. Βλάχου «Τα
τοπωνυμία του χωριού»
30. Δημ. Γούλα, Η Ευρυτανία και τα προβλήματά της, Σελ. 97

https://gefyria.blogspot.com/search?updated-max=2008-11-21T09:04:00-08:00

archaiologia.gr

http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=91&Itemid=74

https://www.ypaithros.gr/ta-xania-exoun-tin-diki-tous-istoria/

Αμφιλεγόμενα πρόσωπα - Ροζέ Γκαρωντύ/Roger Garaudy

Ο Ροζέ Γκαρωντύ/Roger Garaudy, Γάλλος φιλόσοφος, 
κομμουνιστής αντιστασιακός, 
ιστορικός αναθεωρητής, 
προσυλητισμένος στο Ισλάμ, 
που διετέλεσε βουλευτής, 
αντιπρόεδρος της βουλής και γερουσιαστής, γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1913 στη Μασσαλία της Γαλλίας και πέθανε στις 13 Ιουνίου 2012 στο Παρίσι.
Ο πατέρας του Roger Garaudy ήταν άθεος και η μητέρα του καθολική, ενώ ο ίδιος εγκατέλειψε τον Καθολικισμό και σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. 
Σπούδασε από το 1931, φιλοσοφία στα πανεπιστήμια της Μασσαλίας, της Αιξ-αν-Προβάνς, του Στρασβούργου και του Παρισιού, ενώ ασπάστηκε τον Μαρξισμό και το 1933 εντάχθηκε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Κατά την εισβολή της Γερμανίας στη Γαλλία το 1939, πήρε μέρος στην Αντίσταση, συνελήφθη από την κυβέρνηση του Βισύ και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στην Αλγερία, όπου παρέμεινε κρατούμενος επί 33 μήνες. 
Με το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου έγινε μέλος της κεντρικής επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος Γαλλίας και κατόπιν, μέλος του πολιτικού του συμβουλίου και ένας από τους πιο εξέχοντες ακαδημαϊκούς. Διεύθυνε το Κέντρο Μαρξιστικών Σπουδών στο Παρίσι και την επιθεώρηση "Κομμουνιστικά Τετράδια". 
Δίδαξε, μεταξύ άλλων, στο πανεπιστήμιο του Κλερμόν, όπου και ήρθε σε ρήξη με τον Μισέλ Φουκώ.
Το 1953 παρουσίασε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, με θέμα "Η υλιστική θεωρία της γνώσεως" και τον Μάιο του 1954 στη Μόσχα, ανακηρύχθηκε διδάκτορας των φιλοσοφικών επιστημών με τη διατριβή "Το πρόβλημα της ελευθερίας και της αναγκαιότητας στο φως του μαρξισμού", όμως το 1956 με την αποσταλινοποίηση, ήρθε σε σύγκρουση που τους οδήγησε σε ρήξη, με τον Λουί Αλτουσέρ υποστηρίζοντας την επαναφορά του πρώιμου Μαρξιστικού ουμανισμού. 
Την περίοδο από το 1945-1958 διατέλεσε βουλευτής, ήδη από το 1956 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου και από το 1959 έως το 1962 γερουσιαστής με το Γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα, ενώ είχε ήδη αναδειχθεί ως ο κύριος θεωρητικός του. 
Η ρήξη του με το κόμμα επήλθε το 1968, όταν καταδίκασε τις σταλινικές πρακτικές, ήταν τότε Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Γαλλίας, Γερουσιαστής και καθηγητής σε δύο Πανεπιστήμια, με αφορμή την δημόσια κριτική του ενάντια στην εισβολή της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ενώσεως στην Τσεχοσλοβακία και το Φεβρουάριο του 1970 καθαιρέθηκε από μέλος του Πολιτικού Γραφείου, ενώ το Μάιο του 1970 διαγράφηκε. 
Το διάρκειας πέντε ωρών ντοκυμαντέρ, με τίτλο "Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο/Le fond de l' air est rouge", του Κρις Μαρκέρ παραγωγής του 1977, περιλαμβάνει ολόκληρη την τελική ομιλία του Γκαροντί στο 19ο συνέδριο του Γαλλικού Κ.Κ., το Φεβρουάριο του 1970, λίγο καιρό πριν τη διαγραφή του. 
Η ειρωνεία είναι ότι είχε υπερασπιστεί την Σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία δώδεκα χρόνια πριν, ενώ το κομμουνιστικό καθεστώς της τότε Σοβιετικής Ενώσεως προχώρησε στην έκδοση βιβλίου που έφερε τον τίτλο "Ο αποστάτης Γκαροντύ", όμως υπήρξε συνεπής πολέμιος του καπιταλισμού μέχρι το τέλος της ζωής του. 
Στους κόλπους του κομμουνιστικού κόμματος είχε το προσωνύμιο "Καρδινάλιος", λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.
Το 1982 ασπάστηκε τη θρησκεία του Μωαμεθανισμού, παίρνοντας το όνομα Ragaa. 
Από εκείνη την περίοδο αρχίζει ουσιαστικά και η σφοδρή κριτική του απέναντι στον Σιωνισμό, η οποία κορυφώθηκε το 1996 όταν δημοσίευσε το συγκλονιστικό έργο,
"Οι Θεμελιώδεις Μύθοι της Ισραηλινής Πολιτικής/Les mythes fondateurs de la politique israelienne", εκδ. La Vieille Taupe, το 1996
Ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας και στοιχεία από την έρευνα διαφόρων ιστορικών αναθεωρητών, όπως ο dr.  Ρομπέρ Φωρισόν/ Robert Faurisson καταρρίπτει επιστημονικά τους ισχυρισμούς περί οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης των Εβραίων από τον Αδόλφο Χίτλερ και την ύπαρξη θαλάμων αερίων, πάνω στους οποίους χτίστηκε η θεωρία του εβραϊκού ολοκαυτώματος, όπου και βασίστηκε η μεταπολεμική κυριαρχία του Σιωνισμού. 
Η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου προκάλεσε αναταραχή στους ακαδημαϊκούς και πολιτικούς κύκλους της Γαλλίας, αλλά και παγκοσμίως, οδηγώντας το κράτος στην άσκηση διώξεως όταν τον κατήγγειλαν δύο αντιρατσιστικές οργανώσεις. 
Παράλληλα χαρακτηρίστηκε ως υμνητής του αντισημιτισμού, και το Ισραηλινό κράτος τον αποκάλεσε "ανεπιθύμητο", ενώ με την έκδοση του βιβλίου του δημιούργησε την αναθεωρητική σχολή της ιστορίας, της οποίας επιφανείς εκπρόσωποι είναι ακόμη, οι Πωλ Ρασσινιέ/Paul Rassinier και Ντέιβιντ Ίρβινγκ/David Irving
