Θέλετε να πετύχετε; «Ξυπνήστε το γίγαντα μέσα σας»

enikos.gr

Πάνω από ένα εκατομμύρια αντίτυπα έχει πουλήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το βιβλίο «Ξυπνήστε το γίγαντα μέσα σας» του συμβούλου ψυχολογίας Άντονι Ρόμπινς.

Ο συγγραφέας θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς ειδικούς στη μεγιστοποίηση των επιδόσεων είτε πρόκειται για απλούς ανθρώπους είτε αφορά προέδρους, ηγέτες, ακτιβιστές, γενικούς διευθυντές, στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων, αρχηγούς του στρατού, αθλητές, αστέρες της ψυχαγωγίας.
Τα βιβλία του είναι ευπώλητα σε 100 χώρες του κόσμου και ο ίδιος ένας περιζήτητος ομιλητής για δασκάλους και γονείς.

Και τι συμβουλεύει αυτός ο «γκουρού» της επιτυχίας; Στις 469 σελίδες του βιβλίου, με ύφος φιλικό και σε πρώτο πρόσωπο, συνδυάζοντας τα πορίσματα της νευροεπιστήμης αλλά και των προσωπικών εμπειριών του, μιλάει για τα όνειρα του καθενός και την αντίληψη περί πεπρωμένου, για τη δύναμη που διαμορφώνει τη ζωή, για τις αντιφάσεις της δημιουργίας και της καταστροφής, για το πώς μπορεί η αλλαγή στην πορεία του καθενός να αλλάξει σε μια στιγμή, για το ψυχικό και σωματικό πόνο, για το κώδικα συμπεριφοράς ακόμα και την ξεκούραση και τη διασκέδαση αφού, όπως λέει χαρακτηριστικά «και ο Θεός πήρε μια μέρα ρεπό».

Όλο αυτό το αφηγηματικό πόνημα διαπερνάται από την αντίληψη για την απεριόριστη δύναμη που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο και την οποία οι περισσότεροι αφήνουν να κοιμάται. Τον πρακτικό τρόπο μιας αφύπνισης έρχεται να αναπτύξει ο Ρόμπινς ο οποίος έχει ιδρύσει ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που συνεργάζεται με 2.000 σχολεία, 700 σωφρονιστικά καταστήματα και 100.000 κοινωνικούς οργανισμούς συμβουλεύοντας περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους για το πώς θα υπερβούν τις αναστολές τους. Εν αρχή ην οι ερωτήσεις.

«Πιστεύω ότι οι νέες ερωτήσεις προηγούνται οποιασδήποτε ανθρώπινης προόδου» υπογραμμίζει, τονίζοντας ότι ακόμα και στην εποχή της νανοτεχνολογίας, όπου οι υπολογιστές απαντούν σε νανοδευτερόλεπτα (δισεκατομμύρια του δευτερολέπτου) η αποθηκευτική ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι ασύλληπτη.

Σε ειδική ενότητα προσφέρει μια λίστα πέντε απλών ερωτήσεων για μικρά ή μεγάλα προβλήματα:

1. Τι θετικό έχει ένα πρόβλημα;
2. Τι δεν έχει τελειοποιηθεί στη ζωή μου;
3. Τι είμαι διατεθειμένος να κάνω για να γίνουν τα πράγματα όπως θέλω;
4. Τι είμαι διατεθειμένος να σταματήσω να κάνω για να γίνουν τα πράγματα όπως θέλω;
5. Πως μπορώ να απολαύσω τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω για να γίνουν τα πράγματα όπως θέλω;

Αφού επεξηγεί όλα τα παραπάνω, προχωρεί στο κεφάλαιο για τα συναισθήματα δύναμης παραθέτοντας το δεκάλογο προτροπής για :
1. Αγάπη και στοργή
2. Εκτίμηση και ευγνωμοσύνη
3. Περιέργεια
4. Ενθουσιασμό και πάθο
5. Αποφασιστικότητα
6. Ευελιξία
7. Αυτοπεποίθηση
8. Ευθυμία
9. Ευεξία
10. Προσφορά.

Ολοκληρώνοντας την ανάπτυξη των συμβουλών του, καταλήγει:
«Πιστεύω πως όλοι έχουμε την έμφυτη ικανότητα να δείξουμε ηρωισμό, να κάνουμε θαρραλέα και ευγενή βήματα για να βελτιώσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των άλλων, ακόμη και όταν βραχυπρόθεσμα φαίνεται να ζημιωνόμαστε εμείς.Η δυνατότητα να κάνετε το σωστό, να τολμήσετε να αλλάξετε τον κόσμο, βρίσκεται ήδη μέσα σας. Το ερώτημα είναι το εξής:
«Όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή θα θυμηθείτε ότι είστε ήρωας;».
Και παραθέτει την απάντηση του Τζον Φ. Κένεντι όταν ρώτησαν πως είχε καταφέρει να γίνει ήρωας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο:
«Δεν ήταν σκόπιμο, αλλά βούλιαξαν το πλοίο μου»…

Πρόκειται για ένα ακόμη…
«θαυματουργό» αμερικανικό βιβλίο συμβουλών συμπεριφοράς , που κερδίζει τώρα και τον μεσογειακό αναγνώστη.
Αν και, τέτοιες ενάρετες συμβουλές τις έχει ακούσει από γιαγιάδες ή κάποιον δάσκαλο

Κυκλοφορεί η “Μαριάννα η Βρωμόστομη”

από http://info-war.gr

Όλα τα επεισόδια του κόμικ που είχαν δημοσιευθεί στο μπλογκ http://bigmouthmarianna.blogspot.gr/ , την περίοδο 2012-2014. 

Περιέχει πέντε αδημοσίευτα επεισόδια και έξτρα αδημοσίευτο υλικό.

Κείμενα & σχέδια: Νάσος Βασιλακάκης

Εκδόσεις: Πυγμαλίων

Διαστάσεις: 15,6 x 24 cm

Σελίδες: 80

Τιμή: 10 €

ISBN: 978-960-87843-4-5

Οι κωμικές περιπέτειες της Μαριάννας, φοιτήτριας και σερβιτόρας που έχει την τύχη και την ατυχία να δουλεύει full time εν μέσω εποχής μνημονίου σε κεντρικό εστιατόριο όπου συχνάζουν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, και μεγαλοεπιχειρηματίες.

Παρ’ ότι αποφασίζει να συγκρουστεί ανοιχτά με όλους και όλα, το αφεντικό της δεν τη διώχνει καθώς διαπιστώνει πως η αυθάδεια της μετατρέπεται σε ατραξιόν του μαγαζιού, διότι σε αρκετούς πελάτες αρέσει να βλέπουν τους άλλους να ταπεινώνονται μπροστά τους.

