Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2023
Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2023
Arthur C. Clarke's "Playback"
Είναι απίθανο που 'χω ξεχάσει τόσα πολλά, τόσο γρήγορα.
Έχω χρησιμοποιήσει το σώμα μου για σαράντα χρόνια, νόμιζα ότι το 'ξερα. Όμως, ήδη χάνεται σαν... ένα όνειρο.
Χέρια, πόδια, πού είστε;
Τι κάνατε για μένα, όταν ήσασταν δικά μου;
Έστειλα σήματα προσπαθώντας να προστάξω τα μέλη που θυμάμαι αόριστα. Τίποτα δεν έγινε.
Είναι σαν να φωνάζεις στο κενό.
Να φωνάξω.
Ναι, το προσπάθησα.
Ίσως αυτά μ' ακούνε, αλλά εγώ δεν μπορώ ν' ακούσω τον εαυτό μου.
Η σιωπή έχει κυλήσει πάνω μου, μέχρι που δεν μπορώ πια να φανταστώ ήχο. Υπάρχει μια λέξη στο μυαλό μου που λέγεται «μουσική»... τι σημαίνει;
(Τόσες πολλές λέξεις, συγκεντρώνονται μπροστά μου, βγαίνοντας από το σκοτάδι, περιμένοντας ν' αναγνωριστούν.
Η μια μετά την άλλη φεύγουν μακριά απογοητευμένες).
Γεια.
Ώστε γύρισες;
Πόσο απαλά εισχωρείς στο μυαλό μου.
Ξέρω πότε είσαι εκεί, αλλά ποτέ δε σ' αισθάνομαι να 'ρχεσαι.
Αισθάνομαι πως είσαι φιλικός κι είμαι ευγνώμων για όσα έχεις κάνει.
Αλλά ποιος είσαι;
Φυσικά ξέρω πως δεν είσαι άνθρωπος.
Καμιά ανθρώπινη επιστήμη δε θα μπορούσε να με είχε σώσει όταν το πεδίο του κινητήρα κατέρρευσε.
Βλέπεις, γίνομαι περίεργος.
Αυτό είναι καλό σημάδι, δεν είναι;
Τώρα που ο πόνος έχει φύγει επιτελους, επιτέλους μπορώ ν' αρχίσω να σκέφτομαι ξανά.
Ναι, είμαι έτοιμος.
Οτιδήποτε θελήσεις να ξέρεις.
Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.
Το όνομά μου είναι Γουίλιαμ Βίνσεντ Νόυμπεργκ.
Είμαι πρώτος πιλότος της Γαλακτικής Επιθεώρησης.
Γεννήθηκα στο Πορτ Λόουελ, στον Άρη, στις 21 Αυγούστου 2095.
Η γυναίκα μου η Τζανίτα και τα τρία μου παιδιά είναι στον Γανυμήδη.
Είμαι επίσης συγγραφέας.
Έχω γράψει αρκετά για τα ταξίδια μου.
Το Πέρα από τον Ρίγκελ είναι μάλλον διάσημο.
Τι συνέβη;
Πιθανά ξέρεις όσα κι εγώ.
Είχα μόλις κάνει το σκάφος μου αόρατο και πετούσα σε φασματική ταχύτητα όταν σήμανε συναγερμός.
Δεν υπήρχε χρόνος να κινηθώ, να κάνω οτιδήποτε.
Θυμάμαι που οι τοίχοι της καμπίνας άρχισαν να λάμπουν -και τη ζέστη, τη τρομερή ζέστη.
Αυτό είναι όλο.
Η έκρηξη πρέπει να με τίναξε στο διάστημα.
Μα πώς μπόρεσα να επιζήσω;
Πώς θα μπορούσε κανείς να με φτάσει έγκαιρα;
Πες μου -τι έχει μείνει από το κορμί μου;
Γιατί δεν μπορώ να αισθανθώ τα χέρια μου, τα πόδια μου;
Μη κρύψεις την αλήθεια, δε φοβάμαι.
Αν μπορείς να με πας πίσω, οι βιοτεχνικοί μπορούν να μου δώσουν νέα μέλη. Ακόμη και τώρα, το δεξί μου χέρι δεν είναι αυτό με το οποίο είχα γεννηθεί.
Γιατί δεν μπορείς ν' απαντήσεις;
Σίγουρα είναι μια απλή απάντηση!
Τι εννοείς δε ξέρεις με τι μοιάζω;
Πρέπει να έχεις σώσει κάτι!
Το κεφάλι;
Το μυαλό, τότε;
Ούτε;
Ω, όχι...!
Λυπάμαι.
Έλειψα για πολύ;
Άσε με να συλλάβω τον εαυτό μου.
(Χα, πολύ αστείο!)
Είμαι ο Επιθεωρησιακός πιλότος πρώτης τάξης Βίνσεντ Γουίλιαμ Φρήμπουργκ. Γεννήθηκα στο Πορτ Λυστ, στον Άρη, στις 21 Αυγούστου 1895.
Έχω ένα... όχι, δύο παιδιά...
Σε παρακαλώ, άσε με να το ξανακάνω, αργά.
Η εκπαίδευσή μου με προετοίμασε για κάθε πραγματικότητα που μπορεί ν' αντιληφθεί κανείς.
Μπορώ ν' αντιμετωπίσω οτιδήποτε μου πεις.
Αλλά αργά-αργά.
Λοιπόν, θα μπορούσε να είναι χειρότερα.
Δεν είμαι πραγματικά νεκρός.
Ξέρω ποιος είμαι.
Νομίζω ακόμα κι ότι ξέρω τι είμαι.
Είμαι μια ...ηχογράφηση, σε κάποια φανταστική συσκευή.
Πρέπει να έπιασες τη ψυχή μου, όταν το σκάφος μετατρεπόταν σε πλάσμα. Ακόμα κι αν δεν μπορώ να φανταστώ πώς έγινε, έχει νόημα.
Στο κάτω-κάτω, ένας πρωτόγονος άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει πώς ηχογραφούμε μια συμφωνία...
Όλες μου οι αναμνήσεις είναι παγιδευμένες σε μια ταινία ή έναν κρύσταλλο, όπως κάποτε ήταν παγιδευμένες στα κύτταρα του εξατμισμένου μου εγκεφάλου.
Κι όχι μόνο οι αναμνήσεις μου.
ΕΓΩ.
Εγώ ο ίδιος: ΒΙΝΣ ΒΙΛΜΠΟΥΡΓΚ, ΠΙΛΟΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΤΑΞΗΣ.
Λοιπόν, τι συμβαίνει μετά;
Παρακαλώ, πες το ξανά.
Δε καταλαβαίνω.
Ω, θαυμάσια!
Μπορείς να κάνεις ακόμα κι αυτό;
Υπάρχει μια λέξη γι' αυτό, ένα όνομα...
Των πολυπληθών θαλασσών η ενσάκριση.
Όχι, όχι ακριβώς.
Ενσάκριση, ενσάκριση...
ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ!
Ναι, ναι καταλαβαίνω.
Πρέπει να σου δώσω το βασικό πλάνο, το σχέδιο.