Το βιβλίο, στο οποίο αποκάλυψε τα ψευδή του Σιωνισμού και της μεταπολεμικής προπαγάνδας καθώς και τον εκφυλισμό της δυτικής καταναλωτικής κοινωνίας, απαγορεύτηκε τις 27 Φεβρουαρίου 1998 και βάσει του νόμου Γκαιϋσσό-Φαμπιούς, της 13ης Ιουλίου 1990, ο οποίος επανέφερε στην Γαλλία το "αδίκημα της γνώμης", που απαγορεύει να τίθεται εν αμφιβόλω η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, καταδικάστηκε την ίδια χρονιά, για υποκίνηση φυλετικού μίσους και άρνηση εγκλημάτων ενάντια στην ανθρωπότητα, στην ουσία για άρνηση του Ολοκαυτώματος καθώς υποστήριξε ότι, "...το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη όπως μας λένε..", σε φυλάκιση με αναστολή, σε πρόστιμο 240.000 φράγκων και σε απαγόρευση της κυκλοφορίας του βιβλίου στη Γαλλία. 
Στη δίκη τον υπερασπίστηκε ο δικηγόρος Ζακ Βερζέ, γνωστός από τη δίκη του Κλάους Μπάρμπι και πολλά χρόνια αργότερα, του Σέρβου εθνικιστή ηγέτη Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Στο βιβλίο αναφέρει ότι, "...γενοκτονία υπέστησαν οι Αμαλακήτες, οι Χαναναίοι και οι άλλοι λαοί που εξοντώθηκαν από τον εβραίο ήρωα Ιησού του Ναυή και αντιθέτως, ο Iουδαϊσμός γνώρισε μια μεγάλη άνθιση στον κόσμο μετά το 1945...", και απέσπασε επαίνους από το καθεστώς του Ιράν, τον Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος του απένειμε βραβείο το 2002, τους Σαουδάραβες και τον Νασράλα, αρχηγό της Χεζμπολάχ. 
Η άδικη και αυστηρή καταδίκη του, σε συνδυασμό με την καθολική αναγνώριση που απολάμβανε έως τότε από τους ακαδημαϊκούς κύκλους της Γαλλίας, οδήγησε σε πολλές εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς το πρόσωπό του, ιδιαίτερα από τον Αραβικό κόσμο, όπου και βραβεύτηκε από τον Καντάφι, τον Νασράλα και άλλους ισλαμιστές ηγέτες, καθώς ήδη από το 1979, υποστήριξε με θέρμη την ισλαμική επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεινί στο Ιράν και προσέγγισε τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο. 
Ανακηρύχθηκε από τους διανοούμενους της Ιορδανίας ως "..η πιο σπουδαία πνευματική προσωπικότητα του 20ου αιώνα..", ενώ ο Μουαμάρ Καντάφι τον χαρακτήρισε ως τον "...μεγαλύτερο ευρωπαίο φιλόσοφο, μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.."
Όπως ήταν επόμενο περιθωριοποιήθηκε σταδιακά και υπήρξε μία συντονισμένη προσπάθεια να υποτιμηθεί το ακαδημαϊκό του επίπεδο. 
Θεωρούσε Aμερικανική προβοκάτσια τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Στα απομνημονεύματα του με τίτλο "Mon tour du siecle en solitaire" αυτοπαρουσιάζεται ως μοναχικός που κράτησε ορισμένες σταθερές αρχές στην ιδεολογική του περιπλάνηση. 
Το βιβλίο που είναι γραμμένο στην ισλαμική περίοδο της ζωής του, επιχειρεί να δώσει εξηγήσεις για τις κατά καιρούς τοποθετήσεις του και η ζωή του παρουσιάζεται ως μια σειρά από επαφές και συναντήσεις με τους ηγέτες της εποχής του.
Το Μάιο του 1965 επισκέφθηκε την Ελλάδα και συμμετείχε ως κύριος προσκεκλημένος, ομιλητής και εισηγητής στα θέματα, "Ο μαρξισμός και η φιλοσοφία της εποχής μας", 
"Οι νέοι και τα προβλήματα της παιδείας", 
"Μαρξισμός και αισθητική", στην "1η Εβδομάδα Σύγχρονης Σκέψης" από τις 12 ως τις 20 Μαΐου, που οργάνωσε ο εκδοτικός οίκος "Θεμέλιο". 
Οι τοποθετήσεις του είχαν αιφνιδιάσει το αριστερό του κοινό, καθώς ήταν ήδη εμφανής η προσέγγιση του με τον καθολικισμό και ο Στρατής Τσίρκας ήταν εκείνος που τον προστάτευσε από τις έντονες διαμαρτυρίες, εξηγώντας στο ακροατήριο ότι, "...Πρέπει να μην κάνουμε ιδεολογική τρομοκρατία...""
Τη δεκαετία του 1990 έδωσε συνέντευξη στοn Έλληνα δημοσιογράφο και συγγραφέα Κώστα Χατζιδάκη.
Βιβλία του στα ελληνικά
Συνολικά έγραψε πάνω από 50 βιβλία πολλά απ' αυτά στο πεδίο της πολιτικής φιλοσοφίας, υπό το πρίσμα του Μαρξισμού. 
Αρκετά από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στην Ελλάδα, μεταξύ τους,
«Για ένα ρεαλισμό χωρίς όρια: Κάφκα-Πικάσο», εκδόσεις «Πλανήτης 70»,
«Ελευθερία», το 1960 εκδόσεις «Κυψέλη»,
«Η μεγάλη καμπή του σοσιαλισμού», το 1971 εκδόσεις «εκδόσεις ΒΙΠΕΡ/Papyros Press Ltd».
Στο έργο αναλύει την κρίση, αναζητώντας τα αίτια της, του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που κορυφώθηκε με το κινεζικό σχίσμα, την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και τον εκφυλισμό της μαρξιστικής θεωρίας στις κομμουνιστικές χώρες.
«Ολόκληρη η αλήθεια», εκδόσεις «Καμαρινόπουλος»,
«Ξανακατακτώντας την ελπίδα», το 1971 εκδόσεις «Βέγας», το έργο είχε τυπώσει ο Μανώλης Γλέζος,
«Η άλλη διέξοδος», το 1973 εκδόσεις «Ολκός»,
«Η ελευθερία εν αναστολή Πράγα 1968»,
«Καρλ Μαρξ», εκδόσεις «Ολκός»,
«Οι θεμελιώδεις μύθοι της ισραηλινής πολιτικής», το 1996, εκδόσεις «Νέα Θέσις», με πρόλογο του Δημητρίου Κολλάτου, σε μετάφραση του συγγραφέα Μάριου Βερέττα.
Την ημέρα της κυκλοφορίας του βιβλίου του επισκέφθηκε, για δεύτερη φορά στη ζωή του, την Αθήνα, και παραβρέθηκε στην παρουσίαση της ελληνικής εκδόσεως του,παραχωρώντας και συνέντευξη στο δημοσιογράφο Κώστα Χατζιδάκη.
«Το πλέγμα του Μαραθώνα» το 1977.
«Ο ισραηλινός σιωνισμός στο εδώλιο», εκδόσεις «Νέα Θέσις», μετάφραση Σοφίας Κουτσοπούλου και Ιωάννη Σχοινά,
«ΗΠΑ η εμπροσθοφυλακή της παρακμής», το 1999, εκδόσεις «Νέα Θέσις»,
«Ο χορός στη ζωή», εκδόσεις «Ηριδανός».
George Orwell στο "1984" έλεγε - Αν δεν υπάρχουν στοιχεία πρέπει νά τα κατασκευάσουμε

