Η Ζωντανή Σκέψη του Michel Foucault

Τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο Michel Foucault είναι γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Είναι συγγραφέας ενός πολύ πλούσιου όγκου διδασκαλιών, του οποίου το εύρος κυμαίνεται από την κριτική του ως προς τις κανονιστικές νόρμες και τους θεσμούς έως την ιστορία των φυλακών, της ιατρικής, της τρέλας και της σεξουαλικότητας. 
Αυτός ο φιλόσοφος-ιστορικός έχει δελεάσει φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, λόγιους μελετητές και επαναστάτες όλων των πεποιθήσεων. 

Κάθε μία από αυτές τις διαφορετικές ομάδες, αντίστοιχα, τον βλέπει ως ένθερμο υπερασπιστή της επινόησης του εαυτού, έναν άοκνο ρεφορμιστή, έναν πλούσιο σχολιαστή της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας, και ένα σφοδρό μαχητή υπέρ των αιτημάτων των μειονοτήτων. 
Εν ολίγοις, το έργο του Φουκώ είναι περισσότερο από ποτέ στην ημερήσια διάταξη, όπως αποδεικνύεται από τη δημοσίευση των διαλέξεων που έδωσε στο Collège de France.
Το 1980, ο Φουκώ απολάμβανε να διδάσκει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα στο Πανεπιστήμιο του Berkeley στην Δυτική Ακτή, όπου ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός φοιτητών προσέτρεχε για να ακούσει τις διαλέξεις του. 
Ήταν εκείνη η στιγμή που ανακάλυψε ότι είναι δυνατό να βιώσει την ομοφυλοφιλία ως δημιουργία ή φροντίδα του εαυτού, και όχι ως αποκάλυψη μιας επαίσχυντης επιθυμίας. 
Κανείς δεν ήξερε ακόμα ότι μια νέα μάστιγα σύντομα επρόκειτο να σηκώσει κεφάλι: η επιδημία του AIDS.
Και ήταν εντός αυτού του πλαισίου της μεγάλης ευτυχίας που ο Φουκώ μετασχημάτισε την προσέγγισή του ως προς την ιστορία της σεξουαλικότητας. 
Είχε αρχίσει ήδη το 1976 με τη δημοσίευση ενός έργου σχετικά με το δέκατο ένατο αιώνα, το Η βούληση για γνώση (Gallimard), τη συνέχεια του οποίου ήθελε να γράψει προκειμένου να επικαιροποιήσει την δική του «αρχαιολογία της ψυχανάλυσης» επικεντρωμένη στη μελέτη της υστερίας, του διεστραμμένου, των πληθυσμών και των φυλών.
Πρόσωπο με πρόσωπο με τη χριστιανική ηθική
Ωστόσο, το 1979 αποφάσισε να μην μεταβεί από το δέκατο ένατο στον εικοστό αιώνα, αλλά να ανατρέξει στις χριστιανικές «τεχνικές» της μετάνοιας, της εξομολόγησης και της θυσίας, των οποίων η προέλευση ανάγεται κατά τον Φουκώ στη μεταστροφή του Τερτυλλιανού, ο οποίος εισήγαγε το τριαδικό δόγμα προς το τέλος του δεύτερου αιώνα. 
Κατά την άποψή του, η ιδέα του εξαναγκασμού των υποκειμένων να πουν την αλήθεια για την διανοητική τους κατάσταση χρονολογείται στην εποχή εκείνη, πριν η ψυχανάλυση κληρονομήσει αυτό το μοντέλο. 
Έπειτα από αυτήν την πρόσωπο με πρόσωπο αναμέτρηση με την χριστιανική ηθική, ο Φουκώ αποφάσισε να προσπαθήσει να κάνει τη σύνδεση μεταξύ αυτών των χριστιανικών «τεχνικών» και εκείνων της ύστερης παγανιστικής εποχής.
Έτσι προέκυψε και η περαιτέρω ανάπτυξη των διαλέξεων που τώρα δημοσιεύονται με το τίτλο Υποκειμενικότητα και Αλήθεια – με άψογη επιμέλεια, σημειώσεις και παρουσίαση από τους Alessandro Fontana και Frédéric Gros. 
Ο Φουκώ σχολιάζει τα κείμενα Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων που γράφτηκαν κατά τη μακρά περίοδο της παρακμής της Αυτοκρατορίας (τον δεύτερο και τρίτο αιώνα μ.Χ.): του Αρτεμίδωρο του Δαλδιανού, ο οποίος αποκωδικοποιούσε σεξουαλικά όνειρα, των Στωικών φιλοσόφων, του Αντίπατρου της Ταρσού, του Νεοπλατωνικού Ιεροκλή από την Αλεξάνδρεια και πολλών άλλων.
Αντί να παραθέτει τα έργα τους με χρονολογική σειρά, συνέκρινε αυτά τα γραπτά, προκειμένου να αποδείξει πώς νέες μορφές σχέσης με τον εαυτό μας και με τους άλλους αναπτύχθηκαν με την έλευση του Χριστιανισμού. 
Το συμπέρασμα που εξήγε από αυτό ήταν η ανάγκη δαιφυγής από την κοινοτοπία, που συνίσταται στην απόδοση στον παγανισμό μιας ανεκτικής ηθικής, την οποία ο Χριστιανισμός δήθεν διέλυσε.
Μέχρι τώρα, αντιπαραθέτοντας τον παγανισμό στον Χριστιανισμό, υποστήριξε ότι οι Στωικοί φιλόσοφοι των δύο πρώτων αιώνων μ.Χ. είχαν εφεύρει μια σεξουαλική ηθική βασισμένη στην ανάγκη ολοκλήρωσης πράξεων ευχαρίστησης και απόλαυσης – αφροδισιακών – των οποίων οι βιαιότητες και υπερβολές, που προέρχονται από έναν φυσικό μηχανισμό, θα έπρεπε να τιθασευτούν, προκειμένου να αποφευχθεί το υποκείμενο να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.
Αλλά και πάλι ήταν απαραίτητο να γίνει μία διάκριση ανάμεσα στην «καλή» και την κακή σεξουαλικότητα, προκειμένου να καθοριστεί μια ιεραρχία των απολαύσεων. 
Και ο Φουκώ έδειξε ότι για τους Στωικούς αυτή η «καλή» σεξουαλικότητα σήμαινε τον σεβασμό του μονογαμικού γάμου, θεωρούμενου ως τέχνη της ζωής ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη. Κατά την άποψη αυτή, η σεξουαλική πράξη μεταξύ των παντρεμένων ζευγαριών κατείχε την υψηλότερη βαθμίδα στην ιεραρχία των αξιών: ενίσχυε την ευημερία του νοικοκυριού και εξασφάλιζε την επιβίωση της πόλης. 
Ο ελεύθερος ενήλικας άνδρας ενσάρκωνε μια δρώσα αρχή, και, υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσε κάλλιστα να συνάπτει σεξουαλικές σχέσεις με έναν άνδρα σκλάβο, ακόμα και αν ήταν ο ίδιος παντρεμένος, αλλά ποτέ με μια παντρεμένη γυναίκα, ιδιοκτησία ενός άλλου άνδρα.
Ένας τέλειος έλεγχος της επιθυμίας
Υπό αυτό το πρίσμα οι σεξουαλικές πράξεις κωδικοποιήθηκαν από τους αρχαίους μελετητές, και ο Φουκώ τις κατηγοριοποίησε βάσει του εξαιρετικού κειμένου Ο Ονειροκρίτης του Αρτεμίδωρου, το ίδιο το κείμενο του οποίου ο Φρόιντ ήταν μεγάλος θαυμαστής, ώστε το ξαναδιάβαζε ακατάπαυστα. 
Ο Αρτεμίδωρος πίστευε ότι κάθε είδος ζώου δεν έχει παρά έναν τρόπο «συνδυασμού»: τα γεννητικά όργανα του αλόγου, της κατσίκας ή της αγελάδας είναι όλα στο πίσω μέρος, ενώ οι οχιές, τα περιστέρια και οι νυφίτσες κάνουν έρωτα με το στόμα τους. 
Τα θηλυκά ψάρια συλλέγουν το σπέρμα που αφήνουν τα αρσενικά μέσα στο νερό. 
Όσο για τους ανθρώπους, που επίσης υπόκεινται στη φυσική τάξη του κόσμου, αυτοί υπακούουν σε μια άϋλη αρχή: ο άνδρας αναζητεί τη γυναίκα που του προσφέρει περισσότερη ευχαρίστηση και λιγότερη κακουχία. 
Η αιμομιξία με τη μητέρα κάποιου απαγορεύεται διότι θεωρείται εντελώς αποτρόπαια, ενώ το στοματικό σεξ είναι το χειρότερο απ’ όλα, επειδή απαγορεύει τη σεξουαλική διαδικασία και το να μοίρασμα ενός γεύματος.
Επιπλέον, ο Αρτεμίδωρος όρισε πέντε κατηγορίες πράξεων που αντιβαίνουν στη φύση: τις σεξουαλικές σχέσεις με ζώα, με πτώματα, με θεούς, την αυτοϊκανοποίηση, ή τον έρωτα με δύο γυναίκες. 
Ήταν αυτό, σύμφωνα με τον Φουκώ, που οι Πατέρες της Εκκλησίας κληρονόμησαν από αυτόν τον Ρωμαϊκό Στωικισμό, το οποίο στη συνέχεια προσάρμοσαν σε μια νέα πνευματικότητα που χαρακτηριζόταν από ένα τέλειο έλεγχο πάνω στην επιθυμία και τα ενδόμυχα συναισθήματα, μια πραγματική κατάσχεση της σεξουαλικότητας προς αποκλειστικό όφελος ενός γαμήλιου μοντέλου που στήθηκε ως κανονιστική νόρμα.
Τα κείμενα που επέλεξε ο Φουκώ είναι απίστευτα διασκεδαστικά και ο ίδιος τα σχολιάζει με συγκλονιστικό χιούμορ, λες και τρία χρόνια πριν από το θάνατό του κατάφερε να βρει σε αυτά τη γένεση μιας «ρηματικής απόδοσης του ενδόμυχου», ακριβώς σε αυτόν τον αρχικό Χριστιανισμό που τον έθεσε και ως θέμα του τελευταίου βιβλίου του, το οποίο είναι ήδη διάσημο, αλλά εξακολουθεί να αναμένει τη δημοσίευσή του: 