Όμως η κατάσταση στο μαγαζί δεν αργεί να εκτροχιαστεί, καθώς αφεντικό και Μαριάννα συνειδητοποιούν όλο και πιο έντονα πως βαδίζουν με αντίπαλη φορά πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
Έγραψαν για τη Μαριάννα:

«Δουλεύει σερβιτόρα σε εστιατόριο με “υψηλή πελατεία”.

Και τα λέει έξω από τα δόντια, τόσο στους μεγαλοδημοσιογράφους και πολιτικούς πελάτες του μαγαζιού όσο και και στο αφεντικό της.

Είναι η “Μαριάννα Η Βρωμόστομη” και ο δημιουργός της Νάσος Βασιλακάκης δημοσιεύει κάθε Δευτέρα τις ιστορίες της στο blog BigMouthMarianna.

Όσοι έχουν δουλέψει σερβιτόροι – και κυρίως όσες έχουν δουλέψει σερβιτόρες- θα τη συναισθανθούν πραγματικά, αλλά και οι υπόλοιποι μέσα από τα σκίτσα και τα “μπαλονάκια”-προκηρύξεις θα διαβάσουν τα πράγματα όπως θα έπρεπε να είναι…»
(Μιχάλης Καλαμαράς, eanagnostis.gr)

«Μερικοί άνθρωποι είναι συνεχώς τσαντισμένοι… και έχουν τους λόγους τους.

Η Μαριάννα δουλεύει σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο όπου συχνάζουν πολιτικοί, μεγαλοδημοσιογράφοι και διάφορα άλλα λουλούδια.

Αυτές είναι οι περιπέτειες της…
Με αυτές τις γραμμές μπαίνεις στον κόσμο της Μαριάννας.

Που σου θυμίζει πολύ τον εαυτό σου ή τις φίλες σου.

Είναι αυτή που δουλεύει χωρίς να ξέρει τι θα φέρει η επόμενη μέρα, αυτή που ήταν γενιά των 700 και τώρα είναι γενιά των 340, που είναι γυναίκα γι΄αυτό και πρέπει να είναι χαριτωμένη αλλά δεν θέλει να παίξει το παιχνίδι τους, που δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει τους άλλους να πατήσουν πάνω της και που δεν κάνει τη χάρη στο αφεντικό της να  φοβάται.
Βλέπει γύρω της το παράλογο και προσπαθεί να επιβιώσει προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να παραμείνει λογική χωρίς να υποκύψει.

Και τα καταφέρνει.

Με μια σκέτη από τσαγανό, θάρρος όταν χρειάζεται με τις απαραίτητες δόσεις θράσους, γελώντας με τα χάλια τους και τρίβοντας τους στη μούρη τα ψέματα και τις απίστευτες αστειότητες που έχουν ξεστομίσει, που στηρίζουν ,  και που σαν να μην έφτανε αυτό, σου ζητάνε να αποδεχτείς και σαν αυτονόητα. Και από καρέ σε καρέ περνά από μπροστά σου όλος αυτός ο κόσμος που μέσα του μεγάλωσες, η αγορά, η τηλεόραση, το κιτς, η κατανάλωση, τα στερεότυπα, οι αυτοματισμοί, οι ανάγκες, οι ανασφάλειες, η δουλειά και η καθημερινότητα τους αλλά και η δύναμη, η αυτοπεποίθηση, η μάχη, η ομορφιά, οι απαιτήσεις και οι απαντήσεις οι δικές μας… μαζί βέβαια με γέλιο,  έτσι για να ανησυχούν.»
(Jaquou Utopie, parallhlografos.wordpress.com)

«Τα διαδικτυακά κόμικς και ιδιαίτερα τα στριπς διανύουν μέρες άνθησης, διαρκούς ανάπτυξης και διάδοσης.

Αυτό ισχύει και στη χώρα μας, καθώς όλο και περισσότεροι δημιουργοί επιλέγουν το διαδίκτυο για να κοινοποιήσουν τα έργα τους και να επικοινωνήσουν με το κοινό που τους ακολουθεί και τους διαβάζει. Ενας από αυτούς είναι ο Νάσος Βασιλακάκης, που από το 2012 δημιουργεί με περιοδικότητα και συνέπεια την εξαιρετική χιουμοριστική και έντονα πολιτική σειρά «Μαριάννα η Βρωμόστομη» (bigmouthmarianna.blogspot.gr). 

Πρωταγωνίστρια είναι μια αθυρόστομη σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο, όπου οι καταστάσεις που εκτυλίσσονται με τους αντιπαθητικούς και ενοχλητικούς πελάτες αλλά και με τα αφεντικά τής επιτρέπουν ή, καλύτερα, της επιβάλλουν να ξεδιπλώσει το αστείρευτο ταλέντο της σε φαρμακερές ατάκες, αιχμηρές ειρωνείες, σαρκαστικές πληρωμένες απαντήσεις.

Και μαζί να κατευνάσει τη δικαιολογημένη οργή της για την κατάσταση των πραγμάτων και να ξεθυμάνει μέχρι την επόμενη σελίδα.

Με πελάτες εφοριακούς, τηλεοπτικούς εκφωνητές, τα μέλη της κυβέρνησης, εσχάτως και νεοναζιστές πιθήκους, οι αφορμές για να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό «βρομόστομη» δεν έχουν τέλος.»
(Γιάννης Κουκουλάς, Εφημερίδα των Συντακτών)

Ο Μακιαβέλι για τον Έρωτα

Τη δύναμή σου την τρανή

Έρωτα, όποιος δε σε γνωρίζει

μάταια ελπίζει

να ιδεί τι μέγα κρύβουν οι ουρανοί.