https://el.metapedia.org

επιδή μου αρέσουν τα εκλεκτά εδέσματα - μια πολυαγαπημένη μηλόπιτα !!!

Είναι η εποχή των μήλων και είναι πεντανόστιμα και όταν έχω κέφι και κάνω μηλόπιτα η επιτυχία της είναι δεδομένη!
Μια απολαυστική μηλόπιτα με μήλα εποχής!
και μετράω όλα τα υλικά μου με το ίδιο ποτήρι 200ml 
3 αυγά
1 ποτήρι ακατέργαστη ζάχαρη ζαχαροκάλαμου, αυτή που είναι σχετικά υγρή και κολλώδης
1 ποτήρι γιαούρτη κατσικίσια την οποία έχω στραγγίσει - η κατσικίσια γιαούρτη είναι σχετικά πολύ υδαρής
3 ποτήρια βιολογικό μαλακό ολικής αλεύρι,
1 ποτήρι λάδι, 
1 φακελάκι baking powder
1/3 από το κουταλάκι του γλυκού σκόνη τζίντζερ
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαστίχα Χίου!
tips - 
1. αλεύρι,
baking powder,
μαστίχα και τζίντερ τα ανακατεύω όλα μαζί και τα αφήνω στην άκρη να με περιμένουν!
2. έχω έτοιμο το ταψί μου στρωμένο με την λαδόκολλά, το οποίο αφήνω και αυτό να με περιμένει! 
5 μήλα καθαρισμένα και τριμμένα, τα οποία ανακατεύω με 1 ποτήρι ζάχαρη και 1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα Κεϋλάνης!

1/2 ποτήρι ασπρισμένα αμύγδαλα

και
-. ρίχνω το μείγμα των μήλων σε ένα αναλόγου μεγέθους τηγάνι και 
-. τα ανακατεύω μέχρι να πιούν τα υγρά τους και τα αφήνω να κρυώσουν και να με περιμένουν!
-. χτυπάω τα αυγά με την ζάχαρη να αφρατέψουν και
-. ρίχνω σιγά-σιγά το λάδι συνεχίζοντας να ανακατεύω!
-. συνεχίζω ρίχνοντας τη γιαούρτη και 

-. σταδιακά το μείγμα του αλευριού συνεχίζοντας να ανακατεύω με το μίξερ χειρός!
-. ρίχνω τι μισό μείγμα στο ταψί μου και το ισιώνω!
-. πάνω στο μείγμα μου ρίχνω τα μήλα και ισιώνω!
-. πάνω στα μήλα ρίχνω το υπόλοιπο μείγμα του αλευριού και ισιώνω!
και τελευταία πινελιά...