Οι εξομολογήσεις της σάρκας.
Τις διαλέξεις του διατρέχει η χαρά της ανακάλυψης «μιας άλλης ιστορίας της σεξουαλικότητας», πολύ πριν από αυτή του δέκατου ένατου αιώνα. 
Ο Φουκώ αφηγείται υπέροχα τις διαφορετικές παραλλαγές του μύθου του ζευγαρώματος του ελέφαντα, που επαναλαμβανόταν από το δεύτερο έως το δέκατο έβδομο αιώνα, είτε από τους Στωικούς είτε από τους χριστιανούς ή τους ευσεβείς που τον αντιλαμβάνονταν ως το «ύψιστο της καλής συζυγικής σεξουαλικότητας», που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην ανθρώπινη φυλή. 
Σύμφωνα με τον Francis de Sales, «Ο ελέφαντας είναι πιστός και αγαπά τρυφερά το θηλυκό της επιλογής του, ζευγαρώνει με το θηλυκό μόνο κάθε τρία χρόνια και τότε όχι για περισσότερο από πέντε ημέρες, με απόλυτη μυστικότητα ώστε να μην τον δει κανείς, έως ότου, την έκτη ημέρα, εμφανίζεται και πηγαίνει αμέσως να πλύνει ολόκληρο το σώμα του στο ποτάμι, επιθυμώντας απρόθυμος να επιστρέψει στο κοπάδι μέχρι να εξαγνιστεί».

Τέτοια ωραία και τίμια κτήνη, που δεν ξέρουν τίποτα για μοιχεία ή ζήλια και που δεν αγγίζουν ποτέ το σύντροφό τους άπαξ και γονιμοποιηθεί. 
Και οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν έτσι, αν ήταν πρόθυμοι να δεχτούν την υπέροχη σεξουαλική ζωή των ελεφάντων ως πρότυπο αρετής και θάρρους. 
Ένα πραγματικό αντίδοτο στο λόγο των σεξολόγων που βασίζουν τη μέτρησης της σεξουαλικής απόδοσης στο μήκος του πέους ή το πλάτος του κόλπου! 
Αυτές οι διαλέξεις παραδίδονται με μεταδοτική χαρά και διαβάζονται σαν ένα παραμύθι του La Fontaine.
Ο Φουκώ δεν έχει πάψει σίγουρα να μας εκπλήσσει ακόμα.

Μετάφραση: Τσιμοπούλου Σταματίνα
Επιμέλεια: Αντώνης Γαλανόπουλος
Πηγή: Verso
Σημειώσεις:
[1] Το κείμενο δημοσιεύθηκε το 2014.
http://afterhistory.blogspot.com/2016/05/michel-foucault.html
ntina
Σημείωση:
O Μισέλ Πωλ Φουκώ,Michel Paul Foucault, 15 Οκτωβρίου 1926 – 25 Ιουνίου 1984)[28] ήταν Γάλλος μεταδομιστής και μεταμοντερνιστής,
φιλόσοφος,
συγγραφέας,
ψυχολόγος και ψυχοπαθολόγος.
Επηρεάστηκε έντονα από τα γραπτά των Φρίντριχ Νίτσε και Μάρτιν Χάιντεγκερ.
Έγινε γνωστός από τις μελέτες που έκανε σχετικά με τις έννοιες και τους κώδικες, όπως οι “αρχές του αποκλεισμού”, μέσω των οποίων λειτουργούν και αυτοκαθορίζονται οι κοινωνίες, ενώ θεωρείται ένας από τους κυριότερους στοχαστές του Μάη του ’68, αν και ο ίδιος ποτέ δεν αποδέχθηκε κάποια σύνδεση με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τότε.
Στο συγγραφικό του έργο, ασχολήθηκε, κυρίως, με τη φυλακή, την τιμωρία, την αστυνομία, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, τη φροντίδα των πνευματικά ασθενών και τις διακρίσεις μεταξύ αυτών και των εμφρόνων.