Παρακολούθησε τις σκέψεις μου πολύ προσεκτικά.
Θ' αρχίσω από την κορυφή.
Το κεφάλι τώρα.
Είναι οβάλ, έτσι;
Το πάνω μέρος καλύπτεται με μαλλιά.
Τα δικά μου ήταν καε... μπλέ.
Τα μάτια.
Είναι πολύ σπουδαία.
Τα έχεις δει σε άλλα ζώα;
Ωραία, αυτό μας γλιτώνει από μπελάδες.
Μπορείς να μου δείξεις μερικά.
Ναι, αυτά κάνουν.
Τώρα το στόμα.
Παράξενο! πρέπει να το 'χω δει εκατοντάδες φορές καθώς ξυριζόμουν, αλλά κάπως...
Όχι τόσο στρογγυλό, στενότερο.
Ω, όχι, όχι μ' αυτό τον τρόπο.
Πηγαίνει κατά πλάτος του προσώπου, οριζόντια...
Τώρα, ας δούμε... υπάρχει κάτι ανάμεσα στα μάτια και το στόμα.
Ανόητος που είμαι.
Ποτέ δε θα γίνω δόκιμος, αν δε μπορέσω ούτε να το θυμηθώ.
Φυσικά! ΜΥΤΗ!
Λίγο μακρύτερη νομίζω.
Υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που έχω ξεχάσει.
Αυτό το κεφάλι δείχνει ακατέργαστο, ημιτελές.
Δεν είμαι εγώ, ο Μπίλι Βόινσμπεργκ, το πιο έξυπνο παιδί της γειτονιάς.
Αλλά, αυτό δεν είναι το όνομά μου, δεν είμαι αγόρι.
Είμαι ένας πρώτος πιλότος με είκοσι χρόνια στην Υπηρεσία Διαστήματος και προσπαθώ να ξαναφτιάξω το κορμί μου.
Γιατί οι σκέψεις μου συνεχίζουν να φεύγουν από το θέμα;
Βοήθησέ με, σε παρακαλώ.
Αυτό το τερατούργημα!
Έτσι σου είπα ότι μοιάζω;
Σβήσ' το.
Πρέπει ν' αρχίσουμε ξανά.
Το κεφάλι τώρα.
Είναι τέλεια σφαιρικό και φέρει έναν πίλον ο οποίος δύναται να μετακινηθεί...
Πολύ δύσκολο.
Άρχισε από κάπου αλλού.
Α, ξέρω...!
Το μηριαίο οστούν συνδέεται με το αντικνήμιο.
Το αντικνήμιο συνδέεται με το μηρό.
Ο μηρός συνδέεται με το αντικνήμιο.
Το αντικνήμιο...
'Όλα σβήνουν.
Πολύ αργό.
Κάτι τρέχει με το πλέιμπακ.
Σ' ευχαριστώ που προσπάθησες.
Τ' όνομά μου είναι... τ' όνομά μου είναι...
Μητέρα, πού είσαι;
Μαμά... Μαμά!
Μααααα...
"Playback" (1987)
Μετφρ: Σάντρα Σταθάκη - peri-grafis
Η τέχνη της ισορροπίας της πέτρας προωθεί την ειρήνη του μυαλού μας...
-. η έννοια της ισορροπίας είναι εξαιρετικά σημαντική σύμφωνα με τη φιλοσοφία του feng shui.
Προωθεί την ειρήνη του μυαλού μας,
την αρμονία στις σχέσεις με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και την αίσθηση ασφάλειας.
-. feng shui είναι το φιλοσοφικό σύστημα που προωθεί την εναρμόνιση των πάντων στο περιβάλλον μας.
-. είτε πιστεύουμε στην πνευματική φύση του feng shui είτε όχι, υπάρχει κάτι εγγενώς υγιεινό σε ένα τακτοποιημένο και ισορροπημένο δωμάτιο.
-. τα στρατηγικά στοιχεία feng shui αυξάνουν την ευεξία μας δημιουργώντας έναν χώρο όπου μπορούμε να χαλαρώσουμε και να νοιώσουμε ασφάλεια.
Την πρώτη φορά που προσπάθησα να ισορροπήσω πέτρες ήταν το 2010. Είδα σε ένα πάρκο γλυπτά από πέτρα, κι εκεί ένας σοφός άνθρωπος μου είπε πως ήταν το σύμβολο της ισορροπίας της φύσης. Μου άρεσε η ιδέα, και τότε άρχισα να φτιάχνω μόνη μου εύκολα πέτρινα γλυπτά. Σύντομα, άρχισα να πειραματίζομαι με την ισορροπία και προσπάθησα να φτιάξω γλυπτά τα οποία είχαν τόσο μικρά σημεία ισορροπίας που έμοιαζαν με κάτι απίθανο.
Μου άρεσε πάρα πολύ.
Όχι μόνο επειδή το ένιωθα σαν πρόκληση, αλλά επειδή με έκανε να νιώθω ατάραχη και γαλήνια, και να συγκεντρώνομαι μόνο σε ένα στόχο: να βρω το πιο μικροσκοπικό σημείο ισορροπίας.
Στην ουσία, όλο αυτό άρχισε να μετατρέπεται σε ένα είδος διαλογισμού.
Παπαντωνίου Ζαχαρίας: Γέρο-Ρουμελιώτης Του ...Βουνού
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου γεννήθηκε στο Καρπενήσι το 1877.
Γονείς του ήταν ο δημοδιδάσκαλος Λάμπρος από το χωριό Γρανίτσα, που τότε ανήκε στο δήμο Απεραντίων του νομού Ευρυτανίας κι η Ελένη, κόρη του συμβολαιογράφου Καρπενησίου, Ζαχαρία Ηλιόκαυτου, των οποίων ήταν το 2ο παιδί.
Γεννήθηκε στο σπίτι των Γιώργου και Βασίλη Φαρμακίδη ή στο σπίτι του Βασίλη Μπλατσή, κατά το Μιχάλη Σταφυλά κι είχε 3 αδέλφια, το Χαρίλαο, το Θανάση και τη Σοφία.
Λόγω της καταγωγής του πατέρα του ήταν γραμμένος στα δημοτολόγια του χωριού Γρανίτσα.
Στο Καρπενήσι τελείωσε τις 3 πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, συνέχισε στην Άμφισσα και τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα, καθώς το 1890 εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς εκεί, λόγω των μεταθέσεων του πατέρα.
Γράφηκε, όμως παρακολούθησε ελάχιστα μαθήματα στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που την εγκατέλειψε όταν λιποθύμησε στο πρώτο μάθημα της ανατομίας.
Σπούδαζε επίσης ζωγραφική κι άφησε πρόχειρα σκίτσα, μερικές προσωπογραφίες σχεδιασμένες με το μολύβι και γελοιογραφίες, ενώ το 1911 έλαβε μέρος σε έκθεση στο Ζάππειο με γελοιογραφίες κι άλλα σχέδια.
Στράφηκε από τα φοιτητικά του χρόνια προς τη συγγραφή και τη δημοσιογραφία και σε ηλικία δεκαέξι μόλις ετών ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην Ακρόπολη του Βλ. Γαβριηλίδη.