Μακιαβέλι, τραγούδι στο θεατρικό έργο «Μανδραγόρας»

Γράφει ο Ερανιστής στο http://eranistis.net/

Τον Δεκέμβριο του 1513, ο Μακιαβέλι βρίσκεται εκτοπισμένος στο Σαν Κασιάνο της Ιταλίας, αφού φυλακίστηκε με την κατηγορία της συμμετοχής σε συνωμοσία εναντίον της ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων. Περνάει τον καιρό του στην ύπαιθρο με χασομέρια, σχεδόν άπραγος, κυνηγώντας τσίχλες και παίζοντας χαρτιά σ’ ένα χάνι, παρέα με τους χωρικούς. Στα γραπτά αυτής της περιόδου φαίνεται καθαρά η απογοήτευση και η αγωνία του να τον καλέσουν «οι αφεντάδες» στην υπηρεσία τους, ας είναι και «για να κυλάει μια πέτρα». Ζει με την οικογένειά του στην επαρχία και δύσκολα τα φέρνει  βόλτα. Την ίδια χρονιά, προαναγγέλλει τη συγγραφή του Ηγεμόνα και διατηρεί αλληλογραφία με κάποιους φίλους του, ανάμεσά τους και ο Φραγκίσκος Βεττόρι, που βρίσκεται επίσης εξόριστος. Οι συναναστροφές στην ιταλική επαρχία είναι πάντα μια ευκαιρία να στοχαστεί πάνω στις συνήθειες και τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Σ” ένα γράμμα προς τον Φραγκίσκο Βεττόρι διαβάζουμε:

«Ύστερα, τραβάω από το δρόμο κατά το χάνι, μιλάω με τους περαστικούς, ρωτώ τα νέα από τον τόπο τους, μαθαίνω διάφορα και παρατηρώ τα χίλια γούστα και τις διαφορετικές φαντασίες των ανθρώπων»

Οι άνθρωποι μαλώνουν κυριολεκτικά για ένα φραγκοδίφραγκο, δηλαδή για το τίποτα: «Μόλις αποφάω, ξαναγυρίζω στο χάνι· εκεί είναι ο χανιτζής και συνήθως κι ένας χασάπης, ένας μυλωνάς και δυό φουρναραίοι. Μαζί με δαύτους βουτιέμαι όλη μέρα σε πράματα τιποτένια, παίζοντας κρίκα και τρικ-τρακ, ώσπου στο τέλος απ’ τα παιχνίδια γεννιούνται χίλιοι καυγάδες κι αμέτρητες βρισιές με λόγια βαριά· ένα φραγκοδίφραγκο παίζουμε τις πιο πολλές φορές κι οι φωνές μας ακούγονται μέχρι το Σαν Κασιάνο. Έτσι, βουτηγμένος μέσα σε τέτοιες ψείρες, δεν αφήνω το μυαλό μου να μουχλιάσει και χορταίνω την κακία της μοίρας μου, αφήνοντάς την μ’ όλη μου την καρδιά να με σέρνει σε τούτη τη στράτα, για να ιδώ μήπως και ντραπεί καμιά φορά.» (1)

Το ύφος της αλληλογραφίας είναι ανάλαφρο, κάποτε συνθηματικό και χιουμοριστικό, με πολλές προσωπικές αναφορές σε πραγματικά περιστατικά: «Όποιος θα ΄βλεπε τα γράμματά μας, τιμημένε μου σύντεκνε, θ’ απορούσε πολύ, γιατί τη μια φορά θα του φαινόταν πως είμαστε άνθρωποι σοβαροί, δοσμένοι ολάκερα σε πράγματα τρανά, που δεν μπορεί στα στήθια μας να ξεπηδήσει κάποια σκέψη χωρίς να ‘χει απάνω της ευπρέπεια και μεγαλοσύνη. Στερνά όμως, μόλις γύριζε φύλλο, θα του φαινόταν πως οι ίδιοι εμείς είμαστε επιπόλαιοι, άστατοι, λάγνοι και δοσμένοι σε πράγματα κούφια. Τούτος ο τρόπος να πορευόμαστε, αν φαίνεται σε κάποιους ντροπιαστικός, σε μένα φαίνεται αξιέπαινος, γιατί μιμούμαστε τη φύση που είναι άστατη· κι όποιος μιμείται τη φύση δεν μπορεί να κατηγορηθεί.» (1)

Για πολύν καιρό, ο ίδιος ο Μακιαβέλι διατηρούσε σχέσεις με την Μπάρμπερα, μια τραγουδίστρια και θεατρίνα ελευθερίων ηθών, που μνημονεύεται σε πολλές επιστολές του:

«Κι επειδή ξέρω πόσο σε τέρπουνε παρόμοιες σκέψεις, καθώς και η γνωριμιά με παρόμοιους τρόπους ζωής, στενοχωριέμαι που δε σ’ έχω εδώ για να γελάσεις, άλλοτε με τους στεναγμούς κι άλλοτε με τις χαρές μου· κι όλη τη χαρά που θα ‘παιρνες τώρα τη σηκώνει ο φίλος μου ο Δονάτος, που του λόγου του, μαζί με τη φιλενάδα που σού ‘λεγα την άλλη φορά, είναι τα μοναδικά λιμάνια και καταφύγια για το καράβι μου, που απ’ την ασταμάτητη τρικυμία ξέμεινε δίχως τιμόνι και πανιά. Κι ακόμα δεν έκλεισαν δυό βραδιές από τότε που μού ΄λαχε να πω κι εγώ, σαν το Φοίβο στη Δάφνη:

Παρακαλώ σε, στάσου Νύμφη του Πηνειού· εχθρός δεν είμαι

Νύμφη, στάσου· τ’ αρνί απ’ το λύκο κι απ’ το λιόντα τ’ αλάφι,

κι απ’ τον αητό με τρεμιστό φτερό τα περιστέρια,

Έτσι ξεφεύγουν, τ’ είν’ εχθροί τους.

Κι όπως το Φοίβο λίγο τον ωφελήσανε τούτοι οι στίχοι, έτσι και μένα τα ίδια λόγια καθόλου δεν πιάσανε σε κείνη που μου ‘φευγε.»

Η φύση είναι απρόβλεπτη, άστατη κι επιπόλαια· ο ερωτευμένος είναι ένας άνθρωπος παραδομένος στη φύση και τη δύναμη της· όποιος δεν ερωτεύτηκε στ’ αλήθεια «δεν ξέρει τι είναι ζήση αντάμα και θανή,  πώς πέφτεις στο κακό και στο καλό το χάνεις / πως σου ξεσκίζουν την καρδιά / φόβος μαζί κι αποθυμιά / και πως μπορείς για κάποιον άλλο να πεθάνεις.» Σχετικά με την ηθική, ο Έρωτας παρουσιάζεται ως φυσικός, δηλαδή μάλλον ουδέτερος από ηθική άποψη: η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, το περιεχόμενο ορίζεται από τους ανθρώπους.  Με αφορμή τους έρωτες του Φραγκίσκου, γράφει ο Μακιαβέλι: «Στο δικό Σου γράμμα άλλο δεν έχω να Σου πω παρά ν’ ακολουθείς τον Έρωτα μ’ όλα τα χαλινάρια Σου λυτά, γιατί τη χαρά που παίρνεις σήμερα αύριο δε θα την έχεις· κι αν η υπόθεση είναι όπως μου τη γράφεις, πιότερο ζηλεύω Εσένα παρά το βασιλιά της Αγγλίας. Παρακαλώ Σε, ακολούθα το αστέρι Σου και μην αφήνεις ούτε γιώτα να σου ξεφύγει από τα πράγματα του κόσμου, γιατί πιστεύω, πίστευα και πάντα θα πιστεύω πως είναι αλήθεια αυτό που λέει ο Βοκκάκιος: ότι καλύτερα να κάνεις και να μετανιώνεις παρά να μην κάνεις και να μετανιώνεις.» (1)