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Βιέννη

Η Βιέννη (γερμ. Wien, Βην) είναι η πρωτεύουσα της Αυστρίας και ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της.

Με πληθυσμό 1.897.491 κατοίκων (1η Ιανουαρίου 2019), αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη καθώς και το πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό κέντρο της χώρας.
Ιδρύθηκε περίπου το 500 π.Χ., αρχικά ως κελτικός οικισμός. Το 15 π.Χ., η Βιέννη ήταν συνοριακή πόλη (με το όνομα Βιντομπόνα, Vindóbona), προπύργιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενάντια στις γερμανικές φυλές του Βορρά.

Η Βιέννη το 1493
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα γκρεμίζονται τα ιστορικά κτίρια της πόλης και χτίζονται νεοκλασικά μέγαρα και πολυκατοικίες
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή ως σύζυγο του Ερρίκου Β’ Μπάμπενμπερκ.
Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Σότενστιφτ, μοναστήρι στο κέντρο της Βιέννης, του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της[1][2].
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βιέννη ήταν έδρα της δυναστείας Μπάμπενμπερκ και το 1440 αποτέλεσε έδρα της δυναστείας των Αψβούργων, οπότε κι έγινε τελικά η πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πολιτιστικό κέντρο για τις τέχνες, τις επιστήμες και τη μουσική.
Οι οθωμανικές εισβολές στην Ευρώπη στο 16ο και 17ο αιώνα σταμάτησαν δύο φορές ακριβώς έξω από τη Βιέννη (Πρώτη πολιορκία της Βιέννης το 1529 και Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683).
Το 1784 στην Βιέννη κυκλοφόρησε η Εφημερίς, η πρώτη ελληνική εφημερίδα.
Κατά την ίδια περίοδο η πόλη έγινε και η αφετηρία διάδοσης του καφέ στην Ανατολική Ευρώπη.
Από το 1780 και για δύο χρόνια έμεινε στη Βιέννη ο Έλληνας Διδάσκαλος του Γένους Ιώσηπος Μοισιόδακας, όπου ασχολήθηκε με μελέτες στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας και τύπωσε την Απολογία του.
Οι οκτώ τελευταίοι μήνες της παραμονής του στη Βιέννη αφιερώθηκαν στην προετοιμασία της έκδοσης του έργου του Θεωρία της Γεωγραφίας.
Ο Ελληνορθόδοξος Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Βιέννης.
Από το 1790 ο Ρήγας Βελεστινλής κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του.
Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές.
Στη Βιέννη τύπωσε ο Ρήγας τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους,
Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας,
Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος.
Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
Το 1796 έγινε εφημέριος του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη ο Άνθιμος Γαζής, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.
Ο Γαζής από το 1799 ως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο.
Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων.
Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού ως το 1814.
Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Το 1805, η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας – και αργότερα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας – και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της φιλοξενίας του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815.
Το 1814 ιδρύθηκε η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης από τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Άνθιμο Γαζή και άλλους σημαντικούς Έλληνες.
Το 1918, μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βιέννη έγινε πρωτεύουσα της πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας.
Μεταξύ του 1938 οπότε προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία (Άνσλους) και του τέλους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Βιέννη έχασε τη θέση της ως πρωτεύουσα από το Βερολίνο.
Το 1945, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη από τους Γερμανούς και η Βιέννη έγινε πάλι η πρωτεύουσα της Αυστρίας.
Αρχικά διαιρέθηκε και αυτή, όπως και το Βερολίνο σε τέσσερις ζώνες υπό συμμαχική διοίκηση. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έγινε κέντρο για τη διεθνή κατασκοπεία μεταξύ δυτικού και ανατολικού μπλοκ.
Το 1976 εγκαινιάστηκε το Μετρό Βιέννης. Το 2008 τo στάδιο Ερνστ Χάπελ φιλοξένησε διάφορους αγώνες και τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008
Ο αστεροειδής 231 Βιντομπόνα (231 Vindobona), που ανακαλύφθηκε το 1882 από τη Βιέννη, πήρε το όνομά του από την αρχαία ρωμαϊκή ονομασία της Βιέννης, ενώ ο αστεροειδής 397 Βιέννη (397 Vienna), που ανακαλύφθηκε το 1894, πήρε το όνομά του από τη σημερινή ονομασία της πόλης. - ntina