Ως το 1898, οπότε κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Πολεμικά τραγούδια, συνέχισε να συνεργάζεται με περιοδικά κι εφημερίδες όπως η Εφημερίδα των συζητήσεων, ο Χρόνος κι η Σκριπτ, όπου υπήρξε αρχισυντάκτης από το 1900 ως το 1905.
Ως δημοσιογράφος δημοσίευσε με τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα «Αβδηρίτης»,
Στο Καρπενήσι τελείωσε τις 3 πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, συνέχισε στην Άμφισσα και τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα, καθώς το 1890 εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς εκεί, λόγω των μεταθέσεων του πατέρα.
Γράφηκε, όμως παρακολούθησε ελάχιστα μαθήματα στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που την εγκατέλειψε όταν λιποθύμησε στο πρώτο μάθημα της ανατομίας.
Σπούδαζε επίσης ζωγραφική κι άφησε πρόχειρα σκίτσα, μερικές προσωπογραφίες σχεδιασμένες με το μολύβι και γελοιογραφίες, ενώ το 1911 έλαβε μέρος σε έκθεση στο Ζάππειο με γελοιογραφίες κι άλλα σχέδια.
Στράφηκε από τα φοιτητικά του χρόνια προς τη συγγραφή και τη δημοσιογραφία και σε ηλικία δεκαέξι μόλις ετών ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην Ακρόπολη του Βλ. Γαβριηλίδη.
Ως το 1898, οπότε κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Πολεμικά τραγούδια, συνέχισε να συνεργάζεται με περιοδικά κι εφημερίδες όπως η Εφημερίδα των συζητήσεων, ο Χρόνος κι η Σκριπτ, όπου υπήρξε αρχισυντάκτης από το 1900 ως το 1905.
Ως δημοσιογράφος δημοσίευσε με τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα «Αβδηρίτης»,
«Χάρης Ημερινός»,
«Ο Άλλος» κι «Ο Φωνογράφος» και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη, με το «Σκριπτ», στο οποίο εργάστηκε κι ως αρχισυντάκτης γράφοντας πολιτικά άρθρα και χρονογραφήματα,
«Το Άστυ», ενώ στο «Ελεύθερο Βήμα» δημοσίευσε κριτικές εικαστικών τεχνών.
Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά «Παναθήναια»,
Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά «Παναθήναια»,
«Νουμάς»,
«Ηγησώ»,
«Καλλιτέχνης» και «Νέα Ζωή».
Στη διάρκεια των ετών 1908-11 ήταν ανταποκριτής στο Παρίσι της εφημερίδας «Ταχυδρόμος» του Αριστείδη Κυριακού, η οποία διέκοψε την έκδοσή της και στερήθηκε τη μισθοδοσία του, ενώ εγκλωβίστηκε στη Γαλλική πρωτεύουσα αναζητώντας την επόμενη επαγγελματική του στέγη.
Με τη βοήθεια του Σωτήρη Σκίπη, προσλήφθηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» του Δημητρίου Οικονόμου-Καλαποθάκη, ως τακτικός χρονογράφος και δημοσίευσε τα περίφημα «Παρισινά γράμματα».
Σε άρθρο του στις 4 Ιουνίου 1917, παρουσίαζε ως καθήκον κάθε γνήσιου έλληνα πατριώτη τη «...συστηματικήν αγρίαν κι αποτελεσματικήν καταδίωξίν» του ρεμπέτικου τραγουδιού, για τη μετάδοση του οποίου θεωρούσε υπεύθυνα «τα λαϊκά θεατρίδια-μεταξύ των οποίων ο φρικαλέος Καραγκιόζης, ο έρως των ελλήνων», ενώ πρότεινε απαγόρευση κάθε εισαγωγής ήχου από τη Σμύρνη και χαρακτήριζε το ζήτημα «δημοσίας ασφάλειας».
Το 1904 γίνεται ένα από τα πρώτα μέλη της εταιρίας Η Εθνική Γλώσσα, με στόχο την υπεράσπιση της δημοτικής, μαζί με τους Μαλακάση,
Πορφύρα,
Χατζόπουλο,
Καρκαβίτσα, Κονδυλάκη κι άλλους.
Για την Εθνική γλώσσα συνέταξε τον επόμενο χρόνο τη διακήρυξη Προς το ελληνικό Έθνος, εκθέτοντας τους στόχους της. Από το 1908 και ως το 1911 βρέθηκε στο Παρίσι ως απεσταλμένος της εφημερίδας Εμπρός του Αριστείδη Κυριακού.
Παράλληλα αρθρογραφούσε σε γαλλικές εφημερίδες και γνώρισε νέα καλλιτεχνικά ρεύματα. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία (με μοναδική εξαίρεση τη συγγραφή χρονογραφημάτων στην εφημερίδα Εμπρός ως το 1914) και διακρίθηκε σε μια έκθεση ζωγραφικής στο Ζάππειο για σχεδιάσματα και γελοιογραφίες που είχε δημοσιεύσει κατά καιρούς σε διάφορα περιοδικά....
Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2023
"Σεβαστοί Τρίτωνες, εγώ δεν φταίω σε τίποτα, εγώ προσωπικά δεν πέταξα τίποτα στη θάλασσα, γιατί φοβήθηκα τόσο πολύ ώστε χώθηκα στο αμπάρι, όσο πιο κάτω μπορούσα, κι εκεί έμεινα ξαπλωμένος μέχρι να περάσει η φουρτούνα…"
"Ο Τίμαιος ο Ταυρομενίτης, λέει ότι στον Ακράγαντα υπάρχει ένα σπίτι που το αποκαλούν "τριήρη" για τον εξής λόγο:
Κάποιοι νεαροί που μπεκρούλιαζαν εκεί μέσα, μόλις παρα-ζεστάθηκαν από το μεθύσι έφτασαν σε τέτοιο σημείο τρέλας, ώστε να νομίζουν πως πλέουν πάνω σε μια τριήρη και πως θαλασσοδέρνονται.
Έφτασε μάλιστα σε τέτοιο σημείο η τρέλα τους, ώστε άρχισαν να πετάνε έξω από το σπίτι όλα τα σκεύη και τα στρώματα, λες και τα πέταγαν στη θάλασσα, επειδή είχαν την εντύπωση ότι ο πλοίαρχος τους είπε ν' αδειάσουν το πλοίο ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει την τρικυμία.
Διάφοροι που περνούσαν έξω από το σπίτι, άρχισαν να οικειοποιούνται τα πεταμένα αντικείμενα, αλλά ούτε η διαπίστωση αυτού του γεγονότος δεν σταμάτησε τη μανία των νεαρών.
Την επόμενη μέρα έφτασαν στο σπίτι οι στρατηγοί και ζήτησαν εξηγήσεις από τους νεαρούς. Στις ερωτήσεις των στρατηγών, οι νεαροί, που ακόμα τους ταλαιπωρούσε η ναυτία, απάντησαν ότι αναγκάστηκαν εξαιτίας της τρικυμίας να πετάξουν στη θάλασσα τα περιττά φορτία του πλοίου.