Η μόνη επιλογή, αυτό τουλάχιστον συμβουλεύει ο Μ. στον ερωτευμένο Φραγκίσκο,  είναι να καλοπιάσουμε τον Έρωτα, να δεχτούμε τα καπρίτσια και τα παιχνίδια του:

«Όσο για τον Έρωτά σου, σου θυμίζω πως απ’ τον έρωτα ξεσκίζονται όσοι πάνε να του ψαλιδίσουν τις φτερούγες ή να τον δέσουν όταν τους πέφτει στην αγκαλιά. Σε εκείνους, όντας παιδί και άστατος, βγάνει τα μάτια, τα συκώτια και την καρδιά. Μα όσοι, κάνουν μαζί του χαρές, και τον χαϊδεύουν, όταν τους έρχεται, τον αφήνουν να φύγει, όταν τους φεύγει, και τον καλοδέχονται όταν ξαναγυρίζει, αυτοί πάντα έχουν τιμές και καλοπιάσματα από δαύτον και θριαμβεύουνε κάτω απ’ τις προσταγές του. Για τούτο, καλέ μου σύντεκνε, μη δοκιμάσεις να βάλεις σε τάξη κάποιον που πετάει, ούτε και να ψαλιδίσεις κάποιον που για καθένα φτερό ξεπετάει χίλια· και τότε θα ευτυχείς.» (1)

Ο στοχαστής που αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη των ανθρώπινων πραγμάτων παραδίδεται αμαχητί μπροστά στη μαγεία και τις προσταγές του Έρωτα· ακόμα κι αν ήθελε να ξεφύγει από τα δίχτυα του, είναι αμφίβολο αν θα το επέλεγε: «…Κι αν είναι τόσο δυνατές οι αλυσίδες που μου φόρεσε, ώστε ολότελα απελπίστηκα για τη λευτεριά μου κι ούτε μπορώ να σκεφτώ τρόπο για να λυθώ· κι αν όμως η μοίρα ή κάποια ανθρώπινη πονηριά μού ανοίξουνε κάποιο δρόμο για να φύγω, ίσως και να μην ήθελα, τόσο μού φαίνονται άλλοτε γλυκιές, άλλοτε ελαφριές κι άλλοτε βαρειές τούτες οι αλυσίδες, και φτιάνουν ένα τέτοιο αμάγαλμα, που κρίνω πως αν δε ζω έτσι, δεν μπορώ να ζω μ’ ευχαρίστηση στην καρδιά. »

Οι κυρίαρχοι του χρήματος - Πώς οι διεθνείς τραπεζίτες απέκτησαν τον έλεγχο της Αμερικής

Οι κυρίαρχοι του χρήματος

Πώς οι διεθνείς τραπεζίτες απέκτησαν τον έλεγχο της Αμερικής

Οι κυρίαρχοι του χρήματος (1ο Μέρος)

Οι κυρίαρχοι του χρήματος (2ο Μέρος)

το είδα στο:giatinkinonikiaristera.blogspot.gr

Ο Σόλων δεν έχει τίποτα να πει στους άστεγους

Ο μεγάλος ηθοποιός Γιώργος Μιχαλακόπουλος, επέστρεψε στο Εθνικό μετά από 17 χρόνια

Αειθαλής.

«Δάσκαλος επί σκηνής αλλά και μακριά της», όπως ακούσαμε από συμπρωταγωνιστές του στο Εθνικό Θέατρο.

Ο 76χρονος Γιώργος Μιχαλακόπουλος, κοντά μισό αιώνα στο θέατρο, πρωταγωνιστεί στο έργο του Ρόμπερτ Μπολτ «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές», στον ρόλο του Τόμας Μορ. Πάντα συνεπής.

Δηλαδή, πιστός στην υψηλή αισθητική του ρόλου, στην υποβλητική παρουσία του, στην ιδιότητά του ως ταξιδευτή με όχημα τον θησαυρό του υποκριτικού ταλέντου του.

Επανήλθε στο Εθνικό μετά από 17 χρόνια. «Kαι ευτύχησα να επανέλθω με πολύ καλό θίασο…

Απόδειξη είναι το ασφυκτικά γεμάτο θέατρο σε έργο δύσκολο, βαθιά πολιτικό, που δεν προσφέρεται για απλή διασκέδαση…

Αναφέρεται στο ήθος της εξουσίας.

Λες και το ξέραμε…» μας λέει.

Ναι, δίπλα μου θεατές μονολογούσαν όταν ο «βαρκάρης» Δημήτρης Πιατάς είπε «όσοι καθορίζουν τις τιμές για τα ναύλα δεν έχουν πιάσει κουπί στα χέρια τους». Κοινώς «πώς να καταλάβουν τον κόσμο οι περισσότεροι πολιτικοί, αφού δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους…».

«Κι έχουν δίκιο.

Αλήθεια είναι.

Και μετά εγώ, ο Τόμας Μορ, λέω, “όταν ένας δημόσιος λειτουργός θυσιάζει την προσωπική συνείδηση στον βωμό του συμφέροντος, οδηγεί τη χώρα του στο χάος”. Σχόλιο και για την πορεία της Ελλάδας τού σήμερα…».

• Πώς καθορίζεται η επικοινωνιακή αύρα ηθοποιού-θεατή;

Ξέρω απόλυτα τι σκέπτονται οι θεατές για κάθε παράστασή μου την ώρα που τη βλέπουν.

Υπάρχει ένα περίεργο ρευστό μεταξύ σκηνής και πλατείας, ένας διάλογος ηθοποιών και κοινού.

Καταλαβαίνεις τα πάντα από την ηχηρή σιωπή του κοινού.

Στην τωρινή παράσταση η επικοινωνία είναι πλήρης και στο τέλος το χειροκρότημα είναι έκρηξη της πλατείας.

• Κυρίως όταν με τον Γιώργο Μοσχίδη υποκλίνεστε ο ένας στον άλλο και γύρω σας οι υπόλοιποι ηθοποιοί σάς χειροκροτούν.

Υγεία, αποδοχή, αλληλοσεβασμός… (σ.σ.: τα μάτια του υγραίνουν…).

Περπατήσαμε μαζί στον διάδρομο του Εθνικού με τις προτομές μορφών από το παρελθόν.