Niksen:ο ολλανδικός τρόπου ζωής του να μην κάνεις απολύτως τίποτα

Niksen – είναι ένα ολλανδικό ρήμα που σημαίνει “να μην κάνεις τίποτα”.
Έχει εξερευνηθεί ως μέθοδος αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με την εργασία, όπως το άγχος και η εξάντληση .
Μετά το Δανέζικο hygge και το Σουηδικό lagom, τώρα υπάρχει μια άλλη τάση στη Βόρεια Ευρώπη που αγκαλιάζεται ως ένας τρόπος για να καταπολεμήσουμε τις ολοένα και πιο πολυάσχολες και συχνά αγχωτικές ζωές μας : και εγένετο το niksen .
Η ολλανδική ιδέα του να μην κάνουμε τίποτα απολύτως – να χαζεύουμε όπως πολύ σωστά θα λέγαμε και εδώ στην Ελλάδα –
αλλά ναι , το niksen είναι πιο μοδάτο  ή πιο ποιητικό όπως θα έλεγαν κάποιοι άλλοι και είναι τόσο απλό όπως το “δεν κάνω απολύτως τίποτα”
Ναι -ναι , σταματάμαι να κάνουμε οτιδήποτε αυτή τη στιγμή – και αν το κάνουμε ναι, εφαρμόσαμε τη τεχνική niksen.
Μετά το Δανέζικο hygge, που ορίζεται από την έννοια του να δημιουργεί κάποιος  ένα ζεστό, άνετο περιβάλλον στο σπίτι του, με μαλακά υφάσματα και αρωματικά κεριά, και το Σουηδικό lagom, που μας λέει πως πρέπει να υπάρχει μέτρο σε κάθε τι που κάνουμε στην καθημερινότητά μας, οι Ολλανδοί μας συστήνουν το niksen.
Niksen “κυριολεκτικά σημαίνει να μην κάνεις τίποτα, να είσαι αδρανής ή να κάνεις κάτι χωρίς καμία χρήση”, λέει η Carolien Hamming, διευθύνων σύμβουλος του CSR Centrum , ένα κέντρο καθοδήγησης στην Ολλανδία που βοηθά τους πελάτες να διαχειριστούν το άγχος και να αναρρώσουν μετά από μεγάλη κούραση και σωματική εξάντληση η οποία πολλές φορές οδηγεί σε υπερκόπωση
Είναι τόσο απλό, όσο το να κάθεται κανείς στον καναπέ και να κοιτά έξω από το παράθυρο του το περιβάλλον του  ή να ακούει μουσική αλλά να το κάνει χωρίς σκοπό.
Σκεφτείτε “απλά κάθομαι σε μια καρέκλα ή απλά κοιτάζω έξω από το παράθυρο μου”, λέει ο Ruut Veenhoven, κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Erasmus του Ρότερνταμ στις Κάτω Χώρες που μελετά την ευτυχία.
Σε αντίθεση με τις τεχνικές διαλογισμού , οι οποίες ορίζουν το να είμαστε παρόντες στη στιγμή του διαλογισμού και να δίνουμε σημασία στις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας, κατά τη διάρκεια του niksen αφήνουμε τις σκέψεις να περνούν χωρίς να τους δίνουμε καμία σημασία , ακόμα και να αφήνουμε το μυαλό μας να περιπλανιέται και όχι να επικεντρώνεται στις λεπτομέρειες μιας δράσης.
“Πρέπει να έχουμε στιγμές χαλάρωσης και η χαλάρωση μπορεί να συνδυαστεί με εύκολη, ημιαυτόματη δραστηριότητα, όπως το πλέξιμο”, λέει ο Veenhoven. “Μία πτυχή της “τέχνης της ζωής” είναι να μάθουμε ποιοι τρόποι χαλάρωσης ταιριάζουν καλύτερα σε μας.
Δεν υπάρχει απαραιτήτως μια προσέγγιση ενός μεγέθους που να ταιριάζει σε όλους , μάλλον, θα ανακαλύψετε ποιες συμπεριφορές είναι πιο αποτελεσματικές για σας, 
Ποια είναι τα πιθανά οφέλη της niksen;
Στις Κάτω Χώρες, το niksen έχει αποβληθεί ιστορικά ως τεμπελιά ή ως το αντίθετο από το να είναι κάποιος παραγωγικός, λέει ο Hamming.
Όμως, καθώς τα επίπεδα άγχους ανεβαίνουν στις ΗΠΑ και παγκοσμίως και οι συντριπτικές επιπτώσεις του στην υγεία, όπως η σωματική εξάντληση  , παίρνουν μεγάλες διαστάσεις , η ιατρική κοινότητα, επιμένει πως το να μην κάνει κάποιος απολύτως τίποτα για κάποιες στιγμές είναι μια θετική τακτική καταπολέμησης του άγχους .
“Όλοι αναζητούν τρόπους για να νιώσουν ανακούφιση και χαλάρωση “, λέει η Eve Ekman, διευθύντρια εκπαίδευσης στο Greater Good Science Center στο Πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνιας, που κρίνει τα εθνικά επίπεδα άγχους μεταξύ ενηλίκων και εφήβων στις ΗΠΑ ” άκρως αποθαρρυντικά.”
Ωστόσο, η Ekman, που μελετά το άγχος και την εξάντληση, λέει ότι τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν πως τα οφέλη από τη εσκεμμένη και προγραμματισμένη αδράνεια έχουν τόσο συναισθηματικά οφέλη , όπως τη μείωση του άγχους , όσο και σωματικά όπως η μείωση της διαδικασίας γήρανσης και η ενίσχυση της ικανότητας του σώματος να καταπολεμήσει ακόμα και το κοινό κρυολόγημα .
Αυτά τα οφέλη για την υγεία μας είναι αρκετά για να μας ενθαρρύνουν να εφαρμόσουμε την “αδράνεια – niksen” μετά από μια ταραχώδη , κουραστική  και υπερφορτωμένη μέρα
Ένα άλλο πλεονέκτημα της niksen είναι ότι “μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε νέες ιδέες” όπως λέει ο Veenhoven, ο οποίος είναι επίσης διευθυντής της Παγκόσμιας Βάσης Δεδομένων Ευτυχίας , ένα αρχείο έρευνας που σχετίζεται με την απόλαυση της ζωής.
“Ακόμη και όταν “αδρανούμε-δεν κάνουμε απολύτως τίποτα”, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται πληροφορίες και μπορεί να χρησιμοποιήσει την διαθέσιμη ικανότητα επεξεργασίας για την επίλυση των εκκρεμών προβλημάτων , που με τη σειρά τους μπορεί να ενισχύσουν τη δημιουργικότητά του.
Αυτό θα μπορούσε να εκδηλωθεί όταν κατά τη διάρκεια μιας βόλτας εμπνεόμαστε μια πρωτοποριακή λύση για ένα πρόβλημα που μας απασχολεί ή όταν μια μεγάλη επιχειρηματική ιδέα μας αποκαλύπτεται την ώρα που ονειροπολούμε!
Η έρευνα υποστηρίζει επίσης την ιδέα , ότι η εκτέλεση απλών εργασιών που επιτρέπουν στο μυαλό σας να περιπλανηθεί μπορεί να προωθήσει τη δημιουργική επίλυση προβλημάτων, βελτιώνοντας ακόμη περισσότερο την ικανότητά μας να εργαστούμε πάνω σε ένα πρόβλημα που ενδεχομένως  να μας είχε “κολλήσει” νωρίτερα.
Μια μελέτη του 2013 που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Psychology σχετικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα ενός “περιπλανώμενου μυαλού” έδειξε ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να εμπνευστεί για την επίτευξη των στόχων του και να αποκτήσει σαφήνεια σχετικά με τις ενέργειες που πρέπει να αναλάβει για την επίτευξη αυτών των στόχων στο μέλλον.
Πώς οι άνθρωποι ασκούνται niksen;
Για πολλούς, το να μην κάνεις τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι κάπως δύσκολο να καθίσουμε και απλά να κοιτάζουμε  έξω από ένα παράθυρο, για παράδειγμα.
Η Carolien Hamming λέει ότι μπορεί στην αρχή να νιώθουμε “αρκετά ανατριχιαστικά” γιατί έχουμε συνηθίσει να κάνουμε κάτι κάθε στιγμή.
Έτσι ενθαρρύνει τους πελάτες της να σταματήσουν για μερικά λεπτά καθημερινά για να εξασκήσουν το Niksen και να κρατούν ένα βράδυ την εβδομάδα χωρίς ραντεβού και υποχρεώσεις. “Τολμήστε να είστε αδρανείς”, λέει. “Είναι μόνο για να επιτρέψουμε στη ζωή να “τραβήξει” την πορεία της, και να μας ελευθερώσει από τις πολυάριθμες υποχρεώσεις έστω για μια στιγμή.”
Ποια είναι τα πιθανά μειονεκτήματα της niksen;
Η επιστημονική βιβλιογραφία υποδηλώνει ότι το να αφήνεται το μυαλό να περιπλανηθεί για πολύ καιρό θα μπορούσε να «παγιδευτεί σε ερεθίσματα» αντί να αισθάνεται ανανεωμένο, λέει η Eve Ekman , που μπορεί να έχει κάποια μη φυσιολογικά αποτελέσματα.
Στη μελέτη του 2013, “Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα ενός περιπλανώμενου μυαλού” , οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι συμμετέχοντες είχαν αυξημένο καρδιακό ρυθμό όλο το 24ωρο μετά από την άσκηση niksen και είχαν πρόβλημα να κοιμηθούν την επόμενη νύχτα.
Ωστόσο, οι ερευνητές σημείωσαν ότι μακροπρόθεσμα η ονειροπόληση συνδέεται με υψηλότερη ικανοποίηση.
Πώς εφαρμόζει κανείς το niksen;
Είναι σημαντικό να μπορούμε να μείνουμε έστω και για λίγο αδρανείς, ειδικά αν οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας μας κουράζουν σωματικά και ψυχικά.
“Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας και να περιπλανηθούμε με έναν τρόπο που να είναι ευφάνταστος και δημιουργικός”, λέει η Ekman.
Και φυσικά, δεν είναι πρακτικό να ασκούμε συνεχώς το niksen – δεν μπορούμε όλη τη ώρα να μην κάνουμε τίποτα.
Αντίθετα, η εύρεση χρόνου ώστε ο ενεργός τρόπος ζωής να ανταλλάσσεται με διαστήματα niksen  μπορεί να μεγιστοποιήσει τα οφέλη του niksen, σύμφωνα με τον Veenhoven.
“Αν και η ξεκούραση είναι λειτουργική και μπορεί να κάνει κάποιον να αισθάνεται καλύτερα μετά από έντονη δραστηριότητα, δεν είναι ένας κύριος τρόπος για την ευτυχία με την έννοια της ικανοποιητικής ζωής”, λέει.
Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε πιο παραγωγικές δραστηριότητες τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένοι λόγω ισχυρότερων κοινωνικών συνδέσεων και ισχυρότερης αίσθησης αυτο-αποτελεσματικότητας, σύμφωνα με μια μελέτη του 2016 ηλικιωμένων ενηλίκων . Η έρευνα έχει επίσης δείξει ότι η ευτυχία προκαλεί παραγωγικότητα , που σημαίνει ότι υπάρχει μια συσχέτιση μεταξύ χαλάρωσης, ευτυχίας και παραγωγικότητας.
Εν κατακλείδι αυτό που διαπιστώσαμε είναι πως ο καθένας μας πρέπει να βρει τους δικούς του τρόπους  χαλάρωσης , λέει ο Veenhoven.