Και ενώ οι στρατηγοί είχαν αρχίσει να τους κοιτάνε παράξενα, ένας από τους νεαρούς, παρ' όλο που έμοιαζε να είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία είπε:
"Σεβαστοί Τρίτωνες, εγώ δεν φταίω σε τίποτα, εγώ προσωπικά δεν πέταξα τίποτα στη θάλασσα, γιατί φοβήθηκα τόσο πολύ ώστε χώθηκα στο αμπάρι, όσο πιο κάτω μπορούσα, κι εκεί έμεινα ξαπλωμένος μέχρι να περάσει η φουρτούνα…"
Οι στρατηγοί, καταλαβαίνοντας σε τι κατάσταση βρίσκονταν οι νεαροί, τους επέπληξαν, και καταλαβαίνοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συνεννοηθούν, τους είπαν να το κόψουν το ρημάδι το αλκοόλ αφού τους χαλάει τόσο, και ότι γι' αυτή τη φορά, τους κάνουν χάρη και τους συγχωρούν…
Οι νεαροί συμφώνησαν ότι χρωστούν χάρη, και πρόσθεσαν τα εξής:
"Όταν με το καλό πιάσουμε λιμάνι ξεφεύγοντας από την τόσο μεγάλη τρικυμία, θα σας ονομάσουμε Σωτήρες Επιφανείς, και μόλις επιστρέψουμε στην πατρίδα μας τον Ακράγαντα, θα στήσουμε τα αγάλματά σας στην πατρίδα μας δίπλα σε αυτά των υπολοίπων θαλάσσιων θεών μας, αναγνωρίζοντας πως φανήκατε μπροστά μας μεσοπέλαγα για καλό, για να μας βοηθήσετε"!
Αυτός είναι ο λόγος που το συγκεκριμένο σπίτι ονομάστηκε "Τριήρης".
Αθήναιου "Δειπνοσοφισταί", 2 : 5
ένα θαυμάσιο έργο "Δειπνοσοφιστές"
ένα τεράστιο έργο, τόσο από άποψη μεγέθους, όσο και από άποψη όγκου πληροφοριών…
prkls
prkls
σαν οπτασία...
αναδύεται
από την ομίχλη
μαγεύει
το φως της τις κρυστάλλινες νύχτες του Γενάρη!
ntina
... και ''ενόσω συντελούνταν τούτη η ευφροσύνη, η μνήμη είχε κιόλας αρχίσει να την αποτυπώνει και το όνειρο να την ονειρεύεται'' όπως γράφει ο Eduardo Galeano...
Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2023
Luchita Hurtado - "είναι κάτι στη γη που ξέρεις...αισθάνεσαι ότι δεν είναι μόνο όμορφο...έχει δύναμη... έχει κάτι πολύ παράξενο... αν αγγίξεις τη σωστή πέτρα ή το σωστό δέντρο, θα μπορούσες ενδεχομένως να πας σε μια άλλη διάσταση".
Luchita Hurtado - Από πάντα η ζωγραφική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου!
Φτιάχνω ρούχα,
μαγειρεύω γεύματα,
μεγάλωσα τα παιδιά μου,
γράφω ποίηση και κρατάω ένα ημερολόγιο των ονείρων μου, καθώς και των ημερών μου, αλλά το σημαντικότερο...ζωγραφίζω και θεωρώ τον εαυτό μου ζωγράφο! Luchita Hurtado
Η Luchita Hurtado ήταν υπέρμαχος του να ζεις με τη διαίσθηση και να αφήνεις τη ζωή να συμβαίνει, αντί να προσπαθείς να την ελέγχεις κάθε στιγμή.
Ως εκ τούτου, όταν ρωτήθηκε αν η αναγνώριση ήρθε πολύ αργά έχοντας την πρώτη της μεγάλη αναδρομική έκθεση σε ηλικία 98 ετών, απάντησε ότι όχι - "ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή"
Φτιάχνω ρούχα,
μαγειρεύω γεύματα,
μεγάλωσα τα παιδιά μου,
γράφω ποίηση και κρατάω ένα ημερολόγιο των ονείρων μου, καθώς και των ημερών μου, αλλά το σημαντικότερο...ζωγραφίζω και θεωρώ τον εαυτό μου ζωγράφο! Luchita Hurtado
Η Luchita Hurtado ήταν υπέρμαχος του να ζεις με τη διαίσθηση και να αφήνεις τη ζωή να συμβαίνει, αντί να προσπαθείς να την ελέγχεις κάθε στιγμή.
Ως εκ τούτου, όταν ρωτήθηκε αν η αναγνώριση ήρθε πολύ αργά έχοντας την πρώτη της μεγάλη αναδρομική έκθεση σε ηλικία 98 ετών, απάντησε ότι όχι - "ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή"
Πριν από την ευρεία διεθνή προβολή της, η Luchita Hurtado έκανε τρεις γάμους και μεγάλωσε τέσσερις γιους, ενώ παράλληλα εργαζόταν ακούραστα ως δημιουργική ελεύθερη επαγγελματίας καθώς και ως καλλιτέχνης για να στηρίξει την οικογένειά της.
Κινήθηκε επίσης στους ίδιους επαγγελματικούς και φιλικούς κύκλους με μερικούς από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα.
Ωστόσο, δεν έδειξε τους πίνακές της σε κανέναν εκτός της οικογένειάς της, μέχρι που έγινε μέλος του "Συμβουλίου Γυναικών Καλλιτεχνών του Λος Άντζελες", πολύ μετά τη μέση ηλικία.
Έκανε κάποιες εκθέσεις μετά την ενθάρρυνση αυτού του νέου δικτύου κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του '80, αλλά παρέμεινε ντροπαλή απέναντι στην προσοχή που συνεπαγόταν η ιδιότητα του καλλιτέχνη.
Ακόμα και όταν ανακαλύφτηκε από την ιστορία της τέχνης, έμεινε πιστή στον χαρακτήρα και στην ουσία της μακράς καριέρας της και συνέχιζε να μιλάει αραιά και πού για τους λόγους που τη οδήγησαν να ζωγραφίζει φρούτα,
φτερά και τα αξέχαστα πορτρέτα της "i am"
Αποδέχεται τα "συναισθήματα", που πολύ συχνά καταπνίγονται ή υποβιβάζονται από τη διανόηση, και επιπλέον, δίνει στο συναίσθημα δύναμη και εγκυρότητα.
Με τη σειρά της, ζητά από τον θεατή να αφήσει να επικρατήσει η ρευστότητα και το μυστήριο όταν κοιτάζει τις εικόνες της.
Κινήθηκε επίσης στους ίδιους επαγγελματικούς και φιλικούς κύκλους με μερικούς από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα.
Ωστόσο, δεν έδειξε τους πίνακές της σε κανέναν εκτός της οικογένειάς της, μέχρι που έγινε μέλος του "Συμβουλίου Γυναικών Καλλιτεχνών του Λος Άντζελες", πολύ μετά τη μέση ηλικία.