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος στάθηκε μπροστά στην προτομή του Αιμίλιου Βεάκη. «Εδώ είναι ο κορυφαίος ηθοποιός όλων των εποχών. Ενας ολόκληρος κόσμος ήταν ο Βεάκης, με ζηλευτή συνύπαρξη ταλέντου και προσωπικότητας».

• Ποιος ήταν ο ούριος άνεμος και ποια τα μεγαλύτερα εμπόδια της προσωπικής πορείας;

Η ανατροφή από το σπίτι μου, τα γράμματα που μ’ έμαθε ο δάσκαλός μου και το ταμπούρι της οικογένειάς μου.

Εκλεινε η πόρτα το σπιτιού και ένιωθα ασφαλής.

Εμπόδια ήταν και είναι τα χυδαία, αγοραία πρόσωπα της κοινωνίας, που υπάρχουν σε όλες τις εποχές.

Οι βελτιώσεις στην ανατροφή μπορούν να γίνουν πρώτα από την οικογένεια, το σχολείο και μετά από την τέχνη…

• Υπάρχουν πολλά υποσχόμενοι νέοι ηθοποιοί;

Ναι, υπάρχουν.

Ταλαντούχοι, με περισσότερα προσόντα από εμάς τους παλιότερους.

Βγαίνουν από τη σχολή και ξέρουν μουσική, χορό, ξένες γλώσσες.

Το ερώτημα είναι αν θα αντέξουν στη λάσπη της εποχής μας.

Κι εμείς παλιότερα συναντήσαμε λάσπη, αγοραίο κινηματογράφο, χυδαίο θέατρο, αλλά ευτυχήσαμε να έχουμε δύο μεγάλες ακαδημίες, του Κουν και του Ροντήρη. Αυτό το δίπολο κράτησε όλο το οικοδόμημα στα πόδια του.

• Μεγάλωσα με τον «Σόλωνα και τον Λουκά» στο «Εκείνος κι Εκείνος»… Τι λένε οι δυο τους στους επίσης άστεγους περιηγητές της εποχής μας;

Να μην μπούνε μέσα στο… αυγό, στο κοινωνικό αυγό.

Κι ας έχει μέσα του πολυτέλειες, ανέσεις, γιατί έχει μεγαλύτερη μοναξιά από τη δική τους.

Ο Σόλων και ο Λουκάς τού χθες, όμως, δεν έχουν να πουν τίποτα στους σύγχρονους άστεγους, γιατί επέλεξαν από θέση να είναι περιηγητές και άστεγοι. Οι σημερινοί αναγκάζονται από τη σκληρή πραγματικότητα…

Αλλά, σε κάθε περίπτωση, τότε αλλά και περισσότερο σήμερα που βασιλεύει η μοναξιά, υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να πιάσουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Βλέπω την τάση να ακουμπήσει ο ένας το χέρι του άλλου και χαίρομαι.

Πρόκειται για την ευεργετική ιδιότητα της σημερινής, συχνά ασφυκτικής, πίεσης…

• «Η εξουσία χειρίζεται τους θεσμούς κατά βούληση, άρα όποιος μπαίνει στην εξουσία οφείλει να κάνει συνεχείς παραχωρήσεις» είχατε δηλώσει άλλοτε.

Nαι, γιατί η εξουσία από τη φύση της είναι υπερφίαλη και δεν μπαίνει στην ουσία των προβλημάτων που έχει η σχέση της με τον πολίτη.

Εχει και θετικά χαρακτηριστικά, αλλά το ζητούμενο είναι αν και πόσο αυτός που την ασκεί διαθέτει την παιδεία, τη συγκρότηση και τη διάθεση να σκύψει για να ακούσει και την πολιτική βούληση να παράγει έργο…

• Η νέα κυβερνητική αρχή τι σας εκπέμπει;

Στις πρώτες μέρες της λαμβάνω αίσθηση αξιοπρέπειας.

Ο κόσμος την άκουσε να λέει τα «όχι» που περίμενε να ακούσει…

Κι έστω κι αν αυτά τα «όχι» έχουν ρευστότητα, ο κόσμος έχει ανακτήσει το θάρρος του, χωρίς βέβαια να πετάει στα σύννεφα γιατί, δικαιολογημένα, είναι και δύσπιστος.

Απομένει να δούμε πού θα μας οδηγήσει η νέα πραγματικότητα…

• Γιατί δεν βλέπουμε ποτέ σε ανάλογες περιόδους κοινωνικής έντασης παρέμβαση ανθρώπων του πνεύματος, άρα και της τέχνης;

Η θέλησή σου να δεις παρέμβαση ομάδας καλλιτεχνών, γενικότερα πνευματικών ανθρώπων, σε μέρες κοινωνικής έντασης όπως οι τωρινές, είναι φαντασίωση.

Ο μουσικός, ο ζωγράφος, ο ηθοποιός, όλοι οι καλλιτέχνες, έχουμε τις δικές μας… στρούγκες.

Είμαστε εγκλωβισμένοι ιδεολογικά στους μικρόκοσμους που υπηρετούμε και δεν είναι εύκολη η ομαδικότητα που απαιτούν οι παρεμβάσεις…