ntina

Μυαλά αποπροσανατολισμένα και κατεστραμμένα από το διαδίκτυο

Μυαλά αποπροσανατολισμένα και κατεστραμμένα από το διαδίκτυο  -  Minds Destroyed By The Internet

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί επιστολή ανωνύμου καθηγητή πανεπιστημίου στις ΗΠΑ, ο οποίας διδάσκει στον τομέα των θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών (STEM: Science, Technology, Engineering, Mathematics), προς την στήλη του συντηρητικού δημοσιογράφου Rod Dreher στο περιοδικό The American Conservative.
Καθώς η εν λόγω στήλη συχνά πραγματεύεται ζητήματα υπερβολικής χρήσεως των τεχνολογικών μέσων και των αρνητικών συνεπειών τους στην κοινωνία και την ανάπτυξη του προσώπου, ο καθηγητής περιγράφει την άθλια διανοητική κατάσταση στην οποία βρίσκει τους περισσοτέρους φοιτητές του.
Η περιγραφή του καθηγητή:
Οι φοιτητές μου δεν μπορούν να αναλύσουν, να παρακολουθήσουν και να κατανοήσουν το γραπτό κείμενο. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αδυνατούν να καταλάβουν σύνθετες προτάσεις, να καταλάβουν τη σχέση μεταξύ των δευτερευουσών και των κυρίων προτάσεων. Δεν μπορούν να συλλάβουν την λογική σχέση μεταξύ προτάσεων, πολλώ δε παραγράφων, οι οποίες είναι απολύτως θολές για εκείνους. 
Όταν άρχισα να διδάσκω (περίπου 2 χρόνια πριν), ετοίμαζα το υλικό του μαθήματος σε κανονικό, λογικό, τεχνικό πεζό λόγο – για ενηλίκους, ή έτσι τουλάχιστον περίμενα πως θα ήταν. Αμέσως έγινε προφανές ότι κανείς δεν καταλάβαινε. Λοιπόν, σκέφτηκα, ας τα απλοποιήσουμε λίγο. Έτσι μετέτρεψα τις παραγράφους σε λίστες. 
Ούτε τώρα τίποτε; Χμμ… 

Ξεκίνησα να γράφω βήμα με βήμα, βασικά έτοιμες οδηγίες, με επισημάνσεις στα σημαντικά σημεία, γράφοντας σε μικρές σημειώσεις και παραπομπές (π.χ. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αν κάνατε αυτό στο βήμα #2, παρακαλώ παραπέμψατε στο βήμα #2). Πλήρης αποτυχία. 
Συνεπώς, ιδίως στις εξετάσεις, ξεκίνησα να γράφω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ακολουθούσαν, όπως: «Αν απαντήσατε σωστά #1 ως ΑΒΓ ποιά είναι η αιτία του…;». Ουσιαστικά, τους έδινα τις απαντήσεις στις ερωτήσεις, συν αντέγραφα και επικολλούσα τα σχετικά έγγραφα. Στις εξετάσεις μου επιτρεπόταν να έχει κανείς ανοικτό βιβλίο, , ανοικτές σημειώσεις και πρόσβαση στο διαδίκτυο. 
Το 95% των φοιτητών κόπηκαν. 

Αυτό το φαινόμενο το εξηγώ ως εξής: Δε νομίζω πως μπορούν να συγκεντρωθούν για πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Συνεπώς οι σύνθετες προτάσεις μετατρέπονται σε αίνιγμα. Οι εγκέφαλοι τους είναι «εκπαιδευμένοι» να συγκρατούν πληροφορίες για τον ελάχιστο δυνατό χρόνο και να προχωρούν στο επόμενο κλιπ ήχου ή το επόμενο tweet. Δεν μπορούν να κρατήσουν μία σκέψη στο μυαλό τους για αρκετό διάστημα ώστε να την αναλύσουν και να δημιουργήσουν τις ανάλογες νοητικές σχέσεις. Συνεπώς, τους λείπουν τα θεμελιώδη στοιχεία για τον επαγωγικό και τον παραγωγικό συλλογισμό. Θέλουν να τους ταΐζουμε έτοιμες πληροφορίες χωρίς να πρέπει ποτέ να καταφύγουν στην οποιαδήποτε αφηρημένη σκέψη. Έχουν «εκπαιδευτεί» από πρόχειρα, ακριβά και σε μεγάλο βαθμό ανακριβή τετράδια εργασιών με ασκήσεις πολλαπλής επιλογής. 

Φανταστείτε τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει (και αυτό θα γίνει σύντομα) στο ιατρικό επάγγελμα. «Όταν έχουμε μία περίπτωση σκωληκοειδίτιδας, αφαιρούμε α) την σπλήνα, β) την καρδιά, γ) την σκωληκοειδή απόφυση, δ) τίποτε από τα παραπάνω; Συγχαρητήρια, να ο πρώτος σας ασθενής»
Το πρόβλημα τους είναι πως αδυνατούν να συντάξουν ερωτήσεις. Είναι δύσκολο να βρει κανείς τις απαντήσεις εάν δεν ξέρει πως να ρωτήσει. Συνεπώς του λέω πως η πρώτη μου επιδίωξη είναι να τους μάθω να ρωτούν. Τους αρέσουν τα μαθήματα μου αλλά μου λένε συνέχεια: «Είναι το καλύτερο μάθημα αλλά μακράν το δυσκολότερο». 

Ω Θεέ μου. Έχουμε καταστρέψει αυτήν τη γενιά εντελώς. 

Minds Destroyed By The Internet
πηγή:  http://elladitsamas.blogspot.com/

Παιδικό άσμα – Το 33% σχετίζεται με τη ρύπανση του αέρα.