Έκανε κάποιες εκθέσεις μετά την ενθάρρυνση αυτού του νέου δικτύου κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του '80, αλλά παρέμεινε ντροπαλή απέναντι στην προσοχή που συνεπαγόταν η ιδιότητα του καλλιτέχνη.
Ακόμα και όταν ανακαλύφτηκε από την ιστορία της τέχνης, έμεινε πιστή στον χαρακτήρα και στην ουσία της μακράς καριέρας της και συνέχιζε να μιλάει αραιά και πού για τους λόγους που τη οδήγησαν να ζωγραφίζει φρούτα,
φτερά και τα αξέχαστα πορτρέτα της "i am"
Αποδέχεται τα "συναισθήματα", που πολύ συχνά καταπνίγονται ή υποβιβάζονται από τη διανόηση, και επιπλέον, δίνει στο συναίσθημα δύναμη και εγκυρότητα.
Με τη σειρά της, ζητά από τον θεατή να αφήσει να επικρατήσει η ρευστότητα και το μυστήριο όταν κοιτάζει τις εικόνες της.
"είναι κάτι στη γη που ξέρεις...αισθάνεσαι ότι δεν είναι μόνο όμορφο...έχει δύναμη...
έχει κάτι πολύ παράξενο...
αν αγγίξεις τη σωστή πέτρα ή το σωστό δέντρο, θα μπορούσες ενδεχομένως να πας σε μια άλλη διάσταση".
Το ένα ελάφι στέκεται σε προφίλ, ενώ το άλλο, που βλέπει τον θεατή κατά μέτωπο, είναι σκυμμένο προς τα κάτω με τα μπροστινά του πόδια ανοιχτά, πίνοντας από τη λίμνη.
Το σκούρο φόντο περιέχει τη σιλουέτα κοκκινόμαυρων κορυφών, που μοιάζουν με αμμόλοφους της ερήμου, κάτω από έναν μαύρο και τιρκουάζ νυχτερινό ουρανό.
Το μισό ενός λευκού κύκλου, πιθανότατα το φεγγάρι, ξεπροβάλλει πίσω από την κεντρική κορυφή του τοπίου και καθρεφτίζει την καμπυλότητα και τη λάμψη της λίμνης.
Η συγγραφέας πολιτισμού Tess Thackara υποστηρίζει ότι αυτό το έργο "ψυχής" υποδεικνύει τη σχέση της Hurtado με τους Μεξικανούς σουρεαλιστές.
Η μυστικιστική εικόνα παραπέμπει επίσης σε προϊστορικές σπηλαιογραφίες, όπως αυτές που ανακαλύφθηκαν στο Lascaux και στην Altamira, όπου η Hurtado θα πήγαινε πολύ αργότερα για κάμπινγκ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με τον τρίτο σύζυγό της Lee Mullican και τα παιδιά τους.
Ο πίνακας με τα ελάφια
-. Αυτός ο πίνακας, που είναι το πρώτο γνωστό έργο της Luchita Hurtado σε καμβά και απεικονίζει δύο ελάφια, ως απλές σιλουέτες, που στέκονται δίπλα σε μια ασημένια λίμνη που αστράφτει και καταλαμβάνει την κάτω δεξιά γωνία της εικόνας. Το ένα ελάφι στέκεται σε προφίλ, ενώ το άλλο, που βλέπει τον θεατή κατά μέτωπο, είναι σκυμμένο προς τα κάτω με τα μπροστινά του πόδια ανοιχτά, πίνοντας από τη λίμνη.
Το σκούρο φόντο περιέχει τη σιλουέτα κοκκινόμαυρων κορυφών, που μοιάζουν με αμμόλοφους της ερήμου, κάτω από έναν μαύρο και τιρκουάζ νυχτερινό ουρανό.
Το μισό ενός λευκού κύκλου, πιθανότατα το φεγγάρι, ξεπροβάλλει πίσω από την κεντρική κορυφή του τοπίου και καθρεφτίζει την καμπυλότητα και τη λάμψη της λίμνης.
Η συγγραφέας πολιτισμού Tess Thackara υποστηρίζει ότι αυτό το έργο "ψυχής" υποδεικνύει τη σχέση της Hurtado με τους Μεξικανούς σουρεαλιστές.
Η μυστικιστική εικόνα παραπέμπει επίσης σε προϊστορικές σπηλαιογραφίες, όπως αυτές που ανακαλύφθηκαν στο Lascaux και στην Altamira, όπου η Hurtado θα πήγαινε πολύ αργότερα για κάμπινγκ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με τον τρίτο σύζυγό της Lee Mullican και τα παιδιά τους.
Ωστόσο, ζωγράφισε αυτό το έργο το 1942, πριν επισκεφθεί τα σπήλαια.
Η σύνθεση ήταν ένα είδος πειράματος για την καλλιτέχνιδα, η οποία πίστευε ότι τα ζώα φαίνονται αρκετά αστεία όταν σκύβουν για να πιουν.
Όπως είναι χαρακτηριστικό για την Hurtado, υπάρχει συχνά μια πολύ απλή αφετηρία για το έργο της και πάντα μια εκτίμηση που παραμένει ανάλαφρη και διασκεδάζει τον εαυτό της. Αργότερα, κοιτάζοντας πίσω στο έργο, ένιωσε τόσο περήφανη για τη σύνθεση που αποφάσισε να την αναδημιουργήσει το 1981...
Όταν η Hurtado, με τον σύζυγό της Mullican και με ένα μπλε Opal station wagon, πήγαν στην Altamira,
στο Lascaux,
στο Carnac και στη Βρετάνη και είδε τα σπήλαια που ήταν γεμάτα με προϊστορικές ζωγραφιές, είπε χαρακτηριστικά "μπορούσες να μπεις και να βγεις και να σταθείς ακριβώς στη θέση όπου πρέπει να στεκόταν το άτομο που έκανε τις ζωγραφιές πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια.
Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία να στέκεσαι εκεί και, κατά κάποιον τρόπο, να αγγίζεις νοερά το χέρι των προγόνων σου".
Η σύνθεση ήταν ένα είδος πειράματος για την καλλιτέχνιδα, η οποία πίστευε ότι τα ζώα φαίνονται αρκετά αστεία όταν σκύβουν για να πιουν.
Όπως είναι χαρακτηριστικό για την Hurtado, υπάρχει συχνά μια πολύ απλή αφετηρία για το έργο της και πάντα μια εκτίμηση που παραμένει ανάλαφρη και διασκεδάζει τον εαυτό της. Αργότερα, κοιτάζοντας πίσω στο έργο, ένιωσε τόσο περήφανη για τη σύνθεση που αποφάσισε να την αναδημιουργήσει το 1981...
Όταν η Hurtado, με τον σύζυγό της Mullican και με ένα μπλε Opal station wagon, πήγαν στην Altamira,
στο Lascaux,
στο Carnac και στη Βρετάνη και είδε τα σπήλαια που ήταν γεμάτα με προϊστορικές ζωγραφιές, είπε χαρακτηριστικά "μπορούσες να μπεις και να βγεις και να σταθείς ακριβώς στη θέση όπου πρέπει να στεκόταν το άτομο που έκανε τις ζωγραφιές πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια.
Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία να στέκεσαι εκεί και, κατά κάποιον τρόπο, να αγγίζεις νοερά το χέρι των προγόνων σου".
Η ζωή της Luchita Hurtado ήταν πολυτάραχη,
ταραχώδης,
αναπάντεχη,
περιπετειώδης και αλλά πολύ ευχάριστη!
Σε ηλικία 98 ετών, ο Hurtado ανέφερε σε συνέντευξή της:
"Δεν έχω καθημερινή ρουτίνα.
Κάθε μέρα είναι διαφορετική.
Ξυπνάω το πρωί και λέω - Έχω άλλη μια μέρα, α! πόσο είναι υπέροχο!
Δεν πέθανα στον ύπνο μου! - Η ζωή μου είναι πολύ, πολύ χαρούμενη.
Είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι τους πάντα μισογεμάτο.
Ποτέ δεν είναι άδειο.
Στην ηλικία μου, είσαι κοντά στην έξοδο, ε;
Είναι όλα μια έκπληξη.
Δεν νομίζω ότι θα είναι το τέλος.
Νομίζω ότι υπάρχουν απλά όρια σε αυτή την ύπαρξη.
Νομίζω ότι συνεχίζεται - περιμένω να πετάξω, κάποια στιγμή.
Ποιος ξέρει; Η επόμενη ζωή μου θα είναι ένας κόκκος άμμου!"
Σε ηλικία 99 ετών η Hurtado πέθανε στο σπίτι της στην Καλιφόρνια.
Ο επιμελητής Hans Ulrich Obrist δηλώνει: "Η Luchita είχε πάντα αυτή την πολύ ρευστή ταυτότητα.
Πρέπει να την εντάξουμε σαφώς στο πλαίσιο της ιστορικής πρωτοπορίας, επειδή είναι σύγχρονη της Frida Kahlo, γνώριζε τον Diego Rivera και ήταν παντρεμένη με τον Wolfgang Paalen, μια βασική φιγούρα του υπερρεαλισμού - μια βασική φιγούρα του πνευματικού υπερρεαλισμού, με σύνδεση και με την προκολομβιανή τέχνη, αλλά δεν μπορούμε να την εγκλωβίσουμε σε αυτό".
 |
Man Ray - Luchita Hurtado, 1947 |
κείμενο και επιμέλεια κειμένου ntina
άντληση πληροφοριών και από το
Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2023
Νέα στοιχεία δείχνουν ότι οι ασθενείς αναπολούν εμπειρίες θανάτου μετά από καρδιακή ανακοπή
Οι ασθενείς που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή και επανήλθαν στη ζωή, μπορεί να βιώσουν "νέες διαστάσεις πραγματικότητας", διαπιστώνει η μελέτη
Έως και μία ώρα μετά τη διακοπή της καρδιάς τους, ορισμένοι ασθενείς που αναζωογονήθηκαν με καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση/ΚΑΡΠΑ είχαν σαφείς αναμνήσεις μετά την εμπειρία του θανάτου και είχαν εγκεφαλικά μοτίβα ενώ ήταν αναίσθητοι που συνδέονται με τη σκέψη και τη μνήμη, αναφέρουν ερευνητές στο περιοδικό Resuscitation, που δημοσιεύεται από τον Elsevier.
Σε μια μελέτη με επικεφαλής ερευνητές της NYU Grossman School of Medicine-Ιατρική Σχολή- σε συνεργασία με 25 κυρίως αμερικανικά και βρετανικά νοσοκομεία, ορισμένοι επιζώντες καρδιακής ανακοπής περιέγραψαν εμπειρίες διαυγούς θανάτου που συνέβησαν ενώ ήταν φαινομενικά αναίσθητοι.
Παρά την άμεση θεραπεία, λιγότερο από το 10% των 567 ασθενών που μελετήθηκαν, οι οποίοι έλαβαν ΚΑΡΠΑ στο νοσοκομείο, ανάρρωσαν επαρκώς ώστε να πάρουν εξιτήριο.
Τέσσερις στους 10 από τους ασθενείς που επέζησαν, ωστόσο, ανέφεραν κάποιο βαθμό συνείδησης κατά τη διάρκεια της ΚΑΡΠΑ που δεν καταγράφηκε από τις συνήθεις μετρήσεις.
Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι σε ένα υποσύνολο αυτών των ασθενών, που δέχτηκαν παρακολούθηση του εγκεφάλου, σχεδόν το 40% είχε εγκεφαλική δραστηριότητα που επέστρεψε στο φυσιολογικό ή σχεδόν στο φυσιολογικό, από μια κατάσταση "επίπεδης γραμμής", σε σημεία ακόμη και μια ώρα μετά την ΚΑΡΠΑ.
Όπως καταγράφηκε από το ΗΕΓ, μια τεχνολογία που καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητα με ηλεκτρόδια, οι ασθενείς είδαν εξάρσεις στα κύματα γάμμα,
δέλτα,
θήτα,
άλφα και βήτα που σχετίζονται με υψηλότερες νοητικές λειτουργίες.
Οι επιζώντες έχουν αναφέρει εδώ και καιρό ότι έχουν αυξημένη επίγνωση και ισχυρές, διαυγείς εμπειρίες, λένε οι συγγραφείς της μελέτης.
Αυτές περιλαμβάνουν την αντίληψη του διαχωρισμού από το σώμα,
την παρατήρηση γεγονότων χωρίς πόνο ή αγωνία και την ουσιαστική αξιολόγηση των πράξεων και των σχέσεών τους.
Αυτή η νέα εργασία διαπίστωσε ότι αυτές οι εμπειρίες θανάτου είναι διαφορετικές από παραισθήσεις,
παραληρητικές ιδέες,
ψευδαισθήσεις, όνειρα ή συνείδηση που προκαλείται από την ΚΑΡΠΑ.
Οι συγγραφείς της μελέτης υποθέτουν ότι ο "ισοπεδωμένος", ετοιμοθάνατος εγκέφαλος αφαιρεί τα φυσικά ανασταλτικά συστήματα.
Αυτές οι διαδικασίες, γνωστές συλλογικά ως αποσύνδεση, μπορεί να ανοίξουν την πρόσβαση σε "νέες διαστάσεις της πραγματικότητας, συμπεριλαμβανομένης μιας διαυγούς και ξεκάθαρης ανάκλησης όλων των αποθηκευμένων αναμνήσεων από την πρώιμη παιδική ηλικία έως τον θάνατο, που αξιολογούνται από την προοπτική της ηθικής.
Σε μια μελέτη με επικεφαλής ερευνητές της NYU Grossman School of Medicine-Ιατρική Σχολή- σε συνεργασία με 25 κυρίως αμερικανικά και βρετανικά νοσοκομεία, ορισμένοι επιζώντες καρδιακής ανακοπής περιέγραψαν εμπειρίες διαυγούς θανάτου που συνέβησαν ενώ ήταν φαινομενικά αναίσθητοι.