-. τοποθετώ με προσοχή τα αμύγδαλα κατά διαστήματα!
-. ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180° στις αντιστάσεις και στην μεσαία σχάρα για 50 με 60 λεπτά, πάντα ανάλογα με τον φούρνο! 

Καλή επιτυχία!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

πως φτιάχνω εύκολα, γρήγορα και απλά τυρί...

Μια απλούστατη συνταγή για σπιτικό τυρί που τρώγεται φρέσκο!
τα υλικά απλά, που πολύ εύκολα μπορώ να έχω!
2 λίτρα φρέσκο πλήρες γάλα
το χυμό από 1 λεμόνι
μία/1 τσαντίλα, το γνωστό μας τουλπάνι
και
-. στρώνω το τουλπάνι σε ένα αναλόγου μεγέθους τρυπητό και το αφήνω στην άκρη.
-. σε μια κατσαρόλα, βάζω το γάλα και το ζεσταίνω σε μέτρια φωτιά. 
-. όταν αρχίσει να βράζει, χαμηλώνω τη φωτιά για να μην φουσκώσει και ξεχειλίσει το γάλα.
-. προσθέτω τον χυμό λεμονιού στο γάλα και ανακατεύω απαλά. 
-. παρατηρώ ότι το γάλα αρχίζει να διαχωρίζεται σε τυρόγαλα και τυρομάζα.
-. συνεχίζω να ζεσταίνω το μείγμα μέχρι ο ορός να αποκτήσει ένα κίτρινο χρώμα. 
-. αν ο ορός παραμένει λευκός, προσθέτωλίγο ακόμα χυμό λεμονιού και ανακατεύω μέχρι να διαχωριστεί πλήρως η τυρομάζα.
-. με μια τρυπητή κουτάλα, μαζεύω την τυρομάζα και την τοποθετώ στο τουλπάνι.
-. σφίγγω το τουλπάνι για να απομακρυνθούν τα περιττά υγρά και το κρεμάω σε ένα κατάλληλο μέρος για μερικές ώρες να στραγγίξει.
-. την επόμενη μέρα το αλατίζω ελαφρά, το τοποθετώ σε ένα γυάλινο δοχείο, το οποίο έχω λαδώσει ελαφριά, που να σκεπάζει και το βάζω στο ψυγείο.
-. καταναλώνουμε το τυρί φρέσκο με αλάτι ή με μέλι
ή με πετιμέζι σαν γλυκάκι
-. η ποσότητα των 2 λίτρων γάλα, μου δίνει περίπου 200-300 γραμμάρια φρέσκο τυρί!
-. το τυρόγαλο δεν το πετάω, αλλά το χρησιμοποιώ να βράσω κάποιο ζυμαρικό ή ρυζάκι
και το τυρόγαλο και το τυρί δεν αντέχουν το πολύ 2 με 3 μέρες στο ψυγείο!
                κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

οι υπόγειοι παράδεισοι, τα μαγικά Cenotes στη χερσόνησο του Yucatan στο Μεχικό

Cenotes - πρόκειται για φυσικές δεξαμενές νερού, οι οποίες συνδέονται με υπόγεια ποτάμια.

Ένα φυσικό φαινόμενο, ένας υπόγειος παράδεισος.

Οι μορφές που παίρνουν είναι διάφορες. 
Άλλες είναι πιο σπηλαιώδης, άλλες πιο ανοιχτές, όλες όμως έχουν φυσικό νερό. 
Είναι μικρές ή και μεγάλες πηγές ζωής, αφού φιλοξενούν πολλούς ζωντανούς οργανισμούς, όπως ψάρια και χελώνες!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Η φωτογραφία της ημέρας - Σαββάτο 21/09/2024

όταν με ρώτησαν αν μπορούν τα βότανα να μας βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε τις δικές μας θεραπευτικές δυνατότητες, αφουγκραζόμενη προσωπικά βιώματα είπα…

…πως τα βότανα διαθέτουν μια έμφυτη σοφία και μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε τις δικές μας θεραπευτικές δυνατότητες!
…με πολλούς τρόπους!
…ανάταση!
-. μόνο όταν κοιτάξεις “βαθιά” και “σωστά”,
αν όταν κοιτάζεις “είσαι εκεί” και παρατηρείς ό,τι φύεται στη Γη με τη φροντίδα ενός βοτανολόγου ή ενός καλλιτέχνη, θα δεις πραγματικά την πραγματική τους φύση” -...
read more:https://botanologia.gr/otan-me-rotisan-an-mporoyn-ta-votana-na-mas-voithisoyn-na-xekleidosoyme-tis-dikes-mas-therapeytikes-dynatotites-afoygkrazomeni-prosopika-viomata-eipa/

Γιάννης Σκαρίμπας - "Αχ, πόσο άθεος είμαι, θεέ μου!"