 

Παιδικό άσμα –

Βαρκελώνη, 8 Αυγούστου, 2019-. Μέχρι και το 11% των νέων περιπτώσεων παιδικού άσθματος θα μπορούσε να αποφευχθεί κάθε χρόνο εάν οι ευρωπαϊκές χώρες συμμορφώνονταν με τις οδηγίες για την ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα του παγκόσμιου οργανισμού υγείας. Επιπλέον, το 33% των νέων ετήσιων περιπτώσεων θα μπορούσε να αποφευχθεί στις ευρωπαϊκές χώρες αν αυτές ήταν σε θέση να μειώσουν τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στα χαμηλότερα επίπεδα που καταγράφονται στη βιβλιογραφία. Αυτά είναι τα συμπεράσματα μιας μελέτης υπό την ηγεσία του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης (ISGlobal), ενός ιδρύματος που υποστηρίζεται από το la Caixa και δημοσιεύθηκε στο European Respiratory Journal.

Παιδικό άσμα – Ένα στα τρία νέα περιστατικά παιδικού άσθματος -το 33%- σχετίζονται με τη ρύπανση του αέρα.
Παιδικό άσμα – Ένα μεγάλο μέρος από αυτά θα μπορούσε να αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα με τη σχετική ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα.

Η καθηγήτρια της Πανεπιστημίου του Leicester, Καθηγήτρια για την περιβαλλοντική επιδημιολογία, Anna Hansell δήλωσε:
Το δελτίο τύπου αντανακλά με ακρίβεια την επιστήμη;
– Ναί.
Είναι αυτή μια σωστά τεκμηριωμένη έρευνα; Τα συμπεράσματα υποστηρίζονται από ισχυρά δεδομένα;
– Αυτή είναι μια σωστά διεξαγόμενη μελέτη , η οποία χρησιμοποίησε πρότυπες μεθόδους για την εκτίμηση του βάρους των ασθενειών.
Συνδυάζει στοιχεία από 41 επιστημονικές μελέτες που διερευνούν τις σχέσεις μεταξύ της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και του άσθματος και χρησιμοποιεί μια αξιόπιστη μέθοδο για την εκτίμηση της έκθεσης του πληθυσμού στην ατμοσφαιρική ρύπανση σε όλη την Ευρώπη.
Στη συνέχεια συνδυάζει τα ποσοστά αυτά με τα ποσοστά άσθματος ανά χώρα , τα οποία ποικίλλουν , και προβλέπει το ποσοστό των περιπτώσεων που οφείλονται στην ατμοσφαιρική ρύπανση.

Τα αποτελέσματα των ερευνητών του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης , ISGlobal* , με επικεφαλής τον David Rojas-Rueda , που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «European Respiratory Journal» της Ευρωπαϊκής Πνευμονολογικής Εταιρείας, έδειξαν ότι η ποιότητα του αέρα παίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόκληση άσθματος στα παιδιά.
Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία για περισσότερα από 65,4 εκατομμύρια παιδιά σε 18 ευρωπαϊκές χώρες , συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Αυτή η πρωτοποριακή μελέτη επιβεβαιώνει τον τεράστιο αντίκτυπο που έχει η ατμοσφαιρική ρύπανση στο άσθμα της παιδικής ηλικίας όχι μόνο επιδεινώνει τα ήδη υπάρχοντα περιστατικά αλλά και να συμβάλλει στην δημιουργία νέων περιστατικών σε παιδιά που δεν θα ασθενούσαν υπό κανονικές συνθήκες.

Το Παιδικό άσμα είναι η συχνότερη χρόνια παιδική πάθηση.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι οι τωρινές συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το επίπεδο των διοξειδίου του αζώτου, που εκπέμπονται κυρίως από τα οχήματα, δεν παρέχουν επαρκή προστασία στα παιδιά,την πιό ευάλωτη ομάδα και τη στιγμή που είναι γνωστό πως το παιδικό άσμα είναι η συχνότερη χρόνια παιδική πάθηση.
Η μελέτη εκτιμά ότι το ποσοστό των νέων περιπτώσεων παιδικού άσθματος που σχετίζεται με τη ρύπανση του αέρα ποικίλει ανάλογα με το είδος των ρύπων: Στο 33% για τα μικροσωματίδια (ΡΜ2,5), στο 23% για τα οξείδια του αζώτου (ΝΟ2) και στο 15% για τον μαύρο άνθρακα (BC).
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η συμμόρφωση των 18 χωρών , της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης , με τις συστάσεις του ΠΟΥ για τα σωματίδια ΡΜ2,5 θα μπορούσε να μειώσει κατά περίπου 66.000 , 11% του συνόλου, τα νέα περιστατικά παιδικού άσθματος, ενώ η συμμόρφωση με τις οδηγίες για το επίπεδο των οξειδίων του αζώτου θα μπορούσε να αποτρέψει μόνο 2.400 περιστατικά κάθε χρόνο , 0,4% των συνολικών.
Συμπερασματικά οι επιστήμονες έκριναν ότι οι εν λόγω συστάσεις του ΠΟΥ είναι πολύ «χαλαρές» και πρέπει να γίνουν πολύ πιο αυστηρές ,ώστε να σωθούν πολύ περισσότερα παιδιά από το άγχος του παιδικού άσθματος , μια πάθηση αρκετά επικίνδυνη

**Οι 18 χώρες που καλύπτονται από τη μελέτη είναι
η Αυστρία,
το Βέλγιο,
η Δανία,
η Φινλανδία,
η Γαλλία,
η Γερμανία,
η Ελλάδα,
η Ουγγαρία,
η Ιρλανδία,
η Ιταλία,
η Λιθουανία,
οι Κάτω Χώρες,
η Νορβηγία,
η Πορτογαλία.
Δεν συμπεριλήφθηκαν χώρες από την Ανατολική Ευρώπη λόγω της έλλειψης δεδομένων για την ατμοσφαιρική ρύπανση στην περιοχή.

*Το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Υγείας της Βαρκελώνης, ISGlobal , είναι ο καρπός μιας καινοτόμου συμμαχίας μεταξύ της “la Caixa” και των ακαδημαϊκών και κυβερνητικών ιδρυμάτων που συμβάλλουν στις προσπάθειες που καταβάλλει η διεθνής κοινότητα για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της παγκόσμιας υγείας.
Το ISGlobal είναι ένα ενοποιημένο κέντρο αριστείας στην έρευνα που έχει ξεπεράσει την εργασία που ξεκίνησε για πρώτη φορά στον κόσμο της υγειονομικής περίθαλψης το Νοσοκομείο Clínic και το Parc de Salut MAR και στον ακαδημαϊκό χώρο το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και το Πανεπιστήμιο Pompeu Fabra.
Ο κεντρικός μηχανισμός του μοντέλου εργασίας είναι η μεταφορά γνώσεων που παράγονται από την επιστημονική έρευνα στην πράξη, έργο που αναλαμβάνουν τα τμήματα εκπαίδευσης και πολιτικής και παγκόσμιας ανάπτυξης του ινστιτούτου.
ISGlobal μέλος του προγράμματος CERCA της Generalitat de Catalunya.