Παρά την άμεση θεραπεία, λιγότερο από το 10% των 567 ασθενών που μελετήθηκαν, οι οποίοι έλαβαν ΚΑΡΠΑ στο νοσοκομείο, ανάρρωσαν επαρκώς ώστε να πάρουν εξιτήριο.
Τέσσερις στους 10 από τους ασθενείς που επέζησαν, ωστόσο, ανέφεραν κάποιο βαθμό συνείδησης κατά τη διάρκεια της ΚΑΡΠΑ που δεν καταγράφηκε από τις συνήθεις μετρήσεις.
Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι σε ένα υποσύνολο αυτών των ασθενών, που δέχτηκαν παρακολούθηση του εγκεφάλου, σχεδόν το 40% είχε εγκεφαλική δραστηριότητα που επέστρεψε στο φυσιολογικό ή σχεδόν στο φυσιολογικό, από μια κατάσταση "επίπεδης γραμμής", σε σημεία ακόμη και μια ώρα μετά την ΚΑΡΠΑ.
Όπως καταγράφηκε από το ΗΕΓ, μια τεχνολογία που καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητα με ηλεκτρόδια, οι ασθενείς είδαν εξάρσεις στα κύματα γάμμα,
δέλτα,
θήτα,
άλφα και βήτα που σχετίζονται με υψηλότερες νοητικές λειτουργίες.
Οι επιζώντες έχουν αναφέρει εδώ και καιρό ότι έχουν αυξημένη επίγνωση και ισχυρές, διαυγείς εμπειρίες, λένε οι συγγραφείς της μελέτης.
Αυτές περιλαμβάνουν την αντίληψη του διαχωρισμού από το σώμα,
την παρατήρηση γεγονότων χωρίς πόνο ή αγωνία και την ουσιαστική αξιολόγηση των πράξεων και των σχέσεών τους.
Αυτή η νέα εργασία διαπίστωσε ότι αυτές οι εμπειρίες θανάτου είναι διαφορετικές από παραισθήσεις,
παραληρητικές ιδέες,
ψευδαισθήσεις, όνειρα ή συνείδηση που προκαλείται από την ΚΑΡΠΑ.
Οι συγγραφείς της μελέτης υποθέτουν ότι ο "ισοπεδωμένος", ετοιμοθάνατος εγκέφαλος αφαιρεί τα φυσικά ανασταλτικά συστήματα.
Αυτές οι διαδικασίες, γνωστές συλλογικά ως αποσύνδεση, μπορεί να ανοίξουν την πρόσβαση σε "νέες διαστάσεις της πραγματικότητας, συμπεριλαμβανομένης μιας διαυγούς και ξεκάθαρης ανάκλησης όλων των αποθηκευμένων αναμνήσεων από την πρώιμη παιδική ηλικία έως τον θάνατο, που αξιολογούνται από την προοπτική της ηθικής.
Αυτές οι νέες διαστάσεις, σύμφωνα με τη μελέτη, περιλαμβάνουν εμπειρίες της βαθύτερης συνείδησης των ανθρώπων, όπως όλες τις αναμνήσεις,
τις σκέψεις,
τις προθέσεις και τις πράξεις τους προς τους άλλους "από ηθική και δεοντολογική άποψη".
Αν και κανείς δεν γνωρίζει τον εξελικτικό σκοπό αυτού του φαινομένου, "ανοίγει την πόρτα σε μια συστηματική διερεύνηση του τι συμβαίνει όταν ένα άτομο πεθαίνει".
Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Sam Parnia, MD, PhD, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής στο NYU Langone Health και διευθυντής της έρευνας για την εντατική θεραπεία και την αναζωογόνηση στο NYU Langone, αναφέρει:
"Αν και οι γιατροί πίστευαν επί μακρόν ότι ο εγκέφαλος υφίσταται μόνιμη βλάβη περίπου 10 λεπτά μετά τη διακοπή της παροχής οξυγόνου από την καρδιά,
η εργασία μας διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος μπορεί να εμφανίσει σημάδια ηλεκτρικής ανάκαμψης για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη συνεχιζόμενη καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση.
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι αυτές οι αναμνήσεις και οι αλλαγές στα εγκεφαλικά κύματα μπορεί να είναι σημάδια καθολικών, κοινών στοιχείων των λεγόμενων εμπειριών κοντά στο θάνατο".
Ο Dr. Parnia προσθέτει: "Αυτές οι εμπειρίες παρέχουν μια ματιά σε μια πραγματική, αλλά ελάχιστα κατανοητή διάσταση της ανθρώπινης συνείδησης που αποκαλύπτεται με το θάνατο.
Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Sam Parnia, MD, PhD, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής στο NYU Langone Health και διευθυντής της έρευνας για την εντατική θεραπεία και την αναζωογόνηση στο NYU Langone, αναφέρει:
"Αν και οι γιατροί πίστευαν επί μακρόν ότι ο εγκέφαλος υφίσταται μόνιμη βλάβη περίπου 10 λεπτά μετά τη διακοπή της παροχής οξυγόνου από την καρδιά,
η εργασία μας διαπίστωσε ότι ο εγκέφαλος μπορεί να εμφανίσει σημάδια ηλεκτρικής ανάκαμψης για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη συνεχιζόμενη καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση.
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι αυτές οι αναμνήσεις και οι αλλαγές στα εγκεφαλικά κύματα μπορεί να είναι σημάδια καθολικών, κοινών στοιχείων των λεγόμενων εμπειριών κοντά στο θάνατο".
Ο Dr. Parnia προσθέτει: "Αυτές οι εμπειρίες παρέχουν μια ματιά σε μια πραγματική, αλλά ελάχιστα κατανοητή διάσταση της ανθρώπινης συνείδησης που αποκαλύπτεται με το θάνατο.
Τα ευρήματα μπορούν επίσης να καθοδηγήσουν τον σχεδιασμό νέων τρόπων επανεκκίνησης της καρδιάς ή πρόληψης εγκεφαλικών τραυματισμών και να έχουν επιπτώσεις στη μεταμόσχευση".
Η μελέτη ονομάζεται AWAreness during REsuscitation (AWARE)-II και παρακολούθησε 567 άνδρες και γυναίκες που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια νοσηλείας στο νοσοκομείο μεταξύ Μαΐου 2017 και Μαρτίου 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Συμμετείχαν μόνο νοσηλευόμενοι ασθενείς για την τυποποίηση των μεθόδων ΚΑΡΠΑ και ανάνηψης που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς και των μεθόδων καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας.
Ένα υποσύνολο 85 ασθενών έλαβε παρακολούθηση του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια της ΚΑΡΠΑ.
Επίσης, εξετάστηκαν πρόσθετες μαρτυρίες από 126 επιζώντες της κοινότητας μετά από καρδιακή ανακοπή με αυτοαναφερόμενες αναμνήσεις, προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση των θεμάτων που σχετίζονται με την αναφερόμενη εμπειρία του θανάτου.