"Εκεί, προς τις γραμμές του νότιου απείρου
περήφανο ως λικνίζονταν το πλοίο
με δυο γλαρά φουγάρα και ονείρου
φώτα χρυσά - η Κυρία μ' ένα βιβλίο
στο χέρι έστεκε και θωρούσε πέρα μακριά, τα χάη"
              Απόσπασμα από το ποίημα "Το πλοίο, ο Τιτανικός"
Αυτό το πλοίο που όλο φεύγει, φεύγει και βυθά στα ατέλευτα χάη των οριζόντων αναζητούσε εναγωνίως αφ' όπου το 1913 ρίζωσε στη γνωστή του από 1913 Χαλκίδα - αιώνιος εραστής και υμνητής της - ο Γιάννης Σκαρίμπας, την οποία τρελά ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που την είδε, καθώς ο ίδιος ‘‘ο πληβείος'' των ελληνικών γραμμάτων μας ομολογεί: "Έτσι, με πάμφωτο ξανά του νου μου το κρύσταλλο και γύρω μας τον Ευβοϊκό να κοχλάζει, αντικρίσαμε την περιπόθητη πόλη μας ορθό λελέκι, με πάνω της σαν άσπρο κομφετί χίλιους γλάρους την είχε λες με κιμωλία ο Εύριπος εκεί στο βάθος χαράξει.
Το πλοίο μας τη χαιρέταγε, πάλλοντας μια τεράστια - άφρων- βεντάλια στην πλώρη"
Αυτό το πλοίο - ο Σκαρίμπας, "Ο χαλκιδεότερος απάντων Χαλκιδέων"- τον Ευβοϊκό, ποτέ του δεν τον αποχωρίστηκε, αν και πάντα ως δημιουργός ο μπαπμπα-Γιάννης μέσα από τους στίχους ή τα πεζά του εναγωνίως αναζητούσε ένα πλοίο, ένα τρένο, έναν γλάρο για να ταξιδέψει στου απείρου τα φτερά.
"Ωρα καλή στου απείρου την καρδιά
γλάρε μου βραδινέ που φεύγεις - πλοίο,
μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά,
η κάμαρά μου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο.
Πηγαίνεις σύ..... Εγώ εκπεσμένο αλαργινό
αδέρφι σου νοσταλγικό εδώ μένω
ένα βιβλίο, ένα φωσάκι - και πονώ -
μια καμαρούλα - αδέρφι μου υψωμένο"
Αυτό το εκπεσμένο, αλαργινό αδέρφι του γλάρου για επτά δεκαετίες θα στέκει με το βιβλίο στο χέρι και του εκτελωνιστή τη χαρτούρα σε κάποια από τις όχθες του Εύριπου προσμένοντας
"ένα - με γυάλινα πανιά - πλοίο που πάει
όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός
όξ' απ' τον κύκλο των νερών - στα χάη"
για να βγει επιτέλους έξω από τα στενά επαρχιακά και ασφυκτικά όρια της πόλης, της πόλης του, που γρήγορα και σε βάθος απύθμενου χρόνου γίνεται ο ανέσπερος φάρος και η γοργοτάξιδη στην ορμή του πνευματικού αγέρα σημαία της, αυτός ο εξ Αγίας Ευθυμίας Παρνασίδος ορμόμενος τριπεθαμίτης με τη σκούφια Σκαρίμπας, που "φοράω μετά τα φτερνίσματά μου, εγώ ο και σαββατογεννημένος παρδαλομάτης νιόβγαλτος Ιωάννης. 

Αυτό των βιογράφων μου μη τους ξεφύγει. 

Επίσης,  η μακαρίτισσα η μάνα μου, καφεμαντέψαντος το κατοπινό μεγαλείο μου, έχει τις φασκιές μου φυλάξει. 

Τους βιογράφους μου και λοιπούς γραμματολόγους μου παρακαλώ το παρόμοιο ... 

Τώρα, από πού εμπνεύστηκα εγώ το "θείο Τραγί" μου; 

Μα από κάτι τέτοιους ατσήδες... που τους αρέσει ο Μπραμς"
Αναμφίβολα, οι εμπνεύσεις του Σκαρίμπα πρωτόφαντες και αστείρευτες, ο λόγος του: καθαρά προσωπικός, 

καυστικός, 

ανελέητος, 

πρωτότυπος και πρωτόγνωρος.
Βουτώντας, λοιπόν, μες στην κολυμβήθρα του απρόοπτου, του παράδοξου, του παράλογου, του απίθανου, 

του απροσδόκητου, 

του χιούμορ, της φάρσας, 

του τραγικοκωμικού, 

του ευτράπελου εμφανίζεται επίσημος και αρτιμελής στα ‘‘Ελληνικά Γράμματα'' "μ' ένα διήγημα - έκπληξη, για το οποίο η επιτροπή σάστισε", καταπώς ομολογεί ο εκ των μελών της Κώστας Καρθαίος εν έτει 1929 για το διήγημα του Γιάννη Σκαρίμπα "Ο Καπτάν Σουρμελής ο Στουραϊτης" 

Αυτό του το εγχείρημα του αποδίδει το Α΄ βραβείο, το οποίο αποδέχεται πικρόχολα και σαρκαστικά: "Λοιπόν, τι λένε αυτοί; 

Είμαι δά τόσο σπουδαίο!... 

Μωρέ, μπράβο μου! 

Είδες με; 

Μια κι έξω.... 

Έγινα μονομιάς συγγραφέας... 