πηγές:
https://erj.ersjournals.com/content/early/2019/07/08/13993003.02194-2018
https://www.greencarcongress.com/2019/08/20190808-isglobal.html
https://www.eurekalert.org/pub_releases/2019-08/bifg-3on080619.php
Science Media Centre

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina

Ίσια την πλάτη για λιγότερο πόνο και καλή διάθεση – η μαμά μας είχε δίκιο

Ίσια την πλάτη ,μην καμπουριάζεις – και ναι ,λένε οι επιστήμονες –  οι μαμάδες μας είχαν δίκιο

Αν μικροί εκνευριζόμασταν κάθε φορά που η μητέρα μας μάς έλεγε «μην καμπουριάζεις» οι έρευνες των τελευταίων χρόνων έρχονται να μας επιβεβαιώσουν τη ρήση αλλά και να μας αποδείξουν ότι η προτροπή της ήταν σοφή.
Σύμφωνα με έρευνες η κακή στάση του σώματος εκτός του ότι δεν κολακεύει την εμφάνιση μας,μας κάνει πιο αδύναμους σωματικά και περισσότερο επιρρεπείς στον πόνο.
Μήπως περπατάμε με σκυφτό το κεφάλι; Μήπως καμπουριάζουμε όταν καθόμαστε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή;
Αν ναι πρέπει να διορθώσουμε τη στάση του σώματός μας, διότι δεν κάνει κακό μόνο στην υγεία μας αλλά και στη διάθεσή μας.

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε και δημοσιεύτηκε στο sciencedirect έδειξε ότι η υιοθέτηση μιας ισχυρής στάσης μεταβάλλει τα ορμονικά επίπεδα των ανθρώπων και αυξάνει την τάση τους να αναλαμβάνουν κινδύνους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανα αν είχαν πραγματική ισχύ.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι η μελέτη, διαπίστωσε ότι απλώς και μόνο υιοθετώντας περισσότερες δεσπόζουσες θέσεις, οι άνθρωποι αισθάνονται πιο ισχυροί, αλλά και αποκτούν μεγαλύτερη αντοχή στους πόνους.
Οι ερευνητές της Οικονομικής Σχολής Μάρσαλ του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας και του Πανεπιστημίου του Τορόντο θέλησαν να διερευνήσουν την ψυχολογική επίδραση που έχει η στάση του σώματος στην αντοχή που επιδεικνύουμε απέναντι στον πόνο.
Έτσι ανακάλυψαν ότι η στητή πλάτη και οι ίσιοι ώμοι έχουν εμφανή «θεραπευτική» δράση.
Η ” στητή” στάση ή η στάση του “κυρίαρχου”
Στη μελέτη τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Experimental Social Psychology», οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η υιοθέτηση και μόνο μιας περισσότερο “στητής ή κυρίαρχης” και λιγότερο “σκυφτής ή υποταγμένης” στάσης του σώματος μειώνει σημαντικά την ευαισθησία μας στον πόνο.
Ο Scott S.Wiltermuthb  και η Vanessa Bohns , οι δυο κύριοι συγγραφείς της, αποδίδουν το γεγονός στο ότι η κυριαρχική στάση μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είμαστε πιο δυνατοί, ότι έχουμε τον έλεγχο και ότι μπορούμε να ανεχθούμε περισσότερο τις δυσάρεστες καταστάσεις.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι η υιοθέτηση μιας πιο “ισχυρής” στάσης του σώματος αυξάνει τα επίπεδα της τεστοστερόνης ενώ μειώνει αυτά της ορμόνης του στρες κορτιζόλης.

-1. Σταθείτε όρθιοι και να έχετε τη σωστή ίσια θέση σώματος και πλάτης, τόσο στην εργασία όσο και στο αυτοκίνητό σας.
-2. Το πάνω μέρος της οθόνης του υπολογιστή να είναι στο ίδιο επίπεδο με τα φρύδια σας και η καρέκλα να γέρνει ελαφρώς προς τα εμπρός.
-3. Κάντε τακτικά διαλείμματα, μην κάθεστε για περισσότερο από 20-30 λεπτά τη φορά και να τεντώνεστε τακτικά.
-4. Πιείτε νερό αντί για τσάι ή καφέ για να κρατήσετε το σώμα σας ενυδατωμένο.

Όσο πιο στητοί τόσο πιο δυνατοί
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές που υιοθετούσαν πιο έντονα κυριαρχικές στάσεις του σώματος ήταν ικανοί να αντέξουν πολύ περισσότερο πόνο από τους εθελοντές που υιοθετούσαν ουδέτερες ή υποταγμένες στάσεις του σώματος.
Επίσης οι εθελοντές που υιοθετούσαν υποταγμένη στάση ανταποκρινόμενοι στην κυριαρχική στάση των συντρόφων τους έδειχναν μικρότερη αντοχή στον πόνο σε σχέση με αυτούς.
Οι δυο συγγραφείς υποστηρίζουν ότι τα ευρήματά τους δείχνουν ότι για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα τον πόνο θα πρέπει να μάθουμε να εναντιωνόμαστε στην ενστικτώδη τάση μας να κουλουριαζόμαστε όταν πονάμε.
Αντί αυτού, ισχυρίζονται, θα πρέπει να τεντωνόμαστε και να κρατάμε στητό το σώμα μας και ψηλά το κεφάλι!

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

πηγές και αναφορές:
sciencedaily.com
sciencedirect.com

Ο Άδωνις, η ανεμώνη και η αναγγελία του ερχομού της άνοιξης

Άδωνις και ανεμώνη

Η ανεμώνη ανοίγει τα πέταλά της στον ήλιο και κοιτάζοντάς τον κατάματα χαιρετίζει με μια μεγαλειώδη έκφραση ζωής, χαράς και ευτυχίας, από την καρδιά του χειμώνα, την επιστροφή του από το νοτιότερο σημείο του, τον Τροπικό του Αιγόκερω, εξανεμίζοντας τον προαιώνιο φόβο πως κάποια μοιραία στιγμή μπορεί να συνεχίσει και να συνεχίσει  να κατεβαίνει όλο και πιο νότια μέχρι να χαθεί για πάντα…