Οι συγγραφείς της μελέτης καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η έρευνα μέχρι σήμερα δεν έχει ούτε αποδείξει ούτε διαψεύσει την πραγματικότητα ή το νόημα των εμπειριών και των ισχυρισμών των ασθενών περί συνειδητοποίησης σε σχέση με το θάνατο.
Λένε ότι η ανακληθείσα εμπειρία γύρω από τον θάνατο χρήζει περαιτέρω εμπειρικής διερεύνησης και σχεδιάζουν τη διεξαγωγή μελετών που θα καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τους βιοδείκτες της κλινικής συνείδησης και που θα παρακολουθούν τις μακροπρόθεσμες ψυχολογικές επιπτώσεις της αναζωογόνησης μετά από καρδιακή ανακοπή.
https://www.sciencedaily.com/releases/2023/09/230914175140.htm
Η μελέτη ονομάζεται AWAreness during REsuscitation (AWARE)-II και παρακολούθησε 567 άνδρες και γυναίκες που υπέστησαν καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια νοσηλείας στο νοσοκομείο μεταξύ Μαΐου 2017 και Μαρτίου 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Συμμετείχαν μόνο νοσηλευόμενοι ασθενείς για την τυποποίηση των μεθόδων ΚΑΡΠΑ και ανάνηψης που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς και των μεθόδων καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας.
Ένα υποσύνολο 85 ασθενών έλαβε παρακολούθηση του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια της ΚΑΡΠΑ.
Επίσης, εξετάστηκαν πρόσθετες μαρτυρίες από 126 επιζώντες της κοινότητας μετά από καρδιακή ανακοπή με αυτοαναφερόμενες αναμνήσεις, προκειμένου να υπάρξει μεγαλύτερη κατανόηση των θεμάτων που σχετίζονται με την αναφερόμενη εμπειρία του θανάτου.
Οι συγγραφείς της μελέτης καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η έρευνα μέχρι σήμερα δεν έχει ούτε αποδείξει ούτε διαψεύσει την πραγματικότητα ή το νόημα των εμπειριών και των ισχυρισμών των ασθενών περί συνειδητοποίησης σε σχέση με το θάνατο.
Λένε ότι η ανακληθείσα εμπειρία γύρω από τον θάνατο χρήζει περαιτέρω εμπειρικής διερεύνησης και σχεδιάζουν τη διεξαγωγή μελετών που θα καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τους βιοδείκτες της κλινικής συνείδησης και που θα παρακολουθούν τις μακροπρόθεσμες ψυχολογικές επιπτώσεις της αναζωογόνησης μετά από καρδιακή ανακοπή.
https://www.sciencedaily.com/releases/2023/09/230914175140.htm
Τι μπορώ να μάθω σε 5 λεπτά που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μου;
Μερικά πράγματα που μπορούμε να μάθουμε σε μόλις πέντε λεπτά που μπορούν να μας βοηθήσουν στη ζωή μας
Η ζωή μας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις που παίρνουμε και τις ενέργειες που κάνουμε
Πολλές φορές, η ζημιά που προκαλούμε στον εαυτό μας ή στους άμεσους ανθρώπους μας είναι αποτέλεσμα δύο πραγμάτων: της ανισορροπίας σκέψης και των θυμωμένων πράξεων.
Μη ισορροπημένη σκέψη:
Για να ενισχύσουμε σοβαρά τη διαδικασία σκέψης, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κάνουμε λίγη άσκηση.
Ο εγκέφαλός μας αποκτά αυτόματα περισσότερη ροή αίματος και μπορούμε να έχουμε πολύ καλύτερες ιδέες εάν κάνουμε έναν σύντομο περίπατο, ή κάνουμεμερικά push-ups ή απλώς ένα μικρό τζόκινγκ.
Αυτό όχι μόνο θα μας βοηθήσει να έχουμε καλύτερες ιδέες, αλλά και πιο γόνιμες ιδέες.
Έλεγχος συναισθημάτων και πράξεων:
Για να ελέγξουμε τα συναισθήματα, και το πιο σημαντικό, τις ενέργειες που γίνονται όταν είμαστε θυμωμένοι, πρέπει πραγματικά να μάθουμε "να μην ενεργούμε εκείνη τη στιγμή".
Και τι κάνουμε?
Απλά για περίπου 15 λεπτά περπατάμε - περπατάμε - περπατάμε!
Όποιο θυμό και αν έχουμε μέσα μας, τον ρίχνουμε στην άσκηση.
Στη συνέχεια, όταν επιστρέψουμε, όχι μόνο οι μύες μας θα είναι πιο δυνατοί, αλλά και το μυαλό μας θα είναι πιο ήρεμο.
Με αυτόν τον τρόπο, εξασκούμε τον εαυτό μας στην αυτοσυγκράτηση.
Στη συνέχεια, τελειώνουμε ότι αφήσαμε να περιμένει με ήρεμο πια μυαλό!
Η ζωή μας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις που παίρνουμε και τις ενέργειες που κάνουμε
Πολλές φορές, η ζημιά που προκαλούμε στον εαυτό μας ή στους άμεσους ανθρώπους μας είναι αποτέλεσμα δύο πραγμάτων: της ανισορροπίας σκέψης και των θυμωμένων πράξεων.
Μη ισορροπημένη σκέψη:
Για να ενισχύσουμε σοβαρά τη διαδικασία σκέψης, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κάνουμε λίγη άσκηση.
Ο εγκέφαλός μας αποκτά αυτόματα περισσότερη ροή αίματος και μπορούμε να έχουμε πολύ καλύτερες ιδέες εάν κάνουμε έναν σύντομο περίπατο, ή κάνουμεμερικά push-ups ή απλώς ένα μικρό τζόκινγκ.
Αυτό όχι μόνο θα μας βοηθήσει να έχουμε καλύτερες ιδέες, αλλά και πιο γόνιμες ιδέες.
Έλεγχος συναισθημάτων και πράξεων:
Για να ελέγξουμε τα συναισθήματα, και το πιο σημαντικό, τις ενέργειες που γίνονται όταν είμαστε θυμωμένοι, πρέπει πραγματικά να μάθουμε "να μην ενεργούμε εκείνη τη στιγμή".
Και τι κάνουμε?
Απλά για περίπου 15 λεπτά περπατάμε - περπατάμε - περπατάμε!
Όποιο θυμό και αν έχουμε μέσα μας, τον ρίχνουμε στην άσκηση.
Στη συνέχεια, όταν επιστρέψουμε, όχι μόνο οι μύες μας θα είναι πιο δυνατοί, αλλά και το μυαλό μας θα είναι πιο ήρεμο.
Με αυτόν τον τρόπο, εξασκούμε τον εαυτό μας στην αυτοσυγκράτηση.
Στη συνέχεια, τελειώνουμε ότι αφήσαμε να περιμένει με ήρεμο πια μυαλό!
Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2023
Πες το με μια φωτογραφία - Henri Cartier-Bresson : “Κάθε φωτογραφία τού Kertész περιέχει μιαν έκπληξη”
"Whatever we have done, Kertész did first."
''ότι έχουμε κάνει ο Kertész το έκανε πρώτος''
είχε πει ο Henri Cartier-Bresson
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)