Ποιος; 

Εγώ ο δεκάρχης τελωνειακός και μέλλων απότακτος ιατρογνώμων..."
"Σκαρίμπας, ο Ευρίπου"
Από τότε, φτεροκοπά ασίγαστα με μια γλώσσα ιδιότυπη, αυτός ο λεξιθήρας της λαϊκής και της αργκό γλώσσας, αλλά και άφθαστος λεξιπλάστης, και μ' ένα ύφος εντελώς προσωπικό - το "αλά Σκαρίμπα ύφος" - για τους δικούς του πολυδαίδαλους πνευματικούς δρόμους: 

Καημοί στο Γριπονήσι, 

Το θείο Τραγί, 

Μαριάμπας, 

Ουλαμούμ, 

Το σόλο του Φίγκαρω, 

Εαυτούληδες, 

Ο ήχος του κώδωνος, 

Περίπολος Ζ΄, 

Το Βατερλώ δύο γελοίων, 

Η μαθητευομένη των τακουνιών, 

Φυγή προς τα εμπρός, 

Βοϊδάγγελοι, 

Ο Σεβαλιέ Σερβάν της κυρίας, 

Το '21 και η αλήθεια, 

Τυφλοβδομάδα στη Χαλκίδα, 

Τρεις άδειες καρέκλες, 

Τα πουλιά με το λάστιχο, 

Τα Καγκουρώ, 

Σπαζοκεφαλιές στον ουρανό, 

Αντι-Καραγκιόζης ο Μέγας, 

Η κυρία του τρένου, 

Ο πάτερ Συνέσιος - με σειρά εκδόσεως - αποτελούν την πλούσια, πολύκροτη και πολύμορφη πνευματική οδοιπορία του Γιάννη Σκαρίμπα, του θρυλικού μπαρμπα - Γιάννη, όπως τον γνώρισε, τον θαύμασε ή πετροβόλησε το Πανελλήνιο.
Αντιφατικός, 

καυστικός, 

ανατρεπτικός, στο λόγο, τις ιδέες, την πνευματοκτόνα συντακτικογραμματική των φιλολογιζόντων μορφή της γλώσσας, 

ευφάνταστος, 

δημιουργικός, 

ανοιχτόθυρος. 

Για τούτο, πολλούς ενόχλησε, πολλών τη στάση και πολλά καυτηρίασε ή ανέδειξε, θαμμένα ως τότε στο σκότος του καλωσπρεπισμού, 

της άγνοιας, ή του "αλλουβρεχιτισμού" της "ιστορικάντζας" και της α-πνευματικής οδοιπορίας των "διαγνοουμένων" του, 

μεγαλοσχημόνων της ακαδημαϊκής, 

πανεπιστημιακής και λογοτεχνικής των Αθηνών κοινότητας, που "παρλεβουφράνιζε ρουμελιστί ή σπιτίγγλιζε φορτοπαράσημη, 

υψηλοκάπελη, 

αδαμαντοκόλλητη" 

και έχουσα υποστεί μιας άνευ ορίων «κατακουτελικήν αριστοκρατίτιδα», καταθέτοντας τις κίβδηλες μετοχές της εις «το αλλουβρεχείον της αλήθειας», πορωμένοι με ένα άνευ ορίων και όρων υποκριτικό και άσοφο "υγιοσκεφτομενιλίκι".
Αυτήν την "πνευματική μας ηγεσία", που εναγωνίως πάλευε να μη δοθεί το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Άγγελο Σικελλιανό, 

το Γιάννη Ρίτσο, 

τον Κώστα Βάρναλη, 

το Νίκο Καζαντζάκη, αμείλικτα στηλίτευε ο Γιάννης Σκαρίμπας και "πετούσε - τους - καταπρόσωπο, σ' αυτούς τους ευνουχιστές της Ιστορίας και τους αλλουβρεχήτες της αλήθειας", το κάθε του βιβλίο, 

το κάθε του άρθρο, 

το κάθε του σημείωμα, 

την κάθε του ιστορία ή συνομιλία με απλούς ή επώνυμους πολίτες που ασταμάτητα συνέρρεαν γύρω του για να φωτιστούν από το λόγο του ή και να χλευάσουν αυτόν τον "πολιό γέροντα" των τρελών νερών με τις μυριάδες παραξενιές και την κοφτερή ρομφαία του νου και της γλώσσας, που έστεκε φαροστάτης ορθός στο ακρόπρωρο του Ευρίπου περιστοιχισμένος: των αρλεκίνων του, 

των παλιάτσων του, 

των χαρτονόμουτρών του, 

των "μυλαίδων κυριών" του, των Νινών του, 

των ερώτων του με πρόσωπα φανταστικά ή πραγματικά, των κουκλίτσικων ρομποτικών αθυρμάτων του, 

των ‘‘τσιγκιζουσών χαλκιδαίων γαλών'' του, 

των Σουρούπηδών του, 

των Μαριάμπηδών του!... 

Κι από κοντά χόρευε, χόρευε τρελά και πολύσπαστα τη γλώσσα, δίνοντάς της άλλο βάθος και προοπτική, και γραφή επί χάρτου φωνητική, σκαριμποσύνταχτη και πολύστικτη, μετεωριζόμενη με σιγουριά και ασφάλεια ανάμεσα στους δύο κόσμους με τα πολύτροπα σύμβολα του Σκαρίμπα, του κόσμου του πραγματικού και του κόσμου του ψυχεδελικού, του φανταστικού και υπέρκοσμου, τον οποίο διακαώς αποζητούσε ο Σκαρίμπας ερευνώντας το "ανερεύτητο" και πιάνοντας πολλές φορές τον εαυτό του να αναρωτιέται, λέγοντας: "Αχ, πόσο άθεος είμαι, θεέ μου!"
Αντιφατικός, 

οξύνους, 

θυμόσοφος, 

φιλειρινιστής ως το μεδούλι ο και εισπηδήσας εις τα χαρακώματα του μακελάρικου, μακεδονικού μετώπου, 

πολύτροπος, 

πολύγνωμος και υψηλόφρων κυρ Γιάννης, ο και σε όλα τα είδη του λόγου ευτρυφείσας. 