Αλλά, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι αυτό θα συμβεί στον ιδεατό κόσμο που επιθυμείς, η εξουσία, όπως συνηθίζει, δεν πρόκειται να μας λάβει υπόψη της…

~~~~~~~~~~~~~

συντάκτης Σπύρος Τσάμης από την εφημερίδα των συντακτών

Οπισθοχώρηση της φαντασίας

συντάκτης:Φοίβος Γκικόπουλος από την εφημερίδα των συντακτών

 οι καλαμιές στο φύσημα του αέρα

Σ’ ένα ποίημά του, νομίζω στο Romanzero, ο Χάινε παραθέτει (ίσως χωρίς να προβλέπει μέχρι τέλους τις συνέπειες) τη γνώση της ευτυχίας και τη συνειδητοποίηση της δυστυχίας, ενώνοντάς τες σε μια τέλεια επιστήμη της φαντασίας.

Αμέσως μετά όμως, εμπιστεύεται γνώση, συνείδηση και επιστήμη στην αφώτιστη αγκαλιά του υποσυνείδητου.

Αν θυμάμαι καλά, ο Χάινε λέει πάνω κάτω τα ακόλουθα: θέλω να ονειρευτώ πως βρίσκομαι σ’ ένα νησί του Νότου, με μια πανέμορφη και λαμπερή θάλασσα μπροστά μου, βουτηγμένος στον χρυσό αέρα, θέλω να ονειρευτώ πως είμαι ξαπλωμένος σ’ ένα βράχο, να κοιτώ τον σκαμμένο από το φως ουρανό, κι εκεί, στη γαλήνη, κάτω από τα φοινικόδεντρα… να ονειρεύομαι.

Δεν ξέρω βέβαια αν ο Χάινε το κατάλαβε, αλλά να ονειρεύεσαι ότι ονειρεύεσαι είναι το άκρον άωτον ακόμη και για τον ειδικό της ρομαντικής ειρωνείας.

Θα ήταν σωστό, αν το να ονειρεύεσαι σήμαινε να ονειρεύεσαι ότι ονειρεύεσαι.

Πράγματι, μπορεί να κοιμηθούμε και να ονειρευτούμε πως ονειρευόμαστε.

Εδώ όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά.

Εδώ να ονειρεύεσαι σημαίνει να φαντάζεσαι, να φαντάζεσαι πως είσαι «αλλού» και να κάνεις «άλλα» πράγματα.

Η ειρωνεία τείνει προς μια γραμμική φούγκα, αλλά ο Χάινε την κλείνει μέσα σ’ έναν κύκλο, συμπιέζοντας το άπειρο σε μία σκάφη. Ολόκληρο το know-how πάνω στην ευτυχία δεν τον εμποδίζει να περιγράψει τη φυλακή της δυστυχίας όπου μπαίνουμε με τη φαντασία, αφού γκρεμίσουμε τη φυλακή της αλήθειας.

Αυτό το ποίημα του Χάινε είναι φοβερό, γιατί αποδεικνύει ότι με τη φαντασία μας μπορούμε να δραπετεύσουμε: σε μια άλλη φυλακή.

Να φαντάζεσαι ότι φαντάζεσαι, να φαντάζεσαι πως βρίσκεσαι αλλού μόνο και μόνο για να μπορείς να μην είσαι ούτε εκεί, να ονειρεύεσαι πως κάνεις «κάτι άλλο», για να μπορείς να ονειρεύεσαι πως κάνεις ακόμη «άλλα πράγματα», να τοποθετείς το όνειρό σου σ’ ένα νησί του Νότου για να μπορείς να ονειρευτείς, είναι ομολογία αποτυχίας: όχι της ζωής (που γνωρίζουμε πως δεν είναι τέλεια) αλλά της φαντασίας (που τελικά είναι το μόνο διορθωτικό της ατέλειάς της).

Από ποιο «αλλού» θα μπορούσαμε να σκεφτούμε κάποιο άλλο «αλλού»;

Κι όλη η φαντασία, η έμπνευση, η ειρωνεία, το μέτρο και η ρίμα χρειάζονται λοιπόν για να μας μεταφέρουν στις θάλασσες του Νότου, για να μας κάνουν ν’ αναπηδήσουμε στο κρεβάτι μας;

Ακόμη κι η ράμπα εκτόξευσης της φαντασίας πρέπει να 'ναι φανταστική;

Οι ποιητές φτάνουν γρήγορα στα σύνορα της φαντασίας.

Εμείς, αντίθετα, πιστεύουμε πως είμαστε ελεύθεροι γιατί παίζουμε στο κέντρο του κελιού και δεν χτυπάμε ποτέ το κεφάλι μας στα σίδερα.

Ο κόσμος πιστεύει στην παντοδυναμία της φαντασίας.

Οποιος τη ζυγίζει ολόκληρη, πειραματίζεται πάνω στις ίδιες του τις πλάτες.

Αποχωρεί, εγκαταλείπει.

Υστερα, μαθαίνει να βάζει το αόριστο στη θέση του άπειρου και να μην την περιμένει πια «στην εξουσία».

Beat Bullying

Beat Bullying,

ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ 3ΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΔΡΑΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΒΙΑΣ.

" Μ Ι Λ Α ! ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ! "

ΤΗΛ: 801-801-1177

ΓΡΑΜΜΗ - ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ.

Qrator: Μία ελληνική ψηφιακή καινοτομία

Qrator: Εργαλείο για να διηγείστε ιστορίες από ελληνικό startup

Κατεβάζεις το Qrator από το AppStore και είσαι έτοιμος να πεις την δική σου ιστορία. Τραβάς υπέροχες φωτογραφίες με πληροφορίες θέσης, ακούς και καταγράφεις την μουσική υπόκρουση, σημειώνεις. Η ιστορία σου από τον «πίνακα χαρούμενης διάθεσης» μεταφέρεται στον Παγκόσμιο Ιστό. Την μοιράζεσαι και ζωντανεύει με σχόλια καθώς διαχέεται από φίλο σε φίλο στο ατέρμονο νήμα του. Κάθε φορά που λες την ιστορία σου, κάποιος ακούει.

Το Qrator είναι μια εφαρμογή για iPhone που μόλις έγινε διαθέσιμη δωρεάν στο AppStore. Θεωρείται ως ένα εργαλείο για να διηγηθείς μια ιστορία, με τα απαραίτητα πλέον στοιχεία κοινωνικής δικτύωσης ώστε κάθε ιστορία να μοιράζεται με φίλους. Η ιστορία αποτελείται από φωτογραφίες ή και μουσική από τα μέρη στα οποία βρίσκονται οι χρήστες.

Μία πολλά υποσχόμενη ψηφιακή εφαρμογή, η οποία αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, φιλοδοξεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας μέσα από το κινητό μας.

H νέα, ψηφιακή εφαρμογή δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να μεταφορτώνει φωτογραφίες -μεμονωμένα ή και σε ομάδες- να αναρτά, να ηχογραφεί ή και να αναγνωρίζει μουσικά κομμάτια, αλλά κυρίως, να δημιουργεί ψηφιακά «μπουκέτα» εμπειριών, διατηρώντας, όμως, παράλληλα, «όλα τα χαρακτηριστικά ενός mobile κοινωνικού δικτύου», όπως σημειώνει και η ομάδα του.

Δηλαδή, μπορεί κανείς να «ακολουθεί» ανθρώπους (όπως γίνεται σε άλλα κοινωνικά δίκτυα), αλλά και τοποθεσίες, όπως νησιά, εστιατόρια, μπαρ και χώρους συνάθροισης κτλ. Η δεύτερη ιδιότητα παρέχει ένα σημαντικό εργαλείο, με πολλαπλασιαστική ισχύ, για τον τουρισμό.

Ειδικότερα, οι εμπειρίες που αναρτώνται στο Qrator συνδυάζουν μέσα από μία ψηφιακή πλατφόρμα όλα αυτά, τα οποία συνήθως «μοιράζονται» οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων˙φωτογραφίες και φωτογραφικά άλμπουμ, μουσική, τοποθεσία, σχόλια.

Έτσι, το Qrator λειτουργεί με διαδραστικούς πίνακες ψηφιακού περιεχομένου, ο καθένας εκ των οποίων συνθέτει μια «εμπειρία». Κάθε «εμπειρία» διαθέτει τη δική της σελίδα στο Διαδίκτυο, ώστε οι χρήστες να μπορούν να τη μοιραστούν και στα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Twitter.

Οι «εμπειρίες» των χρηστών του Qrator καταχωρούνται αυτομάτως ανά τοποθεσία και κάθε μία αποκτά τη δική της σελίδα. Έτσι, οι χρήστες μπορούν να ακολουθούν κάθε τοποθεσία, μέσω της λειτουργίας “Follow places”, παρακολουθώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, όλες τις αναρτήσεις των χρηστών του δικτύου με τη συγκεκριμένη γεωγραφική αναφορά.

«Οι χρήστες της εφαρμογής μπορούν, για παράδειγμα, να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από ένα ταξίδι, από την έξοδό τους σε ένα εστιατόριο ή από ένα ξενοδοχείο στο οποίο έμειναν, από μέρη που επισκέπτονται, από εκδηλώσεις που παρακολουθούν, όπως συναυλίες ή άλλα event, αλλά και από στιγμές της καθημερινότητας», σημειώνεται στην ανακοίνωση.

Το Qrator, όπως αναφέρεται, «απευθύνεται σε ανθρώπους με ποικίλα ενδιαφέροντα, όπως η μόδα, η μουσική, η τέχνη, το φαγητό, τα ταξίδια, το ντιζάιν, κ.α. και προσκαλεί τους χρήστες να μοιραστούν τις εμπειρίες της καθημερινότητάς τους, συλλέγοντας φωτογραφίες ή και μουσική από τα μέρη στα οποία βρίσκονται».

Το Qrator «ανέβηκε» προ ημερών στο App Store, προς στιγμήν διατίθεται μόνο για iPhone, όμως είναι στα σχέδια της ομάδας του να επεκταθεί και για χρήση σε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Android.

Ο επικεφαλής της ομάδας, κ. Νικόλας Ιωαννίδης, ο οποίος έχει σπουδές στη ρομποτική, όμως σήμερα είναι επιχειρηματίας στο χώρο του τουρισμού και της εστίασης, θεωρεί ως μεγάλη πρόκληση και ευκαιρία το πώς ο συγκεκριμένος κλάδος μπορεί να αξιοποιήσει την συγκεκριμένη τεχνολογία.

«Το Qrator προσφέρει τα εργαλεία στους χρήστες του ώστε να πουν καθημερινές ιστορίες, οπτικοποιώντας τις εμπειρίες τους, όπου αυτοί κι αν βρίσκονται. Επιπλέον, φιλοδοξεί να γίνει ένα μέσο ανάπτυξης για όλες τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, την εστίαση, την ψυχαγωγία, καθώς και να προσφέρει τη δυνατότητα σε ταξιδιωτικούς προορισμούς να αναδειχθούν μέσα από εξειδικευμένες υπηρεσίες της ψηφιακής εφαρμογής» δήλωσε.

Το Qrator ενσωματώνει γνωστά API (facebook, twitter, foursquare, iTunes) ενώ διαθέτει υπηρεσία αναγνώρισης μουσικής με την άδεια της Gracenote.

Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη στο AppStore. Μπορείτε να την κατεβάσετε δωρεάν από εδώ.