Και βέβαια οι αρχαίοι Έλληνες εκείνα τα μακρινά χρόνια στην Αρχαία Ελλάδα συσχέτισαν την ανεμώνη με τον Άδωνι, το γλυκό και μοναδικό σε ομορφιά νέο, του οποίου το κάλλος ζήλεψαν πολλοί  και έγινε αιτία μεγάλης διαμάχης μεταξύ δυό πανέμορφων θεανών – της Αφροδίτης και της Περσεφόνης.
 Ο Άδωνις, υπήρξε καρπός του έρωτα της  Σμύρνας ή Mύρρας και του  Kινύρεως, ιερέα και βασιλιά της Κύπρου, γενάρχη του ομώνυμου γένους των Κινυραδών, ιερέων της Αφροδίτης.
Και ήταν ο Άδωνις πανέμορφος από μωράκι.
Η θεά Αφροδίτη φοβήθηκε και τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα, που την έδωσε να τη φυλάει η Περσεφόνη.
Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο,θαμπώθηκε από την ομορφιά του μωρού και αποφάσισε μυστικά να μην το  επιστρέψει.
Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη.
Η τελευταία κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, όπου έμενε η Περσεφόνη μαζί με τον Άδη, για να λυτρώσει τον αγαπημένο της από την κυριαρχία του θανάτου.
Και η θεϊκή «διαμάχη» ξέσπασε μεταξύ της θεάς του Έρωτα και της θεάς του Θανάτου.
Τη φιλονικία τερμάτισε – ποιός άλλος; – ο μεγάλος θεός ο Δίας, ο οποίος αποφάσισε ο Άδωνις να μένει το ένα τρίτο του χρόνου στον Κάτω Κόσμο με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου να μένει στον Επάνω Κόσμο με την Αφροδίτη, και τον υπολειπόμενο χρόνο, όπου διάλεγε εκείνος – Τι ωραία διευθετούσε πάντα ο Δίας τις διαμάχες των θεών!
Η Αφροδίτη όμως χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη στην οποία δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί, κατάφερε να της αφιερώσει ο Άδωνις την επιλογή του.
Έτσι, ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο με την Περσεφόνη.
Μετά όμως από λίγα χρόνια, ο Άδωνις σε ένα κυνήγι στο δάσος σκοτώθηκε
Τον σκότωσε ο θεός Άρης ο προηγούμενος έρωτας της Αφροδίτης που ζήλευε τον Άδωνι αφού η Αφροδίτη τον παράτησε για τα όμορφα μάτια του άδωνι.
Έτσι ο Άρης μεταμορφώθηκε σε άγριο κάπρο, επιτέθηκε στον Άδωνι και τον πλήγωσε θανάσιμα.
Η Αφροδίτη άκουσε τα βογκητά του Άδωνι και έσπευσε να τον βρει.
Όμως ήταν πια αργά.
Απαρηγόρητη η Αφροδίτη πήρε στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα του γλυκού Άδωνι και ράντισε με νέκταρ την πληγή και έχυσε τόσα πολλά δάκρυα όσες και οι σταγόνες αίματος που έτρεξαν από τις ραντισμένες με νέκταρ πληγές του.
Από κάθε δάκρυ της Αφροδίτης φύτρωσε στο έδαφος ένα λευκό αγριοτριαντάφυλλο και από κάθε σταγόνα αίματος του Άδωνη φύτρωσε μια κόκκινη ανεμώνη.
-Τι παραστατικοί που είναι πάντα οι μύθοι και τα παραμύθια!
Και έτσι με παραμυθένιο τρόπο δέθηκε η ανεμώνη με τον Άδωνι!
Το λουλούδι μας λοιπόν  αυτό ονομάστηκε ανεμώνη ή ανεμολούλουδο
Μόνο που η ζωή αυτού του λουλουδιού κρατάει λίγο.
Όταν ο άνεμος φυσάει κάνει τα μπουμπούκια του να ανθίσουν και ύστερα ένα άλλο ανεμοφύσημα παρασέρνει τα πέταλα μακριά και ο άνεμος που βοήθησε στην ανθοφορία του βοήθησε και στον χαμό του.
Και σαν του  ‘Αδωνη τη ζωή και η δική της είναι μικρή αλλά τόσο σημαντική!
Προοιωνίζει τον ερχομό της άνοιξης-τον ερχομό της ζωής
Έτσι η ανεμώνη ανοίγει τα πέταλά της στον ήλιο και κοιτάζοντάς τον κατάματα χαιρετίζει με μια μεγαλειώδη έκφραση ζωής, χαράς και ευτυχίας, από την καρδιά του χειμώνα, την επιστροφή του από το νοτιότερο σημείο του, τον Τροπικό του Αιγόκερω, εξανεμίζοντας τον προαιώνιο φόβο πως κάποια μοιραία στιγμή μπορεί να συνεχίσει και να συνεχίσει  να κατεβαίνει όλο και πιο νότια μέχρι να χαθεί για πάντα…
Κάνει την εμφάνισή της, η περήφανη ανεμώνη, χαρούμενη και γεμάτη ζωή, εκεί στη μέση του χειμώνα για να αναγγείλει το χαρμόσυνο γεγονός πως η άνοιξη έρχεται και ο ήλιος θα αποχαιρετίσει τον τροπικό του αιγόκερω και θα έρθει πάλι πίσω!
Γιατί τους μήνες που ο Αδωνις έμενε με την Αφροδίτη , η Γη ήταν ολάνθιστη.
Και όταν ο Άδωνις αποχωρούσε από τον ορατό και χαρούμενο κόσμο της Αφροδίτης να πάει να ζήσει με την Περσεφόνη στον αόρατό της κόσμο, τα φυτά -λυπημένα από την φυγή του Αδωνι – άρχιζαν σιγά-σιγά να μαραίνονται.
Και όσο ο πανέμορφος νέος παρέμενε στον Άδη η γη ήταν σε νάρκη.
Αλλά η ανεμώνη μόνη, και χωρίς κανένα άλλο  λουλούδι παρέα, από την καρδιά του χειμώνα, θα προαναγγέλλει σε μας την επιστροφή της άνοιξης και στη θεά Αφροδίτη την επιστροφή του Άδωνι.
Μεγαλειώδης μέσα στην απλότητας της,περήφανη ακόμα και για το εφήμερο κάλλος της έχοντας πλήρη γνώση του εύθραυστου της ύπαρξης και της μεγαλειώδους μοναξιάς η ανεμώνη αφήνει τον Γεώργιο Βιζυηνό να της τραγουδήσει:

Ἕνας βράχος στὰ βουνὰ
συλλογιέται μοναχός του.
Ἕνα ῥυάκι ποῦ περνᾷ
κἄτι τραγουδάει ἐμπρός του.

Μιὰ ἀνεμώνη, ποῦ ἀνθεῖ
εἰς τὸν βράχο ’στηριγμένη,
νὰ νοήσῃ προσπαθεῖ
τὸ τραγοῦδι τί σημαίνει.

Κι’ ὅλο σκύφτει πιὸ πολυ,
καὶ ξεχνᾷ τὸ στηριγμά της:
Τί τραγοῦδι νὰ λαλῇ
ὁ τρεχάμενος διαβάτης;

Τραγουδεῖ γιὰ μιὰ ἀγκαλιά,
ποῦ μὲ πόθον ἀνοιγμένη,
στὴν χρυσὴν ἀκρογιαλιὰ
’μέρα νύχτα τὸν προσμένει.

—Ἄχ, κι’ ἂς ἤμουν, λέγ’, ἐγὼ
’κείνη ποῦ θὰ τ’ ἀγκαλιάσῃ!—
Καὶ τὸ ῥεῦμα τὸ γοργὸ
σκύβ’ ἡ λουλουδιὰ νὰ φθάσῃ.

Μά, σὰν ἔσκυβ’ ἔτσι δά,
τὸ νερὸ μὲ τὴν ὁρμή του
τὰ φυλλάκια της μαδᾷ,
τὰ κατρακυλᾷ μαζί του!

Τώρα στέκει μαδητή,
στέκει στέλεχος μονάχο!—
Διατί, ἄχ! διατί
’ξεστηρίχθηκ’ ἀπ’ τὸν βράχο;