Αυτός, λοιπόν, ο Σκαρίμπας, λίγο πριν "αποδημήσει εις Κύριον" - την 21 Ιανουαρίου 1984- πλήρης ημερών, ενενηκοντούτης ήδη - δήλωνε εμφαντικά : 

"Εγώ...

δεν μετάλαβα για να καλοπιάσω το Θεό, μη και με ρίξει στο κολαστήρι του... 

εγώ, να το ξέρετε, το Θεό δεν τον φοβάμαι, γιατ' είναι φίλος μου. 

Τόσην ώρα συνομιλώ μαζί του, μ' ακούει και τον ακούω .... 

Τα πάμε μια χαρά"
Ετσι, λοιπόν, αυτό το "Σπασμένο καράβι" των γραμμάτων μας με τον αριστοφάνειο καυστικό λόγο και την ιδιότυπη γραφή, όχι ως "γκρεμισμένο νεκρό", όπως λέει στο ομώνυμο ποίημα - τραγούδι του, αλλά ορθόπλωρο, 

αχτινοβόλο, 

νευότευκτο και πασίθωρο πλοίο ξάπλωσε πα "σ' αμμουδιά πεθαμένη και σε κούφιο νερό" στην ακτή του Ευρίπου. 

Από τότε, στέκει εκεί παντοτινός του φωτοστάλτης και λαμπερός κόχυλας πορφυρούχος αείφωτος και αείδροσος, θωρώντας τον από τις πλαγιές της Κάνηθος, δίχως καμιά να αναμένει "επίθεση δόξης" απ' όλους τους "Εαυτούληδες" που ως "θίασος,

λερή συνοδεία προσπαθούν να μοιράσουν σαν λύκοι / μεταξύ τους - για ρόλους των - κάθε μια (του όπως λέει) αηδία κάθε τι ρεζιλίκι"
Σίγουρα και αναμφίβολα, αυτός ο πάντα σαρκάζων και μονίμως κυνικά αυτοσαρκαζόμενο Διογένης των γραμμάτων μας, καμιά δε θα 'θελε "επίθεση δόξης" αλλά η Χαλκίδα "πού στόνα πόδι στέκει / λες και χτίστηκε με γλαρή κιμωλία/ όρθιο ως πόλη λελέκι" πολλά του οφείλει, μα λιγοστά ως σήμερα έπραξε...

.............

απόσπασμα από το ποίημα "Φαντασία"
Γιώργου Παπαστάμου : Σκαρίμπας, εκδόσεις Βασδέκη
Γιάννη Σκαρίμπα "Το 21 και η αριστοκρατία του", αφιέρωση στο βιβλίο, σελ. - 7.
Ό,τι υπάρχει εντός των εισαγωγικών, είναι δάνειo από το έργο του Γ. Σκαρίμπα.

                                                                                                bhxos-panagiotis

Ο βασιλιάς Ερυσίχθων που "κοκκίνησε τη Γη"

Ο Ερυσίχθονας ο Θεσσαλός ήταν μυθικός γιος του Μυρμιδόνα ή του Τρίοπα και εγγονός του θεού Ποσειδώνα!

Ο Ερυσίχθονας ήταν γνωστός για την ασέβειά του. 
     Όταν έπαψαν η γη και η θάλασσα να αναστατώνονται, βγήκαν οι άνθρωποι από τις σπηλιές που ζούσαν και άρχισαν τον αγώνα της επιβίωσης. 
Η Δήμητρα, αδελφή του Δία και του Ποσειδώνα, βλέποντας τον δύσκολο αγώνα των ανθρώπων για την επιβίωσή τους, αποφάσισε να τους βοηθήσει. 
Τους έδωσε σπόρους από σιτάρι και τους έμαθε πώς να φροντίζουν και να καλλιεργούν τη γη. 
Οι άνθρωποι τιμούσαν τη θεά σε ιερούς χώρους, όπου ζούσαν οι Ιέρειες της Δήμητρας. Ένας απ' αυτούς ήταν το  Δώτιο πεδίο...

           και τι έκανε ο Ερυσίχθων;
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια βελανιδιά,μια δρύς!
Φύτρωνε στο ιερό δάσος της Δήμητρας.

Ήταν αφιερωμένη στη θεά.
Δέντρο θεόρατο.

Τεράστιο!

Τόσο μεγάλο όσο όλο το δάσος!
Η Γαία τη γέννησε.

Οι Αιώνες την μεγάλωσαν!
Οι υπόγειοι ποταμοί την πότιζαν!
Τα σύννεφα της έλουζαν τα φύλλα και τα κλαδιά.

Οι άνεμοι τη χτένιζαν.
Οι άνθρωποι,ευλαβικοί όπως ήταν, την αγαπούσαν,

την καμάρωναν και την στόλιζαν με γιρλάντες,

με κορδελάκια,

με στιχάκια που χάραζαν στον κορμό της.
Ο βασιλιάς Ερυσίχθων γυιός του Τρώπα από τη Θεσσαλία,περιφρονούσε τους θεούς.
Ποτέ δεν κάπνισαν οι βωμοί από τις δικές του θυσίες.
Κάποτε αποφάσισε να την κόψει.

Διέταξε τους δούλους του μα αυτοί δίστασαν.
Έπιασε το τσεκούρι μόνος του.

Χτύπησε.

Αίμα ανάβλυσε από τον ιερό κορμό.
Μια φωνή τον προειδοποίησε:
-Είμαι η νύμφη της Δήμητρας!