~~~~

πηγές πληροφόρησης:

http://www.tovima.gr/media/article/?aid=506089

http://tech.in.gr/news/article/?aid=1231242162

Η Τράπεζα της Αγγλίας αποκαλύπτει: λεφτά υπάρχουν ή φτιάχνονται - David Graeber

του David Graeber

 'The central bank can print as much money as it wishes.' Photograph: Alamy 

Παλιά, στη δεκαετία του 1930, ο Χένρι Φορντ φέρεται να είπε ότι είναι καλό πράγμα που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν γνωρίζουν πώς λειτουργεί πραγματικά ο τραπεζικός τομέας, διότι αν ήξεραν, "θα γινόταν επανάσταση πριν φτάσει το πρωί" 

Την περασμένη εβδομάδα, κάτι εντυπωσιακό συνέβη.
Η Τράπεζα της Αγγλίας άφησε το τζίνι να βγει απ’ το μπουκάλι.
Σε ένα έγγραφο με τίτλο «Money Creation in the Modern Economy» [Η δημιουργία χρήματος στη σύγχρονη οικονομία], που συνέγραψαν από κοινού τρεις οικονομολόγοι από τη Διεύθυνση Νομισματικής Ανάλυσης της Τράπεζας, παραδέχτηκε απερίφραστα πως πιο κοινές παραδοχές για το πώς λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα είναι απλούστατα λάθος, και ότι "λαϊκιστικές", ετερόδοξες θέσεις σαν αυτές που συνδέουμε συνήθως με ομάδες όπως η Occupy Wall Street είναι σωστές. Με τον τρόπο αυτό, πραγματικά πέταξαν όλες τις θεωρητικές βάσεις της λιτότητας έξω από το παράθυρο.

Για να σχηματίσετε μια ιδέα για το πόσο ριζοσπαστική είναι η νέα θέση της Τράπεζας, σκεφτείτε τη συμβατική άποψη, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση κάθε σοβαρής συζήτησης περί δημόσιων πολιτικών.
Οι άνθρωποι βάζουν τα λεφτά τους στις τράπεζες.
Κατόπιν οι τράπεζες δανείζουν αυτά τα λεφτά με τόκο –είτε στους καταναλωτές, είτε σε επιχειρηματίες πρόθυμους να επενδύσουν σε κάποια κερδοφόρα επιχείρηση. Είναι αλήθεια ότι το κλασματικό αποθεματικό σύστημα δεν επιτρέπει στις τράπεζες να δανείζουν πολύ περισσότερα απ’ όσα διαθέτουν ως αποθεματικό, και, όντως, αν δεν επαρκούν οι αποταμιεύσεις, οι ιδιωτικές τράπεζες μπορούν να ζητήσουν να δανειστούν κι άλλα από την κεντρική τράπεζα.
Η κεντρική τράπεζα μπορεί να τυπώσει όσο χρήμα επιθυμεί.
Αλλά προσέχει κιόλας να μην παρατυπώσει.
Μάλιστα, μας λένε συχνά ότι πρώτα απ’ όλα αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες.
Εάν οι κυβερνήσεις μπορούσαν να τυπώνουν οι ίδιες χρήμα, σίγουρα θα τύπωναν πάρα πολύ, και αυτό θα έφερνε πληθωρισμό που θα έριχνε την οικονομία στο χάος. Θεσμοί όπως η Τράπεζα της Αγγλίας ή το Federal Reserve των ΗΠΑ δημιουργήθηκαν για να ρυθμίζουν προσεκτικά την προσφορά χρήματος ώστε να αποτρέπουν τον πληθωρισμό.
Γι’ αυτό και απαγορεύεται να χρηματοδοτούν απευθείας την κυβέρνηση, ας πούμε αγοράζοντας κρατικά ομόλογα, αλλά οφείλουν να χρηματοδοτούν την ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα την οποία η κυβέρνηση απλώς φορολογεί.
Αυτή η σύλληψη είναι που μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για το χρήμα σαν να ήταν ένας περιορισμένος πόρος, όπως π.χ. ο βωξίτης ή το πετρέλαιο, να λέμε ότι «απλώς δεν υπάρχει αρκετό χρήμα» για τη χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων, να καταδικάζουμε το "στραγγαλισμό" του ιδιωτικού τομέα από το δημόσιο χρέος ή τις κρατικές δαπάνες.
Αυτό που η Τράπεζα της Αγγλίας παραδέχθηκε αυτή την εβδομάδα είναι ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι αλήθεια.
Για να παραθέσω από την ίδια την αρχική της σύνοψη: 

"Δεν είναι ότι οι τράπεζες δέχονται καταθέσεις όταν τα νοικοκυριά αποταμιεύουν και στη συνέχεια τα δανείζουν αλλού· αντίθετα, ο τραπεζικός δανεισμός είναι που δημιουργεί τις καταθέσεις"

"Υπό κανονικές συνθήκες, η κεντρική τράπεζα δεν καθορίζει το ποσό του χρήματος που βρίσκεται σε κυκλοφορία, ούτε τα χρήματα της κεντρικής τράπεζας «μεταφράζονται» σε περισσότερα δάνεια και καταθέσεις"
Με άλλα λόγια, όλα όσα γνωρίζουμε δεν είναι απλώς λάθος –είναι το ανάποδο απ’ αυτό που συμβαίνει.
Όταν οι τράπεζες δίνουν δάνεια, δημιουργούν χρήμα.
Και αυτό επειδή το χρήμα στην ουσία είναι απλώς ένα γραμμάτιο, μία αναγνώριση οφειλής.
Ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας είναι να εποπτεύει μια έννομη τάξη η οποία παρέχει ουσιαστικά στις τράπεζες το αποκλειστικό δικαίωμα να δημιουργούν γραμμάτια ενός συγκεκριμένου είδους, τέτοια που η κυβέρνηση θα αναγνωρίσει ως νόμιμο χρήμα με το να τα δεχτεί χωρίς πρόβλημα ως πληρωμή φόρων.
Πραγματικά δεν υπάρχει όριο στο πόσο χρήμα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οι τράπεζες, αρκεί να μπορούν να βρουν κάποιον πρόθυμο να το δανειστεί.
Ποτέ δεν θα ξεμείνουν, για τον απλό λόγο ότι οι οφειλέτες, ως επί το πλείστον, δεν παίρνουν τα μετρητά για να τα βάλουν κάτω από το στρώμα τους· τελικά, ό,τι λεφτά δανείζει μια τράπεζα, απλώς στο τέλος επιστρέφουν και πάλι σε κάποια άλλη τράπεζα.
Έτσι, για το τραπεζικό σύστημα στο σύνολό του, κάθε δάνειο γίνεται απλώς μια ακόμα κατάθεση.
Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό όριο για το ποσό χρημάτων που κυκλοφορεί δεν είναι το πόσο η κεντρική τράπεζα είναι διατεθειμένη να δανείσει, αλλά πόσο η κυβέρνηση, οι επιχειρήσεις και οι απλοί πολίτες είναι πρόθυμοι να δανειστούν.
Οι δημόσιες δαπάνες είναι η βασική κινητήρια δύναμη σε όλο αυτό και το έγγραφο παραδέχεται, αν το διαβάσουμε προσεκτικά, ότι τελικά η κεντρική τράπεζα χρηματοδοτεί την κυβέρνηση.
Έτσι δεν υπάρχει κανένα ζήτημα «στραγγαλισμού» των ιδιωτικών επενδύσεων από τις δημόσιες δαπάνες.
Ακριβώς το αντίθετο ισχύει.
Γιατί η Τράπεζα της Αγγλίας τα παραδέχεται ξαφνικά όλα αυτά;
Πρώτα απ’ όλα, επειδή είναι προφανώς αλήθεια.
Δουλειά της Τράπεζας είναι να φροντίζει να λειτουργεί το σύστημα, και τελευταίως το σύστημα δεν λειτουργεί και πολύ καλά.
Μπορεί να αποφάσισε ότι η διατήρηση της παραμυθένιας εκδοχής για τη οικονομία που ως τώρα είχε αποδειχθεί τόσο βολική για τους πλούσιους, αποτελεί πλέον υπερβολική πολυτέλεια.
Αλλά πολιτικά, αυτό συνεπάγεται τεράστιο κίνδυνο.
Απλά σκεφτείτε τι θα μπορούσε να συμβεί αν οι ενυπόθηκοι δανειστές συνειδητοποιούσαν ότι τα χρήματα που τους δάνεισε η τράπεζα δεν είναι πραγματικά οι οικονομίες μιας ζωής κάποιου λιτοδίαιτου συνταξιούχου, αλλά κάτι που η τράπεζα απλώς φτιάχνει χτυπώντας ένα μαγικό ραβδί που έχει στη διάθεσή της επειδή εμείς, το κοινό, της το δώσαμε.
Ιστορικά, η Τράπεζα της Αγγλίας έτεινε να παίζει το ρόλο του μπροστάρη, να αναδεικνύει θέσεις που φαίνονται ριζοσπαστικές και τελικά γίνονται η νέα ορθοδοξία.
Αν αυτό συμβαίνει και εδώ, ίσως σύντομα μπορέσουμε να μάθουμε αν ο Χένρι Φορντ είχε δίκιο.

το είδα στο nomadicuniversality.wordpress.com

Το πρωτότυπο είχε τίτλο «The truth is out: money is just an IOU, and the banks are rolling in it» και δημοσιεύτηκε στον guardian στις 18/3/14.

"πάντα υπάρχει ένας ηλίθιος"

ο γνωστός σκιτσογράφος Martyn Turner των irish times σχολιάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο την απόφαση της Ελλάδας να μην ακολουθήσει τα υπόλοιπα πρόβατα προς τον γκρεμό-λιτότητα
και
για αυτή της την απόφαση εισπράττει το ειρωνικό σχόλιο "πάντα υπάρχει ένας ηλίθιος"από ένα πρόβατο το οποίο το ίδιο ήδη κατακρημνίζεται στον γκρεμό-λιτότητα