Αυτή είναι η κατοικία μου.

Τρέμε ανόσιε άνθρωπε για την τιμωρία που θα σε βρει!
Κάποιος-ένας μόνο-προσπάθησε να τον εμποδίσει.
Μια τσεκουριά του πήρε το κεφάλι.
Με περισσότερη μανία ρίχτηκε, ο ανόσιος, στο φοβερό του έργο.
Τελικά, με κόπο πολύ, την έριξε χάμω.

Μαζί της έπεσαν και πάρα πολλά δέντρα του δάσους.
Οι αδελφές της, οι Δρυάδες, ντύθηκαν πένθιμα.

Κλαίγοντας πήγαν στη θεά Δήμητρα.
Της είπαν για το κακό που τις βρήκε.
Θύμωσε η θεά και το κούνιμα του κεφαλιού της έκανε τα στάχια να τρέμουν.
Για να τιμωρήσει τον ένοχο εφηύρε μια ποινή που τον έκανε αληθινά άξιο για οίκτο.
Ένας ανεμοστρόβιλος έφερε την Πείνα στο παλάτι του!
Την ώρα που κοιμόταν,εγκαταστάθηκε εκεί και γέμισε τα σπλάχνα του με τα δηλητήριά της.
Ξύπνησε και διέταξε ν'αδειάσουν τον ουρανό από τα πουλιά,τη γη από τα ζώα και τη θάλασσα από τα ψάρια.

Μα όσο κι αν έτρωγε πεινούσε πιο πολύ!
Όλα τα κρέατα,

όλοι οι καρποί, τίποτα δεν μπορούσε να τον χορτάσει.
Ξόδεψε όλα τα πλούτη του.

Όλο του το βασίλειο.

Πούλησε και την κόρη του, την ενάρετη Μίστρα, για να αγοράσει τροφές!
Στο τέλος άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες!!!
Αυτός είναι ο μύθος του Ερυσίχθονα, εκείνου που “κοκκίνησε τη γη”-όπως το όνομα μεταφράζεται ελεύθερα.  - antifono.gr

                                      ο μύθος του Ερυσίχθονα

     Μια ημέρα ο Ερυσίχθων πήρε μαζί του 20 δούλους του και πήγε στο άλσος που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα. 
Εκεί διέταξε τους δούλους να κόψουν τα δέντρα για να μπορέσει να χτίσει εκεί παλάτι στο οποίο θα γλεντούσε με τους φίλους του. 
Ανάμεσα στα άλλα δέντρα βρισκόταν και μία πανύψηλη λεύκα που ήταν το αγαπημένο δέντρο της Δήμητρας. 
Γύρω από τη λεύκα αυτή οι Δρυάδες Νύμφες έψελναν τα όμορφα τραγούδια τους και χόρευαν τους μαγικούς χορούς τους. 
Ο ασεβής Ερυσίχθονας δεν σταμάτησε το καταστρεπτικό του έργο ούτε μπροστά στο ιερό αυτό δέντρο. 
Με την πρώτη όμως τσεκουριά που του έδωσε παρουσιάσθηκε ενώπιόν του η ιέρεια της Δήμητρας Νικίππη, που δεν ήταν παρά η ίδια η θεά μεταμορφωμένη. 
Η ιέρεια προσπάθησε να σταματήσει το κόψιμο των δέντρων, αλλά ο Ερυσίχθονας την απείλησε με την αξίνα του. 
Η θεά τότε πέταξε τη μεταμφίεση της ιέρειας και εμφανίσθηκε με όλη της τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια. 
Οι δούλοι σκόρπισαν από δω και από κει, και ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από τον φόβο τους. 
Η Δήμητρα όμως τους λυπήθηκε και τους άφησε να φύγουν χωρίς να τους βλάψει, ενώ τον ασεβή Ερυσίχθονα τον τιμώρησε με ακράτητη πείνα.
Από τη στιγμή εκείνη ο Ερυσίχθων άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε μπροστά του. 
Αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. 
Οι δυστυχισμένοι οι γονείς του δεν ήξεραν πώς να τον βοηθήσουν. 
Ο πατέρας του κατέφυγε στον Ποσειδώνα, ο οποίος όμως ήταν εξίσου ανίκανος να θεραπεύσει τον εγγονό του από το κακό που τον βρήκε. 
Στο μεταξύ ο Ερυσίχθονας βασανιζόταν όλο και περισσότερο από την πείνα. 
Πούλησε την κόρη του Μήστρα για να αγοράσει τρόφιμα. 
Αλλά η Μήστρα, που ήταν μάγισσα, επέστρεψε στο σπίτι της και παρεκάλεσε και πάλι τον Ποσειδώνα. 
Ο θεός, μη μπορώντας να βοηθήσει τον Ερυσίχθονα, έδωσε στη Μήστρα την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε διάφορα ζώα και να ξεφεύγει από τον πατέρα της. 
Μία εκδοχή αναφέρει ότι η Μήστρα, από δική της πρωτοβουλία, εκμεταλλεύθηκε το χάρισμα της μεταμορφώσεως για να πουλιέται ως δούλα συνεχώς και να βοηθά έτσι τον πατέρα της. 
Αλλά στο τέλος, ο Ερυσίχθονας, μη έχοντας να φάει τίποτα πια, άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες μέχρι που πέθανε.

στην φωτογραφία - Ο Ερυσίχθονας πουλά την κόρη του, Μήστρα», χαρακτικό του Γιόχαν Βίλχελμ Μπάουρ